gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu en en gu gu gu en gu gu gu gu en en gu gu gu el gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en en gu gu gu gu gu gu gu sv en en en en en en en en en en en en en en gu gu gu gu gu sv en en en en en en en en gu gu gu gu gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en en en en en en en en pt gu en en gu gu gu gu gu gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en gu gu en en en gu gu en en en en en en gu en en gu cs cs en cs cs cs da en cs en en cs da en en en cs cs da cs en cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs en en en de cs da en da cs en en cs da en gu it en gu en nb nb et en en it en en en de en en hu en en it en en en en en it en en it en en en en fr en en en en en en it en en en pam en en en en fr en en en en fr es en en en en en en en en it ku en nl en es en en en en en en en en en pt en en hu en en en en it en en it en it en it en en en en en en en en en en hbs_lat de en en en en ceb es de en en it gu it en en en en hbs_lat pt it en en it en en en en en en it en hbs_lat it is en en fi hu en en en en en en en en en en en en it en en en it it en en en en en en en en en en en en is en en en en en en en en et it en en en it it it en en en en en en it en en en en it it en en en it en en en en it en it en en it pl en en pt en en en en en en en en en en en en en en it hi gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu la gu la gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu la gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu la gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu la gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu la gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu la gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu la gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu la gu gu gu la gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en en gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en
'જીવીશ, બની શકે તો, એકલાં પુસ્તકોથી.'
Auto Scroll Posts by Wat2Blogging
આજે મારા દ્વારા અનુવાદિત ૧૪મું પુસ્તક પ્રગટ થઇ ગયું છે. 'ભારતના પ્રથમ સાહિત્યિક પોપસ્ટાર' તરીકે વિખ્યાત અમીશ ત્રિપાઠીએ 'શિવકથન નવલકથાત્રયી' પછી 'રામ ચંદ્ર શ્રેણી'નું પ્રથમ પુસ્તક 'ઇક્ષ્વાકુના વંશજ' નામે આપ્યું છે.
'રામાયણ'ની વાર્તા તો અાપણે બધાં જ જાણીએ છીએ પણ તેમાં કેટલીક વિગતો ખૂટતી હોય તેમ નથી લાગતું? જેમ કે, 'રામાયણ'ના પ્રારંભમાં જ રાજા દશરથ એક યુદ્ધ લડે છે અને તેમાં જ કૈકેયીને તેની કોઈ પણ બે ઇચ્છાઓ પૂરી કરવાનું વચન આપે છે, પણ એ યુદ્ધ તેમણે કોની સાથે કર્યું હતું? સ્વયં ખૂબ જ શક્તિશાળી હોવા છતાં મહર્ષિ વિશ્વામિત્રને અસુરો સામે લડવા માટે બાળ રામની જરૂર શા માટે પડે છે? માત્ર ભ્રાતાભક્તિને કારણે જ ભરત રામની પાદુકાને રાજસિંહાસન પર સ્થાન અાપે છે કે તે સમયની કોઈ રાજકીય ગણતરી પણ તેમાં રહેલી છે? અત્યંત બુદ્ધિશાળી માનવામાં આવતી સીતા માત્ર મૃગચર્મ માટે રામને કેમ મૃગ પાછળ મોકલે છે? કેવી રીતે રાવણે બનાવી સોનાની લંકા?
અમીશની વાતમાં શ્રદ્ધાથી વધારે મહત્વનો હોય છે તર્ક અને અાવા કેટલાયે પ્રશ્નોના ઉત્તર તેમણે 'ઇક્ષ્વાકુના વંશજ'માં આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. એટલે જ તત્કાલીન ભારતના સૌથી વધુ વેચાતા લેખક અમીશ ત્રિપાઠીના આ પુસ્તકને વાંચવું જ રહ્યું.
'નવભારત સાહિત્ય મંદીર' દ્વારા પ્રકાશિત આ પુસ્તક Dhoomkharidi.com અને Amazon.in પર પણ ઉપલબ્ધ છે.
લેખક Chirag Thakkar At 11:29:00 PM 0 અભિપ્રાય Links to this post Labels: Amish Tripathi, Chirag Thakkar Jay, Scion of Ikshvaku, Translation, અનુવાદ, અમીશ ત્રિપાઠી, ઇક્ષ્વાકુના વંશજ
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
અપરણિત મુસ્લિમ પુરુષની હિંદુ વિધવાની વાત: Ennu Ninte Moideen
થોડાંક સમય પહેલા દક્ષિણ ભારતની તમિલ અને તેલુગુ ભાષામાં બનેલી (અને હિંદી તેમજ મલયાલમમાં ડબ થયેલી) 'બાહુબલી' ફિલ્મે ભારતભરમાં નવા-નવા કિર્તીમાન સ્થાપ્યાં અને દર્શકોના મન તેમજ સોશિયલ મીડિયા સાઇટ્સ પર ધૂમ મચાવી હતી. અત્યારે દક્ષિણ ભારતની મલયાલમ ભાષામાં બનેલી અન્ય એક ફિલ્મ 'Ennu Ninte Moideen' (Yours Truly Moideen) ત્યાં ધૂમ મચાવી રહી છે. 'બાહુબલી' epic historical fiction હતી જ્યારે 'Ennu Ninte Moideen' એક પ્રણયકથા છે. જે સત્યકથાને આધારે તે ફિલ્મ બની છે, તેની વાત અહિં કરવી છે.
