gu gu gu en en en gu en en gu en gu el gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu ja gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu ko en en en en en eu en en gu gu gu gu gu gu en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu en gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu ca en en en gu gu gu gu gu gu en gu en gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en gu gu gu it en en en en en en en en en gu gu gu en en en gu en gu en gu gu gu gu en gu gu gu en gu en gu en en en gu hbs_lat nl en en gu gu en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en gu en gu en en en en en en gu en gu gu gu gu gu ja gu gu gu en en en gu en gu gu gu en en en
છૂટાછેડા | શબ્દો છે શ્વાસ મારા
એક નવી રચના, મહિનાના દર પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે…
(જળપ્રપાત….           …..સ્વપ્નગંધા વેલી, ગોવા, ઓક્ટો-૨૦૦૮)
મારી બાજુમાં ક્યાંક એ પડી હોય
કે એની બાજુમાં ક્યાંક એકાદ ટુકડો મારો પડ્યો હોય,
લગરીક આવ-જા કરે એટલું જ.
નિસાસાના એક ડૂસકાંને બહાર ટપકી પડવું હોય
ગુરુત્વાકર્ષણની લેખિત પરવાનગી માંગવી પડે
અમે લોખંડ પી બેઠાં છીએ.
ઉતરી ગયું છે ધગધગતું સીસું.
હરાયાં ઢોર ભેલાણ કરે છે
ketan on May 30, 2009 at 1:31 am said:
This is brilliant – the gravitational force part is the best – keep it up – nice work as usual – I wait for weekends to read your creation – your poems help to remain in touch with things that are very dear to my heart.
Vijay Shah on May 30, 2009 at 1:58 am said:
જ્યાં અને જ્યારે “હું”નો નશો ચઢે ત્યારે..
“હું” નું “અમે” થાય તો આગીયાનો ઝબકારો થાય્..
પેલા વિજળીના ઝબકારે મોતી પુરાવુ ની જેમ….
VISHWADEEP on May 30, 2009 at 5:06 am said:
urvashi parekh on May 30, 2009 at 6:08 am said:
એક નાની શી વાત, પણ કેટલુ બધુ બદલાઈ જતુ હોય છે.
હું, મારુ, તે કર્યુ, તારુ, આપણુ તો ક્યાંય નથી,
બન્ને ની દિશા સાથે હોવા છતા મન એક્દમ અલગ અલગ દિશા માં..
એક કાળી લીટી અને…રસ્તા એક્દમ અલગ.
મીના છેડા on May 30, 2009 at 7:06 am said:
અમારી હયાતિની જમીન પર
હરાયાં ઢોર ભેલાણ કરે છે
ચાડિયાનું પ્રતીક કાવ્યનું હાર્દ બની ગયું. ચોટદાર કાવ્ય. હૃદય સોંસરું ઊતરી ગયું.
આ મારા-તારાનું અહમ સંબંધને લોહીલુહાણ કરી દે છે અને પાછળ રહી જાય છે ફક્ત ચાડિયો.
nilam doshi on May 30, 2009 at 8:06 am said:
ખૂબ સુન્દર..પણ્ આ વિષય સાથે આ ફોટૉગ્રાફ ?
ફોટો ગ્રાફ અતિ…અતિ સુન્દર… બે ઘડી નિરાંતે માણ્યો. આભાર સાથે..
hemant Vaidya on May 30, 2009 at 10:28 am said:
મારી બાજુમાં ક્યાંક એ પડી હોય
કે એની બાજુમાં ક્યાંક એકાદ ટુકડો મારો પડ્યો હોય,
બધી જ દીવાલો બંધ.
વિવેક on May 30, 2009 at 10:37 am said:
હું મારા પોતાના પાડેલા ફોટોગ્રાફ્સ મૂકું છું, નેટ પર સર્ચ કરીને ગોઠવતો નથી એટલે કવિતાને અનુરૂપ ફોટોગ્રાફ દર વખતે મારા આલ્બમમાંથી મળે એ શક્ય હોતું નથી અને ફોટોગ્રાફ્સને અનુરૂપ કવિતા લખવું પણ ડહાપણભર્યું નથી.
