_:nd6cb2962543f47b9b85d33d25eede882xb0
<http://schema.org/articleBody>
"\r\nرویداد۲۴ شادی مکی: اوائل سال بود که یک کودک ۱۲ ساله اهوازی قربانی مین شد و یکی از پا&zwnj;های خود را از دست داد رویداد&zwnj;۲۴ در گزارشی تحت عنوان &laquo;روایت قطع پای کودک ۱۲ ساله در اهواز/ پدر مهدی: قبول نمی&zwnj;کردند مین بوده، می&zwnj;گفتند بچه&zwnj;ات ترقه بازی کرده است +فیلم وعکس&raquo; به این موضوع پرداخت. حالا، اما نوبت به سردشت رسید که بار دیگر شاهد از دست رفتن یک جان به دلیل برخورد با مین شود. اتفاقی که در این شهرستان مرزی چندان هم جدید نیست.\r\nروز دوشنبه ۲۶ آبان ماه ساعت حدود ۵ بعد از ظهر بود که روستای دشتی از توابع شهرستان سردشت آذربایجان غربی با صدایی مهیب به خود لرزید. صدای انفجار مین در چند قدمی منزل یکی از اهالی روستا. احمد ممندی چوپانی بود که از بد روزگار، درست زمانی که گوسفندان را به سمت آغل حرکت داده بود روی مین رفت و پاهایش را روی این وسیله نظامی ترسناک جا گذاشت. احمد از صدای مهیب و شدت انفجار دچار شوک شده بود و نمی&zwnj;دانست دقیقا چه بر سرش آمده است. به اطرافش که نگاه کرد با لاشه تعدادی از گوسفندان، سگ گله و الاغی که او را همراهی می&zwnj;کرد، مواجه شد هنوز هم متوجه نبود چه برسرش آمده است آنهم درست در چند قدمی آغل گوسفندان.\r\nسلیمان برادرش ماجرا را اینگونه برای رویداد ۲۴ تعریف می&zwnj;کند: من از احمد دور بودم با شنیدن صدا رفتم کنارش پرسیدم چی شده؟ اما فقط آب می&zwnj;خواست می&zwnj;گفت آب بده بعدش بهت می&zwnj;گم چی شده. اما وقتی با اورژانس تماس گرفتیم گفتند آب ندهید. در نهایت او را به یکی از بیمارستان&zwnj;های ارومیه بردیم پاهایش قطع شده بود و خونریزی شدید داشت، آخرسرهم هول و حوش ساعت ۱۲ شب بود که برادرم از دست رفت.\r\nآنطورکه سلیمان می&zwnj;گوید این روستا قبلا محل استقرار یک پایگاه نظامی بوده است که پس از تخریب در آن خانه&zwnj;سازی می&zwnj;شود. با این حال هیچیک از اهالی روستا باور نمی&zwnj;کردند که روزی صدای انفجار مین در گوششان بپیچد و یکی از دوستان&zwnj;شان را از میان آن&zwnj;ها ببرد.\r\nاحمد ۳۰ ساله به دلیل عدم مین&zwnj;زدایی در این مناطق همسر و دختر ۴ ساله&zwnj;اش را تنها گذاشت، جوانی که ابتدا به دلیل نبود اشتغال نتوانست از مدرک لیسانس خود استفاده کند و به ناچار شغل چوپانی را ادامه داد و بعد هم به دنبال انفجار وسیله&zwnj;ای جنگی آنهم درحالیکه ۳۰ سال از روز&zwnj;های جنگ می&zwnj;گذرد جانش را از دست داد.\r\nاز این به بعد خانواده او تحت تکفل پدر پیر و بیمار احمد زندگی خواهند کرد و مشخص نیست که آیا کمیسیون ماده ۲ فرمانداری سردشت چه رویکردی نسبت به پرونده او داشته باشد.