<https://www.gnoxis.com/t43159-avrupali-cadilarin-bostanlari-istanbullu-kocakarilarin-cicek-asisi-ve-cinchon-kontesinin-kinakina-agaclari-modern-tip-tarihi-kadinlari-neden-yazmadi/#comment-754710>
<http://schema.org/text>
"Kim Bilir Kaybolan Ne Çok Hikâye Var… \n\tTıp tarihi, başka şeylerin tarihinin içindedir, onların bir parçasıdır. Tıp tarihinin belirli bir döneminde, erken modernitede saf dışı bırakılan kadınları geri çağırmaya kalktığımızda görüyoruz ki tıbbın tarihi, aynı zamanda, toplumsal cinsiyet eşitsizlikleri tarihinin, zenginliğin, yoksulluğun tarihinin, bedenin tarihinin, hayvanların ve bitkilerin tarihinin bir parçasıdır. Böyle olmasına rağmen, tıbbın yakın zaman tarihi sanki müthiş buluşların tarihiymiş gibi yazılıyor ve neredeyse hepsi erkek, batılı, beyaz buluşçular, doktorlar, bilim adamları bu yazında baş rolü oynuyorlar. Böyle yazılan modern tıbbın tarihi, karanlıktan, cehaletten, batıl inançtan, dedikoducu ebeden, büyücü şifacı kadından kurtulup, pürüzsüz ilerlemeyi takip etmeyi ön plana çıkarıyor.\n \n\n\n\t \n\tAncak tıbbın modern tarihi içinde kopuşlar, boşluklar, çoklu başlangıçlar, yanlış inançlar, yanlış anatomi çizimleri, tedavülden kalkan ilaçlar, geçerliliğini yitiren tedaviler, birbirini takip etmeyen olaylar, tekrar tekrar başa dönmeler de mevcut. Ve tıp tarihinin bu düzensiz, aksak ritmi içinde, bu yazıda çok çok küçük bir parçasını tarihe geri çağırmaya çalıştığım, kaybolan, gölgelenen, görmezden gelinen pek çok hikâye var. Bu hikâyeler yazı boyunca anlattığım sebeplerle, modern tıbbın ilerleme ilkelerine uygun görülmedikleri için, sözlü ve elden ele aktarılırken kayboldukları için, yeterince rasyonel, objektif, kanıtlanabilir olmadıkları iddia edildiği için, kadınlara ait oldukları ve kadınlar da ataerkil tarih yazımında tarihin yapıcı özneleri olarak görülmedikleri için modern tıp tarihinin, bilgisinin ve pratiğinin inşasında dışarıda tutuldular.\n \n\n\n\t \n\tTıp bilimi, modernleşme yolunda koşar adım ilerlerken cadının bahçesini, bitkisini, hayvanını, İstanbullu kocakarının fındık kabuğunu ancak dolduran çiçek virüsünü, aşısını, Chinchon kontesinin ağaç kabuğu merakını ve kimbilir bu tür daha nice ayakları yere adamakıllı basmayan hikâyeyi, bilgiyi, pratiği, olayı karanlıkta bıraktı. Böyle böyle modern tıbbın hikâyesi, başlangıçta, cadılardan, kocakarılardan, konteslerden \n\t                                                                                                                       \n\tdeğil ilerlemeci, batılı beyaz, eğitimli, erkek doktorlardan, bilim adamlarından yürüdü ve ilerleyen yüzyıllarda da kapitalizmle sıkı sıkıya bağlandı. \n\tTıp tarihindeki bu yazılmama meselesiyle sadece tıp alanı eksilmedi, aynı zamanda kadınların tarihi de eksildi. Çünkü, tıbbi pratik kadınların tarihinde önemli yer tutuyordu, Barbara Ehrenreich ve Deirdre English’in dedikleri gibi:\n \n\n\n\t \n\tKadınlar her zaman şifacı oldular. Onlar batı tarihinin lisanssız doktorları, anatomistleriydiler. Onlar kürtaj yapanlar, hemşireler ve kendilerine danışılanlardılar. Eczacıydılar, şifalı bitkiler yetiştiriyorlardı ve bu bitkilerin sırlarını birbirlerine anlatıyorlardı. Evden eve, köyden köye koşturup duran ebelerdi.\n \n\n\n\t \n\tYüzyıllar boyunca, kitaplardan ve derslerden men edilen derecesiz doktorlar oldular. Deneyimlerini birbirlerine aktardılar, komşudan komşuya, anneden kıza geçirdiler. Halk tarafından bilge kadınlar olarak görüldüler, otoriteler tarafından cadı ya da şarlatan olarak adlandırıldılar. Tıp, kadınlar olarak bizim mirasımızın bir parçasıdır, doğuştan kazanılan hakkımızdır .\n \n\n\n\t \n\tNihayetinde, bu yazıda anlattığım hikâyeleri takip ederken, yazılmayan nicelerini de hesaba katarken, şöyle bir soruya ulaşıyorum: Başka türlü anlatılan bir geçmiş, mesela kadınların, ağaçların, hayvanların, başarıların ve başarısızlıkların da işin içine dahil olduğu bir tarih yazımı, bugünün ve geleceğin başka türlü deneyimlenmesine yol verebilir miydi? Evet, verebilirdi. Eğer çoklu başlangıçlar kabul edilip, çeşitli hikâyeler, kadınlara ve erkeklere ait olanlar, birbiriyle yarıştırılmadan, biri diğerine ek olmadan yazılabilseydi, bugün başka türlü bir tıp tarihi ve pratiğine ulaşabilirdik. Tarihe yazılmayan, satır aralarında gizlenen, mektuplardan sızan, günlüklerden kalan, kulaktan kulağa fısıldanan ya da belki hiç bugüne ulaşmayan bilme ve uygulama yöntemleri, bugün bildiğimiz, deneyimlediğimiz tıbba meydan okuyabilirdi. Kadınların, burada saydığım türlü gerekçelerle kaybedilen bilgi zenginliği, tıbbi pratiği uygulama biçimleri, ritüelleri, sözleri, fısıltıları, otları, ağaçları bugünkünden tamamen farklı, belki şenlikli, dinlenmeli, bedava, hastalığın da tedavinin de yalnız değil kolektif deneyimlendiği bir tıbbın inşasında rol oynayabilirdi.\n \n"
<https://www.gnoxis.com/t43159-avrupali-cadilarin-bostanlari-istanbullu-kocakarilarin-cicek-asisi-ve-cinchon-kontesinin-kinakina-agaclari-modern-tip-tarihi-kadinlari-neden-yazmadi/>