يه شعر بچه دار بخون
تابان، تابان، ستاره کوچولو، چقدر تعجب می کنم که تو کی هستی! بالای جهان، خیلی بالا، مثل یک الماس در آسمان. وقتی خورشید در حال شعله ور شدن رفته است، وقتی هیچ چیز بر روی آن نمی درخشد، سپس تو نور کوچکی خود را نشان می دهی، تابان، تابان، تمام شب. سپس مسافر در تاریکی از تو برای جرقه کوچکت تشکر می کند؛ او نمی تواند جایی را که می رود ببیند، اگر تو چنین جرقه ای نریز. در آسمان آبی تیره نگه داری، و اغلب از طریق پرده های من نگاه می کنی، زیرا هرگز چشم خود را بسته نمی کنی تا خورشید در آسمان باشد. همانطور که جرقه روشن اما کوچک شما در تاریکی مسافر را روشن می کند، اگرچه نمی دانم شما چه هستید، تابان، تابان، ستاره کوچک.