تصور کنید که پیانو نواز حرفه ای هستید. وقتی برای اولین بار یک قطعه موسیقی پیچیده را در مقابل شما می خوانند، یک پاراگراف کوتاه بنویسید و نحوه ی تفکر خود را توضیح دهید.
به عنوان یک پیانیست حرفه ای، واکنش اولیه من در هنگام ارائه یک قطعه موسیقی پیچیده این است که صفحه را تجزیه و تحلیل کنم، امضا کلید را مشاهده کنم و هرگونه تغییر در سرعت یا امضا زمان را شناسایی کنم. این به من کمک می کند تا چالش های بالقوه را در قطعه پیش بینی کنم. سپس، به خط ملودی توجه می کنم و هر موضوع یا تغییرات تکراری را شناسایی می کنم. من همچنین بر ساختار هارمونیک تمرکز می کنم، پیشرفت های آکورد و روابط آنها را تشخیص می دهم. با داشتن نقشه ذهنی قطعه، من آن را به سرعت آهسته شروع می کنم، با توجه به مشکلات فنی یا بخش های ناآشنا. به تدریج، سرعت خود را افزایش می دهم و با افزایش راحتی در قطعه، پویایی، بیان و بیان را در خود جای می دهم.