از اين چهار کلمه يه شعر بنويس: غم، کشف، مقدس، زمزمه
در اعماق غم، ممکن است جرأت کنیم کشف کنیم، یک مکان مقدس سکوت، جایی که زمزمه ها به قلب ما دست می دهند. زمزمه های روح ما، به آرامی اشاره می کنند، به آرامی هدایت می کنند، از طریق سایه ها، ما به ارث می بریم، یک قدرت که در درون داریم. اگرچه غم ممکن است ما را احاطه کند، و شب ممکن است خیلی طولانی به نظر برسد، زمزمه های مقدس ما را زمین می اندازد، و به ما یادآوری می کند که متعلق به ما هستیم. بنابراین وقتی جهان احساس سنگین می کند، و جاده در پیش است، فقط چشم های خود را ببندید و ثابت، برای زمزمه ها، شما خواهید شنید. در سکوت قلب شما، یک فضای مقدس برای پیدا کردن وجود دارد، جایی که زمزمه ها شفا می دهند و شروع می کنند، برای تسکین یک ذهن مضطرب. بنابراین اجازه دهید همه ما