3 1 Refresh, Refresh anito siguro ang pakiramdam ng manananggal kapag nahahati ang katawan, angil ni Francesca sa sarili habang umuungol at minamasahe ang ibabang bahagi ng kanyang likuran. It was the first day of her period, and for the love of WiFi, it felt like her muscles along her waist were tearing apart. Amoy-Katinko na rin siya sa dami ng pinahid niya sa ibabang bahagi ng kanyang likod. G "Putspa." Inis na inayos niya ang pagkakasalampak sa kama. Bakit ba kailangang danasin ito ng babae buwan- buwan? It's not fair! Kung hindi niya alam ang totoo, iisipin ni Francesca na ang menstrual cramps ang inspirasyon sa paglikha ng manananggal. Then, there's the hunger pangs. Dear Lord, the hunger pangs. Parang gusto niyang kumain ng sandamakmak na siomai at kwek-kwek. Hindi malayong sa ganitong galit, sakit, at gutom nagmula ang ideya ng isang nilalang na nahahati ang katawan sa baywang at kumakain ng laman ng tao. But she knew better. Umuungol na minasahe ulit ni Francesca ang kanyang lower back. Halos dalawang buwan na ang nakakaraan, nakita mismo ng dalawang mata niya ang paghati ng katawan ni Geneva,
4 ang pagtubo ng mga pakpak sa likod nito at paghaba ng mga pangil. In the wise words of her Kuya Andrei, she could say with ninety-nine percent confidence level that manananggal ain't fiction, yo. Inis na ibinalik niya ang tingin sa tablet at pinindot ang screen para ilipat sa next chapter ang binabasa niyang manga. Pero para bang pinagdidiskitahan talaga siya ng diyos ng kamalasan, ayaw mag-load ng sumunod na page. "Mag-load ka na! Kakabayad lang ni Apong ng Internet kahapon! Wala kang karapatang maging mabagal!" Galit na tinadyakan niya ang kumot sa kanyang paanan, at inis na pinagpipindot ulit ang next-chapter button. Sa kasamaang palad, hindi iyon umubra. Sa halip, bumalandra sa screen ni Francesca ang pinakanakakatakot na kuwento sa balat ng lupa. No Internet.This site can't be reached. "Noooo!" "Francesca! Tumayo ka na d'yan!" Napaungol ulit siya nang marinig ang sigaw mula sa labas ng kanyang kuwarto. Nasundan pa iyon ng mga kalampag sa pinto. "Tumayo ka na d'yan!" angil ng kanyang apong. "Alas onse na! Buhay na ang lahat ng elemento, ikaw tulog pa rin! Tayo na!" Ano ang pakialam niya sa mga elemento? Matutulungan ba siya niyong maging Sage Mode? No! Masyadong mahina ang katawan niya para doon! She's having an existential crisis here! Their Internet connection's down! This was serious!
5 "Francesca! Ano ba-" "Apong, I'm having an emotional breakdown here! I need time and space! I need to find myself!" "Tumigil ka na! Tumayo ka na! Magtatanghalian na! Hindi ko isasaksak 'yung Internet kapag hindi ka tumayo!" Napasinghap ang dalaga at nakadama ng paninikip ng dibdib. She never thought her dear great grandmother would betray her like his. She was being dramatic, she knew. But she couldn't help it. Normally, Francesca prided herself for being deadpan, cool and all-around awesome. But this was different. Masakit ang kanyang katawan at wala siyang Internet. Wala siyang Internet! Narinig niya ang mga yabag ng matanda palayo, at muli siyang umungol. "Tumayo ka na!" habol pa nito. "'Wag kang magdadala ng cellphone o tablet!" Her apong knew her too well. Mabigat ang katawan na tumayo siya at tinungo ang banyo. Masigla ang light pink tiles at yellow paint ng kanyang banyo, kabaligtaran ng madilim niyang timpla. Tinitigan ni Francesca ang sarili sa salamin. Mukhang pugad ng daga ang maikli at magulo niyang buhok, at parang fifty shades of dark circles ang ilalim ng mga mata. At dahil maputi siya at madalas mukhang maputla, naging halata ang panlalalim ng kanyang mga mata. Naririnig na niya ang talak ng kanyang apong tungkol sa pag-eehersisyo at pagbilad sa araw. Groaning, she rubbed her face. Pagkatapos maghilamos
6 at magsuot ng gray shirt at maong shorts, sinipat niya ulit ang sarili sa salamin. Salamat sa bago niyang bangs, she now looked like Dora the Explorer. Oh, well. Lumabas siya ng silid. Nasilaw siya sa sinag ng araw na pumapasok mula sa nakabukas na mga bintana. Tinakpan niya nang kaunti ang mga mata at parang lasing na hinanap ang hagdanan. Natapilok siya sa tabi ng mesa at muntikang sumubsob sa sahig. Great. She's going to break her neck just by walking. "Bella Swan, I feel you," she grumbled as she trudged down the stairs. Luma na ang ancestral house ng kanyang apong, at kita iyon sa disenyo ng bahay. Mula sa mamula-mulang kahoy na mga dingding at sahig, capiz na mga bintana, hanggang sa brass chandelier - mukhang antique at mamahalin ang lahat. So out of place ang mahabang fuchsia sofa at multi-colored rug sa gitna. "Francesca." Lumingon siya sa kanan at nakitang lumabas sa dining area si Aling Ester. She gotta give props to her apong's friend. Siya ang naiinitan sa suot nitong mahabang itim na palda at makapal na makulay na blouse. At iyong chandelier earrings at sandamakmak na Swarovski crystal necklace? Malamang mas mabigat pa iyon kaysa sa kanya. And the hair. Malago iyon at nakalugay. Tsk. The sacrifice women made in the name of fashion. Namaywang ang matanda, at kumislap sa sinag ng araw ang suot nitong sandamakmak na Swarovski crystals.
7 "Nasa back garden sila, doon tayo magtatanghalian." Groaning, she rubbed her eyes with her knuckles. Bahagya tuloy nagasgas ang talukap niya dahil sa suot niyang singsing. Ibinaba niya ang kamay at tinapunan ng masamang tingin ang alahas. Ginto ang band niyon at may mga nakaukit na simbolo paikot. May malaking pulang bato iyon sa gitna. Dati ay parang buhay na apoy ang batong iyon, pero ngayon ay malamlam na ang kulay niyon. Pamana iyon ng kanyang apong mula sa mga ninuno nila. Ibinibigay iyon sa unang anak o apong babae sa kanilang pamilya kapag naglabing-anim na taong gulang na ito. May kuwento iyon. Ang sabi sa alamat, proteksyon ang singsing mula sa isang napakasamang bagay. Ito ang susi para mapigilan ang paghahasik ng lagim ng isang makapangyarihang nilalang. Save the world ang peg ng singsing. She thought it was bullsh*t back then. Ah, to be young and ignorant. "Bakit sa labas pa po, Aling Ester?" reklamo niya. "Para maarawan ka raw." "It's eleven thirty already, skin cancer na lang po ang makukuha natin sa araw." "Kung gan'on ay mag-sunscreen ka na!" Humalakhak ang matanda saka bumalik sa dining area. Your suffering will end, paalala ng dalagita sa sarili. Nothing lasts forever. Well, except the Internet. Iyon na lang ang may forever ngayon. Yamot na tinungo niya ang likod-bahay. Pinilit niya ang sariling lumabas ng pinto at harapin ang
8 tirik na araw- Bumulusok sa mukha niya ang isang bolang apoy. "Umilag ka!" Right. Halos mabali nga ang leeg niya minsan sa paglakad lang, ang ilagan pa ang bolang apoy na may bilis na one hundred miles per hour? Good luck. "Francesca! Umilag-" Sumalpak sa mukha niya ang naglalagablab na bolang apoy at- Lumusot iyon. May narinig siyang sumabog sa likuran niya "Francesca!" Humahangos na huminto sa harapan niya ang isang binatang may kulay gintong mga mata. Napatungo ito at napahawak sa mga tuhod habang malalim ang paghinga. Pinaliguan ng sinag ng araw ang kabuoan ng lalaki, at nagkulay-ginto ang ilang hibla ng buhok nito. He had a perfect tan. At nang tumuwid ito ng tayo para sipatin kung nasaktan siya, kailangan niyang tumingala para titigan ang kaharap. She knew that wasn't saying much, after all, everyone seemed to be taller than her. At 5'1", even her apong was taller than her. But Aro was probably around six feet already. "Are you trying to kill me again?" sita niya. Umismid ang lalaki, at tumakbo sa naglalagablab na halaman at paso. At least hindi iyon antique. Itinaas ni Aro ang isang kamay, at unti-unting gumapang ang apoy pabalik sa palad ng binata. Nagliwanag ang balat ng lalaki, gayon din ang mga mata. For a moment, he glowed like the sun. For some people, everything that transpired in the last
9 two minutes might be stupefying. For her, that's just Tuesday. O One thousand and One Horror Nights was like the story of her life these past two months. Example, napakawalan niya sa isang batong sumpa si Aro nang mapahiran ng kanyang dugo ang estatwang katawan nito. It turned out, ginawang rebulto ng mga ninuno nilang katalonan ang binata noong panahon bago pa dumating ang mga Kastila. Si Aro pala ang tinutukoy sa alamat ng singsing. Sa tulong ng mahiwagang singsing, nagawang mapasailalim sa kanyang utos ang binata. In short, I'm a Slave For You ang peg nito. The poor guy could do nothing but obey everything she said. Not only that, mamamatay din ito kapag napalayo sa kanya. Talk about a male character who can't live without the heroine. At dahil siya ang bumuhay dito mula sa batong sumpa, kahit kailan ay hindi siya magagawang saktan ng binata kahit tuluyan pa nilang matanggal ang kapangyarihan dito ng singsing. Even his fearsome fire couldn't hurt her. Else, baka matagal na siyang nasakal ng lalaki. Fortunately for both of them, they found a way around the curse. Pansamantala nilang natanggal ang kapangyarihan ng singsing kay Aro. They were hoping they'd be able to break it permanently. Tumabing ang isang anino sa harapan ni Francesca, at pagtaas niya ng tingin, nakita niya ang isang diyosa. "Lumusot sa 'yo 'yung apoy?" untag ni Miss Penelope. Kahit naka-cargo shorts at t-shirt lang, puwede pa rin itong
10 rumampa sa catwalk. Sumaludo siya. "Opo. Ano po'ng nangyari? Dapat namatay 'yon bago ako tamaan. Bakit lumusot sa 'kin?" Tumango ang babae at tumama sa itim at mahaba nitong buhok ang sinag ng araw, lalo iyong pinatitingkad. "'Yun siguro ang epekto ng paggamit niya ng balaraw." "Balaraw? Bararaos? Dagger?" kumpirma niya. Iyon ang tawag sa punyal ng mga sinaunang nanirahan sa Pilipinas. Nabasa niya iyon sa online book. "Patay na 'yung apoy." Naglakad si Aro pabalik sa kanila. Napaismid siya habang nakatitig sa lalaki. The guy was so cliché. Good-looking, tall, built, powerful. He looked strong and sleek, his solid muscles straining against the soft fabric of his white shirt. Ito iyong tipo ng mukha na puwedeng isalpak sa toilet cleaner product at magiging bestseller iyon. Pfft. Overpopulated na ang lahat ng genre ng ganoong male characters. But then again, people complained about damsels in distress in stories, but almost nobody complained about how hunky the leading men were. "May balaraw ka?" tanong niya. Itinaas ni Aro ang kanang kamay, at doon niya napansin ang hawak nitong dagger. There were daggers, and there were daggers. Ginto ang hawakan niyon at may mga perlas, at asul at pulang gemstones. She suspected those were rubies and sapphires. "Bakit nasa 'yo pa 'yan?" Umurong siya para makasilong sa bubong. The sun's getting on her nerves. "Binenta mo na 'yan, di ba?" To the tune of four million pesos, kung hindi siya nagkakamali.
11 Maraming suot na alahas ang binata nang mapakawalan niya ito sa batong sumpa, at kasama na roon ang punyal na hawak nito. They were approximately twenty million pesos according to Miss Penelope, at napagpasyahan ng binata na ibenta ang mga iyon para mabuhay sa panahong ito. So now, the guy's a freaking millionaire, too. Another freaking cliché. "Shomer gave it as a gift," sagot ni Miss Penelope. "A four-million-peso gift? Sosyal. Ako rin po ba bibigyan ng regalo?" hirit ni Francesca. Tumawa ang morenang babae. "We'll see." "Don't give me false hope, Miss Penelope. I'll hold you to it." Ngumiti ang magandang babae. "Aro needs a weapon,at mas mabuti kung may affinity siya sa sandata niya." She nodded and pretended she understood.. Pinaikot ni Aro ang mga mata, halatang alam ang pagpapanggap niya. Ngumisi siya at nagkibit-balikat. "Oy!" sigaw ng kanyang apong mula sa cabana. Sumusuray sa hangin ang makulay na duster nito habang nakapamaywang sa kanila. "Ano pa'ng ginagawa n'yo? K'ain na!" "Yes, Apong. Lagi na lang yes, Apong." She dragged her feet toward the cabana. Umupo si Francesca sa pagitan ng kanyang apong at ni Aro. Pumapasok ang simoy ng hangin sa bukas na bahagi ng kahoy na istraktura, at bahagyang sumasayaw sa hangin ang mga dahon ng nipa. Nakahain sa mesa ang kare-kare, inihaw na isda, at chopsuey. Ah, she felt alive again.
12 Agad siyang naglagay ng kanin sa plato. "Umalis na po si Manang Cely?" Tumutulong magluto at maglinis ng bahay ang nasabing may-edad na babae. Tumalon ang kung anong mabigat na bagay sa kanyang kandungan, at napaungol siya nang magpilit itong umakyat sa kanyang dibdib. "Loki..." angal niya sa kanyang matabang pusa. Nag- meow ito at itinutok ang ginintuang mga mata sa kanya. "Get off." Pilit niyang tinaboy ang mabigat na alaga. "You're choking me." "Kanina pa umalis si Cely," sagot ng kanyang apong. "Hindi naman p'wedeng mag-ensayo si Aro sa labas kung nandito pa si Cely. Di hinimatay 'yun kung nakitang naglalabas ng apoy si Aro. 'Wag mong papakainin 'yang si Loki. Pinakain ko na 'yan." Hindi kagaya ni Aling Ester, hindi nagkukulay ng buhok ang kanyang great grandmother, at puti na halos lahat sa maikli nitong buhok. Still, at the age of eighty-two, her apong still looked fresh and energetic. Too energetic sometimes, kung si Francesca ang tatanungin. Umupo si Miss Penelope sa kabilang bahagi ng kanyang apong. "Just checking." Sumandok siya ng kare-kare at inilagay sa kanyang plato. Umungol ang kanyang alaga at pilit dumakma ng ulam. "Loki!" angil niya. "Akin na." Inabot ni Aro ang pusa mula sa kanya at inilagay sa kandungan nito. He ran his long fingers through the cat's bluish gray fur. And what did her traitorous cat do?
13 It purred contentedly. Dumating si Aling Ester at umupo sa pagitan nina Miss Penelope at Aro. "Nag-text na sa 'yo si Vincent?" untag nito sa pamangkin. "Ayos na raw ba 'yung training room ni Aro?" Tumango ang kausap nito. "Opo, Auntie. Magagamit na ni Aro 'yon paglipat n'yo bukas." "Talaga bang safe 'yon, Penelope?" nag-aalalang tanong ng kanyang apong. "Ligtas ba na sa isang basement mag-ensayo si Aro samantalang naglalabas siya ng apoy?" "Safe na safe po, Nanay Milagros. Si Vincent at 'yung team na nag-oversee ng construction project, they're Kenites. They don't have magical abilities, but they have strong affinity for technology. Lahat ng major arms corporation ay konektado sa kanila. Makikita n'yo po kung gaano ka-advance ang technology nila pagdating natin bukas." Tumango ang kanyang apong, pero hindi nito maiwasang ilibot ang tingin sa paligid. Malawak ang bakuran nila at matataas ang mga pader, sapat para maging ligtas at walang makakita sa pag-eensayo ng binata. "Mas makakatulong po kay Aro ang mga equipment doon," patuloy ni Miss Penelope. "Mabagal pa ang reaction time ni Aro lalo na sa pagpatay ng apoy. He also needs to enhance his shooting accuracy." Honestly, she thought Aro was already doing awesome. Ginamitan ito ng magical bracelet noon ng mga katalonan para pigilan ang paglabas ng kapangyarihan nito. He had never learned to control his fire because of that. At nang mamatay ang tatay nito at lumabas ang galit ng binata,
14 hindi nito nagawang pigilan ang apoy. It's classic Traumatic Superpower Awakening. When sh*tty things happen to a character, their super powers usually blow up. Iyon ang nangyari kay Aro. Umapaw ang galit nito at tinupok ng apoy ang buong bayan. Everything, and almost everyone, had been burned to ashes. Iyon ang dahilan kaya ito ikinulong sa batong sumpa. Pero ngayon, kaya na nitong lumikha at pumatay ng apoy nang walang panganib. Mga shōnen heroes lang ang kayang mag-evolve nang ganoon kabilis. That's an A+ in Francesca's book. "Sina Vincent at Kenneth na ang magsisimulang mag- training sa kanya simula sa pasukan," dagdag ng pamangkin ni Aling Ester. "Tutulong pa rin po ako, pero mas suitable na combat trainer sina Vincent at Kenneth kaysa sa akin. Kenites specifically specialize in weapons and combat, habang fire elemental user naman si Kenneth. Tuloy din ang pag-tutor kay Aro sa Science, Math, at iba pang subjects para tulungan siya sa pag-adapt sa panahon natin." Naglagay rin ng kanin at ulam si Miss Penelope sa plato nito. "Question, Miss Penelope," hirit niya habang humihiwa ng karne sa plato. "Dadalhin ba ni Aro ang balaraw lagi? Bawal po ang deadly weapon sa halos lahat ng lugar." "Nakahanap sila ng paraan para maiwasan 'yon," sagot ng lalaki. Itinaas nito ang kaliwang kamay at kumislap sa pupulsuhan nito ang isang gintong bracelet. Sa loob ng ilang sandali, akala niya ay iyon ang bracelet na ginamit ng mga katalonan para ikulong ang kapangyarihan nito. But upon closer look, she saw that the gold band was
15 much thinner. "Tingnan mo." Sinaksak ni Aro ng balaraw ang bracelet. siyang nagulat para makapag-react. Masyadong Napasigaw sa takot sina Aling Ester at apong niya. Pero walang sumirit na dugo o bumagsak na putol na kamay. Sa halip, nanatiling buo at walang sugat ang pupulsuhan ng binata. Wala ring gasgas ang bracelet. Pero ang pinakanakakagulantang, wala na rin sa kamay ni Aro ang balaraw. "Okay." Pumalakpak siya. "You got me. Nasaan ang magic balaraw?" Kuyom-palad na inilapat ni Aro ang kamao sa bracelet, pagkatapos ay iniangat ang kamao na para bang may hinihila mula sa porselas. And voila! Hayun ang balaraw, hawak- hawak nito at binubunot mula sa bracelet. "It's nanotechnology," paliwanag ni Miss Penelope. "As in nanotechnology ni Tony Stark?" Sumubo siya ng pagkain. Tumango si Miss Penelope. "'Yang porselas na suot ni Aro, bahagi 'yan ng porselas na ginamit ng mga katalonan para ikulong ang kapangyarihan niya. Tinunaw namin 'yon at kumuha kami ng konti para gawing bracelet na 'yan. Nang suriin ng mga Kenites, nakita nilang naka-program ang nanotechnology sa ginto. It seemed like your ancestors actually used this advance form of science even back then. Malamang hindi nanotechnology ang tawag nila rito. Maaaring mahika o kung anong kapangyarihan ang tawag nila rito noon. But it's the same principle. Ang sabi nga ng
16 iba, true magic could actually be interpreted as an extremely advance form of science. With the help of Kenites, we were able to unlock some of the formulas used by the katalonans. At iyan ang resulta." Sumubo siya ng pagkain. "I'll pretend I understand that." She supposed isa ulit iyong ebidensya na kahit kailan ay hindi siya magiging katalonan. Wala siyang sixth sense o superpowers. At sigurado siyang hindi niya maiintindihan ang isang extremely advance form of science gaya ng nanotechnology sa kahit anong lifetime niya. Umiling ang nakangiting si Miss Penelope, habang umismid ang kanyang apong. Muling sinaksak ni Aro sa bracelet ang punyal, at nagsimula na rin itong kumain. "Ay, Francesca," saad ng apong niya pagkatapos uminom ng juice. "Bumili na kayo ni Aro ng mga gamit sa school mamaya. Pumunta na kayo sa mall. Wala na kayong time sa susunod at luluwas na tayo sa bukas sa Maynila." "Okay na po ang enrollment namin ni Aro sa Arts and Design track?" Tumango si Miss Penelope. "Naayos na namin. Enrolled na kayo sa Animation program." "'And'yan na po ba si Kuya Greg para samahan kami sa mall?" tukoy niya sa bodyguard/driver ni Aling Ester. Umiling ang huli. "Bukas pa ang dating ni Greg." "Mag-bike kayo ni Aro," suhestyon ng kanyang apong. "Gamitin n'yo 'yung dalawang bike sa garahe." Tumawa siya. Mahilig talagang mag-joke ang kanyang apong. "Seryoso ako," diin nito. "Para magka-exercise ka naman!