મેં આ બ્લૉગના પરિચયમાં પણ આ વાત સાફ કરી જ છે કે: “કૃતિને અનુરૂપ ફોટાઓ સંગ્રહમાંથી મળે એવું કાયમ શક્ય ન હોવાથી ગમતી કૃતિઓ અને ગમતી છબીઓ – પરસ્પરના અનુસંધાન વગર પ્રસ્તુત કરી રહ્યો છું.” (http://vmtailor.com/maro-akshardeh)
krishna on May 30, 2009 at 11:01 am said:
કાંઈ કહી શકુ એમ નથી..બસ એટલું જ કહેવું છે..
Markand Dave on May 30, 2009 at 11:19 am said:
“નિઃસાસાના એક ડૂસકાંને બહાર ટપકી પડવું હોય
ગુરુત્વાકર્ષણની લેખિત પરવાનગી માંગવી પડે
અમે લોખંડ પી બેઠાં છીએ.”
આ ધગધગતો લાવા મન ની ભીતર કેટલીય ઉથલપાથલ પછી બહાર આવે તે માત્ર સંવેદનશીલ કવિ જ જાણે.
અતિ સુંદર ભાવ પ્રાગટ્ય! – અભિનંદન.
આને અનુરુપ મારી બે પંક્તિ રજુ કરું છું.
“રસ્તે અચાનક ઉભા રહી પુછ્યું, મોત નું સરનામું જેને,
અકળાઈ ને કહ્યું તેણે, હું તો ક્યાર નો ય શોધું છું તને.”
સંપર્ક રાખવા બદલ આભાર.આપ ની કોઈ રચના જરુર થી સ્વરબદ્ધ કરી આપને મોકલાવીશ.ગમશે?
rajgururk on May 30, 2009 at 11:49 am said:
બહુ સરસ રચના આભર્
PRAFUL THAR on May 30, 2009 at 12:26 pm said:
સુંદર!…….ભીતરનાં પોલાણ જડયાં જડે એમ નથી.
jashvant DESAI on May 30, 2009 at 3:45 pm said:
જિવનનિ વાસ્તવિકતા કયારેક બહુજ કથોર બનિ જતિ હોય ચે
pragnaju on May 30, 2009 at 4:00 pm said:
ામારા વિસ્તારમાં કૉઈક પ્રસૂતી માટે છૂટાછેડા શબ્દ વાપરે…
ત્યારે આ તો અસહ્ય વેદનાની સ્થિતી ! !
અમે લોખંડ પી બેઠાં છીએ.
થેલેસેમિયાવાળા તો ગભરાઈ જ ઉઠે!
ક્યારેક વાંસળી થઈ સૂરાતાં
જડયાં જડે એમ નથી
આ તો જાણે એનેસ્થૅસિયામા લકવો મારે પણ દર્દનું ભાન રહે!!
આવી પરિસ્થીતી અમે જોઈ છે-
તેઓના દર્દ અનુભવ્યા છે…
ત્યારે ંતર કકળી ઉઠ્તું તેમ આજે પણ રચના વાંચતા એક ધ્રાસકો પડ્યો કે…
સાચેજ કોઈનું નથી ને…
jayeshupadhyaya on May 30, 2009 at 4:16 pm said:
આટલા અભિપ્રાય પછી મારે કંઇજ કહેવાપણૂં રહેતું નથી પણ કહ્યા વગર ર્હી શકતો નથી કે સરસ
Pancham Shukla on May 30, 2009 at 5:56 pm said:
mrunalini on May 30, 2009 at 7:28 pm said:
તમે ભાવનાશીલ છો અને સવારે પક્ષીઓનાં મીઠાં ગાન સાંભળવા માગો છો, પતિ કે પત્ની કે સંતાનોનો પ્રેમ કે માન ઈરછો છો તે અપેક્ષા પ્રમાણે મળે છે? કે માત્ર સુખની પ્રતીક્ષા અને પછી વિફળતાનો અહેસાસ થયા કરે છે? એનો કોઈ વિકલ્પ છે?
