_:n332a68ba9bc14251a557bd9fe8187bacxb0
<http://schema.org/articleBody>
"بلند بگو جوابتو بدم.\r\nبردیا_یعنی دریغ از یه ذره تغییر.\r\nبا حرص نگاش کردم و گفتم:حداقل من همونم، تو که یکی دیگه شدی.\r\nبردیا با سکوت نگاهم کرد. نشستم، زیر دلم تیر می کشید، لبمو گزیدم،چادرمو جمع کرد، داخل ماشین فرستاد و درو بست و دور زد اومد سوار شد و استارت زد. گوشیش زنگ خورد و جواب داد:\r\n_بله؟...سلام...تازه راه افتادیم...\"تو رو خدا بد جنسو! تن منو لرزوند تا گفت: \"باشه، می برمت\" از اولم پس قراربوده\r\nکه ببردم\"... چیزی می خوایین سر راه بخرم؟... می گم تو راهیم خوب یه شیر خشک درست کنید تا بیاییم، مامان کجاست؟!بهار یعنی اون همه آدم اون جایین، از پس دو تا نوزاد بر نمیایین؟!... مانی مگه اون جا نیست؟ شاید بچه دل درد داره که گریه می کنه...\r\n_وای خاک بر سرم. دلم فرو ریخت بچه ی منو می گه...\r\nبردیا برگشت نگام کرد و گفتم\":بزنید پشتش شاید شیر خورده پشتشو نزدن... هان؟\r\nبردیا_سها اون جاست؟داد زد،شونه ام پرید از ترس\"پس کی اون جاست؟همه رفتن بالا چی کار کنند؟\r\nخوب بچه هارو ببر بالا...بهار چرا خنگ بازی در میاری،طلعتو صدا کن پیش پسره بمونه، دختره رو ببر بالا... من من الان زنگ می زنم بیان پایین...\r\nگوشی رو قطع کرد و گفتم:گریه می کنه؟شاید مریضه، ها؟شاید نباید ترخیصشون می کردن؟ها بردیا؟ بردیا بچه...\r\nبردیا گوشی به دست، برگشت با اخم و عصبی نگام کرد و گفت:\r\nپاشدید رفتید بالا، چه خبر ه؟...به سها وبهناز بگو برن پایین، بهار دست تنهاست، طلعتم داره پسره رو می خوابونه،دختره داره گریه می کنه، نمی تونه ساکتش کنه...مانی خوب گشنه اشه، شیر خشک بهش بدن تا زحلو بیارم...وااای وااای من گیر قوم بنی اسرائیل افتادم...مگه مامان پیش مهری نیست؟ چرا شورای حل اختلاف گرفتید،پاشید برید پایین \"داد زد \"بچه ام از گریه مرد...اه؟\r\nگوشی رو پرت کرد رو داشبورد. یکه خورده با سکوت به بردیا نگاه کردم،شورای حل اختلاف برای چی؟\r\nمگه چی شده؟!چرا این این قدر عصبیه؟... خونه اش دو طبقه است؟!خونه ی پدریش نیست؟!چرا این مدلی شده؟!بچه ام چشه؟ الهی من بمیرم...نکنه مریضه. گشنه اشه دیگه،برای بچه ها اسم گذاشتن؟\r\nبرد...\"برگشت نگام کردو با یه من اخم گفتم:وای!ترسیدم چته؟\"آروم گفت \"بله؟\r\n_می گم بچه ها حالشون خوب بود، ترخیص کردن؟\r\nشاکی نگام کرد و گفت:خدایا صبر بده، همه شون مغزاشون دیگه مرخص شده،دِه سالم نبودن که چرا مرخص بشن؟،خوب من که پدر دکتر شونو در میارم.\r\n_نه... می گم الان اون طوری گریه می کرد...\"آرومتر گفتم:\"بردیا_الا می رسیم، بغل می کنی، شیر می دی، آروم می شن.\r\nدستمو رو قلبم گذاشتم،ای وای... من مامانشونم ها...وای خدایا تو به من از خودم دوتا بچه دادی که از تنهایی نمیرم، اونم...اونم...از بردیا!ای وای خدا...صالح!وای خدای من!دستمو جلو ی دهنم گذاشتم، بغضم نترکه، جوون مرگ شد بچه! الهی بمیرم...درد بچه هام این قدر سنگین بود که صالحو فراموش کردم... تک وتنها، بی کس مرد،من سر خاکشم نرفتم هنوز...\r\n_بردیا...\r\nشاکی گفت:چیه؟ چرا داری یه کله گریه می کنی؟\r\n_اِی دیوونه!چرا وحشی شدی هی داد می زنی؟!اه \r\nآروم تر گفت:آخه اعصاب آدمو خورد می کنی دیگه،الان تو چرا گریه می کنی؟\r\n_می گم صالح مرد می دونی که...\r\nبلند گفت:نوچ!\r\nبا سکوت نگاش کردم، چرا این طوری شده!مغزشو عوض نکرده باشن!تو بیمارستانه دیگه!دیدن انعطاف پذیره،مغزشو عوض کردن، ببینن تعویض مغز هم ممکنه.\r\nبردیا_چیه؟\r\n_می گم شوهرم بود، مرده می گی \"نوچ\".!\r\nبردیا_شوهرت نبود، یه سال پیش جدا شده بودین.\r\n_آهان... پس تو جدا می شی، آدمارو میندازی تو سطل آشغال؟ ها؟من که واسه خودم جدا نشدم، واسه حاملگیم جدا شدم که پول سفته هارو بدم.\r\nبردیا با اخم رانندگی می کرد و گفتم:با توأم \r\nبردیا _خوب من چی کار کنم؟چرا به من می گی؟\r\n_می گم سرخاک نرفتم.\r\n\"شاکی گفت\":\r\nبردیا_الان ببرمت تا اون جا؟!منظورت اینه؟نمی برم!بچه های من دارن هلاک می شن، شوهرم،شوهرم می کنه؟\r\nوا رفته نگاش کردم و با اخم به سر تا پام نگاه کرد و گفت:چیه!\r\n_مغزت ترکیده نه؟\r\nبردیا _آره ترکیده.\r\n_معلومه،چون دیوونه شدی.\r\n\"رومو ازش برگردوندم، تو دلم کلی با صالح بی نوا حرف زدم و آروم اشک ریختم...\r\nکه یه هو یه دادی زد،یه دادی زد، که فکر کردم تصادف کردیم،از دادش یه جیغی زدم از ترس و هول که ته لوزم به سوزش افتاد، با وحشت نگاش کردم و عصبانی گفت:\"\r\n_این قدر گریه کن شیرت خشک بشه، بعد بگو من قاتل نیستم.\r\n_بردیا به خدا می زنم یه جات از درد بمیری ها،خوب این دادی که تو زدی، شیرم خشک شد.با گریه خشک نمی شه، با دادای تو خشک می شه.\r\nخنده اش گرفته بود و نمی خواست بخنده،واقعا دیونه شده بود!\r\nتا برسیم خونه اش، هردو زل زدیم به راه پیش رو.\r\nدم یه خونه ی ویلایی دو طبقه نگه داشت و گفتم:\r\n_این جاست؟\r\nبردیا _نه.\r\n_نه؟!! پس کجاست؟\r\nبردیا _این جا خونه ی پدری مهریه.\r\nخونه ی پدر زنت برای چی.\"بردیا شاکی نگام کردو گفت:\"\r\n_انگار یادت رفته الان نقشت چیه؟الان پرستاری همین.\r\nنگاهم یه هو سرد شد... این قدر سرد، که حتی داخل چشمام هم یخ زد،بدون این که حرفی رو تایید کنم یا جوابی بدم، سکوت کرده، رو مو برگردوندم و دیگه نگاش نکردم. شاید زیادی پیش رفتم،همه چی تموم شده،مابرای گذشته ها بودیم، الان...الان...همه چی تغییر کرده. من یه زن مطلقه و بیوه ام،بردیا هم یه مرد متاهل، این مهم ترین نقشیه که ما داریم و یه وجه اشتراک، در حقیقت ما دو تا بچه ی مشترک هم داریم و تنها همین!در خونه رو باز کرد، حتی سر بلند نکردم خونه\r\nرو ببینم جلوی پامو نگاه می کردم، به همون کفشای کرم رنگ مدل عروسکی، که دور پام بند می خورد، به پیراهن سفید بارداریم، که لبه های دامنش روی پام بود و با پوستم همخونی خوبی داشت...\r\nشاید الان باید پیراهن مشکی تنم می کردم،این مناسب تر بود...\r\nمنو آورده ی خونه ی پدر زنش؟ تو رو نه، پرستار بچه ها شو... یادت نره زحل... این قدر تکرار می کنم، تا یادم بمونه:\r\nپرستار \r\n\"پوز خند بی صدا زدم \"ورودی باز شد و صدای آشنایی گفت:سلام چه قدر دیر کردید.\r\nسر بلند کردم و بهنازودیدم. لبخند تلخی زدم، خودش اومد جلو، صورتمو بوسید و گفت:خوبی؟\r\n_خوبم.\r\n_داداش \"پشت بهناز، دختری ظریف تر از بهناز دیدم حتما بهاره، اسم اونو قبلنا بیشتر شنیده بودم \"اومدم کفشامو در بیارم بردیا آروم گفت:\r\n_نمی خواد در بیاری.\r\nبهناز _بهار بیا،زحل،این بهار خواهرمونه.\r\nبه بهار لبخندی آروم و کوتاه زدم، باهاش دست دادم و بهار نگاهی ساده و بی شیله و بی حیله کرد و گفت:\"زحل تویی؟\r\nصدای سها رو شنیدم که می گفت:سپنتا پله هارو بالا پایین نکن مادر، می افتی،بیا ببینم.\r\nزیر لب آروم تکرار کردم: \"سپنتا\"\r\nبردیا_مانی کجاست؟\r\nبهار نگاهشو از من گرفت وگفت:رفت پوشک برای سپنتا بگیره \r\nبهناز آروم کنارم گفت:دعواکردین.؟\r\n_دعوا؟برای چی؟ما صنمی نداریم که دعوا کنیم، جز این که پرستار بچه هام.\r\nبهناز _چی؟\r\nصدای گریه ی یکی از بچه ها اومد، صدای مسنی گفت:\r\n_بهار...بهار...بهناز...بیایید بچه داره گریه می کنه.\r\nیه قدم برداشتم غیر ارادی بود،ایستادم به خودم نهیب زدم پرستار \"برگشتم بدون این که سر بلند کنم گفتم:\r\n_بچه ها کجان؟ برم...\r\nبهناز_بهار زحلو ببر تو اتاق...\r\nبهار _دنبال من بیا، وای این قدر دختره گریه کرد...مانی هم معاینه کرد!شیر خشک نمی خوره...\r\nشنیدم بردیا گفت:بهناز دخالت نکن.\r\nبهار تا به اتاق اشاره کرد، از بالا ی پله ها یکی گفت:بهار!\r\nسربلند کردم،یه خانم تپل سفید رو، حدودا شصت و پنج شش ساله دیدم، عینک ظریفی رو صورتش بود و روسری به سر، و لباسی محجوب و سنگین تنش بود، نگاهی نگران داشت،اومدم با یه \"سلام \"نگاه ازش بگیرم که گفت:\r\n_خانم!\r\nدوباره نگاه... تا نیمه برگشتم و نگاهمو به طرفش برگردوندم و یکی دو تا پله رو پایین تر اومد،ما هم دقیقا نزدیک پله ها بودیم با صدای آروم گفت\":\r\nش_زهره تویی \r\nبا تعجب گفتم:\"زهره؟!!!\r\nبهار زد زیر خنده، حالا مگه خنده اش بند می یاد...، بهناز و بردیا اومدن و اون خانم مسن گفت:واا!!خوش بخند مادر، چته؟\r\nبهار _تویادش فقط اسم یه سیاره مونده، خوبه عطارد یا مریخ صدات نکرده، زحل مامان جان،زحل.\r\nپس مادر بردیاست.\r\nدوباره نگاش کردم و گفت:\r\n_خوبه توهم \"\r\nبه من نگاه کرد و گفت \":مادر ببخشید،پیری و فراموشی دیگه.\r\nلبخندی تلخ زدم و گفتم:اشکال نداره،من برم، بچه داره گریه می کنه.\r\nرفتم داخل اتاق،طلعت سعی می کرد بچه هارو آروم کنه، تا منو دید گفت:\r\n_الهی شکر اومدی...\"\r\nسریع رفتم سراغ دخترم،دختر ظریف و کوچولوم،آروم بلندش کردم، بغضم گرفته بود، این بچه ی منه، مال منه...خودم به دنیا آوردمش،دارایی من...جان...جانِ مادر...خدایا شکرت...شکر... بچه ام... \r\nروی صندلی نشستم، همه تو اتاق جمع شده بودن، انگار انگار بچه با همون گریه و نق نق داشت شکایت می کرد که چرا زودتر نیومدی،گریه و فغان نبود نق نق های نوزادانه بود،صدای بردیا اومد دورتر از همه گفت:مامان...