يه شعر بساز که تنها بودن رو بيان کنه
در سکوت شب، وقتی جهان از دید خارج است، تنها در زیر ماه دراز می کشم، یک آهنگ پر روح، کوکون قلبم. تاریکی در اطرافم می پیچد، یک خالی که باید باشد، یک خالی دردناک، یک ناامیدی عمیق، یک آرزوی کسی برای مراقبت. تنها در جمعیت، یک زمزمه بی صدا، نه خیلی بلند، یک روح تنها، به دنبال خویشاوندان، یک قلب مشتاق، که گم شده است. هیچ دستی برای نگه داشتن، هیچ گوشی برای قرض دادن، هیچ روح خویشاوند، هیچ وفادار، فقط من، خودم، و من تنها، یک پرنده ی تنها، که پرواز کرده است. در سکوت قلبم، درد عشق را احساس می کنم، مرا در تنهایی، یک روح تنها، در آرامش ترک می کند.