17 Ang putla mo na!" "Hindi po marunong mag-bike si Aro." "Marunong ako," bara ni Aro sa kanya "Tinuruan ako ni Kuya Greg." "Mainit po, luma na 'yung bike-" "Okay pa 'yung mga bike. Inayos ni Greg. 'Wag ka nang makulit! Gumalaw-galaw ka rin minsan, Francesca! Kailangan mo 'yan!" "I have my period, Apong. It's not good for me to ride a bike." "Makakabuti ang exercise kapag may period ka. Magba- bike kayo ni Aro! Tumigil ka na o pati Internet n'yo sa Maynila, tatanggalin ko!" Umungol siya at tinusok ang karne sa kanyang plato. Ano ba ang masasabi niya? Her apong knew her too well. That was a K.O. punch.
18 2 Mandirigmang Batuk'an at ang Merku ro, alam kong marami tayong di pagkakaunawaan. But do you really have to betray me like this? This is too much!" "A Matalim na tinapunan ng tingin ni Francesca ang lalaking nagbibisikleta sa tabi niya. Lumusot ang ilang sinag ng araw mula sa mga dahon ng puno sa itaas, tumatama sa matitigas na anggulo ng mukha ng binata. Matabang na sinulyapan siya ni Aro, saka nagpatuloy sa pagpadyak sa bike. "You think this is funny?" asik niya. "I'm a fragile creature, I shouldn't be-" "Mabuti sa katawan ang ehersisyo-" "Mainit ang araw-" "Nasa backroad tayo. Nasa lilim tayo ng mga puno." "Tumatagos pa rin ang UV-" "Pinagpahid na tayo ng sunscreen ng apong mo." "I don't care! Ayokong mag-bike!" "Ayoko ring makinig sa mga kuwento mo, pero wala rin akong magawa. Gan'un talaga ang buhay. lahat ng gusto mo." Hindi mo makukuha ang Aba, gagong 'to, ah. Linya niya iyon, ah! Naningkit ang kanyang mga mata. "You're really turning into a smartass."
19 "Ano nga 'yung phrase na 'yun? Ah, oo. No thanks to you." Who would have thought Aro would turn into an infuriating smartass? Nang mapakawalan niya ito mula sa batong sumpa, parang may PTSD ito dahil sa pagkalito sa bagong panahon. Pero ngayon ay halos sanay na si Aro sa technology at language ng twenty-first century. Nakatulong na bahagyang nakarinig at nakakita ang binata mula sa rebulto noong naka-display pa ito sa office ng Lolo Theo niya. Dahil doon, kahit paano ay naging pamilyar ang binata sa mga bagong salita at gamit ng makabagong panahon. He even learned the fundamentals of modern Math and Science while stuck in that stone. She wished she could do that, too. She had tried listening to Math and Science lessons while sleeping... It didn't work. Still, he still had tons to learn, and it's annoying how fast he was doing it. "Have you learned how to draw?" usig ni Francesca. "Animation ang program natin. You need to learn how to draw." "Wala pa tayong specialized subjects sa first semester. Core subjects pa lang. Okay lang kahit hindi pa 'ko marunong mag-drawing." "Wrong. Kailangan marunong ka nang mag-drawing. Magtataka 'yung mga kaklase natin kapag hindi ka marunong mag-drawing tapos Arts ang kinuha mo. It's strange." Kumunot-noo ang binata, at malawak naman siyang ngumiti. "Don't worry, buddy." Mapang-unawa siyang tumango-
20 tango. "Your master is here. I will help you. I'll teach you all you need to know about arts. Three hundred fifty per hour." Mapang-insultong tumawa ang lalaki pagkatapos ay binilisan ang pagbibisikleta. "Come on!" habol niya rito. "It's going to be great! It's a win-win situation! It's a good offer! Don't be petty!" Nakarating sila sa main road, saka dumerecho sila sa mall. Pagkagarahe ng mga bike sa parking spot, dumako sila sa entrance. Sumalubong ang malakas na tugtog sa kanila at ang ingay ng mga namimili. Dahil Friday iyon bago magpasukan, blockbuster ang mall sa dami ng tao. Ramdam ni Francesca ang paggapang ng tensyon kay Aro. Nakatiim-bagang ang binata at parang may takot sa mga mata. "Too much?" Tinapik niya ang lalaki sa balikat. "Sensory overload pa rin? I guess we need to get you out more." Inis na inigkas ng binata ang balikat saka naglakad paabante. "Oy, s'an ka pupunta? Dito tayo." Hinagip niya ito sa braso at hinila papunta sa puwesto ng mga notebooks. Humila siya ng shopping cart at dumampot ng ilan sa mga iyon. "Kumuha ka na ng mga sampu," utos niya. "O kaya 'yung notebook binders. 'Yung malaki, 'yung refillable." Ibinalik niya ang mga kinuhang notebook at dumampot ng isang malaking binder. She didn't care much about the cover. Gagawan niya iyon ng sariling cover. Kumuha na rin siya ng mga notebook refills. Akmang itutulak na niya ang cart papunta sa section ng
21 mga ballpen, pero napansin niyang nakatayo pa rin si Aro sa harapan ng estante ng mga notebook. "Uy, ano na?" Nakakunot-noo ang binata habang sinisipat ang likuran ng hawak nitong binder at mga notebooks. "Notebook 'yan," paliwanag niya. "D'yan ka magsusulat. 'Yan 'yung kailangan natin. Kumuha ka na." Tinapunan siya ng masamang tingin ng lalaki. "Alam kong notebook 'to." "Hindi nga?" Nakangisi siyang umurong dito. "Joke lang. Sige na. It ain't gonna bite. Kumuha ka na. Dali na." "Tinitingnan ko 'yung presyo." Kumuha ito ng isa pang notebook at sinipat ang presyo niyon sa likod. "Pareho-pareho lang ang presyo n'yan." "Hindi. Itong isa, mas mura nang halos dalawampung piso, ito mas mura nang sampu, ito, lima. Ito seventy-five cents na mas mura." "Is this a joke?" Umungol ang dalaga at hinilot ang ibabang likuran. "Where's the punch line? Ilabas mo na. Nagmamadali ako." "Ikaw ang parang nagbibiro. Dumampot ka na lang nang dumampot nang hindi tinitingnan ang presyo." Bagot na tinitigan niya ang lalaki. Nanatiling seryoso ang titig ng binata sa mga price tag. Great. Kuripot ang isang ito. Umiling siya at namaywang. "Sige na, sige na, dalian mo na." Ten thousand years later, hindi pa rin ito tapos. "Aro!" Hinampas niya ito sa braso. "Anong petsa na!
22 Dalian mo na! Hindi mo kailangan ng analysis ng presyo ng notebooks!" "Bakit hindi?" Inilabas ng binata ang phone nito at ginamit ang calculator doon. "Kailangan kong malaman kung makakatipid ba ako sa pagbili ng binder at refills o kung mas mura kung bibili na lang ako ng sampung magkakahiwalay na notebooks." Gusto niyang isubsob ang mukha sa shopping cart. Dear Lord, he was serious. "Aro, hindi mo pera ang gagastusin natin, kay Apong 'to. Mayaman si Apong. There's no need to worry." She knew she sounded like a parasitic brat but... Fine, there's no 'but.' "Hindi 'yun ang pinag-uusapan," pilit ng lalaki. "Hindi tama ang magsayang ng pera." "Time is money, and you're wasting a lot of time. Hurry up!" Wala itong paki. "Tumingin ka na ng iba mo pang titingnan." Ibinaba nito ang hawak na binder at sinipat ang isa pa. "Hahabol na lang ako sa iyo." "Sure. Oh, right. Pangalawang beses mo pa lang sa mall na 'to. Kung may mangyari sa 'yo, like, alam mo na, maligaw ka?" "Hindi ako ikaw." "'Ansaket, Aro. Grabe. Nagmamalasakit 'yung tao 'tapos ganyan ang igaganti mo?" He had a point, though. Naliligaw siya kahit sa bahay ng kanyang apong. Bahagya siyang itinulak ng binata. "May cellphone ako. Tatawagan kita kapag hindi kita makita."
23 "Alam mo ba'ng address ni Apong? P'unta ka sa guard kapag-" Tinapunan siya nito ng masamang tingin. His golden eyes even flared crimson for a second. Tsk. Pikon. She gave him a cheeky smirk. "Kita tayo sa second floor, sa section ng mga bags within forty-five minutes. Kung gusto mo, tumingin ka na rin ng sapatos bago 'yun." Dumerecho siya sa section ng pens at mabilis na kumuha ng mga kailangan. Kumuha na rin si Francesca ng art materials para sa kanilang dalawa. Kapag si Aro pa ang hinintay niyang kumuha ng mga iyon, baka tapos na ang serialization ng Hunter x Hunter ay hindi pa rin ito nakapili. Kumuha na rin siya ng mga medyas, panyo at payong. Umakyat siya sa second floor para tumingin ng sapatos at bag. Mabilis din ang pagkuha niya ng mga iyon. She just wanted comfortable and sturdy. She got a plain black branded bag. Balak niya iyong lagyan ng sariling design. At nang mag-forty-five minutes na at wala pa rin si Aro, dinukot na niya ang phone sa bulsa, pero napamura siya nang maalalang naiwan niya iyon sa bahay. Her great grandmother had forced her to leave her tablet and phone in her room before lunch. At hindi na niya nakuha iyon bago sila umalis ni Aro, dahil tinaboy na agad sila ng matanda pagkatapos ng tanghalian. Binabalak na niyang ipa-page ang kasama nang ay humila sa buhok niya mula sa likuran. "'Andito na 'ko." Nilingon niya ang kasama, at nag-angat ng kilay nang makitang may laman nang black school bag at box ng sapatos ang shopping cart nito.
24 "Akala ko makakapanood pa 'ko ng limang episodes ng Love O2O habang gumagawa ka ng comparative price analysis. Nangyare? Ba't ang bilis mo?" Kumunot-noo ang binata, at nag-aalangang napatingin sa kanang bahagi ng bag section. "Mayroon kasing..." Napalingon din siya sa dakong iyon. May tatlong suspicious-looking persons na nakatayo sa gilid ng estante ng bag, dalawang babae at isang tingin niya ay beki. Tingin niya ay kasing-edad nila ang tatlo, at panakaw na sumusulyap- sulyap ang mga ito kay Aro. They had their phones out, too. "Parang..." May halong takot ang pagkalito ng lalaki. "Hindi ko alam kung bakit pero... parang kinukuhaan nila ako ng larawan kanina pa, Francesca." Matabang na tinitigan niya ang kasama. His brows were knitted, his strong jaw slightly clenched. He did look like a movie star as he stood there with his sun-kissed skin, perfect features, broad shoulders and tall frame. "Attractive people's problems," she muttered. She supposed this was one problem she would never have to worry about. "This is bad, Aro, baka mag-viral ka." Nanigas ang katawan ng lalaki. "Ano?" Tinapik niya ito sa braso. "Welcome to the generation of social media-crazy people, my dear friend. Endangered specie ang mga tulad mong guwapo, kaya kinukuhaan ng picture o video 'tapos ipo-post sa FB. Kapag nag-viral 'yon, baka ma-interview ka sa TV at bigyan ng guestings at isali sa mga reality TV shows. You'll get your fifteen minutes of fame." Mataman siyang tinitigan ng kasama, mukhang hindi
25 sigurado kung nagsasabi ba siya ng totoo o kung ginagago lang ba niya ito. Muli niya itong tinapik sa balikat. "Fear not, brother. The public is fickle and unfaithful. Maikli ang life span ng mga viral pics at videos dahil laging may bagong dumadating. You'll be famous for five minutes then, you'll be buried in the underbelly of Google. You'll survive it. Worst case scenario is... well, wala akong maisip na worst case scenario sa sitwasyon mo. Bayaran na natin 'to." Itinulak niya ang cart papunta sa cashier, pero nanatiling nakatayo roon si Aro, may tensyon pa rin sa katawan. "Oy," tawag niya rito. "Don't let them bother you. It's harmless. 'Lika na." Sandaling napaligid ang tingin ni Aro bago tiim-bagang na sumunod sa kanya. "I'm hungry. K'ain tayo pagkatapos nito." Umiling si Aro. "'Wag na." "Don't let your stalkers dictate your life. Isa pa, bumaba na sila." Nilingon niya ang tatlo na nasa escalator na. Nanatiling matigas ang titig ni Aro at muling pinaikot ang tingin sa paligid. Unease creased his brows and darkened his golden eyes. "Umuwi na tayo." Now, kung may ibang nagsabi nito sa kanya sa ganoong tono two months ago, deadma lang siya. But this was Aro. At pagkatapos ng lahat ng mga nangyari at nasaksihan niya mga dalawang buwan na ang nakakaraan? She'd be stupid not to take his words and dark tone seriously. "Care to explain?" untag niya. "Ano'ng problema?" Bahagya siyang itinulak ng binata para umabante.
26 "Hindi ako sigurado, pero parang kanina pa may nakatingin sa 'kin." "Marami talagang tumitingin sa 'yo. You're tall and goodlooking, natural lang na maraming tumingin sa 'yo. It's socially acceptable to take pictures and videos of goodlooking people now." May nadaanan silang isang babae na may kargang sanggol, at nakangisi ang matabang baby kay Aro. "Even babies like to look at you. According to scientific studies, babies like to look at goodlooking people. I'm not making that up, totoo 'yon." Umiling ito. "Bukod sa kanila, parang may iba pa." Since Aro had superpowers while she had no sixth sense whatsoever, she decided to trust his intincts. "Kailangan ba nating tawagan sina Miss Penelope?" "Huwag na, basta dalian na lang natin." "No, we should call them. Better safe than sorry." Pumila sila sa cashier, pagkatapos ay inilahad niya ang kamay sa lalaki. "Phone." Dinukot iyon ni Aro mula sa bulsa nito at ibinigay sa kanya. Pinindot niya ang home key para buhayin ang phone, at napatiim-labi nang hindi umilaw ang screen. "Aro, you really have sh*tty luck, sometimes." Nanigas ang lalaki. "I'm joking," bawi ni Francesca. "Well, not really. But don't take me seriously. Nobody takes me seriously. Sh*t. Low batt. Ikaw kasi, ginamit mo nang ginamit kanina." "Tumawag ka sa telepono sa bahay ng apong mo." "I don't remember the number. Kapapalit lang ng
27 number ni Apong n'ung isang linggo dahil laging may prank callers, di ba?" Napatingin ulit ang lalaki sa paligid. "What?" bulong niya. Hindi ito umimik nang ilang segundo, pagkatapos, "Hindi ko na nararamdaman." She should feel relieved, but she still felt tense. Classic 'calm before the storm' ang peg nito para sa kanya. Kapag nag-relax na ang mga bida, doon tumitira ang kalaban. "Let's buy a battery for your phone." Mababa siyang napamura ulit. They couldn't do that. Hindi nagbebenta ng brand ng phone at battery ni Aro ang mall na kinaroroonan nila. "Mag-tricycle na lang tayo pabalik," aniya sa mababang boses. "Mas safe 'yon kaysa mag-bike tayo at dumaan sa backroad. Doon tayo sa matao dumaan." "Paano kung may mangyari pa rin kahit maraming tao? Paano kung may madamay? Hindi ko alam kung ano o sino ang nagmamatyag sa 'tin o kung ano ang kanilang pakay. Hindi tayo dapat mandamay ng iba." "Pero mas maliit ang chance na may umatake kapag maraming tao." "Hindi natin alam 'yan, dahil halos wala tayong alam sa sitwasyon." Nakarating sila sa dulo ng linya kaya tumahimik na siya. Inilagay nila ang mga pinamili sa counter. Matapos mabayaran ang mga iyon, dumerecho sila sa escalator. "I still say we should stick to places with many people. Mas maliit ang risk."
28 Kinuha ni Aro ang shopping bags sa kanya. "Iyon ay mas mapanganib sapagkat maaaring mas marami ang mapahamak." "Paluma nang paluma ang sentence structure mo." Mukhang ganoon ito kapag nagtutuliro. "Kung iyong nais, maaaring ikaw ang dumaan sa maraming tao at ako ang tutungo sa-" "Worst plan ever," putol ni Francesca. "Hindi ka ba nanonood ng mga horror movies? Hindi dapat naghihiwalay ang mga bida. First step 'yon para isa-isang tsugihin ang mga characters. If we want to survive, we need to stick together." Malapit na sila sa exit pero wala pa rin siyang plano. Gah! She hated this! She was not cut out for high-octane lifestyle! "Aro, tingin ko talaga mas tama kung sa maraming tao tayo." Mariing umiling ang lalaki. "Ikaw na lamang ang dumaan doon. Ako ang magsisilbing pain." "Shut up. Tingin mo, maaatim kong maging pain ka para iligtas ang sarili ko? Shut up. Don't answer that." Umungol siya . Hindi niya mapipilit si Aro sa ideya niya. Masyadong malalim ang guilt ng kasama dahil sa nangyari sa nakaraan nito. He'd never risk anyone getting hurt again because of him. And she knew that included her. And going off alone was the same as reading outloud a demon-summoning book. And everybody knows you don't read a demon summoning book outloud. You might as well slit your own throat if you do that. "Okay." Tumuwid siya ng tayo. She couldn't believe she
29 was doing this."Sa backroad tayo dadaan. I have a plan." Sa mababang boses, isiniwalat niya sa lalaki ang kanyang O game plan. Francesca's plan had so many huge holes in it she could ram three Gundams through it. But beggars can't be choosers. Ipinasok nila ang mga biniling gamit sa loob ng kani- kanilang school bag, at inilagay iyon at ang sapatos sa kanya- kanya nilang basket sa bike. Gaya ng napagkasunduan, sa backroad sila dumaan. "Any update?" Nilingon niya ang lalaking nagbibisikleta sa kanyang tabi. "Ano'ng sabi ng spider sense mo?" Aro's dark golden eyes looked intense in the shadows of the trees. "Wala." Pasado alas cuarto pa lang ng hapon, pero makulimlim na ang langit. Napakalaking pagkakaiba niyon kanina kung saan matingkad ang sikat ng araw. Gusto niyang umungol. What had her life turned into? "Francesca." Huminto sa tapat niya si Aro, at awtomatikong nagpreno rin siya sa bike. Tumabing ang madidilim na ulap sa kalangitan, at lumipad mula sa mga puno ang mga ibon. How freaking cliché. Talagang may dark clouds at flying birds sa pagdating ng panganib? Gasgas na 'yan! "We shouldn't be stopping." Humigpit ang palupot ng mga daliri niya sa handle ng bike. "We should be running for our lives." "Huli na." Napaigtad si Francesca sa narinig na boses.