؛ بگو شیرشو بدوشه بعد بده، هوا گرم بود، از صبح هم شیر نداده بهشون.\r\nمادر بردیا گفت: آره،آره، مادر شیر تو تو روشویی یه کم بدوش، بعد به بچه بده...پاشو برو...\r\n_بدوشم؟!!\r\nبردیا عاصی شدو گفت:وای، مامان اون نمی دونه، پاشو خودت یادش بده...\r\nمادر بردیا باز گفت:خیلی خوب، خیلی خوب،پاشو مادر، پاشو بگم چی کار کنی،طلعت خانم...بیا بچه رو بگیر مادر، تا بچه رو ازم گرفت، دوباره اون گریه ی بلند شو شروع کرد...\r\nبردیا_بدین من طلعت خانم...جان بابا جان...\"یه لحظه ایستادم حس کردم قلبم تو گوشم می زنه،قفسه ای سینه ام می سوخت... شاید قلبم بود که می سوخت...داره می گه بابا؟به بچه ی من می گه بابا،به بچه ی من...\r\nمادرش حتما اینو حس کرد،آروم دستش رو پشتم گذاشت و گفت:برو دختر جون...\r\nبه سمت دستشویی اتاق رفتم، بهم گفت که چی کار باید انجام بدم،برگشتم،بدون این که بردیا رو نگاه کنم،دخترمو گرفتم، همه وایستاده بودن تا شیر دادنو شروع کنم، چادرمو جلو کشیدم،نمی خوام بردیا بچه رو تو اون حالت ببینه،دخترم با ولع شیر می خورد،مادر بردیا همین طوری بالای سرم ایستاده بود و قربون صدقه ی بچه می رفت، تا شیر خورد و سیر شد. بعد طلعت پسرمو آورد دو قیافه ی متفاوت داشتن،دخترم بور بود نه خیلی زیاد اما این که آب و رنگش روشن تر بود، همین از هم متمایزشون می کرد...\r\nپسرم هم شیر خورد و خوابید. سر بلند کردم به جمع نگاه کردم، صدای یکی دورتر از جمعیت اومد:\r\n_بردیا...\r\nسرم چه قدر محسوسانه بی پروا به طرف بردیا برگشت،مهری صداش کرد.\r\nتا بردیا بره بیرون، همین طور نگاهش کردم نگاهمو اومدم\r\nبرگردونم دیدم همه دارن نگاهم می کنند تا نگاهمو دیدن همهمه کردن با صدای خفه که \"بریم،بریم بچه ها خوابیدن \"...\r\nهمه داشتن می رفتن بیرون که سها اومد داخل و تا منو دید بغلم کرد و بوسید و گفت:\r\n_ببخشید تو رو خدا من شرمنده ام،بخدا سپنتا...\"فقط نگاش کردم، حس کردم دقیقا با من کاری رو که هدی کرد،کرده، منو از بردیا دور کرده و خودش به مانی رسید...ولی اون از راه درست رفت،مسیر تو اشتباه بود،آخرم اونی شد که سها می گفت،ولی بردیا برگشت ایران،بردیا اگه می خواست، پیدات می کرد،به غرورش بر خورده بود، غرور چیه؟... ما می گیم \"عشق \"...باید می موندم، که همین طوری ادامه می دادید؟...نه؟الان که گذشته و تموم شد و رفته، می گه \"بچه ام\"، ا گر به عقب برگرده و بفهمه که حامله بودی ازش، می گفت الان به صلاح نیست...رفته زن گرفته...خوب تو هم شوهر کردی...\r\n_زحل؟!! حواست کجاست؟!\"به سها نگاه کردم و گفتم \":\r\n_پی زندگی،مبارک باشه، هم ازدواجت، هم بچه ات.\r\nسها لبخندی زد و گفت:عزیزم،منم باید کلی تبریک بگم و کلی تسلیت \"با غصه سر به زیر انداختم و گفتم\":\r\n_صالح از من بدبخت تر بود،حداقل تا وقتی برنگشته بودم، ای کاش نمی مرد.\r\nسها با ناراحتی دستمو گرفت و گفت:اون طفلک هم عمرش تا این جا به دنیا بوده،تعریف کن ببینم...\r\n\"آره خوب تعریف کنم که قضاوت ها و بکن نکن ها باز شروع بشه؟ همیشه این منم که کلی تعریف می کنم و همه از زندگیم خبر دارن و قضاوت می کنند و وادار می کنند و بعد می رن کنار، راحت زندگی می کنند.\r\nشاید درستش این بود... درسته من و بردیا با همخونه بودنمون راه درستی رو انتخاب نکرده بودیم، اما با سقط اون بچه، گناه بدتری رو انجام دادم،بردیا حق داشت، باید می دونست،تقصیر خودمه، نه کسی دیگه ای،اون بچه هم حق زندگی داشت.\r\nسها_زحل!تو چرا این طوری شدی؟\r\nدر اتاق باز شد و طلعت بهمون نگاه کرد و بعد رو به من گفت:\r\n_بیایید ناهار بخورید.\r\n_ من نمی خورم، سها تو برو.\r\nطلعت _مگه می شه دختر؟ تو دوتا بچه شیر می دی.\r\nسها _آره، پاشو، باید بخوری که شیر داشته باشی.\r\nمیام که با مهری خانوم \"یادحرف بردیا افتادم و گفتم \":سلام علیک کنم.\r\nسها_بایدبری بالا.\r\n_مگه نمیاد ناهار بخوره.؟\r\nسها _نه، اون سر یه ساعت خاص غذا می خوره، باید دارو بخوره، بخوابه.\r\nچه دارویی؟\r\nسها _برای بیماریشه دیگه.\r\n_خوب چه بیماری ای؟!چراسِکرت بازی در میاری،آدم سالم که دارو نمی خوره، می دونم مریضه، می گم چیه مریضیش؟\r\nسها از جاش بلند شدو گفت:\r\n_قربون شکلت! از خود بردیا بپرس.حالا می فهمه من گفتم، واویلا می شه \r\nوا!!\"به طلعت نگاه کردم و دیدم داره جدی سها رو نگاه می کنه و سها گفت:\r\n_بریم...بریم...پاشو...\"خودش جلوتر رفت بیرون به طلعت نگاه کردم و طلعت گفت:\r\n_این چرا این طوریه.؟\r\n_نگران زندگی خودشه دیگه.\r\nطلعت_خوب تو که آخر می فهمی... چی می گفت؟نیومده چه حرفی داره باتو.؟\r\n_ما همو از قبل که تهران بودم، می شناختیم،همکارم بود تو مدرسه.\r\nطلعت ابروهاشو بالا داد و گفت:آهاان.\r\nبه در اتاق چند تا تقه زده شدو بهار اومد داخل و گفت:\r\n_طلعت خانم شما رفتی زحل جونو بیاری، خودتم اومدی کنارش نشستی؟\r\nطلعت _بهار بیا تو...\r\nبهار اومد داخل و با هیجان گفت:چی شده؟\r\nطلعت _زن داداشت چشه بنده خدا؟\r\nبهار_سها؟ سها کلا این مدلیه، شبیه عقل کل ها می مونه و حواسش به همه هست که بکن نکن بهشون بگه، چی گفته؟ اومده چیو نقد کرده؟\r\nطلعت_ماشاا... تو که نگفته بریدی و دوختی، تن عروس کردی،اون یکی رو می گم...\r\nبهار چشماشو ریز کرد و بادقت به طلعت نگاه کرد وگفت:\r\n_کی مهری؟\r\nطلعت_اووو اوو!قربونت برم!ما هفتا داداش داشتیم، زن داداشارو قاطی نمی کردیم، تو تازه می گی: \"کی؟\".\r\nبهار خندیدو گفت:\r\n_آخه این بنده خدا همیشه اون بالاست ما نمی بینیمش، با صدای آروم و خفه گفت:\"انگار عروس این خونواده نشده \"\r\n_مگه این جا زندگی می کنه؟\r\nبهار_با تعجب گفت \"آره دیگه، پس کجا؟\"\"با هیجان گفت\"\"جدا می خوایید بشیم؟!\r\n_جدا؟با کی هستی تو؟با ما حرف می زنی؟\r\n\"طلعت و بهار زدن زیر خنده و بهار گفت \":\r\nآخه می گی این جا زندگی می کنند؟فکر کردم بردیا حتما گفته \"مهریو می برم تو یه خونه ی دیگه، تو با بچه ها این جا باشی \"\r\nمن پوز خندی کوتاه و بی صدا زدم و طلعت با تعجب گفت:\r\n_وا برای چی این طوری کنه؟ زحل که زنش نیست،پرستار بچه ها ش و دایه اشون می خواد باشه، همین.\r\nبهار به من نگاه کرد و گفت:آره خوب...\r\nدر اتاق تقه ای صدا کرد و بهناز سرکی به داخل اتاق کشید و گفت:\r\n_بهار!\r\nبهار_اومدم صداشون کنم، خودمم بست نشستم این جا،پاشید مردیم از گرسنگی...\r\nبهناز _زحل دارو هاتو آوردی؟\r\n_دارو؟!!نه!\r\nبهناز _دکتر مگه دارو ننوشته برات؟تو عفونت داشتی؟\r\n_اومد معاینه کرد، ولی گفت باید پنجشنبه برم مطب.\r\nبهناز _پس طلعت جون شما باشیا!با بچه ها که نمی تونه بره.\r\n_مگه قراره بری؟\r\nطلعت _وا نه پس من می مونم.\r\n_می ری!!!\"ته دلم خالی شد، با غصه گفتم \":من تنها می شم طلعت.\r\nطلعت با مهربونی دستمو گرفت و گفت:\r\n_چه تنهایی\r\nای؟!... خدا دو تا بچه تو دامنت گذاشته،تازه این دوتا دختر گل هم کنارتن.\r\nمی خواستم بگم: \" اینا که از فردا می شن جن و من بسم الله، دیگه کسی وقت ک...شوری بچه ی کسی نمی مونه\"،حرفمو خوردم و با غم طلعتو نگاه کردم و گفتم:\r\n_فکر کردم تا چند وقت هستی.\r\nطلعت_نه، برم،بابا چند ماهه تنهاست.\r\nبهناز _خوب نمی ره که دیگه نیاد،میاد،نیاد هم مامی ریم \r\n\"با خنده طلعتو نگاه کردو وطلعت کفت\":\r\n_تو بیا، اینم بیار \"اشاره به من\"قدمتون رو چشم \"به بهار نگاه کردو گفت \":خواهرتم بیار، ولی اونو نیار.\r\nبهار_سها؟\r\nطلعت _ای بابا... تو پدر کشتگی داری با اون بنده خدا \"من خندیدم و بهار گفت\":\r\n_نه والا! می دونید چیه؟... هی بکن نکن می گه، آدمو عصبی می کنه \r\nاومدم بگم داداشت بدتر از اونه، که بهار گفت\":صد رحمت به بردیا،بردیا هم تحملش نمی کنه چه برسه به من.\r\nصدای بردیا اومد و بهناز که بین در ایستاده بود،درو باز کرد و بردیا گفت:\r\nشورا گذاشتین؟ بیست دقیقه است همه منتظریم چرا می رین، دیگه نمیایین؟سرک به داخل اتاق کشید رو به من گفت \":بچه خوابن.\r\n_بله \"نگاهی گذرا بهم کرد وگفت \":پاشو، مگه تو دارو نداری؟شیر نمی دی؟\"رو کرد به طلعت و گفت\":\r\n_خانم شما هم بلند شید...\r\n_می خوام برم بالا به مهری خانم...\r\nبردیا با جدییت گفت:مهری داره استراحت می کنه،بعدا\r\n\"یه حسی تو ی سینه ام چنپره زد،حرف خاصی نزد!،اما من یه جوری شدم!از جابلند شدم همه قصد حرکت کردن و بردیا همون طور جلوی در ایستاده بود،بهناز و بهار رفتند،طلعت یه نگاه به من و بردیا کرد و قصد رفتن کرد،بالا سر بچه ها رفتم، ملحفه روشونو درست کردم، بردیا از پشت سرم که فاصله ی زیادی داشت.\r\nگفت:اون چادرتو بردار،می تونی بذاری تو کمد.\r\nجوابی ندادم.نگاشم نکردم،چادرمو برداشتم تا کردم و گفت:\r\n_وسایلتو گفتم از اون خونه بیارن \r\n_مگه نگفتی خونه ی پدر زنته؟\r\n_خونه ی پدر زنمه.\r\n_ولی گفتی این جا خونه ی تو نیست.\r\n_نیست.\r\nسر بلند کردم و نگاش کردم،عادی و خنثی نگام می کرد وگفتم:\r\n_بگو\" به تو چه\"\r\nبردیا چشماشو ریز کرد و دقیق نگام کرد و گفت:\r\n_مهری خواسته خونه ی پدرش زندگی کنیم،من خونه ام همون خونه ایه که تو،توش زندگی می کردی.\r\nپوزخندی زدم وگفت:چیه؟پوز خند تحویل من نده \r\n_مدیر بیمارستا ن و خونه ی یه خوابه.