_:n4cb38941285e4579b81fd92070ac4888xb0
<http://schema.org/articleBody>
"<strong>Ένα κείμενο αφιερωμένο στις στιγμές του σεισμού που έπληξαν τον Δήμο Μινώα Πεδιάδας αλλά και τις γυρω περιοχές.</strong>\r\n\r\nΣεπτέμβρης, ο ήλιος πρωτοκανακάρης ένα μπόι ψηλά στην Πεδιάδα,\r\nπάνω από τα διάσελα στη Λύττο,\r\nθαλασσοφίλητη αστράφτει αφέντρα η Κρήτη,\r\nφιδοζωναροστόλιστη, σεβαστική,\r\nπρωτότιμη,η Κρήτη!\r\nΔυο σύννεφα έσμιξαν τα μπαμπακομέταξα λιγωμένα κατά τη Ντία,\r\nένα σμάρι γερανοί, περήφανοι φτερωτοί μετανάστες,\r\nαλλάζοντας σχηματισμό\r\nσάλπισαν στο Κακόν Όρος το ταξίδι τού Νότου,\r\nή μήπως όχι,\r\nμήπως δεν ήταν σάλπισμα αλλά αγγελτήριο\r\nμιας δαιμονοκρουσμένης νύχτας…\r\n\r\nΣτο φτεροκόπημα πάσκισε να διώξει την κακή σκέψη,\r\nσήκωσε το βλέμμα αγκάλιασε τα γύρω βουνά\r\nλιόφυτα κι αμπέλια,\r\nσάματις έβλεπε πως εκεί,απ’ τον παμπάλαιο καιρό,\r\nστην ασημόριζα τ’ ουρανού που είχε πάρει να μπλαβίζει,\r\nμε λιόχρυσα κλήματα στα σγουρά μαλλιά,\r\nκαι τα κεράτινα τόξα στον ώμο,\r\nΚουρήτεςμε μαύρη φαρέτρα χόρευαντον γέρανο,\r\nίδια όπως τότε\r\nπου τον χόρεψε πρώτη φορά ο Θησέας στη Δήλο.\r\n\r\nΑνίκητη, αδάμαστη, Τελχινία, Χθονία,\r\nΓαία Μινώα τής χαράς,\r\nΓαία Μινώα, μάνα τής ζωής\r\nΓαία Μινώα, πύλη τής μνήμης…\r\nμ’ ευγνωμοσύνη,σχεδόν σιωπηλά, με δέος.\r\n\r\nΚι ως έριξε τα μάτια στον αθάνατο και στον άρτηκα\r\nοι λευκές πτυχώσεις τού ασβεστόλιθου\r\nξεδιπλώθηκαν στον αέρα,\r\nέτσι όπως κάνουν οι φούστες των Δερβίσηδων,\r\nάλλο και τούτο,\r\nμα και οι κίτρινες μάργες,έτσι τής φάνηκε, στην Αμνισό\r\nξέκοψαν από τ’ αρχαίο σπήλαιο κατρακυλώντας στην ακτή.\r\nΠρόλαβε μια ανάσα, θειάφι και κόκκινη σκόνη,\r\nκι ένα μαύρο σεντόνι, άνεμος τό ’φερε,\r\nτην ώρα που σωριάστηκε στα πόδια της\r\nκακός μουσαφίρης,\r\nανοιγόκλεισαν οι ασβεστωμένοι τοίχοι συθέμελα,\r\nύστερα ξεκόρμισαν βίαια\r\nπέτρες, πλίθοι, τούβλα, κεραμίδια, δώματα, κολώνες,\r\nλύγισαν στέγες, ξεμανταλώθηκαν πόρτες,\r\nως και τα μνήματα σείστηκαν,\r\nάνοιξαν ταφόπλακες να επιστρέψουν οι νεκροί\r\nνα στέρξουν τους ζωντανούς,\r\nοι τρούλοι σαραντα πληγιασμένοι αποχωρίστηκαν τις εκκλησιές,\r\nκαι τα πέτρινα καμπαναριά, μα πώς σκίστηκαν έτσι,\r\nχάρτινα θαρρείς.