30 Ilang dipa mula sa kanila, isang lalaki ang lumabas mula sa likod ng isang malaking puno. Kung bibigyan ni Francesca ng grade ang lalaki for dramatic entrance, bibigyan niya ito ng 7.5 out of 10. The gloomy ambience had added to the dramatic effect, but his overall presence was a little meh. For one, mas matangkad si Aro dito. But not by much. The guy was probably around 5'10" or 5'11". And he looked about their age, too. Mukha rin itong normal. No capes or leather jacket or red glowing eyes. Nakasuot ang lalaki ng simpleng itim na kamiseta at cargo shorts. Moreno ito, closed-cropped and gupit at maganda ang pangangatawan. Lean and built. Like a swimmer. Like a warrior. Yeah, it still didn't bode well. Ngumiti ang lalaki, pagkatapos ay tumakbo pasugod sa kanila. Foul, dude! gusto niyang isigaw. He's supposed to have a long-winded monologue first before attacking! That was one of the rules of action! Time to implent the plan. Mabilis siyang bumaba sa bike at umurong. May inilabas na kung anong baton ang estranghero at-whoa-bigla iyong humaba at naging sibat. Bankaw, she hurriedly thought. Iyon ang tawag doon. Bumaba rin si Aro sa bike at nagtapon ng apoy sa kanyang direksyon. Parang buhawing naglagablab ang apoy paikot sa kanya hanggang sa tuluyang mapaloob doon si Francesca. Dumila ang init sa kanyang balat, pero hindi iyon nakakapaso.
31 Part 1 of the plan: Success. Only 5,678 more to go. Hinila ni Aro ang balaraw nito sa bracelet. "'Wag kang lalabas sa apoy." Nagliyab ang balaraw ng binata sakto sa paghampas ng estranghero ng sibat dito. Nasangga iyon ni Aro ng apoy na balaraw, at tumilamsik ang mga ningas ng apoy sa paligid. Parang naging mahabang espada ang balaraw dahil sa paghaba ng apoy. Napaurong ang binata sa lakas ng puwersa ng kalaban. Umigkas ang braso ng estranghero at tumama ang kamao nito sa panga ni Aro. Tinadyakan nito ang kasama niya sa sikmura at napatalsik ang huli. "Aro!" "'Wag kang lalabas d'yan!" Sumilab ang isang bolang apoy sa kamao ni Aro at ibinato iyon sa lalaki. Pero mabilis nakailag ang estranghero. "Mabagal ka-" Bumulusok ang pangalawang apoy, at sumalpok iyon sa braso nito. Agad itong nagpagulong-gulong sa lupa para patayin iyon. Tumawa ang kalaban nila saka dahan-dahang tumayo. Nasabi ba niyang meh ang overall appearance nito kanina? Fine, she would take it back. The f*cker looked menacing now. Mabagsik ang mga mata nito at nakataas sa isang malupit na ngiti ang mga labi. Namumula at may konting dugo ang braso ng estranghero, pero parang wala lang iyon dito. "Malakas lang ang loob mo dahil may kapangyarihan ka. Mga katulad mo ang pinakakinaiinisan ko." Nagliwanag ang kung ano sa mga binti at braso ng
32 lalaki: mga simbolo, mga simbolo iyon! Gumapang ang nagliliwanag na mga simbolo mula sa mga bukung-bukong ng lalaki paakyat sa mga binti. Gumapang din na parang ahas ang mga imahe mula sa pupulsuhan nito paakyat sa mga braso. Mahahabang linya. Dikit-dikit na tatsulok. Mukha iyong balat ng ahas o kaya ng buwaya. Naningkit ang mga mata ni Francesca. Kilala niya ang mga simbolo na iyon. Namatay ang liwanag hanggang sa maging itim ang mga imahe. Tattoo; para iyong mga tattoo. "Hindi mo pinaghirapan 'yan!" Parang kidlat na sumalakay ang lalaki. Halos hindi niya ito makita. "Ni hindi mo 'yan magamit nang tama!" Sinangga muli ni Aro ng apoy na balaraw ang bankaw ng lalaki, pero muling umigkas ang binti nito para tadyakan sa sikmura ang binata. But he had learned his lesson. Agad itong nakatalon paiwas. Napaluhod ito sa madamong sahig, at hinampas ang palad sa lupa. Sumiklab ang apoy at mabilis na gumapang papunta sa lalaki. No, no, no. Napalapit si Francesca sa apoy na nakapaligid sa kanya. Hindi ito maganda. Mapanganib ang paggamit ng masyadong maraming apoy sa ganitong klase ng lugar. Lumundag ang lalaki at sumirko sa ere. Nagbato ito ng mga patalim kay Aro. Umahon ang isang pader na apoy sa harapan ng binata, sinunog ang mga patalim. Pero may isang nakalusot. Agad itong umiwas. "Umaasa ka lang sa kapangyarihan mo!" Bumagsak ang kalaban sa likuran ni Aro, at akmang sasaksakin nito ang kanyang kaibigan.
33 "Sa likod mo, Aro!" Agad nakaikot ang huli para sanggain ang sibat. Tuluyang nasunog iyon mula sa apoy ng balaraw. Pero ibinaba ng lalaki ang katawan nito, at akmang lalaslasin ang binti ni Aro gamit ang patalim na hindi mawari ni Francesca kung kailan nito binunot. He was just inhumanly fast. Nagawang makatalon ni Aro paurong, pero nagasgasan pa rin ang binti nito. Umagos ang dugo mula roon. Nagtagis ang bagang ng binata. Nagliwanag na ang balat ng kasama mula sa apoy sa loob nito. His eyes had turned flaming red, too. "Ibig mo ba talagang mamatay?" Mababa ang tono ni Aro. Nakakalokong tumawa ang lalaki. "Ikaw ang dapat kong tanungin niyan." Naglabas ng dalawang punyal ang estranghero at muling lumusob na parang kidlat. Pero nanatiling nakatayo lang si Aro. Naunawaan niya kung bakit. Umahon ang isang pader ng apoy sa harapan ng tumatakbong lalaki. Hindi nito nagawang umiwas at sumalpok ito roon. Dumikit ang apoy sa damit nito. Pero muli, agad itong gumulong sa madamong lupa para mabilis na patayin ang apoy. Hindi ito binigyan ni Aro ng pagkakataong tumayo. Lumusob ang binata at tinira ito ng bolang apoy. Tinamaan ang estranghero sa binti, pero nakaiwas din sa pangalawang tira. Nakalundag ito patayo at sinalubong si Aro. Binalot ng liyab ang mga braso ng binata sa paglusob
34 nito sa umatake sa kanila. "TAMA NA!" Isang batang babae ang tumakbo sa pagitan nina Aro at ng lalaki. "Umalis ka d'yan!" sigaw niya. Tumalon ang dalawa paatras bago sumalpok sa bata. "Ibaba n'yo ang mga sandata n'yo!" Kahit maliit ay malakas ang boses ng paslit. "Mag-usap tayo nang maayos. Kuya Kalu, ibaba mo na 'yan!" Kuya Kalu? Mapang-insultong ngumisi ang "Pasalamat ka at pinahinto ako ni Idla." lalaki kay Aro. Aro sneered. "Sarili mo ba ang iyong tinutukoy?" "Gusto mo pa talagang masaktan-" "Tama na!" Ipinadyak ng babae ang isang paa nito. And in fairness, kahit maliit ang bata, may bigat ang dating nito. Tingin niya ay eight o nine years old lang ito. Nakasuot ito ng maong jumper at asul na kamiseta sa loob. She liked the girl's rubber shoes; may black at pink glitters. "Ikaw, anak ng apoy." Itinuro ng bata si Aro. "Patayin mo na 'yung mga apoy sa paligid bago pa magkasunog dito." "Huwag mo 'kong utusan." Nanatiling matalim ang titig ni Aro sa dalawa, pero itinaas pa rin ang isang nagliliyab na kamay. Lalo iyong nagliwanag kasabay sa paghihingalo ng mga apoy sa paligid. Tuluyang namatay ang mga ningas, maliban sa nakapalibot sa kanya. Sinulyapan siya ng batang babae. Kagaya ng Kuya Kalu nito ay morena rin ang paslit. Nakatirintas ang
35 mahaba nitong buhok at itim na itim ang mga hibla niyon. "O, ikaw. Hanggang kailan mo balak magtago d'yan?" Nakapamaywang ito sa kanya. Bumuga siya ng hangin. Nabanggit na ba ni Francesca na ayaw niya sa adrenaline? "Safe na ba?" Umupo siya sa lupa at namaywang din sa mga ito. Malakas pa rin ang tibok ng kanyang puso "Hindi ako aalis dito hangga't hindi pa safe." Nalukot ang maamong mukha ng paslit. "Duwag." "Narinig ko na 'yan." Lalong sumimangot ang paslit. Umurong si Aro papunta sa kanyang direksyon. "Sino kayo? Ano'ng inyong pakay?" Nanatili ang apoy sa mga braso at sa balaraw ng binata. She wholeheartedly approved. "Gusto naming malaman kung may ibubuga kayo." Umiling si Kalu at ipinaikot ang mga hawak nitong patalim bago isinuksok sa may baywang. "Pero mukhang wala. Pareho kayong mahina." "Masakit ba ang mga sugat mo?" Mapang-uyam na ngumiti si Aro. "Ako ang nag-aalala sa 'yo dahil ang dami mong tinamong-" "Tama na, Kuya." Muling ipinadyak ng bata ang paa nito. "Ikaw, panggap na katalonan, at ikaw, anak ng apoy, kailangan ninyo ng tulong namin." "Really? Ang bait n'yo naman at kayo pa ang lumapit sa 'min. "Tumigil ka!" Inis na pumadyak ulit ang bata at
36 dinuro sila. "Kung nais ninyong tuluyang mapakawalan sa kapangyarihan ng singsing ang lalaking 'yan, kailangan n'yong makipagtulungan sa amin!" Naningkit ang mga mata niya. Alam ng mga ito ang tungkol kay Aro at sa singsing? Sinulyapan niya ang mga tattoo ng tinawag na 'Kalu.' Ayon sa mga nabasa niya, labid ang tawag sa mga nasa binti nito, at daya-daya ang nasa mga braso. "Let's do some introductions first. Pintados ka ba?" Dumilim ang guwapong mukha ng lalaki. "Huwag mo 'kong tatawagin ng ganyan!" Umigting ang liyab ng apoy ni Aro, at humarang ito sa pagitan nila. "Subukan mong lumapit." "Tama na 'yan!" asik ng batang babae. Matalim siya nitong pinukol ng tingin. "Ikaw, panggap na katalonan, wala ka bang alam sa kasaysayan ng bansa mo? Paano mo naaatim na gamitin ang salitang ginamit ng mga mananakop? Wala kang paggalang!" Her apong and Aling Ester would love this kid. "Fine." Itinaas niya ang dalawang kamay. "Wala 'kong masamang ibig sabihin. Sino ba kayo? Ano ba kayo?" "Wala ka talagang alam," angil nito. "Look, this is what I know. Batuk o patih ang local word sa tattoo, sabi ni William Henry Scott-" "Hah!" sikmat ni Kalu. "Pati mga kaalaman mo ay galing sa dayuhan!" "Do we really have to debate about this? And that's William Henry Scott, dude. There's nothing wrong with citing him."
37 "Nakita mo na?" Inis na humarap ang lalaki sa bata. "'Yan ba ang isasama natin? Baka lalo lamang mapahamak si Datu Gala dahil sa kanila!" "Subalit sinabi ng aking saragudon na kailangang kasama sila." "Baka nagkamali siya-" "Hindi maaaring magkamali si Tugang-Tubig. Kailangang kasama sila upang makuha ang balaraw." Well, well, well. Humalukipkip si Francesca. Sinabi na nga ba niya at may kailangan ang mga ito sa kanila. Galit na bumaling muli sa kanila ang lalaki. "Kayong dalawa, nais n'yo bang mapakawalan sa sumpa ng singsing ang lalaking 'yan?" "Bakit kami maniniwala sa mga sinasabi mo?" Nanatili ang combat position ni Aro. "Bakit kami magtitiwala sa taong sumalakay sa amin?" Good point, Aro. The boy sneered. "Maniniwala rin kayo. Hayaan n'yong manggaling mismo sa bibig ng kasamahan ninyo ang sagot sa inyong tanong. Idla, halika na." Tumalikod ito at hinila sa braso ang kasama. "You're not gonna give us your cell number?" hirit niya. "How are we going to contact you?" Umungol ang batang babae. "Kung hindi lang talaga sinabi ni Tugang-Tubig na kailangan natin ang isang 'yan, lalagyan ko ng pasak ang kanyang bibig!" "How rude. Kayo na ang may kailangan, kayo pa ang galit! Oy, sino nga kayo? Ano kayo? And don't you think you owe us an apology? You got our clothes dirty!"
38 Lumingon ang dalawa. And she gotta admit, they looked formidable silhouetted against the dim sunlight. Sunog ang ilang bahagi ng damit ng lalaki at may bahid din doon ng dugo. Bakas ang mga tattoo sa mga braso nito. Matalas ang titig ng paslit, at may kung anong bigat sa buo nitong presensya. "Ako'y isang merku," sagot ng tinawag sa pangalang 'Idla.' "At mas akmang tawagin na madirigmang batuk'an ang kuya ko kaysa sa tinawag mo." Muling naglakad palayo ang dalawa at hindi na muling lumingon.
39 3 Of Seers, Fate and Foreshadowings "A chair. t iyon po ang nangyari." Sumubo ng dalawang kutsarang strawberry ice cream si Francesca saka umuungol na inayos ang pagkakasandal sa dining ang nagmamadaling pagba-bike pauwi, gusto na lang niyang humilata at matulog hanggang pasukan. Matapos ang adventure sa backroad at Nag-aalalang bumaling si Apong kay Miss Penelope. "Mandirigmang batuk'an?" usisa nito. "Merku? Kung ganoon, mula sila sa Sulod Panay?" Tumango ang dalaga. "Maaari. May pitong baitang ang pag-aaral ng pagiging babaylan sa mga taga-Sulod Panay. Tinatawag na merku ang isang nagsasanay maging babaylan kapag nasa ikalimang antas na ito." "I've read that," singit ni Francesca sa pagitan ng pagsubo ng sorbetes. "Sinabi po 'yan ni F. Landa Jocano sa The Sulod: A Mountain People in Central Panay." Tumango si Miss Penelope. "Batuk ay ang pangkalahatang tawag sa tattoo noon ng mga sinaunang nanirahan sa Pilipinas." "Batuk pa rin po ang tawag sa tattoo d'un sa mga lugar na hindi masyadong naimpluwensyahan ng mga Spanish, di ba? Then, there's Apo Whang Od, the famous mambabatok
40 from Kalinga. 'Batok' as in tattoo. So ang loose translation po ba ng mandirigmang batuk'an ay mandirigma na may tattoo?" Pumasok si Aro sa dining area. Parang bad trip pa rin ang binata base sa hilatsa ng mukha nito. Parang naligo rin ito. He had changed into a white graphic shirt and red basketball shorts. Isinuklay nito ang mga daliri sa basang buhok at nakasimangot na umupo sa kanyang tabi. Naamoy niya ang samyo ng antibacterial soap. Bahagyang namumula ang panga ng lalaki mula sa pagkakasuntok ni Kalu. Sinipat niya ang binti ng katabi, at nakitang nalagyan na nito ng bandage iyon. "Gamitin mo 'to, Aro." Inabot ni Miss Penelope ang isang maliit na container ng salve. "Mapapabilis niyan ang paggaling ng mga pasa at iba pang injuries." Tinanggap iyon ni Aro. "Salamat." Pinanood niyang ipahid iyon ng binata sa panga nito. At umangat ang mga kilay ni Francesca nang makitang unti-unting pumusyaw ang pamumula ng pasa ng lalaki. In fairness, effective ang magic salve. Ang bilis. Bumaling ulit siya sa dalagang taga-Shomer. "P'wede rin po ba 'yan sa mga open wounds?" Tumango ito. "Meron din akong mga potions para sa internal injuries at broken bones. Pero mas effective ang mga 'yon sa mga kagaya ni Aro." "Ba't po may discrimination?" Tumawa ang magandang dilag. "Well, bukod sa kakayahan niyang gumawa ng apoy, Aro's medical exams also showed that he's not your normal human. Sampung
41 beses na mas mabilis gumaling ang mga sugat ni Aro kaysa sa normal na tao. That includes broken bones and internal injuries. So para sa isang kagaya niya, effective ang mga ganitong potions at ointment." "Pero sa mga kagaya ko po hindi?" "Effective pa rin naman. Halimbawa, ang isang sugat na isang linggo dapat ang kailangan para gumaling, magiging tatlong araw lamang para sa isang kagaya mo kapag ginamit ang salve at potion. Pero kay Aro, p'wedeng isang araw o ilang oras lang." Sinuntok ni Francesca sa braso ang katabi. "Iba ka, bruh." ito umimik at nanatiling nakatiim-bagang. Hindi Umiling siya. Ang serious. Bumaling ulit siya kina Miss Penelope. "Balik po tayo sa topic. So more or less, pintados din po ang mandirigmang batuk'an?" "Pintados ang tinawag ng mga dayuhan gaya ng mga Spaniards sa mga nababalutan ng tattoo ang katawan. Akala kasi nila, paint ang nakaguhit sa mga balat ng mga natives. Ang batuk ay simbolo ng katapangan at pagkapanalo sa digmaan noon. Kapag marami kang tattoo, ibig sabihin, marami kang naipanalong laban o naisagawang pangangayaw. Pero walang naitalang partikular na tawag ang mismong mga sinaunang nanirahan sa Pilipinas sa mga mandirigmang 'yon." "Pero generally, timawa sila, hindi po ba?" Kumutsara ulit siya ng ice cream at sumubo. "Sila 'yung sumasama sa datu sa pangangayaw o sea raid." Binalingan niya si Aro. "Timawa ang tawag sa mga Bisaya. May specific term din doon ang mga Tagalog, di ba? Father Plasencia in his
42 Relacion identified a noble warrior class in Tagalog society. Maharlika sila, s'abi niya. 'Yun ang aristocratic warrior class ng mga Tagalog, specifically sa Laguna." "Tama." Tumango si Miss Penelope. "They paid tribute to the datu by rendering military service. In turn, may hati sila sa spoils of war." "Ang mga timawa sa Tagalog society, p'wedeng tawagin para sumama sa expeditions o battles, but not as comrades," patuloy niya. "Mostly rowers sila at hindi p'wedeng makihati sa makukuhang loot. I've read that, too." "Mukhang marami kang binabasa sa history ngayon, ah," komento ni Aling Ester. "I'm researching for my comics. I'm using elements from Philippine history and mythologies. Si Aro ang villain ko." The latter snorted and grabbed a cup and spoon from the center of the table. Kumuha rin ito ng ice cream para sa sarili. "Wait. May maharlika class ba sa lugar n'yo?" tanong niya rito. "Mayroon." "Then, does that mean sa Laguna ka galing? Sa Laguna lang daw matatagpuan ang maharlika class." "Hindi pa rin natin masasabi," sagot ni Miss Penelope. "Si Father Plasencia lang ang nagbanggit ng maharlika class sa mga records sa mga kasabayan niya. Maaaring n'ung panahon niya, hindi na ganoon karami ang mga maharlika dahil sa pagbabago ng economic at social system ng mga Tagalog. Mas laganap na noon ang trade system kaysa pangangayaw. Maaaring sa Laguna na lang mayroong
43 maharlika dahil doon. Sa kuwento ni Aro, wala pang mga Kastila. Maaaring n'ung panahon niya, mas marami pang mga maharlika sa ibang lugar." Tumango si Francesca. "So p'wedeng may maharlika rin po sa Visayas?" "Sa bahaging 'yan, mas malaki ang chance na wala. Malinaw ang vasal class sa Visayas, sila ang mga timawa. At prominente pa ang class na ito kahit noong dumating ang mga Kastila. Nang mga panahon na 'yon, higit na mas warrior type ang social system ng mga nasa Visayas kaysa nasa Katagalugan. N'ung dumating ang mga Kastila, walang nagbanggit ng term na 'maharlika' sa class system ng Visayas." "So sa Tagalog," patuloy niya, "ang first class ay ang mga maginoo, tapos ang second class ay ang mga maharlika at timawa. Third class 'yung slaves. Sa Visayas, it's datus, tumao o 'yung diluted datu blood, timawa at oripun o alipin?" Tumango si Miss Penelope. "Tama." "Timawa 'yung vasal ng datu na sumasama sa pangangayaw sa Visayas. So timawa class po ba si Kalu?" "Kung nasa sinaunang panahon tayo ng Pilipinas, maaari. Pero hindi pa rin sapat ang alam natin para masiguro 'yon. Dahil ang kadatuan ay may mga batuk rin sa katawan. Sila ay maituturing din na mga mandirigma. Kaya maaaring nasa datu social class din siya." Tumango si Francesca. "Kahit ang mga oripun din noon ay may mga tattoo rin." siyang mandirigmang batuk'an, iyon ang itawag n'yo sa kanya," "Pero kung mas gusto niyang tawagin
44 dagdag ng kanyang apong. Fair enough, isip niya. "Pero ano 'yung sinasabi niya, Penelope?" usisa ni Aling Ester. "Ano 'yung tungkol sa balaraw? Bakit alam nila ang tungkol kay Aro at sa singsing? Dapat ba silang pagkatiwalaan?" "Kung merku si Idla, maaaring ibinahagi sa kanya ng mga saragudon niya ang tungkol kay Francesca at Aro." "Saragudon is spirit friend or guardian spirit, right?" She swallowed a mouthful of ice cream. "I've read that, too." "Tama," sang-ayon ni Miss Penelope. "Hindi ko rin alam kung ano'ng ibig nilang sabihin sa balaraw. At kung ano talaga ang kailangan nila sa inyo. Pero masasagot 'yan ni Hiroki." "Pero sa Tuesday pa po ang balik ni Sir Hiroki, di ba? Sa Sunday next week pa ang appointment namin sa kanya." "I'll try to set an appointment on Wednesday. Kailangang makausap na siya agad." "Hindi ba p'wedeng tawagan po natin siya o i-video call sa FB?" "Hiroki prefers to talk to everyone personally." "Siguro naman hindi talaga mapanganib." Humalukipkip si Aling Ester. "Dahil kung oo, sana binalaan na tayo ni Hiroki, di ba, Penelope? Seer siya. Dapat nakita na niyang mangyayari ito." sila "Iyon din po ang tingin ko, Tiya. Kung talagang - " Tumunog ang phone ni Miss Penelope, at agad nitong sinagot iyon. "Sir Hiroki?" bungad nito.
