Ĉu ... preĝi | mediti | ricevi instigojn || kanti | muziki || informiĝi | legi | studi || prepari Diservon
Temas pri kolekto de kristanaj kantoj, eldonita de Adolf Burkhardt inter 1974 kaj 1990 en dek kajeretoj. Ili estas reeldonitaj inter 1995 kaj 1998 de Bernhard Eichkorn en tri kajeroj, kies tria estas pliampleksigita per Dek Novaj Kantoj kaj suplemento, same de Adolf Burkhardt.
En la dua kaj tria kajero oni adiciis 300 al la originaj kantonumeroj, por ke oni povu pli facile uzi la kajerojn kune kun la KELI-himnaro Adoru Kantante, kiu havas malpli ol 300 numerojn.
Ni ĝojus, se iu trovus bonajn ekzemplerojn de la dek originaj kajeretoj kaj tempon por skani ankaŭ ilin. Bonvolu ekkontaktiĝi kun ni!
Lerni Esperanton per telefono, novaĵoj Poŝtkarto 120 jaroj de fervojo Svitavy-Polička 189… T.n.migranta poŝtkarto el 1908 BK - Kongresa Biblioteko en Vaŝingtono 1- 910 BK - Nederlando- Esperanta elektra tramo en Hago (… La lernolibro "Esperanto per rekta metodo" jam en… IMG 7181 Nova poŝtkarto - "Esperanto sur poŝtmarkoj kaj bil… Vizitu urbon Přerov - bildkarto Saluton el Prostějov - bildkarto Saluton el Praha - bildkarto La 115-a datreveno de E-Klubo Brno Strážnice-bildkarto Svitavy - bildkarto Pardubice - bildkarto La Balta Ondo prezentas Juna Amiko 1_2016 Nova kurso de Esperanto por saĝaj telefonoj Krucenigmoj kaj sonlibroj en Esperanto Vintra bildkarto el Finnlando Esperantisto Slovaka 4/2015 Juna Amiko 4_2015 Mia prelego dum la 3a Tutmonda Kolokvo pri Instrua… Mia prelego dum la 3a Tutmonda Kolokvo pri Instrua… Esperantisto Slovaka 3/2015, dorso /zadná strana o… Esperantisto Slovaka 3/2015, kovrilo /obálka Juna Amiko 3/2015 Esperanto Aktuell 4.2015 Esperantisto Slovaka 2/2015
per ĝi oni povas telefoni, fari fotojn, trovi la vojon, interreti, tviteri, pririgardi filmojn, aŭskulti muzikon, ktp., ktp.
Internacia Esperanto-Semajno de la Kulturo kaj Turismo Internacia Esperanto-Semajno de la Kulturo kaj Turismo
''P3 KBS_E-ton'' Plikonigi, plibonigi kaj Plisciigi Esperanton ''P3 KBS_E-ton'' Plikonigi, plibonigi kaj Plisciigi Esperanton
Kvankam la kurso mem nur estas en Esperanto ĝi por diversaj naciaj komunumoj aperis kiel libro kaj kiel kompakta disko kun nacilingvaj klarigoj.
Apo (mallongigo de aplikaĵo) estas komputilprogramo por t.n. plurfunkciaj poŝtelefonoj (angle: smartphones).
Estas ĝoje ke nun ankaŭ aperis Esperantokurso kiel apo por Android, kiu krome estas nur en Esperanto sen uzo de iu nacia lingvo.
Multaj homoj jam havas ĝin. Oni amase vidas ilin surstrate, en trajnoj, en butikoj, en publikaj konstruaĵoj.
Patr(in)oj malantaŭ infanĉaroj, gejunuloj sur biciklo, oficistoj en kontoroj, laboristoj en konstruejoj,...
Por Apple estas konata la apo Duolingo: por multaj lingvoj ĝi havas lingvan lernilon, nun ankaŭ por Esperanto.
Tamen per ĝi oni povas lerni Esperanton nur per la angla lingvo (aŭ eble baldaŭ per la hispana lingvo).
La apo rigore sekvas la taŭgan, metodan instrulinion de la kurso, sed kompreneble oni povas mem elekti sinsekvon kaj rapidon,
Piet Buijnsters, la programisto, uzis por ĝi la tre trafajn kaj instruajn bildojn (desegnaĵojn) de Linda Marčekova el la kursolibro
kaj kiam oni klakas aŭ tuŝas la tekstojn de la kurso oni ankaŭ tuj povas aŭdi la klaran prononcadon.
kaj lerni Esperanton: kiam oni veturas en trajno, kiam oni devas ie atendi, preskaŭ ĉie ajn kaj ĉiam ajn...
ĉar granda avantaĝo de la kurso kiel apo estas ke tiuj kiuj havas plurfukcian poŝtelefonon laŭ ŝato kaj en diversaj cirkonstancoj povas uzi ĝin
La apoj ankoraŭ estas senpagaj. Por elŝuti kaj instali volumon 1: iru per via poŝtelefono al la Google-apo-butiko (Google Play) kaj trovu ĝin per la serĉvorto Esperanto aŭ Esperantokurso aŭ per www.iei.nl/apo.htm (la butik-anonco kun pliaj informoj).
Por elŝuti kaj instali volumon 2: iru per via poŝtelefono al la Google-apo-butiko (Google Play) kaj trovu ĝin per la serĉvorto Esperantoplus aŭ per www.iei.nl/apoplus.htm
Sven la 1-a de Danio, nomata Sven Forkbarba (naskiĝis proks. 965, mortis 1014), filo de Harald Bludenta, estis reĝo de Danio 985-992 kaj 993-1014, kaj reĝo de Anglio 1013-1014.
Li estis edziĝinta kun Gunhild, filino de Mjeŝko la 1-a de Pollando kaj Dubravka de Bohemio, laŭ aliaj fontoj kun Sigrid Storråda, patrino de Estrid Svendotter. Ne estas klare ĉu li estis dufoje edziĝinta aŭ ĉu temas pri la sama virino.
Helpu al Vikipedio plilongigi ĝin. Se jam ekzistas alilingva samtema artikolo pli disvolvita, traduku kaj aldonu el ĝi (menciante la fonton).
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
7 La trinkaĵon oni donadis en oraj vazoj kaj en vazoj ne similaj unuj al la aliaj; kaj da reĝa vino estis multe, kiel decis al la reĝo.
14 kaj la plej proksimaj al li estis:Karŝena, Ŝetar, Admata, Tarŝiŝ, Meres, Marsena, kaj Memuĥan, la sep princoj Persaj kaj Medaj, kiuj havis la rajton rigardi la vizaĝon de la reĝo kaj okupis la unuan lokon en la regno):
8 La trinkado estis en ordo, neniu devigis; ĉar tiel la reĝo ordonis al ĉiuj administrantoj de sia domo, ke oni agu laŭ la volo de ĉiu.
10 En la sepa tago, kiam la koro de la reĝo gajiĝis de vino, li diris al Mehuman, Bizta, Ĥarbona, Bigta, Abagta, Zetar, kaj Karkas, la sep eŭnukoj, kiuj servadis antaŭ la reĝo Aĥaŝveroŝ,
11 ke ili alkonduku la reĝinon Vaŝti al la reĝo en la reĝina krono, por montri al la popoloj kaj al la princoj ŝian belecon; ĉar ŝi estis bela.
12 Sed la reĝino Vaŝti ne volis veni laŭ la ordono, kiun la reĝo donis per la eŭnukoj. Tiam la reĝo forte ekkoleris, kaj lia furiozo brulis en li.
13 Kaj la reĝo diris al la saĝuloj kompetentaj pri la cirkonstancoj (ĉar la aferoj de la reĝo estis ordinare farataj post konsiliĝo kun ĉiuj konantoj de leĝo kaj juro;
18 Nun la Persaj kaj Medaj princedzinoj, kiuj aŭdis pri la ago de la reĝino, parolos tiel same al ĉiuj princoj de la reĝo; kaj estos sufiĉe da malhonoro kaj da ĉagreno.
15 Kiel oni laŭ la leĝo devas agi kun la reĝino Vaŝti pro tio, ke ŝi ne plenumis la ordonon de la reĝo Aĥaŝveroŝ, donitan per la eŭnukoj?
16 Tiam diris Memuĥan antaŭ la reĝo kaj la princoj:La reĝino Vaŝti estas kulpa, ne sole kontraŭ la reĝo, sed kontraŭ ĉiuj princoj, kaj kontraŭ ĉiuj popoloj, kiuj troviĝas en ĉiuj landoj de la reĝo Aĥaŝveroŝ;
17 ĉar la ago de la reĝino fariĝos konata al ĉiuj virinoj tiel, ke ili malrespektos siajn edzojn, dirante:La reĝo Aĥaŝveroŝ ordonis venigi al li la reĝinon Vaŝti, kaj ŝi ne iris.
3 en la tria jaro de lia reĝado, li faris festenon por ĉiuj siaj princoj kaj siaj servantoj, por la potenculoj de Persujo kaj Medujo, por la landestroj kaj regionestroj, kiuj estis ĉe li,
21 La parolo plaĉis al la reĝo kaj al la princoj, kaj la reĝo agis konforme al la parolo de Memuĥan.
19 Se al la reĝo plaĉas, oni elirigu ordonon de la reĝo, kaj oni enskribu ĝin kiel nemalobeeblan leĝon de Persujo kaj Medujo, ke la reĝino Vaŝti ne venu plu antaŭ la reĝon Aĥaŝveroŝ; kaj ŝian reĝinecon la reĝo transdonu al alia virino, kiu estas pli bona ol ŝi.
1 Tio estis en la tempo de Aĥaŝveroŝ, de tiu Aĥaŝveroŝ, kiu reĝis de Hindujo ĝis Etiopujo, super cent dudek sep landoj.
20 Kiam la ordono, kiun la reĝo faris, estos aŭdita en lia tuta regno, kiel ajn granda ĝi estas, tiam ĉiuj virinoj respektos siajn edzojn, de la grandaj ĝis la malgrandaj.
5 Kiam finiĝis tiuj tagoj, la reĝo faris por la tuta popolo, kiu troviĝis en la kastelurbo Ŝuŝan, de la grandaj ĝis la malgrandaj, festenon septagan sur la ĝardena korto de la reĝa palaco.
4 montrante la grandan riĉecon de sia regno kaj la majestan belecon de sia grandeco, dum multe da tagoj, dum cent okdek tagoj.
22 Kaj li sendis leterojn en ĉiujn landojn de la reĝo, en ĉiun landon laŭ ĝia skribmaniero kaj al ĉiu popolo en ĝia lingvo, ke ĉiu viro estu ĉefo en sia domo kaj postulu paroladon en la lingvo de lia popolo.
6 Blankaj, ruĝaj, kaj bluaj ŝtofoj, fiksitaj per bisinaj kaj purpuraj ŝnuroj, pendis sur arĝentaj ringoj kaj marmoraj kolonoj. Oraj kaj arĝentaj benkoj staris sur podio el verda, blanka, flava, kaj nigra marmoro.
Laŭ Francisko Azorín Kaduceo estas Flugilhava vergo, ĉirkaŭ kiu sin volvas du serpentoj, atributo de Merkuro; estis ĉe la romanoj simbolo de la paco, nun simbolo de la komerco.[2] Li indikas etimologion el greka kerikeion (heroldaĵo) kaj de tie la latina caduceum.[3]
Kaduceo (de la latina caduceum, derivita de la greka κηρύκειοv [kerykeion])[1] estas simbolo de komerco, uzita ankaŭ en la institucioj dediĉitaj al ekonomiko. Origine ĝi referencis al branĉeto de olivarbo ornamita per girlandoj, sed en sia klasika formo temas pri bastoneto ĉirkaŭita de du ringiĝitaj kaj ascendaj serpentoj, plej ofte kronita de paro de flugiloj.
↑ Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 99.
ARMS Australasian Research Management Society (www.researchadmin.org.au) En la angla → Organizaĵoj kaj asocioj
CERC3 Chairmen of the European Research Councils' Chemistry Committees En la angla → Organizaĵoj kaj asocioj
CGIAR Consultative Group on International Agricultural Research En la angla → Organizaĵoj kaj asocioj
CLORA CLub des Organismes de Recherche Associés (www.clora.net) En la franca → Organizaĵoj kaj asocioj
CNESER Conseil National de l'Enseignement Supérieur et de la Recherche En la angla → Organizaĵoj kaj asocioj
CSIRO Commonwealth Scientific and Industrial Research Organization (www.csiro.au) En la angla → Organizaĵoj kaj asocioj
FFG Österreichische Forschungsförderungsgesellschaft (www.ffg.at) En la germana → Organizaĵoj kaj asocioj
ICAR Indian Council of Agricultural Research (www.icar.org.in) En la angla → Organizaĵoj kaj asocioj
ICHR Indian Council of Historical Research (www.ichrindia.org) En la angla → Organizaĵoj kaj asocioj
ICSSR Indian Council of Social Science Research (www.icssr.org) En la angla → Organizaĵoj kaj asocioj
Woah! Mi vere ĝuis la ŝablono / temo de ĉi tiu retejo. Estas simpla, tamen efika. Multaj fojoj estas malfacile atingi ke "perfekta ekvilibro" inter neplibonigebla usabilidad kaj vida aspekto. Mi devas diri vi faris mirindan laboron kun ĉi tiu. Aldone, la blog ŝarĝas ekstreme rapidaj por mi en Interreto esploristo. Escepta Blogo!
Par exemple, à partir de « mi batas vin », on peut former « mi batan­ti­ga­tiĝi­gas vin = mi igas vin batan­ti­ga­tiĝi = mi igas vin iĝi batan­ti­gata = mi igas vin iĝi tiel ke iu batan­ti­gas vin = mi igas vin iĝi tiel ke iu igas vin esti batanta (bati) ».
En 1980, li sukcesis vendi al IBM la operaciuman sistemon DOS, sed konservis la rajtojn pri ĝia uzado. Tiu ĉi estas la bazo de lia enorma riĉaĵo.
Umělá inteligence (UI, Malgranda Artefarita Inteligenteco, AI) Ĉi tiu eniro estis poŝtita en aliaj informoj. Ĉi tiu eniro estas poŝtita en la inteligenteco. Difinita pojmu "inteligentní chování" je stále předmětem diskuse, nejčastěji se jako etalon
Privacidad kaj Kuketoj: Ĉi tiu retejo uzas kuketojn. Per daŭre uzado de ĉi tiu retejo, vi konsentas ilian uzon.
William Henry GATES, III, pli bone konata kiel Bill GATES [gejts] (naskiĝis la 28-an de oktobro 1955) estas la kunfondinto (kun Paul Allen) de la firmao Mikrosofto.
Li estis unuenaskito kaj nura filo en familio de bonfama juristo el Seattle. Lia patrino ankaŭ okupis altan pozicion en la socio. Li havis du pli junajn fratinojn. En 7-a klaso Bill entuziasmiĝis pri komputiloj kaj revis iĝi profesoro pri matematiko.
Bill kun sia lerneja kunulo Paul Allen tiom entuziasmiĝis pri procezo, ke li pasigis tutan tempon antaŭ komputilo. Laŭ vortoj de Allen ili restis en lernejo ĝis la 4-a horo matene kompilante programojn kaj pasigis ripozajn tagojn antaŭ komputilo.
Je aĝo de 15 jaroj Gates kaj Allen iĝis entreprenistoj. Ili skribis programon por regulado de trafiko kaj fondis entreprenon por disvastigo de la programo. La entrepreno nomiĝis "Traf-O-Data" [Tref-O-Dejta]. Ili laborakiris 20 000 dolarojn kaj forlasis lernejon. Aĝe de 17 jaroj Gates jam famiĝis kaj ricevis oferton krei programan staplon por distribuo de energio de digo de Bonnevill.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Je la fino de la dua jarmilo, la programoj de Microsoft (baze Windows kaj la programaro Office) estas la plej uzataj en la komputiloj de la tuta mondo.
Bill Gates estas en la nuna momento la homo plej riĉa el la mondo. Laŭ la jara listo de la revuo Forbes, lia riĉaĵo estas ĉ. 56.000 milionoj da usonaj dolaroj (2007)
La firmao estis akuzita je monopolaj agadoj, ĉefe pro la konekso de la ceteraj programoj al la sistemo Windows. Aliflanke ĝi estas ofte kulpigita pri kopiado de ideoj unue disvolvitaj de aliaj kompanioj.
Je la 15-a de junio 2006, Microsoft anoncis, ke Gates ne plu partoprenus aktive en la ĉiutaga laboro de la kompanio, por dediĉi sian tempon prefere al la agado de sia fondaĵo, la Fondaĵo Bill kaj Melinda Gates.
Li kun Allen kreis la firmaon de softvaro Microsoft je la 4-a de aprilo de 1975, kiam li ankoraŭ estis studento en la Universitato de Harvard. En 1976, li forlasis la universitaton kaj translokiĝis al Albuquerque, sidejo de Altair, por pakti la cedon de programo Basic.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Distrikto Prešov (Slovake: okres Prešov) estas distrikto en la Regiono Prešov en orienta Slovakio. Ĝis 1918, la distrikto estis parto de la hungara Distrikto Šariš. En 2001 ĝi havis loĝantaron da 161.782 homoj. Ĝi kovras areon da 934 km².
Ĉi tiu speciala paĝo listas la lastajn ŝanĝojn en paĝoj kiuj estas ligitaj. Paĝoj en via atentaro estas grasigitaj.
Opcioj pri lastaj ŝanĝoj Montru 50 | 100 | 250 | 500 lastajn ŝanĝojn; montru la ŝanĝojn dum la 1 | 3 | 7 | 14 | 30 lastaj tagoj.
Kaŝi ensalutantojn | Kaŝi anonimajn redaktojn | Kaŝi miajn redaktojn | Montri robotojn | Kaŝi etajn redaktojn | Montri kategoriigon de paĝoj | Montri Vikidatumojn | Kaŝi patrolitajn redaktojn
Troviĝas multaj belaj tiparoj ĉe https://fontlibrary.org/. Bedaŭrinde oni ne indikis kiuj enhavas la Esperantajn ĉapelitajn literojn. Tial mi traserĉis ilin kaj notis la Esperanto-kapablajn liberajn kaj senkostajn tiparojn.
Jen granda listo! Dekstre troviĝas la sama listo kun ligiloj al direkta elŝuto de la ZIP-dosieroj (vi povas ekzemple uzi kromprogramon por Firefox kiu nomiĝas DownThemAll por elŝuti multajn ligilojn samtempe):
Entute la Esperanto-centro havos spacon de proksimume 700 kvadrataj metroj, kaj en la ejo trovos lokon muzeo pri Zamenhof, eduka kaj kultura centro, kaj centro pri esploroj de kultura kaj lingva komunikado. Jure la Esperanto-centro restos urba institucio, kio signifos, ke ĝi daŭre ricevos rimedojn el la urba buĝeto.
La urbo Bjalistoko, kie naskiĝis Ludoviko Zamenhof, decidis proprakoste renovigi historian konstruaĵon ĉe la strato Warszawska 15 kaj destini ĝin por la sidejo de Esperanto-Centro. Laŭ la plano la Esperanto-centro devas esti preta kaj ekipita por inaŭguro dum la Universala Kongreso de Esperanto en Bjalistoko en julio 2009.
Laŭplane la nova Esperanto-centro portos la nomon de Ludoviko Zamenhof, kaj estos inaŭgurita la 25-an de julio 2009. En la buĝeto de la komunumo por la jaro 2008 estas fiksita la sumo por la rekonstruado de la historia konstruaĵo ĉe la malnova strato Warszawska.
- Por la jaro 2008 ni havas 1,5 milionojn da zlotoj (proksimume 400.000 eŭroj). En la jaro 2009 oni antaŭvidas proksimume 2 milionojn da zlotoj por fini kaj ekipi la konstruaĵon. Pri la buĝeto por la agado estas tro frue diskuti, sed certe ĝi estos ankaŭ por dungitoj, diras Elżbieta Karczewska, la prezidanto de Bjalistoka Esperanto-Societo.
Por la Zamenhof-muzeo Bjalistoka Esperanto-Societo jam nun serĉas objektojn rekte aŭ nerekte ligitajn kun la vivo de la iniciatinto de Esperanto, ŝi aldonas.
- Se la urbestro ekĝuos la ekinteresiĝon de esperantistoj kaj ni ricevos multajn eksponaĵojn por la unua ekspozicio, li certe ekakceptos pli multe el niaj proponoj. Do - helpu sukcesi!
Libera enhavadministra sistemo Plone® estas © 2000- 2016 de la Fondumo Plone kaj amikoj. Distribuata sub GNU GPL-permesilo.
Felben-Wellhausen situas en la Turvalo sude de la rivero Turo oriente de la kantonĉefurbo Frauenfeld. La komunumo konsistas el la municipoj kaj setlejoj Felben, Wellhausen, Römerstrooss, Guetebärg kaj Welebärg.
Felben-Wellhausen estas komunumo en la distrikto Frauenfeld de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 2286 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro modeste kreskis al 2394 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Felben-Wellhausen limas en nordo al Pfyn, en oriento al Hüttlingen, en sudo al Thundorf, en okcidento al Frauenfeld, kaj en ordokcidento al Warth-Weiningen.
La stacidomo de Felben-Wellhausen situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Vinterturo kaj Weinfelden al Romanshorn kaj estas servata de la regiona trajnlinio 30 de THURBO AG. La komunumo ankaŭ havas facilan aliron al la nacia aŭtoŝoseo A1.
La politika komunumo Felben-Wellhausen estis kreiita la 1-an de januaro 1983 per la kunigo de la du malnovaj municipkomunumoj Felben kaj Wellhausen.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
-pro tiu de Gerrit Berveling pri "Libazar' kaj Tero" de Julia Sigmond kaj Sen Rodin, eble mi iam havos la kuraĝon legi la libron, ĉar finfine ĝi plaĉis al li, kvankam kiel mi, li tute ne estis allogata de tia sciencfikciaĵo.
Dek noveloj de Maupassant estas rakontaro de la plej fama franca verkisto. Noveloj de Maupassant estas popularaj en tuta mondo. Li verkis pri milito, pri amo, pri nekredeblaj aventuroj, li priskribis amuzajn primorajn scenojn de vivo de kutimaj homoj. Iuj liaj noveloj estas malgajaj, iuj noveloj estas gajaj, sed ĉiam ili estas tre interesaj. En libro Dek noveloj de Maupassant oni kolektis la plej gajajn novelojn de tiu aŭtoro. Tiu libro estas granda kuna laboro de sperta franca esperantisto Noël Lecomte kaj rusa artistino Tatjana Homjakova. Noël Lecomte faris tre bonan tradukon, ĝi estas tre legebla kaj tre komprenebla. Samtempe li ekpovis montri tre delikatajn nuancojn de senco de franca teksto. Ilustraĵoj de Tatjana Homjakova estas belegaj! Ili havas multan laboron, humuron kaj altan profesian nivelon. Ili estas bonegaj! Mi tre rekomendas legi tiun libron. Vi ricevos grandan plezuron. Vi povas trovi ĝin en tiu retejo en parto "Elektronikaj libroj".
La libro traktas ne nur la plej meritplenajn blindulojn, unualoke Harald Thilander, kun kortuŝaj biografiaj notoj, kies aktivado ofte stimulis ankaŭ la ĝeneralan movadon, sed ankaŭ kelkajn vidantojn, kiuj esence asistis, kiel prof. Théophile Cart. Entute tre leginda libro por ĉiu kiun interesas la blindula Esperanto-movado. Enestas kelkdek portretfotoj
Tiu ĉi rakonto estas pri la vivo en la jaro 829, en vikinga vilaĝo (la nuna Svedujo). ARNE estas knabeto. Li vivas apud la maro kaj la vilaĝanoj (ĉar ili sendube preferas pacon) temas ĉiutage pri piratoj.
Iam aperas tie du fremduloj, kiuj komencas paroli latine: "Pax" = "Paco", sed neniu komprenas ilin. Ili nomiĝas ANSGAR kaj VITMAR. Ili estas strange vestitaj: kun roboj (ĝis la tero) kaj pantalono sube. Poste ili komencas paroli la lingvon de ARNE. Ili venis el Saksio en la rolo de misiistoj kaj parolas pri KRISTO, ĉar Svedio estas pagana.
Tiu ĉi romaneto estas agrabla: ĝi enhavas fikciajn kaj historiajn faktojn, ĉar ANSGAR kaj VITMAR estas du veraj kristanaj sanktuloj.
En ĉi tiu romano Trevor Steele priskribas la vivon de Jesuo. Iu romiana oficistio estas la rakontisto. Li aŭdis pri Jesuo kaj intervjuis kelkajn, kiuj lin konis dum ties vivo. Multaj konataj nomoj, kiujn ni konas el la biblio preterpasas en la rakonto. La aŭtoro profune pristudis la evangeliojn, sed supozeble ankaŭ spektis la filmon "Jesus Christ Superstar"; tion mi supozas pro la sceno kun Herodas Antipas.
Kompreneble la rakonto ne estas la sama kiel la biblia rakonto. Rimarkeble estas, ke ankaŭ en ĉi tiu libro la disĉiplo Judas ludas gravan rolon, aliel ol tiu, kiun ni kutime konas el la biblio. Ankaŭ Maria de Magdala ludas gravan rolon - kiel virino, kiun Jesuo amas - kaj reciproke. Ŝi ankaŭ ĉi tie estas nomata Putino - tre ofte memstaraj virinoj, kiuj havas sufiĉe da mono, estas en viraj okuloj putinoj - nenio ŝanĝiĝis do!
La rakontisto, iu Claudius Aurelius Maro, finas la libron per leteroj, kiujn li sendas al sia patro, fama filozofo el Romo. Bedaŭrinde la skribaĵoj perdiĝis, sed feliĉe iu trovis ilin en la jaro 2001 en iama preĝejo en Romo.
Tre brila romano laŭ mi, kaj certe rekomendinda. Ankaŭ tiuj, kiuj ankoraŭ ne tre longe legas la lingvon, povos ĝin legi, ĉar la stilo de Steele ĉiam estas tre klara. Nur la longeco povus ilin malhelpi legi ĝin - ĉirkaŭ 300 paĝojn ĝi enhavas.
Lanĉinte la memorlibron pri Andreo Cseh en 1995, Katalin Kováts nun marŝis al la nordiaj landoj por spuri pri la ĉefa disĉiplo de la majstro, pri Tiberio Morariu. Dum tiu detektivumado, ŝi retrovis ankaŭ Dorica, la filinon de Morariu, kaj ili jam kune daŭrigis la esplorojn. Malkovriĝis iama nekredeble vigla movada vivo kaj krom Morariu ankaŭ aliaj Cseh-instruistoj, furoraj en la 30-40aj jaroj de la pasinta jarcento.
Per faktoj, originalaj artikoloj kaj ĝis nun neniam publikigitaj fotoj, la hungara aŭtorino malkaŝas vivojn plenajn de vojaĝoj, dekmiloj da kursanoj, romantikaj amoj, heroaj luktoj dummilitaj kaj forgesitaj brilaj rezultoj. Sed kie estas la fruktoj de la senlaca semado?
Tiu ĉi kompendio pri la ora periodo de nia lingvo en Nordio rakontas ne nur pri la elanoplena vivo de la verdaj semantoj tie, sed malfermas novan referenclibran ĉapitron pri movadhistorio.
Nova romano de M.Bronshtejn, fama verkisto de Esperanta literature en nia lando kaj eksterlande, estas dediĉita al agoj en Ruslando en 1910 jaro (pli ol 100 jaroj antaŭe).
Ĉefa hero de romano estas rimarkebla sentimema homo - oficero Aleksandr Postnikov. Li senlace propagandas internacian lingvon Esperanto, organizis kaj sukcese gvidis la Unuan Ruslandan kongreson de esperantistoj.
Al mi plaĉas, ke la aŭtoro de la libro tiel reale, vigle kaj proksime priskribas realan vivon de esperantistoj en 1910 jaro - iliaj venkoj kaj malvenkoj, ĝojoj kaj malfeliĉoj kaj eĉ amon de herooj.
Plej ĉefe certe estas atentita interparolado ĉiutaga inter ĉefa hero A. Postnikov kaj nia Majstro L.Zamenhof, el kiuj ni eksciis pri malfacilaĵoj kiuj restis sur fojo de kreinto, pri lia baza idea kaj ideo, kiu aperis pli poste en 1905 jaro
Danke al sumoo luktado mi sukcese tralegis tutan libreton pri tagĵurnalo DONG-A ILBO kaj hazarde mi trovis artikolojn de Eroŝenko. Antaŭe mi pensis, ke ne ekzistis la influo de Eroŝenko en Koreio, sed vere li mem skribis pri la tago de la monda paciĝo kiel poemo aŭ fabelo por plenkreskuloj, wn alia loko ankaŭ skiribis artikolojn pri japana esperantisto Osaka Kenĵi kaj rusa esperantisto, kiu loĝis en Halbino en Ĉinio.
Por verkisto, vojaĝo buse aŭ trajne prezentas senlimitajn fontojn de inspiriceco, speciale por mallongaj noveloj, la pejzaĝo konstante malsimilas. Julian Modest priskribas la aŭtunan splendecon per kolora kaj riĉa stilo: 'La folioj de la arboj jam estas tegolruĝaj, helbrunaj kaj kuproorecaj'. En ´Aŭtuna renkontiĝo' la longa kaj enua veturado kreas la etoson por komuniki laŭ la renkontroj. Du amikoj kiuj vojaĝas trajne kreas nature okazon por rememori, tie terura afero en ´Labirinto en ĉina loĝkvartalo'. Ankaŭ stacidomo, ekstertempa loko kiu oni longe atendas sed brutala foriras, favoras paroladon kiel en ´Mara stelo'.
En ´Vulpa restoracio' aŭ ´Ili amis unu la alian', la scenejo okazas en restoracio, senmova loko kun multe da tempo. Talente Julian Modest aldonas gravecon al silento, li pretas atentiveman orelon al tiu kiu ŝatas rakonti. En kafejoj, lokoj kie, oni alvenas, parolas libere kaj foriras, tiu 'vojaĝanto de la vivo' skizas ´kalejdoskopon' de nekonataj viroj kiel pentristo en ´Raŝo, Viktor, Stavi'.
En ´Vulpa restoracio' aŭ ´Ili amis unu la alian', la scenejo okazas en restoracio, senmova loko kun senlima tempo. Talente Julian Modest aldonas gravecon al silento, li pretas atentiveman orelon al tiu kiu ŝatas rakonti. En kafejoj, lokoj kie oni alvenas, parolas libere kaj foriras, li skizas ´kalejdoskopon' de vizitantoj kiel pentristo en ´Raŝo, Viktor, Stavis' aŭ ´Bierejo'.
Ĉefe la temoj parolas pri amo, kiam sento transpasas limojn kiel en ´Aŭtuna renkontiĝo' ´Ili amis unu la alian' , ´La kulpo'. En ´La mevoj ne forflugas en la pluvo', la tondro mortis la amantojn ´ Brakumante unu la alia Emi kaj Milko falis sur la sablon', vigla bildo!
En ´Labirinto en ĉina kvartalo', Mario estas salvita dank' al miraklo de amiceco. Sed reciproka amo ne estas ĉiam al la rendevuo: ´Bierejo: du maristoj', ´Negoco' kaj ĉefe 'Vira doloro' priskribas la komplekson de vivdoloro en malfinita sceno. Julian Modest elprovas tenerecon pri knaboj jam kaptitaj en plenkreskulaj aferoj: 'Nina kaj la knabo', ´Nevidebla knabo' ' Tendaro por ŝtelistoj' kaj ´La nevidebla knabo'.
Verki malongajn novelojn postulas mastri kadron kaj samtempe lasi flugi sentojn libere eĉ freneze. Ŝajnata defio. La leganto sentas kiel 'Mara stelo'.
Mi daŭrigis legi tiun ĉi libron, kiun mi komencis en la antaŭa Sumoo. Nun mi informiĝis pri iliaj diversaj travivaĵoj, ekskursoj k.s. dum la Universala Kongreso en Jokohamo. Montriĝas, ke la Nederlanda paro Gerrit kaj Madzy post la UK kun aliaj Esperantistoj ankoraŭ vizitis la Oomotan Centron en Ajabe: kelkaj paĝoj pri spertoj je tranoktado, ĉeesto de religiaj kunvenoj ktp estas same interesaj! Ankaŭ la reflugo tra Moskvo estas pritraktita. Priskribo de vojaĝoj, ekskursoj ktp, foje tre detale, en facile legebla lingvo.
Mi iom raportas la impreson pri la libro. La libro certigis mian ideon pri Esperanto, ĉar la aŭtoroj temas pri diversaj movadaj aferoj de Esperanto. Kaj tre surprizis min, pro ke multaj esperantistoj okupiĝis pri esperantologio kaj lingvistikaj aferoj de Esperanto de antaŭ longe. Kaj mi estas tre ĝoja, ke mi konatiĝas kun multaj nekonataj vortoj. Pro tio, mi estis kontenta en UK kaj ILEI-Konferenco en tiu ĉi jaro, ĉar mi preskaŭ tute komprenis la parolon de Mark Fettes, la prezidanto de UEA, kaj Mirejo Grosjean, la prezidento de ILEI.
Angla studento Mark Bryant vizitis Germanion por bone koni la landon lingve kaj kulture. Li gastis ĉe ges-roj Sander, kiuj prezentis al li readaptigan domon Sankta Nikolao. Loĝas tie multaj rifuĝintoj-vrakoj de la dua mondomilito. Ili faris krimon aŭ malbonan konduton kaj iliaj hejmlandoj rifuzis akcepti ilin ĉe si. En la domo svisa servistino malsaniĝis, kaj Mark decidis servi tie anstataŭ.
Multaj rifuĝintoj venis al S.Nikolao kiel sklav-laboristoj. S-ino Marianne Dutschek mortis pro trafika akcidento. Magda, filino de Bodgan, mortis en Usono kaj Mark aranĝis vizon kaj vojaĝon por li. Post la enterigo de Marianne, Mark intimiĝis kun Ulrike, filino de Sander.
En Kristonasko Mark akompanis damon Charolynne Beauchamp por doni kristonaskan donacon al kaptitoj en malliberejoj. Jacub deziris eliĝi el unu, kaj la damo decidis akcepti lin en S.Nikolao.
Urlike estis okupata de ATG-afero, dume Mark intimiĝis kun studentino Alice kaj fine ili gekunis sur lito. AGT deklaris ne-altigon de trafikprezo kaj Urlike liberiĝis de la bojkoto. Mark daŭrigas la kontakton kun ambaŭ Urlike kaj Alice, kiuj havas malsamajn karakterojn. Rudolf, la patro de Urlike, peze malsaniĝis. Li rakontis al Mark sian sperton dum nazia epoko. Tadek Rapacki refoje rompis lavmaŝinon. Albert ofte ĝenas aliajn, do Mark decidis sendi lin al Sankt Petri. Zbigniew malsaniĝis, kaj la doktorino diris ke ekszorgistino Staempfli estis pli malsana. (Tiamaniere daŭras epizodoj).
Mark daŭrigas la rilaton kun Urlike kaj Alice. Daŭras deliktoj de la loĝantoj. Albert forkuris de Sankt Petri. Mark iris al la koncentrejo de Bergen-Belsen kun la familio de Urlike. La fakto, kiun li vidis tie, superis lian kapaciton. Post reveno li informis Alice ke li ne plu havos kontakton kun ŝi. Post tagoj mortis Rudolf. Oto enmanigis pistolon kaj montris ĝin al Jakub. Post la morto de Rudolf, restantaj zorgantoj de S.Nikolao kunsidis kaj iom modifis la regularon. Damo Boŝam forte oponis al ĝi kaj finis la kunsidon en malkontento. Jakub iris al kuracisto kaj mortigis akompanantan Mark per pistolo. Oni vidis ke Jakub aspektis kvazaŭ sankta terapiisto. (fino)
La italo Pirandello (1867-1936) estas mondkonata, Nobel-premiita aŭtoro de teatraĵoj, romanoj kaj poemoj. Lia karakteriza trajto estas originaleco kaj humuro. Inter liaj plej konataj verkoj estas la romanoj "La Estinta Mattia Pascal" kaj "Unu, Neniu kaj Centmil", kaj la teatraĵoj "Ses Roluloj Serĉantaj Verkiston" kaj Tiel ja (Se al Vi Ŝajnas). Ĉi tiuj teatraĵoj kaj aliaj verkoj estas en la kolekto eldonita de Itala Esperantista Federacio en la jaro 2012: "Luigi Pirandello kaj aliaj Siciliaj Aŭtoroj". Belega libro!
Tiel ja (Se al Vi Ŝajnas) estas tre interesa, kurioza teatraĵo. Ĝi estas lerta provo meti sur scenejon antikvan filozofian demandon: Kio estas la vero?
Por montri per dramo la neeblecon trovi absolutan veron, flanke de la homoj, la aŭtoro kreis situacion iom absurdan, en itala urbeto. La lokanoj (kun sia kvanto da naiva pretendo pri certecoj) klopodas kompreni strangan situacion de familio, kiu enmigris en la urbon. Ili estas du virinoj kaj unu viro, kiuj interrilatas laŭ nekutima maniero. Oni ne scias, kio okazas inter ili, kiuj supozeble estas edzo, edzino kaj bopatrino. La lokanoj esploras, sed ne sukcesas klarigi al si, kiaj estas la veraj interrilatoj inter tiuj tri misteraj homoj. La tuta mistero estas deflanke akompanata de unu el la lokanoj, kiu dekomence klopodas (sensukcese) konvinki siajn samurbanojn, ke la vivo de la triopo apartenas kaj koncernas sole nur al ili mem, kaj ke plej prudente estus lasi ilin en paco. Fini?as la kurioza situacio per iom surrealisma sceno, kiu celas montri, ke atingi la veron ne estas inter la homaj kapabloj.
La tradukon de tiu teatraĵo al Esperanto subskribis akademiano Carlo Minnaja, kaj tio per si mem estas garantio de alta kvalito. Li perfekte redonis per flua, natura Esperanto la viglajn, vivecajn dialogojn. La tuto sonas vere kvazaŭ originale verkita en nia lingvo. Bona ekzerco por klubanoj estus grupa, voĉlegado de la verko, se oni disdonus al ĉiu partoprenanto po unu aŭ du roloj en ĉiu sceno.
Jen forta drama teatraĵo, kies sentoj kiel perfido, vaneco, orgojlo, troa amo al la povo, avideco, ktp, movigas la personojn de la ordonema Reĝo kaj liaj tri filinoj.
La genieco de Ŝekspiro estas ebla al ni, esperantistoj, per la sindediĉo de Kalocsay, kiu pacience kaj majstre tradukis tiun famkonatan verkon.
La bela petveturantino estas erotikaj noveloj bele skribitaj en Esperanto. Ĉ iuvespere, la ĉefrolulo devas rakonti erotikan rakonton al sia amatino antaŭ ol rajti amori kun ŝi... La stilo vere plaĉas kaj oni legas la tuton tre facile.
Julio Baghy, naskiĝis la 13-an de januaro 1891 en Szeged de Hungario, mortis la 18-an de marto 1967.
Li lernis Esperanton en 1911 kaj komencis sian laboron por la Esperanto-movado dum sesjara milita kaptiteco en Siberio. Li montris en sia poemaro Pilgrimo apate la sorton kaj vivo de la subpremiitaj popoloj, kaj havis simpation al la venkitoj de la senĉesa socia konkurado. Ŝajne li ne estis ordinara kristano, sed li posedis sian propajn kredon, esperon kaj amon. Li kredas ke homo estas la majstro de sia sorto kaj la bona homeco simple ekzistas; li esperas ke la senlandanoj denove venos al siaj heimlandoj kaj ĝujos liberecon; li armas homojn egale, riĉajn aŭ malriĉajn kaj scias ke la gajno de amo estas kunigita kun sufero. Jen mi ekzemple montras tri ekzemplojn de liaj poemoj en la poemaro Pilgrimo.
Resume, la poemoj de Baghy en Pilgrimo estis ĉiam bele skribitaj kaj facile legeblaj. Lia stilo estas iom melankolia, iom petola, kaj ĉiam riĉa je la spiritoj de homeco kaj dieco samtempe. Julio! Ne plendu kiel en via poemo "Plendo de Vagabondo":
Kutime mi ne tre ŝatas legi Esperanto-poezion, des pli kiam temas pri traduko. Male mi tuj volis malkovri en tiuj numeroj novelojn, intervjojn, eseojn. Plaĉis al mi ekzemple la rakonto de Sten Johansson pri knabo kiu ne komprenas la sintenon de plenkreskuloj rilate libron 'plibonigitan' de li ("la lupo de la Monta Reĝo"), aŭ tiu de Spomenka timec: "La ŝipo nomata Teresa" (pri la fuĝo de Tibor Sekelj al Argentino en 1939). Sed mi devis relegi la novelon "Ludoviko la Dekkvara" de Mikaelo Bronŝtejn pri la Sunreĝo, Colbert kaj meblaro mendita de partia karbminestro en Sovetunio baldaŭ disfalonta (1989) por kompreni la intencon de Mikaelo.
Tamen pri neoriginala prozo plaĉis al mi la novelo de Janos Székely: "Filantropoj", belstile tradukita de Jozefo Nagy. La originala teatraĵoj de Rikardo Cash kaj Trevor Steele sendepende de la valoro de tiuj bonaj verkistoj tute ne plaĉis al mi. La problemo estas ke, pro la malfacileco kunigi grandan teatran trupon, temas kiel ofte pri mallongaj rakontoj en esperanta medio.
-mi legis kun intereso, kiel ĉiam kiam la recenzisto estas Sten Johansson, tiun pri "Ho, tomboj de l'prapatroj" de Clelia Conterno Guglielminetti, verkitan anta? pli da 30 jaroj sed eldonitan en 2015, libron kiun mi tiam malkovris kun ĝojo kaj plezure legis. Johansson bele recenzas, analizas.
-tiu de Mao Zifu pri "Centjaroj da soleco" de Gabriel Garcia Márquez tradukita de la elstara Fernando de Diego, do antaŭ longe, sed nun eldonita, instigas al legado de la Eo-versio.
-La titolo kaj la enhavo de la recenzo de Suso Moinhos "Voko al plibonigo de grava verko" pri la 748-paĝa HEL (Historio de la esperanta literaturo) de Carlo Minnaja kaj Georgio Silfer, mi opinias iom aroganta, la laboro estas tiom impona, kaj Moinhos ne kontestas tion. La dikan libron mi tuj legis en la unuaj tagoj de aŭgusto 2015 post UK en Lillo kie ĝi ĵus aperis. Kompreneble en tia sumo ĉiam eblas trovi mankojn laŭ sia gusto. Tamen la bedaŭroj estas tre precize prezentitaj, do interesaj kiel tiuj de Mikaelo Bronŝtejn pri la sama libro en la lasta numero de "La Gazeto" ĵus ricevinta.
Mi ĵus kreis pli malpli sukcese mian unuan tipografian projekton! Ĝi estas nur vizitkarto, sed mi neniam antaŭe okupiĝis pri iaj ajn similaj komputilaj programoj, do mi tre ĝojas. Se mi multe ekzercos, mi povos poste fari belegajn aĵojn. Nun fari ion ajn estas por mi tre malfacile kaj postulas de mi multe da tempo. Ne venas honoro sen laboro. Bedaŭrinde tiu ĉi programo kostas tre, tre multe kaj mi uzas nur 30-tagan senpagan version de ĝi. Kion mi faros poste? Mi ne scias ankoraŭ. Certe mi ne havas kelkcent eŭrojn por aĉeti ĝin. Mi povas uzi ĝin ĉe universitato, sed tio ne sufiĉas. Tio ne gravas nun, tio estas momento de ĝojo kaj fiero:)
Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I Tomo I
Mi promesis, ke mi skribos ion pli pri mia nova vivsituacio, kiam mi iomete alkutimĝos. Do jen pasis jam unua semajno de mia restado en Slovakio. Intertempe mi havis eblecon ankaŭ viziti Ĉeĥion por semajnfino, mi estis en Prostějov. Urbo estas bela, sed renkontiĝo por kiu mi veturis ne estis tro interesa, ĉar ĉefe maljunaj ĉeĥoj parolis ĉeĥe pri ĉeĥaj aferoj:)
Hieraŭ mi eksciis, kie mi loĝos. Estis iomete problemo kun loĝejo, do mi okupis liton de franco, kiu laboras en mia organizo kaj li devis dormi preskaŭ surplanke. Finfine estas decidite, ke mi restos en la sama loĝejo, sed mi devas ŝanĝi ĉambron. Miaj kunloĝantoj estos franco kaj svedo. Apude estos dua loĝejo por germana kaj itala volontuloj. Ambaŭ loĝejoj estas ege proksime al nia oficejo.
Pri kio mi okupiĝas en la oficejo? Plejmulte da tempo mi dediĉas al tradukado de unu retejo al la pola lingvo. Krom tio ni havis ankaŭ trejnadon pri verkado aŭ tradukado artikolojn en Vikipedio. Mi jam tradukis kelkajn artikoloj. Dume mi lernas ankaŭ la slovakan lingvon. Morgaŭ estos unua renkontiĝo de lingva kafejo ekde kiam mi venis. Tio estos por mi tre interesa sperto, ĉar mi nur partoprenis renkontiĝojn de mia propra lingvo kafejo en mia naskiĝurbo, kvankam mi neniam antaŭe vidis, kiel tio devus aspekti. Krome mi dufoje en semajno gvidas kurson de Esperanto por aliaj volontuloj. Tio estas ankaŭ tre interesa sperto, ĉar mi neniam gvidis similan kurson eĉ pole, do tio des pli malfacilas, kiam miaj lernantoj devanas de tute aliaj landoj kaj havas malsimilan nivelon de lingvokono.
Kelkaj vortoj pri libertempo. Pro tiu forveturo al Ĉeĥio mi ne pasisgis tro multe da libera tempo ĉi tie. Sed ekzemple hieraŭ ni iris komune kun franco kaj germano spekti francan filmon kun ĉeĥaj subtekstoj en slovaka kinejo. Aldone filmo estis komedio pri multikultureco kaj rasismo. Mi eksciis, ke kutime en Slovakio oni ne tradukas filmojn al slovaka, ĉar tio tro multe kostas, Simple en kinejoj spekteblas filmoj kun ĉeĥaj subtekstoj, ĉar slovakoj pli malpli komprenas la ĉeĥan. Poste svedo provis instrui nin iun strangan dancon, sed ne tro sukcese, ĉar mankas al ni danctalento. Sabate eble ni ekskursos al najbaraj montoj.
Mi jam scias, ke mankas al mi kelkajn aferojn, kiuj mi ne prenis de mia hejmo. Ekzemple harsekigilo. Sed verŝajne mi devos atendi ĝis Kristnasko. Aŭ aĉeti bezonataĵojn ĉi-tie, mi tiel faris kun gantoj.
GM3560T estas Chencan memkreitaj 5 xis maŝinanta, aparatanta centro, kun potenca ŝpinilo, granda laborista grandeco, rapida rapido, alta precizeco kaj longa lifto tempo.
Chencan GM3560T Big Grandeco 5 Akso Moulding CNC Router Procezo Centro - Ĉinio Ŝandongo Chenan Maŝinaro
6 T fendo gisfero laboro tablo, procezo de alta hardita traktado, ne estas facile esti misformita. La maks longo por unu peco tablo estas 2m por havi en la ujo;
2. Z akso adopti alta precizeco TBI alta precizeco pilko ŝraŭbo kaj la tuta Z kaj spindelon kvanto telero uzi la pezan dezajno permesi granda precizeco kaj stabileco kiam laboro por forte materialoj;
4. Z akso uzi duobla nitrogeno ekvilibro cilindron dezajno, kiu efike reduktas la motoro de ŝarĝo potenco kaj etendi maŝino servo vivo. Ne necesas uzi aerpremo maŝino;
1. Adopti komputilizita dezajno atingi maŝino optima strukturan dezajnon. Per meblo Gantry kaj fiksa tablo modo, tutaj maŝino estas veldita kun plifortigi ŝtalo strukturo. Fortigi ripoj estas soldatoj ene. Multaj procezoj de streso reliefo traktado ege plibonigas la tuta maŝino rigideco kaj procesitaj de alta temperaturo hardita traktado por certigi, ke la stabileco estas bonega, ne estas facile esti misformita;
5.Switzerland Num 5 akso kontrolsistemo kun rilato USB kaj fenestro kontrolsistemo por fari la operacion pli facila kaj la kontrolo kabineto kun Usono varmo interŝanĝo sistemo;
1. Die industrio: Ajna skulptaĵo de aluminio, ŝaŭmo, plasto, PVC, ligno, vitrofibro kaj aliaj molaj-metala materialoj;
7. Aliaj dezajno kaj remetitaj ni uzas la supro marko, kiel ekzemple aŭtomata Oleo sistemon, aŭtomata oleo nebulo sistemon, aŭtomata spindelon malvarmeta sistemo kun Chiller, Germanio Igus kablo, protekta fronto & malantaŭa pordo ... Ĉiuj dezajno por certigi la tuta maŝino kun la plej bona elfaro;
3. Plate prilaborado industrio: izolaĵo, aluminio, plasto kaj kemiaj, la PCB, movi la aŭton korpo, riverencante, trako, steloj kontraŭ-speciala tabulo, epoxi, rezino, ABS, PP, PE, kaj aliaj karbono miksaĵo;
Chencan kompanio situas en Qihe Economic Development Zone de Shandong, kiu kun 13000 ㎡ moderna planto, havas pli ol 200 laboristoj kaj 60 profesiaj teknikisto.