\r\nقربانیان مین، سرگردان در کمیسیون&zwnj;های ماده ۲\r\nعثمان مزین وکیل دادگستری اهل سردشت درباره این حادثه به رویداد ۲۴ می&zwnj;گوید: بر اساس آمار رسمی حدود ۱۶ میلیون مین و تجهیزات نظامی عمل&zwnj;نکرده از دوران جنگ در کشور وجود دارد. مرکز مین&zwnj;زدایی هم همواره در حال فعالیت بوده و نسبت به پاک&zwnj;سازی مناطق از مین اقدام می&zwnj;کند. اما با توجه به وسعت و گستردگی این مناطق و نامشخص بودن مین&zwnj;ها به علاوه اینکه مین&zwnj;ها در طول زمان جا به جا شده و نقشه&zwnj;ای هم از آن&zwnj;ها در دست نیست با وجود این فعالیت&zwnj;ها شاهد وجود مین در زمین&zwnj;های کشاورزی در شهر&zwnj;ها و روستا&zwnj;ها یا مناطق کوهستانی ۵ استان غربی کشور هستیم.\r\nوی با اشاره به ماجرای کشته شدن احمد ممندی به دلیل برخورد با مین، اظهار می&zwnj;کند: در روستا&zwnj;های سردشت هر از چند گاهی شاهد وقوع این نوع حوادث هستیم و تعدادی از افراد طی این مدت یا جان خود را از دست داده&zwnj;اند یا اینکه نقص عضو شده&zwnj;اند.\r\n\r\nبیشتر بخوانید: جنگ در غرب کشور ادامه دارد/ بنیاد شهید حقوق قربانیان مین را وتو می&zwnj;کند\r\n\r\nاین وکیل دادگستری با بیان اینکه رسیدگی به وضعیت قربانیان مین به کندی صورت گرفته و در واقع هیچ توجهی به آن نمی&zwnj;شود، می&zwnj;افزاید: ما قانونی داریم که براساس آن کمیسیونی در استانداری&zwnj;ها تشکیل شده و به وضعیت قربانیان مین رسیدگی می&zwnj;کرد تا در صورت تایید وضعیت، آن&zwnj;ها تحت پوشش نهاد&zwnj;های حمایتی مانند بنیاد شهید، کمیته امداد یا بهزیستی قرار بگیرند. از دهه ۹۰ این قانون تغییر کرده و کمیسیون&zwnj;های رسیدگی به وضعیت قربانیان مین در فرمانداری&zwnj;ها تشکیل می&zwnj;شوند. اکثر اعضای این کمیسیون را نهاد&zwnj;های نظامی تشکیل می&zwnj;دهند.\r\nوی با انتقاد از اینکه بنیاد شهید نیز یکی از اعضای این کمیسیون است، توضیح می&zwnj;دهد: بنیاد شهید طرف دعوای قربانیان مین بوده و نباید عضو این کمیسیون باشد.\r\nمزین عنوان می&zwnj;کند: نحوه رسیدگی به این صورت است که بنیاد شهید مدارک را مانند صورت سانحه، استشهادیه و مدارک پزشکی گردآوری می&zwnj;کند که البته در این مرحله بعضا برخوردهای سلیقه&zwnj;ای و سختگیری&zwnj;هایی نیز اعمال می&zwnj;شود. بسیاری از این افراد صورت سانحه مرتبط با روز واقعه را ندارند یعنی لحظه&zwnj;ای که فر د روی مین رفته نتوانسته&zwnj;اند به فوریت به پاسگاه اطلاع بدهند به همین دلیل هم برای بسیاری از افراد تشکیل پرونده داده نمی&zwnj;شود.\r\nوی اضافه می&zwnj;کند: متاسفانه از آنجاییکه در این کمیسیون&zwnj;ها فرصت زمانی مشخصی برای اظهار نظر وجود ندارد پرونده&zwnj;ها جمع می&zwnj;شوند ما در کمیسیون ماده ۲ فرمانداری سردشت پرونده&zwnj;هایی داریم که بیش از ۲۵ سال از طرح آن&zwnj;ها می&zwnj;گذرد، اما هنوز تشکیل جلسه داده نشده است. به صورت سلیقه&zwnj;ای گاهی به برخی پرونده&zwnj;ها رسیدگی می&zwnj;کنند. چند سال پیش اواخر دولت احمدی&zwnj;نژاد ۸۰ پرونده در فرمانداری پیرانشهر معد صدور رای بودند و پرونده&zwnj;ها تکمیل و آماده بودند، اما فرماندار برای سلب مسئولیت از خود دستور داد کل ۸۰ پرونده بدون رسیدگی بایگانی شوند.