Ντοροθία Ντιξ
Η Ντοροθία Λίντι Ντιξ (Αγγλικά: Dorothea Lynde Dix, 4 Απριλίου 1802)17 Ιουλίου 1887) ήταν Αμερικανίδα υπέρμαχος των άπορων ψυχικά ασθενών η οποία, μέσω ενός σθεναρού και διαρκούς προγράμματος πίεσης των κρατικών νομοθετικών οργάνων και του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, δημιούργησε την πρώτη γενιά αμερικανικών ψυχιατρικών ασύλων. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, υπηρέτησε ως Επιθεωρήτρια Νοσοκόμων Στρατού.

Τα πρώτα χρόνια 
Γεννημένη στην πόλη Χάμπντεν του Μέιν, μεγάλωσε στην πόλη Γούστερ της Μασαχουσέτης μεταξύ των συγγενών των γονιών της. Ήταν το πρώτο εκ τριών παιδιών γεννημένων από τον Τζόζεφ Ντιξ και τη Μαίρη Μπίγκελοου, που είχαν βαθιές προγονικές ρίζες στην Αποικία του Κόλπου της Μασαχουσέτης (Μασαχουσέτη Bay Colony) .  Η μητέρα της υπέφερε από κακή υγεία, επομένως δεν μπόρεσε να παρέχει συνεπή υποστήριξη σε όλα τα παιδιά της.  Ο πατέρας της ήταν πλανόδιος πωλητής βιβλίων και Μεθοδιστής ιεροκήρυκας.   Σε ηλικία δώδεκα ετών, αυτή και οι δύο αδελφοί της στάλθηκαν στην πλούσια γιαγιά τους,  την Ντοροθία Λίντι (σύζυγο του Δρ. Ελάιζα Ντιξ)  στη Βοστώνη για να γλιτώσουν από τους αλκοολικούς γονείς τους και τον κακοποιητικό πατέρα τους. Άρχισε να διδάσκει σε ένα σχολείο θηλέων στο Γούστερ της Μασαχουσέτης σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών και είχε αναπτύξει το δικό της πρόγραμμα σπουδών για την τάξη της, στο οποίο έδινε έμφαση στην ηθική ζωή και τις φυσικές επιστήμες.  Περίπου το 1821, η Ντιξ άνοιξε ένα σχολείο στη Βοστώνη, το οποίο προτιμούσαν οι εύπορες οικογένειες. Λίγο αργότερα άρχισε επίσης να διδάσκει σε φτωχά και παραμελημένα παιδιά έξω από τον αχυρώνα του σπιτιού της γιαγιάς της, αλλά υπέφερε από κακή υγεία.  Έχει υπονοηθεί ότι η Ντοροθία υπέφερε από μείζονα καταθλιπτικά επεισόδια, τα οποία συνέβαλαν στην κακή υγεία της.  Από το 1824 έως το 1830, έγραψε κυρίως λατρευτικά βιβλία και ιστορίες για παιδιά. Η Συνομιλία [της] για τα Κοινά Πράγματα (1824) έφτασε στην εξηκοστή έκδοσή της το 1869.  Επιπλέον, το βιβλίο της  Συνομιλία για τα Κοινά Πράγματα, επανεκτυπώθηκε 60 φορές και γράφτηκε στο ύφος μιας συνομιλίας μεταξύ μητέρας και κόρης.  Το βιβλίο της  Η Γιρλάντα της Χλωρίδας (The Garland of Flora) (1829) ήταν, μαζί με το Λεξικό της Χλωρίδας της Ελίζαμπεθ Γουίρτ, ένα από τα δύο πρώτα λεξικά λουλουδιών που δημοσιεύθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Άλλα βιβλία της Ντιξ περιλαμβάνουν τα Ιδιωτικές Στιγμές (Private Hours), 'Αλις και Ρουθ (Alice and Ruth) και Η Πειθαρχία της Φυλακής (Prison Discipline). 

