Damayanti, hearing their words, afflicted with fright and shame; and she on suspicion of their evil designs fled into the forest, greatly terrified. She also upbraided herself, saying-
अवश्यमेव हन्यामः सार्थस्य किल कृत्यकाम्। दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा वाक्यं तेषां सुदारुणम्॥ ह्रीता भीता च संविग्ना प्राद्रवद् यत्र काननम्। आशङ्कमाना तत्पापमात्मानं पर्यदेवयत्॥