\r\nبردیا_قرار نیست هرکی یه سمتی داره، پولش از پارو بالابره،من برا لیاقتم مدیر شدم و اندازه ی حقم پول می گیرم،خرج مادر و یکی از خواهرامم می دم، حد من اندازه ی همون خونه است \r\nتنها نگاش کردم وگفت:\r\n_بیا ناهار بخور.\r\n_تو و زنت نداره که، اون پولداره، انگار تو پول داری.\r\nزیر لب نوچی کرد.از کنارش رد شدم و پشت سرم راه افتاد، به طرف هال خونه رفتیم،فقط خونواده ش بودن،همه با هم حرف می زدن. بچه ی مانی هم اصطلاحا تاتی تاتی می کرد،مانی با دیدن ما گفت:\r\n_ای بابا شماها انگار منتظر بودید گاو و گوسفند بکشیم تا بیایید ناهار؟\r\nسر میز نشستم و مادر بردیا گفت:\r\n_این غذا از دهن افتاد که!بذار برم گرم کنم \r\n_نه نمی خوام خانم؛ بشینین.\r\nدست به کنار ظرف سوپ زدم و گفتم:گرمه.\r\nمادر بردیا گفت: وا!سوپ چیه؟ بده من بشقابتو، این گوشت تازه است، بردیا برای بچه ها گوسفند کشته، ته چین کردم که هم تو بخوری هم مهری،هر چی تو بخوری به اون دوتا بچه هم می رسه، قدیم به زائو کاچی می دادن، چون مقوی بود،پر از زعفران ورازیانه می کردن، شیرو زیاد می کنه،عصری درست می کنم.\r\n_به زحمت نیافتید...\r\nسها _برای تو که نیست زحل جان، برای دوتا بچه هاست،شیرت کم بیاد، بچه ها گرسنه می مونن، چون امروز ما فهمیدیم اینا شیر خشک بخور نیستن.\r\nدنبال سپنتا راه افتاد و از غذای بچه تو دهنش پسرش گذاشت و گفت:سپنتا هم این طوری بود،فقط شیر مادر خورد، الان هم هنوز داره می خوره،تا دو سال باید شیر مادر بخورند تا سلامت باشن، بچه هایی که فقط با شیر مادر تغذیه کنن، کمتر بیماری عفونی می گیرن...\r\nبهار کنار من نشسته بود، به سقف نگاه کرد، بی حوصله وعاصی! مثل بردیاست،اونم به سقف نگاه می کنه... \r\nمانی یه تک سرفه کرد و مادر بردیا گفت:\r\n_زهره جان بخور...\r\nبهار_ای بابا ااا.\r\nمانی زد زیر خنده گفت:زهره؟!زهره کیه؟\r\nمامان بردیا شاکی گفت: ا خوب یادم می ره!\r\n_اشکال نداره،ممنونم.\r\nبهار_زحل مامان،زحل یعنی\" دوری کردن \".\r\nبردیا پوزخند زد، این قدر محسوس، که برگشتم نگاش کردم، ولی اصلا نگاهم نکرد.\r\nسرمو انداختم پایین، مشغول غذا شدم، که سها بچه به بغل اومد وگفت:\r\n_اسم بچه هارو چی می ذارین؟\r\nبه سها نگاه کردم، سری تکون داد و چادرشو جلو کشید و گفت:\r\n_الان ده دوازده روزشونه، اسم ندارن، کراهت داره والله بخدا، اذان هم هنوز تو گوش بچه ها نخوندید.\"یادم افتاد بچه بودم هرکی بچه ا ی به دنیا میاورد میاورد حاج بابام تو گوشش اذان می خوند، یه بغضی گلوم و گرفت،طلعت بلند گفت:\r\n_خدا حاج فرازی رو رحمت کنه،تو گوشش همه ی ما حاجی اذان خونده.\r\nمادر بردیا با تعجب گفت:حاجی کیه؟\r\nبردیا_پدر زحل.\r\nطلعت با تعجب گفت:وا!! شما از کجا میشناسید \"برگشت\r\nم بردیا رو با شکایت خاموش نگاه کردم تازه دوزاریش افتاد طلعت نمی دونه ما باهم گذشته ای داشتیم.\r\nبهناز سیاستمدارانه گفت \":\r\n_من گفتم دیگه.\r\nطلعت _آهان! آهان... آره حاج خانم پدر خدابیامرز زحل،پیش نماز مسجد ما بود دیگه.\r\nمادر بردیا با تعجب گفت:اِه؟!\r\nسها در حالی که بچه رو تو بغلش تکون می داد گفت:خدابیامرزه،خوب مادر جون اذان می خونه، مشکلی نیست که، اسمو چی کار می کنید؟\r\nبردیا_به مهری می گم که اسمارو بذاره \r\nدهنم باز شد حرف بزنم،نگاهم به بردیا بود،بچه های منن،من مادرشونم، هرچه قدر هم که بگن به خاطر مهری،بچه خواست،هر چه قدر بگه بچه ها رو فروختی،هر چه قدر...من مادرشونم، حداقل من اسم بذارم براشون،داره با من لج می کنه منو بسوزنه...\r\nبهم نگاه کرد، انگار داره دوئل می کنه، اگه طلعت و مادرش نبودند می دونستم چی جوابشو بدم. من اسم باید اسم بذارم،من...\r\nلبامو با حرص رو هم گذاشتم و نفسی خسته کشیدم و بهار که تاحالا نگام می کرد آروم گفت:\r\n_ام...داداش...\r\nبردیا _نه!\"\r\nغذامو نصفه رها کردم و ظرفمو بلند کردم و گفتم:\r\n_خانم توکلی خیلی ممنون...\r\nبردیا_بشین غذاتو بخور \r\n_میل ندارم.\r\nبردیا_می شینی می خوری زحل.\r\n_می گم میل ندارم!\r\n\"بردیا جدی و شاکی گفت\"\r\nبردیا_داری یه گونی دارو می خوری،غذا هم نخور، تا شیرت خشک بشه.\r\nبا سکوت حرصی نگاش کردم و مانی گفت:\r\n_بابا نمی تونه الان بخوره دیگه، یه یک ساعت دیگه می خوره.\r\nبردیا_می شینه می خوره!لج نکن،تا حالا داشتی می خوردی...\r\n_لج نکردم، دیگه نمی تونم بخورم \r\nبردیا با حرص گفت:شبیه بچه های سه ساله ای که حالت دفاعی دارند، الان خودت نیستی،دوتا بچه ی نوزاد جونشون به تو وصله و جون تو هم وصله به اونا، چون اگه یه مو از سرشون کم بشه، من می کشمت زحل، تو هنوز اینو نفهمیدی.\r\nبا حرص گفتم:من مادرشونم...\r\nبردیا با عجله گفت:تو فقط به دنیا آوردی...\r\n_من به دنیا اوردمشون،نه ماه تو شکم من بودند،من بودم که نه ماه تنم لرزید که اتفاقی براشون نیافته، ویارشو من کشیدم،از خون و جون من رفت،همون اندازه که تو برای به وجود اومدنشون سهیم بودی، منم بودم، خیلی خیلی بیشتر بود، که کمتر نبود. تو حق نداری این طوری باهام رفتار کنی...\r\nبردیا با حرص بهم گفت:\r\n_بهت هیچ وقت اعتماد ندارم.\r\nبا حرص مشتمو رو میز جمع کردم و گفتم:\r\n_بذار ساکت باشم.\r\nبردیا_بچه با بچه مگه فرق داره؟\r\nبا چشمای گرد و با حرص نگاش کردم، انگشت اشاره به علامت سکوت رو بینی و لبم نگه داشتم و گفتم:\r\n_بردیا هیس!...\r\n\"احمق تو جمع داره چی می گه؟مغزش رد داده؟!...\r\nبردیا_تو برای رها کردنت بچه اتو کشتی.\r\nچشمامو با حرص گذاشتم رو هم، اصلا بردیا از کجا فهمید؟بهناز...\r\nبه بهناز نگاه کردم، بهناز با ترس گفت:\r\n_بخدا من نگفتم.\r\nصدای گریه ی سپنتا از بالای سرم اومد،دوزاریم افتاد، برگشتم به سها نگاه کردم و سپنتا رو تکون داد و گفت:\r\n_چیه؟\r\n_چیه؟!\"تو جام جا به جا شدم، به سمتش متمایل تر شدم، بخیه هام تیر کشید و گفتم \":چیه؟!\r\nمنو از این راه فرستادی، از اون راه زنگ زدی به بردیا گفتی؟\r\nسها با تعجب گفت:من؟!!!نه به جون بچه ام.\r\nمانی_من گفتم.\r\nبا تعجب و شاکی گفتم:تو؟تو کجابودی که بدونی؟\r\nمانی با سکوت نگام کرد و گفت: دکترت تو بیمارستان دوست من بود.\r\nیکه خوردم به مانی نگاه کردم و آروم گفتم:از کجا منو می شناخت.؟\r\nمانی _تو و سها در مورد بردیا حرف زدین، اسم منو بردین.\r\nبردیا شاکی گفت:مگه مهمه کی به من گفته؟ مهم اینه که تو لیاقت مادر شدن نداری.\r\n\"انگار آب یخ رو سرم ریختن وبعد سرمو تو دیگه آب جوش فرو کردن،جلوی مادرش و طلعت...\r\nطلعت...\r\nبرگشتم به طلعت نگاه کردم، وا رفته نگام کرد،زیر لب گفتم \":\r\n_بردیا خدا ازت نگذره.\r\nبردیا بلند گفت:\r\n_چرا؟\"با حرص و عصبانیت گفت\":چرا خدا نگذره؟نگفته بودی قاتلی...\r\nبا حرص و صدای خش دار،در حالی که داشتم سکته می کردم از حرص، گفتم:\r\n_بردیا ساکت می شی یا نه.\r\nبردیا_نه نمی شم \r\n_دیوونه شدی؟\r\nبردیا_آره دیوونه شدم، چهار ساله دیوونه شدم.\r\n_برو تیمارستان خودتو معرفی کن، می بندنت که آبرو ریزی از سرت بیافته.\r\nبردیا_اخه علت دیوونگیم ور دلمه.\r\n_می خوای منو بندازی بیرون؟!!پشیمون شدی آوردیم؟\r\nمانی_وای! باز شروع شد؟!چتونه؟!\r\n_چمونه؟ چشه؟ من حرف زدم؟صبح جگرمو خون کرد تا آوردم پیش بچه ها، دلش خنک شد،الانم آبروی منو جلوی مادرت و طلعت ریخت...\r\nبردیا با حرص از جا بلند شدو گفت:\r\n_من هیچ وقت دلم ازت خنک نمی شه زحل،هیچ وقت...\"راهشو کشیدو رفت.\r\nبه طرف پله ها با دهن باز و حرص به رفتنش نگاه کردم،بهار دستمو گرفت و به مادرشون نگاه کردم، با غصه نگام کرد، با بغض گفتم \":\r\n_منو ول کرد رفت...رفت...\r\nمانی _نرفت،رفت پیش پدرم.\r\nبا گریه و بغض گفتم:حامله بودم،ترسیدم،همیشه همه رو همه کسو، همه چیزو، به من ترجیح می داد،گفتم به خاطر خونواده ات از همه می گذری؟، گفت:از همه...از همه!، حرفش تو گوشم بود. من خونواده می خواستم،بردیا گذروندن روزاشو می خواست.\r\nمانی_تو سرت چی می گذره؟... بردیا عاشقت بود، وقتی\r\nگفتم زحل رفته،بردیا مرد،مُرد زحل، تو کجا بودی ببینی؟ عزای باباشو ول کرد و عزای تورو گرفت،وقتی فهمید که حامله بودی و سقط کردی، بردیا دیگه اونی نشد که بود...تو بچه اتونو نکشتی، تو برادرمو کشتی...\r\nمانی هم صندلی رو عقب داد و از در هال زد بیرون. با چشمای خیس و با گریه به جمع نگاه کردم.همه با غم و سکوت منو نگاه کردن. گفتم:\r\n_منو درک نمی کنن،زن ها که عاشقن، می ترسن،وقتی مادر می شن می ترسن، وقتی تنها می ذارنشون، اونم در حالی که عاشقن ومادر، انگار...دارن...دارن... می کشنشون بالای دار\r\nبهناز از سر میز بلند شد، اومد سرمو تو بغلش گرفت،سها دستشو رو شونه ام گذاشت و طلعت و مادر بردیا با غصه نگام کردن و گفتم:\r\n_منم مردم بخدا.\r\nحوالی غروب بود که با مادر بردیا به طبقه ی بالا رفتم،کلا طبقه ی مجزایی نبود، یه خونه ی دوبلکس بود که اتاقا طبقه ی بالا بود به علاوه ی یه سرویس و یه راه روی پهن که مبل و تلویزیون گذاشته بودن توش.\r\nمادر بردیا که حالا فهمیده بودم اسمش \"منیرخانم\" هست، در زدو با هم داخل اتاق شدیم، بچه ها هم تو بغلمون بودن، بردیا هم کنار مهری روی مبل کنار تختش نشسته بود، مهری برای برای بردیا کتاب می خوند، به کتاب تو دستش نگاه کردم \"مثنوی مولوی\"بود. کتابو بست و به ما لبخندی زدو گفت:\r\n_خوش اومدید.