કવિ દુષ્યંતકુમાર બિચારો પીડા સાથે પોકારી પોકારીને મરી ગયો છે:-
ઈસ વિફલ વાતાવરણ મેં
જૉ કિ લગતા હૈ કહીં પર
કુછ મહક સી તો છૂપી હૈ
ભાવના હૈ… સવેરા હો
યા પ્રતિક્ષિત પક્ષિયોં કે ગાન…આજે યુવતી-યુવક કે કોઈપણને જૉ જરૂર હોય તો સાચા પ્રેમની જરૂર છે, પછી તે પ્રેમ પતિનો હોય, પત્નીનો હોય, માતાનો હોય, સંતાનનો હોય કે મિત્રનો હોય. વોલ્શ કહે છે, ‘જયારે તમામ ભય નર્મિૂળ થાય છે ત્યારે જ તમે તમામને પ્રેમ કરી રાકો છો અને તે ભય ત્યારે જ નર્મિૂળ થાય છે જયારે તમે કોઈ પાસેથી કશી જ અપેક્ષા રાખતા નથી. તમે સ્વયંસંપૂર્ણ છો. તમને જૉઈએ તે તમામ તમારી અંદર છે.’
ડો.મહેશ રાવલ on May 30, 2009 at 8:53 pm said:
તસ્વીરમાં દેખાતા જળપ્રપાત જેટલી ઊંચાઈથી જાણે જળ નહીં પણ અસ્ખલિત શબ્દ અને લાગણીઓ પ્રવાહિત થઈ ઊંડાણમાં ઓગળી જતી હોય એવી અનુભૂતિ કરાવતું આ અછાંદસ,અત્યંત
DILIP CHEVLI on May 30, 2009 at 10:57 pm said:
chetu on May 30, 2009 at 11:20 pm said:
નિઃસાસાના એક ડૂસકાંને બહાર ટપકી પડવું હોય
ગુરુત્વાકર્ષણની લેખિત પરવાનગી માંગવી પડે
અમે લોખંડ પી બેઠાં છીએ…
ખરેખર …. ખુબ જ સરસ અભિવ્યક્તિ ..!!!!!!!!
Kavita Maurya on May 31, 2009 at 12:45 am said:
ધારદાર શબ્દોમાં સંવેદનશીલ અભિવ્યકિત ! આખી રચના ધારદાર થઈ છે. વિવેકભાઈ.
Niraj on June 1, 2009 at 12:10 am said:
સુંદર રચના.. આર-પાર નીકળી જાય એવી..
સુનિલ શાહ on June 1, 2009 at 3:59 pm said:
Pinki on June 1, 2009 at 5:45 pm said:
મારી બાજુમાં ક્યાંક એ પડી હોય
કે એની બાજુમાં ક્યાંક એકાદ ટુકડો મારો પડ્યો હોય,
એકબીજાને આપતા નથી ?????????????
હરાયાં ઢોર ભેલાણ કરે છે
sagarika on June 1, 2009 at 6:24 pm said:
ઘણી જ સરસ, અસર છોડી જાય તેવી કવિતા
BHAVANA on June 1, 2009 at 10:56 pm said:
બહુ જ સુન્દેર રચના.
હ્રિદય ના ઉન્ાન માથિ ઉભરૈ ગયેલિ અનુભુતિઓ જાને!
last 5 lines of your comments are really gist of life and love.
everyone must must must read it again again and do need to lot of introspection and chintan to get love in life.
Somnath Temple on June 2, 2009 at 1:32 pm said:
I got your blog link from gujju-chaps.
Currently,I am living Pune.
Read your above posting,and also all comments from different visitors.
I just want to say,”All gujju have to visit you blog at least once”
sudhir patel on June 3, 2009 at 7:28 am said:
ખરેખર હ્રદય-સ્પર્શી અભિવ્યક્તિ કરતું અછાંદસ! અને અંત પણ એટલો જ ચોટદાર!
bharat suchak on June 4, 2009 at 7:55 am said:
gopal h parekh on June 4, 2009 at 12:42 pm said:
ઊર્મિ on June 4, 2009 at 6:12 pm said:
વાંચતાવેંત સોંસરવું થઈ જતું સુંદર અછાંદસ… અભિનંદન દોસ્ત.