45 Nilunok niya ang sinubong ice cream. Speak of the devil. "Okay, sige po. Hintayin namin kayo." Ibinaba ng dalaga ang phone. "Papunta raw si Sir Hiroki dito. May sasabihin siya sa atin." O Well, mukhang mapapaaga ang kanilang appointment. The thing with seers, oracles, and prophecies, they never gave you straight answers. Ganoon lagi iyon mapa- Greek Mythology man, classic o modern (Percy Jackson, I'm looking at you), anime, o Western comics. They'd give you this long sh*t ass riddles and songs about life and death, and the meaning of the universe, when all that the characters wanted to know was how to stop the villain from killing every-f*cking-one! Nope. Hindi nila gagawin iyon. Because where's the fun in that? Sa tingin ni Francesca ay kailangang magkaroon ng online course tungkol doon, like How To Decipher An Oracle's Prophecy 101 with classic and contemporary suggestions for possible meanings of symbolisms and red herrings. It made one wonder why the hell were there seers and oracles in the story if they ain't gonna help in the first place. Para sa character development ng mga bida, obviously, naisip ni Francesca. Hindi pareho ang impact kung sasabihin lang sa character ang lesson kumpara sa kung matutunan mismo ito ng character. Okay siya roon kapag nababasa o napapanood niya, pero ngayong mukhang mangyayari na iyon sa kanya? Imbiyerna siya.
46 Kakaiba ang mga mata ni Sir Hiroki Fujiyama. Iyon ang unang naisip ni Francesca nang makita ang tinatawag na Nabi o seer ng Shomer. Itim na itim ang mga iyon na para bang walang pupils. Pero maliban doon, mukhang normal ang may-edad na lalaki. Matangkad ito, itim ang buhok, at balingkinitan ang pangangatawan. In his white dress shirt and black suit, he looked like those typical Japanese businessmen she saw on J-dramas. May kasama itong dalawang bodyguard na nakasuot din ng suit. Men in Black ang peg. Even his smile and voice were normal. May konting accent ito sa pagsasalita ng English at Filipino, but nothing strange. Pero nang umupo sila sa dining at tumingin ito sa kanya, she suddenly felt awkward. "Sir Hiroki," simula ni Miss Penelope nang makaupo silang lahat. "Ito po si Francesca, si Nanay Milagros, si Tiya Ester at si Aro." Isa-isa silang sinulyapan ng lalaki, at muli ay nakaramdam ng pagkailang si Francesca. Kung nakikita nito ang nakaraan at kinabukasan, ibig sabihin ba niyon, alam nito kung anu- ano ang mga pinapanood at binabasa niya online? Hala. "Magandang hapon sa inyong lahat," bati ni Sir Hiroki. Lumapit dito ang isa sa mga bodyguard nito at may ibinigay ritong tungkod. Ibinaba rin ng apong niya ang ilang inumin para sa mga bisita. "Salamat," anito sa kanyang apong saka ininom ang juice. "Pasensya na kung walang pasabi ang pagdating ko. Pero sa tingin ko ay alam ninyo ang dahilan kung bakit narito ako
47 ngayon." Yeah. Bilang tao na nakakakita ng hinaharap, alam nito na kailangan nila itong makausap ngayon, kaya narito ito ngayon. If only fastfood deliveries worked like that, too. "Nagkaroon ng emergency sa Palawan, kaya napaaga ang balik ko sa Pilipinas," paliwanag ng Nabi. "Minabuti kong personal na dumaan na ngayon sa inyo bago ako dumerecho sa HQ sa Mikdash para makausap ko na kayo. Nakausap n'yo na sina Kalu at Idla." Hindi iyon tanong. And damn, pati pangalan ng dalawang nakilala nila ay alam na rin nito. Tumango sila. "Gusto kong sagutin ang pinakamahalagang tanong sa ngayon." Pinagsaklop ng matanda ang mga kamay sa ibabaw ng mesa. "Mapagkakatiwalaan ba sila? Kaaway ba sila o kaibigan? Sa kasamaang palad, walang maliwanag na sagot sa mga ito. Ang sigurado ay pareho ninyong kailangan ang isa't isa." Gusto niyang bumuntong-hininga. See what she meant about seers and oracles never giving straight answers? Tumango ang kanyang apong. "Kung ganoon ay totoo na makakatulong sila para maialis ang sumpa ng singsing kay Aro?" "Tama. Hawak nila ang isang mahalagang bagay na kakailanganin para tuluyang mapawalang-bisa ang kapangyarihan ng singsing kay Aro. Kailangan din nila kayo upang maputol ang ilang daang taong paghihirap ng isang minamahal." Ilang daang taong paghihirap ng minamahal. Napataltak
48 si Francesca sa isipan. Ang lalim n'un, ah. Ngumiti si Sir Horiki na para bang narinig nito ang kanyang iniisip. Great. She'd better not think of anything kinky. "Ano 'yung bagay na hawak nila na kailangan para tuluyang mapawalang-bisa ang kapangyarihan ng singsing?" untag ni Aling Ester. "Ang balaraw na ginamit sa pagkuha ng dugo kay Aro. Iyon din ang kailangang gamitin upang tuluyang sirain ang bato sa singsing." "Bakit nasa kanila 'yon?" usisa ng apong niya, medyo mataas ang boses. "Minsang napadpad sa Kabisayaan ang isa sa mga ninuno ninyo na may dala ng balaraw na ginamit sa ritwal ni Aro," sagot ni Sir Hiroki. "Nagkaroon ng pangangayaw mula sa karatig na barangay at nakuha iyon sa inyong ninuno. Mula doon ay napasalin-salin na iyon sa ilang mga tao hanggang sa mapunta sa pamilya nina Kalu." Umismid ang matanda. Nairita siguro dahil napunta sa iba ang kanilang heirloom. Her apong's big on family antiques. Puno niyon ang basement nila rito sa Quezon. Doon dati nakatago si Aro. "Ano naman, Sir, ang kailangan nila kina Francesca?" untag ni Miss Penelope. "Ano 'yung tungkol sa pagputol sa paghihirap ng minamahal nila? Ano 'yung balaraw din na sinasabi nila? 'Yun na ba ang balaraw ng pamilya ni Francesca?" Great questions, Miss P. "Sa tingin ko ay mas makakabuti kung sila na ang
49 magsabi sa inyo niyon." Gusto niya uling bumuntong-hininga. What did she say about seers and straight answers? "Kapag nakuha na ang balaraw mula kina Kalu," patuloy ni Miss P, "paano tuluyang mapapawalang-bisa ang kapangyarihan ng singsing kay Aro? Hindi ba't kailangang sirain ang singsing kung saan ito mismo nilikha? Alam n'yo na po ba kung saan 'yon?" Tinitigan ni Sir Hiroki si Aro. The latter was stiff beside her. His eyes were a deep crimson instead of the usual warm amber. All this talk about his dark past was obviously triggering some painful memories. "Sa ngayon ay hindi pa," sagot ng Nabi. "Malabo pa ang mga detalye. Kailangan ko munang mahawakan ang balaraw na ginamit sa pagkuha ng dugo ni Aro upang tuluyan kong makita kung saan nilikha ang singsing." She bit her lower lip. Bummer. Tumango si Miss Penelope. "Kung gan'un, iyon ang priority ngayon. Ang makuha ang balaraw." "Kailangan ninyo ang isa't isa," patuloy ng lalaki. "Iyon ang masasabi ko sa ngayon. Kung magiging kaibigan n'yo ba sila o kaaway, kayo na ang magpapasya n'on. Pero bago iyan, kailangan pa ninyo ng ibang tulong upang magtagumpay kayo sa inyong paglalakbay." She found herself leaning in a little closer. Were they going to send reinforcements like Aro? Someone who could manipulate elemental energies like wind, water, or earth? Were they going to be like Team 7 now? Mababa ang boses ng binata nang magtanong ito. "Sino
50 po ang tutulong?" "Nakilala n'yo na siya. Siya na may pakpak ng ibon, matalas na pang-amoy, tuka at mga kuko." Umawang ang mga labi ni Francesca nang bumalandra sa isipan ang isang semi-kalbong lalaki na mala-diva ang ngiti at maarko ang mga kilay. "Si Romeo po!" bulalas niya. "'Yung ekek?" Si Aro. Noong naghahanap sila ng manananggal para sa ingredients ng potion, nakilala nila si Romeo, isang nilalang na tinutubuan ng balahibo, mga pakpak, at matatalas na kuko. Kumakain ito ng mga bibe sa isang liblib na bayan dito sa Quezon. "Siya nga." "May number ka ni Romeo, di ba, Francesca?" tanong ni Aling Ester. "Opo. FB friends din kami." Yup. May manananggal, ekek at magtatanggal sa FB friend list niya. She missed the good ol' days when the weirdest thing on her FB was following a page dedicated to a person's eyebrow. "Hintayin ninyong siya ang lumapit sa inyo," dagdag ng Nabi. "Kung ngayon kayo lalapit sa kanya, tatanggihan niya kayo. Hintayin ninyong siya ang lumapit. Makikipag- ugnayan siya sa inyo isang buwan mula ngayon." Well, at least may definite timespan. "Hihingi siya ng tulong sa inyo," patuloy ni Sir Hiroki. "Iyon ang kapalit ng pagtulong niya rin sa inyo. Kayo ang magpapasya kung tatanggapin n'yo ba ang kapalit ng tulong niya."
51 Malamang hindi rin nito sasabihin kung ano iyong kakailanganin ni Romeo sa kanila. "So, uhm..." aniya. "S'abi n'yo, paglalakbay. So parang quest po?" Tumango ang matanda. "May dadaanan kayong mga pagsubok para makamit ang mga nais ninyo." Puwede bang mag-pass? Tinapunan siya ng kanyang apong ng masamang tingin na para bang narinig ang nasa isip niya. Napangiwi ang dalaga. "So, ako po, si Aro, si Romeo, si Kalu at Idla ang maglalakbay. P'wede po bang isama si Miss P?" The latter was kickass. May magical powers ito. Noong inaatake sila ng mga Hantu habang ginagawa ang potion noon, ito ang nag-angat ng invisible barrier para protektahan sila. If things would go south, pipiliin niyang magtago sa likod ng babae. Marahang umiling ang may-edad na seer. "Sa kasamaang palad ay hindi." "Magpapadala po ba kayo ng backup?" "Hindi," diin ni Aling Ester. "Kagaya ito ng pagkuha mo sa dugo ng manananggal, buhok ng kapre at kaliskis ng magindara. Kailangang ikaw ang kumuha. Kayo ang kailangang dumanas ng mga pagsubok na ibibigay sa inyo. At tingnan mo, puro malalakas ang kasama mo. May kayang tumawag ng apoy, may isang ekek, may merku at mandirigmang batuk'an. Kaya n'yo 'yan." "Don't jinx it, Aling Ester," ungol ni Francesca. "Hindi pa nga po natin alam kung ano'ng kakaharapin namin. And it's better to be safe than sorry. Kailangan ng mas maraming
52 backup." "At 'wag kang nega," hirit ng kaibigan ng kanyang apong. "'Wag mong isipin na hindi n'yo kaya. Kaya n'yo 'yan." She had never really liked positive people. They sounded so insensitive sometimes. Bumaling ang matandang lalaki kay Aro. "Maaaring mapagtanto mo rin sa wakas ang mga bagay na nais mong malaman. Maaaring hindi sa anyo na iyong inaasahan, subalit matatagpuan mo ang iyong kailangan." Parang may tumabing na mga ulap sa mga mata ng binata. "Wala na po akong kailangang malaman." Tsk. Always defensive. Marahang tumango ang kausap nito. "Kung iyon ang iyong nais." Bumaling din si Sir Hiroki sa kanya, at muli ay tumaas ang sulok ng mga labi nito. Pilit siyang ngumiti. Please tell her na hindi nito inaalala ang browsing history niya. "Ikaw ay ikaw," anito. "Anumang landas na iyong piliin, ikaw ay mananatiling ikaw. Walang makakapagsabi kung magiging mabuti ang lahat sa hinaharap kung pipiliin mo ang isang bagay o hindi. Ikaw ang magpapasya niyon." Tumango siya. She didn't really want to think about it. Sasakit lang ang ulo niya. Lumawak ang ngiti nito. "Sige na, dumaan lang talaga kami ngayon. Kailangan kong tumuloy sa HQ at hinihintay ako roon ni Lucian." "Sige po." Tumayo si Miss Penelope para alalayan si Sir Hiroki. "Salamat, Sir. May private jet po ba kayong dala?"
53 "Oo." Bumaling sa kanila ni Aro ang lalaki. "Magsisimula ang inyong paglalakbay isang buwan mula ngayon matapos ninyong makausap sina Romeo." "Pero may klase na po kami," hirit ng dalaga. Tuluyang ngumiti ang may-edad na lalaki. "Maka- cancel ang mga klase ninyo sa mga araw na 'yon dahil sa isang bagyo." 'Ayun o! Malawak siyang ngumiti. Iyon ang pinakamagandang balitang narinig niya nang araw na iyon. "Makakadaupang-palad n'yo muli sina Kalu sa darating na linggo. Hayaan n'yong sabihin niya sa inyo ang inyong mga kahaharapin." It would have been so much easier if the guy had just given them his FB username. Ginagap ni Sir Hiroki ang tungkod na kanina ay ibinigay rito ng bodyguard nito, at ginamit iyon para ipangkapa sa daraanan nito. Napakunot-noo si Francesca. Hinawakan ni Miss Penelope sa braso ang matanda at inakay palabas ng dining. Matapos ang maikling pagpapaalaman at ilang mga bilin, sumakay na ang Nabi sa itim na SUV. Pero bago tuluyang isara ang pinto, lumingon ang lalaki sa kanila. Muling tumaas ang sulok ng mga labi nito saka marahang tumango. Isinara nito ang pinto at umandar na ang sasakyan. Well, naisip ni Francesca. Fighting a tattooed warrior
54 and meeting a seer in one day... Just another day at the office. Hinarap sila ni Aling Ester. "Kailangan ninyo nang maghanda para sa darating na paglalakbay." "I'm on it." Mabilis siyang pumasok sa bahay. "I'm going to take a nap." Tumawa si Miss Penelope at inakbayan siya. "Bakit po may tungkod si Sir Hiroki?" usisa niya nang makapasok sa living room. "Mukhang okay naman po siyang maglakad." "Pangtulong lang 'yon." "Sa ano po?" Sumulyap sa kanya ang babae, pagkatapos ay napangiti. "Ah, hindi mo siguro napansin. Bulag si Sir Hiroki." Napatigil silang lahat. Tumawa si Miss Penelopeito. "Sir Hiroki has been completely blind since he was seven years old. Pero malakas ang pandama niya at kaya niyang gumalaw nang walang tulong ng iba. But as a precaution, he uses canes sometimes, too." "So he's like Matt Murdock?" hirit niya. "Does he see the 'world on fire,' too? Or does he have something like radar sense, parang sa mga bats? O baka naman po he uses some technology like Hijikata Mamoru. Baka may contact lenses siya at nagse-send 'yon ng images sa retina niya. He moves too smoothly like he really knows where everything is." "There's no technology involved. It's probably a toned- down version of what Matt has mixed with his precognitive abilities." "I like it that you know Matt."
55 "I watch Netflix sometimes." Malawak siyang ngumisi at nag-thumbs up. "But the most important question is, ano po ang tawag sa powers ni Sir Hiroki? Is it sixth sense? O fifth sense since wala ang sense of sight niya?" Umiling ang kanyang apong. "Mga banat mo, Francesca." Nakangiting umiling ang kausap at pumasok na sila sa dining room.
56 4 Meet the Parents and the Two Hunks ulog si Francesca sa buong biyahe mula Calauag, Quezon pabalik sa Quezon City. Napuyat siya sa pag- marathon ng Akatsuki no Yona anime, at nanakit lalo ang kanyang katawan dahil sa escapade nila sa backroad. Why was Mother Nature punishing the female population this way? Babae rin ito, ah! T The words of Sir Hiroki didn't help. Napuno ng mga imahe ni Romeo bilang ekek at mga ginintuang balaraw ang panaginip niya. It gave her a headache. Nang ilang bloke na lang ang layo ng sasakyan sa gate ng subdivision nila, kinalog siya sa balikat ng kanyang apong. "Gising na, malapit na tayo." Umungol si Francesca at pupungas-pungas na nagreklamo. "Apong naman. Makakalog kayo, wagas. Gentle naman po nang konti." "Ay, kung mahinay ang gising sa 'yo, aabutin tayo ng siyam-siyam!" Inis na iniangat niya ang ulo, at napakunot-noo nang mapansing nakasandal pala siya sa balikat ni Aro. Nakasuot ang isang earphone sa tainga ng lalaki at may binabasa ito sa tablet. Hindi na namumula ang bahagi ng panga nito na sinuntok ni Kalu. Over all, he looked like a typical teenager in his white shirt and black cargo shorts. Well, except for those eyes. His golden eyes had always been
57 a little eerie. Kunot-noong sumulyap din sa kanya si Aro. "Bakit?" Tumama ang ilaw mula sa bintana sa mga mata nito, at tumingkad ang kulay ng mga iyon. "Wala 'kong pagkain." Tsk. He knew her too well. Umungol si Loki mula sa kandungan niya at binunggo ang kanyang braso. Naghikab siya at umayos ng upo. Natanaw niya sa labas ng bintana ang pamilyar na mga bahay sa subdivision nila. "Tumawag na po ba sina Mama? Nasa bahay na daw ba sila?" "Oo, kanina pa. Dumerecho ka muna sa bahay n'yo at doon kami sa bahay ni Ester at aayusin ang mga gamit namin. Magpapakita lang kami nang mabilis sa mama at papa mo 'tapos, dederecho na rin kami sa bahay ni Ester." "I-rehearse natin ang k'wento natin," sabat ni Aling Ester mula sa passenger seat. "Francesca, kaanu-ano ko si Aro?" "Chotto mate, Aling Ester..." ungol niya. "'Wag n'yo po muna ako i-quiz, hindi pa po gumagana ang utak ko." "O, inumin mo." Inabot sa kanya ni Miss Penelope ang isang juice box ng malamig na malamig na chocolate milk drink mula sa kanyang likuran. Ah, thank the goddess. "Thank you, Miss P. I knew there's a reason why I like you." Tumawa ang babae. As usual, mukha itong diyosa kahit nakasimpleng kamiseta at pantalon lang. Tinusok niya ng straw ang juice box at malakas na humigop. Ah, she's human again. "Okay," aniya. "Ang kuwento natin, malayong kamag- anak n'yo po si Aro." "Tama." Tumango si Aling Ester.
