Sala ya moyo
Kwanza sala si kazi ya akili tu, kama kusoma. Kuna watu wadadisi wa mambo ya dini ambao hawawi watu wa sala kwa kuwa kinachowasukuma ni hamu ya kujua kuliko upendo wa Mungu. Katika udadisi wao wanapata furaha kubwa kuliko zile za hisi, lakini inatokana na ujuzi, kumbe upendo ndio unaokusudiwa kufikisha akili imjue katika sala ili kumpenda zaidi na zaidi. Mara nyingi furaha inayotokana na hamu ya kujua inazidisha kiburi na kujipendea, hivyo inalenga umimi wao wasijitambue. Masomo yanaweza kufanyika pasipo neema inayotia utakatifu, nayo hayachangii kila mara kuistawisha. Kinyume chake, sala inatakiwa itokane na upendo wa Mungu na kuishia ndani yake. Kutokana na upendo alionao kwa Mungu, mtu anajitahidi kumtazama katika sala, na mtazamo huo wa wema na uzuri wake unazidisha upendo. “Upendo unafuata ujuzi na kwa kupenda utajitahidi kutafuta ukweli na kuuvaa… Kadiri tunavyomfahamu hivyo Mungu tunampenda, na kadiri tunavyompenda tunamfahamu… Upendo na ujuzi vinalishana” (Katerina wa Siena). Halafu hapa duniani “kumpenda Mungu ni bora kuliko kumjua” (Thoma wa Akwino), hata kuliko imani. Basi, katika sala tunapaswa kumuinukia Mungu kwa mabawa mawili ya akili na utashi tukisaidiwa na upepo wa neema: hilo ni tendo la kujua na kupenda lipitalo maumbile.