Αφού η υγεία της Ντιξ την ανάγκασε να εγκαταλείψει το σχολείο της, άρχισε να εργάζεται ως γκουβερνάντα στο Μπίκον Χιλ για την οικογένεια του Γουίλιαμ Έλερι Τσάνινγκ (William Ellery Channing), ενός κορυφαίου Ουνιταριανού διανοούμενου. Ενώ εργαζόταν με την οικογένειά του, η Ντιξ ταξίδεψε στον Άγιο Κροάκ, όπου πρώτα γνώρισε τη δουλεία από πρώτο χέρι, αν και η εμπειρία της δεν την προδιάθεσε θετικά προς το κίνημα κατά της δουλείας. Το 1831, ίδρυσε ένα πρότυπο σχολείο θηλέων στη Βοστώνη, το οποίο λειτουργούσε μέχρι το 1836, όταν υπέστη νευρικό κλονισμό. Η Dix ενθαρρύνθηκε να κάνει ένα ταξίδι στην Ευρώπη για να βελτιώσει την υγεία της. Ενώ ήταν εκεί συνάντησε Βρετανούς κοινωνικούς μεταρρυθμιστές που την ενέπνευσαν. Σε αυτούς τους μεταρρυθμιστές περιλαμβάνονται η Ελίζαμπεθ Φράι (Elizabeth Fry), ο Σάμιουελ Τιουκ (Samuel Tuke) και ο Γουίλιαμ Ράθμποουν (William Rathbone) με τους οποίους έζησε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της στην Ευρώπη.  Με την ελπίδα μιας θεραπείας, το 1836 ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου γνώρισε την οικογένεια Ράθμποουν. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της στην Ευρώπη και της παραμονής της με την οικογένεια Ράθμποουν, η γιαγιά της Ντοροθία πέθανε και της άφησε ένα «μεγάλο κτήμα, μαζί με τα δικαιώματα» που της επέτρεψε να ζήσει άνετα για το υπόλοιπο της ζωής της.  Ήταν επίσης κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού που συνάντησε ένα ίδρυμα στην Τουρκία, το οποίο χρησιμοποιούσε ως πρότυπο ίδρυμα, παρόλο που οι συνθήκες του ήταν ακριβώς όπως και σε άλλες εγκαταστάσεις.  Την προσκάλεσαν για επίσκεψη στο Γκρίνμπανκ, το προγονικό τους αρχοντικό στο Λίβερπουλ . Οι Ράθμποουνς ήταν Κουάκερς (Quakers) και εξέχοντες κοινωνικοί μεταρρυθμιστές. Στο Γκρίνμπαν, η Ντιξ γνώρισε τον δικό τους κύκλο ανδρών και γυναικών που πίστευαν ότι η κυβέρνηση πρέπει να διαδραματίσει άμεσο και ενεργό ρόλο στην κοινωνική πρόνοια. Εισήχθη επίσης στο μεταρρυθμιστικό κίνημα για τη φροντίδα των ψυχικά ασθενών στη Μεγάλη Βρετανία, γνωστή ως μεταρρύθμιση της παραφροσύνης. Τα μέλη του έκαναν διεξοδικές έρευνες για τα φρενοκομεία και τα άσυλα, δημοσιεύοντας τις μελέτες τους σε εκθέσεις στη Βουλή των Κοινοτήτων .

Μεταπολεμική καριέρα 

Οι μεταρρυθμιστικές κινήσεις για τη θεραπεία των ψυχικά ασθενών συσχετίστηκαν αυτήν την περίοδο με άλλους προοδευτικές σκοπούς: τον καταργητισμό, την ιδιοσυγκρασία και τις μεταρρυθμίσεις ψηφοφόρων. Αφού επέστρεψε στην Αμερική, το 1840-41 η Ντιξ πραγματοποίησε έρευνα σε όλη την πολιτεία για τη φροντίδα των ψυχικά ασθενών φτωχών στη Μασαχουσέτη. Το ενδιαφέρον της Ντοροθία για βοήθεια στους ψυχικά ασθενείς της κοινωνίας ξεκίνησε ενώ δίδασκε μαθήματα σε γυναίκες φυλακισμένες στο Ανατολικό Κέιμπριτζ.  Είδε πώς αυτά τα άτομα ήταν φυλακισμένα και των οποίων οι ιατρικές ανάγκες δεν ικανοποιούνταν, καθώς μόνο ιδιωτικά νοσοκομεία θα είχαν τέτοιες παροχές.  Ήταν κατά τη διάρκεια εργασίας της στη φυλακή του Ανατολικού Κέιμπριτζ, που επισκέφτηκε το υπόγειο όπου συνάντησε τέσσερα ψυχικά ασθενή άτομα, των οποίων τα κελιά ήταν «σκοτεινά και γυμνά και ο αέρας ήταν στάσιμος και αποκρουστικός».  Είδε επίσης πώς τα άτομα αυτά χαρακτηρίστηκαν ως «φτωχοί τρελοί» και φυλακίστηκαν μαζί με βίαια διαταραγμένους εγκληματίες και έλαβαν μεταχείριση που ήταν απάνθρωπη. 

Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι πόλεις συνήψαν συμβόλαια με ντόπιους για να φροντίσουν άτομα με ψυχικές ασθένειες που δεν μπορούσαν να φροντίσουν τον εαυτό τους και δεν είχαν οικογένεια / φίλους για να το κάνουν. Χωρίς επίβλεψη και με ανεπαρκή χρηματοδότηση, αυτό το σύστημα είχε ως αποτέλεσμα την εκτεταμένη κατάχρηση και κακοποίηση. Η Ντιξ δημοσίευσε τα αποτελέσματα σε μια φλογερή έκθεση, ένα Μνημείο, στα κρατικά νομοθετικά όργανα. "Πρόκειται, κύριοι, να επιστήσω συντόμως την προσοχή σας στη σημερινή κατάσταση των Παραφρόνων Ατόμων που βρίσκονται μέσα σε αυτήν την Κοινοπολιτεία, σε κλουβιά, καμπίνες, μαντριά! Αλυσοδεμένα, γυμνά, ξυλοκοπημένα με ράβδους και μαστιγωμένα μέχρι να μάθουν να υπακούν. "  Η πίεση που άσκησε οδήγησε σε νομοσχέδιο για την επέκταση του ψυχιατρικού νοσοκομείου της πολιτείας στο Γούστερ. 

Κατά τη διάρκεια του 1844, η Ντιξ επισκέφθηκε όλες τις κομητείες, τις φυλακές και τα άσυλα απόρων στο Νιου Τζέρσεϋ σε μια παρόμοια έρευνα. Ετοίμασε μια έκθεση για το Νομοθετικό Σώμα του Νιου Τζέρσεϋ, δίνοντας μια λεπτομερή περιγραφή των παρατηρήσεών της και των γεγονότων. Η Ντιξ κάλεσε επειγόντως το νομοθετικό σώμα να ενεργήσει και να διαθέσει τα κατάλληλα κεφάλαια για την ανοικοδόμηση μιας εγκατάστασης για τη φροντίδα και τη θεραπεία των ψυχικά ασθενών. Αναφέρθηκε σε αρκετές περιπτώσεις για να τονίσει τη σημασία ανάληψης πολιτειακής ευθύνης για αυτήν την κατηγορία αναξιοπαθούντων. Η έκκληση της Ντιξ ήταν να προσφερθεί ηθική μεταχείριση των ψυχικά ασθενών, η οποία συνίστατο σε τρεις αξίες: σεμνότητα, αγνότητα και ευαισθησία. 

Έφερε ως παράδειγμα έναν άνδρα που παλαιότερα έχαιρε σεβασμού ως νομοθέτης και νομικός, ο οποίος, υποφέροντας από ψυχική κατάπτωση, οδηγήθηκε σε δύσκολες εποχές στα γηρατειά. Η Ντιξ τον ανακάλυψε ξαπλωμένο σε ένα μικρό κρεβάτι σε ένα υπόγειο δωμάτιο του άσυλου απόρων της κομητείας, γυμνό από τις απαραίτητες ανέσεις. Έγραψε: "Αυτός ο αδύναμος και καταθλιπτικός γέρος, ένας φτωχός, αβοήθητος, μοναχικός, αλλά και με επίγνωση των περιστάσεων, και χωρίς να έχει πλέον λησμονήσει πλήρως το παρελθόν - αυτός ο αδύναμος γέρος, ποιος ήταν αυτός;" Πολλά μέλη του νομοθετικού σώματος γνώριζαν τον φτωχό νομικό της. Ο Τζόζεφ Σ. Ντοντ παρουσίασε την έκθεσή της στη Γερουσία στις 23 Ιανουαρίου 1845. 

Το ψήφισμα του Ντοντ για έγκριση ασύλου πέρασε την επόμενη μέρα. Η πρώτη επιτροπή υπέβαλε την έκθεσή τους στις 25 Φεβρουαρίου, κάνοντας έκκληση στο νομοθετικό σώμα του Νιου Τζέρσεϋ να ενεργήσει αμέσως. Μερικοί πολιτικοί αντιτάχθηκαν κρυφά σε αυτό λόγω των φόρων που απαιτούνταν για να την υποστήριξή του. Η Ντιξ συνέχισε να ασκεί πίεση για εγκαταστάσεις, γράφοντας επιστολές και άρθρα για να συγκεντρώσει υποστήριξη. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, συναντήθηκε με νομοθέτες και πραγματοποίησε ομαδικές συναντήσεις το βράδυ στο σπίτι. Η πράξη εξουσιοδότησης λήφθηκε στις 14 Μαρτίου 1845 και διαβάστηκε για τελευταία φορά. Στις 25 Μαρτίου 1845, το νομοσχέδιο ψηφίστηκε για τη δημιουργία κρατικής εγκατάστασης.  