\r\n_سلام؛خوبین؟\r\nمهری دستشو دراز کرد تا پسرمو از بغلم بگیره،پسرمو بهش دادم،قیافه ش بدون حجاب جوون تره، موهاش مرتب و سشوار شده بود، یه لباس آراسته هم تنش بود،پسرمو با محبت تو بغلش گرفت و بوسید و نوازشش کرد. منیر خانم گفت:\r\n_زحل بیا این جا بشین.\r\nتو اتاق بزرگش یه دست مبل راحتی کوچک بود،روی مبل نشستم و بردیا دخترمو از مادرش گرفت و با یه عشقی نگاش کرد که قلبم فرو ریخت،مهری گفت:\"\r\n_بهتری زحل خانم؟\r\n\"زحل خانم؟! چه زن محترمی!\"\r\n_ممنونم.بله، بهترم.\r\nمهری _مبارکت باشه.\"با غصه گفتم:\"مبارک شما هم باشه.\r\nمهری_بارداری سختی داشتی، من جویای احوالت بودم، فکر نکنی بی معرفت بودها.\r\n_دستتون درد نکنه.\r\nمهری _خدا همسرتو رحمت کنه \r\nبا ناراحتی گفتم:خدا رفتگان شما رو هم بیامرزه.\r\nمهری_اگه ناراحت نمی شی...\"با وحشت نگاش کردم و گفت\":این دخترمون خیلی شبیه باباشه.\r\n\"اشتباه شنیدم، حتما گفته می خوایم بچه ها رو خودمون بزرگ کنیم، و گرنه نمی گفت \"اگر نارحت نمی شی \"ناباورانه گفتم:چی؟!\r\nمهری _دخترمونو می گم...راستی... اسم باید بذاریم.\r\nبردیا_بله مهری جان،حالا که بچه هام این جان،بهتره اسم انتخاب کنیم.\r\nمهری_بردیا جان این حق مادره، زحل خانم کلی برای بچه ها سختی کشیده، حتما با یه اسم و نامی اونارو خطاب کرده،بچه ها با اون اسم عجین شدن، درست می گم زحل خانم؟مادرا همیشه عادت دارن با بچه هاشون صحبت می کنن وقتی اون هارو باردارن. بهمون بگو اسمشونو چی می خوای بذاری.\r\nبردیا بی توجه به من گفت:\r\n_تو چی می خوای انتخاب کنی مهری جان؟\r\nنذاشت دهنم باز شه بدجنس!به یه طرف دیگه نگاه کردم تا عصبانیتمو کنترل کنم،مهری با صدا لبخندی زدو گفت:عزیزم!اجازه بده زحل خانم بگه،من انتخابم،انتخاب زحل خانمه.\r\nبا شور به مهری نگاه کردم و مهری لبخندی بهم زد و گفتم:\r\n_آوا، آوات!\r\nمهری با همون لبخند گفت:منیر خانم؛اسم های قشنگین، درست می گم؟\r\nمنیر خانم _مهری جان به نظر من که هم خوبه، هم جدیده،نه بردیا؟\r\nبردیا از جا بلند شد و گفت:\r\n_اگه مهری جان دوست داره، من حرفی ندارم.\r\nنگاش نکردم، اما حس کردم سینه ام داره آتیش می گیره،بردیا رفت اون سر اتاق،آوات رو تو بغلش گرفته بود، آروم نوازشش می کرد،مهری و منیر خانم شروع به حرف زدن کردن،منم غرق افکارم بودم...\r\nاگر صالح بود... بهم اهمیت می داد، ازم می پرسید چی بذاریم؟ چی دوست داری؟ ..معنی اسم ها رو می پرسید... می گفت زحل بچه هامون به تو شبیهن، حتی اگه شبیه من نبودن...اما بردیا با من سر جنگ برداشته، دل می شکنه...\r\nاز آخرین بار،که چشمام تو رو دیدن\r\nفهمیدم که عشق یعنی نرسیدن \r\nبا رفتن تو،از عشقم کم نمی شه \r\nتو قلبم می مونی، واسه همیشه\r\n_زحل!\r\nسر بلند کردم و آوا رو بهم داد و گفت:\r\n_بچه داره گریه می کنه.\r\nمنیر خانم_زحل جان پاشو برو شیر بده، لین بچه کم شیر خورده،این دختره برعکس پسره، اصلا آروم نیست...\r\n_مهری خانم با اجازه.\r\nمهری_برو عزیزم...\"آواتو بوسید، داد به بردیا که بغل کنه، بردیا گفت:\"\r\n_جان... جان... پسر من خوابت میاد؟\r\nمهری با خنده گفت:\r\n_دیگه بردیا سر کار بند نمی شه.\r\nمنیر خانم خندید و گفت: آره،دو تا هم هستند دیگه نور علی نور می شه.\r\nرفتم بیرون، بردیا پشت سرم اومد و گفت:\r\n_داری از پله پایین می ری، مراقب باش، نخوری زمین ، بچه بغلته، لباستو جمع کن... آروم برو، زیر پاتو نگاه کن، نرده رو بگیر.\r\nبرگشتم شاکی نگاش کردم، شاکی تر نگام کرد و گفت:چیه؟\r\nجوابی بهش ندادم و از پله ها پایین رفتم و داخل اتاق شدم.آوا همین طور ی گریه می کرد،پوشک آوردم عوضش کنم،بردیا گفت:\r\n_بشین اول شیر بده، بعد عوضش کن.\r\nرو صندلی نشستم، به بردیا یه نگاه کردم، می\r\nخواد تو اتاق بمونه؟جلوی اون شیر بدم؟یه کم لفت بده، بره. بچه ام چه گناهی کرده همین طور داره گریه می کنه؟\r\nبردیا_چرا این قدر دور خودت می گردی،بشین دیگه،هی می شینه پا می شه،چی می خوای؟\r\n_برو بیرون شیر بدم.\r\nبردیا اخم کرد و گفت: دیگه چی؟بشین ببینم.\r\nاومد بالا سرم ایستاد و با اخم گفت:\r\n_شیر بده.\r\n_بالا سرم وایسادی، نمی تونم، برو اون ور.\r\nبردیا شاکی با صدای آروم گفت:\r\n_تو می خوای این جا باشی، بچه ها رو بزرگ کنی، بعد...\r\n_بعد چی؟نمی شه تو نبینی و من شیر بدم؟\r\nبردیا با سکوت معنی داری نگام کرد ، ازم فاصله گرفت و رفت اون طرف اتاق .\r\nنشستم شروع به شیر دادن بچه ام کردم. آروم زیر لب لالایی براش خوندم ولی نه یه لالایی کودکانه، یه شعری که انگار برای خودم و بردیا می خوندم.\r\n*امشب نیستی\r\nدیگه این جا نیستی\r\nشهرمون بی روحه\r\nمی رم تو خیابون \r\nبی تو غصه و غم قدر یه کوهه\r\nبرگرد\r\nشاید بشم آروم \r\nبی تو نمی شه این جا سر کرد \r\nیه کم زیر بارون \r\nخاطراتت حالم و بدتر کرد \r\nامشب نیستی\r\nدارم می میرم بی تو، برگرد\r\nبرگرد \r\nداغونِ داغونم\r\nآهنگمونو تو،تنهایی می خونم*\r\n*سیروان خسروی*\r\n*بی تو بغض تو چشمام و گریه و نزدیکه*\r\nبردیا برگشت نگام کرد،انگار اونم این شعرو خوب بلد بود، انگار برای ما ساخته بودن، زیر لب نجوا کرد ادامه ی شعر رو:\r\n\r\n*امشب نیستی\r\nبازم غرق خیالم \r\nکه کنارم هستی\r\nنشکسته بالم \r\nامشب نیستی \r\nسر بذارم رو شونه ات\r\nدلم هواتو کرده\r\nبرگرد به خونه ات \r\nدیگه این جا نیستی\r\nهمه جا تاریکه \r\nبی تو بغض تو چشمام و گریه و نزدیکه\r\nدیگه این جا نیستی شهرمون بی روحه \r\nبی تو غصه و غم تو قلبم قد یه کوهه\r\nبرگرد \r\nبی تو نمی شه این جا سر کرد \r\nخاطراتت حالمو بدتر کرد \r\nدارم می میرم بی تو برگرد\r\nبرگرد*\r\n\r\nبه هم نگاه می کردیم،کسی از این خاطرات مشترک خبر نداره،دنیای مارو کسی جز ما ندیده،اون لحظه ها همون خونواده ای بودیم که آرزوی من بود و الان...ا لان هزار دلیل ما رو از هم جدا می کرد.\r\nکسی نمی دونست،این شعر چه قدر خاطره برای من و بردیا زنده کرد و غرقمون کرد. تا چه حد حرف دلمونو زد،نگاهمون به هم فقل شده بود، با رنج نگاهشو ازم گرفت و پشت پنجره رفت. تو سکوت به بیرون نگاه می کرد و من قامتشو رصد می کردم. کاش الان قیامت می شد و من آخرین لحظه های زندگیمو کنار عشقم و بچه هام بودم،همین چند ساعت پیش همدیگرو له کردیم و الان غرق خاطرات همیم. الان تو اتاق ایستاده به بهونه ی شیر بچه ها... من می فهمم اینو... این در مشترکو... این بی تابی بی محض و خستگی رو...اسمش \"عشق\"ه. دردی که درمون نداره و تورو می کشه.\r\n\r\nسه ماه گذشت...\r\nطلعت برگشته بود،همه سر خونه زندگیشون بودند،نصف روز و گاهی یه روز درمیان مهری پرستار داشت، هنوز نمی دونستم چه بیماری ای داره.\r\nگاهی تو طول روز بالا می رفتم،برای منم کتاب می خوند،گاهی حرفایی می زد که غرق می شدم،عجیب ترین حس دنیارو بهش داشتم،حسادت نمی کردم ، ترحم نداشتم،شبیه منبع آرامش بود،وقتی لبخند می زدو حرفای آدمو بدون قضاوت کردن گوش می کرد،حس آرامش بهم دست می داد.\r\nاز صبح تا ساعت هشت نه شب بردیا سر کار بود، بعد که می اومد،یه ساعتی رو با بچه ها سر می کرد و می رفت بالا یکی دو ساعت بالا بود و بعد از خوابیدن مهری می اومد پایین،پای تلویزیون. غذا رو خود من درست می کردم،نه من زیاد جلو ی چشم بردیا بودم نه اون،هردم نا هوشیار انگار می خواستیم از هم فاصله بگیریم\r\nبه طلعت گفته بودم دار قالیچه ام و برام بفرسته،توی هال آخر شب تا دیر وقت اونو می بافتم و خاطراتو ورق می زدم، بردیا گفته بود فقط به بچه ها برس و غذا رو درست کن،هفته لی دوبار یه خانمی میاد خونه رو تمیز می کنه.\r\nاز بردیا حقوقی دریافت نمی کردم، اما یه کارت بهم داده بود، گفته بود:\r\n\" هرچی می خوای،هرچی برای بچه ها یا خونه می خوای، بخر\"\r\nحرفی از خودم نزده بود،اصلا دو پهلو حرف زده بود.\r\nگاهی با مهری به پارک نزدیک خونه می رفتیم و نیم ساعتی می نشستیم و مهری می گفت:\"من دیگه نمی تونم باشم \"اصرار نمی کردم،حس می کردم هیچ وقت نمی خواد در مورد بیماریش حرف بزنه،. چون هیچ وقت هم سوالی از من نمی پرسید که برای من آزار دهنده باشه، منم نمی پرسیدم که آزارش ندم.\r\nاون شب آخر هفته بود و صبح بردیا زنگ زده بود گفته بود:شب همه میان اون جا\"این یعنی تدارک ببین.\r\nبردیا_چی می خوای بخرم؟\r\n_خودم می خرم.\r\nبردیا_با دو تا بچه می خوای بری خرید؟\r\n_آره، مردم چی کار می کنن که من نمی تونم بکنم؟من دارم تو کالسکه می برم.\r\nبردیا_نمی خواد خودم...\r\n_ای بابا،ای بابا تو طبابتتو بکن طب...طب...\r\nهردو سکوت کردیم از همون صفتی استفاده کردم که سال ها ی پیش صداش می کردم،آروم گفتم\":خداحافظ آرومتر گفت:خداحافظ.\r\nتلفنو قطع کردم، من چرا هیچ وقت زندگیم عادی نیست؟!\r\nسر بلند کردم دیدم مهری اومده پایین، لبخندی بهم زدو گفت:\r\n_دلم پوسید بالا،اومد بچه هامونو ببینم. \"هیچ وقت نمی گه بچه ام،بچه ات ، ۹می گه بچه هامون،دخترمون،پسرمون این زن چه قدر دوست داشتنیه!\r\nلبخندی زدم و گفتم: حوصله دارید با هم بریم خرید؟\r\nمهری لبخندی زد گفت:زحل خانم می دونی که من ظرفیتم پرِ پر یه ساعته،یه ساعت کافیه؟