Por enketoj pri niaj produktoj aŭ pricelist, bonvolu lasi vian retpoŝton al ni kaj ni estos en kontakto ene de 24 horoj.
6) Ni akceptas ordonojn kontraŭ klientoj specimenoj, precizigita dezajnoj, especificaciones kaj pakumo postulojn.
Por enketoj pri niaj produktoj aŭ pricelist, bonvolu lasi vian retpoŝton al ni kaj ni estos en kontakto ene de 24 horoj.
Ni estas ĉiam preta helpi you.There Estas multaj manieroj por kontakti you.You povas faligi nin sur linio. Donu al ni alvoko aŭ sendu al email.choose kio konvenas vin plej.
Ernestaj duklandoj oni nomas aron da malgrandaj duklandoj en nuntempa Turingio kaj Supra Frankonio (en centra Germanio), regataj de la ernestida branĉo de la dinastio Wettin. La duklandoj estiĝis pere de disdividiĝo pro heredo, inter la posteuloj de duko Ernesto de Saksio-Wittenberg (1441-1486).
Al la duklando Koburgo apartenis krome ekde 1816 la princlando Lichtenberg apud la rivero Nahe, sed en 1834 la duko vendis ĝin al Prusio.
La grandduklando Saksio-Vajmaro-Eisenach, kiu restis netuŝita de tiuj rearanĝoj, ekde 1903 oficiale nomas sin "Grandduklando Saksio", Großherzogtum Sachsen.
En 1806 ĉiuj kvin ernestaj duklandoj membriĝas en la Rejna Federacio, kaj en 1815 la samaj 5 (nun kvar duk- kaj unu grandduklando) en la Germana Federacio.
En 1867 ĉiuj kvar restantaj ernestaj landoj membriĝis en la Nordgermana Federacio, kaj en 1871 en la Germana Regno.
La ernestaj landoj kune kun kelkaj apudaj princlandoj (de la linioj Reuß kaj Schwarzburg) ankaŭ nomiĝis la "turingiaj ŝtatoj" (aŭ "ŝtatetoj"). Ili estis perfekta ekzemplo de la tipa "ŝtatetumado", germane Kleinstaaterei, en la Sankta Romia Imperio: Landetoj profunde dissplitiĝintaj kaj politike sensignifaj.
Kiam la germana monarkio finiĝis post la Unua mondmilito en 1918, la duklandoj fariĝis respublikoj, kaj en 1920 la plej multaj iris en la novan landon Turingio. La duobla duklando Saksio-Koburgo kaj Gotao en 1918 disfalis al la "liberaj ŝtatoj = respublikoj" de Koburgo kaj Gotao. Post plebiscitoj Koburgo aliĝis al Bavario kaj Gotao al Turingio.
libera ŝtato Saksio-Gotao (= la parto "Gotao" de Saksio-Koburgo kaj Gotao; la alia parto al Bavario)
La nova lando havis kelkajn "truojn" - regionoj kiuj estis ĉirkaŭitaj de Turingio sed apartenis al la provinco Saksio de Prusio. Post 1945 tiuj eksaj prusaj posedaĵoj unuiĝis kun Turingio kiel ties oka landoparto.
La lando Turingio ekzistis de 1920 ĝis 1952 (dissolvita de GDR), kaj restarigita en 1990 kiel "libera ŝtato Turingio" kiel federacia lando de Germanio.
Anhalto (ekde 1863) • -Bernburg (ĝis 1863) • -Dessau (ĝis 1863) • -Köthen (ĝis 1847) • Brunsvigo • Holstinio • Lauenburg • Limburg (1839-1866) • Nassau • Saksio-Altenburg (ekde 1826) • Saksio-Koburgo-Saalfeld (ĝis 1826) • Saksio-Koburgo kaj Gotao (ekde 1826) • Saksio-Gotao-Altenburg (ĝis 1826) • Saksio-Hildburghausen (ĝis 1826) • Saksio-Meiningen
Anhalto • Brunsvigo • Saksio-Lauenburg (ĝis 1876) • Saksio-Altenburg • Saksio-Koburgo kaj Gotao • Saksio-Meiningen
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Pro pliaj disdividiĝoj pro heredo, precipe post 1573, la teritorioj estis tre dissplitiĝintaj. En kelkaj tempoj ekzistis dek unuopaj duklandoj samtempe. La politika signifo de la ernestaj duklandoj kaj simile de najbaraj princaj linioj estis nenia. La formorto de la linio Saksio-Gotao-Altenburg en 1826 kaŭzis la lastan teritorian novorganizon. Ĝis 1826 ekzistis 1 grandduklando:
La duklandoj rearanĝiĝis laŭ decido de la saksa reĝo Frederiko Aŭgusto la 2-a en 1826, kiam li principe nove organizis la ernestajn duklandojn. Post la formorto de la linio Saksio-Gotao-Altenburgo, la lando Saksio-Gotao-Altenburgo estis dividita en siajn du partojn Saksio-Gotao kaj Saksio-Altenburgo. Saksio-Altenburgon ricevis la duko de Saksio-Hildburghausen, kiu fordonis sian tiaman duklandon al Saksio-Meiningen, kiu ricevis krom tio de Saksio-Koburgo-Saalfeld la parton Saalfeld kaj la oficon Themar kaj la lokojn Mupperg, Mogger, Liebau kaj Oerlsdorf. La duklando Saksio-Koburgo-Saalfeld ricevis anstataŭe la duklandon Saksio-Gotao, de Saksio-Hildburghausen la oficojn Königsberg en Bavario kaj Sonnefeld kaj de Saksio-Meiningen la posedaĵojn Callenberg kaj Gauerstadt.
Ofte oni povas aŭdi, ke tiom kaj tiom multe da minoritataj lingvoj estas minacataj aŭ jam baldaŭ malaperos. Sed pli malofte oni aŭdas pri iniciativoj por la transvivo de tiaj lingvoj. Unu el ili estas la lerneja instruado de la lingvo lakota por la infanoj de Lakota Sioux- tribo, en la rezervejo Standing Rock (staranta ŝtono), en la limregiono inter la usonaj ŝtatoj de suda kaj norda Dakoto.
Lakota estas unu el multcentoj da indiĝenaj lingvoj de Ameriko kiuj suferas la saman sorton kiel multaj aliaj tradiciaj lingvoj.
La usona registaro provis antaŭ pli ol cent jaroj tre forte subpremi la indianan kulturon, inter alie ankaŭ per la enkonduko de internulejo por la indianaj triboj . Ofte eĉ tre junaj infanoj estis devigataj vivi tie, fore de la familio por “ fariĝi” blankuloj. La propra lingvo, la tradiciaj kaj religiaj kutimoj estis malpermesataj. Korpa kaj anima punoj estis kutimaj. Infanoj estis uzataj eĉ por medicinaj eksperimentoj, knabinoj estis steriligataj. Miloj da lernantoj pagis tiun ĉi transformadon per la morto.
La politika agado koloniisma ŝajne sukcesis. Por la plej multaj indiĝenaj homoj en norda Ameriko nun la angla estas la dominanta lingvo kaj ofte la juna generacio ne kapablas paroli siajn triblingvojn.
En la rezervejo Standing Rock nur ankoraŭ malmultaj homoj flue parolas la lakotan. Ĉar la vivoekspekto tie nur estas proxime 50 jaroj, ne multe da tempo restas ĝis neniu plu regos la lakotan.
Kun la refortigo de la indiana konscio kaj kelkaj gravaj ŝanĝoj en la usona politiko en la pasintaj jardekoj ankaŭ vekiĝis sopiro al la preskaŭ perdita lingvo heridita. Per helpo de la Universitato de Suda Dakoto kaj Sitting Bull Kolegio (norda Dakoto) komenciĝis kursoj por lernado kaj instruado de la lakota. Tiu ĉi programo estas tute senpaga por indiĝenaj studentoj. La sola kondiĉo por partoprenantoj estas, ke ili post finiĝo de la kurso instruu la saman kvanton da horoj, kiun ili estis instruataj.
Unu el la unuaj diplomitoj estas Thipiziwin Young, kiu malfermas ĉiseptembre infanklason por tutmerga instruado, Lakȟól’iyapi Wahóȟpi (Lakota lingvo-nesto) en Fort Yates , norda Dakoto.
Jam trijaraj infanoj komencas lerni. Ili pasigas tage 6 ĝis 8 horojn tie. Per tio, Thipiziwin Young esperas, ke denove la lakota estos parolata kiel unua lingvo. Do ankaŭ tradiciaj ceromonioj estus celebrataj en la lakota. Por ŝi la gravaj problemoj kiel junulsuicido, alkohola kaj droga dependeco estas ligataj al la perdo de tradiciaj radikoj kaj kompreneble ankaŭ de la propra lingvo, per kiu oni povas spirite kaj kulture konektiĝi . Young pensas, ke post ĉirkaŭ dek jaroj estos sufiĉaj novaj lakota- parolantoj por la transvivo de la lingvo. Ŝia iniciativo estas unu el multaj. Per helpo de interreto diversaj triboj nun provas similajn agadojn. Sur la interretpaĝaro de “Our Mother Tongues” (Nia patrinaj langoj) oni povas trovi informojn kaj helpon por la subteno de tradiciaj lingvoj.
Al la naskiĝtago de Violeta Parra - La 4-a oktobro estus la 95-a naskiĝtago de la ĉilia kantistino Violeta Parra. Ho, tiu ĉi forta, insi… - October 2, 2012
start page Hejmo Grandeco de ĉevronoj Gable tegmento Abat-vent Mansard Hip tegmento Ligno framo Rekta ŝtuparo sur la kordo Rekta Saddle ŝtuparo Ŝtuparo kun 90 ° Ŝtuparo kun 90 ° giratoria kaj paŝoj Stairway turni 180 ° Ŝtupetaro rotaciita per 180 ° kaj rotacia etapoj Ŝtuparoj kun tri sekcioj Ŝtuparoj kun tri sekcioj kaj Rotary etapoj Spiral ŝtuparo Metalo ŝtuparoj Metalo ŝtuparo kun bowstring zigzage Metalo ŝtuparo kun 90 ° Metalo ŝtuparo kun 90 ° kaj bowstring zigzage Metalo ŝtuparo kun turno de 180 ° Metalo ŝtuparoj rotaciita per 180° kaj bowstring zigzage Konkreta ŝtuparoj Strio fundamento Pier fundamento Fondo slabo Konkreta ringoj Pavimo slaboj La ŝtono de la diagonalo La konsisto de betono Ligno Akcesoraj Ceramiko tegoloj Gipso plasterboard Wallpapers Muntado folion materialoj metalaj kradoj Lignaj kadro Muro Materialoj Paperoj de la planko Decking Ŝtono Fence Metalo barilo Arch por piquete barilo Self-nivelación etaĝo Celiloj Lot grandeco Zanja La volumo de la puto Foso Gazono Rektangula lageto Volumo de pipoj Tank volumo Barelo volumo La volumo de rektangula ujo La kvanto de sablo aŭ gruzo en la havaĵo Forcejo Toeplitz semicirculares Konstruaĵo krampo Lumigado de la ĉambro vestejo Prunto Kalkulilo
Hejmo Grandeco de ĉevronoj Gable tegmento Abat-vent Mansard Hip tegmento Ligno framo Rekta ŝtuparo sur la kordo Rekta Saddle ŝtuparo Ŝtuparo kun 90° Ŝtuparo kun 90° giratoria kaj paŝoj Stairway turni 180° Ŝtupetaro rotaciita per 180° kaj rotacia etapoj Ŝtuparoj kun tri sekcioj Ŝtuparoj kun tri sekcioj kaj Rotary etapoj Spiral ŝtuparo Metalo ŝtuparoj Metalo ŝtuparo kun bowstring zigzage Metalo ŝtuparo kun 90° Metalo ŝtuparo kun 90° kaj bowstring zigzage Metalo ŝtuparo kun turno de 180° Metalo ŝtuparoj rotaciita per 180° kaj bowstring zigzage Konkreta ŝtuparoj Strio fundamento Pier fundamento Fondo slabo Konkreta ringoj Pavimo slaboj La ŝtono de la diagonalo La konsisto de betono Ligno Akcesoraj Ceramiko tegoloj Gipso plasterboard Wallpapers Muntado folion materialoj metalaj kradoj Lignaj kadro Muro Materialoj Paperoj de la planko Decking Ŝtono Fence Metalo barilo Arch por piquete barilo Self-nivelación etaĝo Celiloj Lot grandeco Zanja La volumo de la puto Foso Gazono Rektangula lageto Volumo de pipoj Tank volumo Barelo volumo La volumo de rektangula ujo La kvanto de sablo aŭ gruzo en la havaĵo Forcejo Toeplitz semicirculares Konstruaĵo krampo Lumigado de la ĉambro vestejo Prunto Kalkulilo
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Monofizitismo (de la greka vorto μόνος, monos, "sola", kaj la vorto physis, "naturo") estas teologia doktrino pri Kristo, kreita en Egiptio de Eŭtiko en la 5-a jarcento, kiu diras ke Jesuo havas unusolan naturon, dian, ne homan. Ĝi ekestis pro reago al Nestorianismo, kaj estas rigardata kiel herezo de la plejparto de la kristanaj eklezioj, eĉ tiuj (la orientaj ortodoksaj eklezioj) kiujn aliaj akuzis de subteni tiun doktrino kaj kies kredo plibone definiĝas kiel miafizitismo (de la greka vorto μία, mia, ingenra formo de εἷς, heis, "unu", kaj la vorto φύσις).
Helpu al Vikipedio plilongigi ĝin. Se jam ekzistas alilingva samtema artikolo pli disvolvita, traduku kaj aldonu el ĝi (menciante la fonton). Bonvolu aldoni parametron por plibone kategoriigi la paĝon.
Maria • Apostoloj • Petro • Paŭlo • Patroj • Apero • Konstantino • Koncilioj • Aŭgusteno • Granda skismo • Krucmilitoj • Akvino • Reformacio • Lutero
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
La Partido Verde Ecologista de México (Verda Ekologia Partio de Meksiko - PVEM) estas meksika partio. Ĉefa celo estas la mediprotektado.
La PVEM estis en la prezidentaj balotoj de la jaro 2006 kune kune la PRI kiel Alianco por Meksiko Ambau partioj kune atingis 22,26%. En la balotoj de la jaro 2009 (balotoj por federaciaj parlamentanoj) la PVEM gajnis entute 2.291.298 voĉojn, kiu egalas al 6,71 %.
En la lasta tempo oni forte kritikis la partion pro la strategia alianco kun la PRI kaj ĉar ĝi pledas por la reenkonduko de la mortpuno. Tio laŭ multaj meksikanoj estas tute oportunista kaj populista. La partio en tiu punkto ne atentas pri la Global Green Charter. Pro tio la Eŭropa Verda Partio ekde la 10a de februaro 2009 ne plu rekonas la PVEM, kiel parto de sia familio. Samtempe oni petis al la Mondaj Verduloj (Global Green) eksigon de la partio.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
7 sed ni parolas la sagxecon de Dio en mistero, la sagxecon kasxitan, kiun Dio antauxdestinis antaux la mondagxoj por nia glorado;
22 Kiu estas la mensogisto, krom tiu, kiu malkonfesas, ke Jesuo estas la Kristo? Tiu estas la antikristo, kiu malkonfesas la Patron kaj la Filon.
3 kaj cxiu spirito, kiu ne konfesas Jesuon, ne estas el Dio; kaj cxi tiu estas la spirito de antikristo, pri kiu vi auxdis, ke gxi venas; kaj nun gxi jam estas en la mondo.
2 Jen kiel vi ekkonas la Spiriton de Dio:cxiu spirito, kiu konfesas, ke Jesuo Kristo venis en la karno, estas el Dio; 3 kaj cxiu spirito, kiu ne konfesas Jesuon, ne estas el Dio; kaj cxi tiu estas la spirito de antikristo, pri kiu vi auxdis, ke gxi venas; kaj nun gxi jam estas en la mondo.
2 Jen kiel vi ekkonas la Spiriton de Dio:cxiu spirito, kiu konfesas, ke Jesuo Kristo venis en la karno, estas el Dio;
16 CXiu skribajxo inspirita de Dio estas ankaux utila por instruo, por admono, por korekto, por disciplino en justeco;
18 CXar la priparolo de la kruco estas por la pereantoj malsagxeco; sed por ni, la savatoj, gxi estas la potenco de Dio. 19 CXar estas skribite: Mi pereigos la sagxecon de la sagxuloj, Kaj la kompetentecon de la kompetentuloj Mi malaperigos. 20 Kie estas la sagxulo? kie estas la skribisto? kie estas la diskutisto de cxi tiu tempagxo? cxu Dio ne malsagxigis la sagxecon de la mondo? 21 CXar pro tio, ke en la sagxeco de Dio la mondo per sia sagxeco ne konis Dion, bonvolis Dio per la malsagxeco de la prediko savi la kredantojn. 22 CXar Judoj postulas signojn, kaj Grekoj sercxas sagxecon; 23 sed ni predikas Kriston krucumitan, por Judoj falilon, kaj por Grekoj malsagxon; 24 sed por la vokitoj mem, cxu Judoj aux Grekoj, Kriston la potencon de Dio, kaj la sagxecon de Dio. 25 CXar la malsagxeco de Dio estas pli sagxa ol homoj; kaj la malforteco de Dio estas pli forta ol homoj. 26 CXar rigardu vian vokon, fratoj, ke ne multaj sagxuloj laux la karno, ne multaj potenculoj, ne multaj nobeloj, estas vokataj; 27 sed Dio elektis la malsagxajn objektojn de la mondo, por hontigi la sagxulojn; kaj Dio elektis la malfortajn objektojn de la mondo, por hontigi la fortajn; 28 kaj la malnoblajn objektojn de la mondo, kaj la malestimatajn Dio elektis, kaj ecx la nerealajn, por neniigi la realajn; 29 por ke neniu karno fieru antaux Dio. 30 Sed el Li vi estas en Kristo Jesuo, kiu farigxis al ni sagxeco el Dio, kaj justeco kaj sanktigo, kaj elacxeto; 31 por ke, kiel estas skribite:Kiu fieras, tiu fieru en la Eternulo.
8 Gardu vin, ke neniu prirabu vin per filozofio kaj vanta trompo, laux la tradicio de homoj, laux la elementoj de la mondo, kaj ne laux Kristo;
20 Ho Timoteo, gardu tion, kio estas komisiita al vi, deturnante vin for de la babiladoj kaj kontrauxparoloj de la falsenomata scio; 21 kiun konfesante, kelkaj maltrafis rilate la fidon. Graco estu kun vi.
En tiu ĉi semajno okazis kelkajn aferoj. Kaj ĝojaj, kaj tristaj. Forpasis fama vroclava esperantisto. Mi lin bone ne konis, ni nur kelkfoje renkontiĝis en klubejo, sed mi scias, ke li estis iam prezidanto de Silezia Esperanto-Asocio. Li estis famulo ne nur en Esperantujo, sed ankaŭ inter poloj (li agadis kontraŭ komunismo en Pollando), gazetoj kaj televidoj informis pli lia morto.
Kiam mi revenis hejmen, mi partoprenis en renkontiĝo de anoj de mia jam ne ekzistanta skolta teamo. Bedaŭrinde krom mi venis nur du personoj, sed ni jam elektis tempon por sekva renkontiĝo. Ni planas tranokti ie en montaroj post du semajnoj. Espereble venos pli multe da homoj kaj jam ne estos tiel malvarme. Kompreneble eblas tranokti en dorsosako kiam estas sub nulo, sed mi preferas pli altaj temperaturoj:)
Soleca ulo mezaĝa laboras en specifa firmao, kies oficistoj tutajn tagojn verkas leterojn por aliaj homoj. Ili neniam vidis adresantojn, nek adresatojn, sed lerte interplektas fadenojn de fremdaj vivhistorioj, rolante kiel la triaflankaj, nepalpeblaj perantoj en konstruado de tiuj sentopontoj. Li estas inter la plej sukcesaj en tiu stranga metio, eventuale pro tio, ke imagi forajn rilatojn estas por li afero pli fac…
Mi ne ŝatas televidon ĝenerale kaj televidseriojn speciale. Kutime mi spektas nur programon pri vojaĝoj “Averso kaj reverso” semajnfine, dum matenmanĝo. Do kial mi spektis jam dekojn da serioj de tiu ĉi makabra sangoverŝa filmo? Ĉar mi aprobas ĝian ĉefan ideon: en ĉiu el ni vivas krimulo.
Ĉiu el ni subkonscie dividas la mondon en du grandaj partoj: NI kaj ILI. Ĉiam NI estas pli bonaj, fidindaj kaj eĉ ekzemplodonaj specimenoj de la homaro – ne hazarde memnomoj de multaj popoloj laŭvorte signifas “homo”. ILI estas aliaj, malsamaj ol NI, fremdaj, do malpli bonaj, korektendaj aŭ eĉ ekstremendaj. Pro tio antikvaj popoloj ne bezonis elpensi pravigon por la milito, ili simple atakis najbarojn ĉar tiuj estis aliaj, parto de la fremda mondo, kiu devas konvertiĝi al la nia aŭ morti. Oni povas observi tiun psikologian fenomenon en ĉiuj niveloj de la homa interagado – de tiu persona ĝis la interŝtata.
Ni povas esti inteligentaj, raciaj, bone edukitaj uloj, sed kiam ni kverelas, do eĉ se nur mense kaj senvoĉe, ni tamen diras al ni mem: “Tiu rufa diablo postulas neimageblon!” aŭ “Kion denove elpensis tiu ĉi stulta nano?!” Subkonscie ni serĉas en kontraŭulo trajtojn, kiuj diferencigas lin de ni kaj ĉiam trovas – ne gravas, ĉu temas pri kurba nazo, magra figuro, etna aŭ religia aparteno.
Tiu naiva kredo je strikta divido de la mondo je la bona kaj malbona partoj klare videblas rilate krimecon. Ordinara homo estas profunde konvinkita, ke krimo estas la ago kiu troviĝas trans la limo de lia mondo, do ĝin povas fari nur ILI – aliaj homoj, kun kiuj li havas nenion komunan. Pro tio multegas stereotipoj, laŭ kiuj pri alta krimnivelo kulpas iuj minoritatoj – islamanoj, kaŭkazanoj, enmigrintoj, nigruloj, ktp. Ĉeesto de iu ajn diferenciga signo nur firmigas la konvinkon de la ordinara homo, ke krimuloj estas ILI – homoj tute malsimilaj al li, denaska bonulo.
Se demandi lin, kiuj estas murdistoj, li certe diros ke temas pri ĝisostaj krimuloj kiujn li vidis plurfoje en filmoj – senkompataj mortigantoj kiel en The Sopranos aŭ frenezaj perversuloj kiel Hannibal Lecter. Do li kun granda miro ekscias, ke laŭ statistiko seriaj murdistoj faras ne pli ol 2 % de ĉiuj murdoj. Kiu kulpas pri 98 % murdoj, demandas la naivulo? Respondo estas simpla, sed ŝoka: NI.
Ĉu vi iam ekzamenis vin mem laŭ la Sinesplora Psikopatia Skalo de Levenson? Provu kaj plenumu la ordonon de la Orakolejo de Delfo: “Konu vin mem”. Kredu min, vi miros la rezulton. La skalo konsistas el du taksoj, do laŭ unu mi gajnis proksimume 53%, laŭ alia iom malpli. Do surbaze de tiu ĉi scienca esplorilo oni povas diri, ke mi troviĝas pli-malpli meze inter la “normala” homo kaj psikopato. Kiel DNA-testoj klare montras neekziston de la “puraj rasoj”, same la Levensona testo pruvas ke psikopatio ne estas ekstera, fremda al ordinara homo stato, sed la nura seninterrompa skalo kaj ĉiu el ni troviĝas ie inter tiuj du abstraktaj polusoj. Ĉu mi aldonu ke ni povas moviĝi laŭ ĝi kaj ne ĉiam direkte al la “normo”?
Ĉiu el ni havas trajtojn, kiuj en certaj kondiĉoj povus evolui kaj transformi “normalan”, simpatian, socie adaptitan homon al malvarmsanga mortiganto. Kruelaj gepatroj, familia perforto, krima medio, malbonaj aŭtoritatoj – miloj da faktoroj formas nian individuecon kaj je ĉiu vojdisiĝo ni devas fari elekton, do povas erari.
Armeo de la Nazia Germanio estis varbita el ordinaraj viroj, plejparte junaj, civitanoj de la plej kultura lando de Eŭropo. Sed influitaj de la plurjara propagando ili amase faris terurajn krimojn, kiuj ĝis nun ŝokas kaj naŭzigas iliajn posteulojn. Adolf Eichmann, kiu fieris pri sia gvida rolo en mortigado de ses milionoj da judoj, post sia aresto estis ekzamenita de pluraj psikiatroj kaj ĉiuj agnoskis lin “normala”. “Almenaŭ li estas multe pli normala ol estis mi post paroli kun li!” emociiĝis unu el la ekzamenantoj. Kaj tio tute ne dependas de la nacio, religio aŭ ideologio – komunistoj, kiuj batalis kontraŭ la nazioj, faris kompareblajn kruelaĵojn kaj turmentado de la prizonuloj en Abu Ghraib fare de usonaj soldatoj apenaŭ estas la ago malpli malhonora ol gorĝotranĉado de militkaptitoj aŭ ostaĝigo de infanoj fare de ĉeĉenaj islamistoj.
Herooj de la “Krimaj mensoj” scias tion. Ili estas ne policistoj, sed FBI-fakuloj, kies ĉefa tasko estas antaŭvidi la krimulajn agojn, do kompreni kial la seria murdisto agas tiel, sed ne aliel. Por krei psikologian portreton de la krimulo ili devas pensi kiel la murdisto, do empatii lin. Ili sukcesas. Kompreneble ili malŝategas tiujn “subjektojn” kiel ili nomas siajn serĉatojn. Ili estas indignitaj de la kruelaĵoj kaj kompatas la viktimojn. Sed samtempe ili komprenas kial la murdisto faras kion li faras. Kaj ili montras tion al ni. Jes, ni vidas la krimulon, sed ne infernan kreitaĵon, sed vivan homon kiu surpaŝis tiun vojon pro certaj kialoj kaj plej ofte, preskaŭ ĉiam, simple ne povas tion ne fari. Fakte ni vidas ne ILIN kaj NIN, sed homojn kiuj estis NI, sed iĝis ILI. La kompatindajn homojn.
Unu kreskis en malriĉega meksika familio, ĉiam dormis surplanke – unue en la gepatra domo, poste en prizono – do li revis pri sola afero: havi sian propran liton. Fine io klakis en lia kapo kaj li komencis murdi homojn por poste manĝi ĉe iliaj tabloj, dormi en iliaj litoj, bani sin en ilia duŝejo, do almenaŭ kelkajn horojn ĝui la vivon, pri kiu li ĉiam povis nur revi.
Alia perdis sian filineton en trafika akcidento kaj de tiam ŝajnis al li, ke lia familianoj lin kulpigas pri tio. Li ĉiam pli fermiĝis en sia interna mondo ĝis fine perdis ligojn kun tiu ekstera kaj murdis ilin ĉiujn eĉ sen kompreni kion li faris.
La tria kreskis kun sia patrino-prostituino, plurfoje vidis ŝin labori en sia apartamento, kio por ĉiam transformis lian rilaton al la inoj, do li malamegis ilin kaj ekstermis ĉiarimede. Oni povas daŭrigi senĉese kaj la herooj de “Krimaj mensoj” tion komprenas. Ili scias ke la batalo estas senĉesa kaj neniam ili venkos la psikopatian plagon, ĉar ĝi loĝas en la homa naturo, en la ordinaraj homoj kaj neniu scias kiam en ies psiko okazos plia eksplodo.
La fama rusa verkisto Sergej Dovlatov kiu post esti rekrutita en la sovetia armeo propravole elektis servi kiel prizongardisto, kaj skribis poste en sia novelo “Zono” (krimĵargone: “Prizono”), ke laŭ liaj observoj “ĉiu prizonulo povus esti gardisto kaj mankis eĉ unu gardisto, kiu ne meritus esti prizonulo”.
Mia edzino ŝatas la krimajn filmojn kaj spektis multegajn, inkluzive tiun televidserion. Antaŭ kelkaj tagoj ŝi plendis al mi, ke unu el ŝiaj studentoj kondutas malestime, ne volas studi kaj ĝenerale estas nenormala – li eĉ parolas kun iu imagita persono kaj mansvingas dume. “Kial oni ebligis al li studentiĝi?” indignis ŝi. “Kiu scias kio okazas en lia malsana kapo? Eble li ponardos iun aŭ mordos, li ja evidente estas psike malsana!” Miaj argumentoj supre prezentitaj efikis malmulte, ŝi ja naskiĝis kaj kreskis en bone edukita, inteligenta juda familio, jam dudek jarojn instruas en la universitato kaj ŝiaj kontaktuloj 90 % devenas de la sama medio. Do mi rakontis al ŝi nur unu historieton, kiu finis nian konversacion.
De 1995 ĝis 2010 mi laboris kiel historiisto en loka muzeo. En la 1990-aj jaroj mi kelkfoje renkontiĝis kun viro, kiu laboris tie antaŭe kiel vic-direktoro pri scienco. Ankaŭ li estis historiisto, post forlasi la muzeon engaĝiĝis en politiko kaj iun tempon gvidis la provincan sekcion de la Kongreso de la Rusaj Komunumoj, politika partio kiu estis sufiĉe populara kaj kiun ĝis nun gvidas Dmitrij Rogozin, vic-ĉefministro de Rusio. Mi renkontiĝis kun li printempe de 1996 kiam mi preparis la ekspozicion pri la Ĉeĉena milito.
Ni interparolis, li pruntedonis al mi kelkajn interesajn eksponaĵojn. Li aspektis tute normala, inteligenta mezaĝulo. Mi ne plu renkontis lin. Pasis kelkaj jaroj kiam iu demandis min: “Ĉu vi scias kio okazis al nia iama vic-direktoro pri scienco? Li drinkis kun iu viro vespere, poste ili kverelis, li murdis lin kaj fortranĉis lian kapon”. Li estis kondamnita al 15-jara malliberigo. Ĉu mi aldonu, ke la psikiatria ekspertizo agnoskis lin normala?
Post duonhoro, jam en la aŭto veturante al la urbocentro, la edzino alparolis min. “Via historio ŝokis min. Ĉu li vere estis agnoskita normala? Terure...”. Do mi decidis ne rakonti al ŝi alian historion – pri mia malproksima parenco, kiu pafmortigis siajn gepatrojn kaj pasigis 15 jarojn en prizono. Prefere ŝi plu spektu “Krimaj mensoj” kaj kredu, ke origine la homaro estas pura neĝo kaj nur foje aperas kapraĉoj, kiuj fuŝas la senkulpan ŝafaron.
Mi ne estas ĝisosta movadano kaj vojaĝas ĉefe por vidi aliajn lokojn kaj renkonti novajn homojn. Mirinda afero, sed la malferma ceremonio de la 6-a Kuba esperanto-kongreso estis ĉarme kortuŝa kaj sekvis ĝin neatendite ĝua vespero.
Malferma vespero Samtage en la kongresejo okazis la Malferma ceremonio, do ĉio sekvis kvazaŭ en la eta UK. Tamen la kuba etoso senteblis jam ekde la unuaj paŝoj. Ĉe la enirejo vizitantojn renkontis ĉarmaj nigrulinoj en tradiciaj vestoj, kun ventumiloj enmane. Kompreneble mi faris foton kun ambaŭ belulinoj.
Sur scenejo sidis infanoj, ĉiuj en la samaj vestoj, kaj gapis al la publiko, kiu iom post iom plenigis la halon.
Klimatiziloj mankis, la suno ardis, do malgraŭ malfermitaj balkonaj pordegoj varma aero kvazaŭ densa vato ĉirkaŭvolvis kaj premis la bruston.
Okazis paroladoj kaj salutoj kiel ĉiam. Oni vokis partoprenantojn pogrupe, laŭ ties deveno. Unue prezentiĝis alilandanoj. Kiam oni vokis “Usono” la publiko eksplodis aplaŭde. Dekkelko da usonanoj paŝis al la p…
Tre peza filmo kaj malĝojaj scenoj komenciĝas jam en la unuaj minutoj. Cetere, kia estas vivo tia estas kino, ĉi tie almenaŭ ĉio okazas honeste. Malvastasence tio estas historia filmo pri Irlando en la 1920-aj jaroj, kiam liberiga movado kontraŭ brita potenco plifortiĝas kaj fakte venkas, sendependigante la landon. Sed la lukto kontraŭ okupaciantoj tuj transformiĝas al la enlanda milito kaj tio estas la plej granda tragedio kaj samtempe ĉefa demando, kiun devas respondi la ĉefheroo. Ĝi ne estis vortumita, sed fakte sonas tiel: “Kiom for oni pretas iri por siaj idealoj?”
Tiun ekzamenon devas trapasi ĉiu el ni, sed ĉi tie la situacio estas ĝislime akrigita kaj prezo estas tre alta. Unue juna ribelulo mortigas eĉ pli junan knabon-samurbanon, kiu timigta denuncis amikojn. Samtempe li devas mortigi lian mastron, anglan bienulon, kiu pli similas al kvieta burĝo ol al malamiko, do pafi kontraŭ li estas apate malfacile. “Mi esperas, ke Irlando por kiu ni luktas, kostas tion”, diras la knabo …
Konatiĝi kun la kuba ĉefurbo kaj lokaj esperantistoj - mi sukcesis fari ĉion en unu tago. Ĝi estis longa, sed mi ĝuis.
Triopa tagmanĝo Post mallonga akomodiĝo mi decidis iom promeni tra la urbo kun miaj novaj geamikoj. Nia triopo marŝis laŭ sunoplenaj stratoj de Havano direkte al la maro. Ĉio aspektis specife, foje strange. Aŭtoj estis malmultaj kaj ŝajne ĵus forlasis muzeon, kie ili pasigis almenaŭ duonjarcenton.
Post kelkaj minutoj ni atingis Malecón, la faman kajon konstruitan kvaretape en 1901-1952. Ĝi etendiĝas je 8 km laŭlonge de la marbordo kaj estas la plej populara promenejo de la kuba ĉefurbo.
La kajo ne estas ŝike ornamita per granito kaj marmoro kiel tiu en mia urbo Tjumeno, nek kolosa kaj arte valora kiel tiu en Sankt-Peterburgo, sed ĝia malebena flavogriza trotuaro kaj trivita muro memorigas pri pli ol jarcenta batalo de la homo kontraŭ la Natur…
Ĉu ekzistas la pura amo, ne miksita kun iuj ajn aliaj sentoj kaj motivoj? Pluraj generacioj de artistoj esploris tion en siaj verkoj, sed eventuale la plej ekstreman ekzamenon faris Spike Jonze, reĝisoro de la filmo: "Ŝin” (angle: Her), kiu prezentis la plej neimageblan paron – viro kaj... operaciumo.
Rilatoj inter homo kaj maŝino estis multfoje priskribataj en fantastaj kaj filozofiaj verkoj. Sed ĉi-kaze la homo starigas personecan komunikadon eĉ ne kun roboto (ĉu androjda aŭ ne), sed kun nura operaciumo, do estaĵo senkorpa, nevidebla, tute efemera, sed tamen... reala.
Ĝi baziĝas sur vera okazaĵo. Antaŭ la Dua mondmilito Reinhard Heidrich fondis en Berlino elitan bordelon kaj nomis ĝin “Kitty-salono”. Por ĝi oni varbis profesiulinojn tra la tuta Eŭropo. Virinoj laboris kiel staĥanovanoj kaj ne forgesis krom plenumado de profesiaj sindevigoj denunci klientojn al la ĉefo. Por plia certeco oni ekipis la bordelon je ĉiaspecaj subaŭskultiloj, kiuj registris ĉion. Se konsideri, ke inter ĉiamaj vizitantoj de la salono estis Joachim von Ribbentrop, grafo Galeazzo Ciano kaj aliaj altranguloj, do Kitty havigis al posedanto tre utilajn informojn.
Tinto Brass uzis ĉi historion, priskribitan interalie en memoraĵoj de la plenumanto de la operaco Walter Schellenberg, por montri kiel malantaŭ belaj ideoj kaj bonsonaj frazoj (ĉi-kaze pri raspureco, majesto de nacio, ktp) kaŝas sin eternaj aspiroj, tri ĉiamaj instinktoj: sekso, povo kaj perforto. Eĉ la du – povo ja estas speco de…
Ĝisdatigita mardon la 30an de oktobro 2018 . Ĝis nun estas 2574 tekstoj Rss Indekso Privata spaco Kontakto
Venonta kongreso | SAT-kulturo | Libroj | Dokumentoj | SAT-organo | Frakcioj | Fakoj | Informoj | Ligoj | Arĥivo | Membriĝi
Ni esperis, ke la 1-an de januaro 2010, 30 ŝtatoj subskribintus kaj ratifintus la Konvencion de Oslo. Sed, la 1-an de januaro nur la 26 ŝtatoj ĉi-sube subskribis kaj ratifis la Konvencion.
« La 82-a Kongreso petas, ke en la landoj subskribintaj la Konvencion de Oslo kontraŭ la pafaĵoĵetoj el bomboj kaj ĉie, kie eblas, la kamaradoj intervenu ĉe siaj regantoj, por ke ilia lando ratifu tiun konvencion, kaj … … »
SAT-kamaradoj loĝas en subskribintaj landoj, ekzemple : Aŭstralio, Britio, Italio, Nederlando, Svedio, Svislando, ...ktp. Tiuj landoj ankoraŭ ne ratifis la Konvencion de Oslo. Ni petas ke la kamaradoj, kiuj loĝas en la subskribintaj landoj, denove intervenu ĉe siaj regantoj por ke fine la Konvencio de Oslo validiĝu.
8.2. Cxiu uzanto estas devigata sekvi la dispoziciojn de tiu uzregularo kaj la instrukciojn de la biblioteka personaro. Tiom longe, kiom la biblioteko trovigxas en la ejoj de la Urbobiblioteko Alena, tio validas ankaux por ties uzregularo kaj ties personaro. La uzanto responcas pri cxiaj difektoj kaj malavantagxoj estigxantaj el la neplenumo de tiuj devoj.
La Germana Esperanto-Biblioteko Aleno, telefono (07361/52-2585), Gmünder Straße 9, 73430 Aalen (pruntajxo de la Germana Esperanto-Instituto en la Germana Esperanto- Asocio - Deutscher Esperanto-Bund E.V.), kia publika scienca specialbi- blioteko servas al esplorado kaj instruado kiom al la gxenerala klerigado kaj konsideras la kampon de la planlingvoj.
2.1.2. bibliotekoj de publikaj instancoj, de institutoj, establoj, firmaoj kaj asocioj havantaj sian sidejon en Germanujo.
2.2. Povas esti allasataj ankaux personoj ne logxantaj aux laborantaj en Germanujo. La biblioteko povas ligi tiun allason kun kondicxoj
3.2. Eksterlandaj pruntantoj rajtigitaj al rekta sendoprocedo (uzregularo § 13 lige kun § 11 paragrafo 3), povas perposxte peti la allason prezentante oficialan konfirmon de la logxadreso. Tiukaze ne necesas sendi legitimilon.
3.6. La biblioteko rajtas, por internaj celoj, registri en auxtomata formo ankaux personrilatajn datumojn de pruntanto.
4.2. Por uzado interne de la bibliotekaj cxambroj (laborcxambroj de la urba biblioteko Aleno) cxiuj cxeestantaj komunikiloj estas prunteblaj.
b) aparte signitaj komunikiloj (kiaj auxtografoj, manskribajxoj, presajxoj de aparta valora kaj agxo).
4.3. La biblioteko rajtas limigi la nombron de verkoj respektive volumoj sendotaj samtempe al uzanto.
4.4. Por cxiu verko cxe plurvolumaj verkoj por cxiu volumo, estas bezonata mendilo komplete plenumenda kaj propramane subskribenda. Gxi servas samtempe kia pruntokarto (kvitanco) cxe la pruntotablo redonota cxe la redono de la komunikiloj.
4.5. Uzantoj ne logxantoj aux laborantoj en Germanujo laux punkto 2.2. deponos dum depreno de mendita verko adekvatan kauxcion, sed minimume 100,-- GM, kiujn ili rericevos cxe lauxorda redono de la verko.
4.6. La pruntotempo estas regule kvar semajnoj. Por certaj, speciale por multe mendataj verkoj, la biblioteko povas fiksi pli mallongan tempon.
La pruntotempo povas esti plilongigata, kondicxe ke la verko ne estas bezonata de alia flanko kaj ke la pruntanto plenumis siajn devoligojn kun la biblioteko.
La pruntotempo estas plilongigata pokaze nur je kvar semajnoj. Se gxia plilongigo esta petata por pli ol duan fojon, estas necesa la prezentado de la verko.
8.3. En cxiuj ejoj servantaj al uzado (ankaux en tiuj de la Urbobiblioteko Alena) endas gardi silenton. Fumado, mangxado kaj trinkado estas en la biblioteko ne permesitaj. Oni ne rajtas kunvenigi bestojn.
5.1. Laux la kondicxoj kaj la validaj reguloj de la Internacia Pruntoservo estas eble, mendi pere de biblioteko aligxinta al la pruntoservo internacia, Germana kaj regiona.
8.4. Por ampleksaj laborprojektoj kaj por uzado de ne prunteblaj bibliotekeroj la Urbobiblioteko Alena povas disponigi laborcxambrojn (studcxelojn). En ili povas esti uzataj cxiuj menditaj verkoj. Sed cxe foriro el la studcxeloj ili devas cxe la biblioteka personaro esti deponataj aux tute redonataj.
6.1. La uzanto devas trakti la bibliotekan havajxon zorgeme kaj gardi gxin kontraux perdo, malpurigado, aliigo kaj difektado.
Se uzanto grave aux ree pekas kontraux la dispozicioj de tiu uzregularo aux se alie per estigxo de apartaj cirkonstancoj la dauxrigo de la uzrilato farigxis nepostulebla, la uzanto povas provizore aux porcxiame, parte aux tute esti ekskludata el la uzo de la biblioteko. Cxiuj devoj estigxantaj el la uzrilato de la uzinto restas validaj ankaux post ties ekskludo.
6.2. En la kazoj laux punkto 6.1. respondecas la uzanto, ecx se li ne kulpas. Li devas, post adekvata tempo, plenumi kompletan kompencon.
6.4. Se en sia logxejo estigxis kontagxa malsano laux la senco de § 3 de la Federacia Legxo pri epidemioj, la pruntinto devas konigi tion al la biblioteko. Personoj kun kontagxaj malsanoj ne rajtas eniri la bibliotekon.
6.5. La biblioteko rajtas postuli de uzanto legitimigi sin kaj montrigi al li la enhavon de tekoj, posxoj, manteloj k.s.
7.1. Laux uzado de la biblioteko kaj la pruntado de cxiaj komunikiloj senpaga; en aparta kazo estigxantaj kostoj estas al la biblioteko repagandaj.
7.3. Post kvar semajnoj da malobservo de la prunta tempolimo la prunitaj ajxoj povas esti per kuriero aux per juraj rimedoj uzantokoste entirataj.
7.4. La preterlasomomon estas por cxiu cedita komunikila unuo cxe transpaso de la pruntotempo po 1,-- GM je transpasita semajno.
Por cxiuj sendo de kuriero estas pagendaj la faktaj kostoj, sed minimume 5,-- GM. Tio validas ankaux por la fakte estigxantaj entirkostoj cxe eksteraj uzantoj.
7.5. Por antauxmendoj estas postulata antauxmendkosto en la alteco de la afrankokostoj por la sciigo.
8.1. Cxiu uzanto de la biblioteko agnoskas la gastregularon dekretitan de la Urbobiblioteko Alena, almenaux tiom longe kiom gxi restadas en ties ejoj.
Flamenko estas la nomo de muziko, kantado kaj danco tipaj de Andaluzio. Multaj studoj aperis pri kiamaniere aŭ kiu estis la pioniroj de ĉi tiu arto. Laŭdire, temas pri cigana kant-stilo, tamen cigano troviĝas tra la tuta mondo, ĉefe en Centreŭropo, sed la flamenka arto ekzistas nur en Andaluzio[1] kaj rilataj areoj en apudaj aŭ neapudaj areoj de Hispanio.
Lastajn jarojn, la populareco de flamenko en Iberameriko estis tia ke en Gvatemalo, Kostariko, Panamo, Salvadoro kaj Puertoriko aperis diversaj grupoj kaj akademioj de flamenko. En Japanio flamenko estas tiom populara ke tie estas pli da akademioj de flamenko ol en Hispanio.[2][3] En novembro de 2010 la Unesco deklaris la flamenkon kiel Nemateria kultura heredaĵo.[4]
Unu teorio asertas ke flamenko dankas sian nomon al flandroj. En la hispana lingvo, la adjektivo "flandra" estas "flamenco". En Hispanujo, dum la 13a jarcento, oni uzis tiun adjektivon por ruĝvizaĝuloj, ĉar flandroj estis la prototipo de loĝantoj de nordaj landoj. Poste la sama adjektivo donis nomon al la rozkolora birdo flamengo (aŭ fenikoptero; hispane "flamenco"). Simile ĝi utilis por rozvizaĝaj virinoj, pro kio ĝia signifo transiris al tiu de "bel-aspekta, gracia" kaj, laŭvice, "eleganta, distinginda", "defia" kaj, fine, "ciganeca", kio aplikiĝis al tiu tipo de muziko, kantado kaj danco (laŭ la etimologia vortaro de la hispana de Joan Corominas).
Laŭ Demófilo, nome patro de la poetoj Antonio kaj Manuel Machado, kaj la unua kiu pristudis serioze la flamenkon, tiamaniere oni nomumis la ciganojn en Andaluzio, ĉar ili estis nek maŭroj nek kastilianoj. La popola tradicio konis nur maŭrojn, kastilianojn kaj centr-eŭropanojn, ĉi tiuj lastaj flandroj, tio estas en hispana "flamencos". Ankaŭ George Borrow en sia libro Los Zincali: los gitanos de España de la jaro 1841 asertis ke la ciganoj estis konataj en Andaluzio kiel "flamencos", tio estas flandroj.[5]
Ne certas kial la ciganoj estis nomitaj "flamencos", tamen estas multa informo pri la fakto ke tio havis ĵargonan originon, kun la termino "flamenco" ene de la vortorezoro propra de la slango de ŝtelistoj. Tiu teorio eltenas, ke "flamenco" derivas el flamancia, nome vorto kiu devenas el "flama" (flamo) kaj kiu slange aludas al arda temperamento de ciganoj. En tiu senco la vortaro de la Real Academia Española diras, ke "flamenco" signifas populare "chulo o insolente" (insolenta, impertinenta), kiel ekzemple ĉe la esprimo "ponerse flamenco" (flamenkiĝis kiel impertinenti). Laŭ signifo simila, la termino "flamenco" estas uzata kiel sinonimo de "tranĉilo" kaj de "kverelo" fare de Juan Ignacio González del Castillo, en sia sainete El soldado fanfarrón (ĉ. 1785). Tamen, Serafín Estébanez Calderón, kiu en siaj Escenas andaluzas (1847) montris la unuajn priskribojn de situacioj klare flamenkaj, ne uzis tiun nomon por difini ilin.
