canonical-greekLit/data/tlg0007/tlg094/tlg0007.tlg094.perseus-grc2.xml
   ναῦς ὥς τις ἐκ μὲν γῆς ἀνήρτημαι βρόχοις, Nauck p. 782 d  πνεῖ δʼ οὖρος, ἡμῖν δʼ οὐ δʼ οὐ Turnebus: δʼ εὖ  κρατεῖ τὰ πείσματα   πείσματα γὰρ λέγει τὰς ἀντεχούσας κρίσεις πρὸς τὸ αἰσχρόν, εἶθʼ ὥσπερ ὑπὸ πνεύματος πολλοῦ ῥηγνυμένας  τοῦ πάθους. τῷ γὰρ ὄντι πλησίστιος μὲν ἐπὶ τὰς ἡδονὰς ὁ ἀκόλαστος ὑπὸ τῶν ἐπιθυμιῶν φέρεται καὶ δίδωσιν ἑαυτὸν καὶ συγκατευθύνει· πλάγιος δʼ ὁ ἀκρατής, οἷον ἐξαναφέρειν γλιχόμενος καὶ διωθεῖσθαι τὸ πάθος, ὑποσύρεται ὑποσύρεται R: ὑποσύρει  καὶ περιπίπτει περὶ  τὸ αἰσχρὸν ὡς Ἀνάξαρχον ἐσίλλαινε Τίμων   ἐν δὲ τὸ θαρσαλέον τε καὶ ἐμμανὲς ὅππη ὀρούσαι    φαίνετʼ Ἀναξάρχου κύνεον μένος ὃς ὃς X: ὃν  ῥα καὶ εἰδώς,  ὡς φάσαν, ὥς φασιν Mullach. 1 p. 87 ἄθλιος ἔσκε, φύσις δέ μιν ἔμπαλιν ἦγεν   ἡδονοπλήξ, ἣν πλεῖστοι ὑποτρείουσι σοφιστῶν.    οὔτε γὰρ ὁ σοφὸς ἐγκρατὴς ἀλλὰ σώφρων, οὔθʼ ὁ ἀμαθὴς ἀκρατὴς ἀλλʼ ἀκόλαστος ὁ μὲν γὰρ ἥδεται τοῖς καλοῖς ὁ δʼ οὐκ ἄχθεται τοῖς αἰσχροῖς. σοφιστικῆς οὖν ψυχῆς ἡ ἀκρασία, λόγον ἐχούσης οἷς ἔγνωκεν ὀρθῶς ἐμμένειν μὴ δυνάμενον.   