58 Humigop ulit siya ng chocolate milk drink. "Sa k'wento natin, namatay ang mga magulang ni Aro sa isang car crash n'ung seven years old siya at kinupkop n'yo na siya mula noon. Galing po kayo sa liblib na lugar sa Calauag, Quezon. Recluse po kayo, kaya pati si Aro nadamay." Tinapunan niya ng tingin ang kaibigan ng kanyang apong. Sa gypsy costume nito at sandamakmak na alahas, hindi mahirap ibenta na weirdo ang matanda. "So home-schooled siya," dagdag ni Francesca. "Iyon ang dahilan kaya unfamiliar siya sa social interaction at ilang mga modernong bagay. And that would also serve as deterrent so my parents won't insist on talking to you much. Dito na po kayo ngayon sa Quezon City dahil malapit nang mag-college si Aro at na-realize n'yo na matanda na po kayo at kailangan ni Aro na matutong makihalubilo sa iba. And since kaibigan n'yo noon pa si Apong at may apo siyang napaka-awesome na kasing-edad ni Aro, minabuti ninyong bumili ng bahay malapit sa bahay namin at ipasok din si Aro sa school ko. Nakilala namin siya nitong bakasyon sa bahay ni Apong. May nakalimutan po ba 'ko?" "Bakit ako titira kasama nila?" sabat ng great grandmother niya na nasa tabi ni Miss Penelope. "Dahil gusto n'yo pong makipagchismisan lagi kay Aling Ester?" Kinurot siya sa kili-kili ng kanyang apong. Tumatawang sumiksik siya sa bintana. Tsk. Kahit nasa likuran niya ito ay nagawa pa rin siya nitong abutin. "Come on, Apong, 'yun din naman po ang bottomline. You want to help Aling Ester. At mas gusto n'yo pong sa kanila tumira kaysa sa amin dahil laging wala sina Mama at
59 Papa sa bahay at gusto n'yong may kausap." Umismid ito. "P'wede na. Naikuwento na naman natin sa mama at papa mo ang tungkol kina Aro at Ester, pero dapat pulido lagi ang kuwento natin para hindi tayo magkaproblema. " "Ikaw, Greg," tawag ni Aling Ester sa driver/bodyguard nito. "Yes, Ma'am," sagot ng maskuladong lalaki. Her parents would definitely get a kick at seeing Kuya Greg. Mukha itong wrestler. "Sauluhin mo rin 'yung kuwentong 'yon, ha?" paalala ni Aling Ester. "At 'wag ka nang masyadong makikipagchismisan sa mga kapitbahay, baka madulas ka." "Ako pa, Ma'am!" Tumawa ang bodyguard. "'Andyan na raw sina Vincent sa bahay," imporma ni Miss Penelope. "Makikilala n'yo na sila." "Kagaya n'yo ba sila, Miss Penelope?" usisa niya. "Extremely goodlooking din ba sila?" Tumawa ang magandang dalaga. "You'll see." "Tawagan mo na ang mama at papa mo. Sabihin mo malapit na tayo." "Okidoki." Iginiya niya si Loki papunta sa kandungan ni Aro, saka dinukot ang phone sa bulsa. "Ma!" bati niya pagkasagot ng kanyang ina. "O, s'an na kayo?" "Malapit na kami sa bahay nina Ate Bernadette. 'Ayan na nadaanan namin, kita ko na 'yung gate natin. 'Eto na kami." "Okay, sige, lalabas na kami ng papa mo." Tuluyang pumarada ang itim na SUV ni Aling Ester sa tapat ng iron gate ng bahay nila. She grinned as she stared at
60 the two-story house. Makabago ang istilo niyon pero simple ang kabuuang istraktura. Puti ang dominanteng kulay, malalawak ang bintana at salamin ang railing ng teresa. It looked modern but still classic, simple and elegant. Parang nanay ni Francesca. Home at last. Tinulak niya si Aro sa pinto. "Labas na." Nakita niyang lumabas ng front entrace ang kanyang mga magulang, at ramdam niya ang paglawak ng sariling ngiti. She jumped out of the car once Aro and Loki got out. "We're hoooome!" Masiglang tumakbo ang alaga at pilit lumusot sa pagitan ng mga iron railing. Hah! Ilusyonadang pusa. Sa taba nito? As if magkakasya ito roon. Ambisyosa. Tumawa ang papa niya at tinulungang lumusot ang pusa, habang binubuksan ng kanyang mama ang gate. Mahigit labimpitong oras ang flight mula Connecticut papuntang Manila, pero fresh pa rin ang hitsura ng ina sa suot nitong simple black and white stripes square pants at white tank top. Nakapusod ang mahaba at itim nitong buhok at halos walang makeup. But then again, her mother was tall, tan, and gorgeous. Ito iyong puwedeng mag-post lagi sa Instagram ng I woke up like this pics. "Mama!" Mabilis siyang yumakap dito pagkabukas ng gate. "Nauna pa kayo sa 'min." "Hindi kami na-traffic galing airport." "Lola." Mahigpit na niyakap ng tatay niya ang kanyang apong. Kung tall, morena, and gorgeous ang nanay niya, ang kanyang tatay ay average height, fair, and cute. Dito siya
61 nagmana. Sa suot nitong black track pants at white shirt, puwede pa itong pagkamalang graduate student imbis na Math professor. "O, ito ba si Aro?" Nakangiting bumaling ang mama niya sa binata. Gotta give points to Aro, naisip ni Francesca. He looked calm and collected. He had certainly come a long way from that furious and edgy boy who wanted to roast everyone at first sight. Magalang na tumango si Aro, pero nanatiling pormal ang ekspresyon ng mukha nito. "Oo," singit ng kanyang great grandmother. "'Yan si Aro. 'Eto si Ester." Kumaway ang huli mula sa nakabukas na pinto sa may passenger seat. "Magandang hapon sa inyo." "Magandang hapon din po," sabay na bati ng kanyang mga magulang. "'Yan si Greg," patuloy ng kanyang great grandmother. "Eto si Penelope, pamangkin ni Ester." Maikling nagbatian ang mga ito at agad na itinulak sila ng apong niya papasok sa gate. "O siya, siya. Mamaya na tayo mag-usap nang mahaba. Aayusin muna namin ang gamit namin sa bahay ni Ester. Malamang pagod din kayo sa biyahe. Sige na, magpahinga na muna kayo. Okay lang kami." "Sa amin na kayo maghapunan, Lola," aya ng kanyang ama. "Pag-iisipan namin. Basta mamaya na lang." At agad din nitong pinapasok si Aro sa sasakyan. "Sige, mamaya, ha?" Pumasok din ang kanyang apong sa SUV at isinara ang pinto. Gusto niyang tumaltak. May naghihintay na taxi,
62 Apong? Hindi halatang may itinatago ito, ano? Pinanood nilang umandar ang sasakyan papasok sa katabing gate. At napasipol siya nang tuluyang matanaw ang bagong bahay ni Aling Ester. Bungalow dati ang katabi nila, pero ngayon ay naging three-story na iyon. Ang front door at floor-to-ceiling window na lang ang nakilala niya. The house used to be pink and made of wood and brick. Now, it's mostly made of steel, glass and concrete. "Paano nila napagawa nang ganyan kabilis 'yang katabing bahay?" untag ng nanay niya. "Dalawang buwan lang kaming nawala, naging ganyan na 'yan." "Sorcery," seryoso niyang sagot. Tumawa ang kanyang papa. "The power of money. Mayaman daw talaga 'yung kaibigan ni Lola, di ba?" Yup. And there's Shomer, too. According to Miss Penelope, malaking organisasyon at maraming koneksyon ang Shomer. "'Lika na." Isinara ng papa niya ang gate habang karga si Loki. "Mag-video call muna tayo kina Lolo Theo at Kuya Andrei mo." "'Yang si Kuya Andrei mo, s'abi namin 'wag na munang kumuha ng summer classes para makauwi naman dito kahit dalawang buwan lang. Baka mamaya, makalimutan na natin ang mukha niya. " "Mother dearest, 'wag n'yong istorbohin si Kuya sa kanyang quest toward billionairehood. Para ano pang nasa Yale siya kung hindi siya magiging bilyonaryo? We need to support him. Siya ang lifelong free meal ticket ko." Tumawa ang kanyang mga magulang at pumasok sila sa loob ng bahay. For the record, in case hindi pa malinaw,
63 seryoso si Francesca. Mabilis silang nakipag-video call sa Lolo Theo, Lola Alicia, at Kuya Andrei niya. Pagkatapos, dumerecho ang dalaga sa kanyang silid para ayusin ang mga gamit. Paglabas ni Francesca ng silid para maghapunan, nadatnan niya ang kanyang mama na may kausap sa phone, nakasimangot at mataas ang boses. "Bakit ba hindi pa matapus-tapos 'yan? Ang tagal-tagal na nating kinakausap sila, bakit ba ayaw pa nilang pumirma?" Inakbayan siya ng kanyang papa at pinapasok sa loob ng kitchen. "'Wag kang maingay, may kaaway ang mama mo." Matalim silang tinapunan ng tingin ng kanyang ina. "Ako na ang kakausap, sige na. Ihanda n'yo na lang 'yung mga kailangan." Ibinaba nito ang phone at umupo sa tapat nila ng kanyang papa. Tumusok siya ng fried chicken at inilagay sa kanyang plato. "What's the problem, mother dear?" "'Yung kukuhaan kasi namin ng fabric para sa bagong lines ng curtains, throw pillows, and rugs, nagkakaproblema kami. Ang arte, kung anu-ano'ng hinihingi." Kumunot-noo ang kanyang papa. "Ba't di n'yo na lang pabayaan? Kumuha kayo ng ibang suppliers." "No, we need them. Very traditional ang paraan nila ng paghahabi at maganda ang designs nila. It's an old family business, actually, and we want to showcase the beauty of the local talents and incorporate them with our products." "'Yan 'yung sa Benguet?" tanong pa ng kanyang ama. "Oo. Nakakainis lang, ayos na dapat 'to, pirmahan na lang sana. Tapos aatras pa sila ngayon. Nade-delay ang production, ang laking pera na nasasayang."
64 She supposed that was one reason why she didn't want to go into business. Mukhang stressful. "Sina Apong?" tanong niya habang ngumunguya. "Busy daw sila sa pag-aayos," sagot ng kanyang ama. "Dalhan mo na lang ng pagkain mamaya." Pagkatapos ng hapunan, dumerecho siya kina Aling Ester dala ang basket ng pagkain at ang kanyang matabang pusa. Si Kuya Greg ang nagbukas sa kanya ng gate. "Sosyal po ba ang loob?" nakangisi niyang bungad sa lalaki pagkapasok niya sa bakuran. "Sinabi mo. May indoor swimming pool!" "Ibang level talaga si Aling Ester." Kinuha sa kanya ng lalaki ang basket at sabay silang nagtungo sa bahay. Halos puti rin ang loob niyon. Malawak ang foyer at derecho sa maluwang na living area. Itim ang mahahabang couch at makukulay ang throw pillows. Sinakop ng entertainment system ang isang pader habang salaming dingding ang sa isa. Tanaw mula roon ang Japanese garden sa bakuran. Tsk. Yayamanin talaga ang kaibigan ng kanyang apong. "Pool, where art thou?" "'Andito kami sa kusina," sagot ng kanyang apong. Sinundan ni Francesca ang boses at nakita ito sa malaking kitchen island. Kumakain na ng take-out Chinese food sina Aling Ester, Miss Penelope at kanyang great grandmother. Masiglang dilaw ang kulay ng mga pader ng kitchen, habang burnt ochre ang frames ng mga cabinets. Muli, mayroong malalaking bintana, at tanaw din doon ang garden. "Bakit mo hinahanap ang pool?" usisa ng may-ari ng
65 bahay. "Gusto mong mag-swimming?" "Mabuti 'yan para magka-exercise ka naman," komento naman ng BFF nito. "I'll think about it in my next lifetime. Nas'an po si Aro?" "Nasa training room." Uminom ng tubig si Miss Penelope at tumayo mula sa stool. "Gusto mong makita?" "Not really. Pero sige na rin po." "'Lika. Nasa basement ang training room at indoor pool." Ipinatong niya si Loki sa kitchen island saka sumunod kay Miss Penelope. Dumako sila sa isang mahabang pasilyo at lumiko sa kanan. Huminto si Miss Penelope sa bakanteng dingding sa dulo. "I think you're gonna like this," nakangiting saad ng kasama. Inilapat nito ang kamay sa pader, at parang may narinig si Francesca na mahinang click sound. And like magic, parang jigsaw puzzle na isa-isang kumalas ang mga bahagi ng dingding. Napaurong siya dahil baka may lumabas na kung ano mula roon. Umurong nang umurong sa magkabilang bahagi ang mga pira-pirasong bloke ng dingding, mga iregular na hugis na tumutupi na parang lego. Nagdugtong-dugtong ang mga iyon upang bumuo ng dalawang poste. Nang huminto ang paggalaw, humantad ang isang pinto ng elevator. Namaywang ang dalaga. "That is so Harry Potter." "Diagon Alley, right?" nakangiting komento ni Miss Penelope. "Naisip naming elevator na lang ang ilagay at hindi hagdan para hindi mahirapan sina Tiya." "Aw. Ibig n'yo pong sabihin hindi 'yan para sa 'kin?" Tumawa ang dalaga at inakbayan siya. Inilapat muli
66 nito ang palad sa isang plate sa gilid ng bakal na pinto, at nagliwanag ang ilaw sa gilid niyon. May narinig din siyang beeping sound. Bumukas ang pinto at pumasok sila sa loob. "Mga authorized persons lang ang p'wedeng magbukas ng pader at mag-activate ng elevator," paliwanag ng kasama. "Ikaw, si Aro, sina Vincent, sina Tiya, at si Kuya Greg lang ang mga 'yon." Bumukas ang pinto ng elevator at lumabas sila sa isang pasilyo. May mga bakal na pinto sa kanan at kaliwang bahagi niyon. "Sa kaliwa ang pool, at itong sa kanan ang training room." Binuksan ni Miss Penelope ang pinto at bumungad sa kanya ang isang gym. She had never been inside a gym before, at treadmill lang ang kilala niyang gym equipment dahil mayroon niyon ang ina. Still, she knew that place was swank. Mukhang mas mahal pa ang mga gamit doon kaysa sa market price ng kidneys niya. "Target shooting range 'yang pinto sa kanan. Nandoon din ang armory. Itong sa kaliwang pinto ang holoroom." "Holoroom?" Namilog ang mga mata ni Francesca. "Parang Danger Room ng X-Men? Holodeck ng Star Trek?" "Kung ang ibig mong sabihin ay isang training room kung saan gumagamit ng extremely intricate holographic light, laser technology, force fields, artificial intelligence, and energy particles, then yes." "Pahiram po ng panyo. I'm getting a nosebleed." Tumawa ulit ang babae at iginiya siya papunta sa pinto ng holoroom.
67 "Ilapat mo ang palad mo," utos nito sa kanya. "Ay, bet." Nakangising sinunod niya ang kasama. The metal plate felt cold against her skin, and she thought she felt a slight tingling sensation across her palm. The plate lit up and made a series of beeping noises, and with a soft whoosh, the steel doors opened. Madilim sa silid na pinasukan nila, pero may isang pader na gawa sa salamin at tanaw niya sa kabilang bahagi niyon si Aro. And holy freaking sh*t. Nasabi na ba ni Francesca na wala nang makakagulantang sa kanya pagkatapos ng lahat ng nakita niya? Well, as the saying goes, 'never say never.' Because sh*t, dude, this thing is dope. Sa kabilang bahagi ng salamin ay isang gubat. As in mala-Jurassic Park na gubat. Matatayog ang puno, matataas ang mga damo, may mga baging at kita niya ang langit. Ang langit! Nasa basement sila, for goodness' sake. At may nakikita siyang mga bundok. May lalabas ba na T-Rex mula sa kung saan? Nakita niya si Aro na tumatakbo sa pagitan ng mga puno. May humahabol ditong tatlong... What the hell were those? Iyon na ba ang mga dinosaurs? "Werewolf ang mga 'yan," sabi ni Miss Penelope. Huh. She supposed she was close. Tumalon ang isang itim na werewolf para dambahin si Aro, pero mabilis na binato ito ng binata ng bolang apoy. Sapul ang nilalang at bumagsak habang patuloy na sumisilab. Sinunggaban ang binata ng dalawa pa. Pero mabilis na nakalundag palayo si Aro, at itinarak ang nagliliyab na balaraw sa katawan ng isang lobo, saka binato ng dalawang
68 bolang apoy ang isa pa. Then, a god fell from the sky. Seriously, naalala niya si Thor nang bumagsak ito mula sa langit sa Wakanda. Lightning slashed across the dark sky and the earth seemed to tremble. But instead of a hammer, the man was armed to the teeth with a broadsword, knives and guns. It's like Thor and John Wick had a baby. Pinaulanan nito ng bala si Aro, at tinamaan sa dibdib ang binata. "Tell me that's not real, Miss P." "It's alright." Hinawakan siya sa balikat ng dalaga. "Low voltage electric shocks lang ang tumama kay Aro. He'll be okay." It's a different world out there. There was no way she would be okay if she's shot with low voltage electric shocks. May isa pang lalaking dumating. Nakaitim din ito at nagliliyab ang mga braso. Tinira nito ng apoy ang malaking sanga sa ulunan ni Aro at bumagsak iyon sa binata. Ouch. Mukhang masakit iyon. "They're ganging up on him, Miss P." Tumango ang katabi. "True. I guess you can consider this as Aro's diagnostic test." May mahabang console system sa harapan nila, at may pinindot na buton doon ang katabi. "Tama na 'yan," anito. Huminto ang dalawang lalaki sa pag-atake kay Aro at lumingon sa kanila. And tsk. Talk about tall, dark and dangerous. "Dinner na," anunsyo ni Miss Penelope. "Lumabas na muna kayo." Muling may ginalaw na mga button at knobs sa console
69 ang kanyang kasama, at unti-unting natunaw ang mga kulay sa paligid. Ang mga puno, bundok, damo at kalangitan, para iyong painting na kinain ng itim na pintura. Namatay ang apoy at lumantad ang itim na mga dingding, sahig at kisame. Tumaltak ulit si Francesca. Who would need CGI when you had a holoroom? Inilahad ng lalaking may apoy kanina ang kamay kay Aro at tinulungang tumayo ang huli. "P'asok tayo." Itinulak siya ni Miss Penelope sa direksyon ng pintuan ng main room. simula niya pagkapasok. "Tumatanggap din po ba kayo ng mga employees o partners na walang super powers? Example, mga IT specialist o programmer?" "Question, Miss P," "Kagaya sa mga specialist na nagde-develop ng mga technology dito sa holoroom?" "Yup." "Oo. But mostly, may connection na sila sa Shomer bago pa namin sila kunin." "Malaki po ba ang bayad? May future po ba na maging bilyonaryo ang partners n'yo mula sa mga projects sa inyo?" Huminto sa harapan nila sina Aro at ang dalawang lalaki, at nag-angat ng kilay sa kanya iyong bumaril kay Aro kanina. She smiled winningly. Now, she realized why some girls go gaga over bad boys. Good looks and badassery were deadly combination. This guy was the IT. "Well, I'm not sure. What do you think, Vincent?" Tumaas ang sulok ng mga labi ng binatang tinawag. He's probably twice her age. But his handsomeness knew no
70 bounds. He'd be a hit in her comics. "It depends," sagot nito sa baritonong boses. "Depende kung gaano kagaling ang programmer o IT specialist, at kung anong technology ang made-develop niya. But overall, Shomer and Kenites have always been generous when it comes to rewarding their partners." "I think Kuya Andrei would be better off working for Shomer and Kenites than the US government. He'll love this. Question po ulit." "Ano 'yon?" tanong ng lalaki. "P'wede ko po ba kayong kuhaan ng picture? Gusto ko po kayong gawing basis sa isang character sa comics ko." Inilabas ni Francesca ang phone mula sa bulsa. "It would really mean a lot. Every story needs a mysterious older handsome guy, mapa-shounen man o shoujo. Kuchiki Byakuya, Hatake Kakashi, Kinomoto Touya, Roy Mustang, Tanaka Yoichi, Yagari Toga-" Umungol si Aro, hinagip siya sa balikat at itinulak palapit sa pinto. "Walang gustong makinig sa 'yo." "Speak for yourself. I'm known to be witty and entertaining. Even Harry Potter has older handsome guys. You should listen to me. I'm imparting critical pop culture wisdom." Sumunod ang mga ito sa kanila palabas ng silid. "Kasama ba 'ko d'yan?" nakangiting untag ng lalaking nagbato ng apoy kanina. "Absolutely. 'Andoon po kayo sa goodlooking, laid-back guy category." "Eh, si Vincent?" "He's in tall, dark and dangerous."
71 Tumawa ang kausap. "Ba't parang mas gusto ko d'on?" "You're too playful for that. This is Kenneth San Diego," pakilala rito ni Miss Penelope. "And this is Vincent Aaronovitch." "Hindi po kayo mukhang mga Filipino, pero magaling po kayong mag-Filipino. Gan'un din po si Sir Hiroki." "Multilingual ang halos lahat ng Kenites at miyembro ng Shomer," sagot ni Kenneth. "So p'wede ko po ba kayong kunan ng pictures?" Inosenteng ngumiti siya. "For academic purposes po talaga." Iniikot ni Aro ang mga mata. Mukhang naamoy na nito ang kanyang plano. Ngumisi si Sir Kenneth at inakbayan si Sir Vincent. "Go." Muntik na niyang pagkiskisin ang mga kamay. Oh, the endless possibilities. She could do yaoi with these two yummylicious characters! Naningkit ang mga mata ni Aro, pero hindi na niya ito pinansin. She started clicking away at her phone. "P'wede po bang shirtless pics din?" Nag-angat ng kilay si Sir Vincent. Tsk. Bebenta talaga ito sa mga babae. "Joke lang po," bawi niya. Baka kasi bigwasan na siya nito. "Sige na." Bahagya siyang itinulak ni Miss Penelope papuntang elevator. "Umakyat na tayo. Ipapakita ko pa sa 'yo ang kuwarto ni Aro." "We're not in that kind of relationship, Miss P." Kumunot-noo ang binata. "Ano?" "It's a joke. Never mind." Bumukas ang pinto ng elevator at lumabas sila sa hallway.
72 "So ano po ang assessment n'yo sa abilities ni Aro?" usisa ni Francesca. "There's a lot of room for improvement," sagot ni Sir Kenneth. "Accuracy, speed, control - kailangan niyang ayusin ang mga 'yon. May sampung levels ang mga elemental users. 10 ang pinakamababa, 1 ang pinakamataas; nasa level 5 o 4 si Aro. He could take on moderately difficult missions if he has a team with him. But by himself, it would be unadvisable." Natawa siya sa sarili. 5 or 4? That's a f*cking A+ in her vocabulary! They would probably cry if they'd see her fitness test results. "Vincent, Kenneth," sambit ni Miss Penelope, "kumain na kayo kasabay nina Tiya." "Okay, later." Nakangiting inakbayan ni Sir Kenneth si Sir Vincent, pero iniigkas ng huli ang balikat saka naunang naglakad. Bumuntong-hininga si Francesca. Mukhang tsundere rin ang isang iyon. Seme and uke ang peg. So exciting. Sumalpok ang isang face towel sa mukha niya. "Tumigil ka na," singhal ni Aro. Tinanggal niya ang towel sa mukha. "What's your problem, dude? Okay, 'wag mong sagutin 'yan. Alam kong maraming mali sa 'yo-joke lang, joke lang." Nakangising umatras siya dahil nagningas ang mga mata ng binata. "You're so serious. I'm innocent." "Kung anu-ano'ng iniisip mo. Itigil mo 'yan." "Ba't, ano'ng iniisip ko?" "Ano pa ba? Lalagyan mo ng malisya ang relasyon nina Sir Vincent at Sir Kenneth sa kuwento mo. Kilabutan ka, Francesca."
73 He knew her too well. "You don't understand a teenage girl's heart, Aro. Uso 'to ngayon. We need to jump on the bandwagon. Kailangan mong makisakay habang sikat pa. This is gold." He shook his head at her, then, walked ahead of them. Tumawa si Miss Penelope at hinila siya pasunod sa lalaki. "Akala ko gagawin mong leading men sa romance story sina Vincent." "Romance story naman po. Sila ang magka-partner." Tumawa ulit ang kausap. "I didn't see that coming." "Come on, Aro," sulsol niya sa binata. "It's the twenty- first century, tanggap na ang BL. Isa pa, di ba, mas tanggap sa panahon mo ang ganitong mga bagay? May mga asog nga, o 'yung mga transvestite na shaman sa Visayas region, ayon kay Father Alcina. At mataas ang antas sa lipunan ng mga animist priests and priestesses noon." Gusto niyang tapikin sa balikat ang sarili. She felt so smart. Umiling lang ulit si Aro at patuloy na naglakad. Natatawang umiling si Miss Penelope, at pumasok sila sa silid ni Aro. Napasimangot si Francesca. Doble ang laki niyon kumpara sa kuwarto niya. Pale blue ang mga dingding at malaki ang platform bed sa gitna. May entertainment system din sa isang pader at sitting area malapit sa malaking bintana. Those red leather couches looked mighty comfortable, ganoon din ang black and white desk chair nito. May laptop at 27-inch desktop ito sa work desk. Namaywang siya. "Kung ganito ang kuwarto ko, hindi na 'ko lalabas." Aro snorted. "Hindi ka naman talaga lumalabas ng
74 kuwarto mo." "May point ka d'yan. But you even have a mini-ref. Microwave oven na lang, p'wede ka na talagang tumira dito. May ensuite bathroom ka rin." Lumamim ang kanyang simangot. "This is so not fair. Ba't wala 'kong ganito?" "Dahil baka nga hindi ka na talaga lumabas ng kuwarto mo kung mayroon ka lahat n'yan." Hinila siya ni Miss Penelope papunta sa istante ng mga libro. "Ito ang gusto kong ipakita." "May secret passage po ba d'yan?" "Paano mo nalaman?" "I was kidding." "I'm not." May ginalaw ito na mga libro sa istante, at kagaya ng dingding na nagtatago ng elevator ng basement, gumalaw ang mga bahagi ng istante at isa-isang naghiwalay. Sa likod niyon ay isang pintuan. "Papunta po ba ito ulit ng dungeon?" "Technically, yes." Inilapat ng babae ang palad sa palm plate sa gilid ng pinto at bumukas iyon. Kinapa nito ang gilid ng pinto at ini-on ang ilaw. No elevator this time. Isang sitting area na may couches at mini-fridge ang humantad sa kanya. Ilang metro mula roon ang isang hagdanan pababa. "But the thing is, papunta sa kuwarto mo ang tunnel na 'to." Tinitigan ni Francesca ang hagdanan at hindi nakaimik sa loob ng ilang segundo. Then, "I'm not sure how I feel about that." "It's for emergency purposes. Derecho 'to sa isang pinto sa likod ng bookshelf ng kuwarto mo. I'll show you how to open the secret door in your room later. Hindi pa
75 tuluyang natatanggal ang kapangyarihan ng singsing kay Aro. Delikado kapag bumalik ang bisa ng singsing tapos, magkahiwalay kayo. Kailangang may paraan para mabilis kayong magkalapit." Bumuntong-hininga siya at hinarap ang binata. Nakasimangot din ito. "Well, Aro," aniya. "Looks like we're still stuck with each other for now." Umismid ito. "Ano pa nga ba."
76 5 Aro's Senior High School Debut "'M orning, Khaleesi," bati niya kay Aro pagkapasok sa SUV. Hindi siya pinansin ng kaklase at patuloy lang sa pagbabasa sa tablet nito. Naghikab siya at umupo sa tabi ng binata. Iyon ang unang araw ng pasukan at gaya ng inaasahan, gusto ulit matulog ni Francesca. Sinulyapan niya si Aro. As expected, he looked good in their school uniform. Bumagay rito ang light gray polo, black necktie at black pants. 'Tse. So predictable As for her, well, she still looked like Dora the Explorer in her light gray polo, black tie and black below-the-knee skirt. "Good morning," bati sa kanya ng bodyguard ni Aling Ester mula sa driver's seat. "'Morning, Kuya." Naghikab siya at kinusot ang mga mata. Binalingan niya si Aro. "Alam kong gusto mong tanungin kung sino si Khaleesi, pero nahihiya ka lang, kaya sasabihin ko na sa 'yo. I just realized you're a lot like Khaleesi. You're both fireproof, always grumpy, and act like royalty. Slash the last one. Pareho talaga kayong royalty." "Walang kiber d'on si Aro. Ikaw lang ang gustong magpaliwanag." "I'm doing him a favor, Kuya Greg. He needs to learn the
77 important things in life." Tumawa ang lalaki. Nagbiyahe na sila. Nakatulog si Francesca sa loob lang ng ilang minuto. Pero napapitlag siya nang biglang huminto ang sasakyan. "Sandali lang, Kuya Greg," narinig niyang paalam ni Aro. Nagpungas siya at nagmulat eksakto sa pagbukas ng pinto ng SUV at paglabas ng binata. Isinara nito ang pinto saka tumakbo sa kahabaan ng sidewalk. "Ano po'ng nangyari?" naghihikab na tanong niya. Ipinarada ni Kuya Greg ang sasakyan sa tabi. "Ewan. Biglang pinahinto ni Aro." "Kailangan niyang mag-CR?" Mula sa tinted windows ng SUV, kunot-noong pinanood niya ang lalaking tumatakbo. Huminto ito sa tapat ng pedestrian lane at inakay ang isang matandang babae na tumatawid sa kalsada. Kinuha nito ang malaking bag ng matanda, at ito ang nagdala niyon. Ibinuka ni Francesca ang bibig niya pagkatapos ay isinara rin. She tried again. "Ano'ng ginagawa niya, Kuya?" "Tinutulungang tumawid 'yung matanda?" Nag-thumbs up siya sa bodyguard at driver ni Aling Ester. Another smartass. "Ba't po niya tinutulungan?" "Nakita siguro na nahihirapang tumawid 'yung matanda." Hindi siya umimik sa loob ng ilang sandali. Kahit inaantok pa siya, she knew the situation was tricky. Anything she would say could be used against her. Like, sino ang bumababa ng sasakyan para tulungang tumawid ang isang matanda sa kabilang kalye? Apparently, si Aro. At apparently, hindi ang mga kagaya niya. Yeah, she'd better shut up.
78 Nakarating sa kabilang bahagi ng kalsada ang dalawa at natanaw niyang pumara ng taxi ang binata. Nakita rin niyang naglabas ito ng wallet at may inabot na pera sa matanda. Pagkasakay ng matanda, tumawid si Aro at tumakbo pabalik sa kanila. Pumasok ito sa SUV, sandaling pinapasok ang init ng araw at hangin mula sa labas. "'Alis na po tayo, Kuya Greg," anito pagkasara ng pinto. "Okay." Matabang na tinapunan niya ng tingin ang katabi. Sinulyapan siya ng lalaki. His hair was a little disheveled from running, and strands of dark locks slightly grazed his left brow. "Ano?" Bumuntong-hininga siya. "You're making us all look bad." The color of his eyes deepened with annoyance. "Ano ba'ng sinasabi mo?" "'Wag mo nang pansinin si Francesca, Aro," sabat ni Kuya Greg "Basta gawin mo kung ano'ng sa tingin mo'y tama." Nag-thumbs up pa ito. "And the great kuripot Aro gave someone money." "Pang-taxi 'yon." Inilabas nito ang tablet sa bag. "Malayo pa pala ang pupuntahan niya at magji-jeep lang siya. Kung tutuusin, hindi na siya dapat nagbibiyaheng mag-isa. Tingin ko, mas matanda pa siya sa apong mo." Napailing ang dalaga. To think na minsan nilang inisip na isang great evil of darkness ang binata na maghahasik ng lagim sa sanlibutan. By comparison, she's probably a lot more sinister than him. Bah, noong isang araw lang ay nangupit siya ng pera sa apong niya. Aro's practically a saint compared to her.
79 Binuksan ni Kuya Greg ang radyo at pumailanlang ang isang balita. Isang beinte-tres años na babae ang nasawi matapos mabiktima ng riding in tandem sa kahabaan ng P. Tuazon kagabi. Ayon sa isang saksi, naghihintay ng masasakyan ang biktima ilang metro mula sa kanilang bahay nang hablutin ng lalaking nakasakay sa motor ang bag nito. Nang pumalag ang biktima, binaril ito nang dalawang beses ng salarin. Isinugod sa ospital ang biktima, ngunit pumanaw din matapos ang ilang oras. Sa loob lamang ng kasalukuyang buwan, pangatlong insidente na ito ng riding in tandem and robbery sa nasabing lugar. Tumaltak si Kuya Greg. "Delikado na talaga ang panahon ngayon. Naghihintay lang ng sasakyan 'yung tao. Malapit pa sa bahay nila. Kaya kayo, mag-ingat kayo. Lalo ka na, Francesca. Ngayon kahit maraming nakakakita, parang wala lang. Bihira ang taong tutulong sa 'yo." Umungol siya at pumikit. Morning news depressed her. "I think there's a term for that in Psychology, Kuya Greg. Kuya did a report on that when he was in high school. Bystander Effect yata. Mas maliit nga raw ang chance na may tumulong kapag maraming tao. Parang diffusion of responsibility something-something. Pero ang hirap din kasi. Minsan 'yung mga umaawat, sila pa ang napupuruhan." "Sa bagay. Parang 'yung kakilala ng lola ko. Umawat lang 'yun sa dalawang lasing na nag-aaway. Siya pa ang nasaksak," sang-ayon nito. Ugh. She didn't want to think about blood and death so early in the morning.
80 Nakarating sila sa school at mabigat ang katawan na lumabas si Francesca ng sasakyan. Sinalubong siya ng ingay ng mga estudyante at ng sikat ng araw. Mga tawanan, chismisan, tilian at mainit na yakapan. Everyone seemed vibrant and happy to see each other again. She missed her bed already. "Good morning, Kuya Spencer," matamlay niyang bati sa guard ng school. "Good morning. Mukhang inaantok ka pa, ah." "What's new?" Naghihikab na pumasok sila sa gate. Mabilis din siyang lumipat sa kanan ni Aro para matakpan siya nito mula sa sikat ng araw. Umiling ang lalaki. "Ang bilis mong kumilos kapag nagtatago ka sa araw. Kung ganyan ka rin sana kabilis sa ibang bagay." "Like what? There's nothing more important than hiding from the sun." Muli siyang naghikab. "Welcome to St. Vincent Academy." Sumabay sila sa mga naglalakad sa pagitan ng matatayog na puno ng acacia. The soaring trees lining the street intertwined above them to form a canopy of branches and leaves. Shafts of sunshine pierced through the interlocking foliage, dappling the brick pathway with patches of sunlight. The artist in her could appreciate the simple beauty of the shadows and lights, of the burnt crimson color of the brick pathway blushing in the splashes of sun. But the same artist in her also hated daylight, so she was feeling rather conflicted. Sa kanilang kanan ay ang malawak na open field kung saan may mga naglalaro ng soccer. Napapalibutan din iyon
81 ng mga puno at stone benches. Umihip ang malamig na simoy ng hangin, at naamoy ni Francesca ang samyo ng lupa at mga dahon. Ugh. Lalo siyang inantok. "'Yang sa kanan ang building natin." Itinuro ni Francesca ang isang batong gusali na assymetrical ang shape at gawa sa salamin ang maraming bahagi. "Ang clinic sa may kanan. Ang canteen ay nasa tabi ng building natin. Sa kaliwa n'on ang librar-sh*t!" Bumulusok patama sa mukha niya ang isang bola ng soccer. She froze like an idiot because... haller? But Aro's hand shot out to grab the ball. Siyempre, nagtagumpay ito. "Hey, sorry!" Tumatakbong lumapit sa kanila ang isang matangkad na lalaki. Tumiim-labi siya at tinapunan ng masamang tingin ang binata. Damn, ginising siya ng adrenaline. "Kung umuubra ang sorry, bakit pa may pulis?" Tumawa ang bagong dating. "Dao Ming Si, ha." Nakasuot ang lalaki ng white soccer shorts at black and white shirt. Second year senior high student ito, kung hindi siya nagkakamali. Sumunod dito ang isa pang matangkad na lalaking naka-soccer uniform din. "Ang bilis ng reflexes mo, ah!" puri ng pangalawa kay Aro. "Buti nasangga mo." Ibinigay ng kasama ang bola sa mga ito. "First year senior high ka?" tanong pa ng unang dumating. "Ngayon lang kita nakita dito. And we would have remembered you. Tangkad mo. Gusto mong mag-try out sa soccer team? Mukhang puwede kang maging goal keeper." Well, well, well. Pinagpag ni Francesca ang invisible dirt
82 sa kanyang palda. Look at that. Nakalimutan na siya. Siya - the victim na muntikang masapol ng soccer ball sa mukha. Siya, na baka nagka-concussion kung tinamaan siya niyon. Nope, they forgot all about her and the possible damages they would have done to her. Yeah, nagda-drama siya. "May try-out mamaya, mga alas tres. P'unta ka sa club room ng soccer. Sa tabi lang 'yon ng gym." "Hindi ako p'wede." Hinila siya ni Aro para maglakad muli. "Try mo lang!" bilin ng pangalawang lalaki. "Kapag nagbago'ng isip mo, p'unta ka lang sa soccer room! Hihintayin ka namin!" Hindi na nilingon ng kasama ang mga ito. Umiling siya sa katabi. "Masyado kang suplado, dear. Don't be like that. Be friendly." "Wala 'kong balak sumali sa kanila, bakit kailangan kong patagalin ang pag-uusap?" "May point ka d'yan, but you know, part ng socialization process ang pointless conversations. Not every conversation needs to to have a purpose. Shocking but true. It's considered polite and good manners to chat aimlessly sometimes. Ganyan ang buhay ng ordinaryong mga tao. " Magkasalubong ang kilay na tumingin sa kanya ang lalaki. "I'm not making that up, totoo 'yon. Isa pa, trial ang one year na 'to para malaman mo kung gusto mo ng normal na buhay o kung gusto mo ng superhero life ng Shomer. P'wedeng good idea ang pagsali sa mga school clubs." "May school club ka ba?" "Ako ba'ng kinakausap mo?"