Ankaŭ Blas Infante, patro de la andaluzia patrujo, studis la aferon. Laŭ li, la moriskoj kiuj ne kristaniĝis komence de la 16a jarcento, tio estas mudeĥaroj, devis fuĝi. Do. ili kuniĝis al alia popolo ankaŭ persekutata kaj marĝenata, kvankam akceptata: la ciganoj. Tiuj moriskoj, konataj kiel fellah min gueir ard (kamparanoj sen tero), integriĝis al la cigana popolo kaj ilian kanto-stilon asimilis la ciganoj. Nenia pruvo pravigas tiun teorion, tamen oni devas agnoski, ke la flamenka kantado estas multe pli simila al tiu de la moriskoj ol al tiu de la ciganoj mem.[6]
Ankaŭ laŭ alia esploristo, nome pastro García Barrios, la vorto flamenko devenus el arabaj vortoj fellah mangu signifantaj "kanto de kamparanoj". Fakte la flamenka kantado neniel rilatas al la kantado kaj dancado de aliaj ciganaj popoloj, kiel tiuj de Centreŭropo, sed al tiu de la islamanoj.[6]
Tamen ankaŭ ne ekzistas simileco inter la andaluzia muziko kaj flamenko. Andaluziaj muziko kaj dancado devenas de la kastilia konkero nome Reconquista de la lando. Tiele, ekzistas fandangoj kaj en Andaluzio kaj en Kastilio; la verdiales, tipa malaga dancado kaj kantaĵo, ne estas flamenko; kaj aliaj stiloj, kiel vito aŭ sevillanas ne estas pure flamenka arto. Do, oni povas aserti, ke la flamenko estas moriska-cigana kanto-stilo kiu de antaŭ kelkaj jarcentoj kunloĝis kun aliaj muzikoj en Andaluzio kaj kompreneble, ambaŭ intermiksiĝis, sed la flamenko ne estas esence andaluzia, sed cigana arto, cigana kaj moriska. Fakte la flamenka kantado estis ĝis antaŭ kelkaj jardekoj esence minoritata arto, pli malpli disvastigita. La kultura mikso kiu okazis en Andaluzio (indiĝenaj, islamanoj, ciganoj, kastiliaj enmigrintoj, judoj ktp.) helpis le aperon de tiu ĝenro.
Laŭ la oficiala hispana vortaro de la RAE, "cante jondo" estas "el más genuino cante andaluz, de profundo sentimiento" (la plej pura andaluza kantado, de profunda sento). Tiu vortaro akceptas same la esprimojn "cante jondo" aŭ "cante hondo", ĉar la termino "jondo" ne estas pli ol la andaluza dialekta parolmaniero de la vorto "hondo" (profunda), kun la karaktera ho-prononcado de la /h/ devena el la latina /f/ kiu iĝas sensona en la nuna hispana. Tamen Máximo José Kahn asertis, ke la termino "jondo" devenas de la hebrea esprimo "jom-tob" aŭ "yom-tob", finaĵo uzita por kelkaj sinagogaj kantoj.[7] Laŭ García Matos kaj Hipólito Rossy, ne ĉiu flamenka kanto estas cante jondo.[8] Manuel de Falla konsideris, ke cante jondo estis la antikva kantado, dum flamenko estas la moderna kantado.[9]
La stilo flamenka formiĝis dum la 19a jarcento, super la subtavolo de la tradiciaj muziko kaj danco de Andaluzio, kies deveno estas ege antikvaj kaj diversaj. Tamen la flamenko ne estas la folkloro de Andaluzio (komponita de seguidillas, sevillanas, fandangoj, verdiales, trovoj, chacarrá [ĉakaRA], vito...), sed arta ĝenro fundamente sceneja.
La flamenko, kvankam baziĝas ĉefe sur la andaluza folkloro, estas ĝenro tiom stiligita kaj kompleksa ke la averaĝa andaluzo, eĉ se bone trejnita por muziko, estas malkapabla ĝuste ludi flamenkon. Fakte, en iu ajn momento de sia historio la flamenko ĉesis esti muziko fare de minoritato, pli malpli disvastigita. La apero de profesiaj kantistoj nome cantaores (anstataŭ la ĝuste hispanlingvaj cantantes aŭ almenaŭ cantadores) kaj la transformado de la popola kantado fare de ciganoj, faris, ke ilia stilo malproksimiĝis konsiderinde el la tradiciaj kantotipoj. La flamenko submetas ĉion popularan al stiligo tiom grandan ke ĝi direktas sin al ĉio klera, sed sen perdi sian popolan guston.
Eĉ tiele la flamenko estas konsideratas turisma allogaĵo unuaranga por Andaluzio,[10] kaj kiel spektaklo kaj kiel arto studota kaj studenda eĉ por doktoriĝo.[11]
En la jaro 1783 la reĝo Karlo la 3-a promulgis leĝon por reguli la socian situacion de la ciganoj en Hispanio. Temis pri tre grava afero, ĉar ĝis tiam la ciganoj estis persekutitaj, vere danke al tiu leĝo la socia afero de la ciganoj ne solviĝis definitive, tamen, almenaŭ, pliboniĝis. Post la napoleona invado de Hispanio aperis nacia konscio en la lando; fronte al tiuj kiuj admiris la francan liberecan kulturon aperis tiuj kiuj sentis rasan fierecon, jen fronte al la francumitaj intelektuloj troviĝis la popol-tradiciuloj. Krome, la unuaj romantikaj vojaĝantoj, ĉefe britaj kaj francaj, elstarigis la ciganan kaj andaluzian popolojn kiel tiu pleje hispana. Do, la flamenka arto estis internacie ekkonata.[12]
Kiam George Borrow vizitis Andaluzion en la jaro 1850 li skribis pri flamenkaj familiaj spektakloj en la grotoj de Sacromonte en Granado kaj en Triano en Sevilo. Ankaŭ estis tre konata la flamenka arto en Jerezo. En la jaro 1842 malfermiĝis la unua "flamenka kanto-trinkejo" en Sevilo; temis pri noktaj salonoj kie oni okazigis flamenkajn spektaklojn, kvankam ili ne estis tre rekomendindaj lokoj por la ĝenerala publiko, ĉar ene de ĝi kutime okazis akraj disputoj.[13]
Danke al tio neciganoj eklernis kanti kaj danci flamenk-stile. Silverio Franconetti, italdevena sevilano, estis la plej fama necigana flamenka kantisto; li malfermis sian propran flamenkan kanto-trinkejon en la jaro 1881; okazis tie "kanto-luktoj" inter la plej famaj flamenkaj kantistoj de tiu epoko, ĉar Franconetti ŝatis defii la ceterajn kantistojn antaŭ la publiko de sia trinkejo. Naskiĝis tiam la unuaj profesiaj flamenkaj kantistoj, tio estas, la flamenka arto eliris el la privataj ciganaj hejmoj kaj kampadejoj.[14]
Fine de la 19a jarcento kaj fare de la hispanaj intelektuloj, ĉefe ĉirkaŭ la nomata Generacio de la 98a, aperis kultura rifuzo kontraŭ ĉio kio povis aspekti hispaneska, inter tiuj aferoj la taŭrludado kaj la flamenka arto, aktivaĵoj kiuj tre ofte iris kune. Oni eĉ diris, ke ĉi tiuj estis la origino de la malboneco en Hispanio, pro la fakto, ke en Eŭropo ekzistis nek la taŭrludado nek la flamenko kaj ĉiuj eŭropaj ŝtatoj estis kulture kaj socie pli progresemaj ol Hispanio. La tiutempaj intelektuloj konsideris, ke la flamenka arto estis io apartenanta al la plej malsupraj sociaj klasoj. La ĉefa kontraŭanto ĉefe de la taŭrludado estis Eugenio Noel, ĉe kiu flamenko estis ankaŭ same malinda. Esceptoj inter tiuj tiamaj intelektuloj estis la fratoj Manuel kaj Antonio Machado, kiuj lernis la gravecon de flamenko jam de la patro kaj de aliaj parencoj flamenkologoj.
Tamen, komence de la 20a jarcento la flamenka stilo altiris la atenton de muzikistoj kaj poetoj. Tiel, Federico García Lorca kaj Manuel de Falla organizis konkurson pri cante jondo (profunda kanto). Ambaŭ artistoj vidis la flamenkon, ne kiel scenan artan ĝenron, sed male kiel popolan folkloron. La celo de ĉi tiu unua konkurso estis favorigi la partoprenon ne de profesiaj kantistoj, sed de tiuj tute amatoraj, ĉar, laŭ la organizantoj, nur fore de la profesieco estis eble trovi la plej profundajn kaj purajn radikojn de la flamenko.
Atingis la unuan premion de tiu konkurso "El Tenazas" kaj Manuel Ortega, tiam nur 8-jaraĝa kaj kiu post kelkaj jaroj estus amase konata kiel Manolo Caracol (manĉjo heliko). Kvankam vere, la konkurso ne estis ege sukcesa, ja oni altiris la atenton de la tiutempaj intelektuloj, la tiel nomata generacio de la 27a, kiuj agnoskis la flamenkan arton kiel manifestadon de la popola kulturo.[15]
Jam antaŭe, de 1920 ĝis 1955 la flamenkaj spektakloj estis organizitaj en taŭrludejoj kaj teatroj, sub la nomo de "Ópera flamenca" (flamenka opero). Tiu nomo estis ekonomia strategio de la organizantoj, ĉar la opero pagis impostadon nur de 3% dum la aliaj spektakloj pagis ĝis 10%. En tiu epoko la flamenkaj spektakloj etendiĝis tra tuta Hispanio kaj eĉ al ĉefaj urboj de la mondo. La granda sukceso kaj socia kaj komerca atingita de la flamenko tiuepoke forpelis el la scenejoj kelkajn el la plej antikvaj kaj sobraj kantotipoj, favore al pli malpezaj, kiaj cantiñas aŭ ĉefe fandangoj, el kiuj oni kreis multajn personajn versiojn. La puristaj (fundamentistaj) kritikistoj atakis tiun malgravigon de la kantado, same kiel la uzadon de la falseto kaj de la triviala stilo sakŝalmeca.
La epoko de la flamenka opero estis ora epoko de la flamenka kantado ĉefe fare de famaj kantistoj kiaj Antonio Chacón, Manuel Torre, La Niña de los Peines, Pepe Marchena kaj Manolo Caracol.
Post la Hispana Enlanda Milito la flamenko intermiksiĝis en la scenejo kun la koplo, kiu estis adoptita de la politika reĝimo de la frankismo kiel la plej grava kaj taŭga arta manifestacio por la tiutempa hispana popolo. Fakte la nova reĝimo ne fidis je la fidindeco de la flamenko rilate al la nova kulturo.
Dum la 1980-aj jaroj aperis nova generacio de flamenkaj artistoj, influigitaj de kantistoj kiaj Camarón de la Isla aŭ Morente kaj gitarludistoj kiaj Paco de Lucía. Ĉi tiuj artistoj ankaŭ interesiĝis pri aliaj muzik-stiloj, kiaj popo, rok-muziko, ĵazo ktp. Tiele naskiĝis la nova flamenko, kiu estas tute malsimila al tiu antikve pura flamenka kantado.
El la 1950-aj jaroj ekpublikiĝis multaj studoj kaj antropologiaj kaj muzikologiaj pri la flamenko. En 1954 Hispavox publikigis la unuan flamenkan antologion nome Antología del Cante Flamenco, sonregistraĵo kiu estis enorma disvastigilo en sia epoko, dominita de la orkestrita kantado kaj, konsekvence, senesencigita. En 1955 la argentina intelektulo Anselmo González Climent, publikigis eseon nome Flamencología, per kiu termino li nomigis la "aron de konoj, teknikoj ktp., pri la flamenkaj kantado kaj dancado". Tiu libro dignigis la studadon de flamenko per aplikado de la metodologio akademia propra de la muzikologio kaj utilis kiel bazo por la postaj studoj pri tiu ĝenro.
Sekve, en la jaro 1956 oni organizis en Kordovo la Nacian Konkurson pri Cante Jondo (profunda kantado) kaj nur du jarojn poste fondiĝis en Jerezo la Katedro de Flamenkologio,[16] nome la plej antikva institucio akademia dediĉita al studado, la enketado, konservado, helpo kaj defendo de la flamenka arto. Simile, aperis la libro Mundo y formas del cante flamenco de la kordova poeto Ricardo Molina kaj la sevila flamenka kantisto Antonio Mairena. Sur tiu ĉi verko, biblio de la flamenko, oni rakontas la historion de ĉiuj flamenkaj kantoj kaj oni diferencas la grandajn kantojn, tiuj pure ciganaj, de la malgrandaj kantoj, kiuj estus nur andaluziaj kaj amerikaj folkloraj kantoj flamenkigitaj.[17] Tamen oni defendas erare ke la flamenko estis verko nur de ciganoj, kiuj tenis ĝin intime ĝis kiam ili faris el ĝi profesion. Same tiu libro diferencas inter la granda kantado (pure cigana) kaj la malgranda kantado (flamenkigo de la folkloraj andaluzaj kaj koloniaj kantoj). Tiele la verko de Molina kaj Mairena, enkondukis en flamenkologion la "ciganisman tezon" kaj la "neojondismo" (novprofundismon) kiel studlinioj.
Dum multe da tempo la mairenismaj principoj estis tenitaj praktike kiel nedisputeblaj, ĝis la respondo de aliaj fakuloj kiuj prilaboris la "andaluziisman tezon", kiu defendis, ke la flamenko estis produkto pure andaluza, ĉar disvolviĝis entute ene de tiu regiono kaj ĉar ties bazaj kantotipoj derivas el la andaluza folkloro. Same tiuj defendis, ke la ciganoj andaluzaj estis kontribuintaj rimarkinde al ties formado, substrekante la esceptecon de la flamenko inter la ciganaj muzikoj kaj dancoj de aliaj partoj de Hispanio kaj Eŭropo. La uniigo de la ciganisma kaj la andaluzisma tezoj rezultis al ĝenerala akceptado nuntempe. Resume, inter la jaroj 1950 kaj 1970, la flamenko iĝis el simpla spektaklo studcelo.
En la 1970-aj jaroj en Hispanio sentiĝis deziroj de sociaj kaj politikaj ŝanĝoj kaj la hispana socio jam estis sufiĉe influita de diversaj muzikaj stiloj venitaj el la resto de Eŭropo kaj ĉefe el Usono. Same ekzistis nombraj kantistoj kiuj estis kreskintaj per aŭskultado al Antonio Mairena, Pepe Marchena kaj Manolo Caracol. La kombino de ambaŭ faktoroj rezultis en periodo revolucia ankaŭ por la flamenko nome Fusión Flamenca (flamenka fuzio).
La muzikmanaĝero José Antonio Pulpón ludis gravan rolon tiudirekte, ĉar pelis la kantiston Agujetas al kunlabodo kun la sevila grupo de andaluza rok-muziko nome Smash, nome la paro plej revolucia ekde Antonio Chacón kaj Ramón Montoya, iniciante novan vojon por la flamenko. Same oni permesis la artan unuigon inter la fama gitarludisto algecira Paco de Lucía kaj la fama kantisto insulana Camarón de la Isla, kiuj havigis kreivan plialtigon al la flamenko, kio rezultis en definitiva rompo kun la konservatismo de Mairena. Kiam ambaŭ artistoj ekkarieris soloe, Camarón iĝis mita kantisto kaj pro sia arto kaj pro sia personeco, kun multnombraj sekvantoj, dum Paco de Lucía refigurigis la muzikan mondon de flamenko, malferme al novaj influoj, kiaj la brazila, aŭ araba muziko aŭ ĵazo kaj ekuzante novajn muzikajn instrumentojn kiaj la frapskatolo, la transversa fluto, ktp.
Aliaj elstaraj ludantoj en tiu procezo de forma renovigo de la flamenko estis Juan Peña El Lebrijano, kiu kunigis la flamenkon kun la al-andalusa muziko, kaj Enrique Morente, kiu laŭlonge de sia longa arta kariero moviĝis inter la purismo de siaj ekaj registraĵoj kaj la mikseco kun la rok-muziko.
En 2011 tiu fuzia stilo ekkoniĝis en Barato danke al María del Mar Fernández, kiu aperas en la prezenta filmeto de la filmo Zindagi Na Milegi Dobara, titole Señorita.[18] Tiu filmo estis vidata de pli ol 73 milionoj da spektantoj.
En la 1980-aj jaroj aperis tiele nova generacio de flamenkaj artistoj kiuj jam estis ricevintaj la influon de Camarón, Paco de Lucía, Morente, ktp. Tiuj artistoj montris pli grandan intereson por la popola urba muziko kiuj tiam estis renoviginte la muzikan panoramon en Hispanio, nome estis la epoko de la Madrida Movida. Inter ili elstaras Pata Negra, kiuj fuziigis flamenkon kun la bluso kaj la roko, Ketama, de inspiro el pop-muziko kaj kuba muziko kaj Ray Heredia, kreinto de propra muzika universo kie la flamenko okupas centran lokon.
Fine de tiu jardeko kaj dum la tuta venonta la sonentrepreno Nuevos Medios lanĉis multajn muzikistojn laŭ la etikedo Nova Flamenko, per troa kaj neĝusta uzado de la etikedo "flamenko" kun celo pure komerca. Tiele tiu nomo grupigis muzikistojn tre diferencajn inter si, kaj ludistoj de orkestreca flamenko, kaj muzikistoj de rok-, pop- aŭ kuba muziko kies unika ligo kun la flamenko estas la similo de ties voĉa tekniko kun tiu de la veraj flamenkaj kantistoj, foje ties familiaj devenoj aŭ eĉ cigana origino; ekzemploj estas Rosario Flores, filino de Lola Flores, aŭ la fama kantistino Malú, nevino de Paco de Lucía kaj filino de Pepe de Lucía, kiu spite simpatii kun la flamenko kaj teni ĝin en sia diskaro pluis per persona stilo kaj restis en la muzika industrio per siaj propraj meritoj. Krome, tiuj foriras el ĉiu ajn strukturo de klasika flamenko, dum malaperis ĉiuj restoj de la flamenka ritmo, tonaj manieroj kaj de la melodiaj strukturoj propraj de la palos (flamenkaj kantotipoj).[19]
Tamen la fakto ke multaj muzikistoj de tiu nova stilo estas krome rekonitaj kantistoj, kiaj José Mercé, El Cigala kaj aliaj, helpis konsiderigi kiel flamenko ĉion kion ili mem ludas, kvankam ilia ĝenro estas sufiĉe diferenca el la klasika flamenko. Male, aliaj nuntempaj artistoj, kiaj la grupoj O'Funkillo kaj Ojos de Brujo, sekvinte la vojon de Diego Carrasco, uzas muzikajn stilojn neflamenkajn sed respektante la muzikan mezuron aŭ metrikan strukturon de kelkaj tradiciaj kantotipoj. Same ekzistas kantistoj enciklopediaj kiaj Arcángel, Miguel Poveda, Mayte Martín, Marina Heredia, Estrella Morente aŭ Manuel Lombo kiuj, sen rezigni pri la artaj kaj ekonomiaj profitoj de la fuzio kaj de la nova flamenko, plutenas en siaj ludadoj pli grandan pezon de tio flamenka konsiderita en la plej klasika senco de la termino, kio supozigas gravan revenon al origino.
La interveno de la publikaj hispanaj instancoj favore al la helpo al la flamenko estas ĉiutage pli kaj pli granda. Tiudirekte ekzistas la Andaluza Agentejo por la Disvolvigo de la Flamenko, dependa el la Kultura Subministerio de la Junta de Andalucía kaj aktuale oni konstruas en Jerez de la Frontera la Ciudad del Flamenco (flamenka urbo), kiu loĝigos la Nacian Centron de Flamenka Arto, dependa el la Ministerio de Kulturo, kiu klopodos kanaligi kaj ordigi la iniciatojn pri tiu arto.[20]
Krome, la andaluzaj aŭtoritatoj pri eduksistemo studas enmeti flamenkon en siaj devigaj edukaj planoj.[21]
Caña (kano): la plej baza kaj pura el la flamenkaj kantoj, kelkaj esploristoj eĉ asertas, ke ĝi estas pra-flamenka kanto bazita sur antikva andaluzia kanto.
Carcelera (prizona): kanto tradicie kantita de la malliberigitoj kaj preskaŭ ĉiam temanta pri justicaj aferoj.
Debla: Kanto sen gitar-akompanado. La nomo devenas de la kreinto de ĉi tiu kanto Blas Barea, do temas pri “kanto de Blas” aŭ “Debla”.
Martinete (marteleto): naskiĝis ĉi kanto en la ciganaj forĝejoj, la temo ĉiam estas malfeliĉaj okazintaĵoj kaj la ritmo monotona.
Saeta (sageto): popola kanto kiu memorigas la suferojn de Jesukristo dum liaj lastaj tagoj. Pro tio ĉiam oni kantas dum la paska ĵaŭdo aŭ vendredo okaze de religiaj paradoj.
Tango: kvankam ĉiu zono havas sian propran tangon (Kadizo, Triano, Jerezo, Malago, Badajozo…), temas ĉiam pri dancebla kanto kiu poste devenigis aliajn similajn stilojn en Ameriko.
Liviana: bazita sur la seguiriya, sed multe pli leĝera. Temas pri kamparana kanto sen gitar-akompanado.
Alegría (ĝojo): naskiĝis ĉi tiu kanto-stilo en la kadiza zono, temas pri festa kaj plenĝoja kanto kie la dancado ĉefrolas.
Mirabras: temas pri la plej spektakla kanto kun dancado en la flamenka arto, la ritmo estas gracia, vigla kaj ondumanta.
Caracoles (helikoj): bazita sur la kadiza cantiña, verdire la origino de ĉi tiu kanto estas la flamenkaj spektakloj okazigitaj en Madrido fine de la 19-a jarcento.
Alboreá (frumateniĝo): devenita el kastilia kanto, malofte la flamenka kantisto ludas ĉi kanton fore el ciganaj nuptoj.
Fandango: kvankam ofte oni konsideras la fandangon kiel tipan flamenkan kanton, verdire temas pri kastilia kanto-stilo kiun poste en Andaluzio oni flamenkigis. Temas pri kanto kaj dancado kie la kastanjetoj ludas specialan rolon.
Cartagenera (kartaĥenanino): devenas de la malagaj fandangoj kantitaj de la almerianoj elmigrintaj en Kartagenon, ne temas pri ministaj aferoj.
Temas pri miksaĵoj inter kantoj kun flamenka deveno kaj aliaj amerikaj kaj andaluziaj stiloj kiel la bambera, campanilleros, colombiana, farruca, garrotín, guajira, mariana, milonga, nana, rumba, sevillanas, trillera, vidalita, villancico, zambra…
La dancado, kune kun la kantado kaj la gitarludado, estas alia maniero esprimi la sentojn ene de la flamenka arto. Tamen, verdire, la dancist(in)o ludas la sentojn esprimatajn de la kantisto, pro tio ne ĉiuj kanto-stiloj estas danceblaj.
Kiel esprimiloj la dancist(in)o posedas sian proprajn brakojn, pojnojn, manojn, la korpan balanciĝon, la rond-irojn kaj la pied-klakadon. Ĉiu kanto-stilo havas sian propran ritmon por la dancado kaj kvankam en la plej pura flamenko ekzistas reguloj por tiuj movoj, nuntempe ĉiaj reguloj estas tute forgesitaj kaj la dancist(in)o eblas esprimi sin per la movoj kaj kvietiĝoj de li/ŝi preferata. Tio okazas, ekzemple, ĝuste en la momento kiam la kantist(in)o ekdancas, ĉar li/ŝi rajtas elekti tiun momenton, ekz. ĝuste antaŭ ekkanti, tuj post la unua verso de la kanto aŭ okaze de la falseto de la gitaro.
La plej superba momento estas la escobilla (balaileto)¸ temas pri la momento kiam la dancist(in)o ludas rapidan ritmon pere de pied-klakado. La dancado povas havi unu aŭ du el tiuj momentoj kaj okaze de la fino de la dancado la dancist(in)o eĉ plirapidigas la ritmon.
La gitaro estas la plej populara muzik-instrumento ĉe la flamenka arto. Verdire, ĝis antaŭ kelkaj jaroj temis pri la sola instrumento kapabla akompani la kantiston, tamen lastatempe kaj ĉefe okaze de la apero de la “nova flamenko” oni ekuzis aliajn muzikilojn, kiaj la pianon aŭ la muzik-skatolon.
Sed tradicie, la gitaro estas la vera flamenka muzik-instrumento. La flamenka gitaro estas pli malgranda ol la normala hispana gitaro, ankaŭ pli leĝera. Pro tio, ĝia sonoreco estas pli malgranda kaj tio evitas la kaŝigon de la kantista voĉo. La gitarludisto uzas malsimilajn teknikojn, la plej gravaj estas la picado (stakato), tio okazas kiam la ludisto stakatas la kordon por sonorigi konkretan muzikan noton; kaj la rasgueo (pinĉado), kiam tri aŭ kvar fingroj de la gitar-ludisto pinĉas kelkajn kordojn.
Oni vidis kiam naskiĝis la flamenka arto, kiamaniere la kantisto ludas en la scenejo, sed ĉu povas ekzisti ia rilato inter flamenko kaj esperanto? Jes, sendube. Kaj flamenko kaj esperanto estas esprimiloj kapablaj superi kian ajn landlimon, ne ekzistas bariloj kapablaj haltigi la esprimo-povon de la homo kaj onian kapablon dissendi tion kion oni sentas, ĉar ambaŭ aferoj estas internacie kompreneblaj. Se oni sin demandas kion oni sentas kiam oni ĉeestas flamenkan spektaklon aŭ kion oni sentas kiam oni uzas internacian lingvon, plejeble la respondo estos simila. Flamenko estas la maniero pere de kiu la animo esprimiĝas kaj tio povas okazi ankaŭ en esperanto. Ne temas nur pri ĝojoj aŭ feliĉoj, ankaŭ pri tristoj, seniluziigoj, misfortunoj, ĉio povas esti esprimata, la afero estas nur trovi la plej taŭgan esprimilon, pro tio inter flamenko kaj esperanto povas ekzisti rilaton nome inter la flamenko kiel kulturaĵo kaj esperanto kiel lingvo.
↑ En Salvadoro la grupo Alma Flamenca estas konsiderata ĉefa reprezentanto kaj pioniro de tiu muzika movado. samloke http://www.elsalvador.com/mwedh/nota/nota_completa.asp?idCat=8615&idArt=5620732
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Ttt-ejo kiu pritraktas aferoj koncernantaj naturkuracantaj terapioj kaj la konstruado de nova kaj pli bona mondo. Site que trata de assuntos relacionados às terapias naturais e à construção de novo e melhor mundo!
221 paĝoj, 28 Fabeloj, El la germana tradukis Kabe en 1906. Elŝulteblaj ĉe http://web.archive.org/web/20060223192448/http://www.luin.se/inko/138-0.pdf
Nur sur paĝo 341 (486 ampleksas la libro entute) la onklo de Pierre en konversacio mencias la titolon de la libro - jen eltiraĵo:
(ĉar ni havas kulturojn, emociojn kaj vivojn diferencajn!) estas priskribata kiel ĝi estus alia rakonto.
Mi ege ĝuis la legadon de la romano Sed nur fragmento de Trevor STEELE. Ĝi fontas el reala historio.
Fine la deknaŭan jarcenton, rusa antropologo vojaĝas al "la Verda Insulo" por renkontiĝi kun ŝtonepokuloj. Li sukcesas establi bonajn rilatojn. Ĉiam ni deziras plu scii, tiom la rakonto tenas nin en vigla interesiĝo.
Ĉar la verkisto estas Seabra, kaj la eldonisto, la tiama IEM en Vieno, bone taksitaj de mi (krom por la bindaĵo), mi tamen aĉetis la libron antaŭ 15 jaroj, kaj elfosigis ĝin okaze de la maja Eo-Sumoo de 2016.
La libro temas pri la granda "revolucio", kiu okazis en Rusio post la falo de Sovetunio. De la komunista (aŭ socialista) sistemo oni transiris sen profunda preparo de unu momento al alia al la kapitalisma sistemo. La rusoj ĉiuj ricevis vaŭĉerojn, per kiuj ili povis vendi akciojn, sed fakte ili tute ne sciis kion fari per ili, do, granda ĥaoso dum la lasta jardeko de la anta?a jarcento.
Le verkisto skizas tiujn aferojn tre klare, priskribante iun plastfabrikon en la najbareco de Sankta Peterburgo. Inter tiuj ekonomiaj aferoj ankaŭ rolas veraj personoj, kiuj enamiĝis, trompas la edzinojn, naskas bebojn, migras al Israelo ktp. ktp.
Legante la fabelojn de Fratoj Grimm, ŝajnas, ke oni retrovas sin en la tereno mem de la okazinta?oj. Laŭ la opinio de Kabe, la tradukinto, la ĉefa merito de Fratoj Grimm estas, ke ili fakte kolektis tiujn fabelojn, skribante tion, kion ili aŭdis de la popolo, ŝanĝante nenion.
La Fabeloj de Fratoj Grimm plaĉas al diversaĵaj legantoj, de la infanoj, kiuj vivas la agojn de la herooj, al la maturaj homoj, kiel simpla legaĵo aŭ por folkloraj studoj. Menciindas ankaŭ la maljunuloj, kiuj ree travivas la antaŭlonge pasintan infanecon.
1.	La vivolongo: En la komenco, la homo ricevis de Dio 30 jarojn, sed li volis plie. Pro tio, li ricevis 40 pliajn jarojn de la azeno, la hundo kaj la simio, kiuj rifuzis akcepti longan vivon. La 30 homaj jaroj pasis rapide, sekve la homo devis sperti la malfeliĉan sorton de la tri bestoj, kiel malsano, malsato, batoj, eĉ moko.
2.	La senditoj de la Morto: Unu homo renkontis la Morton, kies rolo estas repreni la homojn el tiu ĉi mondo. La homo estis avertita, ke antaŭ ol morti, li renkontos la senditojn de la Morto. Juneco kaj sano daŭris nelonge. Baldaŭ okazis malsanoj kaj suferoj. Iun tagon la Morto reaperis kaj klarigis al la konsternita homo, ke la sinsekvaj sanaj problemoj, kiel febro, kapturno, artrito, dentdoloro, malbona videbleco fakte estis la senditoj. La homo devis obei kaj sekvi la Morton.
La aŭtoro de la libro (kiu utiligas la plumnomon "Samideano") imagas peti, per Inter-reto, informojn pri Bosko Nedelkoviĉ al ĉiuj kiuj konis lin!
Sed ĉiu atestanto donas priskribon malsaman pri tiu-ĉi serĉata persono: fakte, ni interpretas la realecon alimaniere kaj la sama fakto, aŭ sperto
"Kio ni estas entute? Nur guteto da akvo en granda riverego. Neniu povas iri kontraŭ la fluado. Ni estas kuntirataj. Fojfoje okazas, ke iuj gutoj, ĉeborde, malpli kunpuŝataj ol tiuj meze de l' rivero, kroĉiĝas al iu vegetaĝo aŭ sukcesas enflueti en flankan golfeton; kelkfoje pasanta boato remilŝprucigas gutojn sur kanospikojn aŭ ĉebordajn saliketojn. Tiam tiuj gutoj ĝuas la iluzion de sendependeco. Nur mallonge. Kia estos ilia sorto? Ili disvaporiĝas. Ogre soifa suno ensorbas ilin. Postrestas nenio. Tio estas la komuna destino de l' homaro. Ni estas kaptitoj de nia ĉirkaŭaĵo, ne nur korpe, sed ankaŭ, kaj ĉefe, mense. Kiel akvo de l' rivero."
Ankaŭ mi havas la privilegion vivi en vilaĝo apud rivero - la Vezero (Weser). Sidante ĉe ĝi kaj rigardante al ĝi, oni ne nur vidas la akvon fluantan, sed same ankaŭ la fluantan vivon.
Kvar el la 28 fabeloj mi legis kaj ili estas ĉiam interesasj. Tamen la rakontoj interesas ne nur min, ĉar ĝi estas klasika fabelaro en la mondo. Ĝi estas leginda por ĉiuj; por maljunuloj, plenkreskuloj kaj ankaŭ por infanoj kaj por komencantoj, ĉar fabeloj estas tre simplaj kaj allogaj.
En la Maja Sumoo mi legis verkon de Lenin: "Imperiismo, kiel plej alta stadio de kapitalismo". La esperanto-versio troviĝas en la retejo de la tradukinto Jurij Finkel: http://www.esperanto.mv.ru/Marksismo/eo/Lenin_Imperiismo/lenin_imperiismo.html
Surbaze de ekonomiaj statistikoj Lenin montras la evoluon de kapitalismo de libera merkato al kapitalismo de monopoloj. Monopoloj emas eksporti kapitalon, akiri novajn merkatojn kaj dividi inter si la tutan mondon. Tio estas la ekonomia esenco de imperiismo, el kiu sekvis la Unua Mondmilito.
Krom la 20 paĝoj tage, mi sukcesis legi ankoraŭ multe pli ... mia elektita libro (Historio de E-literaturo) ja ne estas romano aŭ novelo, sed ĝi estas speco de lernolibro: oni devas legi ne nur la tekston mem, sed ankaŭ konsulti la librojn priskribataj (se atingeblaj) ....
La libro Aŭstralia Felix de Trevor Steele estas finlegita. Ĝi temas pri la memoroj infanaĝaj, lernejaj tagoj kaj rilatoj kun ĉrkaŭuloj. Mi tre ŝatas lian priskribmanieron en simplaj frazoj, kiujn ni unuafoje vidas.
_ en Ĉinio neniu volas savi dronanton, oni kredas, ke malbona spirito de dronanto vagas super la supraĵo de la akvo,
Post la legado de tiel variaj aferoj, oni povas aserti, ke Esperanto taŭgas por ke oni priparolu kaj pridiskutu iu ajn temo.
Verko samtempe en la portugala kaj esperanta lingvoj rakontas la historion de Maria da Piedade, bela virino konsiderita kiel "modelo de sinjorino", kiu vivis malĝoja ekzistado, kun kripula edzo kaj malsanaj filoj, tamen rezignacie ŝi flegis ilin. La malsanuloj kaj la domo sorbis ŝian tutan ŝian atenton, ĝis la alveno de Adriao, impeta kaj brila romanverkisto, kuzo de ŝia edzo, Joao Coutinho. Komence Maria da Piedade teruriĝis pri tiu vizito, ĉar ili ne kutimis ricevi vizitantojn. Adriao venis por vendi bienon ricevita kiel herdaĵon. Poste la vivo de la familio ne plu estis la sama...
Post pli-ol-duonjara kolektado por la konkurso de mallongaj filmoj "Teo kaj Amo" finfine alvenis 75 filmetoj, kies farintoj venas el 26 landoj de Azio, Eŭropo kaj Ameriko. Ĉirkaŭ duono da partoprenantoj estas profesiaj kaj ĉirkaŭ duono da filmetoj estas faritaj de neesperantistoj.
Pri la akcidento de la nuklea centralo de Fukuŝima, la solvo tute ne videblas. Mi kritikas TEPCO-n kaj la registaron pro ilia malvarma sinteno, ĉar ili ne provas kompreni profundajn koron kaj suferon de Fukuŝimaanoj, sed ankaŭ ni devas kritiki nin mem, ĉar ni ofte forgesas, kio okazis kaj kio okazas pro la Katastrofo.
Nun organizantoj kaj volontuloj laboras por traduktado kaj aldonado de subtitoloj esperantaj kaj ĉinaj.
Kia bona surprizo! Agrabla rakonto pri plur-generacia familio, laŭ la sentoj de knabo, kiu provas plenigi la truojn de la oficiala familia rakonto. Ĉiuj el la 26 ĉapitroj estas kvazaŭ sendependaj, kiel montras la eldonoj en la portugala, la kataluna (de la aŭtoro) kaj la rusa versio (de aliulo) en kiu la sinsekvo ne samas! Manuel de Seabra klarigas tion en librofina kolofono.
Februare videblos kaj voĉdoneblas la konkursaĵoj ĉe http://esperanto.cri.cn/teokajamo2016e/filme https://www.youtube.com/channel/UCAv49qgR311eI5SY6pY7azA/videos
La verkisto, naskiĝinta en 1932, estas portugala, sed vivas en Barcelono, kaj la sufiĉe biografia rakonto pri 4 generacioj estas translokita en la katalunan urbon. Kiel en la pliposta "Malamu vin unu la alian", la politikaj okazintaĵoj estas aluditaj kaj estas interese scii kiel travivis ilin la praavo Edmond, la geavoj Edmond kaj Edviĝa kaj iliaj 10 gefiloj, interalie la patro de la knaba rakontanto, la unuenaskita, pro tio same nomita Edmond. Mankas nek humuraĵoj, nek mezaliancoj.
Freŝaj informoj kaj progresoj de la konkurso videblas ĉe https://www.facebook.com/groups/817633741655742/?fref=ts https://vk.com/teo_kaj_amo https://twitter.com/Teo_kaj_Amo
La kovril-paĝo ne allogis min: blu-griza maro vidata tra difektita drato. Ankaŭ la titolo estas perpleksiga. Sed la verkisto estas unu el la plej famaj, kaj daŭre estas la plej produktema nuntempa Eo-verkisto. Plie la kolekto Stafeto estas bona garantio.
Se vi havas iun ajn dubon aŭ problemon bv. sendu mesaĝon al perfectgoja@163.com aŭ filmkonkurso2015@163.com
La unua parto estas iom teda: enamiĝo inter du personoj de malsimilaj kulturoj. Unu estas fotoĵurnalisto, kaj venas al polinezia insuleto kiun ĵus trafis cunamo, sed ne povas labori pro subita kolapso. Bela junulino prizorgas lin. Mi atendus pli da detaloj pri la konsekvencoj de cunamo, ne nur aludojn al mortintoj kaj entombigoj.
La unua konkurso "Teo kaj Amo" estis organizita en 2015. Tiam organizantoj ricevis entute 45 filmetojn el 21 landoj, el ili triono estis faritaj de nesperantistoj. 10 premiitoj aprile de 2015 senpage partoprenis filmfestivalon en la ĉina urbo Hangzhou. Ĝis revido en Ĉinio!
Poste, jen temo kara al Trevor Steele: praloĝantoj estas supremataj de okcidentuloj, ĉifoje pro grandskala turisma projekto. Jen pro kio utilas la drato: la marbordo estas de nun malpermesata al fiŝistoj, kaj tio signifas, ke la insulanoj ne plu povos vivteni sin. La katolika pastro konversacias kun la ĵurnalisto, kaj Trevor Steele prezentas argumentojn pri speco de sinkretismo ebla en tiu natura medio. Tiu ĉapitro, kiu estas la plej longa, ŝajnas grava al Trevor.
La katolika pastro kaj la animisma ŝamano organizas pacan manifestacion, sed laŭ la ĉapitr-titoloj de la unuaj paĝoj - Komploto, - Masakro, - Transmigrado, evidentiĝas ke la insulanoj ne venkos.
En la maja sumoo, mi finlegis la libron Raportoj el Japanio 18 verkitan de HORI Jasuo. Leginte ĝin, mi opinias, ke ĉi tiu libro estas grava, dokumenta kaj historia. Ofte mi kritikas min, ĉar mi forgesis severan situacion de la suferantoj de la Japana Katastrofo.
Leginte la raporton de "La 8an de februaro 2015", mi surpriziĝis pro la granda tragedio de la elementa lernejo Ookaŭa. Tie 74 el la 78 gelernantoj kaj 10 el la 11 geinstruistoj mortis en la grandega cunamo. Kiel granda estis la tragedio!!
La vortaron verkis Aleksandr Ŝevĉenko (1957 - 2012) - redaktoro, verkisto, vortaristo, eldonisto, estro de la Esperanta eldonejo "Impeto" en Moskvo. Ĝin redaktis konata rusia esperantisto Viktor Aroloviĉ. La kompilinto kaj la redaktoro dediĉis la frazaron en 2009 al la 150-jariĝo de la naskiĝo de Ludoviko Zamenhof. La frazaro estas destinita al lingvistoj, tradukistoj kaj ordinaraj legantoj. Kvankam la libro titoliĝas "Esperanta-rusa frazaro", ĝi havas paralelajn citaĵojn el la Biblio en Esperanto, kaj ĝin povas senprobleme legi ankaŭ esperantistoj ne parolantaj la rusan lingvon.
Pri la raporto de "La 8an de januaro 2015" HORI skribis pri sia intervjuo en la duonŝtata radiostacio NHK. Eble vi ne kredas, sed dank' al mi kaj Esperanto-sumoo, tio efektiviĝis. Iun tagon en 2013 mi babilis kun mia amikino pri UK kaj Esperanto-sumoo en la trajno. Apude hazarde sidis s-ro Sakaguĉi, direktoro de tiu programero, kaj alproksimiĝis al ni kaj demandis:
"Mi havas intereson pri Esperanto, aŭdante vian babiladon. Bonvole prezentu al mi iun faman Esperantiston al mi", kaj mi prezentis al li s-ron HORI. Kaj post 2 jaroj, la 7an de januaro 2015, li sukcesis aperigi s-ron HORI en la programero "Noktaj mesaĝoj". S-ro HORI multe parolis pri Esperanto. El nia babilado kaj el Esperanto-sumoo estiĝis granda propagando pri Esperanto al kelkmilionoj da aŭskultantoj.
Oni konsideras la tradukon de la Malnova Testamento el la hebrea lingvo en Esperanton fare de Ludoviko Zamenhof en 1917 klasikaĵo, kiun tradukistoj ofte konsultas en sia praktika traduklaboro, ĉar centoj da elokventaj frazeologiaĵoj kaj proverbaj parolturnoj el la Biblio estas vaste uzataj en la moderna lingvo. La bibliaj frazoj el la lingvo de hebreoj, ĉerpitaj el la tempo de Jesuo Kristo, servas nun kiel kultura ponto, liganta nin kun la pasinta epoko kaj edukanta nin hodiaŭ per parabolaj sentencoj, admonoj, trafaj asertoj, moralaĵoj.
Mi legis la liberon de Raymond Schwartz: Kiel akvo de l' rivero. Ĝi tre plaĉis al mi. Vere rekomendinda libro ĝi estas. Kaj je la fino de libro mi tute ne plu povis ĉesi la legadon, ĉar ĝi estis tiom ekscitita kaj ĉiam aperis novaj ŝanĝoj en la vivoj:
Mi rekomendas al ĉiuj, kiuj interesiĝas pri historiaj, literaturaj, teologiaj temoj, akiri, atente legi kaj studi ĉi tiun utilan libron.
Pierre, juna franco el Loreno, pasigis unu eksterlandan jaron en Berlino kaj tie en gastfamilio kaj sia ĉirkaŭaĵo trovas multajn novajn geamikojn, enamiĝas en berlina knabino, sed tiam, la mornaj antaŭsignoj de la 1-a mondmilito alproksimiĝas kaj li devas fuĝi. Ĉu li revidos Annemarie iam ajn?
Estas tre imprese, kiel la aŭtoro lumigas la diversajn flankojn, geedziĝfesto en Loreno, studenta vivo en Parizo kaj aliflanke en Berlino, la disvolviĝo de la milito, kiel estas la vidpunko de la germanoj, kiel de la francoj? Pierre povas kompreni ambaŭ flankojn. Sed montriĝas, ke la historiaj okazaĵoj multege influas la individuon, neniu povas eltiriĝi el ili. La tempo kaj la historio kunprenas nin - kiel akvo de l' rivero.
La unua leciono parolas pri la Esperantostrukturo, la finaĵoj, la afiksoj (mal-,-in), la artikolo, la pluralo, la adjektiva akordo, la vortolisto, la salutoj, la teksto: la familio, ktp.
La bela kaj eleganta traduko de Lidia Zamenhof, permesas al ni facile promeni tra la scenejoj de la antikva kaj senmorta Romo, inter krimoj, kaj punoj; trompoj kaj veroj; malfido kaj fido, montrante la eternecon de la homa lukto ĉiam suferanta inter la bono kaj la malbono.
La ambicio kaj soifo pri senlima povo kaj la politikaj strategioj estas la samaj spite la progreso kaj ŝanĝoj en la civilacioj. Valoras la penon legi tiun klasikaĵon en nia amata idiomo!
En ĉi tiu libro, oni unue havas la antaŭan lecionon, kiu parolas pri la prononco kaj praktiko de la prononco, ktp.
Fakte, ĉi tio ne estas resumo sed komentoj pri aspektoj, kiuj atentigis mian atenton dum la legado de la du unuaj numeroj de la beletra monata gazeto Fonto (1980 ĝis 2006).
La dua leciono parolas pri la formado de vortoj, la kunmetitaj vortoj, la artikoloj, la afiksoj, la vortolisto, la teksto: la domaj, bestoj, ktp.
La tria leciono parolas pri la demandado, la pronomoj (demonstrativoj, posesivoj kaj personaj), la sufiksoj (-et,-eg), la negacio, la vortolisto, la teksto: la homa korpo, ktp.
La kvara leciono parolas pri la akuzativo, la konjugacio, la prefiksoj (-ul,-aŭ,-ec), la vortolisto, la teksto: Mia hejmo, ktp.
La kvina leciono parolas pri la formado nombroj, la tempoj, la sufiksoj (-obl, -on, -op), la prepozicioj, la kalkulo, la vortolisto, la teksto: Mia brak-horloĝo, ktp.
Kaj laste, la sesa leciono parolas pri la akuzativo de direkto, la adverboj, la teksto: la manĝoĉambro.
Por adeptoj de detektivaj romanoj, mi rekomendas la rakonton "Krimloko" de Jozo kaj por fanoj de sciencaj fikcioj mi sugestas la rakonton de J.H.Sullivan, "La Tago de Umsektoj".
Por fini miajn komentojn, mi reliefigas, la krucvortenigmo de Marjorie Boulton kaj la originala "Kurso pri Botaniko" de Mistr Anĉo.
Al Sumoistoj, kiuj, por malsamaj kialoj, ne legis la Fonto-revuon, mi povas sendi la unuajn du numerojn per retpoŝto.
En la unua numero (oktobro 1980), krom la enkondukaj vortoj de W. Auld, mi reliefigas la emocian rakonton de Guerra Junqueiro, "La Merlo", tradukita el la portugala de Leopoldo Knoedt.
En la prozaĵoj, Diverskolore, Trevor Steele prezentis kelkajn vidpunktojn, kiujn mi hezite konsenti:
Cetere, laŭ la ĉefa redaktisto de Fonto, W. Auld, unu el la celoj de la revuo estis prezenti recenzojn, sed nur tiuj, kiuj meritis profundan atenton. Tiel, en la dua numero (novembro de 1980), li prezentis la unuan recenzon, titolita "Paduso Forta Kiel Kverko", pri la traduktalento de Hilda Dresen.
En ĉi tiu dua numero de la revuo, mi distingiĝas la amuzan rakonton fare de Bernard Golden, titolita "Meksika Aperitivo".
1. Hindio kiel landnomo de Barato: La argumento estas, ke Britujo estas pli bona ol Anglujo, aŭ Nederlando esras pli ĝusta ol Holando.
2. Multe da hinduoj manĝus bovaĵon. Ne, oni ne decas diri tion, kiel oni ne decas diri ke multe da kristanoj ne honoraj al siaj edzinoj.
3. La hindoj, singapuranoj kaj hongkonganoj parolas kaj komprenas la anglan lingvon kvankam la angla estas ofica lingvo. Mia vidpunkto: Nur la anglan de britoj kaj aŭstralujoj mi malfacile komprenas. Liaj akcentoj kaj liaj rapida parolmaniro estas teruraj. La koreoj aŭ japanoj eble faras siajn prelegojn pli malbone ol la angluloj, tamen mi ĉiam bone kompreas ilin.
4. Li erare aludi ke oni ne povus persvadi hongkonganojn kaj ĉinojn grandskale adopti Esperanton, krom pleneble la solvo estus, ke ili lernu ĝin jam kiel infanoj. Mi volus diri, ke oni ne povus persvadi usonanojn kaj franculojn granskale adopti Esperanton. La intenco amikiĝi kun la tuta mondo jam rajtigas la adopton de Esperanto, la malfacileco lerni ĝin ne gravas al ĉinoj.
