داستاني از ديدگاه يه نوجواني بنويس که دلتنگ خونه ست
وقتی نوجوان بودم، هرگز فکر نمی کردم که به اندازه ی الان دلم برای خانه تنگ شود. وقتی بزرگ می شدم، همیشه رویای ماجراجویی داشتم و دنیای بیرون از شهر کوچکم را می دیدم. اما حالا که در اتاق خوابگاه کالج خود، صدها مایل دور از خانه، روی تختم نشسته ام، تنها چیزی که می توانم به آن فکر کنم خاطرات دلگرم کننده ی دوران کودکی ام است. این چیزی نیست که کالج عالی نباشد. من دوستان جدید پیدا می کنم و چیزهای جدید را تجربه می کنم، اما این احساس آزار دهنده ی دلتنگانه ای برای چیزی وجود دارد. دلم برای بوی سس اسپگتی خانگی مادرم که خانه را پر می کند و صدای خنده ی پدرم که برنامه ی تلویزیونی مورد علاقه ی ما را تماشا می کنیم، تنگ می شود. دلم برای دراز کشیدن زیر سبد پشت باغ بهترین دوستم که در مورد رویاهای دوران کودکیمان صحبت می کردیم تنگ می شود. هرگز متوجه