_:nb605e96af1d64163ae366543aabb64b4xb0
<http://schema.org/articleBody>
"Ook ik verzuchtte het laatst nog bij m’n vrienden: dat het bizar is dat ik waarschijnlijk nooit een huis kan kopen , zeker niet voor mijn dertigste, als eeuwige ZZP’er. ‘Dat ligt ook een beetje aan het salaris van je toekomstige partner , toch?’, reageert iemand: bemoedigend bedoeld, maar in de kern nogal treurig. Als ik – vrijgezel, 25 jaar oud – ooit een relatie krijg, hoop ik toch dat ’t vanuit liefde is, niet vanwege een potentieel eigen dak boven m’n hoofd. Woonprotest Ik sta niet alleen in mijn zorgen, want op 12 september vindt er een grootschalig Woonprotest plaats in Amsterdam. Het is het begin van een beweging van actiegroepen en organisaties uit het hele land, die de komende tijd op verschillende plekken protesteren voor radicale verbetering van het woonbeleid . Nu is het moment om verandering te eisen, zo stellen ze: het nieuwe kabinet komt eraan en lokale politici bereiden zich voor op de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2022. ELLE deed een rondvraag: wie gaan er deze zondag naar het Woonprotest, en waarom? Guusje (25) uit Rotterdam ‘Het woonprotest raakt heel erg aan mijn opleiding: ik heb eerst architectuur in Delft gestudeerd, en net een master Grootstedelijke Vraagstukken en Beleid afgerond. De afgelopen jaren heb ik me vaak geërgerd aan het narratief rondom de wooncrisis. Er zouden vooral te weinig huizen zijn, en meer gebouwd moeten worden. Dat beeld is te simpel: als je verder geen systematische verandering toepast, betrekken uiteindelijk nog steeds de mensen met het meeste geld die woningen. Toen ik zelf naar Rotterdam ging verhuizen, merkte ik hoe overvol de markt is. Huisbazen hebben zoveel macht, en ik moest me continu schikken naar hun wensen. Ik had het gevoel dat ik het spelletje wel mee móest spelen, terwijl ik dat eigenlijk niet wilde. Als je überhaupt al naar een bezichtiging mag, zou je jezelf zogenaamd gelukkig moeten prijzen. En daar komen dan nog eens torenhoge huurprijzen bovenop, voor woningen die oppervlakkig opgeknapt zijn. Mét een enorme inkomenseis: vaak moet je drie keer de huur per maand verdienen. Dat is praktisch onmogelijk , als student. Binnen de huidige woningmarkt lijkt kopen de enige manier om kapitaal op te bouwen. Als je die boot mist, heb je meteen een financiële achterstand . Huren mag voor mij best wat aantrekkelijker gemaakt worden: ik ben nog jong en hoef daarom nog niet per se een huis te kopen, maar ik heb momenteel het gevoel dat het moet . Al gaat dat in m’n eentje nooit lukken: nog zoiets wat me dwars zit, dat je daarvoor afhankelijk zou moeten zijn van iemand anders. Genoeg redenen om zondag te gaan, dus.’ Eeke (31) uit Amsterdam, gaat in Utrecht wonen ‘Ik zie mezelf niet als het grootste slachtoffer van deze crisis: ik ben een van die ‘verwende starters’ die met behulp van haar ouders net een eerste huis heeft gekocht. Ik woonde tot voor kort met een vriendin, en dit was de enige manier om op mezelf te kunnen wonen. En dan is dat nog niet eens een goedkope oplossing: mijn lasten worden ook meer dan duizend euro per maand. Ik ben ongelooflijk blij met dit huis, maar boos op de huisjesmelkpraktijken in Nederland. Om die reden ben ik wel heel betrokken bij dit thema. In januari heb ik nog een lobbygroep opgezet met vier andere jonge mensen, omdat we de woningcrisis een gigantisch probleem vinden. Destijds zaten we allemaal in tijdelijke woonsituaties, gevangen in de positie(s) waar we ons op dat moment in bevonden. Zo wonen sommigen nog in studentenkamers terwijl ze allang werken, en kon zelfs een jongen die hypotheekadviseur was nergens heen. Hij dacht: ik adviséér hier nota bene over, hoe is dit in hemelsnaam mogelijk? Dit ongezonde probleem moet gewoon de straat op. Jonge mensen betalen het meeste huur in vergelijking tot alle andere Nederlanders, maar kunnen tegelijkertijd ook het minst sparen. Je bent één derde tot de helft van je inkomen kwijt aan de huur. Als dertiger nog met vrienden wonen is hartstikke gezellig, maar het woonperspectief ontbreekt compleet. We nemen dit al te lang voor lief, alsof het zo hoort , zeker als je in de stad wil wonen. Terwijl we gewoon woonrecht hebben, hè.' Mert (24) uit Den Haag ‘Ik ben VN jongerenvertegenwoordiger mensenrechten en veiligheid, en ga zondag op het Woonprotest spreken. Ik denk dat steeds meer jongeren niet beseffen dat wonen een mensenrecht is, en het aan de overheid is om dat te fixen. Door de coronacrisis weten we allemaal hoe belangrijk een eigen plek is om te wonen. Het hebben van een huis is een basiselement voor een goed leven, vind ik. Ik woon zelf nog thuis , en dat is niet zozeer omdat ik dat heel graag wil. Ik ben net met m’n master begonnen en zou graag op eigen benen staan. Niet dat ik het thuis stom vind, maar echt vrijwillig is het ook niet. Uit cijfers blijkt dat jongeren steeds later volwassenen worden, en dat snap ik: we hebben niet dezelfde middelen als vroeger. Onze ouders konden huizen kopen voor minder dan een ton, daar krijg je nu een garagebox voor in Amsterdam-Noord, als je geluk hebt. Als je thuis met z’n vieren op een klein stukje aarde zit, begin je je aan elkaar te ergeren, en dat is echt funest voor je mentale gezondheid. We worden op alle mogelijke manieren uitgeperst : ik ken jongeren die niet eens hun eigen wasmachine mogen gebruiken, en die verplicht moeten huren. We worden vaak gezien als de groep die de hele dag op social media rondhangt en avocado toast eet, terwijl wij continu de tikkies moeten betalen voor een economische crisis.’ Miek (19) uit Utrecht 'Ik ben pas 19 , en maak me nu al zorgen over mijn woonsituatie in de toekomst. Dat is niet heel normaal, denk ik: mijn ouders hadden daar geen last van. Ik woon deels nog thuis zodat ik minder hoef te lenen, daardoor minder schulden heb en dus meer kans maak op een huis later. Ik denk hier écht op dagelijkse basis aan, en vind het heel stressvol . Ik bedoel dit verder niet lullig , maar voor mij voelt de woningmarkt nu als volgt: als je rijke ouders hebt, komt het goed, en anders niet, of minder snel. Mijn ouders kunnen mijn huur bijvoorbeeld niet betalen, terwijl ik dat wel bij veel mensen om me heen zie. Ik durf daardoor niet eens uit huis te gaan, omdat die studieschuld ook oploopt. Om die reden ga ik zondag protesteren. Ik woon al mijn hele leven in de stad , maar de kans is nihil dat ik hier zelf wat kan kopen. Het liefst zou ik voor altijd in Utrecht blijven wonen, maar dat kan gewoon niet. De boel zou niet zo economisch uitgebuit moeten worden: het is echt tijd voor strakkere regels, want het is niet normaal dat je één ton moet overbieden voor je überhaupt kans maakt.'"
<https://www.elle.com/nl/lifestyle/lifestyle-nieuws/a37528995/woonprotest-amsterdam-september/>