\r\n_عالیه ، امشب مهمون داریم.\r\nمهری _بردیا زنگ زد.\r\n_آره ، گفت شام درست کنم.\r\nمهری _می خوای از بیرون بگیریم ، با بچه سخته.\r\n_نه، من همیشه آرزو داشتم مثل بقیه زندگی کنم،بچه داشته باشم،برای مهمونا غذا درست کنم،یه سر پناهی باشه که نفس بکشم، بدون این که برام خطری داشته باشه؛این زندگی شبیه آرزوی منه.\r\nمی دونید،مهری خانم اون بیرون کلی زن هست که متنفرن از این آرزو،اما اونا هیچ وقت مثل من تو پارک نخوابیدن، تو سرما گرما نموندن،شبو با صدای قارو قور شکمشون نخوابیدن،بی پدر و مادر نبودن،زندگی بی سرو سامونی نداشتن...زندگی اشتباهی نداشتن،اصلا فکر می کنند اونایی که شبیه منند وجود ندارند،داستان ما برای تو کتابا و حوادث توی روزنامه است.\r\nشاید اگر زن تحصیل کرده ای بودم ، آرزوم متفاوت بود،اگر زن شاغل و هنرمندی بودم ، آرزوهام پررنگ تر بودند، مثلا،ارتقاءشغلی،بورسیه،فلان دانشگاه تدریس کنم،فلان سرمایه گذاری...\r\nآدما آرزوهاشون براساس مهارت ها و فکراشونه ...،کسی که دکترا داره،استاد دانشگاهه، توی سرش پر از کتاب هاییه که خونده،وقتی یه اتیکت مهم رو شه،...مگه می شه آرزوهاش شبیه آرزوهای من باشه؟!.... اما...هر چی باشه این کارا به من آرامش می ده،حس می کنم شبیه آرزوهام شدم خونه،زندگی تو محیط امن،غذا درست کنم مهمون داری کنم،بچه ها رو بزرگ کنم،حد من اینه.\r\nشبیه یه نوکیا یازده دو صفرم، که توقع ازش در حد یه تماس و فرستادن مسیجه؛ اما توقع از آیفون سون هزار چیز ناشناخته است.\r\nمهری لبخندی زدو گفت:مهم نیست تو چی کاری انجام می دی،مهم اینه که تو توی هر کاری هستی، به بهترین نحوه انجامش بدی. همه ی آدم ها شبیه هم نیستند،این خونه، این بچه ها، این زندگی، فعلا به استاد دانشگاه نیازی نداره. بله، باید درستو بخونی چون تو دوتا بچه داری بزرگ می کنی، باید پویا باشی و تحصیل کرده، تا بنا بر نیاز بچه ها پاسخ گو باشی، اما الان موقعش نیست. الان اون زمانیه، که تو مرافبشون باشی و محبت کنی و خداروشکر کنی، قبلا تو مهد کار می کردی و می دونی باید چی کار با بچه ها کرد.\r\nدستمو گرفت و گفت:هیچ کس صاحب خونه نیست،همه مثل همیم،کسی توی این دنیا نه مالکه نه صاحب،همه مستأجریم،سهم من و تو و بردیا و این بچه ها یکیه. امرزتو خوب بگذرون،دیروز که گذشت؛ فردا هم نمی دونیم میاد یا نه،الا\r\n\r\nنیلوفر قائمی فر, [۰۷.۰۹.۱۷ ۲۲:۰۵]\r\nن ولی هست،پس تو هر شرایطی هستی ، هر جا قرار داری ، سعی کن به بهترین شکل بگذرونیش . بذار اگر آخرین لحظه ی زندگیته ، بایه خاطره و یه صحنه ی خوب تموم بشه.\r\nبه مهری نگاه کردم... پس این طوری،این قدر آروم و با رضاییت زندگی می کنه؟...\r\nباهم خرید رفتیم، برگشیم و غذارو تو آرامپز بار گذاشت. به بچه ها شیر دادم‌ زنگ زدم اون خانمی که خونه رو تمیز می کرد \"رفعت خانم\"اومد،تا خونه رو گرد گیری کنه. سالاد درست کردم و میوه ها رو شستم...بچه هارو تک تک حموم بردم. چون رفعت خانم بود ، می تونستم ازش کمک بگیرم بچه هارو حموم ببرم...\r\nبردیا حوالی شش زنگ دوباره:\r\n_زحل!من امشب هفت میام،به بهار گفتم زودتر بیاد کمکت.\r\n_کمک چی ؟ من کارامو کردم.\r\nبردیا با تعجب گفت:\r\n_رفتی خرید؟مهری رو تنها گذاشتی؟\r\n_نه با مهری خانم رفتم.\r\nبردیا _بلند کردی زن مریضو بردی؟\r\n_خسته شده بود از خونه موندن، سریع خرید کردیم اومدیم، ناهار دادم خورد، یه خورده خوابید. ،الان هم بالاس، بچه ها پیششن.\r\nبردیا_غذا بگیرم؟\r\n، _نه درست کردم.\r\nبردیا _سها اومده؟\r\n_سها؟!!مگه شب میان؟\r\nبردیا_پس چه طوری؟...\r\n_من اون زحلی که می شناسی نیستم.\r\nصدای زنگ اومد و گفتم:\r\n_فکر کنم بهاره، کار نداری قطع کنم؟\r\nبردیا_نه خداحافظ.\r\n_خداحافظ \r\nدر رو زدم و دیدم بهار با منیر خانم و سهاست...،بعد رو بوسی بهار گفت:\r\n_بردیا گفت:زودتر بیام کمکت.\r\n_آره الان زنگ زده بود، من کارامو کردم.\r\nمنیر خانم لبخند پیروزمندانه زدو گفت:\r\n_به تو می گن کد بانو.\r\nسها_با دو تا بچه چه طوری؟!سپنتا نمی ذاره من جنب بخورم.\r\nمنیر خانم با خنده گفت:می خوای بیا پیش زحل دوره ببین پس.\r\nبهار بی صدا خندید و سها منیر خانمو با غیض نگاه کرد. منیر خانم گفت:\r\n_بچه هام کجان؟\r\n_پیش مهری خانمن. ،خوابوندمشون ، مهری خانم گفت:\"بیار بالا بذار پیش من \"\r\nسها_چه دل بزرگی داری.\r\n_چرا؟!\r\nسها_اون زن مریضه، یه وقت میاد بچه ها رو بلند کنه،ضعف میاره، بچه از دستش می افته.\r\nبهار_وا!ضعف چیه؟!مگ فللجه بنده خدا!\r\nسها_بیماره خوب!\r\n_من به مهری خانم بیشتر از خودم اطمینان دارم،هیچ کاریو بی اطمینان و اعتبار انجام نمی ده.\r\nسها_وا؟!خوبه!ماشاالله انگار این چهار سال طوفان به پاشده هان؟\r\nبهار از تو آشپز خونه گفت:\r\n_وای آخ جون خورشت کرفس درست کردی؟\r\nسها_فقط کرفس درست کردی؟\r\n_نه بره کباب شده هم تو فر گذاشتم .\r\nسها یکه خورده نگام کردو و بهار زد زیر خنده و سها گفت\":\r\n_آخه مانی دوست نداره!\r\n_مگه مرد هم بد غذا می شه؟!...،قبلا سنگ هم می خورد ، حالا ادا دار شده؟\r\nبهار_نه بابا می خوره.\r\nمنیر خانم از پله ها اومد پایین و گفت:\r\n_زحل مادر بیابرو بچه هارو بیار.\r\n_اِه! بیدار شدن؟\r\n_نه مادر، خوابن، مهری خانم خسته شده، می خواد بخوابه.\r\nبهار _من می رم میارمشون.\r\nسها_ای کاش از خونه غذا برمی داشتم.\r\nشاکی گفتم:چرا؟!\r\nسها_آخه سپنتا که نمی تونه خورشت بخوره.\r\nبه منیر خانم نگاه کردم. شاکی نگاه از سها گرفت و سها گفت:\r\n_ این غذا چربه برای بچه.\r\n_تو توی قابلمه رو دیدی؟غذارو میکس کن بده بچه دیگه.پس فردا هیچی نخورد ، بعد کاسه چه کنم چه کنم دستت بگیر،تو همین روستای ما،مادر یه نون بربری رو نصف می کردن می دادن دست بچه،بچه تا صبح تا ظهر اون رو سَق می زد،هر چی می خوردن هم به بچه می دادن،بچه هم عین رستم دستان بود،نه مریض بود نه زار می زد...\r\nسها_این طور ، با شیوه ی نون بربری پس می خوای آوا و آوات رو بزرگ کنی؟\r\nمنیر خانم_آره مادر ، به همون شیوه بزرگ کن،قدیم این سوسول بازی ها نبود...\r\nسها_قدیم سواد نداشتن،مادر جون شما دیگه چرا ؟... یه عمر اون ور آب بودید،از شما بعیده؛زحل هم تجربه نداره...\r\n\"سها باز رفت بالای منبر \"چایی ریختم وشیرینی آوردم و سها همین طور از کارای خودش تعریف می کرد...حوالی هفت ونیم اینا بود که بهناز و دوتا برادراش اومدند.\r\nبردیا اول رفت تو اتاق به بچه ها سر زد، بعد اومد تو آشپزخونه و در آرامپزو برداشتو گفت:\r\n_ خورشت پختی؟ پس این چیه؟ \r\nبه تابه ی رو اجاق اشاره کرد و گفتم\":\r\n_سها بعد یه ساعت سخنرانی دستور داد که اینم درست کنم، چون مانی و بچه اش خورشت کرفس دوست ندارن.\r\nبردیا اخم کرد وگفت:\r\n_بچه ها رو ول کردی وایستادی دوباره غذا درست کردی؟\r\n_مامانت اینا کمکم کردن...\r\n\"ظرف میوه رو از تو یخچال در آوردم و بردیا گفت\":\r\n_چرا شومینه رو روشن کردی؟\r\n_بچه ها رو بردم حموم،گفتم خونه یه کم گرم بشه، سرما نخورن.\r\n_تنهایی بردی؟ جفتشونو با هم؟!!\r\n_نه یکی یکی بردمشون، این رفعت خانم...\r\nمنیر خانم اومد تو آشپز خونه و گفت:\r\n_مادر چرا نمی ری لباساتو عوض کنی؟،همین طوری با لباس بیرون ایستادی، بازجویی می کنی؟\r\nبردیا_باز جویی چیه مادر؟\r\nصدای گریه ی یکی از بچه ها اومد، زیر غذا رو تا اومدم کم کنم بردیا عصبانی گفت:\r\n_این لامصبو ول کن،برو به بچه برس،انگار رستورانه منو دادن.\r\n_زیرشو کم کنم می رم دیگه. تا بچه گریه کنه،بالا سرش ظاهرش بشم؟شیر بدم؟مهری خانم می گه این طوری بچه ها تو بزرگ سالی پرخوری عصبی می گیرن.\r\nبردیا د\r\n\r\nست به کمر به سقف نگاه کرد و گفت:\r\n_یکی کم بود، شدن دوتا.\r\nمنیر خانم با گلایه گفت:\r\n_اه!اون تجربه اش زیاده. خوبه که زحل گوش می ده،مثل زن داداشت خوبه ؟ علامه ی دهر!\r\nمانی اومد تو آشپزخونه و گفت:\r\n_به به شکم جان امشب از عزا در میای.\r\nمنیر خانم_وا!مادر مگه تورو گشنه نگه می دارن؟\r\nمانی_والله کم نه.\r\nبردیا با حرص گفت:این قدر با عرضه ای...:آرنج منو با حرص کشید و گفت\":بیابرو...\r\nآرنجمو با خجالت از دستش بیرون کشیدم و به طرف اتاق بچه ها که نزدیک آشپزخونه بود ، رفتم. دیدم بهار وبهناز تو اتاقن، بهناز گفت:\r\n_ساکت شدن، ولی فکر کنم باید عوضشون کنی.\r\nسها اومد تو اتاق . پوشک بچه رو آوردم و بهناز گفت:\r\n_بزنم به تخته زحل چه رو اومدن.\r\nسها_شیر خشک پف میاره دیگه.\r\nبه سها نگاه کردم و گفتم:\r\n_شیر خشک نمی دم، بردیا نذاشت.\r\nسها_خوب شبا شیر خشک بده، بردیا که ور دل تو نخوابیده ببینه...\r\n\"به سها عاقل اندر سفیه نگاه کردم...اینارو گفت که به این جا برسه،به بهار و بهناز یه نیم نگاهی کردم و سرمو به زیر انداختم و جواب نداد م و سها گفت\":\r\n_هان؟زحل؟نکنه بردیا میاد پایین \"یکه خورده به سها نگاه کردم و سها گفت\":\r\n_حواست که هست بردیا متاهله؟،تو نباید بچه هات و شرایطتتو به خطر بندازی...\r\n_سها خانم!\r\n\"سر هر چهار تامون به طرف در برگشت،بردیا عصبی و با صورت برافروخته تو چها چوب در ایستاد بود با صدایی کنترل شده گفت\":مانی صدات می کنه.\r\nسها_نچ باز چی شده...