canonical-greekLit/data/tlg0007/tlg117/tlg0007.tlg117.perseus-grc2.xml
 ἄνευ ψόγου καὶ διδάσκων, ἐπαινῶν δʼ ἀφόβως ἀφόβως] ἀφθόνως R τὸν κατορθοῦντα καὶ νικώμενος ἑκουσίως  καὶ προϊέμενος τὸ πεῖσαι καὶ περιγενέσθαι πολλάκις ὅπως αὐξάνωνται καὶ θαρσῶσιν, ἐνίοις δʼ καὶ συναναπληρῶν μετʼ εὐφημίας τὸ ἐλλεῖπον, ὡς ὁ Νέστωρ   οὔτις τοι τὸν μῦθον ὀνόσσεται ὅσσοι Ἀχαιοί, Hom. I 55 ib. Ἀχαιοί idem: ἀχαιῶν  οὐδὲ πάλιν ἐρέει· ἀτὰρ οὐ τέλος ἵκεο· μύθων,  ἦ μὴν καὶ νέος ἐσσί, ἐμὸς δέ κε καὶ πάις εἴης.   