O Bharata, seeing the son of Pandu in disguise all the Kurus thus thought separately but they could not arrive at a conclusion. Dhananjaya however, quickly following the fleeing Uttara, seized him within a hundred steps by the hair. Held by Arjuna the son of Virata began to lament piteously like one forlorn.
वैशम्पायन उवाच इति स्म कुरवः सर्वे विमृशन्तः पृथक् पृथक्। न च व्यवसितुं किंचिदुत्तरं शक्नुवन्ति ते॥ छन्नं तथा तं सत्रेण पाण्डवं प्रेक्ष्य भारत। उत्तरं तु प्रधावन्तमभिद्रुत्य धनंजयः। गत्वा पदशतं तूर्णं केशपक्षे परामृशत्॥ सोऽर्जुनेन परामृष्टः पर्यदेवयदार्तवत्। बहुलं कृपणं चैव विराटस्य सुतस्तदा॥ कृत्वा निर्यातो