\r\nاین حقوقدان خاطرنشان می&zwnj;کند: وقتی به این پرونده&zwnj;ها رسیدگی نمی&zwnj;شود افراد بلاتکلیف می&zwnj;مانند، در حالیکه اگر رسیدگی شود فرد از بلاتکلیفی خارج شده و می&zwnj;داند که آیا تحت پوشش بنیاد شهید یا بهزیستی و کمیته امداد قرار گرفته است یا نه و اگر هم از حکم راضی نبود می&zwnj;تواند به دیوان عدالت اداری از کمیسیون شکایت کند. اما وقتی کمیسیون رای صادر نمی&zwnj;کند حق مراجعه فرد به دیوان عدالت اداری هم از بین می&zwnj;رود که این وضعیت باید سروسامان داده شوند.کمیسیونی که مکلف به تعیین وضعیت مصدومین مین است نباید از انجام این وظیفه سرباز زند.\r\nوی می&zwnj;گوید: این کمیسیون&zwnj;ها مکلفند گزارش کار خود را به مقامات بدهند، اما در برخی شهر&zwnj;ها تعداد پرونده&zwnj;ها انقدر زیاد است که جلسات کمیسیون تشکل نمی&zwnj;شود. در برخی نیز موارد انفجارمین نادر بوده و ممکن است فرمانداری&zwnj;ها اشراف نداشته باشند که باید چنین کمیسیونی تشکیل دهند. در چنین شرایطی منتظر می&zwnj;مانند تا تعداد پرونده&zwnj;ها بیشتر شود و بعد تشکیل جلسه بدهند، برخی کمیسیون&zwnj;ها هم رای را صادر می&zwnj;کنند، اما آن را به فرد ابلاغ نمی&zwnj;کنند، این نوع عملکرد نیز تضییع حقوق قربانی مین است.\r\nمزین تصریح می&zwnj;کند: در بوکان کمیسیون ماده ۲ درباره پرونده دو جوان که هر&nbsp; دو چشم و هر دو دست خود را در اثر برخورد با مین از دست داده&zwnj;اند رای داده که این افراد جانباز شناخته می&zwnj;شوند، اما بنیاد شهید که نماینده&zwnj;اش در جلسه حضور داشته است و رای هم با موافقت آن ارگان صادر شده است حاضر به اجرای رای کمیسیون نیست. ما بار&zwnj;ها به همراه این دو قربانی مین به اداره بنیاد شهید استان آذربایجان غربی مراجعه کرده&zwnj;ایم، اما صراحتا به قربانی و وکیل می&zwnj;گویند که رای کمیسیون را اجرا نمی&zwnj;کنیم. در حالیکه این رای براساس نظر چندین سازمان و ارگان صادر شده است و بنیاد براساس قانون مکلف به اجرای آن است. توجه به این نکته ضروری است که رای توسط یک مرجع قانونی فراتر از بنیاد شهید و با موافقت و تایید چندین ارگان صادر شده است.&nbsp; این نحوه برخورد باعث ایجاد بی&zwnj;اعتمادی در بین مردم نسبت به تصمیمات اداری می&zwnj;شود.\r\nوی با اشاره به اینکه در حال حاضر ۳۰۰ پرونده بلاتکلیف در کمیسیون فرمانداری سردشت وجود دارد ادامه می&zwnj;دهد: در کنار این پرونده&zwnj;ها افرادی هم هستند که پرونده آن&zwnj;ها تعیین تکلیف شده و تحت پوشش نهاد&zwnj;های حمایتی قرار گرفته&zwnj;اند، لذا بر اساس برآورد&zwnj;های میدانی به نظر می&zwnj;رسد بیش از هزار نفر قربانی مین تنها در شهر سردشت وجود دارد؛ که این عدد برای شهری کوچک که با روستا&zwnj;های اطراف حدود ۱۰۰ هزار نفر جمعیت دارد آمار بالایی است.