83 Umakyat sila sa building. "Sa AVR tayo sa second floor dahil orientation ng mga students sa Arts and Design strand," paliwanag ni Francesca. "Ngayon din ibibigay ang schedule. Maliit na auditorium lang 'yon kasi konti lang tayo. I think out of three hundred grade eleven students, thirty lang tayong pumili ng Arts and Design. Understandable. Only few people are brave enough to take the path of artistic-" "Francesca!" Kumaripas ng takbo pababa ng hagdanan ang isang babae papunta sa kanila. "Babaita ka, you never called! You never wrote! You never texted!" Parang supertyphoon ang bilis nito. At bago pa siya makaurong, sumalpak ito sa kanya at nilingkis siya ng yakap. Goddamn it. Her bones! "Ohemgee!" tili ng bagong dating saka hinarap si Aro. "What is this? May boyfriend ka na? You slut! Ba't di mo sinabi?" "Do we look like boyfriend and girlfriend? Never mind. Don't answer that." Tinapunan niya ng masamang tingin ang lalaki. Hindi man lang nito pinigilan si Karen! Jerk. He shrugged his shoulders, a smirk curving his lips. Naningkit ang kanyang mga mata habang minamasahe ang nananakit na balikat. "Aro, this is Karen," pakilala niya. "Classmate ko since grade seven. Arts and Design din siya. She likes K-pop and J-pop. ." Nag-beautiful eyes si Karen. "Hi!" "Karen, this is Aro. Kapitbahay namin at family friend. Pareho natin siya ng track. Kuripot 'yan kaya wala tayong mapapala d'yan. Hindi tayo ililibre n'yan."
84 Tumango lang si Aro kay Karen tapos ay naunang maglakad sa kanila. Kuminang ang mga mata ni Karen. Overall, her friend had to-die-for skin but mainly had average features. Hindi ito iyong classical beauty, pero alam nito kung paano mag- makeup nang hindi halata para i-enhance ang mga features nito. But it was Karen's energy and confidence that truly made her friend attractive. Another cliché, but true. Karen flipped her shoulder-length hair. "Kapitbahay at family friend lang?" "No. We're secret lovers, and we had sex 24/7 these last two months. He's deeply in love with me and he can't live without me." Humalakhak ang kaibigan at inakbayan si Francesca. "I miss you. Kumusta ang apong mo? Bakit halos hindi ka sumasagot sa mga messages ko?" Nagpatuloy sila sa pag-akyat. "Got busy. Energetic pa rin si Apong. Kumusta ang Hawaii? Dala mo'ng pasalubong ko?" "Don't worry. Marami akong dalang coco puffs and crispy manju for you. At ang pasalubong mo sa 'kin, hmm?" "Don't fret, my friend. I've got keychains." Marami nang estudyante sa loob ng AVR pagkapasok nila. She groaned in bliss and marched toward the second to the last row. Air con at last. "So, Aro," nakangiting bungad ni Karen pagkaupo nila. Nasa kanan niya ito habang nasa kaliwa ang binata. "Saang school ka galing?" This is it, pancit. Ngumisi siya at bumaling sa lalaki. Ito na ang litmus test. Malalaman nila ngayon kung kaya ba nitong
85 makipag-interact sa mga normal na tao sa isang everyday casual conversation. Probably knowing she was waiting for him to f*ck up big time, Aro threw her a sharp glance and curled his lips. "Home-schooled ako mula elementary." Normal tone, normal expression, normal everything. Booo. Napakurap ang kaibigan. "Home-schooled?" ulit ni Karen. "Bakit?" "Namatay ang mga magulang ko n'ung seven years old ako kaya inampon na 'ko ng malayo naming kamag-anak. Weird si Lola Ester at ayaw makihalubilo sa tao, kaya pati ako nadamay. Home-schooled ako at halos hindi ako lumalabas ng bahay namin sa Calauag mula pagkabata. Mula seven years old hanggang nitong nakaraang taon, apat na tao lang ang nakakausap at nakikita ko nang personal. Pero ngayong matanda na si Lola, na-realize niya na kailangan kong matutong makihalubilo sa iba. Kaya pinapasok na niya 'ko sa ordinaryong school." Umawang ang mga labi ni Karen. She found herself giggling. In fairness, pasado ang binata. Para talaga itong may tililing. Saktong-sakto sa cover story nito na lumaking nakatago sa sibilisasyon. Pasimpleng nag-thumbs up siya rito, tapos ay tinapik ang balikat ni Karen. "Pasensya na. As you can see, hindi pa niya alam ang mga acceptable social cues. Hindi pa talaga siya sanay makipag-usap sa tao." Napatikhim si Karen. "Uhm... sorry." Umayos ito ng upo at nag-iwas ng tingin kay Aro. Nakangising sumulyap siya sa lalaki at nag-thumbs up ulit.
86 "That's good strategy," bulong niya rito. "It would make people feel awkward to ask you more about your life now. People don't really want to hear about your problems when they ask you how you're doing. They're just being polite. So good job." Kaswal na kinuha ni Aro ang isang notebook sa bag. "Alam ko na 'yon." Tumunog ang bell eksakto sa pagpasok ng instructor nila. "Good morning, everyone." Ibinaba nito ang ilang folders sa desk sa gilid ng platform. Sa tingin niya ay nasa late to mid-thirties ang kanilang instructor. Nakasuot ito ng mahabang olive green na palda at black turtleneck shortsleeves top. Nakasuot ito ng black platform heels at mahabang silver necklace. Kasing-ikli ng buhok niya ang buhok nito, pero hindi gaya niya, the woman looked chic and sophisticated. Morena ito at maganda ang hubog ng mukha. "I'm Mrs. Alexandra Reyes." Naglakad ito sa harapan at isinulat sa whiteboard ang pangalan. "Ako ang adviser n'yo para sa buong year na 'to. All of you here are from the Arts and Design track; ang ilan ay sa Animation program habang ang iba ay sa Arts And Performance. Dahil konti lang tayo, pinagsama na ang dalawa. So, let's start this by getting to know each other." Bumuntong-hininga si Francesca. She wished she could skip this part. Isa ito sa mga ayaw niya, itong introduce yourself blah blah. She's an artist. She's not sociable. Her art speaks for herself. Yeah, yeah... ang dami niyang drama. "I'll start with myself." Ibinahagi ng kanilang adviser ang ilang slumbook information tungkol sa sarili, saka
87 nagsimulang magtawag mula sa unang row. The information vaguely registered in her brain. Then, it's her turn. Resigned, she stood and waved a little. "Hi, everyone. I'm Francesca Mayumi Alcantara. I'm from the Animation Program. Just call me Francesca. I don't like the sun, I don't like sports and I can spend hours talking about animes and asianovelas. I have a genius brother and he's gonna be a billionaire someday, so my future is secured." Tumawa ang mga kaklase niya. They probably thought she was kidding. Sumaludo siya at umupo na. Then, it was Aro's turn. She felt the intensity of everyone's stare on him. Hindi niya masisi ang mga ito. New guy, gorgeous, tall. He's a school heartthrob material through and through. Inilabas niya ang kanyang phone. On second thought, this might be interesting. Sinimulan niyang i-video ang binata. Binato siya ng matalim na tingin ng lalaki, pero nag- peace sign lang siya. "I'm Aro Sandoval, and I'm from the Animation Program as well. I'm a new student here. I was home-schooled from elementary to high school due to family reasons. I like to sleep, read, and watch news. " "May girlfriend ka ba?" hirit ng isang babae mula sa unang row. "Kyaaa!" kinikilig na chorus ng halos lahat. Tsk. Gotta salute the brave ones. His brow creased then, threw a glance at her. Lalong lumakas ang tilian. Umiling si Francesca at tumaltak.
88 You can't use me as a decoy, buddy. You're on your own. Mukhang nabasa ng binata ang iniisip niya, kaya umismid ito at umiling sa kanya. "Wala." Parang mga kiti-kiting nangisay ang mga kaklase niya habang tumitili. "Eh, boyfriend?" hirit ng isang lalaking mukhang pusong Eba. She wanted to pat their classmate's back. Go for gold, sister. Parang maiihi sa kilig at pag-shriek ang mga kaklase nila. A smile curved Aro's lips, and damn, she swore all the girls and some boys in their class lost their panties. "Wala." "Straight o not-so straight?" banat pa rin ni Ate Becky. Nagpapungay pa ito ng mga mata. Gotta love the persistence. No guts, no glory, ika nga. "Straight. But I have nothing against other sexual orientations." "Socially sensitive siya, mga bes!" kinikilig na tili ng isa sa mga babaeng classmate nila sa harapan. "Wagiiii!" "Class," saway ng kanilang instructor. "Hinay-hinay lang." "Ano'ng qualifications and requirements mo for gf?" hirit ulit ng kung sino. "P'wedeng mag-apply?" Cue more tilian. Napailing si Francesca. The simple introduction turned into Q&A. Good luck, my friend. The curve of his lips remained polite. "Hindi ako naghahanap ng girlfriend. Busy ako ngayon." "Sabihin mo sa 'min kapag hindi ka na busy!" "Qualifications, please!"
89 "May FB, IG o Twitter account ka ba? Ano'ng account name mo?" She wondered, ano kaya ang susunod? Missionary o dog style? Ngumisi si Francesca. Masyado na yatang PG iyon. Baka magalit na si Ma'am. "Wala 'kong social media accounts." "Bakit?" reklamo ng ilan. "Paano kami magpa-fangirl sa 'yo?" "Class," saway ulit ni Mrs. Reyes. "Tama na. Masyado n'yo nang ginigisa si Aro. Aro, you can sit down." Umupo ulit ang lalaki sa tabi niya, habang patuloy sa paghiyaw ang kanilang mga kaklase. She supposed successful ang senior high school debut ni Aro. "Umamin ka," bulong niya sa binata. "Ilang oras ka nag- practice para dito? Kasama 'to sa mga itinuro sa 'yo ni Mrs. Sanchez, ano?" tukoy niya sa isa sa mga may-edad na tutors nito. "How to Handle Boy-Crazy Teenage Girls and Boys 101?" Sinapo ng malaking palad ni Aro ang batok niya at pilit siyang pinaharap sa board. Nang matapos ang introduction, sinimulan ng kanilang instructor ang PowerPoint presentation ng kanilang schedule at subject descriptions. Tapos na sila by eleven thirty. Pagkalabas ng instructor, naghikab si Francesca at nag- inat. Hindi rin nakalagpas sa radar niya ang pagsulyap-sulyap ng mga kaklase kay Aro. She couldn't suppress a smirk. "Bumili muna tayo ng pagkain bago tayo umuwi," inosente niyang aya sa lalaki.
90 May panghuhusga sa tingin nito sa kanya. Damn, nahalata ba nito ang kinang sa kanyang mga mata? Tumayo ang kasama. "P'unta muna 'kong restroom." "Alam mo kung saan?" "Sasamahan mo 'ko kung hindi?" hamon nito. "At iwan ang air-conditioned room?" Naglakad ang binata papunta sa pinto. Hinagip ni Karen ang kanyang braso. "Is it true?" Namimilog ang mga mata nito, puno ng gulat. "'Yung mga sinabi niya kanina?" "Na boring siya?" "Hindi!" "Na wala siyang girlfriend?" "No, I mean yes! Gusto ko ring malaman kung totoo 'yon. Pero hindi 'yun ang tinatanong ko. 'Yung sa parents at lola niya!" Madamdamin siyang tumango. "Yup. It's a long, painful story. So try not to pry about his personal life." "Kalurkey." "Hi, Francesca!" Umupo sa tapat nila ang tatlong babae. Makinang ang mga mata ng mga ito at kita ang apoy ng pagnanasa sa mga iyon. Muntik na niyang pagkiskisin ang mga palad. Baka sakalin siya ni Aro sa gagawin niya, pero kailangang samantalahin ang mga opportunities, di ba? Ngumiti siya nang maaliwalas. "Hi. Livia, Danica at Thea, tama?" "Yes!" Maluwang na ngumiti si Thea. Mestisa ang features nito pero morena ang balat. "Kilala mo 'yung katabi mo? Si Aro? Mukhang close kayo."
91 Hindi siya nagsayang ng oras sa pagsagot. "Yes. Kapitbahay namin siya at family friend." Kailangan niyang magmadali at baka bumalik na si Aro. "Lucky!" Kuminang ang mga mata ng tsinitang si Livia. "Totoong wala siyang girlfriend? Kung ikaw ang girlfriend niya, sabihin mo na, gurl. 'Wag kang maba-bad trip sa 'min, ha? Harmless crushing lang kami." Malawak siyang ngumisi. Oh, the opportunities. "No girlfriend. Although wala rin siyang balak magkar'on. Medyo may topak 'yon. But if you want, I can get you some stolen photos of Aro. Kapag nasa bahay siya, nasa swimming pool, 'yung mga gan'on." Tumili ang tatlo. "Seryoso?" Pumalakpak si Thea. "Sige! Gusto ko siyang gawing main character sa manga ko!" "Ako rin!" segunda ni Danica. "Uy, me, too!" hirit ni Livia. She loved talking to people with like minds. "But it's not for free." Madamdamin siyang tumango. "It comes with a price." "Name your price, sister." Naglabas ng wallet si Livia. "Gusto ko 'yung shirtless at 'yung natutulog." Gusto rin niya ng mga taong madaling kausap. "But you can't let him know," babala ni Francesca. "At hindi n'yo rin p'wedeng i-post sa social media. Baka idemanda niya tayo. He's pretty cranky." "We won't, promise." Nagtaas ng kamay si Thea. Nagtaas din ng kamay ang dalawa pa. "Because I'm reasonable, I won't ask for downpayments. Ibibigay ko sa inyo mamayang gabi 'yung price quotations
92 para sa type ng photos. Siyempre directly proportional ang price sa difficulty ng pagkuha n'ung picture. You can pay me when you receive the product." "Deal!" sabay-sabay na sagot ng tatlo. Pagkabigay ng mga ito ng email addresses at phone numbers sa kanya, nakangiting lumabas ang mga ito ng AVR. "Francesca!" Nakangiting umupo sa harapan nila ang dalawang babae at tatlong lalaki. Bumuntong-hininga siya. Heto na ang second wave. Mukhang papayamanin siya ni Aro. Pagkatapos ng transaction sa halos 83% ng class nila, nakangiti niyang inayos ang bag. "You know what?" Nakahalukipkip si Karen sa kanya. "You're not a Hufflepuff. You're a Slytherin." "Bakla, Slytherins are ambitious. I'm as unambitious as you can get." "Balak mong maging milyonaryo nang hindi naghihirap, thanks sa genius brother mo. Ambisyosa 'yon." "May point ka d'yan, sister." "At ngayon, pinagkakakitaan mo si Aro. That's sly, resourceful, and cunning. Slytherin ka, bakla." "I see your point. But Pottermore says I'm Hufflepuff. And you can't argue with Pottermore. It's canon. That's not Buzzfeed, sister. It's The Bible." "Hmp. Gagawin mo rin bang character si Aro?" "Ano sa tingin mo?" Ngumisi sila sa isa't isa. "Nga pala," patuloy ni Karen. "May ideya ka na para sa comics mo? Ano'ng plot mo?" "It's copyrighted, you can't copy it."
93 "Baklang 'to. Feeling." "Katalonan ang character ko at fire-throwing sociopath ang villain." "Kata-what?" "It's the Tagalog version of babaylan. Katalonan din ang tawag sa kanila sa Pampanga." Kumunot-noo ang kaibigan. "Babaylan? 'Yung priestesses bago dumating ang mga Kastila?" Tumango siya. "Mainly, matatandang babae sila. Pero may mga lalaki rin at transvestite minsan. Nabanggit ang mga catolonan sa account ni Father Plasencia sa kanyang Customs of the Tagalogs n'ung 1589. Binanggit din ni Loarca ang mga catalonan sa chapter eleven ng kanyang 1582 Relacion de las Yslas Filipinas tungkol sa mga rites and ceremonies ng mga Moros sa vicinity ng Manila. S'abi rin ni Father Chirino sa kanyang Relacion na ang mga catalonan o catolones ay ang priestesess o priest sa Tagalog, he specifically mentioned them in Antipolo, Taytay and Cavite." Napaawang ang mga labi ni Karen. Ngumisi siya at inilabas sa bag ang keychain na pasalubong para rito. "There's also a Kapampangan-Spanish dictionary written by Fray Diego Bergaño in 1732 and translated into English by Father Venancio Q. Samson in 2007 that says that catulunan is a Kapampangan term for witch or hag. At ang magcutulunan ay to practice withcraft. But let's be clear, though. Ang mga katalonan ay hindi mga witches, at least not sa pagkakaintindi ng western foreigners." Namimilog ang mga matang napatitig lang sa kanya si Karen. "What the f*ck!" Madamdamin siyang umiling. "I've found enlightenment,
94 my dear friend. I'm a new person." "Nag-research ka? Para sa comics mo?" "I know how you feel. Hindi rin ako makapaniwala sa sarili ko." Pumadyak si Karen. "How dare you! How could you betray me! Sinisira mo ang reputation natin! We only cite mangas, comics and Harry Potter! Not freaking 1600 chenez- chenez! You even have dates and Spanish kemeru! How could you!" "Chill. Papadalhan din kita ng price quote ng pics ni Aro." Nagngisihan ulit silang dalawa. Sumulyap si Francesca sa pinto. "Speaking of, ba't ang tagal ni Aro? Natabunan na sa CR." Sinukbit niya ang bag at dinampot ang paperbag ng pagkain na pasalubong ng kaibigan. Dinala na rin niya ang bag ni Aro. "Sige, Karen, bukas na lang ulit. Here's your keychain." Tinanggap nito ang inabot niya. "'Yung price quote, ha?" "Yes, yes." "So wala talaga siyang gf?" She grinned. "Wala." "Bf?" Lumawak ang kanyang ngisi. "None that I know of. Sige na." Lumabas siya ng AVR at hinanap ang lalaki. "Anak ng tipaklong, Aro. S'an ka ba?" Dinukot niya ang phone sa bulsa para tawagan ito, pero nag-vibrate lang ang outer pocket ng bag ng lalaki. Great. She had to remind him of one critical lesson in life: always bring your phone with you. Nakasimangot na binagtas niya ang daan patungong
95 restroom. Saktong lumabas mula roon ang kaklase niya since grade seven. "Kirk." "Uy." Tumango ito. Gaya niya, maputi ito at average ang height. "Nakita mo si Aro sa loob?" Ngumisi ito. "'Yung guwapo? Ano'ng height n'un? Ang tangkad." "Mga 6'0" or 6'1" yata. Nasa CR pa ba siya?" "Hindi ko napansin. Gusto mo i-check ko?" That sounded kinky. "Yes, please. Tawagin mo lang 'yung pangalan." Pumasok ito sa loob. Pagkatapos ng ilang segundo, lumabas din si Kirk. "Wala." Anak ng tokwa. "Sige, salamat." Naglakad si Francesca palayo sa restroom. S'an na nagpunta 'yon? Lumingon-lingon siya sa paligid. Pagkatapos, nakaramdam siya ng mainit na kung ano sa batok niya. Parang nag-init din ang pamanang singsing ng kanyang apong. Napatingin siya roon. The eff? Napalingon siya sa kanan. Hindi niya maipaliwanag ang naramdaman. Pero parang may humihila sa kanya sa isang direksyon. And somehow, she knew, nasa direksyon na iyon si Aro. Mahina siyang umungol. Sh*t na malagkit. She never had any supernatural powers, and she didn't want to have any now. Wala siyang pangarap makakita ng mga multo at engkanto. What was this? "Goddamn it, Aro." Pinilit niya ang sariling humakbang sa direksyon kung
96 saan naramdaman niya ang presensya ng binata. Her apong would never let her hear the end of it if Aro would get into trouble while she's sitting prettilly. Natagpuan niya ang sarili sa pinakatuktok na floor, paakyat sa rooftop. Hinihingal; pinukol niya ng matalim na tingin ang hagdanan. "F*ck you, Aro. Ano'ng ginagawa mo d'yan?" Pagod na siya sa pag-akyat!
97 6Si Datu Gala P agkapihit niya pabukas sa pinto ng rooftop, sumalubong sa kanya ang malamig na simoy ng hangin. Tumama ang sinag ng araw sa kanyang mga mata, sandaling ginagawang puti ang lahat sa paligid. Tapos ay luminaw ang lahat. Nakatayo si Aro sa may kanang bahagi, at sa kabila ay isang binatang nakasuot din ng kanilang uniform. Para iyong eksena sa isang old country movie. Dalawang cowboy na nasa magkabilang bahagi ng rooftop, handang bumunot ng baril anumang segundo. Well, well, well. Humalukipkip si Francesca. Look at that. It's Kalu Don't-Call-Me-Pintados. She supposed ito na ang nabanggit ni Sir Hiroki pagdadaupang-palad muli nila ngayong linggo. Namaywang ang dalaga. "Ano 'to?" Kalmadong lumingon sa kanya ang dalawa. "Stalker much?" patuloy niya, matabang na nakabaling kay Kalu. Gaya ni Aro, bagay din dito ang uniform nila. Pssshh. Whatever. "Grabe ang effort, nag-enrol ka pa talaga sa school namin." Suminghal ang lalaki. "Akala n'yo ba sa inyo umiikot ang mundo? Nagkataon lang 'to." "Magbigay ka ng ibang excuse," pakli ni Aro. "'Yung mas
98 kapani-paniwala." "Hah!" sikmat ng lalaki, nalukot ang mukha at kumuyom- palad. "Gumagamit ka na rin ng banyagang wika! Hindi ka ba nahihiya? Ilang buwan ka pa lang sa panahong 'to, ganyan ka na!" "Kung magdedebate kayo sa pros and cons ng paggamit ng English language, p'wedeng sumilong muna tayo?" Nilakihan niya ang bukas ng pinto. "Ako'ng naiinitan sa inyo. Doon tayo sa fire exit. Mas malamig d'un. Aro, bag mo." Tiim-bagang na lumapit sa kanya ang huli pero nanatili ang titig kay Kalu. Obviously, may trust issue pa rin ito sa lalaking batuk'an. She totally approved. "Kanina pa kayo rito?" untag niya. Kinuha ng kasama ang bag sa kanya. "Natagalan ako sa CR. Nand'on 'yung mga soccer players na nakita natin kaninang umaga." "Simula pa lang 'to, my dear friend. Dadami pa sila." Hinintay niyang lumapit si Kalu. "Ano? Gusto mo magka- sunburn? D'yan ka lang?" "Mauna kayo," pakli nito. Obviously, may trust issue din ito sa kanila. She wondered why. Ito ang unang umatake sa kanila. Nagkibit-balikat si Francesca at bumaba sa hagdanan. Kagaya ng sinabi niya, malamig sa bahaging iyon ng fire exit. Tinatakpan ng malalagong dahon at sanga ang langit, tinatalukbungan ng lilim ang hagdanan at ang teresa. Nakaharap din ito sa hilaga at hindi masyadong nasisinagan ng araw. May nag-iwan ng maliit na bench sa gilid ng pader, at
99 umupo siya roon. Nanatiling nakatayo sina Kalu at Aro na matigas ang titig sa isa't isa. She wanted to say something about two dominants in a BL story, but never mind. "Nakausap na namin si Sir Hiroki," simula ng dalaga. "Sinabi niya sa 'min na kailangan natin ang isa't isa. Sinabi niyang totoong nasa inyo ang balaraw na tuluyang sisira sa bato ng singsing. Sinabi niya na kailangan n'yo kami para-and I quote-'putulin ang paghihirap ng isang minamahal.' S'abi ni Sir, mas mabuti kung kayo na lang ang magkukuwento kung ano'ng ibig sabihin n'un. S'abi niya, magkakaroon tayo ng paglalakbay at may dadaanang mga pagsubok. So ano ba'ng kailangan n'yo sa 'min?" Tiim-bagang na itinaas ng lalaki ang noo. "Kilala n'yo ba si Datu Gala?" Tumango si Francesca. "I've researched that nang banggitin n'yo siya n'ung nakaraan. Kung siya 'yung nasa history, si Datu Gala, o Datu Zigala, Sigala o Qigala sa ibang accounts, ay ang pangalawang datu na nagsagawa ng sandugo kasama si Legazpi sa Bohol some time around March 1565." Inilabas niya ang phone sa bulsa para basahin ang kanyang mga notes. "There's this account sa Collection From Unpublished Documents Relative To Discovery yada yada... Mahaba 'yung title basta it's published in 1886." Sumipol siya. "Anyway, ayon d'un, mas mataas daw ang posisyon ni Datu Gala kaysa kay Datu Katuna. Sa mga letters ni Legazpi at sa ilang documents, sinabi roon na nagprisinta sina Datu Katuna at Datu Gala na parehong tulungan si Legazpi na hanapin ang frigate na ipinadala ni Legazpi sa Cebu noon." Lalong umigting ang mga linya sa mukha ni Kalu. "Lahat
100 ba ng alam mo ay galing sa mga dayuhan?" "You can't really blame me. Halos walang written records na naitala ang mga ninuno natin. S'abi nga ni Father Chirino - another Spaniard, I know - may writing system na ang mga Tagalog n'ung dumating sila, at halos lahat daw ay marunong magsulat at magbasa. Pero hindi nila ginamit 'yon sa pagtala ng mga government policies, laws, o history. Ginagamit lang nila 'yon sa business. At sa bamboo leaves o sa mga kahoy sila madalas magsulat. So wala silang ganitong mga records." "Ang sabihin mo, sinunog nila ang napakaraming kasulatang hindi nila nais!" "Yes, they recorded that, too. Spanish friars talked about burning and destroying idols and other related religious materials as part of the Christianization process. So I agree, malamang may mga sinunog at sinira silang written materials tungkol sa religion at kasaysayan ng mga sinaunang nakatira sa Pilipinas." Binalingan niya si Aro. "Totoo ba 'yun? Sa business transaction lang ginagamit ng mga tao sa panahon mo ang pagsusulat at pagbabasa?" Maikling tumango ang binata. "Ang mga batas ng baranggay, isinasalin 'yon sa bawat lahi sa pamamagitan ng araw-araw na pamumuhay. Ang mga kuwento ng aming kasaysayan, ang mga paniniwala at pananampalataya, madalas inaawit 'yon." "Chanting." Tumango si Francesca. "'Yun nga rin ang s'abi sa mga records nina Loarca at Chirino. Anyway, ano ang tungkol kay Datu Gala? 'Yung Datu Gala nga ba sa history iyong tinutukoy mo?"
101 "Nakipagkasundo siya sa isang dayuhan," dura ni Kalu sa mga salita. "Sa dayuhan na kalaunan ay nagsimulang sakupin ang ilan pang mga isla. Si Legazpi ang matagumpay na nagsimula ng pagsakop sa mga isla ng mga katutubo. At hinayaan nila 'to, isinagawa pa nila ang sandugo." She could taste bitter animosity in the air. She supposed she'd better tread carefully. "Pero si Legazpi mismo ang nagsabi na kahit nakipagkaibigan sa kanya sina Datu Katuna at Datu Gala, wala daw ibinenta sa kanya ang dalawa. Puro promises lang daw. Nasa letter niya 'yun kay King Philip II of Spain." "Nagpapatawa ka ba? Nakipagtulungan sila kay Legazpi! Hindi sila lumaban at hinayaang salakayin at sakupin ang Cebu. Sa pagsasagawa ng sandugo, ipinangako nilang magiging ligtas ang mga dayuhan mula sa kanila, na wala silang kailangang ipangamba mula sa kanilang balangay!" "Hey, hey, hey." Itinaas ni Francesca ang dalawang kamay. The guy looked like he was seconds away from blowing up. She felt Aro's body getting hotter in prepration for a fight, too. Umiling siya sa dalawa. Ang iinit ng mga ulo. "Cool ka lang, dude. Ikaw din, Aro. 'Wag masyadong hot. Sinasabi ko lang kung ano'ng nabasa ko. Let's get to the point. Ano'ng kinalaman ni Datu Gala sa lahat ng 'to? Ano'ng tulong ang kailangan n'yo sa 'min?" Tumaas ang sulok ng mga labi ng lalaki sa isang mapait na ngiti. "Kataksilan ang ginawa niya. Sila ang unang mga katutubong nakipagkaibigan kay Legazpi. Pinili nilang hindi lumaban. At si Legazpi ang nagsimula ng matagumpay na pagsakop sa mga isla ng mga katutubo. Isang kahihiyan sa
102 aming lahi ang ginawa nila." Gusto niyang hilutin ang noo. Family drama galore. Mukhang masalimuot ang isang ito. "Kamag-anak mo si Datu Gala?" Lalong dumilim ang mukha ng kausap. Yeah, she knew it. "Sa kasamaang palad. Dahil sa ginawa niya, hindi siya matanggap-tanggap sa Kahilwayan, at nanatili siya sa Kanitu- nituhan." Tinitigan niya ang kausap. Parang hindi niya gusto ang pupuntahan ng usapan nila. "Kanitu-nituhan," paglilinaw niya. "Parte 'yon ng Kasakitan. At ang Kasakitan ang underworld sa ancient Visayas ayon sa Outline of Philippine Mythology ni Prof. Jocano. Ang Kahilwayan ang upperworld." "Mabuti naman at may alam ka kahit paano." Hindi niya alam kung kailan nito maiintindihan na lumilipad lang sa ulo niya ang mga insulto nito. Siya ang nasasayangan sa effort. "Ano'ng sinasabi mo?" pakli ni Aro. "Kailangang iligtas si Datu Gala mula sa Kanitu-nituhan?" "Ano ba sa palagay n'yo?" "At paano gagawin 'yon?" Based on the sharp edge on Aro's voice, he didn't like the idea either. She couldn't blame him. Underworlds were usually nasty and messy kahit sa anong universe o pantheon pa. "Hindi ba kailangan lang ng pag-aalay?" Kunot-noo siyang bumaling muli sa kanyang mga notes. "Sa mga accounts nina Loarca at Jocano, 'yun ang kailangan para tuluyang makawala
103 sa kung saang underworld ang mga kaluluwa at matanggap sila sa upperworld. 'Yung mga kamag-anak ng yumao, they have to offer sacrifices to save the souls of their ancestors." invented the concept of indulgence? Bah, mayroon din ang precolonial religions sa Pilipinas noon. Whoever said Catholics "Sa tingin mo, hindi namin ginawa 'yan?" sikmat ni Kalu. "Ilang salinlahi na ang nakalipas, ilang pag-aalay na ang isinagawa: mga ginto, alahas, pagkain at sandata. Pero patuloy pa ring nananaginip ang mga babaylan sa aming pamilya na naghihirap pa rin si Datu Gala sa Kanitu-nituhan." "Bakit? Ano raw ang problema? Red tape? Corrupt government officials sa underworld? Binulsa 'yung mga alay n'yo?" Naningkit ang mga mata ni Kalu. "Tingin mo ba nakakatawa ka?" "Of course." Bumuga ng hangin si Aro at tinapunan siya ng masamang tingin. Nagtaas si Francesca ng dalawang kamay. "Sige na. Ano raw ang problema?" Kumuyom-palad ang lalaki at umiling. He looked like he wanted to strangle her. Ganoon yata ang epekto niya sa ilang tao. "May hinihingi silang natatanging alay." "Kung kami ni Aro ang gusto n'yong ialay, sorry, we're not available." "At sino ang tatanggap sa inyo bilang alay?" "I know that's a rhetorical question, so I won't answer. So ano nga ang gustong alay?"
104 Nagtagis ang bagang ng lalaki at mukhang gusto na talaga siyang tirisin. Tinapunan din siya ulit ni Aro ng masamang tingin. Pumalatak ang dalaga. Bakit ba hindi makuha ng mga ito ang humor niya? "Hindi namin maintindihan ang nais ng mga diwata noon para tanggapin sa Kahilwayan si Datu Gala," ani Kalu. Francesca realized na 'diwata' ang pagtukoy ng lalaki sa mga gods and goddesses sa Philippine pantheon dahil iyon ang tawag sa mga iyon noong pre-Spanish times at hindi pa nahihiram ng mga Filipino ang salitang 'diyos' galing sa Spanish na dios. "Hanggang sa isang araw ay makadaupang-palad ni Idla ang kanyang saragudon na si Tugang-Tubig. Ayon sa kanya, nais ng mga diwata na ialay namin ang balaraw na ginamit ni Datu Gala sa pagsasagawa ng sandugo kay Legazpi." Tumaas sa isang mapang-uyam na ngiti ang mga sulok ng labi ni Aro. "Huhulaan ko, wala sa inyo ang balaraw?" "Ang lakas ng loob mong sabihin 'yan, hindi ba't wala na rin sa inyo ang balaraw na ginamit sa pagkuha ng dugo mo?" "At hindi ba't ginagamit n'yo iyon na pain para tulungan namin kayo?" "Boys, boys. Stop the pissing contest. Nas'an na raw ang balaraw ni Datu Gala? I'm assuming wala 'yon sa antique collection ni Apong." "Hindi ka nakakatawa." "That's debatable." "Tama na!" Humarang si Aro sa harapan niya at itinulak sa balikat si Kalu nang humakbang ito palapit sa kanya.
105 Sinalya ng lalaki ang kamay ni Aro. "Huwag mo akong hawakan!" "Sabihin mo na kung nasaan ang balaraw at nang matapos na tayo!" Nanlisik ang mga mata ng mandirigmang batuk'an. Ramdam din niya ang pag-iinit ng katawan ni Aro. She should probably defuse the situation. Ibinuka niya ang bibig. Pero pinukol ulit siya ng matalim na tingin ng kasama. "Tumahimik ka na, Francesca." Fine. "Tandaan ninyo, napipilitan lang akong gawin ito," mariing ani Kalu. "Hindi ko kailangan ng inyong tulong para matapos ang aking tungkulin. Ipinipilit lang ni Tugang-Tubig na kailangan kayong isama." "Pareho lang tayo," asik ni Aro. "'Asaan ang balaraw?" Tumiim-labi ang lalaki at inis na umiling. "Nawa'y tama si Tugang-Tubig at hindi ako nag-aaksaya ng panahon sa inyo. Ayon sa saragudon ni Idla, nasa kamay ito ng isa sa mga asawa ni Labaw Donggon." "Labaw Donggon?" ulit niya. "'Yung isa sa mga bida sa Hinilawod at Sugidanon?" "Mabuti at alam mo." Muli, tumitig lang siya sa lalaki nang ilang sandali. Mapanghusang tumawa si Kalu. "Bakit? Hindi ka makapaniwala na totoo si Labaw Donggon?" "Matapos ang lahat ng nakita ko, I won't be surprised if Pokemons are real. And it's not that far off. There's this eastern tiger swallowtail caterpillar that looks suspiciously like caterpie."
106 Umungol ang lalaki at tumingala sa langit na para bang humihingi ng tulong sa mga diyos. "Hindi ko pa rin lubos maisip kung paano kayo makakatulong sa amin!" "You mean hindi sinabi ng saragudon ni Idla kung paano kami makakatulong sa inyo? Shocking." "Francesca..." Inis na bumaling sa kanya si Aro at mukhang gusto na rin siyang sakalin. "Utang na loob, tumigil ka na." "Fine, fine. Sige na, back to topic na at nang matapos na tayo. Sino ba sa asawa ni Labaw Donggon ang tinutukoy ng saragudon ni Idla?" "Hindi niya tinukoy," angil ng lalaki, halatang ubos na ang pasensya sa kanila. "At hindi na 'yon mahalaga. Tinukoy ni Tugang-Tubig kung saan siya makikita. Madalas daw napapadpad ang babaeng 'yon sa isang gubat sa paanan ng bulubundukin sa isang bayan sa Iloilo. Doon natin siya kakaharapin upang makuha ang balaraw." Ang mga oracles at guardian spirits nga naman. Magkakasakit yata ang mga ito kapag nagbigay ng derechong sagot. "Pagkakuha niyon," patuloy ni Kalu, "iaalay ang balaraw ng mga babaylan kay Pandaque upang matanggap na si Datu Gala sa Kahilwayan. Pagkatapos niyon ay ibibigay namin sa inyo ang balaraw na ginamit sa lalaking 'yan." Umiling siya. "Alam n'yo ba kung anong version ng kuwento nanggaling ang asawang 'to ni Labaw Donggon? Maraming version, di ba? There's the-" "Sinabi nang hindi 'yon mahalaga! Ang mahalaga, alam natin kung saan siya makikita. Iyon lang ang kailangan para
107 makuha sa kanya ang balaraw." "I don't think so. We need more info. Ano pang-" "Ano ba'ng alam mo?" putol ng lalaki. "Sumunod ka na lang at nang matapos na 'to." "May karapatan kaming malaman ang iba pang mga detalye," pakli ni Aro. "Kasama kaming haharap sa panganib para makuha ang balaraw na kailangan n'yo." "Natatakot ka ba?" Nakakalokong ngumiti ang batuk'an. "Wala ka bang tiwala sa lakas mo para matalo ang isang mahiwagang nilalang?" "Ako ang sinasabihan mo ng ganyan? Samantalang kayo itong nangangailangan ng tulong namin?" "Hah! Gusto mo bang malaman natin kung sino ang mas malakas sa atin?" "Kung 'yan ang iyong nais-" "Hep-hep-hep!" Pumalakpak nang malakas si Francesca. Seriously, bibili siya ng pito pagkatapos nito. "This conversation is taking up too much screen time. Let's just wrap this up at nang mabasa ko na ang monthly update ng Kono Oto Tomare! Kalu, ano'ng plano n'yo para makuha ang balaraw sa kung sino man 'yon?" "Isa akong mandirigma, ano sa palagay mo?" "Violence is not always the answer." "At tingin mo, madadala siya sa pakiusap? Wala kang alam sa mundong 'to. Ang malakas ang nananalo. Kailangang maging malakas ka upang makuha ang iyong nais." Where did she hear that before? Ah, yes. She remembered Aro saying something like that back then, too. Ano ba ito? Aro 2.0?
108 Sarkastikong ngumiti ang kasama. "At kailangan mo ng lakas namin para makuha ang kailangan mo." "Hindi natin alam 'yan." Mapanuya ang titig ni Kalu, parang may nais ipahiwatig. "Maaaring may ibang dahilan. Maaaring may kaugnayan 'yon sa uri ng pagkatao n'yo." Humakbang si Aro palapit sa lalaki. "Derechahin mo ang nais mong sabihin." "Sige na, sige na." Hinila ni Francesca ang braso nito. May talent siya sa pang-aasar, but at the end of the day, she's a hippie. "Let's stop this for now. S'abi ni Sir Hiroki, kailangan pa natin ng tulong ni Romeo. Ekek siya. We will start the quest after a month, so we still have time to gather more information and come up with a plan. Mag-usap tayo ulit kapag mas marami na tayong alam na-" "Walang dahilan para mag-usap pa." Tumalikod si Kalu at tinungo ang pinto ng fire escape. "Nasabi ko na ang dapat kong masabi. Sabihan n'yo ako kapag kakausapin na ang ekek at magsisimula na ang paglalakbay." "Bruh, hindi gan'un 'to. We're a team now, we have to-" Lumingon ang lalaki sa kanila, matigas ang titig. "Hindi tayo magkaibigan, hindi tayo magkakampi. Kailangan lang namin kayo para matapos ang suliranin kay Datu Gala, at kailangan n'yo kami para mapakawalan sa sumpa ang lalaking 'yan. Iyon lamang ang ating ugnayan. Wala tayong kailangang pag-usapan." Tuluyang lumabas si Kalu sa fire escape. Well, that went well. Napailing si Francesca. Tiim-labing bumaling sa kanya si Aro.
109 "'Wag kang lalapit kay Kalu nang hindi ako kasama." "Agree. Baka saktan niya 'ko." "Sa asar niya sa mga banat mo, baka aksidente ka niyang mapatay." "I know, right? Walang sense of humor." "Seryoso ako, Francesca!" "Seryoso rin ako. And I'll say the same to you. 'Wag ka ring lalapit d'un na ikaw lang, at baka pareho kayong isugod sa ER." Tiim-bagang na umiling ang binata at hinawakan siya sa braso. "Tumayo ka na d'yan at may training pa 'ko." Hinila siya ni Aro papunta sa exit.