VISHWADEEP on June 4, 2009 at 6:41 pm said:
ભાવના શુક્લ on June 4, 2009 at 7:05 pm said:
ઘરેડ ભર્યા જીવનમા એકાદ વાકી ચુકી ઘટના આમ જ ઘટી જતી હોય છે..
શબ્દોનુ અછાંદસ આલ્બમ ખરેખર ચોટદાર રહ્યુ.
Prabhulal Tataria"dhufari" on June 4, 2009 at 11:13 pm said:
ચાડિયાથી શું થઇ શકે?એણે તો બસ આજુબાજુ થતું નિર્લેપભાવે જોયા કરવા સિવાય કંઇ કરવા સમર્થ હોય છે?આવી સુંદર કવિતા આપવા બદલ આભાર.
Hemantigiri S. Goswami on June 5, 2009 at 11:41 am said:
chandra on June 5, 2009 at 1:27 pm said:
વેર્ય ગોૂદ ઇત ઇસુ ર્રેત્
chandra on June 5, 2009 at 1:28 pm said:
yes my friend it is currect
vijayprakash on June 5, 2009 at 2:19 pm said:
Pida na anek prakar che ne e je tarfadat ni vedna che te vethi hoy te j janni shake. Kyarek e legal na paan hoy pan koi paan rite chutacheda thaay e je sahan kare ej jaane.
baki aana vakhan nahi pan salam.
Govind Maru on June 5, 2009 at 2:55 pm said:
ખુબ જ હૃદયસ્પર્શી અભીવ્યક્તી
Bankim Raval on June 5, 2009 at 3:16 pm said:
ધારદાર,આરપાર.Yes,no question about it.
indravadan g vyas on June 5, 2009 at 11:43 pm said:
ખુબ જ હૃદયસ્પર્શી અભીવ્યક્તી.
આ પન્ક્તિઓ કાવ્યને ચાર ચાંદ લગાવે છે.
અમારી હયાતીની જમીન પર
હરાયાં ઢોર ભેલાણ કરે છે
મરો હમેશ નો ઉદગાર ” આફ્રીન ” કહી વિરમું છું
indravadan g vyas on June 5, 2009 at 11:46 pm said:
મારો હમેશાનો ઉદગાર “આફ્રિન્ ” કહીને વિરમું છું.
Kartik Zaveri on June 6, 2009 at 5:06 pm said:
kishore modi on June 6, 2009 at 9:12 pm said:
ખૂબ સુંદર રચના.રજુઆતની નવીન અભિવ્યક્તિ અભિનન્દન
life pune on June 10, 2009 at 7:28 pm said:
amazing poem. i know the pain that panitrates inside the heart when it happens. but sometimes u cant help it. but its not really great that the person turns out to be nothing but just a ‘chaadiyo’. i dont want to accept this as even after this happens in ones life, you have to go ahead in life. u just cant stop there being just a chadiyo. u have to again emerge in your life the way phenix does.
i know many people will not like it. but i have experieced this in my life. there will be many in our society who had to go through this even if they never ever wanted it.
Lets say something to make our own people get the strength to face life.
kirankumar chauhan on June 14, 2009 at 10:38 am said:
બહુ જ સરસ અછાંદસ.
neeta on June 22, 2009 at 3:52 pm said:
શુઁ બધાને આમજ હોય ? જે દેખાય …. તે હોતુઁ નથિ.
”અમે લોખંડ પી બેઠાં છીએ.
ક્યારેક વાંસળી થઈ સૂરાતાં
જડયા જડે એમ નથી.
આ ખુબ જ ગમિ.
neeta on June 22, 2009 at 3:54 pm said:
want 2 meet u.
Maheshchandra Naik on August 5, 2009 at 9:35 am said:
સરસ અભિવ્યક્તિ, પતિઅને પત્નિની ભિન્નતાને અંહમ ભાવથી દુર રાખીને માણવા જેવૂ અછાંદસ, અભિનદન ડો. વિવેક્ભાઈ…
Lata Hirani on August 9, 2009 at 11:06 pm said:
ત મારા શબ્દો (!) એકી શ્વાસે વાંચ્યા…
Proudly powered by WordPress