\r\nاین وکیل دادگستری با بیان اینکه مین یک سلاح دفاعی است که ما برای حراست از پاسگاه&zwnj;ها و مراکز نظامی در دوران جنگ اقدام به مین&zwnj;گذاری در اطراف این مراکز کردیم، عنوان می&zwnj;کند: بعد از پایان جنگ باید این مین&zwnj;ها گردآوری می&zwnj;شدند، اما از آنجاییکه این گردآوری انجام نشد، و وجود این مین&zwnj;ها باعث بروز حادثه شده است به نظرم دولت مسئولیت دارد. قربانیان مین اتباع یک دولت هستند و در اثر سهل&zwnj;انگاری و عدم انجام وظیفه توسط دولت متبوع خود دچار صدمه شده&zwnj;اند لذا دولت باید از عهده جبران خسارت وارده بر آن&zwnj;ها بربیاید.\r\nوی درباره شرایط زندگی قربانیان مین بعد از وقوع حادثه می&zwnj;گوید: این افراد ازلحظه اول دچار مشکلات زیادی می&zwnj;شوند. براساس قانون قربانی تصادف رانندگی در مراکز درمانی به صورت رایگان معالجه می&zwnj;شود. اما برای قربانی مین چنین قانون و حمایتی وجود ندارد، درحالیکه مداوای این افراد ماه&zwnj;ها طول می&zwnj;کشد، فردی که سالم بوده و اشتغال داشته ناگهان دچار نقص عضو می&zwnj;شود، در نتیجه این اتفاق فرد شغل خود را از دست می&zwnj;دهد، زندگی اش از هم می&zwnj;پاشد و دچار ناامیدی و انزوا می&zwnj;شود. مسیر زندگی این افراد به صورت کامل تغییر می&zwnj;کند. نه امیدی به بهبودی دارد و نه ارگانی از آن&zwnj;ها حمایت می&zwnj;کند، تحت پوشش هیچ بیمه&zwnj;ای هم قرار نمی&zwnj;گیرند در چنین شرایطی این افراد نباید با مراحل اداری و ایراد&zwnj;های عجیب و غریب کمیسیون&zwnj;های ماده ۲ نیز دست و پنجه نرم کنند.\r\nمزین بیان می&zwnj;کند: تعدادی از افرادی که ۲۰ سال پیش قربانی مین شده و تشکیل پرونده داده&zwnj;اند در حالیکه پرونده&zwnj;شان تا کنون به نتیجه نرسیده امروز جان خود را از دست داده&zwnj;اند؛ لذا به نظر می&zwnj;رسد که پرونده&zwnj;ها طوری زمان&zwnj;بر شده تا فرد فوت کند، زیرا فرد فوت شده نیاز به حمایت ندارد. قربانیان مین خواهان یک زندگی شرافتمند و بدون دغدغه معیشت هستند. این افراد با کسانی که از بدو تولد دچار نقص عضو هستند متفاوتند، زیرا به صورت ناگهانی دچار نقص عضو شده&zwnj;اند و معضل آنان دراثر اقدامات دولت متبوع ایجاد شده است لذا استحقاق برخورداری از زندگی شرافتمندانه را دارند و دولت باید این نوع زندگی را برای آن&zwnj;ها فراهم کند. حتی اگر نمی&zwnj;خواهند عنوان جانباز بدهند با همان عنوان قربانی مین از حقوقی قانونی برخوردار شوند تا بتوانند زندگی خود را تامین کنند."
<https://www.rouydad24.ir/fa/news/239604/%D8%A8%DB%8C-%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%88%D8%AA%DB%8C-%D9%86%D8%B3%D8%A8%D8%AA-%D8%A8%D9%87-%D9%82%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D9%85%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B1%DA%AF-%DB%8C%DA%A9-%D8%B4%D9%87%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF-%D8%B3%D8%B1%D8%AF%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%DB%8C%D9%86-%DA%86%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF>