Oligonukleotidi
Kikwazo kikuu katika ufanisi wa tiba ya oligonukleotidi ni uchukuaji kwenye seli/uingiaji wa oligonukleotidi katika seli . Uingiaji wa moja kwa moja, kama vile wa dawa nyingi za molekuli ndogo, huzuiwa na uti wa mgongo wa polyanionic na ukubwa wa molekuli ya ON. Mbinu kamili za uchukuaji oligonukleotidi na usafirishaji wake ndani ya seli kuelekea mahali lengwa ili kuleta athari ya tiba bado hazijaelezwa kwa kina. Aidha, tofauti chache katika muundo/uboreshaji wa ON (vide supra) na aina tofauti ya seli huwa na athari kubwa katika uingiaji wa seli. Inaaminika kuwa uchukuaji wa seli hufanyika kwa njia tofauti tofauti baada ya adsorption ya ON kwenye surface ya seli. Tafiti zinaonyesha kwamba seli nyingi za tissue culture huchukua ASOs (uhusiano wa phosphorothiote) kwa njia zisizo na manufaa, ambayo matekeo yake ni kukosekana kwa athari ya antisense inayotarajiwa. Hii ni kinyume na muunganisho wa ASO na ligandi zinazotambuliwa na G-coupled receptors ambazo husababisha kuongezeka kwa uchukuzi uliyo na athari tarajiwa .  Kando ya uainishaji huo, uingiaji ndani ya seli mara nyingi huendelea kwa njia inayotegemea nishati (receptor mediated endocytosis) lakini passive diffusion isiyo hitaji nishati (=gymnosis) pia huweza kutumika. Baada ya kupita utando wa seli, ON huingia kwenye early endosomes  ambazo husafirishwa kuelekea late endosomes  ambazo hatimaye huunganishwa na lysosomes zilizo na vimeng'enya vya uharibifu katika pH ya chini.  Ili kutekeleza utendakazi wake wa matibabu, ON inahitaji kuepuka endosome kabla ya kuharibiwa . Hadi wa leo hakuna njia ya jumla ya kushinda  matatizo ya ufikishaji wa ON katika sehemu lengwa, uchukuaji wa seli na uepukaji kwa endosomes lakini kuna mbinu kadhaa ambazo daima hulengwa kwa seli maalumu (pamoja na receptors zao).