\"از جابلند شد و رفت بیرون و بردیا اومد داخل در اتاق و بست و گفت\":\r\n_وایستادی برّ و برّ نگاش می کنی؟\r\nجوابشو ندادم و زیر انداز بچه هارو پهن کردم وبردیا اومد کنارم زدو گفت:\r\nگفت:با توام...داره می بره و می دوزه،اینا که تو این خونه نیستن...\r\n_اومد، سیر تا پیاز تعریف می کنم، مبّرا بشی.\r\nبردیا شاکی گفت:من نیازی به مبّرا شدن ندارم.\r\n_مگه نمی گی دخترا تو خونه نیستن که بگن \"نه داداش بالاست پایین نمیاد \"...\r\nبردیا_اصلا به اون چه؟من بگم؟من جواب بدم؟\r\n_من نمی تونم بگم به تو چه؟ الان برمیگرده از سر ماجرارو می گه ، که بکن نکن بگه...\r\nبردیا شاکی تر گفت:آره تو هم دهن بین...\r\nشاکی نگاش کردم وگفتم:چی می گی؟معلومه؟\r\nبردیا _همین چهار سال قبل همین سها زیر پات نشسته بود،تو تو دهنشو نگاه می کردی و اون نسخه می پیچید.، که روزگارمون به هم پیچید.\r\nبه دخترا نگاه کردم، ساکت مارو نگاه می کردند،آوا رو بلند کردم گذاشتم تو تختش و بالا سر آوات رفتم و بردیا اومد پشت سرم و گفت:\r\n_بیا بگو : \"به تو چه! بکش بیرون از ما\".\r\n_من پشت سر خودم حرف نمی ذارم.\r\nبردیا_آره خوب!تو \"الف تا ی\"همه چیو باید برای سها بگی.\r\n_چیزی نیست که تعریف کنم بردیا،من این هفته اولین باره که دارم با تو حرف می زنم ، تو هم نطقت جلوی همه باز می شه، منو سکه ی یه پول کنی.\r\nبهناز_ای وای ! بهار بلند شو بریم.\r\n_نه کجابرید؟همین جا بمونید،الان میشیم هند جگر خوار و شمر که رو هم ریختن.\r\nبردیا_آهان تو اینو می دونی؟پس بگو \"به تو چه\"تموم شه بره،من برای خواهرو برادرام توضیح نمی دم ، برای اون توضیح بدم،که پاشه بره بالا شروع کنه به توضیح دادن.\r\nآواتو خوابوندم، به بردیا نگاه کردم و بهار گفت:\r\n_زحل جون ببخشید!ولی داداش راست می گه\r\n\"بهناز آروم گفت\":\r\n_هیس بهار!\r\nبهار_آخه به من برمی خوره،حتما به زحل هم برخورده دیگه.\r\nبردیا چشماشو ریز کرد و گفت:\r\n_چرا؟چی گفت؟\r\n_ای بابا بیاید بریم بزنیمش دلمون خنک بشه\r\nبهناز خندید و گفت\":\r\n_این دوتا هم دلشون پره.\r\nبهار_می گه: \" بردیا متاهله ها...\"\r\n_بهار جان!\r\nبردیا شاکی به من گفت:\r\n_وایستادی برو بر نگاه می کنی؟تو تعادل نداری دیگه،نه به اون موقع درسته قورت می دادی آدمو، نه به الان.\r\nشاکی تو چشمای بردیا نگاه کردم و گفتم\":\r\n_اون موقع چیزی نداشتم از دست بدم ، الان کمترین چیزی که دارم آرامشه که دست کسی آتوش نمی کم.\r\nبردیا تو چشامم از چپ به راست، از راست به چپ نگاه کرد و از جاش بلند شد و رفت بیرون و بهناز گفت:\r\n_تو حرف نزن،بذار بردیا تذکر بده،عاقلانه همینه،سها از بیرون قضیه همه چیو میبینه...\r\nبهار با حرص گفت:\r\n_همین خانم دوسال قبل باعث شد الکی الکی بایه آدم که نمی شناسم، عقد کنم، چون راه رفت و گفت:\"بدون محرمیت رفت و آمد و مهمونی و سفرو ..اشتباهه،این جا ایرانه، بهار جان اگر دوتا همسایه رفت وآمد تورو ببیند و این آقا نشه ، نفر بعدی بیاد، بهت می گن دختر پسر بازه،دوسش داری ، تحقیق هم شده،ازدواج کن،عشق بعد از ازدواج پیش میاد،منم مانی رو عاقلانه انتخاب کردم،عاشقانه زندگی می کنیم..\" .آخرش چی شد ؟ یه دیوونه ی روانی به پستمون خورد ، که مرتیکه سادیسمی بود. دفعه ی اول رابطه یه فصل گرفت منو زد.\r\n\"با چشمای گرد و با تعجب گفتم\":\r\n_خاک برسرش گراز وحشی! واقعا؟!...\r\nبهار_آره دیگه ... کی می خواست تو تحقیق اینو بگه ؟ مثلا همسایه می دونه یکی با این آقا بخوابه، قبلش باید کتک بخوره؟ من چرا باید الان یه مهر طلاق تو شناسنامه م باشه؟!که مردم برام حرف در نیارن؟!\r\n... مرده شور حرف مردموببرن که من بخاطرشون سه هفته تنم کبود بود. بعد داداش احمق من می گفت \"خوب عقد نمی کردی\"، خوب زن تو گذاشت؟.. هر روز خونه ی ما بود و رو اعصابمون.\r\nمن ده سال آمریکا زندگی کردم،به حقم اجحاف نشد،این خانم با حرفاش باعث شد من لطمه ای ببینم که هنوز بعد از دوسال، مرد بهم نزدیک می شه، فوبیام عود می کنه. من اگر بیشتر رفت و آمد می کردم، باهاش سفر می کردم،_ نه طولانی حتی یک روز_ یه جایی سوتی می داد. من که احمق نیستم، می فهمیدم. حداقل الان از فعالیت های روزنه ام ساقط نبودم.بیا ! نمی تونم برم سرکار ، چون از مردا می ترسم،حالمو بد می کنن، منم معمارم ، همه کاراگرا و مهندسا مَردن،شدم نون خور برادرم.\r\nبا ناراحتی گفتم:ای وای!\r\nبهناز_تو گوش کن خواهر من؛ برو پیش روانشناس،مشکلت حل می شه،همه ی مشکل های ما از اینه که خودمون نمی خوایم حل بشه.\r\nبهار _من باید با خودم کنار بیام. برم پیش روانشناس و حرف هایی رو که می زنه رو قبول نداشته باشم، چه فایده ای داره؟\r\n_اما همون حرفا،کمترین کاری که می کنن، اینه که افکارتو الک می کنن.\r\nبهار_اگه بگه باید با یه مرد رو به بشی چی؟خوب یارو رو در رو می کنن، مشکلو می ذارن سر راهت تا باهاش مواجه بشی ترست بریزه.\r\nبهناز_یه هو یه مرد کته کلفت نمیارن که... به مرور حل می شه.\r\n_می خوای من باهات بیام؟\r\nدر اتاق باز شد و مانی و گفت:\r\n_زحل!شام نمی دی،هلاک شدیم\r\nخندیدم و گفتم:چرا اومدم...\r\nسر شام منیر خانم گفت:\r\n_بردیا برای شناسنامه ی بچه ها اقدام کردی؟\r\nبردیا_نه هنوز.\r\nمانی_چرا دست دست می کنی؟!\r\nبردیا_می رم.\r\nمانی_به نام مهری شناسنامه رو می گیری؟\r\nبردیا_شامتو بخور \r\n\"به بردیا یه نگاه کردم \"\r\nسها_آره دیگه... پس به نام کی؟ هرچی باشه...\r\n\"شاکی به سها نگا کردم،به تو چه آخه!اگر یه درصد هم قراره بردیا اسم منو به عنوان مادر بچه ها ثبت کنه، تو نذار.\r\nبا بغض به بردیا نگاه کردم، یه نیم نگاه کردو سریع نگاهشو به طرفم برگردوند و سرشو تکون داد و گفتم:\r\n_من به دنیا آوردمشون.\r\nسها_خوب درسته عزیزم تو به دنیا آوردیشون، ولی...\r\nبا تشر به سها گفتم:\r\n_سها می شه یه لحظه ساکت بشی؟!اونا بچه های منن، بچه های تو نیستند که هی نظر می دی، نظرتو برای خودت نگه دار \r\n،چه لذتی می بری که از این که من هیچ سهمی از بچه ها نداشته باشم؟ یه لحظه خودتو جای من بذار،خوبه تو شناسنامه ی سپنتا جای اسم تو اسم من باشه؟\r\nسها با اخم و حرص گفت:\r\n_چه ربطی داره،تو زن بردیا نیستی ، من زن مانی ام.\r\n_تو اصل ماجرا چه فرقی می کنه،م؟ من فقط حامل بچه ها نبودم،من کاملا مادرشونم.\r\nسها_تو تعهد دادی.\r\n_به تو چه آخه؟\r\nمانی _زحل!\r\nاز جابلند شدم وبردیا صدا کرد:زحل...\r\nداشتم از بغض و کینه می ترکیدم، نمی خوام وقتی شناسنامه هاشونو بازمی کنن، فکر کنن مهری مادرشونه،من مهری رو دوست دارم،اما بچه ها حق منن، تنها دارایی منن، نمی خوام منو پرستار بدونن...\r\nبه اتاق بچه ها رفتم. پسرم که رو تخت اولی بود رو بغل کردم و با گریه گفتم:\r\n_من مامانتونم، من به دنیا آوردم،من شب تا صبح بیدارم...چرا منو کسی درک نمی کنه؟... حق منید...حق من... چرا رفتم...چرا این زندگی منو رها نمی کنه...خدایا خدایا اگه اینارو از من بگیری... خدایا این عادلانه نیست...من دردامو کشیدم...\r\nپایین تخت دخترم نشستم و گفتم:\r\n_من مامانتونم،دارن یه کاری می کنند شماها ازم جدامحسبوب بشید...خدایا این طوری نکن، بچه هام نه...من مامانشونم...من مامانشونم...\r\nاین قدر گریه کردم که همون جا پایین تخت آوا خوابم برد، تا یه وقت حس کردم دستم سبک شده،دلم فرو ریخت، فکر کردم آوات از دستم افتاده، یه جوری پریدم که بردیاآروم گفت:\r\n_منم،منم نترس.\r\n_فکر کردم بچه افتاده.\r\n_چرا این جا خوابیدبی؟\r\n_ساعت چنده؟مادرت اینا کجان؟\r\nبردیا_رفتن.\r\n_رفتن؟ چرا منو صدا نکردی...\r\nبردیا _مادرم گفت بذاریم تنها باشی.\r\nبا غصه روی آوا رو کشیدم و بردیا صدام کرد:\r\n_زحل!\r\n_من هیچ حق و حقوقی نمی خوام،باشه، پرستار می مونم،اما من مادرشون بمونم...این حقو نگیرازم بردیا\"\r\nرفتم نزدیکش و گفتم \":به خدا دق می کنم،دق می کنم.\r\nبردیا_باید از مهری اجازه بگیرم.\r\n_اجازه؟ برای مادریِ من؟\r\nبردیا_منطقی باش،من درکت می کنم اما وجود این بچه ها به خاطر مادر نشدن مهری بود.\r\n_اما مهری خانم که تو عمل لقاح تأثیری نداشته \r\nبردیا_زحل!مهری بچه خواست ، حالا بذارمش کنار؟\r\n_نه ، کنار نذار ولی...منو مادرشون کن...تو رو خدا بردیا،من تعهد می دم حقی نخوام، ولی فقط مادر بشم...\r\nبردیا با سکوت و ترحم نگام وکرد وگفتم:\r\n_نمی خوام بزرگ بشن،تو صورتم نگاه نکنن. بگن \"تو چی می گی؟تو یه دایه بودی\"بردیا من مردم و زنده شدم تا اینا به دنیا اومدن،حقمه که مادر بمونم،ادعایی نمی کنم اما حقمو ازم نگیر تو رو خدا...\r\nدستشو گرفتم و گفتم:تو رو خدا بردیا،مهری خانمو راضی کن،هر کاری بگه می کنم... می دونم...می دونم اون خواسته بود...من بچه هار و یه جور تربیت می کنم که از من بیشتر دوستش داشته باشند\"\r\nبهش بگن مامان مهری \"یادشون می دم همیشه ازش اجازه بگیرن، بهش احترام بذارن.\r\nبردیا با ترحم نگاهم کرد و گفتم:\r\n_این کارو می کنی؟\r\nبردیا سری تکون داد و آروم گفتم:\r\n_حساب مارو از بچه هام جدا کن،منو با بچه هام تنبیه نکن،منو با خودت تنبیه کن،همین که باهام عصبی حرف می زنی، همین که بهم اعتماد نداری،دوسم نداری دیگه...