Η Ντιξ ταξίδεψε από το Νιού Χάμσαϊρ στη Λουιζιάνα, καταγράφοντας την κατάσταση των φτωχών ψυχικά ασθενών, γράφοντας εκθέσεις προς κρατικά νομοθετικά σώματα, και συνεργαζόμενη με επιτροπές για τη σύνταξη της απαιτούμενης νομοθεσίας και των λογαριασμών πιστώσεων που απαιτούνται. Το 1846, η Ντιξ ταξίδεψε στο Ιλινόις για να μελετήσει τις ψυχικές ασθένειες. Κατά την παραμονή της εκεί, αρρώστησε και πέρασε το χειμώνα στο Σπρίνγκφιλντ αναρρώντας. Υπέβαλε έκθεση στη νομοθετική σύνοδο του Ιανουαρίου 1847, η οποία υιοθέτησε νομοθεσία για την ίδρυση του πρώτου κρατικού ψυχιατρικού νοσοκομείου του Ιλλινόις. 

Το 1848, η Ντιξ επισκέφθηκε τη Βόρεια Καρολίνα, όπου και πάλι ζήτησε μεταρρύθμιση στη φροντίδα των ψυχικά ασθενών. Η πρώτη της προσπάθεια για μεταρρύθμιση στη Βόρεια Καρολίνα απορρίφθηκε. Ωστόσο, αφού η σύζυγος ενός μέλους του διοικητικού συμβουλίου ζήτησε, ως τελευταία της επιθυμία, να επανεξεταστεί το αίτημα της Ντιξ, εγκρίθηκε το νομοσχέδιο για μεταρρύθμιση.  Το 1849, όταν ιδρύθηκε η Κρατική Ιατρική Εταιρεία (Βόρειας Καρολίνας), η νομοθεσία ενέκρινε την κατασκευή ενός ιδρύματος στην πρωτεύουσα, το Ράλεϊ , για τη φροντίδα ασθενών με ψυχικές ασθένειες. Το Άσυλο Ντιξ Χιλ (Dix Hill Asylum), που ονομάστηκε προς τιμήν του πατέρα της Ντοροθία Ντιξ, άνοιξε τελικά το 1856.  Εκατό χρόνια αργότερα, το Άσυλο Ντιξ Χιλ μετονομάστηκε σε νοσοκομείο Ντοροθία Ντιξ, προς τιμήν της κληρονομιάς της.  Ένα δεύτερο κρατικό νοσοκομείο για τους ψυχικά ασθενείς εγκρίθηκε το 1875, το κρατικό νοσοκομείο Μπράτον (Broughton) στο Μόργκαντον, της Βόρειας Καρολίνας . Και τελικά, το Νοσοκομείο Γκόλντσμπορο (Goldsboro) για μαύρους φρενοβλαβείς χτίστηκε επίσης στο ανατολικό τμήμα της πολιτείας. Η Ντιξ είχε μια προκατειλημμένη άποψη ότι η ψυχική ασθένεια σχετίζεται με τις συνθήκες των λευκών μορφωμένων, όχι των μειονοτήτων (Dix, 1847). 

Ήταν καθοριστικής σημασίας για την ίδρυση του πρώτου δημόσιου ψυχιατρικού νοσοκομείου στην Πενσυλβάνια, το Κρατικό Νοσοκομείο του Χάρισμπουργκ. Το 1853, ίδρυσε τη βιβλιοθήκη και την αίθουσα ανάγνωσής της. 

Το αποκορύφωμα της δουλειάς της στην Ουάσινγκτον ήταν το νομοσχέδιο προς όφελος των άπορων φρενοβλαβών, νομοθεσία για την παραχώρηση  (49.473 τετ.χλμ.)  ομοσπονδιακής γης  (40.000 τετ.χλμ.)  για χρήση προς όφελος των ψυχικά ασθενών και το υπόλοιπο για τους «τυφλούς, κωφούς και μουγκούς». Τα έσοδα από την πώληση θα διανεμηθούν στις πολιτείες για τη δημιουργία και τη διατήρηση ασύλων. Το νομοσχέδιο της Ντιξ για τη γη πέρασε και από τα δύο συμβούλια του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά το 1854, ο πρόεδρος Φράνκλιν Πιρς άσκησε βέτο, υποστηρίζοντας ότι η κοινωνική πρόνοια ήταν ευθύνη των πολιτειών. Πληγωμένη από την ήττα του νομοσχεδίου της για τη γη, το 1854 και το 1855 η Ντιξ ταξίδεψε στην Αγγλία και την Ευρώπη. Επανασυνδέθηκε με την οικογένεια Ράθμποουν και, ενθαρρυνόμενη από Βρετανούς πολιτικούς που ήθελαν να αυξήσουν την επιρροή του Γουάιτχολ στη Σκωτία, διεξήγαγε έρευνες για τα φρενοκομεία της Σκωτίας. Αυτό το έργο είχε ως αποτέλεσμα το σχηματισμό της Σκωτσέζικης Επιτροπής Παραφροσύνης για την επίβλεψη των μεταρρυθμίσεων. 

