canonical-greekLit/data/tlg0007/tlg112/tlg0007.tlg112.perseus-grc2.xml
καὶ ὁ Θέων ὑπολαβών οὐδέν ἔφη λέγεις· ἈριστοτέληςἈριστοτέλης] p. 932, 25b γὰρ ἐν ταὐτῷταὐτῷ *: τῷ αὐτῷ βιβλίῳ φησὶ τοὺς ἐν θαλάττῃ λουσαμένους τάχιον ἀποξηραίνεσθαι τῶν  γλυκέσιγλυκέσι] γλυκείων mei χρησαμένων, ἂν ἐν ἡλίῳ στῶσι.λέγει γάρεἶπον· ἀλλʼ ᾤμην σε μᾶλλον Ὁμήρῳ τἀναντία λέγοντι πιστεύσειν. ὁ γὰρ Ὀδυσσεὺς μετὰ τὸ ναυάγιον ἐντυγχάνει τῇ Ναυσικάᾳ σμερδαλέοςHom. ζ 137 ὀφθῆναιὀφθῆναι] αὐτῇσι φάνη idem, κεκακωμένος ἅλμῃ, καὶ πρὸς τὰς θεραπαινίδας φησὶν  ἀμφίπολοι, στῆθʼ οὕτωοὕτως mei ἀπόπροθεν, ὄφρʼ ἂνἂν] om. Homerus ἐγὼ αὐτὸς id. ζ 218ἅλμην ὤμοιιν ἀπολούσομαι. καταβὰς δʼ εἰς τὸν ποταμὸν ἐκ κεφαλῆς ἔσμηχεν ἁλὸς χνόον,id. ζ 226 ὑπερφυῶς τοῦ ποιητοῦ τὸ γιγνόμενον συνεωρακότος. ὅταν γὰρ ἐκ τῆς θαλάττης ἀναδύντες ἐν τῷ ἡλίῳ στῶσι, τὸ λεπτότατον καὶ κουφότατον τῆς ὑγρασίας  ἡ θερμότης διεφόρησε· τὸ δʼ ἁλμυρὸν αὐτὸ καὶ  τραχὺ καταλειφθὲν ἐφίσταται καὶ παραμένει τοῖς σώμασιν ἁλώδης ἐπίπαγος, μέχρι ἂν αὐτὸαὐτὸν R ποτίμῳ καὶ γλυκεῖ κατακλύσωσιν.