\r\n\r\nΣεισμός, βοή στο χάος,\r\nτρέμει η Δίκτη ξεχοχλακίζουν τα χαράκια,\r\nσαλεύει ο νους,\r\nσεισμός, κραυγή μακρόσυρτη\r\nτ’ άλικα πουλιά κίνησαν μοιρολόι στον Ψηλορείτη,\r\nσεισμός, θρηνητικά ως τ’ Αστερούσια,\r\nσεισμός, βρυχήθηκαν τα Λευκά Όρη,\r\nσεισμός, μ’ ένα παράταιρο δάκρυ σαν κόμπος λιβάνι,\r\nο Γιούχτας μέτρησε στα κρόσσια τού κεφαλομάντιλου\r\nτο μερτικό τής ζωής και το βιός που χάθηκε.\r\n\r\nΑθώες ψυχές χιλιάδες, βεβηλωμένη η νοσταλγία,\r\nτραυματισμένοι ρεμβασμοί,\r\nπαρακολουθώντας την πένθιμη παράσταση\r\nστα γκρεμισμένα σπίτια και στα ετοιμόρροπα,\r\nό,τι χάνει η όραση το κερδίζει η ψυχή σε περηφάνια,\r\nέτσι βαθαίνουν απότομα οι ρυτίδες στα πρόσωπα,\r\nγεμίζουν σκουριά,\r\nοι παλάμες τρέμουν\r\nνοτίζει τ’ αγιάζι ζωές, συντρίμμια, όνειρα,\r\nακατανόητα όλα, όμως πραγματικότητα,\r\nένας σωρός θρυμματισμένες αναμνήσεις,\r\nοι δαχτυλιές έμειναν στις βρύσες, τρέχει το νερό,\r\nτο νερό θυμάται, το νερό μολογάει, το νερό περιμένει.\r\nΣτέγνωσαν τα ματοτσίνορα\r\nέχουν αδειάσει τα χείλη από λόγια\r\nμα το παλιό κλειδί\r\nκρέμεται μαζί με το λύχνο και την ασκομαντούρα\r\nστη χαρουπιά τού παππού.\r\n\r\nΜε την οδύνη του θανάτου που ξέφυγαν,\r\nτην ένταση του κινδύνου που παραμονεύει παντού,\r\nόρθια λείψανα, δε λες,\r\nακούρσευτες ανίκητες ψυχές,\r\nαντίκρυ στο φόβο κερδίζεται ζωή κι ελευθερία,\r\nαντίκρυ στο φόβο μετρούν τη δύναμη\r\nκι ας πήραν να μυρίζουν τα μεσοφόρια σάβανα,\r\nτο ξέρουν καλά, η Μοίρα δεν χαρίζεται\r\nκι ο χρόνος δεν κρατά χατίρι σε όλα\r\nμα, όλα ξαναχτίζονται από την αρχή.\r\nΜε την απόγνωση πυκνώνουν οι σιωπές, θεριεύει το πείσμα\r\nκαι τα ερωτήματα,\r\n«ποιοι είναι αυτοί που θάρρεψαν μπορούν να ταπεινώσουν τα βουνά,\r\nνα κόψουνε τις φλέγες του νερού,\r\nνα διώξουνε τ’ αγρίμια και την πετροπέρδικα,\r\nνα ξεσαρκώσουνε τα δέντρα από το χώμα…»\r\n\r\nΆδειοι δρόμοι, έρημες πλατείες,\r\nστους καταυλισμούς μάτια μαύρα φεγγάρια\r\nκάποια βουρκωμένα,\r\nνα βρίσκει πέλαγο να πλέει το παράπονο στα λυχνανάμματα.\r\nΤα χέρια,κάποτε σφιχτά πλεγμένα πάνω στα γόνατα,\r\nτα χέρια, κάποτε υψωμένα στον ουρανό,\r\nτα χέρια, συντροφικά ν’ αγγίζουν τους ώμους, παρηγοριά,\r\nτα χέρια, να καλαφατίζουν την ελπίδα σ’ ένα παιδικό μάγουλο,\r\nτα χέρια, να μοιράσουν δίκαια τον άρτο και το σταφύλι\r\nτα χέρια πρόθυμα,\r\nνα μετρήσουν στα δάχτυλα την απουσία κάθε νοήματος.