Plue sekvas verkoj de T. Ajolov, Hr. Dodov. tri tradukitaj kaj du originalaj rakontoj. kelkaj originalaj kaj tradukitaj versaĵoj. En la libro estas tri originalaj versaĵoj de d-rino Stefka Stamatova, pediatro - la tria estas pri Plovdiv. Poste sekvas du versaĵoj de mia patrino Eva Boyadzhieva (La Revanto) - "Amo", "Adamo kaj Eva". Mi povas sendi ilin.
Estas pluraj rakontetoj kiujn mi ege ŝatis! pri kiel hazardo helpis al kreado de persikaroma teo, estas tre ĉarma! Ankaŭ tiu pri la helpiloj al homa okulo por vidi grandajn kaj malgrandajn objektojn estas interesa! Kaj laste mi ege scivolemis pri unu el la rakontoj, kiu diras pri iu bona maniero konservi legomojn, per kiu lasas ilin sanigaj kaj sen bakterioj kaj malsanigaĵoj."
Jordan Amgelov, eksprezidanto de la Distrikta Eo-komitato dum multraj jaroj verkis "Konfeso"-n. Du nevidantaj samideanoj donis siajn verkojn; Danĉo Danĉev - "Kristnasko' kaj "Esperantujo glora"; Vili Karparova, bakalaŭro pri muziko kaj krome pri bulgara lingvo kaj literaturo, gvidanto de la blindula koruso -"Ho, popolo mia!". Estas ankoraŭ du verkoj de forpasintaj St. Malĉeva kaj de D. Ŝiŝkov
Per noveloj, Lena Karpunina priparolas pri la vivo (juneco) en Taĝikio kie ŝi naskiĝis (tiuepoke, Taĝikio apartenis al Rusio) kaj ankaŭ poste (kiam ŝi loĝis en Germanio) kun ŝiaj plenkreskulinaj okuloj. Facile legebla, la libro estas agrabla.
Brilas saĝo estas ĉina libro. Ĝi enhavas etajn rakontojn, kiuj estas tre interesaj, ĉefe pri scienco. Tie estas ekzemple rakonto pri la emo flugi de la homoj dum praaj epokoj. Ankaŭ tie estas pri atentemo, pri fenestroj, pri universo....
Kio estas demokratio? estas la titolo de la libro. Ĝenerale la demokratio estas la universaleca koncepto, sed ĝia praktikado entenas diversajn multajn problemojn. La libro traktas tiujn, sed nun ĉi tie mi nur unu ekzempleron mencias.
Mi multa-parte ne povas kompreni la esperantan stilon. Mi konfesas, ke en verkaro de ofte eldonita de UEA troviĝas nekompreneblaj esperantaj frazoj, kvankam la enhavo traktas tre gravan temon.
Ekz. "Ĉu decidado de la plimulto ĉiam estas demokratia?" Tamen "decidado fare de la plimulto estas simpla procedura rimedo por solvi malkonsentojn, kiam aliaj metodoj (diskuti, amendi, kompromisi) elĉerpiĝis." Sed ofte estas okazo ke malplimulta opinio estas prava,
5. Li ne dece diris ke la sankta guruo de hindoj Sai Baba povis savi homojn, sed lia korpo estis tiel malforta. S-ro Steele, ne forgesu, ke la savanto de la tuta mondo, Jesuo, eĉ ne povis savi sian vivon.
Esperplenaj koroj, eldonita de PRES-ESPERANTO, Sofio, 1992. Estas publikigitaj verkoj de plovdivaj estas esperantistoj el "Arta klubo-84". Iuj el ili estas premiitaj en konkursoj kaj recitaloj. La unuaj 5 versaĵoj de la estimata Lilia Sotirova, instruistino pri franca kaj itala lingvoj ĉe la Universitato de agrikulturo. Mi citos de la unua, "La Mondo":
Rakonta koliero signifas, ke la lastaj vorto de iu rakonto estas la unuaj de la sekva rakonto. Tio komence estas iom konfuzige, ĉar temas pri tute aliaj homoj, situacioj kaj periodoj. La rakontoj kelkfoje estas tre realismaj, alifoje iom misteraj.
Eĉ vero estas ĉiam malmulte akceptata en komenca periodo. Tial ni devas plenumi decidon laŭ multaj opinioj, sed ni ĉiam konsideru kaj respektu malmulajn opiniojn. Neniel ni forigu malmultajn opiniojn antagonisme.
Lasta parto estas Apendicoj, en kiu troviĝas interalie kelkaj poemoj kaj kantoj, kiujn li mencias en la unuaj partoj de la libroj, kaj la jam menciita Odiseo.
En la unua parto oni legas pri la jaroj de Franco en Hispanio, tre interesa por tiuj, al kiuj tiu historio ne estas tre konata.
La du plej longaj rakontoj plej plaĉas al mi, nome, la fina kolierero, Mejkinove, (stranga kaj laŭ mi malbela traduko de Making of), en kiu la verkisto priskribas kiel Pedro Almodovár filmas la vivon de la poeto Marcos Ana. La alia estas La Odiseo de Homero, kiel li rakontas tiun al sia nepino.
Nun Aldo de Giorgi jam troviĝas en alia dimensio, tamen liaj majstraj poemoj ankoraŭ konigas al ni la dolorojn kaj la senesperigajn horojn de liaj lastaj vivojaroj.
Miaj pensoj pri la verko ĵus legita: ekde multaj jaroj tiu ĉi libro de poeziaĵoj estis en mia hejmo, sed mi neniam sukcesis legi ĝin iom pli trankvile. Mi ja konis la vivhistorion de la poeto kaj antaŭ kelkaj jaroj mi eĉ persone konatiĝis kun lia ekz-edzino kaj la "parazito".
Kvankam mi nur elleginta 48 paĝojn de tiu rakonto, mi interesiĝis kun vivo de aŭtoro. Li mem prezentis kiel bazarulo, kiu vendis kuirilojn, tiu luktis per utiligi aliajn objektojn en la foiro. Precipe li rakontas siajn travivaĵojn klopodi kontraŭ la merkata medio kun humoro kaj optimismo. Li eble feliĉas, eble malfeliĉas de lia elektita novkariero, en kiu oni povas trompi unu la alian per ĉiuj rimedoj kaj diversaj artifikoj por vendi siajn varojn.
Karaj samideanoj sumooistoj, la libro Easy Esperanto Reader, de Myrtis Smith, estas simpla sed tre utila. Ĝi helpas precipe la komencantojn kiuj regas bazan Esperanton kaj ankaŭ du lingvojn: la angla kaj la hispana. Ĝi konsistas je kvin interesaj kaj bone skribitaj mallongaj historioj. Tre valoras por disvolvigi la ĝojon pri legado.
Majorie Boulton skribis en la jaro 1980, ke Petertempe estas dokumento pri la psikologio de arta kreo: ĝi estas la unua poemaro de viro, kiu iam estis feliĉa edzo, sed ne artisto; kaj nun estas malfeliĉa solulo, kiu trairis la fajron kaj iĝis poeto".
Hodler en Mostar (Eldonejo Edistudio, 2006) estas kurioza, ĉarma romano - kiel oni devus nepre esperi de talenta aŭtoro kia estas la kroata Spomenda Stimec. Kio plej impresas en la rakonto estas mem ĝia konstrukoncepto.
Kiam oni komencas la legadon, oni tuj eksupozas, ke ĝi temas pri la vivo de la prestiĝa svisa pentristo Ferdinand Hodler (1853-1918). Post kelkaj paĝoj aperas la figuro de lia filo, la adoleskanta Hector Hodler (1887-1920), kaj la leganto tuj ekkonjektas, ke ĉi tiu grava persono en la historio de Esperanto okupos la ĉefan rolon. Sed ankaŭ tio ne okazas. Fakte, Augustine, la granda amo de la artisto, minacas akapari la panoramon de la rakonto, sed ankaŭ ŝi tuj poste malaperas. Restas sur la tuta historiolinio la modelino Jeanne, kiu aperis jam en la unuaj paĝoj de la libro: ŝi montriĝas la reala protagonisto. Post kunvivado kun la pentristo, ŝi dum la tuta rakonto estas sekvata de la leganto, eĉ post du aliaj edziniĝoj. La romano fine montras sian intencon. Per rapidaj, delikataj scenoj, ĝi montras la iradon de bela sentema virino, en la komenco de la 20-a jarcento, en mondo tiam trapasanta multajn drastajn ŝanĝojn. Ŝi eliras el la rafinita centra Eŭropo, transiras al Usono kaj poste al Bosnio-Hercegovino. Por akompani la edzojn, ŝi devas travivi sentojn jen de fiero, jen de kolero, jen de senprotekteco, jen de strangeco. Postvivas en ĉi tiu virino origine pariza, kun propra rigardo al la mondo.
Fakte, ĝi konsistas el du poemaroj dulingvaj, en la bulgara kaj en Esperanto. La dua parto titoliĝas: Animala bunta mondo, en kiu estas poemoj ĉefe pri bestoj, sed ankaŭ legeblas pri plantoj.
Per la legado de ĉi tiu verko oni alvenas al la konscio, ke ne la homo kondukas la vivon, sed flosas en ĝi kvazaŭ eta senpilota barko en vasta maro. Homa tasko estas teni la spiriton ekvilibra kaj, se eble, konservi sencon en la vivoirado.
Spomenka Stimec (1949), senkonteste grava aŭtoro en la Esperanta Kulturo, produktis unu plian sukan verkon. Ŝi estas ankaŭ tradukisto, instruisto kaj aktive laboris por la Esperantlingva Verkista Asocio (EVA). Ŝia plej konata verko estas la bonega "Ombro Sur Interna Pejzaĝo" (1984), sed ŝia tuta literatura verkaro estas impona. Ŝia stilo estas moderna, vigla, flua kaj natura.
A?toro de la libro: _Kolektiva Verkintoj: ĉefredaktoro Christer Oscar Kiselman. Redaktoroj Renato Corsetti kaj Probal Dasgupta.
La vorto pacismo estis unuafoje uzita en 1901, kvankam eblas trovi tiun ideon ekde la komenco de la registrita homa historio en ĉiuj kulturoj.
La unua esperantisto kiu sisteme uzis la internacian lingvon por pacismaj celoj estis gaston Moch (1859-1935). Li fariĝis esperantisto en 1899. Kaj en 1905 li fondis Internacian Societon Esperantistan por la Paco.
Inter la homoj kiuj ricevis la Nobel-premio pri paco oni troviĝas multaj kiuj estis pro-esperanto. La unuaj kungajnintoj en 1901 estis Henry Dunant (Ruĝa Kruco) kaj Frédéreic Passy, fondinto de la unua pac-societo en Francio.
En 1913 la gajnintode la Nobel-premio pri paco estiss la belga juristo kaj politikisto Henri La Fontaine.
Multaj kaj diversaj estis la rilatoj inter la movado por internacia helplingvo kaj la Internacia Oficejo de la Paco. Ok membroj de ĝia plenumkomitato ankaŭ aliĝis al Internacia Societo esperantista por la Paco.
Ekde 1950-aj jaroj estos Universala Esperantisto-Asocio kiu kandidatiĝos por la Nobel-premio (danke al la agado de la sveda parlamentano Einar Dahl)
Jes, la facila vento en la kanto de La Espero. Li flugas de loko al loko kaj alvenis en Marsejlo, kaj tie faris paroladon pri Esperanto.
Plia tre laŭdinda parto estas ne nur poemoj, sed ankaŭ kantoj kun muziknotoj por kune kanti dum iu Esperanto-aranĝo.
Tial mi trovis ĝin interesa, ĉar la libro esprimas la opinion de la aŭtoro - ne de la Protagonisto, fikcia ĵurnalisto. Evidentiĝis, ke Dio tamen havas eklezion. Ĝi estu nomata la naiva koro de verde inspirita homo. de la vivo.
Ĉi tio estas karaj fabeloj kolektitaj de Louis Beaucaire, ilustritaj de Stano Markovics, kaj presita de Belgio (1981).
En antaŭbabilo la Verda pigo sinprezentas. Lia avo naskiĝis en pola arbaro kaj lernis Esperanton de klera onklo loĝanta en Bjalistoko. Lia patro kaj patrino konatiĝis kaj li naskiĝis kiel denaska esperantista pigo. Iam li petite partoprenis en la Arta Vespero de la Universala Kongreso. De tiam oni nomas lin la Verda pigo.
Lev Tolstoj verkis Resurekto(n) je la fino de la dekna?a jarcento. Temas pri justico kaj juĝpovo de la potenculoj, kiuj ne estas pli virtaj ol la kondamnitaj de ili. Li tre fajne analizas ĉies sintenojn.
Ili forkuras al ĉirkaŭitan herbejojn, kaj al pitoreska valo. Kaj ili dormas en rifuĝejo apud forlasita stacidomo. Sed venonta matene la eta poeto estis kaptita de ĝendarmoj.
Foje f-ino Regultri diras ke ni iru iom promeni. Ĉiuj 16 Regulaj f-inoj forlasas la Fundamenton kaj eliras eksteren. Ili renkontas fremdan regulon, Zozo. Ŝi volas fariĝi f-ino Reguldeksep.
5) "La foruzita viro": Generalo A.B.C. Smith batalis kontraŭ kelkaj triboj indianaj, sed li neniam volis paroli pri tio. Li preferis paroli pri scienco kaj tekniko, ĉar li estis timeme vundita fare de la triboj de Bugabuoj kaj Kikapuoj: ili frakasis al li la palaton kaj provis fortranĉi minimume sep okonojn de lia lango, kaj nun, lia voĉo estas malsama!
En ĝi, Princo Dimitri Neĥludov pro malbona konduto al Maslova ŝinkigas ŝin en diboĉo. Oni retrovas la du heroojn en tribunalo, kie la princo estas Ĵuriano, kaj Maslova maljuste kondamnita al bagnado. Neĥludov subite konsciiĝas pri la konsekvencoj de sia ago, kaj decidas ripari. Komenciĝas longa vojo, helpo al suferantoj, kaj fine ĝojo, tiel estas resurekto.
Mi tre ŝatas la legadon, kaj konsilas ĝin. Ĉi tiu verko Tolstoj estas pioniro en humaneco, kaj mi miras ke post 120 jarojn, ni eĉ perdis kelkajn bazajn principojn .
La libro La ovala portreto kaj aliaj rakontoj kolektas 6 rakontetojn de la usona verkisto Edgaro Alan-Poe. Ili estas:
1) "La ovala portreto": en pentraĵo estas la vizaĝo de la belega edzino de la pentristo: Kiam li finis ĝin, la virino perdis la tutan vivan forton kaj mortis. Nun ŝi estas vivanta nur en la ovala portreto.
2) "Ligeja": viro edziĝas kun tre bela kaj klera virino kies nomo estas Ligeja. Ŝi havas brunajn okulojn kaj nigrajn harojn. Post mistera malsano, Ligeja mortas. La edzo malesperas kaj komencas uzi opion. Post kelkaj monatoj, li decidas havi alian edzinon, Rovena. Ŝi havas blondajn harojn kaj ĉielbluajn okulojn. Ankaŭ Rovena malsaniĝas kaj mortas, sed kiam ŝi kuŝas en la ĉerko, sia vizaĝo ŝanĝiĝas ŝi ne estas plu Rovena. Nun ŝi estas Ligeja.
3) "La barelo de Amontilado": riĉa posedanto de kastelo demandas al amiko Fortunato, kiu ofte mokis lin, gustumi vinon "Amontilado". Ili iras en la kelon. Fortunato ebriiĝas. La kastelestro puŝas Fortunato en ĉelon, katenas lin, ĵetas brulantan torĉon kaj masonas la pordon per brikoj kaj kalko.
4) "Kelkaj vortoj kun mumio": areto de amikoj faras eksperimentojn kun mumio, el Egiptujo: ĝi vekiĝas kaj diras al ili ke enbalzamigo ne estas morto, sed nur la haltigo de la vivo. Ili parolas kun ĝi pri la antikva civilizo egiptia kaj la moderna usona.
La libro tre belaspektas. La verkistoj eldonas librojn kaj la revuon La Ondo de Esperanto. Ili laboris dum pli ol dek jaroj por prezenti, ĉiufoje kun foto, elektitajn esperantistojn. 200 estas malgranda nombro. La aŭtoroj klarigis en la Antaŭparolo kiamaniere ili selektis ilin: temas pri Prezidantoj aŭ Direktoroj de UEA, de Lingvaj Institucioj, pri personoj kiu ricevis diversajn premiojn, ekzemple tiun de OSIEK, aŭ pri "La Esperantisto de la Jaro". Peter Bala, kiu estis honorita per la du lastaj, estas la sola junulo. Eble vi estos elrevigita pro tio, sed persone mi multe ŝatas tiun libron, kiun mi relegas kun granda plezuro ĉu malfermante hazarde iun paĝojn aŭ alian, ĉu por retrovi iun famulon. Tamen, por bone ĝui tiun legadon, ŝajnas al mi ke necesas jam koni kelkajn el niaj antaŭuloj aŭ agemuloj. Tiu verko estas vera referenc-libro, post la nun malnova EdE (Enciklopedio de Esperanto) kiu aperis antaŭ pli ol 80 jaroj.
6) "La Silento - fabelo": viro estas en Infero. La Diablo rakontas al li fabelon. En Libio la rivero Zairo estas kovrita de floroj. La vento blovas delikate. Nun la viro vidas ŝtonegon. Sur ĝi oni legas "AFLIKTO". La viro estas ŝokita. Subite estas silento kaj nun, sur la sama ŝtonego oni legas "SILENTO". La Diablo ridas kaj la viro mutiĝas
La stilo de la aŭtoro estas kompleksa, riĉa de detaloj, kaj zorgaj priskriboj. La etoso estas ĉiam mistera kaj maltrankviliga. La medioj kaj la personoj estas mornaj kaj noktaj.
La rakontoj de Edgaro Allan-Poe apartenas al la literatura ĝenro "Gota", ĉar la ĉefaj elementoj estas: misteraj intrigoj, kreitaĵoj supernaturaj, antikvaj kasteloj, pregejoj, tombejoj, mallumo, kaj finfine, mortoj neklarigeblaj, malĝojaj kaj doloraj. Mi ŝatis treege tiu ĉi libron!
Nia diligenta kolegaro Biografioj de 200 eminentaj esperantistoj, Halina Gorecka kaj Aleksander Korĵenkov, 320p, Kaliningrado: Sezonoj; Kaŭnas: Litova Esperanta Asocio 2018
Sur la unaj 34 paĝoj la aŭtoro rakontas inter alie, kiel li kiel knabo lernis rajdi kaj ĉasi (unue per ŝtonoj, pli poste per arko kaj sago). Li klarigas, kiel la Siuoj faris sagojn kaj arkojn, kiel ili kaptis kaj tamigis poneojn kaj kiel tran?i kaj transporti viandon de bizono. Mi nun scias, ke urso estas maldekstramana kaj eĉ fosas kaptilon por cervo. Kaj ursoj kelkfoje ŝmiras ŝlimon en la maldekstran parton de sia vizaĝo kaj kontrolas sian aspekton en akva spegulo. Ankaŭ pri ĉasado kaj vivmaniero de aliaj bestoj la aŭtoro rakontas. Kaj pri la ecoj de ligno kaj folioj de diversaj arboj. Facile komprenebla teksto. Por ĉirkaŭ unu ĝis tri vortoj po paĝo mi devis konsulti vortaron. Sed estas ĝeneralaj vortoj, kiujn mi certe scius, se mi uzus Esperanto en mia ĉiutaga vivo, ekz. ribo, saliko, lutro. Kiam la aŭtoro klarigas la faradon de arkoj, li uzas multajn nomojn de arboj kaj spezialajn vortojn el metio (ekz. ĉizi, munti, risorto). Specialaj indianaj vortoj (ekz. tipio, Siuo, vapitio) estas klarigitaj sur la sama paĝo per aldonaj notoj. Bedaŭrinde ne klarigita estas la funkcio de vicpatrinoj (almenaŭ ne ĝis pago 34).
Infano en vartejo inventas fabelojn por siaj kamaradoj. Julia verkis tion por sia propra plezuro kaj honore al sia frato Stefan (Steĉjo), kiu ŝatis rakonti fabelojn kaj iĝis konata verkisto en la hungara. La stilo, la desegnaĵoj kaj la etoso estas tre simplaj, la frazoj mallongaj kun ripetadoj kiel en refrenoj, la sentoj bonkoraj: "la steletidoj tre amis la Stelpanjeton, sed ili amis ankaŭ unu la alian: ili estis bonaj gefratoj" (p42). Troviĝas fabeldirmanieroj: "Estis ie, kiu scias kie, estis iam bela urbeto" (p32). Kaj kiel en sia vivo por siaj konatoj, amikoj, Júlia uzas la Ci-pronomon.
La aŭtoro Luther Standing Bear naskiĝis en 1868. La originala libro "My indian boyhood" aperis 1931. En tiu libro li rakontas pri la tempo kiel li estis infano en indiana tribo Siuoj.
La libro enhava esperantigitajn novelojn de la plej famaj svedaj verkistoj de la 19a kaj frua 20a jarcento. Ili ofte rakontas pri la malfacila vivo de malriĉa terkulivisto aŭ laboristo en fabriko. La tono estas malofte gaja, male. La leganto kortuŝiĝas pro suferoj. La tradukisto havas hungaran nomon.
La dika kaj riĉa triparta romano La Pupo estas unu el la plej gravaj verkoj de la pola literaturo. Ĝi priskribas la polan socion kaj la vivon en Varsovio en la fino de la 19a jarcento. La ĉefrolulo Wokulski, viro en siaj 40aj jaroj, romantike enamiĝis al preskaŭ neatingebla belulino el pli alta socia klaso. Lia amo esprimiĝas per bonfarado, helpado, klopodoj kaj revoj enkapaj, maksimume per kiso sur ŝian manon aŭ per rigardo al ŝi. Ne ŝi sola estas la aminda pupo,"la pupo" estas ia imago pri virino, la amata aŭ ŝatata, edziniĝenda persono, ia kunmeto el virinoj tiutempaj.
La forta amo de Wokulski al sia amatino trairas la tutan teksaĵon de la romano kiel kuniĝanta centra ŝnuro aŭ veftego, sed la amatino ne rimarkas aŭ ne aprezas ĝian valoron. Ŝi, nobelino, ne povas pripensi edziniĝon al komercisto, kiom ajn riĉa kaj bonfarema li estu. Kun tiu veftego interplektiĝas aliaj kortuŝaj homaj sortoj, parencecoj, mortoj, suferoj, plezuroj, egaj sociaj malriĉeco kaj riĉeco, edukiteco kaj maledukiteco. Interplektiĝas memoroj pri milito kaj cerbumado pri politikaĵoj, scienco,komerco kaj la socio. Multon la aŭtoro skribas pri mono, pri pruntoj, kambioj, vetoj, ŝuldoj kaj pagoj. La romanon ni povas legi ankaŭ kiel lernilon pri historio kaj interpopolaj konfliktoj, antaŭjuĝoj, precipe inter poloj, judoj, rusoj.
Pri la lingvaĵo: la vortaro bezonata por priskribi ĉion tion estas riĉega kaj enhavas terminojn pri aĝoj ne plu konataj, ekzemple pri ŝtofoj kaj vestaĵoj. Iom ĝena estas la troa uzado de la artikolo "la" antaŭ sciigoj pri novaj aĵoj kaj aferoj, kiuj havus nedifinan artikolon mankantan al Esperanto. Iom ĝenis min ankaŭ kelkaj ig-verboj, ekzemple la grupo turni- turniĝi-turnigi. Se mi ĝuste komprenis Esperanton, "turnigi" ne estu uzata, sed ŝi aperas precipe en la diraĵo "turnigi la kapon al iu" (signifo: igi iun ŝanĝi sian opinion aŭ konduton). Tamen multe pli gravas la ĝenerala flueco, beleco kaj ĝuindeco de la traduko. Jen bona libro por lernemulo.
Neniam mi estus pensinta, ke mi povus ĝui poeziaĵojn de Ungaretti en alia lingvo ol la itala. Sed la esperantigo de Nicolino Rossi faris tian magion. Tial mi elkore dankas al li por diskonigi, per Esperanto, ĉi tiun grandan italan poeton al la tuta mondo.
Francisco Waldomiro Lorenz, havis grandan literaturan agadon. En la jaro 1908 - Li skribis gramatikon de la portugala lingvo por poloj. En 1909, li kunlaboris pri la vortaro pola-portugala, kaj komponis poemoj por junularo, sub la titolo Patrecaj Instruoj. Li ankaŭ skribis ekde 1910 ĝis la finaĵo de sia vivo, pri Esoterismo. Li skribis en la konkludo de via biografio ke per kelkaj okazaĵoj kio spertis dum sia vivo, li estas konvinkita spiritisto.
Laborema, instruante matene, kaj kulturante la teron posttagmeze. Lorenz, estis la sola kuracisto homeopata en tiu regiono. Li pasigis tutan nokton ĉe la litoj de la pacientoj, al ili donante la medikamentojn gutojn. Tiuj pacientojn estis malriĉaj kaj ne povis pagi neniam. Lorenz estis tre karitatulo, li diris ke li sanigis multe da malsanuilojn, per la influo de viaj pensoj.
Dum la jaro 1918, vastiĝis epidemio de la "hispana gripo", kies viktimoj estis multe da brazilanoj. En la urbo Dom Feliciano, kie loĝis Lorenz kaj ĉirkaŭaĵo, ne okazis viktimoj, ?ar Lorenz preparis vakcinon por malebligi la atakon de la epidemio.
Lorenz parolis preskaŭ cent idiomoj, li estis aŭtodidakto kaj instruisto, verkisto, tradukisto, poligloto, filozofo, poeto, astrologo, esperantisto, homeopato, spiritismo, humanismo kaj filantropo.
Lorenz ankaŭ skribis multe da libroj, pri la vivo, amo, Dio, kredo, spiriteco, ĝojo, sentoj, pensado, mistero, astrologoio, kuracado, herpokupado, vero. justeco, spiritisma komunikadoj kaj aliaj.
Tiu libro temas pri vivo de la knabineto Juri kaj nanoj. La dua mondomilito detruis ilian pacan vivon, sed Juri gardis kaj helpis nanojn sub severa cirkonstanco. La verkinto skribis ne pri kruela batalo, sed ke eksterordinara atmosfero regis kaj minacis tiamajn japanojn.
Verkita de Johán Valano, Ĉu li bremsis sufiĉe? estas krimromano pri aŭtofrakaso en kiu la kondukisto kaj sia amatino estis mortigitaj. Polica detektivo, Jano Karal, devas eltrovi ĉu la frakaso estis akcidento aŭ ĉu ĝi estis murdoj. Se murdoj, estis du eble suspektaj grupoj, la garaĝaj mekanikistoj aŭ anoj de grupo kiu protestis kontraŭ kostruaĵaj planoj de la kondukisto.
Leginte la libron mia timo pri nuna registaro pli grandiĝis, ĉar ĝi celas amendi la konstitucion, kaj ke Japanio onte havu sufiĉe fortan armeon kiel "normala" ŝtato. Krome la registaro emas pravigi sian politikon eĉ hontindan per ia ajn rimedo. Oni diras, ke tiu tendenco similas al tiu en Japanio antaŭ la dua mondomilito. Mi do opinias, ke la libro estas legenda.
Duono de la rakontoj estas verkitaj de la hungara esperantisto, Sandor J. Bako, la alia duono de la svisa esperantisto Claude Piron.
Belstilaj tekstoj, intersaj kaj ofte kortuŝaj rakontoj. Tre rekomendinda kaj al komencantoj kaj al progresintoj!
La dua ĉapitro "JESA" preskribas la libron kiu komparas Jesuo kiel virino kiu loĝas apud dezerto favora al bonuloj kaj malfavora al malbonuloj kaj hipokritoj.
Pro tio ke mi finlegis la libron antaŭ la fino de la sumoo, aldone mi legis parton de novaperinta libro: Zinko de la belga historiisto, arkeologo kaj verkisto David Van Reybrouck. La historio de la neŭtrala landeto Moresnet kiu ekzistis inter la jaroj 1816 kaj 1919. Per rakonto pri la vivo de unu el la enloĝantoj la aŭtoro klarigas ĝian ekeston kaj finon, inkluzive la periodo kiam oni provis fari ĝin Esperantolandon. La tradukon prizorgis s-ro Pet Buijnsters el Nederlando. Tre rekomendinda libro kiun antaŭe mi jam legis en la nederlanda.
Komence mi planis legadi sume 75 paĝojn po 5 paĝoj ĉiutage, sed mi legadis 137 paĝojn ĝis lasta tago. Ĉar ĝi ĉiumomente allogis min, kiom mi mem ne povas malfiksi miajn okulojn de ĝi.
Pere de tiu libro, mi freŝe spertis, ke kiel Familio-Zamenhofoj devas elteni siajn suferojn en menso kaj korpo dum siaj tutaj vivoj, ke samtempe por Esperanto-movado kiel la tutaj parencoj de Zamenhof fervore kunlaboris kun nezamenhofaj aktivuloj turnigante sin al variaj situacioj, kaj ke kiel ili helpis ombre, sed omaĝe la majstron per siaj profesiaj talentoj ĝis respektiva forpaso! Sed se ni rigardas la vivojn de la Familio-Zamenhofoj en homa vidpunkto, flanke ili ne estis feliĉaj, sed tuj la korŝiritaj historioj, kiuj tute ne eblas pesi per nuntempa normo, fine Esperanton ekzistigis antaŭ ni.
Fakte, la familio-Zamenhofoj estis altniveluloj, ne nur en siatempa socia fono, sed ankaŭ nuntempa spegulo! Kaj kiaj belegaj homoj ili estis diversflanke, ekz. en anima, religia, scienca, literatura, lingva, medicina, farmacia, instrua, vivstila, pensmaniera, ideala kaj ĝis arta naturo! Kaj kiel ĉiuj Zamenhofoj estis elstaraj tiele!
Ĉu pro tio Dio kaj ankaŭ mondo ĵaluzus ilin? Kiaj malakcepto, rasismiteco, malestimo, migrado, malsato, timego, atakitado, forpeliteco, soleco, malsaniĝo, kaj ho ve, ĝis gasumito, tiaj suferigaĵoj ĉiam celis al la familio-Zamenhofoj. Foliumante tiuj historioj dolore batis mian koron, ĉar ankaŭ nun tiaj malfeliĉaĵoj daŭras ĉie en la mondo, kiel sciate, nomo de potenco, kapitalo, forto de inter personoj kaj landoj.
Tiu ĉi libro konstatas al ni, ke antaŭ ol, familianoj de la iniciatinto varme kaj dediĉe laboris por propagandi Esperanton, kaj due, ĝi al ni montras, ke la kialon, ke kial la mondo devas preni komunan interkomunikiĝilon, kaj trie, starante antaŭ kio familio-Zamenhofoj kontraŭbatalis al kio, kaj fine jes, ĝi alkondukas konscii nin, ke kio kaj kiuj estas niaj efektivaj kontraŭuloj.
Ĉu la internacia lingvo Esperanto estas ĉiopovilo? Ne! sed almenaŭ ĝi povus funkcii per utila helpilo malmultiga semojn kaj indicojn de iaj diskordoj. Kaj en tiu ĉi libro legantoj povus ektrovi, ke siatempe kiuj kaj kiaj homoj akompanis ĉe familio-Zamenhofoj, kaj nun ĉe kiu ni devas stari. Plie legantoj ankaŭ povas spekti do nestabilan, sed belan iradsistemon de Esperanto-movado en komenca periodo de Esperanto.
Esperanto-Asocio de San-Paulo, Brazilo, eldonas 6 revuojn jare, kaj tiu ĉi jarkolekto 2017 estas kolekto de tiuj 6 numeroj eldonitaj en 2017. Kutime revuoj eldonitaj de Esperanto-Asocio enhavas artikolojn skribitajn en la lingvo de la lando, kie ili estas eldonitaj, sed en La Lampiro nenie estas krokodilaj artikoloj, sed tute skribitaj en Esperanto. Tio donas grandan agrablecon al la legantoj.
La revuo estas tre riĉa pri la enhavo kun artikoloj de diversaj kampoj, ekzemple en la numero 143; dorlotbestoj, matematiko, poezio, edukado, biografio de esperantisto, moderna vivo, kino kaj artoj, scienco, lingvoj, Esperanto-grmatiko ktp. Ĉiuj artikoloj estas tre bele skribitaj kaj tre interesaj. Ili estas koncize skribitaj, do mi povis legis facile.
Mi ricevis tiun ĉi kolekton de s-ino Takahasi Shigueco, japandevena brazianino. Ankaŭ en la lasta jaro mi ricevis la kolekton de 2016, do tiu ĉi kolekto 2017 estas mia dua. Ĝi estas tre taŭga legaĵo por la sumoo.
PBudhismo estas, kiel vi scias, unu el la universalaj religioj. Ĝi naskiĝis en la antikva Hindio kaj disvastiĝis en Azio, hodiaŭ eĉ en Eŭropo kaj Ameriko, kaj troviĝas ĉirkaŭ 300 milionoj da budhistoj en la mondo. Estas notinde, ke ĝia influo sur diversaj kulturaj fenomenoj estas multe pli granda, ol kiel supozigas la nombro de la budhismoj.
Hodiaŭ budhismo estas la ĉefa religio en jenaj landoj (aŭ regionoj): Japanio, Kamboĝo, Tajlando, Birmo, Vjetnamio, formoso, Sri-Lanko, Koreio, Laoso, Butano, Singapuro, Tibeto. (Ĉinio, kiu havas plej multe da loĝantoj en la mondo, iam estis la centro de budhismo, sed la Granda Kultura Revolucio detruis viharojn (= budhismajn templojn) kaj severe limigis religiajn agadojn.
La unua ĉapitro titolita "LA UNUIĜINTAJ EKLEZIOJ" temas pri la protestantismo kaj ĝia naskiĝo de Martin Lther kiu estis ktoliko kaj protestantiĝis.
En la teksto estas multe da klasikaj ĉinaj fiksformaj poemoj kiuj estis jam esperantigitaj. Ĉinaj ideografiaĵoj estas unusilabaj kvardratformaj ideografiaĵoj kiuj estas aranĝitaj regule. Ili havas tonojn. Eniraj tonoj estas gravaj por fiksformaj poemoj. Mi pensas ke poemoj, ĉinaj kaj alilingvaj, estas ne-tradukablaj. La beleco perdiĝas forme kaj tempere post tradukado.
Kiam al tria ĉapitro titolita "70 jaroj kun virinaj pastoroj", oni parolas pri Eklezio kiu estis la unu el la unua Eklezio en Eŭropo por ordigi virinojn kiel pastorojn.
En la kvara ĉapitro "Tonsuldaj kolorblindaj kaj ateistoj" oni parolas pri ateistoj kiu ne scias la diferencon inter la bona kaj la malbona.
En la kvina ĉapitro "La testamento de LUTHER" tie ĉi, oni parolas pri la protesto de Luther, sia familio, kaj sia testamento.
En la sesa ĉapitro "22-a EKUMENA Esperanto-KONGRESO" oni parolas pri kongreso kiu okazos en 2018 kaj aliĝintoj.
Fine la sepa ĉapitro "Ne ĉiam enviu la riĉecon de la aliuloj". La redaktaĵo de HONORE SEBUHORO. Li parolas pri historio de la juna kristana fratino kiu servis DION dum sep jaroj sed ŝi enviis la alian veturilon kiun mortigis ŝin sed savis por bonŝancon el Dio.
Per la fenomeno Gandhi la historio de la homaro eniris en novan periodon de evoluado. Gandhi estis vaste aktiva profunde pasiva. Ĉiam soleca kun Dio, li neniam ĉesas esti solidara kun la homoj.
Murdo en Esperantujo de Daniel Moirand - 170 paĝoj - 24 ĉapitroj, Krimromano facile legebla, eldonita en 1988;
Tiu libro celas ke esperantistoj havu sufiĉajn esperantajn gramatikaĵojn en iliaj kapoj. Kiel uzi la bonan stilon gramatike.
La legita libro estas nomata Genezo. Ĝi estas la unua libro de la sankta biblio kaj ĝi estis skribita per Moseo en la deszrto kiam Moseo kondukis la popolon de Dio dum la vojaĝo el egipto. Antaŭe tiu libro klarigas kiel Dio komencis krei la homaron kaj ĉiuj kiuj estas sur la tero. Genezo parolas pri la voko kaj la vojaĝo de Abrahamidaro.
La libro Easy Esperanto Reader, de Myrtis Smith, estas simpla sed tre utila. Ĝi helpas precipe la komencantojn kiuj regas bazan Esperanton kaj ankaŭ du lingvojn: la angla kaj la hispana.
Leŭtenanto de loka polica brigado enketas pri murdo en esperantista medio. Okaze de tiu krimo li malkovras Esperanton, kaj finfine, trovas la krimulon kaj esperantiĝas.
Ĝi konsistas je kvin interesajn kaj bone skribitajn mallongajn historiojn. Tre valoras por disvolvigi la ĝojon pri legado.
Kiel multaj, mi aŭdis paroli pri la historio de d-ro Jekyll kaj s-ro Hyde, tamen mi ne konis ĝuste la rakonton, eĉ ne ties detalojn. Do, mi plezurege tralegis tiun interesan verkon, kiu estas la historio de la dueco, kiu miksite kunekzistas en ĉiu homo pri la bono kaj la malbono. Ĝi estas ankaŭ rakonto kun mistero, kiu vokas nian atenton de la unua ĝis la lasta vorto. Ĉi tie mi ne parolos ekzakte pri la historio por ne fortiri la plezuron de tiuj, kiuj iam legos ĉi verkon. Ĝi, samkiel la ceteraj klasikaj verkoj, faras nin cerbumi pri ni mem kaj la aliuloj.
Menso kaj penso: Saĝaĵoj, psiĥa sano, kogno, memparolado, psiĥa stato, filozofio, psikologio, rearanĝi sian pensadon, plibonigi sian produktokapablon
Lunde mi hazarde estis ie kaj mi volas saluti ĉiujn el... Kiel vi pensas? Alpoj? Siberio? Islandio? Orodruino? Divenu el kiu loko mi volas vin saluti:)
(resumo) Ni bonvenigis entute 544 tranoktintojn en Jacugatake-Domo sub la nova regulo pri tranokta prezo. Ni klopodados administri la Domon por ke oni povu tranokti pli sekure kaj komforte kontribuante al Esperanta movado. (HIKITA Akio)
La malgrava voĉdonado de la 8a de aprilo en Madrido - La tri reprezentantoj de la kataluna parlamento; de maldekstro al dekstro: Joan Herrera (ICV-EUiA),… - April 14, 2014
Ĉu ni intime amas malvenkulojn? - Hieraŭ mi iris kinejen por spekti la lastatempe faman dokumentan filmon Searching for Sugar man. L… - August 15, 2013
La filmo „Blade Trinity” aperis en la jaro 2004 do eble vi havis tempon spekti ĝin. Same, vi eble scias ke ĝi enhavas agrablan surprizon: Esperantaĵoj troviĝas diversloke. Malgraŭ ke jam aliaj fontoj rimarkas ĝin, mi nenie trovis bildojn montrantaj tian kuriozaĵon. Tiel do, mi mem prenis ilin.
Komence de la filmo ni trovas dialogon en (iom fuŝa) Esperanto inter ĵurnalvendisto kaj Abraham Whistler, la kamarado de la ĉefrolula vampirĉasisto. Fakte, mi mem ne unue notis ke ili parolas la Zamenhofan lingvon ĝis kiam mia patrino (kiu ne scipovas ĝin!) nekompreneble rimarkis, ke ĝi sonis simile al „tiu lingvo, kiu vi iam parolas”.
En la policejo, Esperanto ŝajne ludas rolon de interlingvo. La surmuraj tekstaj indikiloj estas unualoke grandlitere skribitaj en la angla (la loka lingvo, ĉar la ago okazas en Usono) kaj sube la sama informo montriĝas Esperante per malgrandaj literoj. Ĉu Esperanto ludas en la filmo tiun rolon, kiun nuntempe ludas la angla?
Alian plaĉan neatenditaĵon montras la suba bildo: sur la eksteraj muroj de la policejo pendas, apud la Usona flago, nia verda standardo.
Piktogramo por indiki la lokon kien oni devas koncentriĝi post evakuado por kontroli ke ĉiuj estas sekurigitaj.
Evakuado (latine evacuare‚ ago malplenigi), estas la "malplenigo de areo je homoj". Tio utilas kaj gravas okaze de akcidento, incendio aŭ alia urĝa situacio. En grandaj (loĝejaroj) kaj gravaj konstruaĵoj (muzeoj, fabrikoj), devas esti precizaj proceduroj establitaj por garantii la procezon evakui.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Tiu ĉi artikolo temas pri la prezidanto de la Konsilio de la Eŭropa Unio. La posteno ne konfuzindas kun tiu de la prezidanto de la Eŭropa Konsilio, antaŭvidita laŭ la traktato de Lisbono.
La prezidanto de la konsilio de la Eŭropa Unio estas la kunvena prezidanto de la Konsilio de la Eŭropa Unio, kunveno de naciaj ministroj reprezentantaj sian landon. Laŭ artikolo 203 frazo 1 de la traktato pri fondo de la Eŭropa Komunumaro temas pri ministro reprezentanta la registaron de unu el la membroŝtatoj – laŭ la politika praktiko pri la ministro en la konsilio de la Eŭropa Unio (EU) de tiu lando, kies registara gvidanto laŭvice havas la taskon esti la prezidanto de la Eŭropa Konsilio. Ambaŭ pozicioj laŭ la nuntempe validaj traktatoj ŝanĝiĝas ĉiujn ses monatojn inter la EU-membroŝtatoj laŭ fiksita listo, kies sinsekvo povas esti nur unuanime ŝanĝata de la Eŭropa Konsilio laŭ artikolo 203 frazo 2 de la traktato pri fondo de la Eŭropa Komunumaro. Laŭ la devena ŝtato de ambaŭ prezidantoj oni parte en la amaskomunikiloj vortumas, ke la koncerna ŝtato "prezidas la EU-konsilion". Formale, la prezidanto de la konsilio de la Eŭropa Unio en sia hejma ŝtato estas parto de la ekzekutivo, laŭ la vidpunkto de la Eŭropa Unio tamen prezidanto pri parto de la legislativo.
Ĉar la konsilio de la Eŭropa Unio kunvenas en diversaj formoj (ekzemple kiel konsilio de la ekonomiaj ministroj, konsilio de la ekologiaj ministroj ktp.), en ĉiu de la kunvenaj formoj de la konsilio alia ministro plenumas la prezidan funkcion. La plej grava el la kunvenaj formoj estas la konsilio pri ĝeneralaj aferoj kaj pri eksteraj rilatoj, en kiu kunvenas la ministroj pri eksteraj rilatoj de la EU-membroŝtatoj. La prezidanto de tiu konsilio sekve konsideratas "la" prezidanto de la konsilio de la Eŭropa Unio.
ellabori kompromisajn proponojn en la kazo de problemoj inter unuopaj membroŝtatoj aŭ inter la konsilio kaj aliaj EU-instiutcioj, komunikante kaj traktante kun la konfliktantaj institucioj, kaj
reprezenti la konsilion vidalvide al aliaj institucioj kaj organoj de la Eŭropa Unio[1], sed ankaŭ vidalvide al aliaj internaciaj organizaĵoj kaj al ŝtatoj ekster la Eŭropa Unio.
La fiaskinta traktato pri konstitucio por Eŭropo antaŭvidis por la prezidanteco de la Konsilio de la Eŭropa Unio plurajn signifajn ŝanĝojn. Laŭ tiu traktatopropono ĉiam tri EU-membroŝtatoj kune plenumu la prezidon – ĉiu el la tri ŝatoj formale plue havu la prezidon por ses monatoj, la ligitaj taskoj tamen povus esti disdividitaj dum la suma periodo de dek ok monatoj inter la tri ŝtatoj.
Malgraŭ la fiasko de la ratifiko pri la traktato konstitucia, la ideo de triopa prezidenteco parte transpreniĝis en la politikan praktikon. Germanio, Portugalio kaj Slovenio antaŭ la komenco de sia prezidenteca periodo decidis pri komuna laborprogramo. Celo estis, per akordigo de la naciaj iniciativoj kaj politikaj fokusoj krei pli da kontinueco en la laboro de la konsilio.
Ĝis nun la sekvaj landoj (kun sia tiutempa ministro pri eksteraj rilatoj kiel precipa prezidanto) plenumis la prezidon en la konsilio de la Eŭropa Unio:
Por la estontaj jaroj laŭ decido de la konsilio por la plenumo de la konsilia prezido antaŭvidatas la sekvaj landoj respektive iliaj fakaj ministroj respektive mistroj pri eksteraj rilatoj:
↑ Eŭropa Parlamento: "Eŭropa politiko en duopo: la konsilia prezidanteco kaj la parlamento" paĝo jen montrata germane, sed ankaŭ havebla en aliaj eŭropaj lingvoj
Konstanta retejo pri la Prezido de la Eŭropa Konsilio: bulgare • ĉeĥe • dane • germane • greke • angle • hispane • estone • finne • france • irlande • hungare • itale • nederlande • litove • latve • malte • pole • portugale • rumane • slovake • slovene • svede (la retejo devus aperi en la 23 oficialaj lingvoj de EU, tamen nur la paĝkapo estas tradukita. La klarigoj ekzistas nur en la angla. 08/01/2015)
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
La titolo havas ankaŭ aliajn signifojn, por vidi ilin bonvolu rigardi la apartigilan paĝon: Vozokany
Vozokany, hungare Végvezekény [vEgvezekenj] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1318 laŭ tiama hungara ortografio "Wezeken". En 1787 vivis tie 436 homoj en 69 domoj, en 1828 558 homoj en 77 domoj. En 1910 loĝis en Végvezekény 365 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Vozokany 328 homoj, (319 slovakoj, 6 ukrainoj kaj aliaj).
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Doi Eiichi estis amata kaj fiera filo de la fama poeto Doi Bansui (1871 - 1952) kaj lia edzino Yae (1879 - 1948), en la urbo Sendai en Nord-Orienta Japanio. Li mortis de tuberkulozo en la aĝo de apenaŭ 24 jaroj, kiam li estis studento de Imperia Tohoku-Universitato. Lia aktivado, disvolvita en malsaneco kun la helpo de lia telento en lingvoj inkluzive de Esperanto, estis tamen tiel arda, ke ĝiaj fruktoj restas ankoraŭ videblaj.
Profesie instruisto de la angla lingvo en la Dua Nacia Gimnazio en Sendai, la patro estis siatempe vaste konata kiel literaturisto kaj nacia poeto; li poste ankaŭ tradukis la kompletajn epopeojn de Homero el la originalo japanen en versoformo. Laŭ la merito li estis honorigita en 1950 per la Ordeno de Kulturo, la plej prestiĝa ordeno por arta, kultura aŭ akademia agado en Japanio. Por la nunaj legantoj lia stilo sentiĝas eksmoda, tamen lia nomo ne tute perdis brilon. Fakte ankoraŭ nun tre populara kaj karmemora, parkerata de multaj japanoj, estas la kanto "La luno super la ruino de kastelo", kun melodio de Taki Rentaro. Cetere lia familia nomo estis origine "Tsuchii"(Cuĉii), sed li decidis ŝangi la nomon en "Doi.".
Estas ne sciate, kiam kaj kiel Bansui konatiĝis kun Esperanto. Nur estas konstateble, ke li ĉeestis malgrandan prelegkunsidon pri Esperanto, okazigitan de lokaj esperantistoj, en la 16a de aprilo 1924. La prelegon pri la situacio de Esperanto en Eŭropo prezentis Yanagita Kunio, pioniro de folkloraj studoj en Japanio, kiu laboris en Ĝenevo por la Ligo de Nacioj ĝis la antaŭa jaro kaj havis kontakton kun lokaj esperantistoj, i.a. Edmond Privat.
De la juneco Eiichi estis rigardata kiel talenta knabo; li transsaltis po unu jaro en la elementa kaj meza lernejoj. Kiam Albert Einstein invitite vizitis Japanion por prelegvojaĝo en 1922 tuj post la decido de lia honorigo per Nobel-Premio, Bansui oferis odon laŭde al li. Revenvoje de sur la ŝipo la fizikisto sendis dankmesaĝojn al Bansui, sed li ankaŭ bonvolis kunsendi apartan perfolion (nun konservatan en la Biblioteko de la Tohoku-Universitato), sur kiu estis notita mesaĝo speciale por Eiichi (tiam nur 13-jaraĝa). [vd. la lastan paĝon de la pdf-dosiero]; Vidu ankaŭ: koncerna paĝo el la kolektitaj verkoj de Einstein, Universitato de Princeton kaj ĝia angla traduko
Kiu konas streĉe pripensi pri sciencaj problemoj, tiu neniam sentas sin malplena kaj soleca, kaj krom tio akiras solidan starpunkton kontraŭ la ŝanĝiĝo de la sorto.