Η Ντιξ επισκέφθηκε τη βρετανική αποικία της Νέας Σκωτίας το 1853 για να μελετήσει τη φροντίδα των ψυχικά ασθενών. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της, ταξίδεψε στη νήσο Σαμπλ για να ερευνήσει αναφορές για εγκατάλειψη ψυχικά ασθενών εκεί. Οι αναφορές αυτές ήταν σε μεγάλο βαθμό αβάσιμες. Ενώ βρισκόταν στη νήσο Σαμπλ, η Ντιξ βοήθησε στη διάσωση ενός ναυαγίου. Με την επιστροφή της στη Βοστώνη, ηγήθηκε μιας επιτυχημένης εκστρατείας για την αποστολή αναβαθμισμένου εξοπλισμού διάσωσης στο νησί.  Μια μέρα μετά την άφιξη των προμηθειών, ένα πλοίο ναυάγησε στο νησί. Ευτυχώς, χάρη στη δουλειά της Ντιξ, σώθηκαν 180 άτομα. 

Το 1854, η Ντιξ διερεύνησε τις συνθήκες των ψυχιατρικών νοσοκομείων στη Σκωτία και βρήκε ότι ήταν σε παρόμοια κακή κατάσταση. Το 1857, μετά από χρόνια εργασίας και αντιπολίτευσης, νόμοι μεταρρύθμισης τελικά ψηφίστηκαν.  Η Ντιξ ανέλαβε ένα παρόμοιο έργο στις Αγγλονορμανδικές Νήσους (Channel Islands), διαχειριζόμενη τελικά την οικοδόμηση ενός ασύλου μετά από δεκατρία χρόνια αναταραχής.  Επεκτείνοντας τη δουλειά της σε όλη την Ευρώπη, η Ντιξ συνέχισε στη Ρώμη.  Συναντώντας για άλλη μια φορά ερείπωση και κακομεταχείριση, η ΝΤιξ ζήτησε ακρόαση με τον Πάπα Πίους IX . Ο Πάπας ήταν δεκτικός στα ευρήματα της Ντιξ και επισκέφθηκε ο ίδιος τα άσυλα, σοκαρισμένος με τις συνθήκες που επικρατούσαν σε αυτά. Ευχαρίστησε τη Ντιξ για τη δουλειά της, λέγοντας σε μια δεύτερη ακρόαση μαζί της ότι "μια γυναίκα πιστή στον Προτεσταντισμό, διέσχισε τις θάλασσες για να στρέψει την προσοχή του σε αυτά τα  μέλη του ποιμνίου του που υφίστανται ανελέητη κακομεταχείριση."

Ο εμφύλιος πόλεμος 
Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, η Ντιξ, στις 10 Ιουνίου 1861, διορίστηκε Επιθεωρήτρια Νοσοκόμων Στρατού από τον Στρατό της Ένωσης, υπερισχύοντας της Δρ Ελίζαμπεθ Μπλάκγουελ . 

Η Ντιξ έθεσε κατευθυντήριες γραμμές για το υποψήφιο νοσηλευτικό προσωπικό. Οι εθελόντριες έπρεπε να είναι ηλικίας 35 έως 50 ετών και με λιτή εμφάνιση. Υποχρέωσή τους ήταν να φορούν μαύρα ή καφέ φορέματα, χωρίς κοσμήματα ή καλλυντικά.  Η Ντιξ ήθελε να αποφύγει την αποστολή ευάλωτων, ελκυστικών νεαρών γυναικών στα νοσοκομεία, όπου φοβόταν ότι θα έπεφταν θύματα εκμετάλλευσης από τους άνδρες (γιατρούς και ασθενείς). Η Ντιξ συχνά απέλυε εθελόντριες νοσοκόμες που δεν είχε εκπαιδεύσει ή προσλάβει προσωπικά (κερδίζοντας την οργή ομάδων υποστήριξης όπως η Υγειονομική Επιτροπή  Αμερικής ). 