برای من درده، دردی که یادم رفت چند سال زندگی زناشویی با یه مرد داشتم که مُرده...اون موقشم یادش نبودم ... همون موقع که زیر یه سقف باهاش بودم... من درد دارم... من پر از درد و از دست دادن هستم. بچه هامو ازم نگیر،خونواده ام رو از دست دادم،عشقمو از دست دادم،دوباره خونواده امو از دست دادم،همسرمو از دست دادم...\r\nبردیا_بچه امونو، بچه امونو نگفتی...\r\nبا یه سکوت محض نگاش کردم،چرایادش نمی ره ؟ چرا این قدر براش مهمه؟ ،همیشه در موردش حرف می زنه ...\r\n_چرا این قدر در موردش حرف می زنی؟\r\nبردیا با یه حال عجیبی گفت:\r\n_تموم اون شبا،اون ماه ها وسال ها می گفتم:اگر زنده می ذاشتیش،هردوتونو داشتم...بارها و بارها به شبی که اون بچه شکل گرفت ، فکر کردم. از خودم پرسیدم: \" خودم می خواستم ؟ به عمد انجام دادم ؟ یا اتفاقی بود؟\" وقتی به آخر قضیه فکر می کردم، می دیدم دلم اون بچه رو خیلی می خواست،دلم می خواست دقیقا بهونه ی مانی رو داشته باشم. کسی ازم نخواد تورو تفسیرو توضیح بدم...دلم نمی خواست خونواده ام بگن: \"بردیا پدرو مادرش کی ان؟ کجان.؟.\" .برای من تو مهم بودی، نه کی وکجات...نمی خواستم حتی یه روز از من جدا بشی،فرصت رسم ورسوم نمی خواستم،پدرو مادرم از مانی و مدل ازدواجش شاکی بودن، بدون شک می خواستن سر من تلافی کنند،سر من بیان،تحقیق کنند... حالا خواستگاری ، حالا نامزدی،حالا یه مدت عقد... من از این پروسه بیزار بودم،دلیل برای حذفشون می خواستم، حداقل حذف خیلیاش،برای این که ازت دور نباشم...حتی وقتی بابام مریض بود ، حساب اینو کردم،بیام بگم به خاطر بابا داریم سریع ازدواج می کنیم ، تو توی دست من بودی؛ کسی رو جات نمی خواستم ، تو زندگی من بودی،باهات زندگی کردم، زیرو بمتو حفظ بودم،بهت گفتم:زندگیم... آرامش...فکر می کردم منو درک می کنی ، مثل منی...مثل من بودی...\r\n_بودم...\r\nبا صدای خفه که بغضشو حاشا می کرد ،گفت:\r\n_نبودی، تو تنونستی درکم کنی.\r\n_آره ... وقتی که فکر کردم رفتی و نمیای.\r\nبردیا سری تکون دادو گفت:\r\n_چه طوری ازمون گذشتی؟ این سوال چهار ساله منو پیر کرده...\r\nبا بغض و چشمای پراز اشک گفتم:\r\nنگذشتم \"دستمو رو قلبم گذاشتمو گفتم\":هر لحظه این جا،این جا سوخت،تپید و فرو ریخت،شکست،ایستاد...\r\nشالمو کنار زدم ششَو گفتم:\r\n_چی می بینی؟\r\nآروم انگشتای دستشو از بین موهای بلندم عبور داد و با همون بغض گفتم:\r\n_تعهدمو،دست بهشون نزدم،اما سیاه نموندن مثل قبلنا،غصه ی این \"روی سینه،طرف چپ زدم وگفتم \":سفید شون کرد ، نگار تو اوج جوونی پیر شدم.\r\nسرمو نوازش کرد،لبشو به دندون گرفت تا بغض مردونه شو قورت بده،سرمو بی صبرانه به آغوشش کشید،قلبم انگار به شوک وصل شد و بی وقفه شروع به تپیدن کرد،همون بوی تنو می داد،همون گرما ، همون صدای تپش قلب،خودمو جمع کردم تو بغلش،چهار ساله لزش دور بودم،دارم جنون می گیرم...\r\nبا حرص آروم گفت:\r\n_گفتم \"حق نداری بری وقتی من تو زندگیتم \"یادت میاد اون شب که با مانی دعوات شد ؟ اینو بهت گفتم تا بفهمی که نباید ازم جداشی؛گفتی بهم وقتی می رم تو نخوای \"کی بهت گفتم برو ؟ به اجازه ی کی رفتی؟به اجازه ی کی دنیامو خراب کردی...\r\nسرمو بوسید و گفت\":باید بهت می گفتم...فکر کردم فهمیدی فکر کردم نگم هم می دونی حالا من هستم خیالم راحت بود ازت... نمی خوام بگم ببخشید ، چون باید می موندی،من تو رو از لجن نکشیدم بیرون که ولت کنم،من حتی با اون وضع گذشته می خواستمت،عاشقت بودم...برام تو مهم بودی...\r\nسر بلند کردم قلبم شارژ شده بود،انگار یه انرژی مازاد توی سینه ام فواره می زد،الان تو بغلشم ، تو بغل کسی که عاشقشم،من منتظرش بودم ، تمام روزای گذشته منتظر بودم ، مثل یه معجزه بود،برگرده توی چشمام بی وقفه عمیق نگاه می کرد،آروم گفتم:\r\n_دیگه عاشقم نیستی؟\r\nدرست عین یه عطش خیلی شدید بود،یه عطش توصیف نشدنی،این قدر که نفس کم می آوردیم ، ما دست نمی کشیدیم،هیچ وقت ، حتی وقتی باهم زندگی می کردیم، وقتی یه شب خیلی خوب باهم داشتیم،حتی برای اولین بار...هم این طوری نبوسیده بودیم،این بار با یه درد دوری عمیق این بوسه شروع شده بود،هر قدر ادامه داشت میل به بیشتر ادامه دادن تموم نمی شد؛حتی چند بار تو ذهنم چندتا تیتر اومد:\r\n+بردیا متاهله\r\n+زحل بسه، تو زنش نیستی \r\n+زحل تو زن صالح هستی \r\n+مهری خانم!\r\nاما همه ی تیترا تو یک صدم ثانیه خط می خورد.\r\nنفس زنان همدیگرو نگا می کردیم،بی تاب تو صورتم نگاه می کرد،موهامو کنار زد،بیشتر و بی تاب تر به جزء به جزء صورتم نگاه کرد،دستاش کنار صورتم بود،کنار دستشو بوسیدم و گفت:\r\n_دارم دیوونه می شم زحل.\r\nبا غم سنگینی گفتم:\r\n_دیگه نمی شه بردیا...\r\nبردیا_تو زن منی \r\nیکه خورده نگاش کردم و گفت:\r\n_نذاشتم خطبه رو باطل کنند یا ساعتیش کنند، نذاشتم صیغه بخونن، متن خطبه مقابلت بود که امضاءکردی،فقط نخواستم به خاطر مهری ثبت بشه،متن خطبه عقد دائم بود؛نمی خواستم از دستت بدم...\r\n\"قلبم هری ریخت،حس کردم دنیا ایستاده \"\r\n_نمی دونستم چه کار کنم، نمی خواستم همه چی تموم بشه...\r\n_عقد؟!\"شوکه بردیا رو نگاه کردم و گفت\":\r\n_حاج آقارو راضی کردم که صیغه نخونه،گفت باید تو بدونی گفتم،متن کتبی رو بهت می دم بخونی ، همه رو امضاءکنی،می دونستم نمی خونی،برای همین خواستم روز عقد حواست جمع نباشه ، طلعت یا حاج محموم همراهت نباشند که هوشیارت کنند حال تو این قدر وخیم بود که تو دنیا نبودی...تو هیچ وقت متنو نمی خونی،تو،تو کار صیغه وعقد نبودی فرمشو نمی دونستی ، امضاء می کردی چون می خواستی هر جور شده شوهرتو نجات بدی،من نمی تونستم باز ازت دست بکشم،همون شبی که فهمیدم اون زن تویی با خودم کلنجار رفتم گفتم ولش کن بردیا ،اون رفته،اما نمی تونستم بی خیالت بشم،دست دست کردم، فکر کنم ببینم می خوامت...من نمی تونستم بگذرم، تمام چهار سال گذشته رو به تو فکر بودم ، حالا مادر بچه ام می شدی.\r\n_پس صالح چی می شد؟\r\nبردیا سری تکون دادو گفت:\r\n_نمی دونم ، من زندگیمو می خواستم.\r\n_بردیا!مهری چی؟\r\nبردیا_من با مهری رابطه ی زناشویی ندارم.\r\n_بچه پس بهونه بود؟\r\nبردیا_نه تقدیر تو رو به من برگردوند، وقتی مدارکو دیدم از شوک بیرون نمی اومدم،من نمی دونستم کجایی،سها هیچ وقت نگفت تو کجا رفتی،غرورم نذاشت که بیام دنبالت ، چون لهش کردی بودی، تا بیام، تا تصمیم بگیرم که باید برت گردونم، فهمیدم حامله بودی ، سقط کردی،یه کینه ی سنگین افتاد تو سینه ام ،روزهای زیادی لعنتت کردم، هوای یکی زده به سرت،رفتی پی زندگیت،خودمم لعنت می دادم،حالم اصل خوب نبود،خواب های پریشون،قرص آرامبخش،یکی از دوستام گفت:\r\nبرو دنبالش، این که نشد کار، تو داری خودتو نابود می کنی،برو حداقل شک نکنی به نامردیش...اومدم ...\r\nبا شوک گفتم:\r\n_اومدی؟کی؟چرا من نفهمیدم؟چرا نیومدی پس دنبالم؟\r\nبردیا توی چشمم،جستجو گر نگام کرد و آروم گفت:منتظر بودی؟\r\n_همیشه \r\n_چرا ازدواج کردی\r\nبا بغض و درد گفتم \":چون هیچ کسو نداشتم که پیشش بمونم،تو ترکم کرد ه، بودی فکر کردم هیچ وقت نمیای،فهمیدم امیدمو ازدست دادم ، پدرو خواهرم مردن...داشتم خفه می شدم از اون حال بد...سر بار طلعت اینا بودم...\r\nبردیا از جا بلند شد به طرف پنجره اتاق رفت و گفتم:\r\n_بردیا بچه ها...\r\nبردیا_اگه مهری اجازه داد زحل،این که تو این جایی،این که بچه های مشترک داریم؛این که من با خود خواهی تورو به عقد خودم در آرودم و مهری رو دور زدم همش بخاطر خواست مهریِ،نمی خوام خیانتم و پر رنگ کنم با بغض گفتم:من بچه هامو می خوام.\r\nبردیا برگشت و با حرص گفت:\r\n_برای توأن دیگه،دیگه چه طوری می خوایشون.\r\nنزدیک بردیا شدم،یقه ی بلوزشو میون پنجه های دستم گرفتم و با چشمای مملو از اشک گفتم:\r\n_به اسمم باشند...اسمم تو شناسنامشون باشه،اینو می خوام.\r\nبردیا باز به سقف نگاه کرد و گفت:شروع شد.\r\nرو پنجه ی پام ایستادم دستمو دور گردنش انداختم بی تاب گفتم:\r\n_از من نگیرشون،بردیا من اگر حس کنم هیچ جا تو زندگیشون نیستم، می میرم،تو زندگی تو هم نیستم تو زندگی بچه هام هم نیستم،شبیه یه روحم تو زندگی شماها.\r\nبردیا اصلا نمی شنید صدامو ... بی تاب به صورتم نگاه می کرد،کمرمو بیشتر به طرف خودش کشید و زیر لب گفت:_ولی تو زن منی، مادر بچه هامی،دلم تنگ شده زحل...نمی تونم دیگه، این سه ماه بدتر از چهار سال گذشته بود...\r\n\"دستمو گرفت و گفتم:وایسا بچه ها...\r\nبردیا_بچه ها خوابن \r\n_مهری خانم...\r\nبردیا_مهری شب دارو می خوره،داروهاش قوی ان، نمی تونه بیدار شه.\r\n_خیانت...بردیا برگشت نگام کرد و گفتم\":اگر بفهمه چه طوری تو چشمش نگا کنم؟اون زنه خوبیه!\r\nبردیا چشماشو ریز کرد و گفت:زحل!چی می گی؟\r\n_بردیا من سال ها به اجبار ، بعد به اختبار مواد فروشی کردم،تموم اتفاقا زندگیم دردناک بوده،تموم اعضای خونوادمو تعلقاتمو از دست دادم چون...چون من با مواد همین کارو با دیگرون کردم ، همه ش به خدا گفتم \"چرا من؟!چرا این قدر باید بی چاره باشم...\"بعد فهمیدم چون منم راه درستی رو نرفتم،چون به گناهم ادامه دادم...می ترسم بردیا،دارم از دوریت دیوونه می شم،تموم اون سال ها،این روز ها چشمامو می بندم و تورو می بینم، تنم تب کرده از نبودنت،اما می ترسم که مهری بفهمه و بازم...