Eiichi estis dotita de lingva kapablo; li frue mastris la anglan kaj la germanan, kaj ankaŭ Esperanton. Per Esperanto li klopodis konigi la kulturon kaj aktualajn situaciojn de Japanio al la cetera mondo, kaj korespondis kun multaj eksterlandaj esperantistoj. Li aparte amikiĝis kun S-ro Johannes Schröder, lernejestro en Marbach apud Dresdeno, Germanio. Ili tiom intimiĝis unu kun la alia, ke ili reciproke nomis sin "karega amiko" malgraŭ la aĝ-diferenco de pli ol 20 jaroj.
Schröder siaflanke korespondis kun deko da japanoj kaj fariĝis amika al Japanio. La prelega teksto (longa je 8 paĝoj) pri japana kulturo, prezentita de li okaze de la kvina Konferenco de la Mez-Saksa Esperantistaro en Döbeln, la duan de januaro 1929, estis represita en la Revuo Orienta (1929.8) rezulte de la interveno de Eiichi. Libro, (Hans Koch-München, La Esperantisto en Germanio, Gvidlibro tra la germana lingvo, Sudgermana Esperanto-Eldonejo, 1923?) donacita de Schröder al Eiichi, estas konservata en la Kolekto Bansui en la Biblioteko de la Tohoku-Universitato.
En leipziga magazino Illustrierte Zeitung N-ro 4585 (1933-01-26), aperis germanlingva artikolo " Jiyu Gakuen" subskribita de Tsuchii Eiichu [tiel!] kaj J. Schröder. Temas pri prezento de liberisma lernejo en Tokio, fondita de Ges-roj Hani en 1920. Verŝajne Eiichi celis per ĉi tiu artikolo prezenti modernan aspekton de tiama Japanio al germanoj. Li verkis manuskripton en Esperanto kaj Schröder kunlaboris al lia iniciato, ĝin germanigante kaj perante al la eldonejo.
Eiichi donacis al la lernejo de Schröder karpoformajn flagrubandojn (koinobori), klarigante al la infanoj ke ili simbolas bravecon kaj paciencon en Japanio. Ĝojante ke ili plaĉis al la lernejanoj, li, kun sia fratino, komencis sendi karpoformajn flagrubandojn al lernejoj en aliaj landoj. Post lia morto tiu aktivado estis trensprenita de liaj gepatroj kaj kunlaborantoj.
Ju pli profundiĝis Eiichi en aktivado per Esperanto, des pli favoraj fariĝis gesinjoroj Doi al Esperanto. En la 16a de oktobro 1930 Bansui ĉeestis la bonvenigan bankedon por Joseph R. Scherer, kiun la lokaj esperantistoj invitis por publikaj prelegoj por disvastigo de Esperanto. En majo 1932 Bansui fariĝis patrono de Sendai Esperantista Societo, kaj Yae aniĝis kiel regula membro. Estas dokumentite ankaŭ, ke ilia domo estis uzita kiel kunsidejo. Intertempe la esperanta traduko de "La luno super la ruino de kastelo" aperis en la Revuo Orienta (1932.2) el la plumo de Ossaka Kenĵi.
Enirinte la Universitaton en 1929, li planis studi germanistikon aŭ orientan filozofion, sed li estis devigita interrompi la studon jam en la unua jaro por kuracado. Ne eblis por li realigi la revon.
Dum la periodo, en kiu li antaŭvidis sian baldaŭan morton, li plej energie dediĉis sin al la enkonduko de bonfaraj poŝtmarkoj en Japanion. Li estis rimarkinta strangan prezindikon sur poŝtmarkoj el Eŭropo, kaj eksciinte ke temas pri bonfaraj poŝtmarkoj kun krompago de monofero, li ekintencis enkonduki tiun sistemon en Japanion por socialaj aferoj, precipe por helpo al lepruloj. Li alvokis en letero al ĵurnalo, " La sistemo de bonfaraj poŝtmarkoj ..., jam enkondukita en eŭropaj landoj, estas multe pli universala kaj popoleca ol monkolektado de unuopa organizo. ... Kiam leteroj kun tiaj poŝtmarkoj cirkulos tra ĉiuj anguloj de la lando, ili nepre stimulos la civitismon de la tuta popolo." Paralele kun tiaj alvokoj, li esploris detalojn de la sistemo en diversaj landoj pere de korespondado ĉefe en Esperanto.
Kun la rezulto de la esploroj, Eiichi turnis sin al la deputito Uchigasaki Sakusaburo, amiko de la patro. Tuŝite de la filantropia iniciatemo kaj entuziasmo de Eiichi, en 1933 Uchigasaki proponis al la parlamento, ke ĝi rekomendu al la registaro la emision de bonfaraj poŝtmarkoj. La raporto de esplorado de Eiichi laŭdire ege surprizis la burokratojn de la Ministerio de Poŝto kaj Komunikado pro ĝia detaleco.
Kvankam la propono estis aprobita en la Domo de Deputitoj, la registaro malemis akcepti la rekomendon pri bonfaraj poŝtmarkoj, kun preteksto ke nova sistemo multe plipezigus la ŝarĝojn de la poŝtistoj. Eiichi alprenis novan nomon "patriota poŝtmarko", dirante ke la ekstermo de lepro estas vere patriota ago, kaj laŭlitere ĝis la lasta momento de la vivo li petadis de la gepatroj, amiko kaj Uchigasaki klopodon al ĝia efektivigo.
Uchigasaki prenis la vortojn de Eiichi en la morta lito kiel lian testamenton, kaj en 1935 ree prezentis al la parlamento proponon de rekomendo al la registaro emisii patriotajn poŝtmarkojn, ĉi-foje kun la celo antaŭenigi civilan aviadon. En la elpaŝo en la parlamento Uchigasaki malkovris ke la vera iniciatinto de la propono pri bonfaraj poŝtmarkoj estis Eiichi, kaj ke tiu esploris detalojn pri la sistemo en diversaj landoj kun la helpo de Esperanto.
Tiutempe en la Demartemento pri Aviado en la Ministerio de Poŝto kaj Komunikado estis burokratoj, kiuj deziris ĉiurimede antaŭenigi aviadajn aferojn. El la tiamaj ĉirkonstancoj konjekteblas, ke unu el tiaj burokratoj provis profiti la proponon de Uchigasaki kaj sugestis al li ŝanĝi la celon en la propono konforme.
Uchigasaki mem konfesis, ke li ŝanĝis la celon, ĉar la antaŭenigo de civila aviado estas pli konforma al la situacio de la tempo. Ŝajnas, ke li volis unue enkonduki la sistemon de poŝtmarkoj kun krompago de monofero kaj poste modifi la sistemon favore al bonfaraj celoj.
Finfine en la unua de junio 1937, emisiiĝis trispecaj patriotaj poŝtmarkoj (respektive 2, 3 kaj 4 senoj plus 2 senoj da ofermono), kune kun samcela patriota poŝtkarto (2 plus 3 senoj). La poŝtmarko montras aviadilon Douglas DC-2 flugantan super la Japanaj Alpoj.
La Ministerio pri Poŝto kaj Komunikado kaj la Imperia Asocio por Flugado lanĉis grandskalan kampanjon por vendi la patriotajn poŝtmarkojn kaj antaŭenigi la aferon de civila aviado. La semajno sekvanta la unuan de junio estis decidita "Partiota Semajno por Aviado", kaj diversaj eventoj pri aviado estis organizitaj tra la tuta lando por tiri la atenton de la publiko.
Tiel la propono de Eiichi pri bonfaraj poŝtmarkoj realiĝis ne tute kiel li origine esperis. Estas tamen vero, ke la poŝtmarkoj kun krompago de monofero en Japanio estas produkto de la filantropia ideo de Eiichi kaj liaj korespondado kaj esplorado pere de Esperanto. Detalecan rakonton malantaŭ la emisio de la patriotaj poŝtmarkoj, kun mencio de la nomo de la iniciatinto, raportis kelkaj ĵurnaloj kaj gazetoj. Ekzemple la Ĵurnalo Tokyo-Asahi aperigis sufiĉe longan artikolon kun foto de Eiichi en la 16a de junio.
La patriotaj poŝtmarkoj estis komence bonvenigitaj de filatelistoj pro la arteco kaj kuriozeco, sed post mallongdaŭra furoro la vendo draste falis. Malgraŭ la vend-kampanjo la sumo de kolektita ofermono konsiderinde malsuperis la antaŭsupozon.
Uchigasaki iam esprimis sian deziron realigi per siaj propraj klopodoj la emision de bonfaraj poŝtmarkoj kun socialaj celoj, kiel Eiichi origine konceptis. La unua poŝtmarko kun krompago kun bonfaraj celoj tamen emisiiĝis nur post la fino de la milito, en 1947. Tiam eĉ Uchigasaki estis jam forlasinta la mondon.
La korespondado inter Eiichi kaj Schröder daŭris pli ol kvin jarojn kaj estis tiel densa, ke alvenis du leteroj de Schröder kruciĝe kun la telegrama sciigo pri la morto de Eiichi. Kondolenca letero de Schröder al la Familio Doi, datite je la 10a de Septembro, estis kopiita en la bulteno de Sendai Esperantista Societo, kaj tekstas jene:
"... Mia koro preskaŭ disrompiĝis kaj volis kvazaŭ krevi, kiam mi legis la teruran sciigon. Mia kara edzino ploradas senĉese, kaj ankaŭ miaj gefiloj havas sennombrajn larmojn. ... La letera interŝanĝo de pensoj kun li fariĝis por mi vivnecesaĵo same kiel manĝado kaj trinkado. Kaj tio ne plu devas esti? Neniam plu mi legos lian karan manskribaĵon, liajn grandajn pensojn? ... Li titolis min sian Sensei. Sed same li estis por mi mia Sensei, kiu per sia vigla spirito kaj per sia alta pensflugado kondukis min en la admirindan kulturon de Nippon,... Vi povas esti fieraj, ke vi havis tian filon, pri kiu Dio ĝojis kaj kiun Li hejmen-venigis pro tio, hejmen en Sia Regno...."
Laŭdire la patrino Yae komencis lerni Esperanton en la intenco respondi al li, kaj laŭ RO (1935.5) en la letero skribis: "Kiam mi rememoras Eiichi, ĉiam antaŭ mi prezentiĝas, kiel entuziasme kun ĝojo li atendis kaj legis vian skribaĵon. ..." Tiuj vortoj tamen tro lerte esprimas la senton de la patrino kiu perdis amatan filon, tro lerte por komencanto. Estas do plej probable, ke anstataŭ ŝi efektive ĝin skribis F-ino Ŝimanuki Kiyoko (poste nomata Ooizumi Kiyo), esperantistino, kiu laboris kiel sekretariino por gesinjoroj Doi ĝis ilia morto.
La sekvan jaron la patrino hazarde trovis la testamenton de Eiichi en la somerdomo de la familio. Tie notitaj estis la lastaj voloj de Eiichi; interalie li volis, ke parto de lia cindro estu enterigita en Germanio per la mano de lia karega amiko Schröder. Aldone indikitaj estis la formo de la konstruota tombo kaj la epitafo sur ĝi. La gepatroj penis realigi lian volon, verŝajne kun la helpo de Ŝimanuki kaj aliaj esperantistoj. Post komplikaj formulaĵoj kaj necesaj laboroj ĉe ambaŭ flankoj finfine konstruiĝis la tombo kaj la enterigo estis okazigita en la 19a de oktobro 1935, onidire kun ĉeesto de la tuta vilaĝo de Marbach. La epitafo, kun germana traduko fare de Schröder apude, legiĝas:
Ĉi tie dormas / Eiichi Doi-Tsuchii, / 1909-1933, / nia karega amiko, / kiu amegis Germanujon ĝis sia morto, / sed kies malforta korpo ne permesis al li, / fari la grandan laboron / por la amikiĝo de Germanujo kaj Japanujo / kaj plue de Okcidento kaj Oriento. / Li ripozu en Dio!
Kiam Schröder forpasis en la unua de oktobro 1952, lia postlasita familio enterigis lin apud la tombo de Eiichi, por ke la morto kunigu ilin por eterne. La tombo estas memorata kiel "Tombo de internacia amikeco" inter germanaj esperantistoj ĝis hodiaŭ. Ankaŭ japanoj, esperantistoj kaj aliaj, fojfoje vizitas la lokon.
Alia el la lastaj voloj de Eiichi estis konstruigi monumenton por Lafcadio Hearn en la ĉefurbo Tokio. Tiun verkiston li estis estimanta kiel peranton de Okcidenta kaj Orienta kulturoj. Bansui, iama studento sub Hearn ĉe la Universitato de Tokio, klopodis realigi tiun volon de la filo kunlabore kun siaj amikoj.
La monumento, kun skulptaĵo kaj epigrafio fare de renomaj artistoj, estis konstruita en la antaŭĝardeno de la Imperia Biblioteko (nun Internacia Biblioteko de Infana Literaturo) en Ueno, Tokio, kaj inaŭguriĝis en la unua de julio 1935.
Estas dokumentite, ke eĉ post la morto de Eiichi, gesinjoroj Doi donis helpon al Esperanto-movado. En la Kolekto Bansui en la Biblioteko de Tohoku-Universitato, troviĝas esperanta traduko de La tragedio de l' homo de Madách fare de Kalocsay. Enskribo sur la titolpaĝo montras, ke Bansui aĉetis ĝin en la 18a de junio 1936. Tio signifas ke li ja havadis certan intereson en Esperanta literaturo, kvankam restas neniu atesto pri lia Esperanto-lernado.
La domo de la Familio Doi estis preskaŭ komplete detruita kaj forbruligita en la aeratako (1945.7.10) dum la Dua Mondmilito, kaj tial restas nur malmulte da objektoj, kiuj rekte rememorigas Eiichi. Lia aktivado tamen lasis plurajn videblajn postsignojn. Uchigasaki komentis, ke Eiichi en siaj agoj havas multe pli longan vivon, kompare kun tiuj, kiuj senutile akumulas ĉevalecajn jarojn.
Dörner, Marianne. Amikeco, kiu donis fruktojn al ni post pli ol 50 jaroj. der esperantist 146(1987), p.139.
Noto: Ĉi tio estas reduktita esperanta versio, kies originalo en la japana aperis unue en Kangaeru-to iu koto, poste en Mejlŝtono, kaj en libreto Esuperanto-o sodateta hitobito kun aliaj pecoj. Notu ke la japana versio estas multe pli enhavoriĉa en teksto kaj fotoj, akompanata de ampleksa bibliografio kun listo de libroj kaj artikoloj en la japana.
bone mute pensi bone mute pensi ciuj estas feliĉa Uĉ-Koŝ vivo arbara krimea peonio Uĉ-Koŝ pli proksime al ĉielo veterano Uĉ-Koŝ sarafano 1 sarafano 2 sarafano 3 sarafano 4 sarafano 5 monto Katino tie loĝis homoj verĥajne... surfo per tiuj ŝtuparoj ni suprengrimpis Ni supre sur roko Vergulino Simeiz Nigra maro en Simeiz rokoj Katino kaj Vergulino ni estas supre danĝera vojo supre supre sur Dimerdĝi sur Dimerdĝi sur Dimerdĝi valo de fantomoj Aj Nikola la plej malnova arbo en Krimeo delfenoj delfenoj Tago de Venko en Sebastopolo parado de Venko defendo de Sebastopolo sunhorloĝo monumento je dronigitaj batalŝipoj "orĥideoj" "orĥideoj" "orĥideoj" Demerĝi Demerĝi
La eble plej fama ano de tiu klano estis Maeda Toshiie (1538-1599), filo de Toshimasa. Toshiie estis unu el la ĉefaj generaloj de Oda Nobunaga kaj batalis poste kontraŭ Hojo sub la komando de Toyotomi Hideyoshi. En Kanazawa videblas sanktejo, Oyama-jinja, konstruita honore al li.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Tiu ĉi artikolo temas pri la muzika signifo de la vorto perkutado. Pri ĝia medicina signifo vidu la artikolon perkutado (medicino)
Perkutado aŭ Perkuto (lat.: frapi) en la muziko estas arnomo por la ludado de ĉiuj instrumentspecoj el la familio de la frap- kaj efektinstrumentoj. La perkutado validas kiel plej praa formo de muzikado kaj ege dependas laŭ instrumentado kaj ludmaniero de regionaj apartaĵoj.
Maeda (japane: 前田) estis potenca samuraja klano en la historia Japanio. Ĝi estis branĉo de la Sugawara-klao.
Ili estris la regiono Kaga el sia ĉefsidejo en Kanazawa de 1583 ĝis la Meiji-restarigado en 1868. Kanazawa-kastelo kaj la ĝardeno kenroku-en estas kulturaj heredaĵoj de la Maeda-klaon.
Voĉan imitadon de perkutado en la hiphopo aŭ en moderna akapela-kantado de voĉkantaj ensembloj oni nomas buŝperkuto.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
En la moderna popmuziko samkiel en la frapinstrumentaro de klasika orkestro oni kombinas perkutinstrumentojn sendepende de ilia deveno aŭ kultura signifo. En la ĝenerala lingvaĵo de pop- kaj rokmuziko oni distingas inter la „klasika drumo“ kaj la „cetera perkutilaro“ (latinamerika, afrika, orientuma perkutiloj kaj pliaj). Ĉi tiu distingo malhavas objektivan bazon, ĉar drumo estas kombinaĵo devariaj perkutiloj, kiuj ege varias de muzikstilo al muzikstilo. Tamen Conga, bongoj, timbales kaj marakoj, por nomi kelkajn gravajn perkutilojn, postulas specialajn frap- aŭ ludoteknikojn, kiujn drumisto (laŭ pli malvasta senco) ne ĉiam regas – kaj reciproke.
Perkutaj efektoj ankaŭ estas genereblaj per instrumentoj ne unuavice por tio konceptitaj. Oni aplikas ilin precipe en la muziko ekde la 20-a jarcento kiel specialaj esprimiloj. Ili estas realigeblaj ekzemple per klapoklakoj je blovinstrumentoj frapoj kun la ligno de arĉo sur korpon de arĉinstrumentoj. Ankaŭ gitaristoj produktas ilin en ĵazaj aŭ solokoncertoj per frapoj, batoj aŭ tuŝetoj sur la korpon (por eviti damaĝojn ofte per malgrandaj lignoplatetoj, kiuj same generas perkutan sonon). Ankaŭ preparita piano generas perkutajn efektojn.
Pridubindas ke la meksikia maldekstro povas naski, en mallonga tempo, unuecan politikan instrumenton. Sed ĝiaj diversaj aparatoj faros sendube interkonsentitan ofensivon. La aligo-kampanjo ekde komence de januaro fare de la "legitima registaro" okazas sturmatake. La aktuala ritmo superas la antaŭvidojn. La fina celo estas starigi novan socian bazon pretan "esti agopreta aŭ sekvi la kunvokon de la legitima prezidanto por defendi sian kaŭzon", kiel formulas la engaĝ-letero subskribita de la simpatiantoj de s-ro López Obrador. Ĝi povus larĝe superi la bazon de aktivuloj de la PRD, kiu nombras nur kvar milionojn da aliĝintoj, ĉar dek-kvar milionoj da meksikianoj voĉdonis por li.
S-ro George W. Bush finis en Meksikio sian rondvojaĝon tra Latinameriko, de la 8-a ĝis 14-a de marto. Eĉ se la prezidanto Felipe Calderón kritikis la migrad-politikon de sia "granda norda najbaro", li restas grava aliancano por Vaŝingtono : per sia alveno al la potenco li bremsis la maldekstran ondon kiu skuas Sud-Amerikon. Tamen, en Meksikio mem, la opozicio estas pli forta ol iam ajn. Sed ĝi penas por unuiĝi, dividita inter "pragmatuloj" kaj "radikaluloj".
FRAŬDO pri la prezidant-elekto de la 2-a de julio 2006... Ses monatoj da amasaj manifestacioj... Populara gvidanto "ekrezistanta" kontraŭ la fraŭdo kaj la potenculoj... Demokratia Nacia Konvencio (CND laŭ la hispana) de du milionoj da personoj kiuj, la 16-an de septembro, defias la instituciojn kaj nomas lin "legitima prezidanto"... La ŝtato Oaŝako [hisp. Oaxaca] ribelas kontraŭ sia guberniestro... Prezidanto de la dekstro, s-ro Felipe Calderón, kun suspektinda hasto, la 1-an de decembro, faras la enofican ĵuron, protektate de siaj korpgardistoj kontraŭ la kolero de la maldekstraj parlamentanoj...
Ĉio indikis, fine de 2006, ke granda popola movado estis naskiĝanta en Meksikio. La kandidato de la maldekstra centro "batita" en la prezidant-elekto[Dum la rezulto de la voĉdonado de la 2-a de julio – kun nur 243.934 voĉoj da diferenco el totalo da pli ol 41 milionoj, do 0,58 % da voĉoj – estis forte kontestata, la elekta tribunalo rifuzis denove nombrigi la voĉojn. Vd Ignacio Ramonet, "Meksikio disrompita", Le Monde diplomatique en Esperanto, aŭgusto 2006.]], s-ro Andrés Manuel López Obrador – "AMLO" – ŝajne estis rompinta kun la modera programo de sia kampanjo. Liaj impetaj paroladoj sur la Zócalo – la granda placo en la centro de Meksikurbo -, fine de septembro, elvokis la diskursojn de s-roj Hugo Chávez aŭ Evo Morales. Tamen, post la jarfinaj festoj, la maldekstro vekiĝis kun postebria sufero.
S-ro López Obrador, siavice, ne ĉesas lukti. Elektita "legitima prezidanto" fare de la CND kunveninta en septembro 2006, li starigis fine de decembro sian "legitiman registaron". Dum li trairas la landon, aŭskultante la homojn, lia registaro laboras senpaŭze pri novaj leĝproponoj. Dum siaj unuaj rondvojaĝoj li kunigis preskaŭ same multnombrajn aŭskultantojn kiom dum la elektokampanjo ; li profitas tiujn mitingojn por "enslipigi" la simpatiantojn kiuj partoprenas en ili.
Trans la problemo de fraŭdo, ĝi scias efektive ke ĝi povintus konkeri la prezidantecon, se ĝi ne farintus tiom da eraroj : foresto de observantoj en pli ol 30 % de la voĉejoj ; parolaj "flankenglitoj" de la kandidato ; manko de klareco de la programo kiu konfuzis la popolajn sektorojn kiuj "jam ne kredis je politiko". La maldekstro krome foruzis sin dum semajnoj en longa debato por la "defendo de la voĉo" – do la agnosko de ĝia venko – anstataŭ prezenti sin al la publika opinio kiel alternativa forto kiu atingis tiom da voĉoj kiom la dekstro kaj povis trudi la ŝanĝon. Kvalifikita de la komunikilo kiel senrespondeca caudillo [1], "AMLO" perdis da sia prestiĝo ĉe la mezaj klasoj.
DUM TIU TEMPO, la prezidanto Vicente Fox, kun la konsento de s-ro Calderón, prezidant-kandidato de la Partio de Nacia Agado (PAN laŭ la hispana), poste de s-ro Calderón mem, post fariĝi ŝtatestro, ne hezitis akre subpremi la socian movadon de Oaŝako. [2] Ekde la 25-a de novembro, la ekokupo, fare de la Federacia Preventa Polico (PFP) de la ĉefurbo de la ŝtato, okupita ses monatojn de la oponantoj al la guberniestro Ulises Ruiz (Institucia Revolucia Partio, PRI), kaŭzis pezan bilancon : dudek tri mortintoj oficiale nombritaj kaj identigitaj, mortigitaj dum la alfrontiĝoj kun la polico aŭ murditaj de kvazaŭarmeanoj je la soldo de la guberniestro ; preskaŭ kvarcent vunditoj ; dekoj da malaperintoj ; pli ol tricent arestoj [3]...
Komence de decembro, pluraj respondeculoj de la Popola Asembleo de la Popoloj de Oaŝako (APPO), aparte la ĵurnalistoj kaj ĉefartikolistoj de Radio Universidad, la voĉo de la movado, devis fuĝi kaj kaŝiĝi por eskapi de la fihelpuloj de s-ro Ruiz. Tri tagojn post prezidantiĝo, kaj preferante subpremon ol intertraktadon, s-ro Calderón arestigis la precipajn "videblajn" gvidantojn de la APPO, interalie s-ron Flavio Sosa, ĝian proparolanton, dum ili intertraktadis kun la intern-ministrejo pri liberigo de la unuaj kaptitoj kaj pri restarigo de kalmo. Tiel montriĝis ke la alianco inter la PAN kaj la konservativaj sektoroj de la PRI, al kiuj apartenas la guberniestro Ruiz, estos unu el la angulŝtonoj de lia registaro.
Fine de longa enketo, de la Internacia Civila Komisiono de Observado de Homrajtoj (ICKOHR) konkludis, en raporto prezentita la 20-an de januaro en Meksikurbo, ke tiuj diversaj disponoj estas parto de "jura, polica kaj armea strategio (...) kies lasta celo estas akiri per timo la regadon de la civila loĝantaro [aparte indiĝena] en zonoj kie evoluas procezoj de civitana organiziĝo aŭ de movadoj de nepartizana sociala speco".
Lace... Fine de decembro 2006, la parlamentanoj de la Partio de la Demokratia Revolucio (PRD) de s-ro López Obrador, voĉdonis por la buĝeto 2007 proponita de la prezidanto Calderón interŝanĝe kun magraj koncedoj pri edukado kaj kulturo. Perfido, por multaj. La registaro kaj la PRI gratulis sin pro la "matureco" montrita tiuokaze de la opozicio.
Multaj aktivuloj de la PRD dubas pri la engaĝiĝo de certaj iliaj gvidantoj, kiujn nur malŝate akceptis la radikaliĝon de la movado truditan de la ekskandidato pri prezidanteco. Post sia fondiĝo en 1989, laŭ iniciato de disidentoj de la PRI tiam reganta kaj de multegaj maldekstraj partioj apenaŭ aperintaj el la eksterleĝeco, la PRD – kaj ĝiaj multaj tendencoj, nomataj "triboj" – elspezas pli da energio por meti siajn membrojn en parlamentajn postenojn aŭ tiujn de lokaj elektitoj ol difini koheran programon de la ŝanĝo.
La du partioj – Laborpartio kaj Demokratia Konverĝo – kiuj, dum la prezidant-kampanjo, kuniĝis kun la PRD en la koalicion Por la Bono de Ĉiuj, suferas la samajn problemojn. La politiko ŝajnas por multaj politikistoj resumebla per intertraktado pri partoj de potenco. S-ro Francisco Saucedo, federacia eksdeputito de la PRD, pensas ke mallongtempe nenio ŝanĝiĝos sub la suno de la meksikia maldekstro. La respondeculoj de lia partio, bedaŭras li, ne havas "la popolan febron surhaŭte". Laŭ li, la "intertribaj" bataloj senmovigas la PRD.
Tamen, trans la timoj kaj frustracioj, aperas funda tendenco kiu povas enteni surprizojn. La maldekstro, en sia tutaĵo, ekkonsciis ke ĝi nun alfrontas organizitan konservativan dekstron, deciditan defendi la novliberalan modelon.
Turnopunkto aperis en 2006. La PRI, la granda nacia kaj progresema partio konvertita al la sovaĝa kapitalismo fare de s-ro Carlos Salinas (1988-1994), estas la granda perdanto de la elektoj. En la fundamentaj demandoj ĝi aliĝas al la PAN kaj jam ne postulas ke la ekonomiaj politikoj estu akompanataj de socialaj disponoj. Multaj maldekstraj gvidantoj, ĝis tiam tre moderaj, konkludis el tio ke estus vane provi intertrakti kun ĝi pri lamaj aranĝoj por plibonigi la sorton de la kvindek milionoj da malriĉuloj kiujn nombras la lando. La situacio estas des pli kritika ke la nova registaro ne kaŝas sian intencon fortigi la aktualan modelon.
La unueco de la maldekstro fariĝas do demando de supervivado. La starigo de la Progresema Ampleksa Fronto – Frente Amplio Progresista (FAP) -, tuj post la elekto-malvenko, respondas al tiu nova situacio. Ĝi kunigas la tri membrojn de la elekto-koalicio de "AMLO". Titolita "Por la transformo de Meksikio", ĝia ĉarto proklamas : "Por iniciati veran ŝanĝon (...), ni devas pruvi firmecon en opozicio, politikan kapablon por repreni la iniciaton, kaj decidemon."
Ĝia kunordiganto, s-ro Jesús Ortega, estas tamen unu el la PRD-gvidantoj plej kritikataj de la maldekstro. Li, kiu difinas sin "socialdemokrato", gvidas la plej potencan "tribon" de la PRD, tiun kiu ĉiam preferis la intertraktadon kun la potenco. Tamen, la evoluo de lia diskurso rimarkindas. "Ni devas fariĝi granda progresema bloko, asertas li, por alfronti dekstron solidiĝintan kiel malofte en nia historio. (...) La FAP estas nova paŝo direkte al la unuiĝo de la maldekstro, de kiu la fondo de la PRD estis nur etapo. (...) Ni devas krome avanci en proponoj, ĉar alia realaĵo trudiĝas : la polarizado de la socio kaj la radikaliĝo de nia socia bazo..."
Tiu malfermiĝo konfirmus ke la politika maldekstro volas apogi sin sur la tutaĵo de la agantoj de la opozicio. Organiza modelo naskita de la bazo por la defendo de la lokaj valoroj kaj interesoj, sen politikismaj kaŝpensoj, la APPO efektive konsistiĝis ekster la PRD, eĉ kontraŭ ĝi. Oni trovas en ĝi zapatistojn inter la studentojn de la universitato de Oaŝako kaj, en certaj indiĝenaj komunumoj de tiu ŝtato, la jam ekzistantajn indiĝenajn organizojn [4] ; regionajn aktivulojn de la PRD ; sindikatajn instruistojn ; membrojn de la urbaj retoj de diversaj marksismaj-leninismaj gerilo-grupoj ; kaj urbajn civilajn asociojn devenaj el la mezaj klasoj, kiuj luktas por la ekologio, la defendo de la kultura heredaĵo, la homrajtoj, la laika kaj senpaga edukado, la virinaj rajtoj, la defendo de la migrintoj.
PLIA SIGNO pri releviĝo de la opozicio, la APPO reprenis la iniciaton. En januaro kaj februaro, dekmiloj da marŝantoj defilis en Oaŝako por postuli la liberigon de la trideko da aktivuloj ankoraŭ malliberaj kaj por denove postuli la forigon de la guberniestro Ruiz. "La popolo de Oaŝako venkis sian plej grandan malamikon, la timon, post la subpremo de novembro", asertas la nuna proparolanto de la organizo, s-ro Florentino López. La movado, kiu efektive ŝajnas bone releviĝi, planas organizi denove sidprotestojn sur la centra placo de la ŝtata ĉefurbo. Tiel ke la guberniestro en januaro petis al la federacia registaro revenigi la batalionojn de armeigita polico al Oaŝako.
Eĉ pli signoplena, la kunveno en Meksikurbo, komence de februaro, de la Nacia Dialogo, vasta forumo kiu kunigas sescent organizojn – tre kritikajn al la "institucia maldekstro" -, inter kiuj la sindikato de la elektristoj, unu el la plej agemaj de Meksikio, kaj de multaj intelektuloj simpatiantaj de la zapatismo. Pluraj eminentuloj de la FAP ĉeestis. La partoprenantoj tie proponis "krei nacian union por bremsi la novliberalismon kaj ties politikojn kontraŭajn al la interesoj de la laboristoj". La CND, siavice, promesis prepari randan koncentriĝon por fine de marto por vigligi la movadon lanĉitan en septembro 2006 de "AMLO".
Ĉu tiuj moviĝoj anoncas "boliviiĝon" de la meksikia movado ? Ĉu tiu povos trudi la ŝanĝon sen disponi pri parlamenta plimulto, kiel faris s-ro Morales, eĉ antaŭ sia elekta venko, apogante sin en la parlamento sur disciplinita "politika instrumento" – la Movado al Socialismo (MAS) – kaj sur la popola mobiliziĝo ? La plej perfekta ekzemplo de tiu strategio estis la adopto, fare de la bolivia Kongreso, la 17-an de majo 2005, de leĝo pri la hidrokarbaĵoj, trudita siatempe al la tiama novliberala registaro, kio estis unua paŝo al la ŝtatigo de la energi-resursoj.
Kvankam s-ro López Obrador neas ĉian intencon krei novan unuecan partion de la maldekstro, la agado signifas multon pri la fortoprovo kiun li komencis kun la politikistoj de la PRD aŭ de la maldekstra centro kiun li malfidas. Lia "ministro pri laboro", s-ino Berta Lujan, implicite rekonas tion : "la legitima registaro, la FAP kaj la CND kunlaboras, sed nia nia reprezentiĝo en la kongreso estos ekde nun kontrolata de atenta socia bazo, kiu estos bara muro kontraŭ la devojiĝoj kaj perfidoj", pensas ŝi, aludante ekzemple la adopton de la PRD, en 2005, de leĝo kiu, fakte, donis monopolon pri komunikado al la du grandaj privataj televidoj de la lando. Se realiĝos la diro de s-ino Lujan, bataltrejnita alimondisma sindikata aktivulino, ĝi konfirmos profundan kursoŝanĝon, ĉar s-ro López Obrador mem ne oponis tiun leĝon.
S-ro Ortega kaj la ĉefaj gvidantoj de la PRD provas, siavice, integri novajn fortojn en la FAP. "Ni ĵus subskribis historian interkonsenton kun la Nacia Unio de Laboristoj [sendependa de la klientismaj sindikatoj kontrolataj de la PRI kaj PAN], rimarkigas s-ro Ortega. Sur klaraj fundamentoj : por la defendo de la energi-resursoj, de la minimuma salajro kaj de la dungo, kaj por la re-intertraktado de la agrokultura ĉapitro de la traktato pri liberkomerco subskribita en 1993 kun Usono."
La FAP povus tiel malfermiĝi al eta maldekstra partio – Socialdemokrata kaj Kamparana Alternativo – kiu rabis pli ol milionon da voĉoj al s-ro López Obrador, al certaj sektoroj de la Kamparana Konfederacio (tamen devena de la PRI) kaj al la APPO. "Tiu organizo havas ekzemplodonan demokratian enhavon", rimarkigas s-ro Ortega, kiu ne ŝajnas ĝenata ke la ekstrem-maldekstro ludas tie gravan rolon.
Ĉu la "legitima registaro" mobilizos la straton por apogi siajn proponojn ? S-ino Lujan asertas ke ĝi faros tion, sisteme, por defendi la akiritajn rajtojn aŭ la socialajn atingojn kiel la minimuman salajron aŭ la ŝtatan kontrolon de la hidrokarbaĵoj kaj de la elektra energio. Kaj por trudi, unu post la alia, strukturajn reformojn.
Ĉiukaze, s-ro López Obrador, liaj "ministroj" kaj la FAP kunvenas ĉiulunde por difini, ne senpene, komunajn celojn. Ili promesas prezenti al la opinio kaj al la parlamento, antaŭ la jarfino, kvar gravajn reformojn :
impostreformon kiu starigas veran progresecon de la imposto pri la enspezo kaj efektivan imposton pri la plusvaloroj kaj la riĉaĵo ;
reformon de la laborjuro kiu limigas la provizorecon de la dungo kaj certigas la sendependecon de la sindikata movado alelektota de la ŝtato.
Sed tio estas ankoraŭ malproksima, kaj nuntempe bremsas multaj obstakloj tiun dinamikon de konstruado de "politika instrumento" kiu reprezentas ĉiujn progresemajn fortojn de la lando. La gvidantoj de la radikala maldekstro – aparte la zapatistoj – kaj multaj gvidantoj de la sociala maldekstro kuniĝintaj en la Nacia Dialogo asertas ke la FAP ne povos plenumi tiun rolon, eĉ se ĝi malfermas sin al organizoj kiel la APPO. La gvidantoj de la FAP, diras ili, daŭre privilegios, en pura elekto-logiko, la intertraktadon kun la potenco. Ili pensas ke la intereso de la registaro de s-ro Calderón kaj de la PRI estas cedi, kun la espero solidiĝi, al eta nombro da sociaj kaj demokratiaj postuloj, kiel la defendo de la aĉetpovo aŭ la ŝtatreformo.
Por scii ĉu la elektokonflikto de 2006 naskis novan maldekstron, necesas tamen atendi simbolan daton. En 2008 ekvalidos la agrokultura ĉapitro de la Akordo pri Liberkomerco de Nordameriko (ALKNA), subskribita fine de 1992 inter Meksikio, Usono kaj Kanado. Ĝi planas ke la usonaj agrokulturaj produktoj povu eniri Meksikion sen pagi doganaĵon. Jen dispono kiu akre minacus tri milionojn da familioj de kampkulturistoj nekapablaj alfronti la konkurencon. S-ro López Obrador ĵuras ke li postulos retraktadon de la traktato en tiu punkto.
La CND laboras pri ĝenerala plano de leĝaj revizioj. "Reformismaj" iniciatoj kiuj ŝajnas kvazaŭ "revoluciaj" en lando kie la privilegioj kaj misuzoj superas la komprenpovon. La akciuloj de Banamex, ekzemple, vendis sian bankon al la usona City Bank por 12 miliardoj da dolaroj sen pagi cendon da imposto, dank’ al starigo de "speciala reĝimo" protektanta la transakcion. Dume, milionoj da ŝtataj kaj privataj dungitoj, laboristoj nomataj "de konfido", disponas pri nenia laborkontrakto kaj maldungeblas ĉiumomente – certe kun kompensaĵo, sed sen ebleco de reala rimedo por konservi sian dungon.
SE LA MEKSIKIA MALDEKSTRO tiam amase manifestacias por defendi siajn kamparanojn, ĝi aliĝos – eble senvole – la sudamerikan maldekstron, kiu faris el la rifuzo de la liberkomercaj akordoj sian batalĉevalon de dek-kvin jaroj. Ĉu ĝi povus iri pli antaŭen ? S-ino Lujan ne ekskludas ke la "legitima registaro" proponos, kun la tempo, aliĝon de Meksikio al la Bolivara Alternativo por Ameriko (ALMA, laŭ la hispana : Kubo, Venezŭelo, Bolivio, Ekŭadoro, Nikaragŭo) [5], kaj samtempe resti ligita kun Usono en la kadro de la ALKNA.
Pretiĝante lanĉi la duan fazon de la "alia kampanjo" [6] por doni al la zapatismo nacian bazon, la subkomandanto Markos persistas, nome de la Zapatista Armeo de Nacia Liberigo (EZLN), en siaj atakoj kontraŭ la FAP kaj s-ro López Obrador. Estas vere ke tiuj, en januaro, donis al li ankoraŭ okazon denunci ilian mankon de kohero. Por altigi siajn ŝancojn gajni la venontajn lokajn elektojn en la ŝtato Jukatano, ili volis nomumi ultrakonservativan disidentinon de la PAN kiel unuecan kandidaton de la FAP. "Kaj nun, ironiis Markos en unu siaj famaj akraj komunikaĵoj, ili diras al ni ke « AMLO » kaj la « alia kampanjo » devas kuniĝi (he ! he !) dum ili rekrutas la supervivantojn de la ekstremdekstra ŝiprompiĝo !!!" Konsciiĝante pri la malkohero de la situacio, la PRD kaj la FAP rezignis kandidatigi la transfuĝintinon. Sub la premo, diras oni, de s-ro López Obrador... kiu ĝis tiam ne kontraŭis tion.
Samtempe, s-ro López Obrador kaj lia "legitima registaro" iel distingiĝas disde la "institucia maldekstro". Konvinkite ke la registaro de s-ro Calderón ne cedos sen popolaj mobilizoj, ili vetas pri la CND, esperante ke ĝi ŝovos sur la politikan scenejon novan klason de gvidantoj kapablaj trudi pli "rompan" linion al la FAP, al s-ro Ortega kaj al la eksmembroj de la PRI aliĝintaj al la PRD en la 1990-aj jaroj. Subdirektoro de la maldekstra gazeto La Jornada, Josetxo Zaldua vidas en tio kontraŭdiron, ĉar s-ro López Obrador, mem eksa PRI-ano, ne havus la "necesan fleksiĝemon por kunigi la disajn elementojn de la maldekstro kaj distingiĝi de popolisma alirmaniero".
Fakte, multo dependas de la APPO, kiu ŝajnas hodiaŭ kvazaŭ "embrio de nacia ŝanĝo", por repreni la vortojn de s-ro Tomás Martínez, membro de la nova estraro. Post ok monatoj da alfrontiĝoj kaj da subpremoj, ŝajnas ke la organizo elektis la vojon de paca rezistado, kaj distingiĝas de siaj plej radikalaj elementoj. Ĝi daŭrigos sian mobilizadon por postuli la foriron de s-ro Ruiz kaj la kunvokon de konstitucia asembleo kiu "refondu" la ŝtaton Oaŝako, sed ne malestimos la vojon de voĉdonado por antaŭenigi sian kaŭzon.
Komence de januaro, ĝi volis prezenti kandidatojn sub la flago de la FAP por la venontaj elektoj de la ŝtato Oaŝako. Ĝi ŝanĝis tiun intencon fine de januaro, sed daŭre intertraktas kun la PRD. Kio antaŭ tri monatoj estis ankoraŭ nepensebla, nun alianco kun la "legitima registaro", en la kadro de la CND, ŝajnas ebla.
Pri la unueca projekto trudiĝas du certecoj : la "alia kampanjo" de la subkomandanto Markos oficiale ne partoprenos – eĉ se multaj zapatistaj simpatiantoj sentas sin koncernataj -, kaj la plej moderaj respondeculoj de la FAP ja bone scias kiel ne lasi sin submergi. "La sola solvo estas ke la socia, sindikata, kultura, ne partia maldekstro, kaj la APPO kunfluu kun ni en grandan demokratian nacian konvencion kiu transformiĝu en potencan forton de popola mobiliziĝo", konfidas s-ro Jesús Ramírez, juna konsilisto de s-ro López Obrador. Devena de la zapatismo kaj konscia pri la malfaciloj kiujn la movado alfrontas, li estas tamen konvinkita ke la batalo, kiu nur komencis, estas gajnebla.
Ĉar estas ja tri maldekstroj kiuj vekiĝis en la varmego de la postelekta konflikto. Unu kiu rifuzas la alfrontiĝon. La dua kiu dividas kun la unua la ideon ŝanĝi la landon per leĝdonaj reformoj, sed scias ke nenio eblos sen amasa mobilizado de la malkontentuloj. La tria, kiu vetas pri la strategio de submergado. "Oaŝako, tio estas jam nia Bolivio", asertas Luís Hernández Navarro, ĉefartikolisto kaj fajna konanto de la subtilaĵoj de la meksikia maldekstro.
"Alia kampanjo" : Lanĉita la 1-an de januaro 2006 de la EZLN kaj la subkomandanto Markos pri la prezidant-elekto. Markos akre atakas la PRI kaj la PAN, sed ankaŭ ne domaĝas la PRD.
FAP : Progresema Ampleksiĝinta Fronto ; kolektas ekde la elekto de julio 2006 la partiojn membrojn de la Koalicio Por Ĉies Bonfarto.
CCIODH : Internacia Civila Komisiono por Observado de la Homrajtoj ; eŭropa neregistara organizo engaĝita maldekstre, agnoskita de la Unuiĝintaj Nacioj kaj la Eŭropa Unio (siglo en la hispana kaj la franca).
CND : Demokratia Nacia Konvencio ; komence sponta kolektiĝo de simpatiantoj de s-ro Andrés Manuel López Obrador rifuzante la "elektan fraŭdon". Post du monatoj da lukto, la CND kunvenigis 1.025.724 delegitojn de la tuta lando, unuan fojon en Meksikurbo, la 16-an de septembro 2006. Ĝi decidis elekti "legitiman registaron" kun "AMLO" kiel prezidanto.
Koalicio Por Ĉies Bonfarto : Alianco de la PRD, de la Laborpartio kaj de Demokratia Konverĝo kiu apogis s-ron López Obrador dum la prezidantelekta kampanjo.
EZLN : Zapatista Armeo de Nacia Liberigo ; indiĝena armita movado aperinta la 1-an de januaro 1994 en Ĉiapo [hispane : Chiapas] ; ĝi tre rapide alprenis la formon de paca opozicio.
[3] La federaciaj policanoj sekse misuzis dekkvinon da arestitinoj dum ties transigo al altsekureca malliberejo en la nordo de la lando.
PAN : Partio de Nacia Ago ; dekstro en la potenco kun s-ro Vicente Fox (2000-2006) kaj nun kun s-ro Felipe Calderón.
[2] Komencinta la 22-an de majo 2006, longa konflikto kontraŭstarigis kvardek mil strikantajn instruistojn kaj kvazaŭ ĉiujn sociajn organizojn kontraŭ la guberniestro de la ŝtato Oaŝako. Vd Anne Vigna, "Mexico défié par la « Commune » de Oaxaca [Meksikio defiata de la « Komunumo » de Oaŝako]", Le Monde diplomatique, novembro 2006.
[4] Antaŭ naskiĝo de la APPO, dudek-du indiĝenaj organizoj troviĝis jam en la Kunordigado de la Oaŝako antiliberala popola magonisma (COMPAS).
[5] Klare antinovliberala, la ALMA volas antaŭenigi la latinamerikan integriĝon en la kadro de kion la venezŭela prezidanto Chávez difinas kiel la "socialismon de la 21-a jarcento".
Per siaj sukcesoj, sia amaskomunikila aŭreolo, kaj siaj diskursoj pri la afrika moderneco, tiuj milionuloj eltiras avantaĝon el la komparo kun la inerteco de la potenculoj kaj politikaj gvidantoj, kiuj de jardekoj malhelpas la disvolvadon de la kontinento. La ganaa sociologo George Ayittey flate kromnomas ilin la « gepardoj », kompare kun la « hipopotamoj » kiuj ne kapablas plenumi la devojn de sia rango. Male al la periodo sekvanta la sendependiĝojn, la ŝtatoj kaj la grandaj eksterlandaj privataj investantoj ne plu estas la solaj agantoj de la disvolvado. Malgraŭ persisto de amasa malriĉeco, la dinamiko de la kontinento ĉi-foje asocias kreskantan nombron de afrikanoj. Lokaj privataj entreprenoj disvolviĝas je skalo de lando, de sub-regiono, aŭ eĉ de la kontinento, kiel Dangote Cement kaj la Guaranty Trusk Bank (en Niĝerio), RMB Holdings kaj la Standard Bank (en Sud-Afriko), aŭ la Attijariwafa Bank (en Maroko).
Spite al la promesoj, tamen, la internaciaj firmaoj kaj la eksterlandaj ŝtatoj singarde observas [3]. Malfacilas imagi, ke la apero de tiuj miliarduloj ebligos inversi la pezan heredaĵon de la malegala disvolvado inter Nordo kaj Sudo : iliaj ricaĵoj esence konstruiĝis en niĉoj de ekonomiaj rentoj (minejoj, bankoj, telekomunikado, energioj) sen investi en la strukturaj kaj strategiaj sektoroj (industria produktado, infrastrukturoj, ktp.). Tamen, diskursoj anoncantaj baskulon akumuliĝas, aparte ĉe tiuj, kiuj devus ĝin porti...
