درباره ي جايي که رفته بودي شعر بنويس
خورشید طلایی بر روی تپه های متراکم، زیر آسمان آبی، مکانی از آرامش و آرامش که یک بار در جریان های من شناخته شد. توسکانا در شکوفایی تابستانی، یک پارچه نقاشی شده زنده، با رنگ های زمین، عطر، همانطور که زنبورها در میانهم خود بزند. درختان سایپرس بلند و افتخار می کنند، و در فاصله، یک کفن سفید، از روستاها و کاشی ها، و در فاصله، مردم گرم و پر از شادی، با شور و شوق در چشمانشان، La dolce vita، همیشه نزدیک، همانطور که روز به شب تبدیل می شود. اوه، چقدر من این سرزمین شگفت انگیز را از دست می دهم، از زیبایی و لذت، یک خاطره، برای همیشه بزرگ، از توسکانا در چشم.