Σε κόντρα με τους γιατρούς του Στρατού, η Ντιξ διαπληκτίστηκε μαζί τους για τον έλεγχο των ιατρικών εγκαταστάσεων και την πρόσληψη και απόλυση νοσοκόμων. Πολλοί γιατροί και χειρουργοί δεν ήθελαν γυναίκες νοσοκόμες στα νοσοκομεία τους. Για να λύσει το αδιέξοδο, το Πολεμικό Τμήμα εισήγαγε τον Αρ. 351 τον Οκτώβριο του 1863.  Εκχώρησε τόσο στον Γενικό Χειρουργό ( Joseph K. Barnes ) όσο και στην Επιθεωρήτρια Νοσοκόμων Στρατού (Ντιξ) τη δικαιοδοσία να διορίζουν γυναίκες νοσοκόμες. Ωστόσο, έδωσε στους γιατρούς τη δύναμη να διορίζουν υπαλλήλους και εθελοντές σε νοσοκομεία. Αυτό απάλλαξε την Ντιξ από την άμεση επιχειρησιακή ευθύνη. Ως επιθεωρήτρια, η Ντιξ εφάρμοσε το πρόγραμμα νοσηλευτικής του ομοσπονδιακού στρατού, στο οποίο πάνω από 3.000 γυναίκες θα υπηρετούσαν τελικά.  Εν τω μεταξύ, η επιρροή της επισκιάστηκε από άλλες εξέχουσες γυναίκες, όπως η Δρ Μαίρη Έντουαρντς Γουόκερ και η Κλάρα Μπάρτον. Παραιτήθηκε τον Αύγουστο του 1865  και αργότερα θεώρησε αυτό το «επεισόδιο» στην καριέρα της ως αποτυχία. Αν και εκατοντάδες καθολικές μοναχές υπηρέτησαν επιτυχώς ως νοσοκόμες, η Ντιξ δεν τις εμπιστευόταν. Ο αντι-καθολικισμός της υπονόμευσε την ικανότητά της να συνεργάζεται με καθολικές νοσοκόμες, λαϊκές ή θρησκευόμενες.  

Αλλά η δίκαιη φροντίδα της για τραυματίες τόσο της Ένωσης όσο και της Συνομοσπονδίας , διασφάλισε τη μνήμη της στο Νότο . Οι νοσοκόμες της παρείχαν συχνά τη μόνη διαθέσιμη στο πεδίο της μάχης φροντίδα στους τραυματίες της Συνομοσπονδίας. Η Τζορτζιάννα Γούλσεϊ, νοσοκόμα της Dix, είπε: «Ο χειρουργός που ήταν υπεύθυνος για το στρατόπεδό μας… φρόντιζε όλες τις πληγές τους, οι οποίες ήταν συχνά σε σοκαριστική κατάσταση, ιδίως μεταξύ των ανταρτών. Κάθε βράδυ και πρωί ήταν ντυμένοι. " Μια άλλη νοσοκόμα της Ντιξ, η Τζούλια Σούζαν Γουίλοκ, είπε: «Πολλοί από αυτούς ήταν επαναστάτες. Δεν μπορούσα να τους προσπεράσω αδιαφορώντας. Αν και εχθροί, ήταν αβοήθητοι άνθρωποι που υπέφεραν. " 

Όταν οι Συνομοσπονδικές δυνάμεις υποχώρησαν από το Γκέτισμπεργκ (Gettysburg), άφησαν πίσω τους 5.000 τραυματισμένους στρατιώτες. Αυτοί περιθάλφθηκαν από ένα μεγάλο μέρος του νοσηλευτικού προσωπικού της Ντιξ. Η νοσοκόμα της Ένωσης Κορνέλια Χάνκοκ έγραψε για την εμπειρία: «Δεν υπάρχουν λέξεις στην αγγλική γλώσσα για να εκφράσω τα δεινά μάρτυρας των οποίων έγινα σήμερα. . . " 

Έχαιρε εκτίμησης για το έργο της καθ 'όλη τη διάρκεια του πολέμου λόγω της αφοσίωσής της. Αυτό προήλθε από το γεγονός ότι παραμέρισε την προηγούμενη δουλειά της για να επικεντρωθεί πλήρως στον πόλεμο που μαινόταν. Με το τέλος του πολέμου η προσφορά της αναγνωρίστηκε επίσημα. Της απονεμήθηκαν δύο εθνικές σημαίες, με αυτές τις σημαίες να είναι για «τη Φροντίδα, τη Βοήθεια και την Ανακούφιση των Άρρωστων και τραυματισμένων Στρατιωτών των Ηνωμένων Πολιτειών στο Πεδίο Μάχης, σε Στρατόπεδα και Νοσοκομεία κατά τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου».  Η Ντιξ ίδρυσε τελικά τριάντα δύο νοσοκομεία και άσκησε επιρροή για τη δημιουργία δύο άλλων στην Ιαπωνία.

