_:na9319aeda04e4ac6bfc2228477e28b1cxb0
<http://schema.org/articleBody>
"            Naim              BABÜROĞLU : Son yirmi yılın trajedisi      04 Temmuz 2024      Siyaset, toplumun refah ve mutluluğunu          sağlayacak şekilde sorunlara akılcı çözümler getirmek amacıyla          yapılır. Dış politikayı, “Ulusal Çıkarlar” belirler. Ulusal          çıkarların iki önemli ayağı, devletin devamlılığı (BEKA) ve          toplumun refahıdır. Yani, dış politikada atılacak adım, devletin          devamlılığına ve toplumun refahına olumlu katkı sağlamalıdır.                    Son yıllarda, dış politika iç politikanın devamı şeklinde          uygulandı. Toplumda heyecan yaratmak, insanları etki altında          bırakmak amacıyla hamaset söylemleri öne çıktı. Oysa beş bin          yıllık yazılı tarih; hamasetin, duygusallığın, ihtirasın asla          bir strateji olamayacağını felaket örnekleriyle ortaya koyar.                    Hayalperestlik ve ihtiras eğer başarı getirseydi; Napolyon ve          Hitler, Moskova’yı alır, Enver Paşa Hindistan’ı fethederdi.          “Gerçekçilik” ve “Tam Bağımsızlık” ilkelerinin göz ardı edildiği          son yıllar, “Stratejik Derinlik”ten “Stratejik Bozgun”a uzanan          hatalar zincirinin acıklı bir hikâyesine dönüştü.                    Son 15-20 yılda, dış politikada yapılmaması gereken stratejik          hataların hepsini yapmış olmanın yıkıcı sonuçlarını yaşıyor          Türkiye.                    ***                    2011’den 2015’e kadar Suriye’yi parçalayan ABD ile iş birliği          yaptık. Oysa Suriye’nin toprak bütünlüğü, Türkiye’nin toprak          bütünlüğünün sigortasıdır. Esad’ı devirmek için muhalifleri          destekliyoruz, maaşlarını ödüyoruz, eğitip donatıyoruz. Oysa          Esad’a vurdukça, Türkiye için tehdit olan PKK/PYD terör örgütü          güçlendi ve devletçik oldu. Türkiye, Esad’a vurdukça, PKK/PYD          terör örgütü ABD’nin hedefindeki Suriye’nin yüzde 25’ini işgal          etti ve demografik yapıyı değiştirdi. Esad’a vurdukça, Türkiye          sığınmacı/göçmen ülkesi oldu. Sığınmacılar istedikleri          kentlerde, mahallelere yerleşti. Oysa devletin, Cumhuriyet’in          ulusal güvenliği esas alan bir göçmen politikası vardı.          Sığınmacı/göçmen politikası, sosyal, kültürel, demografik yapıyı          tehlikeye düşürmeyecek ve güvenlik riski oluşturmayacak şekilde          düzenlenir ve uygulanır. Cumhuriyetin göç politikası göz ardı          edildi. 21 Haziran 1934’te Resmî Gazete’de yayımlanan Atatürk’ün          iskân politikası değiştirildi. Oysa, Türkiye’yi ve toplumu          koruyan yasa şöyleydi: “Sığınmacı/göçmenler/yabancılar          istedikleri yere yerleşemez, ayrı mahalle kuramaz, işçi ve          sanatçı grubu oluşturamaz. Yabancıların bir belediyedeki nüfusu          %10'u geçemez…” Bu yasayı değiştirerek, sığınmacıları/göçmenleri          Türkiye’nin güvenliğini tehdit edecek bir konuma getirdik.                    ABD ve iş birlikçileri Suriye’yi parçalamadan önce, 2011’de          devletçik gücüne ulaşan PYD terör örgütü mevcut değildi. Ve          Türkiye’de sığınmacı/göçmen sorunu hiç yoktu. Şimdi iki dev BEKA          sorunu yaşayan bir ülke olduk.                    ***                    Şehitlerin kanıyla yeşeren bu vatanda, 250 bin dolara (sonra 450          bin dolar oldu) gayrimenkul satın alan yabancıya Türk          vatandaşlığı verdik. Tek koşul, alınan gayrimenkulün üç yıl          süreyle satılmaması. Oysa diğer ülkelerde, bu tür yatırımlara ek          olarak, o ülkenin dilini öğrenmek dâhil birçok koşulu yerine          getirip uzun yıllar bekledikten sonra vatandaş olunabiliyor.          Türkiye’de, Türkçe öğrenmesi şart değil. Gayrimenkul satın alan          yabancı vatandaşlık alabiliyor ve üç yıl bekleme süresi sonunda          gayrimenkulü satabiliyor. Böylece, yabancı Türkçe bilmeden, hem          vatandaşlık alıyor hem de üç yıl sonra sattığı gayrimenkulden          para kazanıyor. Yani, üç yıl satmama koşulu dışında hiçbir şart          olmadan, yabancıya para kazandırarak vatandaşlık vermiş          oluyoruz. (Mahfi Eğilmez, 1 Temmuz 2024 yazısı, Son On Yılda          Yarattığımız Facialardan Bir Demet Yazısı). Herhalde, dünyada          para kazandırarak, dil öğrenmeden vatandaşlık veren başka bir          ülke yok.                    Ekonomi kurallarına aykırı uygulamalarla, ekonomik durumun          geldiği nokta ise belli.                    ***                    AB ile 2013’te göçmenlerle ilgili “Geri Kabul Anlaşması”          imzaladık. AB’yi göçmenlerden koruyan, Türkiye’yi göçmen ülkesi          konumuna getiren bu anlaşmayla, Türkiye’yi dünyanın en fazla          göçmenini barındıran ülkesi yaptık.                    Hiçbir ülke bu yükü kaldıramaz. Sığınmacılara tanınan ekonomik,          eğitim, sağlıkla ilgili ayrıcalıklarla; onları Türkiye’de          kalmayı teşvik eden uygulamalarla, sosyal, kültürel, güvenlik ve          ekonomik alanlarda oluşturdukları tehlikeyle ABD dâhil hiçbir          ülke baş edemez. Türkiye, tarihî gerçeklere rağmen, ulusal          çıkarlara ve güvenliğe tehdit oluşturacak politikaları uyguladı.                    ***                    İyi ki önümüzdeki süreçte seçim var. Sığınmacı/göçmenleri          ülkelerine göndermeyi somut ve inandırıcı projelerle seçmene          kabul ettiremeyen siyasi parti kaybeder. Mevcut siyasi iktidar,          göçmen/sığınmacı politikasını değiştirmezse ve ülkelerine          göndermeye başlamazsa iktidarı tümüyle kaybeder. AB'de olduğu          gibi.                    Atatürk’ten uzaklaşan bir Türkiye elbette gün yüzü görmeyecekti…          Son yirmi yılın trajedisinin özetidir bu…            "
<http://www.ozelburogrubu.com/siyaset-dosyasi-naim-baburoglu-son-yirmi-yilin-trajedisi/>