<http://schema.org/articleBody>
" Het is het ergste wat je als ouder kan overkomen: je kindje verliezen. Voor de moeder van de 12-jarige Mees werd deze nachtmerrie werkelijkheid. Mees\u00A0werd van zijn fiets gereden door een betonwagen en overleed. Zijn moeder schreef\u00A0een emotionele brief aan haar verongelukte zoontje\u00A0op haar blog. Emotionele brief aan haar verongelukte zoontje In de brief\u00A0vertelt ze\u00A0hem hoe hij nu\u00A0opeens &amp;#039;van iedereen&amp;#039; is. Ze schrijft: &amp;quot;Mannetje mannetje, wat is iedereen druk met je. Het ongeluk dat jou is overkomen is iedere ouder &amp;#039;worst nightmare&amp;#039;. In de krant lezen we niet over: &amp;#039;12 jarige jongen verongelukt&amp;#039;, maar over: &amp;#039;Mees van de Ridder is omgekomen bij tragisch ongeval&amp;#039;. Alsof de wereld je kende.\u00A0Je bent ons mannetje, maar je bent nu ook van iedereen. Zelfs volslagen onbekenden schrijven over je, of schrijven ons omdat ze meeleven. Voor ons heb je er altijd al toe gedaan, maar het is of je er in de wereld om ons heen ook toe doet. Wauw.&amp;quot; Ook vertelt ze Mees dat ze hem nooit zullen vergeten en dat ze proberen verder te leven, hoe moeilijk dat ook is. &amp;quot;We zullen je nooit vergeten en we zullen je nooit verzwijgen. We zullen weer plezier krijgen in het leven en we bouwen in ons hart een monument voor jou. Maar in ons huis en in ons dagelijkse leven zullen we je laten gaan. Langzaamaan zullen je spullen worden opgeruimd en verdeeld worden en als aandenken weggegeven worden of naar het goede doel gaan. We zullen dozen vullen met alle aandenkens aan jou en die af en toe tevoorschijn halen. En dan ook weer wegbergen. Want op de een of andere manier moeten we weer door met ons leven en dat gaan we ook doen. Hoe\u2026 Tsja, dat weet ik ook nog niet. Maar het moet en we gaan het doen.\u00A0Fay en Meri missen jou zo erg. Allebei op hun eigen manier. Hun verdriet hakt erin. Maar dan spelen ze ook weer door. Daar nemen je vader en ik een voorbeeld aan. We huilen, hebben verdriet, en gaan weer door.&amp;quot; De moeder vertelt haar zoontje dat zijn hele klas om hem rouwt. &amp;quot;Samen nemen ze je ieder uur mee naar een andere lokaal in de vorm van een kaars en je foto. Samen maken ze een filmpje ter nagedachtenis aan jou, houden een dankdienst en starten een actie om een shirt van Messi te winnen waar jij zo&amp;#039;n enorme fan van was. En eerlijk, ze hebben het nog voor elkaar gekregen ook! Wat een topklas had jij.&amp;quot; Maar ook bij de voetbal denken ze aan je, laat de\u00A0moeder aan Mees weten. &amp;quot;Bij Sparta lassen ze alle trainingen op maandag af en op de dag van je begrafenis wordt er bij iedere wedstrijd een minuut stilte gehouden. Vlaggen halfstok en het eerste speelt met een rouwband om in Genemuiden. Daar staat jouw foto ook levensgroot op het scorebord. Rillingen over mijn rug.&amp;quot; Ze eindigt haar brief met dezelfde woorden als dat ze de brief begon. &amp;quot;Mannetje mannetje. Ik ben je kwijt, hartstikke kwijt. Ik had nog zoveel foto&amp;#039;s van je willen hebben op insta. Nog zoveel was voor je willen wassen. Ik had willen weten wat je zou worden. Ik had\u2026 Ik heb niks meer te willen. Ik ben je kwijt. Gelukkig is daar dat doorkijkje naar later; Hij belooft dat jij het nu goed hebt. Daar houd ik mij aan vast. Geen angst en geen frustraties meer. Geen ziek zijn en geen lijden; Maar ook geen knipoog meer naar mij. Dag vriend.&amp;quot; Kippenvel... Wat een ongelooflijk zielig verhaal en wat moet dit moeilijk zijn voor de moeder. Wij wensen de familie heel erg veel sterkte toe in deze afschuwelijke tijd.\u00A0De hele brief lees je hier. Lees ook:\u00A0     "^^<http://www.w3.org/2001/XMLSchema#string>
<http://www.cosmopolitan.nl/entertainment/a154909/erg-heftig-maar-ook-heel-mooi-moeder-schrijft-een-emotionele-brief-aan-haar-verongelukte-zoontje/>