Μεταπολεμική ζωή 
Στο τέλος του πολέμου, η Ντιξ βοήθησε να συγκεντρωθούν κονδύλια για το εθνικό μνημείο νεκρών στρατιωτών στη στρατιωτική εγκατάσταση Fortress Monroe .  Μετά τον πόλεμο, συνέχισε τη σταυροφορία της για να βελτιώσει τη φροντίδα των κρατουμένων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες και των ψυχικά ασθενών. Το πρώτο της βήμα ήταν να επανεξετάσει τα άσυλα και τις φυλακές στο Νότο για να αξιολογήσει τη ζημιά που προκάλεσε ο πόλεμος στις εγκαταστάσεις τους. Εκτός από την επιδίωξη μεταρρυθμίσεων στις φυλακές μετά τον εμφύλιο πόλεμο, εργάστηκε επίσης για τη βελτίωση των υπηρεσιών διάσωσης στη Νέα Σκωτία, ιδρύοντας ένα μνημείο πολέμου στην υδάτινη περιοχή Χάμπτον Ρόουντς της Βιρτζίνια και ένα συντριβάνι για διψασμένα άλογα στην Πλατεία της Βοστώνης. 

Το 1881, η Ντιξ μετακόμισε στο Δημόσιο Νοσοκομείο του Νιου Τζέρσι, που ήταν γνωστό στο παρελθόν ως Δημόσιο Νοσοκομείο Trenton, το οποίο έχτισε χρόνια πριν.  Η κρατική νομοθεσία είχε ορίσει μια σουίτα για ιδιωτική χρήση της Ντιξ όσο ζούσε. Παρά την κλονισμένη της υγεία, συνέχισε την αλληλογραφία με άτομα από την Αγγλία, την Ιαπωνία και αλλού. Η Ντιξ πέθανε στις 17 Ιουλίου 1887.  Τάφηκε στο νεκροταφείο Mount Auburn στο  Κέμπριτζ (Cambridge) της Μασαχουσέτης .

Διακρίσεις 

 Η Ντιξ εξελέγη «Ισόβια Πρόεδρος» της Ένωσης Νοσηλευτών Στρατού (μια κοινωνική λέσχη για νοσηλευτικό προσωπικό που εθελοντικά συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο), αλλά δεν είχε καμία σχεδόν σχέση με την οργάνωση. Αντιτάχθηκε στις προσπάθειές της να πάρει στρατιωτικές συντάξεις για τα μέλη της. 
 Τον Δεκέμβριο του 1866 της απονεμήθηκαν δύο εθνικές σημαίες για την υπηρεσία της κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Αυτό το βραβείο απονεμήθηκε για "τη Φροντίδα, τη Βοήθεια και την Ανακούφιση των Άρρωστων και τραυματισμένων Στρατιωτών των Ηνωμένων Πολιτειών στο πεδίο μάχης, σε Καταυλισμούς και Νοσοκομεία κατά τη διάρκεια του πρόσφατου Πολέμου." 
 Το 1979 εντάχθηκε στo Εθνικό Πάνθεον Γυναικών . 
 Το 1983  η Ταχυδρομική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών τίμησε τη δια βίου φιλανθρωπία και προσφορά της, εκδίδοντας γραμματόσημο σειράς Dorothea Dix Great American .
 Το 1999 μια σειρά από έξι ψηλά μαρμάρινα πάνελ με χάλκινη προτομή στο καθένα προστέθηκε στη Μασαχουσέτη . Οι προτομές είναι των Dix, Florence Luscomb, Mary Kenney O'Sullivan, Josephine St. Pierre Ruffin, Sarah Parker Remond και Lucy Stone .  Επίσης, δύο αποσπάσματα από καθεμία από αυτές τις γυναίκες (συμπεριλαμβανομένης της Ντιξ) είναι χαραγμένα στο δικό τους μαρμάρινο πάνελ και ο τοίχος πίσω από όλα τα πάνελ έχει ταπετσαρία φτιαγμένη από έξι κυβερνητικά έγγραφα που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά , με κάθε έγγραφο να σχετίζεται με τον αγώνα μίας ή περισσότερων από τις γυναίκες. 
 Ένα πλοίο μεταφοράς των Ηνωμένων Πολιτειών που υπηρετούσε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ονομάστηκε, προς τιμήν της Ντιξ, USS <i id="mwASA">Dorothea L. Dix</i> .
 Το Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας Bangor μετονομάστηκε τον Αύγουστο του 2006 σε Ψυχιατρικό Κέντρο Dorothea Dix . 
 Ένας κρατήρας στην Αφροδίτη ονομάστηκε Ντιξ προς τιμήν της. 
 Μνημονεύεται στο Μονοπάτι της Γυναικείας Κληρονομιάς της Βοστώνης . 

