canonical-greekLit/data/tlg0007/tlg113/tlg0007.tlg113.perseus-grc2.xml
 εἴ τι μὴ διὰδιὰ Madvigius Λύσανδρον, ὦ Δαφναῖε, τῶν παλαιῶν ἐκλέλησαι παιδικῶνπαιδικῶν X: παιδίων , ἀνάμνησον ἡμᾶς, ἐν οἷς ἡ καλὴ Σαπφὼ λέγει τῆς ἐρωμένης ἐπιφανείσης τήν τε φωνὴν ἴσχεσθαι καὶ; φλέγεσθαιφλέγεσθαι idem: φθέγγεσθαι  τὸ σῶμα καὶ καταλαμβάνειν ὠχρότητα καὶ πλάνον αὐτὴναὐτὴν] αὐτη 1 E 3-4 B καὶ ἴλιγγον.  λεχθέντων οὖν ὑπὸ τοῦ Δαφναίου τῶν μελῶν ἐκείνων, ὡς lac. 109 E 43 B. Fort supplendi sunt versus: ὡς γὰρ εὔιδον βροχέως σε, φώνας  οὐδὲν ἔτʼ εἴκει·  ἀλλὰ καμ μὲν γλῶσσα ἔαγε λέπτον δʼ  αὔτικα χρῷ πῦρ ὑπαδεδρόμακεν.  χλωροτέρα δὲ ποίας  ἔμμι, τεθνάκην δʼ ὁλίγω πιδεύης  φαίνομαι qui soli versus et lacunae magnitudi et argumento praegresso plane conveniunt. Vid. Bergk. 3 p. 88 sq. ὑπολαβὼν ὁ πατήρ ταῦτʼ εἶπεν  ὦ πρὸς τοῦ Διός, οὐ θεοληψία καταφανής; οὗτος οὐοὐ M δαιμόνιος σάλος τῆς ψυχῆς; τί τοσοῦτον ἡ Πυθία πέπονθεν ἁψαμένη τοῦ τρίποδος; τίνα τῶν ἐνθεαζομένων οὕτως ὁ αὐλὸς καὶ τὰ μητρῷα καὶ τὸ   τύμπανον ἐξίστησιν; ἡμῖνἡμῖν] καὶ μὴν W ταὐτὸ*: τὸ αὐτὸ  σῶμα πολλοὶ καὶ ταὐτὸ*: τὸ αὐτὸ  κάλλος ὁρῶσιν, εἴληπται δʼ εἷς ὁ ἐρωτικός διὰ τίνʼτίνα W: τὴν  αἰτίαν; οὐ γὰρ μανθάνομὲν γέ που τοῦ ΜενάνδρουΜενάνδρου] Kock. 3 p. 163 λέγοντος οὐδὲ συνίεμενidem: σύνιμεν ,  καιρός ἐστιν ἡ νόσος    ψυχῆς, ὁ πληγεὶς δʼ εἴσω δὴεἴσω δὴ Stobaeus (63, 34): lac. 6 E 7 B. Corrigunt εἰσβολῇ Bentleius. εἰς ὃ δεῖ W. εἶς ὁδὶ G. Hermannus. ἐνδοθεν Dorvillius, ut alios omittam. Ad locum sanandum maxime adiuvat Plut. paraphrasis (vid. Fragm. 25, 1): τοῦτο δʼ εὐστοχίας ἐστὶ καιροῦ τῷ παθεῖν ἑτοίμῳ (ita optime W: ἐμοί γε πως aut ἐμοί πως) συνάπτοντος ἐν ἀκμῇ τὸ ποιεῖν πεφυκός. Unde corr. vid. εἰσόδῳ (sc. τῆς νόσου) i.e. homo amatorius qui ictus est, vulnus facile accipit eo quod in eius animum morbo aditus patet, eo quod animus eius ad telum amoris (τὸ ποιεῖν πεφυκός) recipiendum paratus dispositusque est (παθεῖν ἕτοιμος). Si meum εἰσόδῳ non placet, in promptu est Bentleianum εἰσβολῇ ut eodem modo quo εχπλιξετυρ. οπτιο δατυρ  τιτρώσκεται.  ἀλλʼ ὁ θεὸς αἴτιος τοῦ μὲν καθαψάμενος τὸν δʼ ἐάσας. ὃ τοίνυν ἐν ἀρχῇ καιρὸν εἶχε ῥηθῆναι μᾶλλον οὐδὲ νῦν ὅτιὅτι Nauckius (p. 105): ἐπὶ  νῦννῦν Winckelmannus: νοῦν  ἦλθεν ἐπὶ στόμα αʼ κατʼ Αἰσχύλον ἄρρητονM: ἄριστον  ἐάσειν μοι δοκῶ· καὶ γάρ ἐστι 