\r\nبردیا صورتم و به احاطه یدستش گرفت و گفت:\r\n_گوش کن زحل من نمی خوام این کارو بکنم،اما مهری اصلا نمی تونه با من رابطه ی زناشویی داشته باشه ، بیماره،قدرتشو نداره،شاید تو این دوسال زندگی سر جمع بیست بار هم با هم نبودیم...من چی پس زحل؟!مهری اینو درک می کنه؛تو این جایی ، زن منی...چه طوری تحمل کنم زحل؟!\r\nدستمو گرفت و دنبال خودش کشوند،اعتراف می کنم انگار تو سینه ام یه انرژی مضاعفی وُول وُول می زد ، می خوام\r\nبرم تو بغلش،دوباره تجربه ی باهم بودن،خاطراتمون زنده می شن،بعد این همه می خواییم کنار هم باشیم مثل یه زن و شوهر واقعی،بدون اون استرس که همیشه داشتم _که بردیا می ره،بردیا ولم می کنه،بردیا می ره سراغ یه زن دیگه..._ حالا پای دوتا بچه وسطه ،بعد چهار سال دوری ثابت شد بهمون که نمی تونیم،هر جا با هر کس باشیم وقتی به هم برسیم ، مثل دو قطب مخالف همدیگرو جذب می کنیم \r\nعطش بی انتهامون رفع نشدنی بود، مدام تو بغلش می گفتم \"زحل خواب نیستی؟!\"بعد زندگی با صالح تازه دارم می فهمم که چه قدر تفاوت داشتن با هم،زمزمه های بردیا،نوازشاش، این که منو بلده،می دونه کجا رئوف باشه ، کجا برام یه تجربه ی هیجان انگیز درست کنه؛این که می دونه در آخر نباید تنهام بذاره و بخوابه باید بایه محبت بیشتری منو تو آغوشش نگه داره، درست مثل عادت سال های قبل، فکر می کرد بازم می ترسم و کابوس می بینم،کابوسام با خودش کم و کمتر شده بودن و ترسم...\r\nبردیا_من همین جام زحل.\r\nخندیدم و گفتم:\r\n_ استرس ندارم، نمی ترسم \r\nبردیا نیم خیز شدو نگام کردو گفت:خوب شدی؟!!!دیگه ترس نداری؟\r\n_نه، وقتی با صالح ازدواج کردم، متوجه شدم که دیگه این مشکلو ندارم.\r\nبردیا اخمی کرد و گفت:چرا؟\r\n_قبلا می ترسیدم بری،ترکم کنی،تنهام بذاری ، این قدر اون ترس بد بود که کنارت بودنو زهرم می کرد ، این قدر ترسیدم که آخر هم از دستم رفتی.\r\nبردیا_من نرفتم زحل، تو عجولی.\r\n_من از هیچی نمی ترسیدم بردیا ، جز این که تو ترکم کنی،بگی برو،بگی تموم شد زحل...\r\nبردیا سری تکون دادو گفت:\r\n_به چی فکر می کنی زحل!تو مغزت چی می گذره؟1منو ببین ، رفتم با مهری، با این که از همه چیز و همه ی مشکلاتش با خبر بودم اما خودمو توبیخ کردم با خودم لج کردم،نمی خواستم کسی جاتو بگیره...من می خواستمت که الان این جایی هر روز از خواب بیدار می شدم و کنارم ندیدمت فهم خودمو لعنت کردم هم تورو هم اقبال خودمو،هر وقت بچه ای رو دیدم،زحل،دلم به درد اومد،چون بچه امو با خودخواهیت ازبین برده بودی،چون نتونسته بودم به اندازه ی کافی اعتمادتو جلب کنم؛زحل نمی خوام برگردم به گذشته،این سال ها بد گذشت.\r\n_مهری چی؟\r\nبردیا _مهری هست؛مثل سه ماه گذشته.\r\nسرمو رو سینه اش گذاشتم،سرمو بوسید و پتورو رومون کشیدیم...\r\n* * *\r\nآوات رو تخت مهری خانم چها ر دست و پا حرکت می کرد،مهری خانم با مهربونی می گفت:\r\n_ای جان پسر من...نیافتی مامان...\r\nبلند شدم و آواتو گرفتم و مهری خانم گفت:زحل!من به بردیا گفتم برای شناسنامه ها اقدام کنه\r\nسرمو به زیر انداختم،آوات موهامو تو دستش گرفته بود، به آرومی از دستش بیرون کشیدم ، گفتم:\r\n_مامان ؛ مامان موهامو نکش پسرم...\r\nسر بلند کردم دیدم مهری با لبخند نگام می کنه،لبخندی کوتاه و تلخ بهش زدم و کنار تختش رو صندلی نشستم و گفتم:\r\n_آوارو بگیرم؟ خسته نشید؟\r\nمهری _زحل_تو زن خوبی هستی،سختی زیادی کشیدی و حتما برای خدا خیلی ارزش داشتی که سختی هات و کارهاتو تو همین دنیا جواب دادی،دل بزرگی هم داری،چون مادر دوتا بچه هستی که من وقتی می گم مامان،پسرم،دخترم \"تو خم به ابرو نمیاری...\r\n_خوب شما هم مادرشونید،من حدمو می دونم مهری خانم.\r\nمهری _می دونم زحل عزیز...شاید هر کی جای تو بود خیلی کارها می کرد \"\r\nقلبم هری ریخت فهمیده با بردیا پنج ماهه رابطه دارم؟داره به در می گه دیوار بشنوه؟با تردید نگاش کردم و گفتم:\r\n_مثلا چی؟\r\nمهری لبخند زدوگفت:بگذریم،غذای بچه هارو نمی دی؟\r\n_چرا الان میام می دم...اول قرصای شمارو بدم.\r\nمهری _زحمت منم گرد تواِه.\r\n_من کاری نمی کنم فقط دارو می دم.\r\nمهری _می شه آوارو ازم بگیری \r\nآوات رو زمین گذاشتم، رنگ مهری یه هو پرید،آوارو گرفتم و گفت:\r\n_زحل کمکم کن بخوابم...\r\n\"صداش می لرزیدو عجولانه این جمله رو گفت:\r\nآوا رو رو زمین گذاشتم و با تعجب گفتم:\r\n_چی شد؟خوبی؟مهری خانم...\r\nمهری سری تکون داد...کمکش کردم تا دراز بکشه ، شروع کرد به تشنج کردن،با وحشت گفتم:\r\nای وای ای وای مهری خانم چی شدخاک برسرم... مهری. مهری خانم .\"\r\nهمین طور می لرزید و تکون های غیر ارادی و غیر قابل کنترل داشت،شونه هاشو نگه داشته بودم،آوا و آوات وسط اتاق به گریه افتاده بودن ، نزدیک یک دقیقه تشنج داشت،دهنش کف کرده بود،دستمالو برداشتم و دهنشو پاک مردم و گفتم:\r\n_آب بیارم براتون، الان زنگ میزنم اورژانس...\r\nمهری بی جون گفت:بچه ها...\r\n_خوبن، فقط گریه می کنند،الان زنگ می زنم...یه لیوان آب بهش دادم با ترس زنگ زدم اوراژنس و آدرس دادم و بعد زنگ زدم به بردیا و گفتم و گفت:خودشو می رسونه...\r\nآوا رو بغل کردم و رو روئوکش رو آوردم و گذاشتمش توش،جیغ کشید،آواتم تو روروئک خودش گذاشتم،آواتو دید جیغ وگریه اش تبدیل شد به نق نق ، آواتم نق نق آوا رو دید شروع کرد به نق نق زدن گفتم:\r\n_هیس هیس...بغل نمی کنم،هیچ کدومو بغل نمی کنم،مامان مهریو ببینید،باید پیشش مامان مهری باشیم ، بیایید بیایید...\r\n\"رفتم دم تخت مهری ، به سقف نگاه کردم با ترس گفتم:\r\n_مهری خانم!\"چشماشو به سقف برگردوند گفت\":جان؟\r\n_مهری خانم خوبی؟نترسیا، من پیشتم،زنگ زدم بردیا و اورژانسم تو راهن.\r\nمهری لبخند دردمندی زدو گفت:\r\n_من نمی ترسم عزیزم، من از پانزده سالگی سرطان دارم ، به همه جام زده، این قدر درگیرش بودم که دیگه نمی ترسم.،\r\n_سرطان؟\r\nمهری _اولین بار به سینه ام زد ،سال ها تو آلمان تحت درمان بودم،بهتر شدم، بعد یه سال بهبود،به ریه ام زد سریع فهمیدم،جلوشو گرفتیم، سه سال خوب بودم، خوبه خوب ... اون سال ازدواج کردم اما هفت ماه بعد ازدواج به رحمم زد...رحممو درآوردن،همسرم ازم جداشد .\r\nدستشو گرفتم و با غم نگاش کردم و لبخندی زدو گفت:\r\n_بعد درمان من هم چنان افسردگی داشتم ، سال ها سرطان نبود اما افسردگی بود و تحت درما ن بودم،افسردگیم بهبود پیدا کرد ، درس خوندم،چند سال تو یه آموزشگاه هنرهای تجسمی تدریس می کردم که یه روز تهوع شدید گرفتم ، رفتیم بیمارستان ، فهمیدم این بار به معده و روده ام زده...\r\nمن بارها شاخشو شکوندم اما این بار نمی شه زحل...به مغزم زده،برای همین تشنج می کنم و قدرت پاهامو از دست دادم.\r\nبا بغض نگاش کردم وگفتم:\r\n_چرا نمی شه؟همیشه می شه،شما بارها جلوشو گرفتید این بارم می شه.\r\nمهری _از قدرت خدا دور نیست ، اما من خسته شدم.\r\n_تازه بچه ها دارن بزرگ می شن؟مگه بچه نمی خواستید؟\r\nمهری _چرا!دلم می خواست همیشه مادر باشم ، این حسرتو نمی خواستم به گور ببرم زحل...\r\n\"مهری تا چشماش پر شد من جلوتر زدم زیر گریه،این قدر درد داشتم که تا درد یکی رو می دیدم ، خودم نزده شروع به سوگواری می کردم.\r\nاورژانس اومد و گفتن باید ببرنش بیمارستان ، گفتم:باید زنگ بزنم...به همسر...همسرشون...\r\nمهری _نگران نباش،بردیا انتقالم می ده بیمارستان خودش \r\n_بذار یه زنگ بزنم بیاد،من با دوتا بچه نمی تونم بیام...\r\nمهری_می دونم عزیزم، می دونم...\r\nبردیا نفس سوزان پله ها رو اومد بالا با نگرانی گفتم:\r\n_بردیا...بردیا تشنج کرد...دهنش...دهنش کف کرد...\r\nبردیا آرنجمو گرفت و کشید کنار رو جدی گفت:\r\n_بچه هارو بر می داری میری خونه ی مادرم.\r\n_چرا؟چرا؟برم اون جا برای چی؟\r\nبردیا_مهری حالش بده،باید برم بیمارستان.\"\r\nتو چشمای بردیا نگرانی شراره می زد،اون داره این نگرانیو به پای یه زن دیگه می ریزه...ولی این بار منم اندازه ی خودش نگران بودم،دلواپس اون کسی بودم که چشمای بردیا براش نگران بود، همیشه حسادت داشتم ، به هر کی که حتی کمی به جایگاه من نزدیک بود، اما مهری...\r\nخودم ترسیده بودم و نگران هستم...مطمئنم اون هیچ وقت جای منو نمی گیره، برام شبیه یه خواهر بزرگتره تا هوو.\r\nمهری رو روی برانکارد گذاشتن نگاهش به ما بود، رفتم طرفش باید یه چیزی بگم حداقل برای دلش...\r\n_مهری خانم،نگرا نباش من حواسم به بچه هاهست من کاری بلد نیستم بکنم اما دعا می کنم...\"یه بغض غریب اومد تو گلوم\"مهری لبخند زدو گفت \":می دونم...\r\nدستمو گرفت،دستشو تو دستم نگه داشتم گفت:\r\n_زحل تو درد کشیده ای،از خدا بخواه کمتر عذابم ببینم...\"بغض غریب و سنگینی تو گلوم متورم شد، با صدای لرزون گفتم\":این چه حرفیه مهری خانم؟\r\nبردیا_زحل...بیا بچه ها رو بگیر،باید ببرمش بیمارستان.\r\nبه سمت بردیا رفتم و گفتم:بچه هارو پیش بهناز بذارم و بیام.\r\nبردیا با تشر گفت : تو کجا بیای \r\n_نگرانم خوب...\r\nبردیا آرنجمو گرفت، برم گردوند طرف بچه ها و شمرده و جدی گفت:"
<https://roman-man.ir/%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-17-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B2%D8%AD%D9%84/>