Πολλές τοποθεσίες γιορτάζουν την Ντιξ, όπως η Πτέρυγα Ντιξ (Dix Ward) στο ψυχιατρείο McLean Asylum στο Σόμερβιλ, το νοσοκομείο Ντίξμοντ Χόσπιταλ (Dixmont Hospital) στην Πενσυλβάνια, το σπίτι της, Dorothea L. Dix House,  και το Πάρκο της Ντοροθία Ντιξ  (Dorothea Dix Park) που βρίσκεται στο Ράλεϊ της Βόρειας Καρολίνας.

Works 

 
 
 
 

Έγραψε ποικιλία άλλων φυλλαδίων σχετικά με τους τρόφιμους φυλακών. Είναι επίσης συγγραφέας πολλών αιτημάτων προς νομοθετικά όργανα σχετικά με το θέμα των φρενοκομείων, καθώς και αναφορών για φιλανθρωπικά ζητήματα.

Για νεαρό αναγνωστικό κοινό 

   Also Internet Archive. Note: other replications of this book are also available via Google Books.
 Alice and Ruth
 Evening Hours  

και άλλα βιβλία.

Δείτε επίσης 

 Kirkbride Plan
 Dorothea Dix Hospital
 Other nurses of the American Civil War
 Louisa May Alcott
 Addie L. Ballou
 Louisa Hawkins Canby
 Helen L. Gilson
 Mary Phinney von Olnhausen
 Virginia Gonzalez Torres

Σημειώσεις 

a.  Internet Archive currently lists seven copies of Francis Tiffany's book, of varying replication quality. The book was reprinted a number of times, and publishers may vary. However, the text is identical. Unfortunately, two of the easier to read versions uploaded to Internet Archive, namely this and this (the two bottom listings), are missing the title page, so were not utilised for the citation in this article. The information provided in the Internet Archive listings should never be used for citation, as they can contain inaccuracies (as can Google book listings). The uploaded, visible text itself should always be relied upon.

Παραπομπές

Για περαιτέρω ανάγνωση 

 Baker, Rachel. Angel of Mercy; The Story of Dorothea Lynde Dix. New York: Messner, 1955.
 Brown, Thomas J. Dorothea Dix: New England Reformer. Cambridge, Mass: Harvard University Press, 1998.
 Dix, Dorothea Lynde, and David L. Lightner. Asylum, Prison, and Poorhouse: The Writings and Reform Work of Dorothea Dix in Illinois. Carbondale, Ill: Southern Illinois University Press, 1999.
 
 Lowe, Corinne. The Gentle Warrior, A Story of Dorothea Lynde Dix. New York: Harcourt, Brace, 1948.
 Marshall, Helen E. Dorothea Dix: Forgotten Samaritan. Chapel Hill: The University of North Carolina press, 1937.
 Norman, Gertrude. Dorothea Lynde Dix. Lives to remember. New York: Putnam, 1959.
 
 Schlaifer, Charles, and Lucy Freeman. Heart's Work: Civil War Heroine and Champion of the Mentally Ill, Dorothea Lynde Dix. New York: Paragon House, 1991.
 
 Wilson, Dorothy Clarke. Stranger and Traveler: The Story of Dorothea Dix, American Reformer. Boston: Little, Brown, 1975.

Για αναγνωστικό κοινό νεαρής ηλικίας 

 Colman, Penny. Breaking the Chains: The Crusade of Dorothea Lynde Dix. White Hall, Va: Shoe Tree Press, 1992.
 Herstek, Amy Paulson. Dorothea Dix: Crusader for the Mentally Ill. Historical American biographies. Berkeley Heights, NJ: Enslow Publishers, 2001.
 Malone, Mary, and Katharine Sampson. Dorothea L. Dix: Hospital Founder. A Discovery biography. New York: Chelsea Juniors, 1991.
 Muckenhoupt, Margaret. Dorothea Dix: Advocate for Mental Health Care. Oxford portraits. New York: Oxford University Press, 2003.
 Schleichert, Elizabeth, and Antonio Castro. The Life of Dorothea Dix. Pioneers in health and medicine. Frederick, Md: Twenty-First Century Books, 1992.
 Witteman, Barbara. Dorothea Dix: Social Reformer. Let freedom ring. Mankato, Minn: Bridgestone Books, 2003.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Dorothea Dix Correspondence from the Historic Psychiatry Collection, Menninger Archives, Kansas Historical Society
 Robin Pape, Burkhart Brückner: Biography of Dorothea Lynde Dix in: Biographical Archive of Psychiatry (BIAPSY), 2015.
 Norwood, Arlisha. "Dorothea Dix". National Women's History Museum. 2017 

Ιστορία της ψυχιατρικής
Αμερικανοί ακτιβιστές