\r\n\r\nΜαρμάρωσε, κρυώνει μ’ αντέχει\r\n«τα παλιά γράμματα είναι για να ξαναδιαβάζονται τούτες τις στιγμές\r\nκι όχι για να τα καίνε», έτσι στοχάστηκε\r\nάνοιξε τον κιτρινισμένο φάκελο που φύλαγε στον κόρφο,\r\nξαφνιάστηκε,\r\nτο κόκκινο μελάνι τής έφερε περισσότερη παγωνιά στ’ ακροδάχτυλα,\r\nτο ξερό φυλλαράκι τής δάφνης μοσχομύρισε,\r\nτο χαρτί το ποτισμένο με αίμα, το τσαλακωμένο όπως η ζωή της,\r\nτο ίδιο χαρτί εβδομήντα χρόνια μετά\r\n«σ’ αγαπώ…» , συλλάβισε,\r\nτραγικά λόγια τής σιγουριάς στα μισάνοιχτα χείλη\r\nμισός κι ο αναστεναγμός,\r\nμε το βλέμμα σάρωσε τον κόσμο της στα χαλάσματα,\r\nο κόσμος της γκρεμισμένος ναι, μα όχι ερείπια,\r\nδεν το καταδέχτηκε,\r\nσύψυχα δοσμένη στον τόπο με αρετή,\r\nσυλλογιέται, μετρά από μέσα της, ξαναμετρά,\r\nκουνώντας το κεφάλι μια δεξιά μια ζερβά σαν βεντάλια,\r\nνα διώχνει πόνο και θάνατο\r\nγια να προλάβει...\r\n\r\nΣτύλωσε το βλέμμα, φευγαλέα κατά το σκονισμένο πεύκο\r\nψηλή κορμοστασιά, πυκνά μαύρα μαλλιά, άσπρο πουκάμισο\r\nφιγούρα γνώριμη\r\nο χτύπος της καρδιάς δυνάμωσε\r\nτράνταξε το στήθος,\r\nτο μέσα της πρώτα σκοτείνιασε πιότερο, αγρίεψε,\r\nμετά το σπίθισμα από περασμένη πυρκαγιά άναψε,\r\nκάτι φώτισε, το μέγα βάρος υψώθηκε,\r\nμε τη φήμη της δόξας των εκτελεσθέντων να την κυκλώνει\r\nμε τις φωνές τους που δεν ξέχασε\r\nκαι τη σπασμένη κορνίζα στην κεντημένη ποδιά,\r\nστοιχειωμένη, ασάλευτη,\r\nσε άχρονη ηλικία παρά τα ενενήντα οκτώ της,\r\nαδιάφορα, μοναχικά, περήφανα,\r\n«ανάθεμά στον αίτιο, τότες και τώρα\r\nκι εσυναχτήκαμε ξανά, οι δίκαιοι πικραμένοι,\r\nλες περιμένομε τ’ ανήκουστο σάλπισμα, ακούς;\r\nKαταναγκαστικά έργα τα λένε ακόμη στο Καστέλι…\r\nανάθεμα… »\r\n\r\nΣεισμός, σεισμός, σεισμός…\r\n\r\nΚουράστηκε, έπεσε μπρούμυτα στο χώμα,\r\nχτύπησε τρεις φορές την αόρατη πόρτα,\r\nύστερα προσκύνησε, όπως παλιά, όπως πάντα\r\nσυνήθεια μυστική των γυναικών στην Κρήτη\r\nνα σκύβουν μόνο στη γη τους\r\nκαι μόνο για να φιλήσουν τους προγόνους.\r\n\r\nΚαι ήρθε η βροχή, ν’ απαγγείλει καινούργια μοιρολόγια,\r\nμε τις βαριές στάλες\r\nνα πέφτουν κατάσαρκα στις πληγές,\r\nστην ανορθόγραφη ζωή,\r\nστα δρακοντεμένα όρη,\r\nκαι ήρθε η βροχή, για να ξαναγυρίσει η αλμύρα στα μάτια.\r\nΑρκαλοχώρι, Αρχοντικό, Αγιά Σεμνή, Βόνη, Μουσούτα,\r\nΠατσίδερος, Ρουσσοχώρια, Χουμέρι...\r\n\r\nΑύριο, εν ονόματι τής αγάπης\r\nΖωή Δικταίου\r\n\r\n28 Σεπτέμβρη 2021, Κάτω Γούβες"
<https://maleviziotis.gr/2021/10/06/%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BC-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CF%81%CF%85-%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CF%8C/>