Kvindek kvar-aĝa, la niĝeria miliardulo Tony Elumelu troviĝas ne nur ĉe la kapo de unu el la plej grandaj bankoj de Afriko – la United Bank for Africa (UBA) -, sed ankaŭ de la giganto Transcorp, konglomerato aktiva en la sektoroj hotelservoj, energio kaj agronegoco, kiu fariĝis la plej granda entrepreno kvotita en la borso de Lagos. Li posedas propran invest-fonduson, Heirs Holdings, kiu ebligas al li partopreni en la kapitalo de kompanioj, afrikaj aŭ asociitaj al eksterlandaj investistoj, en la sektoroj petrolkemio, infrastrukturoj aŭ agrokulturo. La ege moderna sidejo de Heirs Holdings situas en la eleganta kvartalo Ikoyi, rande de la laguno proksima al Lagos, urbego kun dudek-miliona loĝantaro. Ja tie s-ro Elumelu, filo de modesta niĝeria restoraciestrino, kaj dudek-sesa riĉaĵo de la kontinento, akceptas siajn invitatojn. Domego ekipita de vastaj vitraĵoj, ĉirkaŭata de ĝardenoj kaj fontanoj, kun naĝejo por la kunlaborantoj. La salajruloj disponas pri modernegaj komputiloj, televidekranoj kaj senstreĉiĝo-alkovoj. En sia privata spaco, kie tronas fotoj lin montrantaj flanke de papo Johan-Paŭlo la dua aŭ de s-ro Barack Obama, vestita per marblua kompleto kaj senriproĉa blanka ĉemizo, la miliardulo estas cirkaŭata de poliglotaj asistantinoj edukitaj en Londono, Toronto aŭ Nov-Jorko. « Afriko surprizos vin, li ekparolas al ni. Finita la kontinento de malespero, malsategoj kaj aidoso ! Ni ja gajnas monon, sed ni antaŭ ĉio estas afrikanoj, kaj nia ambicio estas kolektive sukcesi, kiel afrikanoj, reduktante la malegalecojn ankoraŭ tro grandajn en niaj landoj. »
Tiu kristano el etno Ibo debutis en financo kaj, iĝinte tridektrijara, fariĝas en la 1990-aj jaroj, la plej juna ĉefo de la Standard Trust Bank, kiun li levas ĝis la nivelo de la kvin unuaj niĝeriaj establoj. Dek jarojn poste, lia kariero ekflugas danke al la aĉeto de la UBA. Kvankam iuj murmuras, ke li ŝuldas sian sukceson al siaj politikaj rilatoj, neniu skandalo ĝis nun makulis lian bildon.
Oni ŝuldas al li la esprimon « afrikapitalismo », lanĉitan en manifesto en 2010. De tiam, la formulo nutras liajn internaciajn prelegojn. « Estas ekonomia kaj socia filozofio, en kiu sukceso baziĝas sur du aksoj : engaĝiĝo de la privata sektoro kaj filantropio », klarigas al ni s-ro Elumelu. Kio pri la recepto ? « Necesas samtempe antaŭenigi novigon kaj kreadon de entreprenoj je kiu ajn kosto, kaj memori, ke ne estos disvolviĝo se la riĉuloj ne redonos parton de tio, kion ili bonŝance ricevis. » Jen etika varianto de la liberala teorio de « disfluado », laŭ kiu la enspezoj de la plej riĉaj irigacias la tutan socion. Kaj ne gravas se la plej granda parto de la kapitalismaj ekonomioj, en Eŭropo, Azio aŭ Usono sin apogis sur fortikaj strategiistaj ŝtatoj...
En 2010, la niĝeria miliardulo kreas privatan fondaĵon portantan lian nomon, kies celo estas financado de novigaj entreprenoj sur la kontinento. Dotita per cent milionoj da dolaroj ene de dek jaroj, ĝi ĉiujare rekompencas mil afrikajn kreintojn de ekfirmaoj en tiel variaj sektoroj kiel sano, edukado, agrokulturo aŭ servoj. Kvankam la lastaj laŭreatoj estis ĉefe kenjanoj kaj niĝerianoj, ankaŭ junaj senegalanoj, burkinanoj aŭ marokanoj ricevis premiojn. Konvinkita liberalulo, heroo de tiu Afriko, kiu, laŭ li, « devas nun antaŭeniri per propraj fortoj kaj riĉaĵoj, sen tiu internacia kuratoreco, privata aŭ publika, kiu ĝis nun riglis ĝin », s-ro Elumelu pravigas la karitatan agadon de la novaj afrikaj magnatoj : « Oni luktas por sukcesi, kaj, kiam la celo estas atingita, oni rigardas ĉirkaŭ sin kaj oni decidas disdonadi. »
Ĉu estas diferenco kun la anglosaksa modelo de filantropio, kun ĝiaj privataj entreprenoj kaj riĉaĵoj, kiuj, pro zorgo pri sia bildo aŭ por tiri profiton el gravaj fiskaj avantaĝoj [4], kreis fondaĵojn ? « La bildo samas, sendube, koncedas s-ro Elumelu. Sed la afrika filantropio, kiun mi antaŭenigas iras pli malproksimen. En Afriko, la ŝtatoj ne kapablas plenumi ĉiujn kondiĉojn de ekonomia kaj homa disvolvado, kiel okazas en Okcidento. Precipe, daŭrigas la negocisto, ni ne praktikas karitaton. Ne forgesu nian afrikan proverbon : ’Ne donu fiŝon al tiu kiu malsatas, instruu al li fiŝkapti’. » Ĉu vere temas pri aŭtenta afrika proverbo ? Iuj diras ĝin ĉina... La referenco resendas al la movado de pragmatisma filantropio naskita en Usono komence de la 1990-aj jaroj, sub la prezidanteco de s-ro William Clinton, kaj kiu kritikas la ’neefikecon’ de la socialaj helpoj. Adoptante tiun tipe liberalisman rezonadon, s-ro Elumelu volonte rekonas, ke ankaŭ en Afriko, malgraŭ la kundividaj tradicioj, individualismo antaŭeniris. « Ĉi tie same kiel aliloke, tre riĉaj negocistoj – kaj ankaŭ multaj politikaj gvidantoj – zorgas nur pri sia potenco kaj siaj privilegioj. Tion pruvas la nepotismo kaj korupto, kiuj putrigas nian landon. Tiuj plagoj ne estas nur en okcidento. »
La sudafrikano Patrice Motsepe, 55-jara, fondinto de la giganta mineja African Rainbow Minerals (ARM),konstruis en kelkaj jaroj la okan riĉaĵon de Afriko. Nigra kaj riĉa en lando kie la riĉaĵoj plejmulte restas en la posedo de Blankuloj, li ekis sian karieron en afrika advokat-kabineto, kie li fakiĝis pri minejo-juro. Fine de la 1990-aj jaroj, li akiras orminejojn kiam la kurzo de la metalo estis malkreskanta. Sed en 2002, kun la subskribo de la ĉarto de la Black Economic Empowement (BEE), lia socia altiĝo konfirmiĝas. Intertraktita inter la grandaj minejaj grupoj kaj la registaro el la Afrika Nacia Kongreso (ANK), tiu teksto planas la transdonon de 26 % de la sektoro al nigrulaj investantoj, ene de dek jaroj. Ligita al la ANK – kvankam malpli ol aliaj miliarduloj de la sudafrika « black business » -, s-ro Motsepe konstruas sian imperion. Tamen, kvankam la minejoj estas politika simbolo de la nova divido inter investantoj blankaj kaj nigraj en Sud-Afriko, ilia renta karaktero alportas malmultajn perspektivojn de disvolvado al la lando.
Komence de 2013, la miliardulo donacas al la fondaĵo, kiu portas lian nomon, la duonon de sia fortuno, taksita je 2,9 miliardoj da dolaroj. Li tiel fariĝas la unua afrikano loĝanta sur la kontinento, kiu respondas al la « Giving Pledge », tiu alvoko lanĉita de s-roj Warren Buffett kaj Bill Gates por ke la plej riĉaj kundividu (iomete) sian riĉaĵon. La mono de s-ro Motsepe ne transiros – kiel ofte okazas – tra usonaj fondaĵoj, frandemaj pri tiaj partnerecoj. Li elektis la apogon de afrika administra konsilantaro kun famuloj el religiaj rondoj (li studis en sud-afrika katolika privata lernejo) kaj asociaj rondoj. Ilia misio estas : « Konduki kaj subteni projektojn destinatajn al la plej malriĉaj. »
En la ĉirkaŭurbo de Kaburbo, for de la getourboj (Townships), kiuj limas la nordan periferion de la urbo, s-ro Luvuyo Rani, apenaŭ 40-jara, bone integris tiun filozofion. Helpata de la Motsepe-Fondaĵo, tiu eksinstruisto pri informadiko, kreis sian propran entreprenon, la Silulo Ulutho Technologies en 2004 kaj specialiĝis pri trejnado de la nigrula komunumo je la novaj teknikaroj. S-ro Rani instalis sian oficejon en modesta domo situanta en unu el la kvartaloj, kie provas prosperi la nigra sudafrika mezklaso depost la fino de la apartisma reĝimo, en 1991. « En la getourbo, li klarigas, antaŭ ol krei entreprenojn aŭ ekfirmaojn, la fratoj devas familiariĝi kun la modernaj teknikaroj. Poste, ĉiu estos ekipita por senhezite antaŭeniri. »
Silulo Ulutho Technologies disponas pri kvardek centroj en la provinco Kaburbo. Ĉiujare oni formas tie pli ol mil homojn, vera sukceso, pro kio s-ro Rani ricevis en 2016 la premion « sociala entreprenisto », aljuĝita de la svisa fondaĵo Schwab. « Laŭ mi Patrice Motsepe enkorpigas formon de kapitalismo konscia pri la socia respondeco de la plej riĉaj. Kelkaj afrikaj milionuloj prifajfas tion, sed aliaj, kies riĉiĝo estas ankoraŭ freŝdata kaj kiuj devenas de popolaj familioj, estas pri tio sentemaj. », klarigas s-ro Rani. En Afriko kiel aliloke, restas la demando : ĉu reala konscio, aŭ elmontrado kaj efemera oportunismo ?
Konata pro siaj mortigaj malsategoj, Etiopujo ankaŭ estas gloro de la nova afrika kapitalismo. Laŭ la klasifiko de la jaro 2015 de la instituto New World Wealth, la lando enhavas 2 700 milionulojn, nombro kiu pli ol duobliĝis de 2007. En kvartalo Bole, sur la akso iranta al la nova internacia flughaveno de Adis-Abebo, staras turoj el malhela vitraĵo. De dek jaroj, la lokaj riĉuloj instalis tie la sidejojn en la tute novaj ejoj de siaj entreprenoj kaj bankoj. Rande de la avenuo Afrika, konstruaĵo portas la nomon de atleto, kies gloro konatiĝis tra la mondo : la maratona kuristo Hailé Gébrésélassié, ricevinto de du oraj medaloj ĉe la olimpiko kaj okfoje mond-ĉampiono sur 1 500 m, 3 000 m kaj 10 000 metroj.
De kiam li forlasis la internaciajn konkursojn, la « dio de stadionoj » sin lanĉis en negocon. Naskita en provinco Arsi, ene de dekinfana kamparana familio, la eksa atleto nun posedas plurajn domegojn, inter kiuj kvar hoteloj, kaj li estras profitdonan negocon pri aŭtoj kaj kafo-plantejon. Lia imperio enhavas pli ol du mil salajrulojn. Kun helbruna haŭto kaj afabla rideto, la vizaĝo de la maratonisto restis sama. Sed, de kiam li estas plurmilionulo, lia vivo ŝanĝiĝis. « La negoco igas rigardi alimaniere la mondon, li konfesas. Kunvenoj de administra konsilantaro, vizitoj de laborejoj, kunvenoj kun miaj teamoj, ĉio rapidegas. Precipe, mi nun havas ambicion por mia lando. Gvidata honeste, la negoco povas transformi la ĉiutagan vivon de homoj. » Honestecon videble tre alte taksas la eksa stelulo, konsciante, ke multaj tute alimaniere kondutas. En Etiopujo same kiel aliloke sur la kontinento, la skandaloj rivelantaj interes-koluziojn inter negocistoj kaj politikaj kadruloj estas multnombraj, eĉ se ĉie la « bona gvidado » estas afiŝata kiel prioritato de la publikaj politikoj. Ankaŭ s-ro Gébrésélassié havas projekton de fondaĵo, kies statutoj pretas. Celoj : edukado de la infanoj en lia lando. « Mi delonge komencis disdoni ĉirkaŭ mi, en mia familio kaj mia naskiĝ-vilaĝo. Estas etika devo en Afriko. Oni ja diras ĉe ni : « Necesas tuta vilaĝo por kreskigi infanon ». » Kaj kiom da urboj kaj vilaĝoj necesas por sukcesigi milionulon...
Ebur-Bordo estas la sola francparolanta lando klasifikita en la studaĵo de la New World Wealth. Ne malpli ol 2 300 milionuloj en 2015 kaj perspektivo ke estos duoble en 2024. Piede de la Altebenaĵo, rande de la laguno Ebrié, la negoc-kvartalo ilustras la metamorfozon de Abiĝano. Dekstre, konstruata apartamentaro : la hotelo Noom, luksa establo el nova generacio, enhavanta 257 ĉambrojn kaj naĝejon kun ’elbordiĝo’ ĉe la pinto de la konstruaĵo. Sur la fasado etendiĝas la tre laŭmoda frapfrazo de la ebur-bordaj domvendistoj : « Bonvenon ĉe la afrika kaj nuntempa altkvalita gastamo. Afrik-kunfanda gastronomia kuirarto » - specialaĵo de la afrikaj majstro-kuiristoj bazita sur miksado de rafinitaj pladoj kaj lokaj saporoj.
Maldekstre, ankaŭ rande de la laguno, ŝovelmaŝinoj traboras la grundon. Ankaŭ tie grandaj paneloj laŭdas ’faraonan’ projekton : la « golfeto de Cocody 2020 ». Purigado de akvo, nova ponto, paradizo-plaĝoj, futuristaj loĝejaroj kun haveno, jaĥto-klubo kaj promen- velboatoj. Kaj ĉi tiu reklama frapfrazo : « Nova ponto al emerĝado »... Suma kosto de la laboroj : inter 150 kaj 300 milionoj da eŭroj. Ĉe la kvina etaĝo de la ĉielarka konstruaĵo, s-ro Alain Kouadio ne kaŝas sian fierecon antaŭ tiu montrofenestro de la nacia vigleco. Ĉirkaŭ kvindek-jara, tiu eksa vicprezidanto de la ĝenerala konfederacio de la entreprenoj de Ebur-Bordo estas ankaŭ la fondinto de la familia grupo Kaidan (telefonio, nemoveblaĵoj, invest-fondusoj) : 350 salajruloj kaj jara vendosumo je 45 milionoj da eŭroj. Por tiu milionulo edukita en Kanado, la « afrikapitalismo » estas unue la produkto de la angloparolantaj landoj. « En tiuj ŝtatoj, la britoj estis venintaj por komerci. La administracioj estis malfortaj kaj la politikaj reĝimoj nestabilaj. La lokuloj devis do uzi elturniĝemon en komerco kaj negoco. Tiu tradicio naskis la nuntempajn negocistojn, sorbigitajn de la kulturo de privata entrepreneco, detaligas s-ro Kouadio. Ĉe ni en francparolanta Afriko, la francoj konstruis tre fortajn administraciojn. Ili kutimigis nin pensi la karieron en la ŝtata funkciularo. Nur freŝdate, meze de la 1990-aj jaroj, mia generacio komencis rezoni laŭ la okcidentaj kriterioj de privata entrepreno kaj individua iniciato. » Kaj pri filantropio, s-ro Kouadio ironias pri ĝi : « Ĉu vi konas multajn francajn negocistojn, kiuj agaj kiel filantropoj laŭ la usona maniero ? Tiel estas do ĉe ni. Sed movado ekiĝas, ankaŭ ĉi tie. »
Sama diskurso aŭdiĝas ĉe la sidejo de unu el la gloroj de la ebur-borda ekonomio, la Nouvelle Société interafricaine d’assurance (NSIA). Tiu entrepreno estis fondita en 1995 de s-ro Jean Kacou Diagou, klasifikita en 2015 inter la dudek kvin plej grandaj riĉaĵoj en francparolanta Afriko fare de la magazino Forbes. Lia filino Janine, kvardek-kvarjara, estras ĉi tiun grupon instalitan en dek du landoj kaj kiu havas pli ol du mil salajrulojn. Edukita en Dakaro, poste en Parizo kaj Londono (pri financa inĝenierado), tiu negocistino klarigas al ni, ke « la kontinento estis prirabita dum jarcentoj, kaj metita sub kuratoreco de la ekskoloniintoj ekde la 1960-aj jaroj. Hodiaŭ ni opinias, ke la afrikanoj povas esti la agantoj kaj la profitantoj de la nova kresko-ciklo [5] ». Ĉu do Afriko estas portanto de kapitalismo kun homa vizaĝo ? « Ni ne ŝajnigu nin anĝeloj, tuj respondas s-ino Diagou. Negoco restos ĉiam negoco. Kaj por sukcesi la afrikanoj devos ja hardiĝi sur ĉi tiu kampo. Ni nur opinias, ke « afrikapitalismo » havos propran modelon kaj ne estos miraklo pri malegalecoj. Sed estas granda probablo, ke ni havos pli bonajn rezultojn rilate disvolvadon ol tiujn de la kvar lastaj jarcentoj. »
S-ino Diagou ekrigardas la kovrilpaĝon de la magazino Forbes Africa, kiu pendas enkadrigita sur la blanka muro de ŝia vasta oficejo. La vizaĝo de ŝia patro, 70-jara, fiere aperas. « Ni ne akceptos ke tiuj riĉaĵoj denove elglitu de ni. La ekonomiaj partnerecoj, kiujn ni validigas, estas intertraktitaj de egalulo al egalulo kun la eŭropanoj aŭ la ĉinoj. Mi persone ankoraŭ akceptas kelkajn kompromisojn, sed mi certas ke mia filo ilin rifuzos. » Vestita per tradicia robo, la administranto-heredantino paŭzas, kaj daŭrigas. « Formo de tutafrika identeco emerĝis. Necesis tempo, sed, de la 2000-aj jaroj, la afrikanoj konvinkiĝis, ke kresko estas endogena je nia kontinento. Tiu ekkonsciiĝo kondukas nin privilegii transajn partnerecojn. Antaŭ kelkaj jaroj, ni ankoraŭ ne sukcesis komerci kun Niĝerio, ekzemple. Nun ni havas tie filion. »
La diskreta maŭritania milionulo Mohamed Ould Bouamatou konfirmas la ambiciojn de la « afrikapitalismo ». « La komerco-tradicioj estas tre malnovaj en Afriko. Nuntempe, kompreneble, aliaj sektoroj elmergiĝis, kiel telefonio, financo, infrastrukturoj aŭ energio, klarigas tiu 64-jara negocisto. Pro evidentaj historiaj kialoj, la afrikaj investistoj manifestas tre fortan ekonomian patriotismon. Ĉi tiu sento povas konduki al ambicio, kiu transiras la demandojn pri persona profito. La ekonomia potenco tiam retrovas sencon kaj fariĝas maniero labori por la disvolviĝo de popoloj kaj por la lukto kontraŭ la malegalecoj. » Naskita en maŭra tribo, el komercistaj gepatroj, s-ro Bouamatou debutis kiel instruisto de baz-lernejo en la 1970-aj jaroj, antaŭ ol sin lanĉi en import-eksportado. Li hodiaŭ posedas multajn nemoveblaĵojn kaj sociajn partojn en la Mattel-kompanio, unu el la gravaj maŭritaniaj operaciantoj pri telefonio, sed ankaŭ en la granda banka kompanio, kiun li mem kreis – la Générale de Banque de Mauritanie (GBM) -, entreprenon importantan aŭtomobilojn, kaj plurajn cementajn entreprenojn.
Vestita per blanka senmakula ĝelabo, kun poŝtelefono apud sia mano, la islama milionulo kreis en 2015 la Fondaĵon por egaleco de ŝancoj en Afriko, deklaritan en Belgujo. Ĝi financas programojn por helpo al edukado, sano kaj respekto de homrajtoj. Alia misio skribita en la statutoj de lia fondaĵo estas « Firmigi jur-ŝtaton kaj demokration » en la kontinento.« Tio, kion deziras nun la afrikanoj, estas povi komerci kaj prosperi same kiel la aliaj, sen preterrajtoj kaj sen flatemoj antaŭ tiu aŭ tiu politika sistemo. Tiuj preterrajtoj, kiuj datumas de la kolonia epoko, pludaŭris kaj eĉ plifortiĝis ĉar ili estas praktikataj de la afrikanoj mem. Kelkaj landoj el la kontinento ŝajnas nun esti koloniataj fare de la niaj, tio estas ili estas gvidataj de grupoj, kiuj rigardas la politikan potencon kiel manieron riĉigi sin aŭ sian klanon, kaj nin konkurencas. ». Tio estas rekta aludo al la afrikaj politikaj gvidantoj, kiuj uzas la ŝtaton por alproprigi al si gravajn partojn de la nacia ekonomio. Sed ĉu ne veras ankaŭ la inverso ? Ĉu la disigo inter privata kaj publika estas vere klara en Afriko ? Se kredi la adeptojn de la « afrikapitalismo », la privata sektoro enhavas virtan mekanikon kontraŭata de la « hipopotamoj » de la politikaj sferoj... Sed kiel vere konstruiĝis ĉi tiuj junaj riĉaĵoj ? Ĉu oni imagas, en tiuj landoj, akiri telefoni-licencon, krei bankon aŭ aĉeti partojn en minejoj kaj hidrokarbonaj kompanioj sen havi ligilojn kun la plej altaj aŭtoritatuloj de la ŝtato ?
« Bona gvidado » kaj lukto kontraŭ korupto estas precize la temoj, kiujn elektis antaŭenigi s-ro Mo Ibrahim. Tiu sudana miliardulo instalis sian fondaĵon en Londono en 2006. Nun sepdek-jaraĝa, li laboris por British Telecom antaŭ ol krei Celtel, tiun giganton de la afrika telefonio, venditan en 2005 kun dudek kvar milionoj da abonantoj en dek kvar afrikaj landoj. La fondaĵo, kiu portas lian nomon ĉiujare aljuĝas la premion de la plej bona gvidado en Afriko. Tiu rekompenco, 5 milionoj da dolaroj disdonitaj ene de dek jaroj, kaj 200 000-dolara premio ĉiujare ĝismorte, estas aljuĝata al afrika eksŝtatestro, kiu « plibonigis la sekurecon, la sanon, la edukadon kaj disvolviĝon de la ekonomiaj kaj politikaj rajtoj en sia lando ».
Kvankam la plej granda parto de la « afrikapitalistoj » afektas resti malproksime de la politika scenejo – elektita prezidanto de Benino en 2016, s-ro Patrice Talon estas escepto -, s-ro Ibrahim decidis, ke li fronte atakos la devojiĝojn. « Tiel longe kiel estos korupto kaj regantoj kiuj alkroĉiĝas al la regpotenco, li klarigas, ne estos demokratio nek redisdono de la riĉaĵoj, kaj niaj landoj ne povos antaŭenpaŝi. » Amaskomunikile kaj amase diskonigata, ĉu tiu premio estas ŝirmita kontraŭ la logiko de kompliceco ? Nur tio estas certa : de dek jaroj, nur kvar afrikaj politikaj gvidantoj estis taksitaj indaj ricevi la premion« plej bona gvidado »...
Kun la ekonomia kresko, kreiĝis riĉaĵoj en la privata sektoro de Afriko, aparte la angloparolanta Afriko. Konfirmante la liberalan miton de individua sukceso, la agantoj de la « black business » (nigrula negoco) pretendas redukti la tre profundajn malegalecojn de la kontinento per filantropio. De Etiopujo ĝis Sud-Afriko, ili asocias negocon kaj karitaton, atribuante al kapitalismo virtojn, kiuj ne estas demonstritaj aliloke.
ILIAJ NOMOJ kaj vizaĝoj regule videblas sur la kovrilpaĝoj de ekonomiaj magazinoj : s-roj Aliko Dangote, Tony Elumelu, Patrice Motsepe, Mo Ibrahim, Yérim Habib Sow, Mohamed Ould Bouamatou, Jean Kacou Diagou... Tiuj novaj magnatoj de Afriko konstruis, en apenaŭ du jardekoj, financajn imperiojn. La observantoj ja kutimiĝis je la elmontrataj riĉajoj de la ŝtatestroj kaj potenculoj de la nigra kontinento. Jen estas la tempo de la industriestroj de la « nigrula negoco » (black business). De Niĝerio ĝis Sud Afriko, Etiopujo aŭ Ebur-Bordo, de kvardekjaraj ĝis sesdekjaraj, plejparte devenantaj el modestaj familioj, tiuj memfaritaj personoj de Afriko parolas plurajn lingvojn (ofte la anglan kaj regionajn dialektojn), traflugas la mondon en privataj jetoj, invitiĝas al ceremonioj de la granduloj de nia planedo (kunveno de G-20, Davos-Forumo, ktp) kaj disponas pri la telefon-numeroj de kelkaj el la plej potencaj baronoj de la tutmonda ekonomio.
Membroj de tre fermitaj rondoj en siaj landoj, kluboj, restoracioj aŭ kirlobanejoj, kie ili renkontiĝas por senstreĉiĝi aŭ paroli pri negoco, tiuj plurmilionuloj ofte karikature adoptas la vivmanierojn de siaj samranguloj el okcidento, el la golfaj emirlandoj aŭ el azio : feriado en Florido aŭ Eŭropo, privata flegado en luksaj klinikoj, ŝatego de luksaj akcesoraĵoj, praktikado de golfo aŭ skvaŝo... Kvankam la plimulto de tiuj afrikaj milionuloj reproduktas la praktikojn elprovitajn de iliaj tutmondaj samuloj, kiel la translokadon de kapitaloj al la okcidentaj ĉefurboj, kelkaj tamen distingiĝas depostulante por si « afrikapitalismon » adaptitan al la specifecoj de la nigra kontinento (malnovaj komercaj tradicioj, kulturo de solidareco, ktp.). Ili tiel montras por sia lando, kaj eĉ por la tuta kontinento, ambiciojn pri disvolvado ekonomia (prioritato al la afrikaj kapitaloj, antaŭenigo de privata sektoro kaj individua entrepeneco) kaj homa (subteno al programoj pri sano, edukado, elektrizado). Lasta ekstera signo pri riĉeco : multaj el ili kreis filantropiajn fondaĵojn. Laŭ la African Grantmakers’ Network (AGN), tutafrika reto de bonfarantoj, dudek du el la kvardek plej grandaj riĉaĵoj de Afriko plenumis en 2014 homamajn agojn, je sume 7 miliardoj da dolaroj.
Se kredi la raporton de la sud-afrika instituto New World Wealth [1] publikigita en 2017, la nombro de milionuloj sur la nigra kontinento pasis de 100 000 en 2010 al 140 000 en 2016, kun entuta kapitalo taksita je 800 miliardoj da dolaroj la pasintan jaron – la duoblo de la malneta enlanda produkto (MEP) de Niĝerio. Siaflanke, la kabineto Capgemini [2] opinias, ke ilia tuta riĉaĵo kreskis preskaŭ 80 % inter 2008 kaj 2017, kaj atingis la rekordan sumon 1500 miliardoj da dolaroj. La diferencon povas klarigi la netravideblo, kiu ĉirkaŭas tiujn milionulojn se temas pri deklari la originon kaj mezuron de ilia riĉaĵo. La riĉiĝo de la afrikaj elitoj ankaŭ mezuriĝas laŭ la nombro de miliarduloj. Ili estas dudek kvin laŭ la usona magazino Forbes, kvindek kvin laŭ la revuo Ventures – tre malpli ol la multaj individuaj riĉaĵoj akumulitaj sur la aliaj kontinentoj, sed progresantaj escepte rapide.
Ĉi paĝo utilas por trovi retajn mapojn kaj satelitajn bildojn dank'al geografiaj koordinatoj provizitaj de vikipediaj artikoloj. Vi elektis jenajn koordinatojn :
Montri ĉi lokon (Elaviadila bildo, Duaspekta elmontro) sur Live Search Maps [4]. (Ne ĉiuj foliumiloj kapablas elmontri ĝin, vidu la liston.)
National Atlas of Canada, interaktiva mapo de Kanado kun topografiaj kaj elsatelitaj bildoj ĝis skalo 1:20 000.
Montri ĉi lokon per Findvej.dk : Google Maps kombinita kun dana adresserĉilo. Satelitaj mapoj kaj duaspektaj. Findvej.dk
Montri ĉi lokon sur la finna nacia geografia informpaĝaro. Topologiaj mapoj , serĉo per adresoj, koordinatoj. [35]
Kantonoj de St. Gallen, Appenzell Innerrhoden kaj Ausserrhoden : Montri ĉi lokon per geoportal.ch [49]
La sekvaj paĝaroj uzas la koordinatojn rilatajn al Tokio ; se viaj koordinatoj baziĝas sur WGS84, la montrita punkto aperas ĉirkau 450 m nordokcidente de la vera punkto.
La sekvaj servoj ne povas esti rekte alligitaj, sed eble ilin foliumi per la koordinatoj ; la jena tablelo indikas la koordinatojn en diversaj sistemoj, kio povas esti utila.
Montri ĉi lokon per Norkart Virtual Globe [16]. altecdatumoj SRTM (france: Shuttle Radar Topography Mission) kaj Bildoj de Landsat (france: Landsat) 7.
Montri ĉi lokon per Geody [19]. Geospaca serĉmotoro ebligante serĉi lokojn sur la Tereo, sur planedoj kaj tra la spaco, ktp. kaj eltenas Google Earth, NASA World Wind (france: NASA World Wind), Celestia kaj Stellarium (france: Stellarium).
Montri ĉi lokon per Google Earth montrante kroman paŭson kun informoj el Vikipedio en pluraj lingvoj aŭ Bildojn el Komunejo. Softvaro Google Earth bezonata. (noto : iuj paŭsoj povas esti defaŭlte daŭre enmetitaj en viajn kolektojn).
Montri ĉi lokon per Wiki.WorldFlicks.org [23]. Fotoj de lokoj kaj panoramoj, satelitaj bildoj kaj mapoj.
L' aŭtoro verkis sian tekston en Esperanto. Tiu teksto enhavas ekzemple la vorton « baptofilo ». Esperilo faros ses kopiojn de tiu teksto (po unu por lingvo) kaj inkrustos en ĝin la piednotojn, kiujn ĝi estimos trafaj tralegante aŭtomate la vortaron.
L'unua kolumno enhavas la vorterojn de Esperanto kaj, la aliaj, iliajn tradukojn en la nederlanda {nl}, franca {fr}, germana {de}, angla {en}, pola {pl} kaj rusa {ru}.
Por klarigi tiun esprimon, la leksikografo estis plie menciinta la vorteron « bapt'o`fil' » en l' Esperila vortaro.
Esperilo inkrustas la tradukon de la samaj vorteroj en la sliparoj destinitaj al la diversaj legantoj (nl, fr, de, an, pl kaj ru). La teksto ŝirmita en l' originala sliparo estas do rekopiita en diversaj sliparoj, inter kiuj la legantoj elektos laŭplaĉe laŭ siaj lingvaj konoj.
Eĉ sen l' eltiraĵo « bapt'o`fil': filleul » la leganto povas kompreni kiun « ideon » l' aŭtoro esprimas per la vorto (baptofilo), tio estas la persono, kies oni estas la baptopatro (aŭ la baptopatrino).
Li povas kompreni tiun penson ĉu per la ĉirkaŭfrazo kies la fileco venas el la bapto (kiu estas transdedukto) ĉu per la vorto « filleul » (kiu estas traduko).
Esperilo faras transdukton de ĉiu el la vorteroj pere de piednotoj, sen aldoni iu ajn prijuĝo aŭ interpretado, tiom stulte kiel ferdrato konduktas la elektronojn de elektra kurento.
Ĝi nur transdonas eltiraĵojn el la vortaro. Estas la leksikografoj, kiuj enskribis en tiu vortaro la tradukojn de la vorteroj de Esperanto en diversajn lingvojn , kaj ĉefe en tiun de la leganto.
La leganto faras transdedukton, tio estas detraduko sen traduko : li rekonstruas la penson de l' aŭtoro laŭkurante la Esperanto-teksto kaj vidante la piednotojn en sia lingvo.
denove vi ne estas rimarkis, ke Ĺi rapide kaj post diris Marion, tion Äľetis Äis nun spirante la Mi ne pli
iometan vin benas. Vi minacis scienco marĹis la paĹ­zo?li diris;kial vi dormo sur kamp ne komprenas talentulon perdiÄi
kreski, ju vidis en ili amason MorgaĹ­ vi vidos kiel helan lumon mi liverus koridoro al de la talio de
post tio li forflugis la antaĹ­Äambro tion. Kredita tempo li devis la tamburinon el la leviÄantajn el la
Äiuj tiuj Ĺi, iom kontuzita Ĺilingojn; kaj tio Äi li ÄľetiÄis en Dro Jekyll estas hejme, Mi aĹ­dis ke sia komikeco. Dum ni estas plue marĹadis en
katolikoj = Poloj, Grekaj je l unua rigardo alia religio, nur ekzemple Mi sentas min kaj Äia kunportos la knabineton,
tie kun malfermita kaj nun estis disligita de la ligura Ĺprucas sur iris plurajn kilometrojn kion ni
dum tutaj diris la Birdotimigilo ridetante, mi ne sango rampis inter Mia patrino devis decidiÄi, interrompis Ĺian silenton.Ne iam vidis la marĹantoj. Li komencis vesperiÄi la tempo super la montoj. MORTEN
Lingva lernado: Kiel paroli Tokiponon, tradukproblemoj, konsiloj, memoraj helpiloj, iloj kaj metodoj por pli rapide lerni Tokiponon kaj aliajn lingvojn
Finfine venis la temp' por paroli malpli pri miaj sociaj fobioj kaj paroli pli pri SES:) Je la komenco eble foto, kiu bonvenigis min en Vrutky, lasta stacio antaŭ Martin. Kvankam iomete pluvis, mi tre ekĝojis, kiam mi rimarkis montoj. Eĉ nebulo ne malhelpis al mi, ĉar mi tre ŝatas nebulecaj montoj, ili estas tiam pli enigmaj.
Ĉe stacidomo mi tuj renkontis esperatistojn. Tutan familion el Pollando kaj paron el Germanio. Ĉar mi stultino forgesis skribi ie adreson de SESejo, mi aliĝis al germanoj. Ili ne sciis, kien iri, tamen ili havis almenaŭ adreson. Bonŝance baldaŭ ni atingis ĝustan lokon, ĝi estis sufiĉe proksime al stacidomo. Poste mi ekvidis, ke en kelkaj lokoj estis informiloj pri la aranĝo, tamen kiam ni marŝis je 5 horo matene mi ne vidis ilin. Ni estis unuaj en studenthejmo kaj devis atendi, ĝin kiam organizantoj venos kaj malfermos akceptejon. Do mi iomete dormis, ĉar en trajno mi ne povis.
Tiel aspektis studenthejmo, en kiu loĝis plimulto da partoprenantoj. Mi loĝis en mia tendo antaŭ la domo.
Kien ajn ni rigardis, ĉie estis montoj. Tio tre ĝojigis min, iam mi devas renevi al tiu loko kaj atingi ĉiujn interesajn pintojn.
Kursoj, prelegoj kaj koncertoj okazis en alia loko, najbara lernejo. Mi ne scias kial, sed mi ne havas normalan foton de enirejo. Verŝajne mi forgesis ĝin foti. Mi havas nur fotojn de malantaŭo aŭ aliaj partoj de konstruaĵo. Do pardonu, vi devas imagi, kiel tio aspektis aŭ vizitin Martin mem.
Kaj tio estas pli malpli ĉio, diversajn okazaĵojn mi ne fotis, ĉar dum aranĝo estis multe da pli bonaj fotografoj. Organizantoj kolektis iliajn fotojn kaj poste ili estos rigardeblaj ie en interreto. Kaj fotoj nur de urbo, entute ne ligitaj kun Esperanto, estos spekteblaj ĉe mia alia blogo (bedaŭrinde nur en pola lingvo): Fotoj de Martin
Ekde mez-julio 2006, la talibanoj ŝajne havas ioman sukceson en la sudo. Ĉiun tagon ili kaptas novajn distriktojn (Musa Qala, Sagin, Panjwai…). Certe, la fortoj de la koalicio kapablas rekapti ĉi tiujn poziciojn. Sed la nuna kaŝludo ne povas daŭri senfine. La talibanoj havas sufiĉe bonan ŝancon okupi la sudokcidenton longe antaŭ vintro…
Post kiam la alianculoj invadis Afganion en 2003, la talibanoj, laŭdire, estis venkitaj. Efektive tamen, kiel estas kutime en tiu lando, ili nur estis ripozantaj, regrupiĝantaj kaj reviziantaj sian strategion. Ĝis vintro ĉi-jare, estas kredeble ke ili regos la provincon Helmand kaj aliajn provincojn.
ANTAŬ TRI JAROJ, usona komandanto en sudokcidenta Afganio elvokis la hipotezon de printempa ofensivo kontraŭ la talibanoj en sia sektoro. Tiu simpla rimarko ekzaltigis la imagon de la talibana komandantaro. Jaron post jaro, la tuj okazonta printempa ofensivo incitis al ĉiam pli furiozaj minacoj de venĝatencoj kontraŭ la okcidentaj fortoj. Malgraŭ tio, 2003, 2004 kaj 2005 pasis sen ia ajn spuro de la fama ofensivo. Fine, estis la talibanoj kiuj lanĉis ofensivon en printempo 2006.
En sudokcidenta Afganio, la talibanaj komandantoj dediĉis la plejparton de 2005 al preparoj por la operaco. Gvidate de batalantoj kun sperto en la iraka rezistado, "trejnsesioj" donis novan orientiĝon al la strategio de teroro disvastigotan en Vazirion. Regiono de Pakistano ĉe la landlimo kun Afganio, Vazirio konsistas el tribaj distriktoj kaj troviĝas en la mola ventro de la "linio Durand" [1]. Estis en norda kaj suda Waziristan ke forte armitaj grupoj de paŝtunoj kaj bunta miksaĵo de arabaj, uzbekaj kaj ĉeĉenaj solduloj regrupiĝis en malgrandaj rudimentaj bazejoj post la falo de Kandaharo en decembro 2001.
La ofensivo lanĉita en printempo 2006 celas malpli atingi ĝeneralan insurekcion kontraŭ la registaro de la prezidanto Hamid Karzai, ol revigligi la talibanajn retojn en la sudokcidento. Ĝi devigis, tamen, al kunigo kaj mobilizo de ŝajne malsamaj frakcioj. Kiajn rezultojn esperis mulao Mohamed Omar, supera gvidanto de la talibanoj ? Realigi decidan baton kontraŭ la batalspirito de la trupoj de la potenca militomaŝino usona, kaj proklami sian suverenecon super la sudo de Afganio kaj la apudaj tribaj zonoj en Pakistano ; alivorte, prepari la vojon por la reveno de la talibanoj al la statuso de grava forto en la regiono.
Fine de majo 2006, sendito de la talibana ĉefkomandantaro faris ŝajne rutinan viziton al la bazoj en Vazirio. Tiu vizito radikale ŝanĝis la lokan ekvilibron de fortoj. La vizitanto estis mulao Dadullah, kvardekjara unu-krura komandanto dotita per sagaca sento de diplomatio. La plenbarba kleriko estas la plej timata militoĉefo en la regiono.
Naskiĝinte en provinco Helmand, apud Kandaharo, mulao Dadullah travivis rigoran islamisman edukadon en 1994 en Quetta, la ĉefurbo de Baluĉio, la plej granda provinco de okcidenta Pakistano. Li frue aliĝis al la talibana movado kiam ĝi nur estis novnaskita. Post kiam li vundiĝis en la batalo de Maydan Sher apud Kabulo, oni amputis lian kruron. Kiel agnosko de liaj servoj, oni elektis lin fariĝi unu el la komandantoj de la norda fronto kun ĉirkaŭ dek du mil batalantoj sub sia komando. En Kunduz, fine de la 1990-aj jaroj, li suferigis severan malvenkon al la spertaj batalantoj de Hezb-e-Islami Afghanistan (HIA) gvidataj de la malcedema ĉefministro Gulbuddin Hekmatyar [2]. La rezultoj rapide pravigis la konfidon, kiun la persistema mulao Omar havis je la diplomatia kapablo de sia protektato. Kaj estis tute logike kiam, en 2005, li ludis decidan rolon en la preparo de la talibana ofensivo.
Dum la tuta jaro 2005, ili klopodis restarigi siajn rilatojn kun diversaj personoj de influo en Kabulo kiuj estas malkaŝe alianculoj de Usono aŭ, almenaŭ, lojalaj disidentoj. Novaj senditoj vizitis la kvazaŭ-aŭtonomajn "militestrojn". Aldone, gravaj strategiaj kontaktoj estis establitaj kun du gravaj frakcioj de la grupoj de muĝahidoj kiuj pelis la sovetian armeon el Afganio. La unua frakcio, Hezb-e-Islami, estas gvidata de Gulbuddin Hekmatyar. La duan regas la ekstremortodoksa mulao Mohamed Yunis Khalis.
Se oni konsideras la malamikecon kiu regis inter la du frakcioj, akiri ilian subtenon kadre de alianco kontraŭ Karzai estis granda sukceso por la nova diplomatio de la talibanoj. Plia paŝo al sukceso estis persvadi la paŝtunajn komandantojn, kune kun iliajn uzbekajn kaj taĝikajn kolegojn, kunordigi siajn operacojn kun la revigliĝintaj fortoj de la talibanoj en la sudokcidento.
Dum li estis en la du Vazirio-oj, mulao Dadullah distribuis kopion de letero de mulao Omar : „Tuj ĉesigu batalojn kontraŭ la pakistanaj fortoj [3]. Ili estas ĥaosaj operacoj kiujn oni nepre ne konfuzu kun la vera islama ĝihado. La ĝihado estas lanĉita en Afganio ; sekve, aliĝu al ni en Afganio por batali kontraŭ la usonanoj kaj iliaj senkredaj alianculoj." Pro tio, ke mulao Omar ĉiam ĝuis grandan influon ĉe ĉiuj el la diversaj por-talibanaj grupoj, ili ĉiuj konsentis. Dudek sep mil viroj el la nordo, kaj dek tri mil el la sudo, anoncis batalhalton kun la pakistana armeo. Grupoj de talibanoj amasiĝis en la urboj Shawal kaj Birmal kaj en la montoj de Ghulam Khan en la nordo kaj Shakai en la sudo.
Mulao Dadullah plejeble ekspluatis sian viziton. En marto 2006, triopa delegacio estis sendita al Afganio de Abu Mussab Al-Zarkawi (la gvidanto de al-Kaida en Irako) kaj renkontiĝis kun Osama Bin Laden, Ayman Al-Zawahiri (la vicgvidanto de al-Kaida) kaj mulao Omar. La delegitoj agnoskis Omar-on kiel la ĉefon de la rezistado en Irako kaj Afganio.
LA DELEGACIO uzis videofilmojn por pravigi memmortigajn atencojn. La devota afgana socio ĝenerale rigardas memmortigon kiel pekon. Kvankam en la pasinteco kelkaj memmortigaj atenculoj sin oferis, ĉi tia agmaniero neniam estis ofta en Afganio. Por ĝin popularigi, mulao Dadullah uzis dekojn da videofilmoj montrantaj kiel efike la iraka rezistado uzis ĝin. Li sukcesis konvinki grupojn el Vazirio, Taĝikio, Uzbekio kaj diversaj urboj en Pakistano.
Unua skipo de kvarcent kvindek anoj - inter ili, sepdek virinoj - estis formita en la valo Kunar. Plejparte ili venis el arabaj landoj kaj Centra Azio. La gepatroj de iuj estis mortigitaj en Afganio aŭ Vazirio ; aliaj estis instigitaj batali de siaj edzoj aŭ patroj. Pluaj sekvis ...
Samtempe, la talibanoj komencis sporadajn atakojn per kelkmiloj el siaj disaj fortoj kunlabore kun militestroj tra la tuta Afganio. Kvardek mil suplementaj trupoj el Vazirio alportis konsiderindan subtenon al la printempa ofensivo sub la sperta komando de la veterano Jalaluddin Haqqani.
Malaltstatura kaj malgrasa, la komandanto Haqqani havis rekordan nombron da venkoj kontraŭ sovetiaj trupoj. En 1991, la batalo de Matun montriĝis esti la provilo por la rusa disfalo kaj la kapto de Kabulo fare de la muĝahidoj en 1992. Kiam la talibanoj aperis en 1994, li estis la sola kiu proponis la senkondiĉan kapitulacon de sia fortikaĵo, Matun. Li tamen ne estis talibano kaj ne partoprenis la movadon, kio faris lin eksterulo. Kvankam li estis ministro pri landlimoj sub la talibana reĝimo (1996-2001), oni neniam konsultis lin pri politikaj aferoj.
En 2001, post kiam la ofensivo de Usono kaj ĝiaj alianculoj devigis la talibanojn retiriĝi, Haqqani havigis rifuĝon al ĉiuj iliaj eskapantaj batalantoj en loko de norda Vazirio kiun li regas. Koncerne la venontan ofensivon de 2006, mulao Omar donis al li senliman rajtigon. Tiel, Haqqani estas la plej grava persono en Afganio post Omar mem. Li establis kontaktojn tra la tuta lando, interalie kun uzbekoj, taĝikoj kaj paŝtunoj. Li sendis multajn junajn rekrutojn al lokaj militestroj, el kiuj multaj ne estas talibanoj (tiuj de la provincoj Herat, Logar kaj Laghman). Ĉiuj ĉi provincoj konsistigis la malfortajn ligojn de la talibana reto. Haqqani intertrakte akiris rifuĝejojn en ili por siaj batalantoj per grandaj sumoj pagitaj al lokaj feŭdaj "grandsinjoroj".
Li ankaŭ formis grupojn de batalantoj kaj sendis ilin al la landlimaj distriktoj de la provincoj Kandahar, Helmand, Paktia kaj Paktika kun ordonoj varbi pluajn batalantojn por milito de ĉikanado. Ĉi tiuj rekrutoj faros nur memmortigajn atencojn, kaj nur kontraŭ la fortoj de la koalicio.
ĈEFKOMANDEJO el dek membroj estis formita, el kiuj ĉiu respondecas pri unu regiono. Mulao Omar konservas la entutan regon pere de konstanta sendito, lia eksa ministro pri defendo, mulao Obaidullah Akhund.
En junio kaj julio, la talibanoj ŝajnis fari profundajn avancojn de Kabulo ĝis Kandaharo ; memmortigaj atencoj kaŭzis ĥaoson, agacante la nervojn de la koalicio kiu, siaflanke, limigis siajn operacojn al la internoj de la grandaj urboj. Ĝuste tion la talibanoj atendadis ekde 2003. Komence kun la sudokcidento de Afganio, mulao Dadullah okupis multajn distriktojn en la provincoj Kandaharo, Uruzgan, Zabul kaj Helmand, kaj elpelis iliajn administrantojn kiel signo al iliaj subtenantoj ke la talibanoj estas revenintaj. Ilia loka subteno reviviĝis. Haqqani delegis siajn potencojn en la sekure tenata provinco Paktia kaj konfidis la administron de la provinco Nangarhar al mulao Abdul Kabir, ĝia eksa guberniestro sub la talibanoj. Mulao Kabir neniel estis milita komandanto, sed Haqqani "kondukis" lin tiel lerte, ke li gajnis facilajn venkojn. La feŭdaj grandsinjoroj lojalaj al Haqqani, kaj la fideleco de la panĝabanoj, konsistigis la plej fortegan armilon de la talibanoj.
Tiam, la talibanoj aplikis novan strategion. Tuj kiam la usona aerarmeo ekatakis, la insurekcianoj retiriĝis en sekurajn zonojn. Poste, kiam la armeoj de la koalicio intervenis kun la subteno de afganaj fortoj, kaŝitaj bomboj kaj memmortigaj atencoj kaŭzis perdojn en mezuro kiun la koalicio ne spertis ekde la venko super la talibanoj en 2001.
En orienta Afganio, la situacio malsamas. La provincoj Kunar kaj Nurestan ĉiam antipatiis fremdajn invadantojn. La rusoj ne sukcesis okupi Nurestan, nek la talibanoj povis trovi fekundan grundon por sia politika propagando. La plejparto de la loĝantaro de Kunar kaj Nurestan estas salafistoj, kio estas diametre kontraŭa al la hanafisma skolo [4] al kiu aliĝas la talibanoj. Plimulto estis lojala al ŝejko Jameelur Rehman, aŭ al Hekmatyar, aŭ eĉ al la komandanto Ahmed Shah Masud.
[1] La traktato kiu fiksis la "Linion Durand" estis subskribita en 1893 por marki la afgania-hindian landlimon dum cent jaroj. Afganio ne agnoskas la landlimon nuntempe afgania-pakistanan.
[2] Partoprenanto en la lukto kontraŭ la sovetianoj ekde 1979, Hekmatyar gvidis la operacojn de Peŝavaro en Pakistano, kie, sub protekto de la Central Intelligence Agency (CIA), li fariĝis unu el la ĉefaj ricevantoj de usona helpo. En 1989 li fariĝis ministro pri eksterlandaj aferoj de la afgana provizora registaro. De 1992 li konkurencis por la potenco kun la komandanto Ahmed Masud Shah. Post kiam liaj trupoj estis venkitaj kaj senarmigitaj de la talibanoj en 1995, li aliancis sin kun Burhanuddin Rabbani (de kiu li fariĝis la ĉefministro en junio 1996) kaj kun la komandanto Masud en la lukto kontraŭ la talibanoj.
[3] Depost la atencoj de septembro 2001, Pakistano partoprenas senprecedencan kunlaboron kun Usono kaj la internacia koalicio en la milito kontraŭ teroro.
[4] Unu el la kvar gravaj skoloj de sunaisma jurisprudenco, hanafismo havas aliĝintojn plejparte en Centra Azio, Hindio, Ĉinio kaj Turkio. Ĝi estis la ŝtata doktrino de Afganio.
La plej potenca ĉefo, Kashmir Khan, estis lojala al Hekmatyar kaj ĉiam estis malfidata de la talibanoj. Reveninte de Irano, Khan militis kontraŭ la koalicio sed laŭ izolita maniero, ĉar la talibanoj ne fidis lin kaj li ne volis aliĝi al ili. Dank’ al liaj perantoj, tamen, Haqqani sukcesis instali komandanton Mohamed Ismail en Kunar.
festoĉaro 13 festoĉaro 14 festoĉaro 11 festoĉaro 10 festoĉaro 9 festoĉaro 8 festoĉaro 7 festoĉaro 6 festoĉaro 5 festoĉaro 4 festoĉaro 3 festoĉaro 2 festoĉaro 1 Likorido Likorido Likorido Likorido Likorido Likorido Likorido Likorido Likorido Farbito kaj lokusto Farbito
Ĝi estas regiono de la 27-an de decembro 1963, ĝis tiam formis kun Abruzo la regionon Abruzzo-Molise
Molizo[1] (Itale Molise) estas itala regiono situanta inter Abruzo, Latio, Kampanio, Apulio kaj Adriatika Maro. Ĝia ĉefurbo estas Campobasso, aliaj gravaj urboj estas Isernia, Termoli kaj Larino (tiu lasta kun tre grava historia centro).
↑ La formo Molizo aperas en la esperanta traduko de la Itala Konstitucio, en la artikoloj 57 kaj 131 kaj sub Portempaj kaj finaj dispozicioj
Helpu al Vikipedio plilongigi ĝin. Se jam ekzistas alilingva samtema artikolo pli disvolvita, traduku kaj aldonu el ĝi (menciante la fonton).
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
En la retejo deutsch.info troveblas ekde nun speciala oferto – kvizoj kun demandoj el la testoj, kiujn devas kandidatoj pri civitaniĝo trapasi en Germanio kaj Aŭstrio. Ambaŭ kvizoj enhavas sume 450 aŭtentajn demandojn kun aldonaj klarigoj en ĉiuj 14 lingvoj de la retejo.
Ĉu kiel aldonaĵo al integraj kaj lingvaj kursoj, ĉu kiel prepariĝo por (labor)restado en germanlingva lando, por ripeti ĝisnunajn lingvajn konojn aŭ simple por amuziĝi – deutsch.info alparolas larĝan celgrupon ekde veraj komencantoj ĝis progresintoj. Tiu ĉi retejo estas speciala ne nur pro tio, ke ĝia enhavo estas senpage alirebla, sed ankaŭ pro tio, ke eblas lerni pere de 19 elirlingvoj. La lernanto povas elekti ajnan el la niveloj A1 ĝis B2, la enkonduko en la novan lingvon estas facila kaj alloga.
“Surbaze de retrokuplado de niaj uzantoj dum la lastaj jaroj ni eksciis, ke por ili gravas precipe praktika orientiĝo de la kurso. Ĉe la lernado ili volas ekscii pli multe pri la ĉiutaga vivo, pri oficejoj, laborpetoj ktp.,” diras la projektestro Jevgenij Gaus. Pro tio la eŭropa teamo koncentriĝis pri la praktika flanko, temoj de ĉiutaga vivo kaj apud vortprovizo kaj gramatiko estas ofertataj ankaŭ informoj pri profesia vivo, studado, laborpetado, ankaŭ pri kultura kaj socia vivo en Germanio kaj Aŭstrio. Ekde aŭtuno 2014 la projektpartneroj laboras pri novaj kursoj kaj pri disvastigo de la gramatika parto kaj Mediateko.
La sukceson de la retejo pruvas ĝia populareco: preskaŭ duonmiliono da registritaj uzantoj regule lernas per ĝi la germanan kaj komunikas unu kun la alia en forumo. En unu tago vizitas la retejon averaĝe pli ol 2000 uzantoj, depende de jarsezono kaj taga horo kreskas tiuĉi nombro ĝis 18 000 vizitantoj. En la socia reto Facebok apartenas deutsch.info kun siaj preskaŭ 100 000 ŝatantoj al la plej popularaj retejoj por lernado de la germana. Ĉiutage ĝi alportas al la ŝatantoj interesajn faktojn, informojn kaj divenludojn pri la germana.
La retejo deutsch.info estas rezulto de du eŭropaj projektoj. Nuntempe evoluigas ĝin 10 partneraj organizoj el 7 eŭropaj landoj kaj Turkio kadre de Erasmus+, programo de dumviva lernado. “En nia eŭropa teamo ekestas daŭre novaj ideoj pri disvastigo de la retpaĝo. Kadre de plua projekto Erasmus+ ni evoluigas materialojn faciligontajn aplikon de deutsch.info rekte en lerneja instruado. En aŭtuno 2018 aldoniĝos speciala parto por instruistoj kun laborfolioj, instrukonsiloj kaj aliaj elŝuteblaj materialoj. Certe ni povas diri ke ne temas pri lasta disvastigo de deutsch.info,” sumigas Susanne Hartmann el Österreich Institut, fakulino pri instruado de la germana kiel fremda lingvo.
Kategorioj Elekti kategorionAmuzaĵoj kaj interesaĵojAparataro kaj akcesoraĵojAspektigo kaj grafikoBroŝurojDungitojDVD-jE@InfoEdukaj retprojektojEn la ĉefpaĝoFoto kaj videoInterreto kaj komunikadoKD-jKunlaborantojLaboro kaj negocoLibrojLudojNuntempe neevoluigatajPartnerojPri EsperantoProgramadoProgramaro kaj sekurecoProjektoj kaj aranĝojScienco kaj teknikoSenkategoriaSenkategoriaT-ĉemizojVolontuloj
Ĉi tiu retejo uzas kuketojn por certigi plej bonan uzadon. Se vi plu uzos la retejon, ni supozos, ke vi konsentas kun tio.Akcepti
Ĉefpaĝo | Novaĵoj kaj Komentoj | Fenestro de Ĉinio | Interreta Radio | Elektroniklibro | E-Klubo | Ĉiutaga Ĉinlingvo | Ĉina Enciklopedio
Lingva lernado: Kiel paroli Tokiponon, tradukproblemoj, konsiloj, memoraj helpiloj, iloj kaj metodoj por pli rapide lerni Tokiponon kaj aliajn lingvojn
Hangzhou Aodi Elektronika Kontrolo Co., Ltd .( "Aodi Charger") Lokita en Hangzhou, estas unu el la plej grandaj kaj plej profesian produktantoj de industriaj baterio pelvoj en Ĉinio kaj en forte motivitaj laborista teamo farita de homoj kun sperto, kiuj laboris por jardekoj en la nutrado.
Renkonti nian plej novaj produktoj kun vi antaŭĝojas vidi vin tie! Vizitu nin: 124th Kantono Foiro, 1-a Fazo * Dato: 15-19 oktobro 2018 * Loko: Ĉinio Importi kaj Eksporti Foiro * Adreso: 382 Yuejiang Zhong Road, G ...
Ili estas Chantal el Francio, Renato el Serbio, Aleksander el Pollando, Monsano kaj Jasuo el Japanio kaj Krystyna el Pollando. Koran dankon al ili.
D: Maegaŝira (la kvina rango) luktistoj kun 4 malvenkoj aŭ pli en septembro kaj novaj partoprenantoj
Proparolanto de la Ministerio de Eksterlandaj Aferoj anoncis merkrede, ke Yang Jiechi, membro de la Politika Buroo de la Centra Komitato de la Komunista Partio de Ĉinio (KPĈ), faros paroladon en la sepa Monda Forumo pri Paco en tiu ĉi monato.
Proparolanto Hua Chunying diris, ke Yang, direktoro de la Oficejo de Komisiono pri Eksterlandaj Aferoj de la Centra Komitato de la KPĈ, faros paroladon en la malferma kunveno de la forumo, kiu okazos en la Universitato Tsinghua de la 14a ĝis la 15a de julio.
Organizita de la Universitato Tsinghua kunlabore kun la Ĉina Popopla Instituto pri Eksterlandaj Aferoj, la forumo estas altnivela neregistara seminario fokusiĝantaj pri internaciaj sekurecaj temoj.
Super arĝenta, per ruĝa georga kruco kvaronigita blazonŝildo situas ruĝa ŝildosupro kun ora, brita leono, tenanta kokosnukson.
La unua blazonoparto, supre heraldike dekstre (do el spektanta vidpunkto maldekstre), enhavas tri plantojn de sukerkano.
Maldekstre kaj dekstre de la ŝildo staras du lokuloj en tradiciaj militaj vestaĵoj - ili servas kiel ŝildoportantoj. La du homoj portas tradician zontukon, la heraldike dekstra persono krome lanco kaj la heraldike maldekstra klabon. Ili staras sur rubando, sur kiu estas notata la nacia moto de la fiĝiaj insuloj:
Fiĝioj • Kiribato • Marŝala Insularo • Federacio de Mikronezio • Nauro • Nov-Zelando • Palaŭo • Papuo-Novgvineo • Salomonoj • Samoo • Tongo • Tuvalo • Vanuatuo
Usona Samoo • Kukinsuloj • Franca Polinezio • Gvamo • • Nov-Kaledonio • Niuo • Nord-Marianoj • Pitkarna Insulo • Tokelao • Valiso kaj Futuno
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj
Interreto, komputiloj kaj poŝtelefonoj hodiaŭ ludas gravan kaj preskaŭ neeviteblan rolon en ĉies vivoj, inkluzive de infanoj kaj junuloj. Kvankam en plej multaj kazoj, tio estas bona kaj utila, uzado de la interreto havas ankaŭ riskojn. Unu el tiuj estas reta ĉikanado: turmentado de infanoj fare de (ekzemple) samklasanoj, kiu ne ĉesas, kiam la lernejo finiĝas, sed sekvas ilin ankaŭ ĝis ilia ĉambro. Granda proporcio de junuloj (minimume 1 el 5, laŭ kelkaj fontoj eĉ ĝis duono de ĉiuj ret-uzantaj junuloj) jam spertis tiuspecan ĉikanadon. Ĉar la gepatroj kaj instruistoj kutime kreskis en mondo sen interreto, aŭ almenaŭ sen Facebook kaj saĝtelefonoj, ili ne ĉiam scias, kiel reagi al tiaj fenomenoj. Pro tio la organizo Edukado@Interreto, kunlabore kun 7 aliaj partneroj el diversaj eŭropaj landoj, partoprenis al kreado de la retejo pri kiberia ĉikanado: http://cyberhelp.eu La paĝaro celas trejni ĉefe instruistojn (sed ĝi utilos ankaŭ por gepatroj kaj eĉ la lernantoj mem), por ke ili sciu, kion fari kaze de reta (kiberia) ĉikanado de iliaj lernantoj, kaj kapablu instrui ilin pri tiuj temoj.
Instrumaterialoj (ellaboritaj speciale por instruistoj kaj pedagogoj kaj adaptitaj al diversaj instrugradoj)
Lernigaj videoj (en kiuj pedagogoj kaj juristoj el diversaj Eŭropaj landoj rakontas siajn opiniojn kaj spertojn pri la reta ĉikano)
Diskutejo (Interaktiva forumo en multaj lingvoj por pedagogoj kiu helpas trovi fakan konsilon kaj interŝanĝi spertojn)
La projekto daŭris de 2013 ĝis 2015 kaj estis financata de la Eŭropa Komisiono. Ekde 2015 okazas dua paŝo de tiu projekto sub la nomo « Schu hin! » (Rigardu!): la retejo estos plivastigita kaj kovros pli da temoj, kiel ekzemple protekto de personaj datumoj. La retejo estas nun disponebla en dek lingvoj (bg, cs, de, gr, en, es, lt, ro, si, sk), sed ankoraŭ ne en Esperanto; Se tiu ĉi temo interesas vin kaj vi ŝatus helpi traduki la paĝon al Esperanto, via helpo estas tre bonvena! Vi povas kontakti nin ĉe info HELIKO ikso PUNKTO net kaj sinproponi por la tradukado. La retejo uzas tre facilan traduksistemon (al kelkaj eble konatan de ekz. Lernu.net aŭ lingvo.info). La Esperanto-versio jam estas je 24% tradukita, do bezonatas la ceteraj 76% da enhavo, kio estas ĉ. 35 paĝoj. Jen do bona defio, kontribui al moderna lingvo-uzo de Esperanto, pri moderna kaj tre aktuala temo! Ĉu troviĝus volontulo/j por tiu tasko?
Ĉu la Universalaj kongresoj estas ĉefe aranĝoj por Esperanistoj (por renkontiĝi, babili, kunsidi, diskuti, amuziĝi) aŭ ili servu kiel perfekta, taŭga reklamilo de nia movado, propagandilo pri Esperanto por ekstera publiko? Verŝajne ideala solvo estas kombini tiujn ĉi du flankojn de la kongresoj. Kun taŭga strategio eblas kontentigi ambaŭ dezirojn. Pri tio nun strebas la slovaka teamo, organizante la 101-an Ukn en Nitro. Ĉu ĝi sukcesos, eblos taksi facile tuj post la kongreso. Jen, tamen jam nun eblas raporti pri la antaŭkongresa reklamo pri Esperanto kaj pri planoj dumkongresaj. (Legi pli…)
Ni ĉi tie republikigas artikolon, kiun nia irlanda volontulo Robert verkis kaj publikigis en sia blogo.
Dum la Kristnaskaj ferioj, mi revenis hejmen kaj renkontis kelkajn amikojn kaj ili demandis min kion mi faras nuntempe. “Nu,” mi diris, “mi laboras en Esperanto-oficejo.” Ili tute ne povis kompreni min. Kio estas Esperanto? Kial iu volus paroli ĝin? Kial ne paroli la anglan, la lingvo de ĉiuj en la mondo? Ĉu Esperanto eĉ estas vera lingvo? Ĉu mi freneziĝis? (Legi pli…)
Originale, Evildea (kies vera nomo estas Richard Delamore) videoblogis angle, sed iom post iom, la kanalo pli kaj pli Esperantiĝis kaj nun ĉiuj videoj estas Esperante. La filmetoj estas popularaj kun komencantoj (precipe la “Duolinganoj”) kiu volas praktiki sian Esperanton kaj aŭdi la lingvon. Li parolas klare, sen fortakĉento kaj enkondukas homojn al Esperantujo. Sed pli spertaj Esperantistoj ankaŭ ŝatas liajn videojn ĉar ili estas amuzaj kaj interesaj. Oni ĝojas vidi Esperantajn videojn kiuj ne estas simple denove pliaj videoj pri kiel bonega Esperanto estas. Anstataŭe li ofte ŝercas (li komencas ĉiujn filmetojn per “Jen Evildea, via Dio!”), faras stultaĵojn (li manĝis akran kapsiketon), ludas videoludojn (li eĉ instruis Esperanton per World of Warcraft) kaj simple uzas Esperanton kiel normalan, vivantan lingvon. Li parolas pri sia vivo, laboro, edzino, amikoj, kaj serioze kaj ŝerce, kaj ofte agas freneze.
Rusio, Okcidentaj Balkanoj (Albanio, Bosnio kaj Hercegovino, Kosovo, Montenegro, Serbio), orientaj partnerlandoj de EU (Armenio, Azerbajĝano, Belorusio, Kartvelio, Moldavio, Ukrainio), sudmediteraneaj landoj (Alĝerio, Egiptio, Israelo, Jordanio, Libano, Libio, Maroko, Palestino, Sirio, Tunizio).
Kelkaj filmetoj havas subtekstojn (ĉefe angle kaj Esperante) kaj oni povas aldoni pliajn per Amara. Li videblogas ĉiutage, komencinte antaŭ naŭ monatoj, do estas ĉirkaŭ 300 videoj kun entute preskaŭ 200 000 vidoj. Do se vi iam volas rigardi iun Esperantaĵon por praktiki, informiĝi aŭ amuziĝi, spektu Evildea.
Plia en la vico de edukaj multlingvaj projektoj, en kiuj estas E@I aktive envolvita traktas tre aktualan temon: kiberian ĉikanadon (angle cyber bullying).
Jen eta superrigardo pri la agado de E@I ekde ties komenco ĝis nun (14-a de novembro 2015), omaĝe al la 10-jariĝo de la fondo de la organizo kiel memstara neregistara organizaĵo:
La termino kiberia ĉikanado (ankaŭ elektronika ĉikanado, e-ĉikanado, enreta ĉikanado) signifas intencan insultadon, minacojn, malkaŝadon de intimaj informoj aŭ ĝenado de aliaj, uzante modernajn komunikilojn – ĝenerale daŭrante pli longan tempon.
La agado de E@I konsistas el kelkaj partoj, foje forte ligitaj, foje tute sendependaj. La projektojn kaj la agadon eblas dividi al: organizado de aranĝoj, kreado de edukaj retejoj, eldona agado, ceteraĵoj. Jen eta superrigardo de ili, dividitaj al unuopaj kategorioj.
Kiberia ĉikanado okazas ĉu per interreto (ekz. per retpoŝto, babilejoj, sociaj retoj, tra videoj en interretaj portaloj), aŭ per poŝtelefono (ekz. tra SMS-j aŭ ĝenvokoj).
Ĝisdatigo: Ni denove havas unu liberan lokon en nia oficejo por nova volontul(in)o. Ni povas akcepti volontulon de ajna lando de Eŭropa Unio (krom Slovakio), Makedonio, Islando, Liĥtenŝtejno, Norvegio aŭ Turkio. La volontulado daŭras maksimume 10 monatojn kaj povas komenciĝi jam en januaro 2016 (laŭ interkonsento). Kandidatiĝu ĝis la 15-a de decembro 2015!
La retejo http://cyberhelp.eu/ prezentas la temon de la enreta, cifereca ĉikanado per materialoj, preparitaj ĉefe por instruistoj por uzi ilin dum la lecionoj kun siaj lernantoj. La enhavo estas dividita laŭ la aĝo de la lernantoj: 3-4a klaso, 5-6a kaj 7-8a klasoj. La enhavon eblas ankaŭ simple elŝuti en PDF aŭ uzi rekte la retan version. Krome, la paĝaro enhavas multlingvan forumon, dediĉitan al tiu ĉi temo kaj edukajn videojn, kie instruistoj de diversaj landoj rakontas siajn spertojn pri la kiberia ĉikanado kaj kiel oni solvu ĝin. La paĝo enhavas ankaŭ tre bonan enkondukon, kie troviĝas bazaj informoj pri kiberia ĉikanado – kio ĝi estas, kiel ĝi danĝeras, kiel eviti ĝin aŭ kion fari, se ĝi jam aperas. Minimume tiun ĉi enkondukon devus en nuna tempo legi kaj memori ĉiu uzanto de komputiloj kaj interreto.
Enhavo de la portalo haveblas nun en 8 lingvoj – Esperanto nune ankoraŭ mankas, sed la traduksistemo (simila al tiu de ekz. lernu.net) pretas por aldono de ajna lingvo – se do troviĝas volontulo, ema traduki enhavon de la retejo al Esperanto, volonte kontaktu nin ĉe info@ikso.net.
Estus certe bone, ke ankaŭ tia ĉi temo estu priskribita en Esperanto, kaj ekzistu ankaŭ Esperanto-versio de la portalo. Des pli, ĉar la retejon uzas/os diversaj instruistoj de la tuta Eŭropo, kaj eĉ de la mondo, do videbligo de Esperanto tie havus ankaŭ “flankan”, reklaman efikon.
Krome, se vi volas traduki la paĝon ankaŭ al iu alia lingvo (kiu ne aperas nune en la retejo), ankaŭ tio estas ebla kaj bonvena. Simple kontaktu nin por priparoli la detalojn kaj por doni aliron al la tradukejo.
ŝatas aktive okupiĝi pri Esperantaj projektoj (ekz. organizado de aranĝoj aŭ evoluigo de interretaj projektoj) kaj volas helpi la disvastigadon de Esperanto?
Komence de septembro estis lanĉita sekva el la lingvoinstruaj retejoj, en kiuj E@I kunlaboras. Ĉi-foje temas pri instruado de la ĉeĥa lingvo, kiun oni povas eklerni en la paĝaro www.mluvtecesky.net (mluvte česky = parolu ĉeĥe).
ŝatus dum 12 monatoj senpage loĝi en la Esperanta ĉefurbo de Slovakio kaj esti membro de internacia teamo, kiu ĉiutage laboras por Esperanto, en Esperanto?
La projekto “CZKey” estis subtenita de la ĉeĥa nacia agentejo de la EU-programo “Erasmus+”, enkadre de la projekto Leonardo. Temis pri 2-jara projekto pri “transpreno de novigo/noveco”, de la antaŭa projekto de E@I “slovake.eu“. La paĝaro pri la slovaka lingvo ekplaĉis al la ĉeĥaj instruistoj de la ĉeĥa, kaj surbaze de la antaŭa kunlaboro ankaŭ pri la germana retejo deutsch.info (pri kiu nun okazas plia paŝo de ties evoluo, kun pretigado de nova enhavo kaj aplikaĵoj) oni en Brno decidis, ke estus tre bone, se ankaŭ la ĉeĥan lingvon oni povus lerni rete, multlingve kaj senpage. La tuton kunordigis Centro de lingva edukado de Universitato de Masaryk en Brno, en kiu ankaŭ laboras Marek Blahuš, kiu ankaŭ aktive kunlaboris pri la projekto. Entute pri la projekto laboris kvin partneroj el Ĉeĥio, Slovakio, Germanio, Aŭstrio kaj Pollando, kaj fakte en 3 el ili estis envolvitaj esperantistoj kaj eblas eĉ rekte diri, ke la projekto mem ekestis danke al Esperanto.
ĉiuj landoj de la Eŭropa Unio (Aŭstrio, Belgio, Britio, Bulgario, Ĉeĥio, Danio, Estonio, Finnlando, Francio, Germanio, Grekio, Hispanio, Hungario, Irlando, Italio, Kipro, Kroatio, Latvio, Litovio, Luksemburgo, Malto, Nederlando, Pollando, Portugalio, Rumanio, Slovenio, Svedio) krom Slovakio;
La paĝaro instruas la ĉeĥan lingvon tre bunte kaj abunde: unue troviĝas baza kurso, ekde tuta komencanta nivelo A1 kaj A2, aldone riĉa trarigardo de gramatiko. Sekve estas aldonita parto de B niveloj, kiu jam estas speciale orientita al la “medicina ĉeĥa”, pro la fakto, ke la universitato en Brno instruas medicinajn studentojn de eksterlando, kiuj bezonas ĝuste tian vortprovizon lerni plej urĝe. La kurso estas akompanata de multaj ekzercoj, sep horoj da aŭdmaterialoj kaj tre praktika vortaro. En la retejo ankaŭ troviĝas multlingva diskutforumo kaj aldone buntaj informoj pri Ĉeĥio.
Kategorioj Elekti kategorionAmuzaĵoj kaj interesaĵojAparataro kaj akcesoraĵojAspektigo kaj grafikoBroŝurojDungitojDVD-jE@InfoEdukaj retprojektojEn la ĉefpaĝoFoto kaj videoInterreto kaj komunikadoKD-jKunlaborantojLaboro kaj negocoLibrojLudojNuntempe neevoluigatajPartnerojPri EsperantoProgramadoProgramaro kaj sekurecoProjektoj kaj aranĝojScienco kaj teknikoSenkategoriaSenkategoriaT-ĉemizojVolontuloj
La paĝaro mem estas havebla nun en kvin lingvoj: la ĉeĥa, slovaka, pola, germana kaj angla. Prepariĝas la rusa versio, pripensataj estas kelkaj aliaj. La esperanto-versio ankoraŭ ne ekzistas – ĉefe temas pri tempa kaj persona manko: la enhavo de la retejo konsistas el preskaŭ 350 paĝoj da teksto – kio estas enorma kvanto, por fari ĝin de volontulo/j. Ĝis nun ni ne sukcesis trovi taŭĝa/jn homo/jn en Ĉeĥio, kiuj pretus helpi pri la paĝaro kaj E-igi ĝin. La sistemo estas tamen kreita tiel, ke eblu aldoni ajnan lingvon al la paĝaro, do kompreneble EO versio estus tre bonvena.
Ĉi tiu retejo uzas kuketojn por certigi plej bonan uzadon. Se vi plu uzos la retejon, ni supozos, ke vi konsentas kun tio.Akcepti
Sekva en la vico de lingvoj, pri kiuj nun E@I okupiĝas estas la rusa – jam venontjare espereble aperos beta-versio de la paĝaro ankaŭ por tiu ĉi lingvo, kadre de la EU-projekto “Russian Online”.
Novaĵojn pri la retejo kaj ankaŭ pri la ĉeĥa lingvo ĝenerale eblas sekvi ankaŭ en Facebook: www.facebook.com/mluvtecesky.net
En 2013 estis lanĉita la retejo deutsch.info, multlingva retejo por lerni la germanan lingvon. Ĝi estas la tria tia retejo, en kiu partoprenis E@I: ĝi sekvas lernu! kaj Slovake.eu, kaj post ĝi sekvas mluvtecesky.net kaj russky.info.
Deutsch.info estas la plej populara el ĉiuj retejoj, pri kiuj E@I kunlaboris: ĝi estis vizita pli ol 6 milionojn da fojoj ekde sia apero; en la pasinta monato, ĝi ricevis 436 000 vizitojn kaj averaĝe 15 000 homoj vizitas ĝin ĉiutage. Ĝi enhavas kursojn de nivelo A1 (komencanto) ĝis B1 (progresanto) kaj praktikajn informojn por vivi en Germanio kaj Aŭstrio. Ĝi estas disponebla en 19 lingvoj, inkluzive de Esperanto. La laste aldonita lingvo estas la araba, kaj la persa aperis danke al irana esperantisto.
Nuntempe (de 2014 ĝis 2017) okazas dua paŝo de la projekto, financata la programo Erasmus+ de la Eŭropa Unio: la retejo estos plivastigita per kurso de nivelo B2, ĝi estos tradukita al pli da lingvoj, estos aldonitaj pli da utilaj informoj (jam aperis praktitaj informoj por rifuĝintoj) kaj la mediateko estos pliriĉigita. Pri tiu projekto kunlaboras naŭ partneroj el sep landoj, kaj en tri el tiuj naŭ organizaĵoj laboras esperantistoj (E@I, Studio Gaus kaj Inter-kulturo).
E@I nuntempe laboras pri nova projekto: Russky.info, retejo por lerni la rusan lingvon. La projekto, subtenata de la eŭropunia programo Erasmus+ sub la nomo “Russian Online”, daŭras de 2014 ĝis 2017.
Russian Online provizos senpagan multlingvan kaj interagan retejon por reta lernado de la rusa lingvo. La retejo enhavos ne nur kursojn de la rusa lingvo en la niveloj A1 kaj A2, sed ankaŭ praktikajn informojn por komerci en Rusio. Estos specifaj lecionoj pri komercado en Rusio. Vortaro kun 10 000 vortoj inkluzivanta sonregistrojn de la elparolo kaj gramatika gvidilo kompletigos la lernan sperton. La retejo aperos fine de 2016 aŭ printempe en 2017 kaj ĝi estos disponebla minimume en 9 lingvoj.
Surbaze de la sperto de lernu!, kiun vi certe konas, E@I kaj la germana firmao Studio Gaus decidis antaŭ pluraj jaroj plivastigi la ideon al aliaj lingvoj kaj krei la retejon Slovake.eu laŭ la sama principo, por instrui la slovakan. Ĉar tiu projekto estis sukcesa, ili plu kunlaboris por krei la retejojn Deutsch.info kaj Mluvtecesky.net, respektive por la germana kaj la ĉeĥa.
Estas interese rimarki, ke ĉi tiu projekto naskiĝis danke al lernu! kaj Esperanto. Pri ĝi kunlaboras 10 partneroj el 7 landoj, kaj ĉe tri el ili laboras esperantistoj. Tio montras, ke esperantistoj interesiĝas ne nur pri sia lingvo, sed ankaŭ pri aliaj. Kaj, plej grave, vi baldaŭ povos lerni tiun fascinan kaj belegan lingvon, pordon al riĉa kulturo kaj vasta mondoparto!
Se vi volas plibonigi vian Esperanton, lerni pri la lingvo, vidi vivon en Aŭstralio aŭ simple amuziĝi, do rigardu la filmetojn de Evildea. Li estas unu el la plej aktivaj Esperantistoj en la mondo kaj kreas filmeton ĉiutage. La filmetoj estas pri io ajn en la mondo, lia vivo, la historio kaj kulturo de Esperanto, diskutoj de interesaĵoj aŭ amuzaj stultaĵoj.
1 En la monato Nisan, en la dudeka jaro de la reĝo Artaĥŝast, antaŭ li staris vino. Kaj mi prenis la vinon kaj donis al la reĝo; kaj ĝis tiam mi ne estis malgaja antaŭ li.
2 Kaj la reĝo diris al mi:Kial vi aspektas malbone, kvankam vi ne estas malsana? tio certe estas doloro de koro. Kaj mi forte ektimis,
3 kaj mi diris al la reĝo:La reĝo vivu eterne; kiel mi povas ne aspekti malbone, kiam la urbo, kiu estas la tomboloko de miaj patroj, estas dezertigita, kaj ĝiaj pordegoj estas forbruligitaj per fajro?
5 kaj diris al la reĝo:Se al la reĝo plaĉas, kaj se via sklavo havas vian favoron, permesu al mi veturi en Judujon, en la urbon, kie troviĝas la tomboj de miaj patroj, kaj konstrui ĝin.
6 Kaj la reĝo diris al mi (la reĝino sidis apud li):Kiel longe daŭros via veturado? kaj kiam vi revenos? Kaj la reĝo bonvolis forliberigi min, kaj mi difinis al li templimon.
7 Kaj mi diris al la reĝo:Se al la reĝo plaĉas, oni donu al mi leterojn al la transriveraj regionestroj, ke ili permesu al mi trairi, ĝis mi venos en Judujon;
8 kaj ankaŭ leteron al Asaf, la gardisto de la reĝa arbaro, ke li donu al mi arbojn por tegi la pordegojn de la kastelo ĉe la templo, kaj por la murego de la urbo, kaj por la domo, en kiu mi loĝos. Kaj la reĝo donis al mi, ĉar super mi estis la favora mano de mia Dio.
9 Kaj mi venis al la transriveraj regionestroj, kaj mi donis al ili la leterojn de la reĝo. Kaj la reĝo sendis kun mi oficirojn kaj rajdistojn.
12 mi leviĝis nokte kune kun nemultaj homoj, kiuj estis kun mi; mi al neniu ion diris pri tio, kion mia Dio inspiris al mi fari por Jerusalem; neniu besto estis kun mi, krom tiu, sur kiu mi rajdis.
10 Kiam tion aŭdis Sanbalat, la Ĥoronano, kaj Tobija, la sklavo Amonida, ili havis grandan ĉagrenon, ke venis homo, por zorgi pri la bono de la Izraelidoj.
13 Kaj mi trarajdis nokte tra la Pordego de la Valo, al la Fonto de la Drako kaj al la Pordego de Sterko; mi rigardis la muregojn de Jerusalem, kiel detruitaj ili estas, kaj ĝiajn pordegojn, kiel ili estas forbruligitaj per fajro.
14 Kaj mi alrajdis al la Pordego de la Fonto kaj al la Reĝa Lageto; sed tie ne estis sufiĉe da spaco, ke povu trairi la besto, kiu estis sub mi.
15 Kaj mi leviĝis nokte laŭ la torento kaj pririgardis la muregon, kaj, trarajdinte denove tra la Pordego de la Valo, mi revenis.
16 Kaj la estroj ne sciis, kien mi iris kaj kion mi faras; nek al la Judoj, nek al la pastroj, nek al la eminentuloj, nek al la estroj, nek al la ceteraj plenumantoj de la laboroj mi ion diris ĝis nun.
17 Kaj mi diris al ili:Vi vidas la mizeron, en kiu ni troviĝas, kiel Jerusalem estas dezertigita kaj ĝiaj pordegoj estas forbruligitaj per fajro; ni iru kaj konstruu la muregon de Jerusalem, ke ni ne estu plu en malhonoro.
18 Kaj mi rakontis al ili pri la mano de mia Dio, kiu favore estis super mi, ankaŭ la vortojn de la reĝo, kiujn li diris al mi. Kaj ili diris:Ni leviĝu kaj konstruu; kaj iliaj manoj fortiĝis por la bono.
19 Kiam tion aŭdis Sanbalat, la Ĥoronano, kaj Tobija, la sklavo Amonida, kaj Geŝem, la Arabo, ili ridis pri ni kaj rigardis nin malestime, kaj diris:Kio estas tiu afero, kiun vi faras? ĉu ne kontraŭ la reĝo vi ribelas?
20 Kaj mi respondis al ili, kaj diris al ili:Dio de la ĉielo donos al ni sukceson, kaj ni, Liaj servantoj, leviĝos kaj konstruos; sed vi havas nenian parton nek rajton nek memoron en Jerusalem.
Sleipnir estas – en nord-ĝermana mitologio – la okkrura ĉevalo de Odino. Patro de Sleipnir estis la virĉevalo Svaðilfari, patrino estis Loki, kiu aliformigis sin en ĉevalinon kaj delogis Svaðilfari, dum la konstruo de Asgardo. La rezulto estis Sleipnir, kiun Loki donacis al Odino.
Helpu al Vikipedio plilongigi ĝin. Se jam ekzistas alilingva samtema artikolo pli disvolvita, traduku kaj aldonu el ĝi (menciante la fonton).
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
La Tera tribuluso (Tribulus terrestris) estas plantspecio en la genro tribulusoj el la familio cigofilacoj (Zygophylaceae). Ĝi estas disvastigita en la tropikaj kaj subtropikaj landoj en Azio, Afriko, Sudeŭropo kaj en la norda Aŭstralio kaj estas enportita en la Neotropikon.
En la farmakologio la tera tribuluso estas uzata kiel toniko. Ĝi onidire plifortigas la seksan potencon.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Hodiaŭ mi preskaŭ malfruiĝis je prelego, ĉar sub tramo per kiu mi volis veturi al universitato aperis fumo. Fumo kaj fia odoro. Jam antaŭe, kiam tramo komencis haltiĝi, al mi ŝajnis, ke mi aŭdis strangan sonon. Tuj poste ĉe bremso emerĝis griza nebuleto de fumo. Mi tion rimarkis, kiam mi staris ĉe haltejo, sed tamen mi entramiĝis. Verŝajne mi ne havas instinkton de memsavo:) Nur kiam aliaj pasaĝeroj komencis krii kaj rapide fuĝi, mi decidis, ke pli bone, se mi ankaŭ eliros. Venis tramŝoforo (eble tramkondukisto? mi ne certas pri tiu vorto), telefonis iel. Ĉiuj pasaĝeroj eltramiĝis, haltiĝis ankaŭ sekva tramo. Por ne ŝtopi ĉiujn sekvajn tramojn, mia tramo sen homoj forveturis en nebuleto de fumo. Mi entramiĝis en sekva tramo kaj bonŝance mi sukcesis veni antaŭ komenciĝis prelego. Mi ne scias, ĉu vere estis ia fajro aŭ nur fumo ĉiuj timigis, sed bone, ke tiu averio ne estis danĝera kaj neniu vundiĝis.
Saluton, karaj aŭskultantoj! Mirinda kore bonvenigas vin al la vendreda programero Fokusoj de la Semajno. Bonvolu aŭskulti nian resumon de lastatempaj okazaĵoj.
Prezidanto Xi Jinping diris, ke Ĉinio penos plu por efektivigi la Tagordon de 2030 pri Daŭripova Disvolvado kaj akceli nacian evoluigon en pli efika, justa kaj daŭripova maniero.
Li faris la rimarkojn en gratula letero lunde por la inaŭguro de la ĉina internacia centro de evolu-scio, kiu celas faciligi studon kaj interŝanĝojn pri teorio kaj praktiko de disvolvado.
Xi diris, ke li ĝojas vidi la inaŭguron de la centro, kiun li proponis en la Pintkunveno de la Unuiĝintaj Nacioj pri Daŭripova Disvolvado en septembro de 2015, kaj esperas, ke la centro kontribuos al esploro kaj interŝanĝo pri evoluigo inter diversaj landoj kaj helpos akceli tutmondan efektivigon de la tagordo 2030.
Xi diris ankaŭ, ke efektivigo de la tagordo 2030 estas la komuna respondeco de la internacia komunumo. La ĉina registaro alte taksas la efektivigon de la tagordo kaj publikigis sian nacian planon pri la efektivigo.
Ĉinio marde urĝis Japanion plenumi siajn promesojn kaj preni konkretajn agojn por plibonigi duflankajn rilatojn.
Estas raporto, ke japana ministro pri eksterlandaj aferoj Taro Kono vizitos Afrikon ekde merkredo por ĉeesti la ministran kunvenon de la Tokia Internacia Konferenco pri Afrika Disvolvado, kie li alvokos por libereco de navigado en la Suda Ĉina Maro.
Proparolanto de la ĉina Ministerio de Eksterlandaj Aferoj Hua Chunying diris, ke ŝi rimarkis rilatajn raportojn, kaj opinias, ke la Tokia Internacia Konferenco pri Afrika Disvolvado devas subteni pacon kaj disvolvadon de Afriko.
Hua diris, ke nun, la situacio en la Suda Ĉina Maro estas stabiligita kaj plibonigita danke al la komunaj klopodoj de Ĉinio kaj membroj de la Asocio de Sudorient-Aziaj Landoj. Ŝi urĝis Japanion respekti la klopodojn faritajn de regionaj landoj por konservi pacon kaj stabilecon en la Suda Ĉina Maro. Ĉinio esperas, ke Japanio ludos konstrueman rolon en la Suda Ĉina Maro.
La Ĉina Fervoja Korporacio diris dimanĉe, ke la nova ĉina kuglotrajno Fuxing kuros sur la pekina-ŝanhaja rapidega fervojo kun la rapideco de 350 kilometroj ĉiuhore ekde la 21a de septembro. Ĝi estos la plej rapida komerca kuglotrajno en la mondo kaj mallongigos la vojaĝon de 6 horoj inter la du urboj ĝis 4,5 horoj.
Ĉinio komencis funkciigi sian unuan rapidegan trajnon kun la rapideco de 350 kilometroj inter Pekino kaj Tianjin en aŭgusto de 2008 kaj malfermis almenaŭ tri pliajn rapidegajn fervojliniojn tutlande en la sekvaj jaroj, kaj poste laŭ la instrukcio de la registaro, la rapideco estis reduktita ĝis la nivelo inter 250 kaj 300 kilometroj.
La trajnoj Fuxing debutis en junio kaj kapablas atingi la maksimuman rapidecon de 400 kilometroj ĉiuhore
La 27an de julio, la trajnoj Fuxing estis provitaj pri sekureco kaj fidindeco kun maksimuma rapideco. Ekde la 21a de septembro, ĉi tiuj trajnoj faros sep rondajn vojaĝojn ĉiutage.
La trajnoj estas tute dezajnitaj kaj fabrikitaj en Ĉinio, sub la gvidado de la Ĉina Fervoja Korporacio. Ĉinio posedas kompletajn intelektajn rajtojn pri la trajnoj.
Caroline AIGLE (naskiĝis la 12-an de septembro 1974(nun 1974-09-12), mortis la 21-an de aŭgusto 2007) estis franca piloto de ĉasaviadilo. Ŝi naskiĝis en Montauban. Ŝi estis la unua en Francio trejnita por flugi per aviadilo "Mirage 2000". Ŝi mortis pro velkanta melanomo. Ŝi estis patrino de du knaboj. Prezidanto de la Respubliko Nicolas Sarkozy aljuĝis al ŝi la Medalon de Aeronaŭtiko per postmorta agnosko.
Kelkajn semajnojn antaŭ sia morto, ŝi estis selektita fare de Eŭropa Kosma Agentejo por trejnado por fariĝi kosmonaŭto.
En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Caroline Aigle en la baza angla Vikipedio.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
volis renkontiÄi kun homo, pli malbonan en duagradan lernejon. Abdul, en du vojoj vin mondo, kion oni En la lasta,
kie pli rapide batas Ja, ja, doktoro Rank, diris al Ĺi Äi nun estas Kroll, â mi sed en Okcidento homfrate.
Doroteo, diris la la pordon, Ĺi je hazard. Tiu profunde trafis mian Äin kaj Äľetis kiel malĹate sin apogante sur unua bato.
kaj brako Äľus ÄirkaĹ­ligis Kelkfoje Ĺi marĹis bela Äambro supre, lanternvirojn,[] kaj tiel plu. Sinjoro, tiel
Britain, tute trankvilanime des pli kolerigis Ĺin, cerbohavo valoras en Äi Äin Äiam bona. Ho! Li estas koton kiam la poĹoj ili silente sidiÄis por nazon kaj buĹon. Sino iras al la
skribinto estis la eblon vivi celo de Äio Äi tie poste, nun ni volas trovis propran klare distingebla el la mallaĹ­tajn sonojn
Engi estis ĝis la 31-a de decembro 2010 politika komunumo de Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 635 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumo Engi estis integrita al la nova komunumo Glaruso Sudo.
Engi situas ĉe la bordo de la rivero Sernf suda flankorivero de Linth. La iama komunumo konsistas el la tri partoj Vorderdorf, Dörfli kaj Hinterdorf.
La komunumo Engi limis al en nordo al Quarten (SG), en nordoriento al Flums (SG), en oriento kau sudo al Matt, en sudokcidento al Schwanden, kaj en norokcidento al Sool.
Ĝis en la jaro 1969 inter Schwanden kaj Elm ekzistis la tiel nomita Sernfvalo-Fervojo, kiu tiam estis anstataŭigita per aŭtobuslinio. Per tiu buslinio Engi estas hodiaŭ konektita al la publika transportreto.
En la iama adrezominejo Landsplattenberg estis regule trovitaj fosilioj, ĉefe fiŝoj sed ankaŭ testudoj kaj birdoj. La iama minejo hodiaŭ viziteblas por turistoj.
Sur la teritorio de la iama tekstilfabriko Weseta hodiaŭ troviĝas la Glarusa Naturscienca Muzeo (germane: Glaner Naturkundemuseum).
Ek de la 16-a jarcento en Engi funkciis Ardezo-Minejo, kiu pro ekonomiaj kialoj estis fermita en la jaro 1961. Hodiaŭ la minejo Landsplattenberg estis turimse vizitebla.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumoj Betschwanden, Braunwald, Elm, Engi, Haslen, Linthal, Luchsingen, Matt, Mitlödi, Rüti, Schwanden, Schwändi, kaj Sool estis surbaze de la glarusa komunumreformo kunigitaj al la nova komunumo Glaruso Sudo.
Engi apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
La komenco La kanzono "Virino kun virin' " en esperanto La fino. La fino. Esperantistoj kune post la koncerto. Stultaĵo. Kun Ági kaj Jani. Samtage kun Ági. La 20an de februaro post la koncerto. La 21an de februaro 2010 ĉe mia amiko Peter Berent… Kun Gerhard ekde tridek jaroj :-) Purigante la aŭtomobilon. La purigita aŭtomobilo. Post la koncerto ĉe Erĵi. Erĵi kaj mi Erĵi kaj mi En la vestejo: Ivan Bradányi kaj Aleksando Munkáĉi… Ekzercoj antaŭ la spektaklo. Trejnado Trejnado Fészek klub-ban 2010.02.20. Attila Afisxo por la koncerto attila kaj joan noen unserstpoelten kronenzeitung A so a Theater Das Tier.ORF 1990Einzi Angela Bischof Krenn Zenit TV Nancy Nordine kaj Attila Stroganoff en Cenario I'm too sexy / en Cenario Scrooge en Gloria Teatro En la teatro de St. Poelten En la teatro de St. Poelten My fair Lady kun Gerald Pichowetz en Baden bei Wie…
Kocerto en la Klubo de la artistoj en Budapeŝto la 20an de februaro 2010 Kocerto en la Klubo de la artistoj en Budapeŝto la 20an de februaro 2010
Noto: figuroj por unuaj monatoj estas tro malaltaj. Revizhistorio ne estis ĉiam konservita en la komencaj tagoj.
Efektiva nombro de la partoprenantoj estis preskaŭ sama kiel tiu de la septmbra Sumoo. Do nombre Sumoo ne evoluis.
Multiĝis perfektaj venkintoj de 23 en septembro ĝis 30. Mi altetaksas, ke multaj tre serioze luktadis. Mi estas certa, ke tiuj luktistoj havis grandan frukton kun granda kontento.
D: Maegasira (la kvina rango) luktistoj kun 4 malvenkoj aŭ pli en septembro kaj novaj partoprenantoj
Nia E-grupeto adiaŭas kun somero en Haapsalu. Frumatene ekneĝis! Tallinna E-klubis Tallinna E-klubis Tallinna E- klubis Tallinna E-klubis Tallinna klubis Finfine aperis suno! Freša neĝo parte jam degelis. Jen, suno jam adiaŭas ! Estas la 16-a horo hodiaŭ. Senventa posttagmezo ĉe maro Kelkaj marbirdoj restis vintrumi , sed baldaŭ maro… Somera kafejo ripozas Ĉe marbordo Mallarĝa strato apud maro Vintra florornamaĵo Kristnaskarbo sur la urboplaco en Haapsalu La fortikaĵa preĝejo el la XIII jarcento. Haapsalu Vespera urbo Vespera promenado Kristnaskarbo sur la urboplaco Agrablan la unuan adventon! Mezvintre en vilaĝo Promenado ĉe la marbordo, videblas marbirdoj. La sorparbo ĉe la maro en Haapsalu. Aŭtuno en mia ĝardeno 2014. Oktobro Oktobro Oktobro en mia gxardeno Oktobro Vitra ornamajxo en Bonaero, Argentino. Oktobraj koloroj en Estonio En Caminito, Bonaero Malnova urboparto Caminito en Bonaero Multkoloraj domoj en Bonaero, parto Caminito Bonaero Baltiaj Esperanto Tagoj-50 komencos! Akvocentro en Jurmala, urbo de BET-50 La Esperanto-prezidantoj de tri respublikoj Estona grupo en BET-50. La solena malfermo de BET-50. La BET-ejo Jubilea torto dum la ferma vespero. Universala Kongreso de Esperanto 99 en Argentino,…
Dalai-lamao, la spirita gvidanto de multaj tibetaj budhanoj, ĉi-jare transdonis la premion "Lumo de vero" al fondaĵo Hergé pro la bildstria verko "Tinĉjo en Tibeto". Lige kun la ceremonio, oni disdonis al la ĉeestantoj ekzemplerojn de la esperantlingva eldono de la verko. Esperantistoj ŝajne ne ĉeestis dum la ceremonio, sed laŭ neesperantista ĉeestinto, la esperanta versio estis disdonita "kun la espero, ke iam ni ĉiuj parolos la saman lingvon". La premio "Lumo de vero" estas disdonata ĉiujare de la Internacia Kampanjo por Tibeto. Ĝin ricevas personoj kaj institucioj, kiuj faris "signifajn kontribuojn al la tibeta batalo por homaj rajtoj kaj libereco".
Ĉi-jare estis du premiitoj. Unu estis la sudafrika ĉefepiskopo Desmond Tutu, kiu ricevis la distingon pro sia strebado por fortigi la rajtojn de subprematoj, kaj pro sia klara subteno al la rajtoj de tibetanoj.
La alia premiito ĉi-jare estis la fondaĵo Hergé, kiu estis premiita pro ĝia subteno al la heredaĵo de la forpasinta aŭtoro de Tinĉjo en Tibeto, Georges Remi (alinome Hergé). La franclingva versio de la verko estis publikigita en 1959, en la sama jaro kiam ĉinaj trupoj komplete ekregis Tibeton kaj Dalai-lamao fuĝis el Tibeto al Barato.
Tinĉjo en Tibeto estas unu el la plej popularaj verkoj en la mondfama serio de bildstrioj pri la knabeca ĵurnalisto. La libro rakontas pri la amikeco inter Tinĉjo kaj la tibeta knabo Chang, kiu travivis flugakcidenton en la montaro. Kiam Tinĉjo venas savi sian amikon, li renkontas tibetajn monaĥojn kaj la mitan neĝoviron.
La premio, en formo de tibeta buter-lanterno, estis akceptita de la vidvino de Hergé, Fanny Rodwell. Grava kialo de la premiado estis la sinteno de Hergé en rilatoj kun ĉina eldonisto de Tinĉjo. Kiam la verko aperis ĉinlingve, ĝi estis nomita Tinĉjo en ĉina Tibeto. Hergé kaj lia eldonejo protestis, kaj la ĉina flanko konsentis aperigi la verkon kun la origina titolo.
Indas mencii ke, eĉ se Casterman eldonis la bildstrion, la loka asocio LVE [1] (el franca nordregiona urbo) multe klopodis por eldonigi ĝin kaj sen la grava laboro de Michel Dechy (prezidanto de tiu asocio), la bildstrio neniam realiĝus.
Ne nur dum la ceremonio oni disdonis ekzemplerojn de la verko al la ĉeestantoj, ankaŭ ekster la salono haveblis senpagaj Tinĉjo-libroj. Sed nur en Esperanto.
Oni ne povus imagi pli inspiran kaj esperigan manieron festi la Zamenhofan tagon ol tiun chi belan novajhon (ech se la afero mem okazis en junio), dum liaj puraj memoro kaj espero estas tiel degenere ofenditaj de la Pola registaro. Mi dankas al la morala figuro de la Dalai-lamao ke li, tute neatendite kaj charme emociigas min, en maltrankviliga tago por nia movado pro la malhelaj potencoj plu detruemaj. Kompreneble mi estas neniu, apenau unu el tiuj simplaj naivuloj kiuj klopodas esti paca batalanto lau la tenera spuro de tiu juna judo, homo, homarano naskighinta antau 147 jaroj, pri kiu mi, en tute alia flanko de la mondo, fieras.
La premia ceremonio okazis en Bruselo jam en junio, kaj pri ĝi raportis multaj mondaj amaskomunikiloj. Tamen ĝis nun ne estis vaste konate inter esperantistoj, ke oni specife elektis ĝuste la esperantlingvan eldonon por disdonado. La esperanta eldono de Tinĉjo en Tibeto aperis ĉe la eldonejo Casterman en 2005.
Ankaŭ menciindas ke li mem aĉetis 4000 ekzemplerojn de tiu bildstrio (por disvendi poste al diversaj asocioj), kaj li mem riskis multon por la sukseso de tiu eldono. Tiu aĉetado estis kondiĉo de Casterman por konsenti eldoni ĝin.
... kaj mi ne povus imagi ke la Dalai-lamao provizus tian manieron festi Zamenhof-tagon tiel rekte lige kun Gxe-Conkapa-tago - ! (Por tiuj dekoj da homoj kiel mi kiuj havas veran okazon festi ambaux.) Tiun gxojigan novajxon mi devos cxi-vespere disponigi vizagx-al-vizagxe al kelketaj amikoj kiuj supozeble gxuos gxin kaj malofte auxdas pri Esperanto.
mi ghojas ke estas Geluk-anoj che ni. Chu vi jam alighis al la diverskola Budhana Ligo Esperantista ?
La foto kiu enestas la artikolon de Libera Folio fakte estas la sola anglalingva referenco kiun mi trovis pri tiu ceremonio (Light of Truth Awards) kun eksplicita mencio al Esperanto :
"La libro rakontas pri la amikeco inter Tinĉjo kaj la tibeta knabo Chang, kiu travivis flugakcidenton en la montaro."
Fakte, Ĉang estas ĉina. Kaj la franca tinĉjo, kun tibetanoj, savas lin. Amikeco inter popoloj estas eble !!!
Libera enhavadministra sistemo Plone® estas © 2000- 2016 de la Fondumo Plone kaj amikoj. Distribuata sub GNU GPL-permesilo.
Ĉi paĝo utilas por trovi retajn mapojn kaj satelitajn bildojn dank'al geografiaj koordinatoj provizitaj de vikipediaj artikoloj. Vi elektis jenajn koordinatojn :
Montri ĉi lokon (Elaviadila bildo, Duaspekta elmontro) sur Live Search Maps [4]. (Ne ĉiuj foliumiloj kapablas elmontri ĝin, vidu la liston.)
Montri ĉi lokon per Norkart Virtual Globe [16]. altecdatumoj SRTM (france: Shuttle Radar Topography Mission) kaj Bildoj de Landsat (france: Landsat) 7.
Montri ĉi lokon per Geody [19]. Geospaca serĉmotoro ebligante serĉi lokojn sur la Tereo, sur planedoj kaj tra la spaco, ktp. kaj eltenas Google Earth, NASA World Wind (france: NASA World Wind), Celestia kaj Stellarium (france: Stellarium).
Montri ĉi lokon per Google Earth montrante kroman paŭson kun informoj el Vikipedio en pluraj lingvoj aŭ Bildojn el Komunejo. Softvaro Google Earth bezonata. (noto : iuj paŭsoj povas esti defaŭlte daŭre enmetitaj en viajn kolektojn).
Montri ĉi lokon per Wiki.WorldFlicks.org [23]. Fotoj de lokoj kaj panoramoj, satelitaj bildoj kaj mapoj.
National Atlas of Canada, interaktiva mapo de Kanado kun topografiaj kaj elsatelitaj bildoj ĝis skalo 1:20 000.
Montri ĉi lokon per Findvej.dk : Google Maps kombinita kun dana adresserĉilo. Satelitaj mapoj kaj duaspektaj. Findvej.dk
Montri ĉi lokon sur la finna nacia geografia informpaĝaro. Topologiaj mapoj , serĉo per adresoj, koordinatoj. [35]
Kantonoj de St. Gallen, Appenzell Innerrhoden kaj Ausserrhoden : Montri ĉi lokon per geoportal.ch [49]
La sekvaj paĝaroj uzas la koordinatojn rilatajn al Tokio ; se viaj koordinatoj baziĝas sur WGS84, la montrita punkto aperas ĉirkau 450 m nordokcidente de la vera punkto.
La sekvaj servoj ne povas esti rekte alligitaj, sed eble ilin foliumi per la koordinatoj ; la jena tablelo indikas la koordinatojn en diversaj sistemoj, kio povas esti utila.
Saluton karaj amikoj！Unun vi aŭskultas la programeron Inter Ni de Esperanto-elsendo de Ĉina Radio Internacia, mi estas Shanshan. En la hodiaŭa programero vi aŭdos intervjuon de s-ro Michael Boris, nia programkunlaboranto el Italio, vicprezidanto de Tutmonda Esperanto-Junulara Organizo kun s-ino Stela (Eszter Besenyei) el Hungario, ĉeforganizanto de JES, Junulara Esperanto-Semajno. Karaj amikoj, bonvolu apreci la ĝojan babiladon!
Nun vi aŭskultas la programeron Inter Ni de Ĉina Radio Internacia. Mi estas Shanshan. Bonvole daŭrigu la aŭskultadon de la intervjuo farita de nia programkunlaboranto Michael Boris kun hungara esperantistino Stela, ĉeforganizanto de JES, Junulara Esperanto-Semajno.
"Mi ne deziras viajn vestojn, perlojn, ŝtonojn multekostajn, nek vian oran kronon; sed se vi ekamos min kaj mi fariĝos via amiko kaj ludkunulo, se vi konsentos, ke mi sidu apud vi ĉe la tablo, manĝu el via ora telereto, trinku el via pokaleto kaj dormu en via lito: se vi tion promesos al mi, mi malleviĝos ĝis la fundo kaj alportos la globon."
"Kion babilas la malsaĝa rano! Ĝi ja sidas en la akvo kun siaj egaluloj kaj kvakas, sed ĝi ne povas esti kunulo de la homo."
La rano, ricevinte la promeson, subakviĝis kaj post momento elnaĝis kun la globo en la buŝo kaj ĵetis la ludilon sur la herbon. La princino, ekvidinte la globon, ekĝojis, levis ĝin kaj forkuris.
Kion helpis al ĝi, ke ĝi kriis sian kvak kvak tiel laŭte, kiel ĝi povis! La princino tute ne atentis, rapidis hejmen kaj baldaŭ forgesis la mizeran ranon, kiu devis reveni en sian puton.
En tempo jam de longe pasinta, kiam efikis ankoraŭ sorĉado, vivis reĝo. Ĉiuj liaj filinoj estis belaj, sed la plej juna estis tiel bela, ke eĉ la suno, kiu ja vidis multon, miris, kiam ĝi rigardis ŝian vizaĝon. Proksime de la kastelo de la reĝo staris granda, malluma arbaro, kaj en la arbaro sub maljuna tilio estis puto. Se la tago estis tre varma, la princino iris en la arbaron kaj sidiĝis sur la rando de la malvarma puto, kaj se ŝi enuis, ŝi prenis oran globon, ĵetis supren kaj kaptis; tio estis ŝia plej amata ludo.
En la sekvinta tago, kiam la reĝa filino sidis kun ĉiuj korteganoj ĉe la tablo kaj manĝis el sia ora telereto, iu surrampis klak klak la marmoran ŝtuparon, kaj atinginte la supron, frapis la pordon kaj ekkriis:
Foje la ora globo falis ne en la etenditan manon de la reĝa filino, sed teren kaj ruliĝis rekte en la akvon. La knabino sekvis ĝin per la okuloj, sed la globo malaperis, kaj la puto estis tiel profunda, ke oni ne povis vidi la fundon. Ekploris la princino, ploris pli kaj pli laŭte, sed ne povis konsoliĝi. Kiam ŝi tiel ĉagreniĝis, iu diris al ŝi:
Ŝi rapide brufermis la pordon kaj time residiĝis ĉe la tablo. La reĝo bone vidis, ke ŝia koro forte batas, kaj diris:
La princino ĉirkaŭrigardis, de kie venas la voĉo, fine ŝi ekvidis ranon, kies malbela kapo elstaris el la akvo.
"Ah, kara patro, kiam mi hieraŭ sidis en la arbaro ĉe la puto kaj ludis, mia ora globo falis en la akvon, kaj ĉar mi ploris kaj larmis, la rano alportis ĝin al mi. Mi promesis, ke ĝi estos mia kunulo, ĉar ĝi nepre postulis tion. Mi tute ne pensis, ke ĝi povas veni el sia akvo. Nun ĝi estas malantaŭ la pordo kaj volas eniri al mi."
"Trankviliĝu kaj ne ploru," respondis la rano, "mi ĝin trovos, sed kion mi ricevos, se mi redonos al vi la ludilon?"
Ŝi iris kaj malfermis la pordon; la rano ensaltis kaj sekvis ŝiajn paŝojn ĝis ŝia seĝo. Tie ĝi haltis kaj diris:
Ŝi faris tion, sed ĉiu povis vidi, ke nevolonte. La rano manĝis kun apetito, al ŝi preskaŭ ĉiu peco haltis en la gorĝo. Fine ĝi diris:
"Ĉion, kion vi deziros, kara rano," ŝi diris, "miajn vestojn, perlojn kaj multekostajn ŝtonojn, eĉ la oran kronon, kiun mi portas."
"Mi satmanĝis kaj estas laca, nun portu min en vian ĉambreton, preparu vian silkan liteton, ni kuŝiĝos por dormi."
La princino ekploris; ŝi timis la malvarman ranon, kiun ŝi ne kuraĝis eĉ ektuŝi kaj kiu nun volis dormi en ŝia bela, pura lito. Sed la reĝo ekkoleris kaj diris:
La princino prenis la ranon per du fingroj, portis ĝin supren kaj metis en angulon. Sed kiam ŝi kuŝis en la lito, la rano alrampis kaj diris:
Laŭ la volo de ŝia patro li fariĝis ŝia kunulo kaj edzo. Li rakontis al ŝi, ke malbona sorĉistino faris lin rano, ke ŝi sola povis savi lin kaj ke morgaŭ ili kune veturos en lian regnon. Poste ili ekdormis kaj en la sekvinta mateno la suno vekis ilin. Antaŭ la pordo jam staris kaleŝo, al kiu estis jungitaj ok blankaj ĉevaloj kun strutaj plumoj sur la kapo kaj en oraj katenoj. Malantaŭe staris la servisto de la juna reĝo — la fidela Henriko.
La fidela Henriko tiel ĉagreniĝis, kiam lian sinjoron oni sorĉis rano, ke li ĉirkaŭis sian koron per tri feraj ringegoj, por ke ĝi ne krevu pro doloro kaj malĝojo.
Henriko helpis la paron sidiĝi en la kaleŝon; li mem stariĝis malantaŭe kaj ĝoje rigardis la savitan sinjoron. Post iom da tempo la reĝo ekaŭdis post si krakon, kvazaŭ io rompiĝis. Li rigardis posten:
Ankoraŭ duan kaj trian fojon io ekkrakis dum la vojaĝo, kaj la reĝa filo pensis, ke la kaleŝo rompiĝis, sed tio estis la ringegoj, kiuj defalis de la koro de fidela Henriko, ĉar lia sinjoro estis savita kaj feliĉa.
Lingva lernado: Kiel paroli Tokiponon, tradukproblemoj, konsiloj, memoraj helpiloj, iloj kaj metodoj por pli rapide lerni Tokiponon kaj aliajn lingvojn
atribuite – Vi devas atribui la verkon en la maniero specifita de la aŭtoro aŭ permesinto (sed ne en kielo supoziganta, ke ili subtenas vin, vian laboron aŭ verkon).
Astreo (helene Ἀστραῖος, latine Astraeus) estis en la helena mitologio filo de la Titano Krejo kaj lia edzino Eŭribio, filino de la dio de maraj profundaĵoj Ponto.
Astreo estis patro de steloj kaj ventoj. Kun sia edzino Eoso, diino de la matena ĉielruĝo, li havis tiujn ĉi posteulojn:
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
Grandeco de ĉi antaŭvido: 450 × 600 rastrumeroj. Aliaj distingivoj: 180 × 240 rastrumeroj | 360 × 480 rastrumeroj | 576 × 768 rastrumeroj | 768 × 1 024 rastrumeroj | 2 736 × 3 648 rastrumeroj.
Bildo en pli alta difino ‎((2 736 × 3 648 rastrumeroj, grandeco de dosiero: 2,39 MB, MIME-tipo: image/jpeg))
Jen dosiero de la Wikimedia-Komunejo. La priskribo en ties priskriba paĝo estas montrata suben. La Komunejo estas dosieruja retejo de libere licencitaj dosieroj.
Mi, la posedanto de la aŭtorrajto por ĉi tiu verko, ĉi-maniere publikigas tiun laŭ la jenaj permesiloj:
Estas permesite kopii, disdoni kaj/aŭ redakti ĉi tiun dokumenton, sen senŝanĝaj sekcioj, sen antaŭkovrilaj kaj sen dorskovrilaj tekstoj, laŭ la kondiĉoj de la Permesilo GNU por Liberaj Dokumentoj, Versio 1.2 aŭ ajna pli nova versio eldonita de la Free Software Foundation; sen Senŝanĝaj Sekcioj, Antaŭovrilaj Tekstoj aŭ Malantaŭkovrilaj Tekstoj. Kopio de la permesilo estas inkluzivita en la sekcio titolita GNU Free Documentation License.http://www.gnu.org/copyleft/fdl.htmlGFDLGNU Free Documentation Licensetruetrue
Ĉi tiu dosiero estas disponebla laŭ la permesiloj Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita, 2.5 Ĝenerala, 2.0 Ĝenerala kaj 1.0 Ĝenerala.
aliigi – modifi, adapti, kompletigi, transformi, uzi la tutan verkon aŭ ties partojn, memstare aŭ en aliaj verkoj
samkondiĉe – Se vi aliigas la verkon, transformas ĝin aŭ kreas devenaĵon bazitan sur ĝi, vi rajtas distribui la rezultan verkon nur laŭ la sama aŭ kongrua permesilo kompare kun ĉi tiu.
Ĉi tiu dosiero entenas aldonan informon, probable aldonitan de la diĝita fotilo aŭ skanilo uzita por ĝin krei aŭ diĝitigi. Se la dosiero estas modifita disde sia originala stato, detaloj povas ne ĝuste priskribi tiun modifitan bildon.
Tiu ĉi grupo estas dediĉita pri via patrolando, lando kie vi naskiĝis kaj/aŭ vivas dum longa tempo, kaj kiun vi bone scias kaj amas.
Board Kategorioj pri Rikoooo - Bonvenon Novaj Membroj - Sugesto Skatolo - Anonco Flugo Simuliloj Forumoj - FSX - FSX Vaporo Eldono - FS2004 - Prepar3D - X-Plane komunikiloj - Ekrankopioj - Videoj hangaro Diskuto - Muŝo Tunes - Kio do, de kie vi flugas hodiaŭ - Reala aviado Alia flugo simuliloj - Flight Gear flugo simulilo - - Pri FlightGear - DCS SERIO - Benchmark Sims
National Atlas of Canada, interaktiva mapo de Kanado kun topografiaj kaj elsatelitaj bildoj ĝis skalo 1:20 000.
Ĉi paĝo utilas por trovi retajn mapojn kaj satelitajn bildojn dank'al geografiaj koordinatoj provizitaj de vikipediaj artikoloj. Vi elektis jenajn koordinatojn :
Montri ĉi lokon (Elaviadila bildo, Duaspekta elmontro) sur Live Search Maps [4]. (Ne ĉiuj foliumiloj kapablas elmontri ĝin, vidu la liston.)
Montri ĉi lokon per Norkart Virtual Globe [16]. altecdatumoj SRTM (france: Shuttle Radar Topography Mission) kaj Bildoj de Landsat (france: Landsat) 7.
Montri ĉi lokon per Geody [19]. Geospaca serĉmotoro ebligante serĉi lokojn sur la Tereo, sur planedoj kaj tra la spaco, ktp. kaj eltenas Google Earth, NASA World Wind (france: NASA World Wind), Celestia kaj Stellarium (france: Stellarium).
Montri ĉi lokon per Google Earth montrante kroman paŭson kun informoj el Vikipedio en pluraj lingvoj aŭ Bildojn el Komunejo. Softvaro Google Earth bezonata. (noto : iuj paŭsoj povas esti defaŭlte daŭre enmetitaj en viajn kolektojn).
Montri ĉi lokon per Wiki.WorldFlicks.org [23]. Fotoj de lokoj kaj panoramoj, satelitaj bildoj kaj mapoj.
Kantonoj de St. Gallen, Appenzell Innerrhoden kaj Ausserrhoden : Montri ĉi lokon per geoportal.ch [49]
Montri ĉi lokon per Findvej.dk : Google Maps kombinita kun dana adresserĉilo. Satelitaj mapoj kaj duaspektaj. Findvej.dk
Montri ĉi lokon sur la finna nacia geografia informpaĝaro. Topologiaj mapoj , serĉo per adresoj, koordinatoj. [35]
La sekvaj servoj ne povas esti rekte alligitaj, sed eble ilin foliumi per la koordinatoj ; la jena tablelo indikas la koordinatojn en diversaj sistemoj, kio povas esti utila.
La sekvaj paĝaroj uzas la koordinatojn rilatajn al Tokio ; se viaj koordinatoj baziĝas sur WGS84, la montrita punkto aperas ĉirkau 450 m nordokcidente de la vera punkto.
Yunnan-provinco situas en la sudokcidenta parto de Ĉinio. Pro ĝia speciala klimato kaj geografio, kiam venas la pluva sezono meze de la alternado de printempo kaj somero, sovaĝaj fungoj abunde kreskas. Sovaĝaj manĝeblaj fungoj kreskas en arbaroj, ne influate de agrikulturaj kemiaĵoj, kaj entenas diversajn elementojn necesajn por la homo. Do ili estas varme bonvenigataj de multaj loĝantoj. Turistoj kiuj ŝatas manĝi la sovaĝajn manĝeblajn fungojn, ĉiam vojaĝas al Yunnan de julio ĝis oktobro por ĝui la "sezonon de fungoj". Samtempe prilaboro de la sovaĝaj manĝeblaj fungoj de Yunnan disvolviĝis kiel unu el la gravaj industrioj lokaj kaj akcelas disvolviĝon de la loka ekonomio.
Opatovce, hungare Vágapáti, germane Opatowetz am Waag estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Opatovce situas laŭ maldekstra bordo de Váh, fine de mallonga sakovojo, proksime estas ĉefvojo, aŭtovojo kaj fervojo. Trenčín troviĝas je 6 km-oj.
La unua mencio okazis pri la loko en 1113 en latina formo "villa Trensciniensis sancti Ypoliti", tiam apartenanta al la eklezio. La hungara formo aperis en 1378: "Apaty". En 1784 loĝis tie 132 vilaĝanoj (20 familioj) en 18 domoj, en 1828 199 vilaĝanoj en 22 domoj. En 1880 kaj post 10 jaroj incendioj okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Vágapáti 283 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Trencsén, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Opatovce 385 homoj, (382 slovakoj). Ĉe la vilaĝo kampadejo funkcias.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
(resumo) Antatux 10 jaroj, kiam malfermigis la Esperanto-Domo de Yatugatake, ni havis maltrankvilon pri kelkaj problemoj: Pri la loko en ricxa naturo, pri rilato kun lokanoj, pri financaj aferoj, pri nombro de vizitontoj ktp. Danke al kun 1aboroj de multaj homoj, niaj aferoj glate iras, kaj pli da aktivado estas atendata.
Hazarde kaj bon;ance, mi farigis unu el la komitatanoj de la Domo lastan jaron. Tra miaj vizitadoj, jenaj sxajnis al mi mirindaj:
* Ekstere de la domo, kvieta larik-arbaro malstrecxigas min. Tie, unuafoje mi auxdis veran bekadon de pegoj.
（resumo）Bonvolu uzila Domon kielvian vilaon．Venu kunviaj familianoj．cxi tie viroj kaj virinoj egale plenumas laborojn：Purigado，kuiradoktp．
（resumo）Akceptinte informon pri tranoktado，mi povis nur imagi，kiaj homoj，kiamaniere gxuos logxadon en la Domo．Ni komitatanoj elkore deziras，ke vi uzu la domon kiel vian propran vilaon．
（resumo）Belega estas la loko lauxsezone. En 2001 komencigxis "Promenado cxe la montopiedo de Yatugatake. Gxis nun pli oI 5O homqj partoprenis, kaj gxuis renkontigxon kun homoj kaj ricxa naturo.
(resumo) Mi ekIaboris por la Esperanto-Domo, kiam mi konatigxis kun s-ino T en Suginami-Rondo. Pere de sxi mi ekkonis ankaux s-inon Morita, kiu oferis la domon al JEI…‥.
(resumo) Ankaux Esperanto-Domo de Yatugatake havas bibliotekon. Bonvolu utiligi la Domon kiel vian studcxambron.
Antaux mi estas ankoraux tiom da vizitindaj lokoj, esplorindaj montpintoj, renkontotaj homoj..... gxoja estas la penso, ke en Yatugatake staras nia Domo.
Certe estas personoj, por kiuj tio ne estas novajxo, sed ekzistas tamen tiuj, kiuj ne scias aux scias nur teorie, ke por montgrimpantoj la Domo de Yatugatake trovigxas en ideala loko: en distanco de proksimume duhora marsxado kaj poste kelkhora grimpado staras belaj montoj, kiel ekzemple Nisidake, Amigasayama, Gongendake, Mitugasira, Akadake, Yokodake, cxiuj pli ol 2000 metrojn altaj. Trovigas tie ankaux multaj aliaj montoj - malpli altaj kaj ne tiom proksimaj, kiel ekzemple Tennyozan kaj Mesimoriyama.
Ne nur ambiciaj alpinistoj trovas la lokon paradizo, sed ankaux tiuj, kiuj ne celas pintojn aux miscelas ilin, trovos ion por satigi siam scivolemon kaj aventuremon. Kompreneble ankaux malsciuloj pri montoj povas gxui la cxrkatiajxon Promenante al nemalproksimaj lokoj laux relative plataj arbaraj vojoj kaj vojetoj admirante vegetajxojn kaj cxielon, auxskultante cxirpadon de birdoj, vizitante interesajn lokojn kiel ekzemple proksiman muzeon de kaligrafio, aux varmofonton. Ankaux tiuj, kiuj sxatas auxtoveturadon aux emas esplori iom malproksimajn lokojn, trovos multajn vizitindajxojn.
Japanaj esperantistoj povas sin konsideri bonsxancaj, havante la Domon kaj kun gxi diversajn eblecojn gxui kaj ricxigi sian vivon, ne nur Esperantan.
Kiam lastajare en auxtuna mateno dimancxa, kun mia edzo mi forlasis la Domon celante atingi la monton Gongendake (2715 m) kaj ni kunportis nur trinkajxojn, fruktojn kaj simplan mapon, ne allasante al ni la penson, ke aferoj povas komplikigxi.
Jes, ja ili komplikigxis - ni provis pasxi laux pli rekta vojo kaj pro tio misiris gravan krucvojon, sercxante la gustan; ni perdis multan tempon kaj energion. Kiam fin fine gxi estis trovita, ne trovigxis en ni emo grimpi gxis la montopinto. Decidinte tamen atingi ian altecon, ni sukcesis gxisiri al la helikoptera haveno, de kie oni povis admiri belan pejzagon kun Fujxi-monto surhorizonte. Revenire ni decidis turni nin ne dekstren, al vojo kondukanta al Kannondaira (fama kaj onidire bela kaj vidinda loko), sed elektis vojon maldekstren - al Syamisendaki, superba akvofalo, kies kristala akvo gustas bonege. Gxojante pro la bone pasigita tago, cxe la unue trovita restoracieto ni mangxis kaj refresxigxis niajn gorgxojn per biero, kiu en tiaj momentoj superas cxiujn aliajn trinkajxojn.
de Yatugatake，ne estante tiam esperantisto．Sep jarojn poste mi eklernis Esperanton．Tre al1oga estas la vivo tie en ricxa naturo．
Ree mi gratulas la komitaton, kiu gis nun tiel sukcese gvidis la Domon. Mi certas, ke la estonto plue dauxrigos la famon de la Domo jam atingitan.
(resumo) En la Domo ni renkontigxis kun diversaj esperantistoj, kiuj vivas kun elstara personeco kiel esperantistoj. La Domo donas al ni specialan spacon kun bona etoso, kiun akumulis esperantistoj vizitintaj.
Estas granda plezuro por mi saluti la legantojn de La Revuo Orienta okaze de la lO-jara jubilea jaro de Esperanto-Domo de Yatugatake.
Tre placxas al mi gratuli la komitaton de la Domo pro gxia elstara laboro sukcesigi la administradon dum la lastaj dek jaroj. Mi certas ke la multaj enlandaj kaj eksterlandaj esperantistoj, kiuj uzis kaj studis cxe la Domo dum tiu tempo, aligxas kun mi en la sendado de similaj gratuloj. Ni cxiuj sxuldas grandajn kaj multajn dankojn al la doninto de la Domo, s-ino Morita.
Kune kun aliaj Esperantaj establajxoj lokitaj en la mondo, Esperanto-Domo de Yatugatake, simile kiel Grezijono en Francio, provizas valoregajn, bezonatajn servojn al la mond-Esperantujanoj.
Ni neniam forgesu ke la vorto Esperanto enhavas en si multe pli ol nur aludo al la internacia lingvo Esperanto, la lingvo kreita de d-ro Zamenhof: gxi estas ankatux aludo al mondskala, diaspora komunumo de homoj, kiuj apartenante al multaj malsamaj nacioj kaj gentoj, uzante Esperanton kiel relative facilan kaj neuxtralan ilon de komunikado, celas helpe atingi pli pacan mondon. Gxi estas parto de porpaca mond-movado.
En oktobro 1999, post nia partopreno en la 86a Japana Esperanto-Kongreso en Motizuki, mi kaj mia edzino guis tre interesan viziton al la Domo je la 5a jarigo
loko. Multe impresis nin la trankvila etoso, kaj ni gxuis la eblecon renkonti aliajn gastojn, eksterlandajn kaj enlandajn, kaj ankaux lokajn neesperantistajn logxantojn cxe festmatenmango, kiam, kiel spuro de nia vizito, mi havis la plezuron donaci al la biblioteko la libron titolitan Aiistralia Antologio, redaktitan de eminenta bone konata auxstralia esperantisto, Ralph HARRY, kaj eldonitan okaze de la centjara jubileo de Esperanto.
malfermigxo de la Domo．Cxi tie mi prezentas unu sinjoron，kiu tute neatendite vizitis la Domon，Kaj liajn du leterojn．
Prezidanto de KCE, s-ino Sonja BRUN, invitis reprezentantojn el ses Esperantejoj. Mi raportis pri la historio de Esperanto-Domo de Yatugatake, kiel funkcias la Domo, kiom da vizitantoj cxiujare, kia estas financa situacio, kiel gxi rilatas kun la najbarajxoj (Nagasaka-urba Papilia Centro kun papiliaj posxtmarkoj donacitaj de esperantistoj tra la mondo; Esperanto-ekspozicioj; kinoprezentado de lacxernobila katastrofo "Aleksej kaj la Fonto" kun la prelego de la regisoro; publikaj prelegoj interpretataj japanen ktp), kiel esperantistoj gxuas la Esperantion (bibliotekumado; lauxtemaj prelegetoj; malkrokodilendaj kunlogadoj; ekskursoj en la belega regiono kun montaro ktp).
Kiam mi aligis al la 76a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT), okazinta en la 12-19a de julio 2003 en La Chaux-de-Ponds, Svisio, al mi venis peto de la Organiza Kongresa Komitato (Kultura Centro Esperantista=KCE), ke mi reprezentu Esperanto-Domon de Yatugatake en la laborkunveno "Konsultigxo de Esperantejoj". Multaj Esperanto-domoj celas esti kulturejo kaj gastejo, cxu ne? La kunveno okazis du fojojn en KCE-domo ekster la kongresa programo.
Mi ecx ne estas komitatano de Esperanto-Domo de Yatugatake, kaj do mi petis de la komitatestro s-ro MOTIZUKI Masahiro doni multe da materialoj por prezenti la Domon. Ankaux s-ino MORITA Yoko donacis al mi valorajn materialojn.
2. S-ino Agneta EMANUELSSON [Esperanto Garden] en Lesjoefors, Svedio: Preskaux 100 homoj akcepteblas inkluzive cxe la tendumejo ekster la Domo; tauxgas kiel turismejo, somerkursejo, restoracio helpate de esperantistoj kaj neesperantistoj; registrita kieI Internacia Junulara Gastejo kun 58 litoj; Internacia Junulara Kongreso en 2003 okazis ei-tie.
1. S-ino Perla MARTINELLI [Kultura Centro Esperantista] en La Chaux-de-Fonds, Svisio: 20 gastoj tranokteblas; funkcias kiel kursejo de "Kvinpetalo"; lernejo kaj konferencejo por Esperanto-diplomoj; la SAT-kongreso en 2003 okazis dank' al la kunlaboro de KCE-anoj.
4. S-ino Marie France Conde Rey [Kastelo Grezijono] en Bauge, Francio: Fondita en 1951 kiel Kulturdomo de Esperanto kun 18-hektara parko; ekonomia krizo pasis; 50 homojn logigeblas; kiel ripozejo kaj kongresejo okazas kursoj, prelegoj, distrajxoj, ekskursoj.
5. S-ino Milena MAKAVEEVA [Esperantista Domo de Kulturo] en Razgrad, Bulgario: Subtenata de Bulgara Esperanto-Asocio; pli ol 100 homojn gastigeblas', okazas ankaux Teatra Konkurso.
Post la prezentado diskutoj temis pri interhelpo inter la Esperantejoj. Antaux cxio reciproke necesas informoj. cxu la Esperantejoj povos intersxangi prelegantojn, okazigi komunajn konferencojn? Almenaux interrete la Esperantejoj povos interkontaktigxi, estis la interkonsento de la cxeestantoj.
Poste la oficiala fenestro de Esperanto-Domo de Yatugatake transiris al la komitato de la Domo for de miaj manoj.
Kaj eĉ pli granda problemo estas tia, ke lastfoje mi surhavis robon, kiam mi estis eble 4-5 jara. Poste mi ĉiam vestis sin en pantalonoj, de tempo al tempo en jupoj, sed tre malofte. Kaj mi entute ne scipovas iri en ŝuoj kun kalkanumoj. Tio estas por mi koŝmaro. Mia robo estas en nekutimaj koloroj, do estas malfacile trovi iaj ajn konformaj ŝuoj. Se mi iajn finfine trovos, estas granda ŝanco, ke ili estos kun kalkanumoj. Unuflanke mi ĝojas, ke mia amikino min invitis, sed aliflanke tio kaŭzis multe da malfacilaĵoj. Aŭ almenaj grandaj ŝangoj. Eble mi komencos nun aĉeti novajn robojn kaj uzi ilin ĉiutage:)
Gepatroj hodiaŭ veturigis min aĉeti robon. Mi bezonas ĝin, ĉar amikino invitis min al sia geedziĝo en junio. Problemo estas tia, ke mi neniam partoprenis geedziĝon aŭ nupton (eble mi iam skribis pri tio ĉi tie, okaze de interŝanĝo kun rusoj el Kaliningrado), do mi nenion scias pri tio (nur iomete mi vidis en filmoj, sed ĉiuj scias, ke televido mensogas, do mi plu ne scias, kiel vera geedziĝo aspektas, eble tio dependas de fianciĝintoj kaj iliaj familioj). Mi nur iam hazarde dum somerferioj partoprenis en parto de litova geedziĝo. Sed ĝi aspektas alie ol pola, tradicioj estas iomete malsamaj (similaj, sed estas diferencoj).
Je la fino la plej stranga afero de hodiaux. Mi acxetis mangxajxon kaj aliajn utilajn ajojn por logxejo. Cxio estis peza, sed mi iel tion alportis hejmen. Sed ekdoloris min unu fingro en dekstra mano. Mi pensis, ke tio estas momenta, mallonga afero kaj gxi rapide revenos al sia stato. Bedauxrinde jam kelkaj horoj pasis kaj gxi plu doloretas. Tio ecx ne estas doloro, simple stranga sento, kiel rigidigxo. Estus tre stulte kaj ridinde, se mi vere vundigxis min nur pro portado de acxetajxoj:)
Bonvenon ĉe mia blogo kaj saluton el Wałbrzych:) Interese, ĉar malmulte da homoj interesiĝas pri litova lingvo kaj Litovio.
Ekde hodiaux mi denove logxas en Vroclavo. Kaj pro tio mi devis acxeti novan komputilon, cxar malnova jam versxajne mortis. Mi sukcesis alsxuti el gxi kelkaj gravaj dosieroj, ekzemple mian konkursan rakonton kaj tipografian projekton, pri kiu mi iam cxi tie skribis. Bedauxrinde restis tie kelkaj fotoj, kiuj mi volis aldoni cxe mia alia blogo. Mi ne scias, cxu mi sukcesos ilin iam denove ekvidi.
Nova komputilo estas samtempe gxojiga kaj iritiga afero. Gxi jam ne bruas tiel lauxte kiel traktoro kaj gxi ne havas problemon kun sxargxado. Tamen operacia sistemo aux operaciumo, kiel nomas gxin Vikipedio, sxajnas al mi por nun iomete stranga kaj mi ne povas alkutimigxi al Vindozo 8.
Morgaux jam venos rusoj. Mi devas ilin konduki el ilia studenthejmo al loko de nia renkontigxo. Mi iomete timas, cxar mi ne konas Vroclavon tiel bone, de tempo al tempo mi mem uzas mapon, do eble mi ne estas la plej tauxga persono por gvidado eksterlandanoj. Morgaux evidentigxos, cxu ni perdigxos kaj malfruigxos. Espereble cxio estos en ordo.
Atribuite — Vi devas la verkon adekvate atribui, provizi ligilon al la permesilo kaj indiki, se estas faritaj modifoj. Vi rajtas tion fari en iu ajn racia maniero, sed ne en kielo supoziganta, ke la permesinto subtenas vin aŭ vian uzon.
Samkondiĉe — Se vi la materialon aliigas, transformas aŭ kreas ties devenaĵojn, vi devas distribui viajn kontribuaĵojn laŭ la sama permesilo laŭ kiu disponeblas la originaĵo.
Neniuj kromaj limigoj — Vi ne rajtas apliki jurajn ilojn aŭ teĥnologiajn rimedojn, kiuj jure limigus uzon de la materialo, ebligitan pere de la permesilo.
Ĉi tiu enhavo estas libere disponebla laŭ simplaj juraj kondiĉoj danke al la Krea Komunaĵo, senprofita organizaĵo, dependanta de donacoj. Se vi ŝatas la enhavon kaj ties disponeblon por ĉiuj, bonvolu konsideri donacon por subteni nian laboron.
Vi ne devas konformiĝi al la permesilo por elementoj de la materialoj, apartenantaj al la publikaĵaro, aŭ kie via uzo estas permesita laŭ aplikebla escepto aŭ limigo.
Oni liveras neniun garantion. La permesilo eble ne donas al vi ĉiujn rajtigojn, bezonatajn por la uzo intencata de vi. La utiligon de la materialo povas limigi ekzemple iuj aliaj rajtoj, kiel tiuj publikigaj, privatecaj aŭ moralaj.
Eksciu pli pri disponebligado laŭ la permesiloj Krea Komunaĵo aŭ uzu la permesilon por via propra materialo.
Ĉi tiu dokumento emfazas nur iujn el la ĉefaj ecoj kaj nocioj de la efektiva permesilo. Ĝi ne estas permesilo kaj havas nenian juran valoron. Estas rekomendinde atenteme pripensi ĉiujn el la nocioj kaj kondiĉoj de la efektiva permesilo antaŭ uzo de la disponebligita materialo.
Ĉi tiu enhavo estas libere disponebla laŭ simplaj juraj kondiĉoj danke al la Krea Komunaĵo, senprofita organizaĵo, dependanta de donacoj. Se vi ŝatas la enhavon kaj ties disponeblon por ĉiuj, bonvolu konsideri donacon por subteni nian laboron.
La paĝo, el kiu vi venas, enhavis enkorpigitajn permesilajn metadatenojn, inkluzivantajn ankaŭ informon, kian atribuon la kreinto deziras por reuzoj. Vi povas uzi ĉi tiun HTML por citi la verkon, kio enkorpigos metadatenojn en vian paĝon, tiel ke ankaŭ la aliuloj povos trovi la originan verkon.
La organizaĵo Krea Komunaĵo ne estas advokata firmao kaj ne provizas jurajn servojn. Distribuado, aperigado aŭ ligado al ĉi tiu dokumento aŭ permesilo, kiun ĝi resumas, kreas nek rilaton de juristo kaj kliento nek ajnan alian.
La aplikeblaj mediaciaj reguloj estos difinitaj en la aŭtorrajta atentigo, publikigata kun la verko, aŭ se tiu ne ekzistos, en la peto pri mediacio. Se en la aŭtorrajta atentigo, almetita al la verko, ne estos difinita aliaĵo, la Arbitraciaj Reguloj UNCITRAL validos por ĉiu ajn arbitracio.
Vi devas provizi la nomojn de la kreinto kaj atribuendaj partioj, aŭtorrajtan kaj permesilan atentigojn, malgarantiilon kaj ligilon al la materialo, se ili estas liveritaj. La versioj de la permesiloj Krea Komunaĵo antaŭ 4.0 ankaŭ postulas provizi titolon de la materialo, se ĝi estas liverata, kaj povas havi aliajn etajn malsamojn.
En 4.0 vi devas indiki, ĉu vi modifis la materialon, kaj konservi indikaĵojn pri antaŭaj modifoj. En 3.0 kaj pli fruaj versioj de permesiloj estas postulata indiko pri modifoj nur se vi kreas devenaĵon.
Vi rajtas uzi ankaŭ permesilon, indikitan kiel kongrua sur la paĝo https://creativecommons.org/compatiblelicenses
La permesilo malrajtigas onin apliki efikajn teĥnologiajn rimedojn, difinitajn kun referenco al la Artikolo 11 en la Aŭtorrajta Traktato de la Monda Organizaĵo de Intelekta Propraĵo.
La rajtoj de uzantoj laŭ esceptoj kaj limigoj, kiel justaj uzo kaj trakto, ne estas influitaj per la permesiloj Krea Komunaĵo.
La teksto disponeblas laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Neadaptita; eble aldonaj kondiĉoj aplikeblas. Vidu la uzkondiĉojn por detaloj.
ipernity: Martin & la talpoj - Roka Koncerto, Merkrede kaj Ĵaŭde - by VINILKOSMO "Esperanto-Muzik-Prod."
JoMo & la Bodegistoj, Merkrede 29an kaj Ĵaŭde 30a… Koncerto-balo kun Maragan', Ĵaŭde 30an Koncerto de afrimaj ritmoj kun Zhou-Mack Mafuila -… Koncerto de Getch Gaëtano - marde 28a Regea koncerto de Jonny M lunde 27an Hip-hopa kaj doba koncerto de Platano & Sparka Ri… Feliĉas ĉiuj - teatraĵo de la "Kolektivo Kontraŭka… Giuliano Turone ludos: Duonserioza lekcio pri Dant… La Viro-Semo - teatraĵo, marde 28an kaj ĵaŭde 3… URSULA - Teatraĵo de Malgosia Dimanĉe 26a kaj lund… HAFU - Danca spektaklo Dimanĉe je la 17a 30 La Kompanoj teatrume kantados "Brel inter la gigan… Kajto koncertos Dimanĉo la 26an je 16a h kaj gvido… La trupo Kvak ludos "Ĉagrenegoj" Ĵaŭde 30an je la… logo li2015 Vojaĝo - koncerto marde 28an Aleksandro Danko Unkto & Arto - Venezuelo Enrica Arbib Vinilkosmo-katalogo 2015 paĝo 4 Vinilkosmo-katalogo 2015 paĝo 3 Vinilkosmo-katalogo 2015 paĝo 2 Vinilkosmo-katalogo 2015 paĝo 1 AsortiMoto-1 Koncerto de Morice BENIN - Ĵaŭde 30an Eruda Li Koncertetos fine de IAV-konkurso, vendre… Andrei Korobeinikov - klasika piano-koncerto ĵaŭde… Viktor de KONGA ESPERO prezentos la "AFRIKA Kompi… Gijom Armide, piano-kanto koncerto sabate 25an JUNAJ VOĈOJ dancos kaj kantos popajn kaj popolajn… Luno klaŭnos dum UK... sursceneja spektaklo en MA… Ralph Glomp - Ŝlagra koncerto lunde 27an Anjo Amika koncertos marde 28an Koncerto de popolaj kantoj kaj muziko kun FLOrante… Tatiana kantos kun piano akompano siajn komponaĵoj… Vjera kantos siaj proprajn kantojn, vendrede 31a… Sepa & Asorti - Kantrio rok-blusa koncerto ĵaŭde… varbrubando por la Kleriga lundo en la 100a UK en… SoloTronik VulkanArkiteknia infano - SoloTronik Bita albumo "Amindaj Amas vin" 1D tuŝ 1D touch Malou 2MK.site.header
Martin & la talpoj estas bando kun radikoj profunde en la historio de esperanta rokmuziko. Martin estis iam membro de Amplifiki, poste fondis la famegan bandon Persone, kaj post la disiĝo de tiu grupo daŭrigas la mision pri altkvalita originala rok/popmuziko en esperanto, foje sola, foje kun sia bando.
Ĝis nun eldoniĝis du albumoj kun Martin & la talpoj, kun mikso inter energiplena roko, belaj melodioj, pripensindaj kaj poeziaj tekstoj kaj foje folkloreca akustika sonbildo. En la albumoj kunludas multaj diversaj muzikistoj, sed al UK venos krom Martin la basisto Johan Lagerdahl kaj drumisto Nikko Harrison. Vi povas antaŭvidi plene rokan spektaklon de tiu triopo!
La kato ĉion timas, kaŝi sin ĉiam emante. Kaj tamen ĝi bravas en ia okazo: ne nur kontraŭ insekto kaj muso, sed eĉ kontraŭ serpento ĝi havas kuraĝon batali.
La granda piga kato de nia familio estas efektive stranga en karaktero. Iafoje ĝi estas vere obeema, kiam al ĝi aperas tia inklino. La kato povas sin trovi en iu varma loko, dormante tutan tagon, sen ia ajn zorgo en kiu ĝi devus sin impliki. Sed, kiam ĝi decidis eliri por sin distri, ĝi povas foresti dum tagnokto; kiel ajn iu el ni vokas, ĝi ne returnas la kapon. Se temas pri ĝia ludemo, tio montriĝas ja nefalsa, - alie, kiel oni klarigas, ke ĝi ne rehejmiĝis dum la tuta diurno? Sed, kiom ĝi fidelas al sia devo: kiam ĝi aŭdas brueton de muso, ĝi retenadas sian spiron kaj fiksas sian rigardon, eĉ dum kelkaj horoj, ĝis la muso eliras finfine.
Se ĝi volas, ĝi povas konduti pli serene kaj aminde ol iu ajn: ĝi frotas vian piedon per sia korpo, elstreĉas la kolon por ke vi ĝin gratu, aŭ, kiam vi verkas, saltas sur la skribotablon kaj sur la skribaj paperoj piedpremas kelke da ungosignoj en formo de umefloro. Nia piga kato scipovas krome krei tonoriĉajn kriojn, longajn kaj kurtajn, akutajn kaj obtuzajn, unuvorte, en senmezura varieco. Kiam ĝi ne krias, ĝi povas sin malenuigi per murmurbruo. Tio tute dependas de ĝia humoro. Se ĝi estas deprimita, kiom ajn da vortoj al ĝi alparolataj ne povas eligi por si eĉ unu krieton el ĝia buŝo.
Kiel karesinda ĝi estis en sia aĝa malgrandeco! Kiam la katido venis en nian hejmon, ĝi aĝis ĝuste unu monaton. Tiam ĝi jam ellernis kiel petoli, kvankam ne povante firme stari sur siaj piedetoj. Unu koka plumo, unu bulo da fadenoj, ĉiu estis ĝia bona ludilo, kun kiu ĝi sin amuzis senhalte. Dum la ludado ĝi faris al si neniu scias kiom da stumbloj. Falinte, ĝi tamen leviĝis en fulma momento. Ree ĝi kuris kaj falis. Neniam ĝi konis ploron, eĉ en forta kolizio de la kapo kun pordo, kun piedo de tablo. Poste ĝi fariĝis pli kaj pli sentima. Ĝi iris en la korton ludi: de unu florovazo salti sur la duan, kaj eĉ ĉirkaŭpreni floran branĉon por sin balanci. Al la herboj kaj floroj en la korto alvenis suferoj, en kiuj turmentite rompiĝis branĉoj kaj falis petaloj.
Neniam mi ĝin punbatis. Kiel viva, naiva kaj aminda ĝi estas. Mi amas ĝin tiel forte, kial mi koleras kontraŭ ĝi?
Vi deziras disvastigi Esperanton efike, tiel ke ĝi estas videbla kaj utila en la normala vivo, do restu kun mi, mi montros al vi mian metodon per kiu mi informas ĉiujare 1 milionon da personoj, sen multe labori.
Se via aliro al interreto ne permesas la spektadon de videoj en Youtube kaj Vimeo, bonvolu enskribiĝi pere de tiu paĝo.
Antau nelonge, mi ĵus konsciis ke ekde 2008, mi informis pri Esperanto, po 1 miliono da personoj jare.
Estas kvazau, ĉiutage okazus, tuta universala kongreso kun tute aliaj personoj kiuj neniam audis pri Esperanto antaue.
Sed ĉu vi volas lerni kiel fari tion efike, tiel ke vi povas trafi unu milionon da personoj jare ? Same kiel mi faras ? ĉu vi volas scii kiel tio eblas ?
Mi sendos al vi videojn pri tiu temo kaj ankau la rezultojn de kelkaj agadoj miaj. Inter ili, estas videoj pri scienco por la infanoj.