કોટંગલ કંચનમાલા અત્યારે 75 વર્ષની છે. કેરાલાના કોઝિકોડે (Kozhikode) ડિસ્ટ્રીક્ટના નાનકડા નગર મુક્કમ (Mukkam) માં આવેલું તેનું ઘર હવે પ્રેમીઓ માટે યાત્રાધામ બની ગયું છે અને કંચનમાલાને સાચા પ્રેમના પ્રતિક તરીકે જોવામાં આવી રહી છે. જાણે કે આખું કેરાલા પોતાના પ્રેમી માટે જીવનના લગભગ 60 વર્ષો ખર્ચી નાખનાર આ સ્ત્રીના પ્રેમમાં પડી ગયું છે.
'Ennu Ninte Moideen': ડાબી બાજુ, મોઇદ્દીન અને કંચનમાલા, જેમની અદ્ભુત પ્રણયકથાના આધારે અા ફિલ્મ બની છે. જમણી બાજુ, ફિલ્મનો નાયક પૃથ્વીરાજ અને નાયિકા પાર્વતી.
છ દસક પહેલાના ભારતમાં નવી-નવી મળેલી આઝાદીની ખુશી હતી અને જે સિદ્ધાંતો થકી એ મળી હતી, તે લોકોના મનમાં તાજા હતાં. ઈરુવાઝ્હિંજી (Iruvazhinji) નામની નાનકડી નદીના કાંઠે વસેલા નાનકડા ગામ મુક્કમમાં મુસ્લિમ અને હિંદુ પરીવારો એકબીજાના મિત્રો બની શકતાં હતાં. ધનિક મુસ્લિમ ઉન્નીમોયીનો (Unnimoyi) પરિવાર અને પ્રતિષ્ઠીત હિંદુ તિયા (Thiyya) કુટુંબના અચુતન (Achuthan) વચ્ચે સારી મિત્રતા હતી પરંતુ સમાજ એટલો રૂઢિચુસ્ત અવશ્ય હતો કે હિંદુ અને મુસ્લિમ વચ્ચે લગ્ન તો અશક્ય જ માનવામાં આવતા હતાં. (વર્તમાન ભારતમાં પણ પરિસ્થિતિ કંઈ ખાસ અલગ નથી.) એ સમયે અચુતન પોતાની પુત્રી કંચનમાલાને ડૉકટર બનાવવાના સ્વપ્ન જોતા હતા. ઉન્નીમોયીનો પુત્ર મોઇદ્દીન અને કંચન પણ બાળપણથી મિત્રો હતા.
એકવાર ભારે વરસાદ પડતો હતો અને ઘરની ગાડી બગડેલી હોવાના કારણે શાળા જવા માટે કંચન બસમાં બેઠી હતી. આગળના કાચમાં તેણે મોઇદ્દીનની ભૂખરી આંખો અને બહોળું સ્મિત જોયું અને તે દિવસથી કંઇક બદલાઈ ગયું હોય તેમ કંચનને લાગ્યું. બસ આગળ વધી એ દરમિયાન મોઇદ્દીન તેની પાસે આવીને વાતો કરે છે. કચન માત્ર નવમા ધોરણમાં ભણતી હોય છે અને મોઇદ્દીન તેનાથી ત્રણ વર્ષ મોટો હોય છે. એ નાજુક ઉંમરે આ પ્રણયકથા શરૂ થાય છે અને મોઇદ્દીન પ્રખ્યાત મલયાલમ કવિ ચંગમપુઝા (Changampuzha) ની કવિતાઓ તેને મોકલવા માંડે છે.
1957 માં  મોઇદ્દીન પરિવાર સમક્ષ પોતાના પ્રેમની વાત જાહેર કરે છે. તેના પિતાજી ગુસ્સામાં આવીને તેની સામે બંદૂક તાકે છે અને મોઇદ્દીન ઘર છોડી જાય છે. બીએસસી કરી રહેલી કંચનની કૉલેજ પણ બંધ કરાવી દેવામાં આવે છે. પછીના 10 વર્ષ સુધી તેમની મુલાકાત પણ થતી નથી. તે બંને વચ્ચે માત્ર પત્રવ્યવહાર થતો રહે છે અને એ પણ કંચને વિકસાવેલી ગુપ્તભાષામાં જ. 23 નવેમ્બર 1967 ના દિવસે નદીકાંઠે તેમની ટૂંકી મુલાકાત થાય છે. મુલાકાત પૂરી થાય છે ત્યારે કંચન જે જગ્યાએ ઊભી હોય છે, ત્યાંની માટી મુઠ્ઠી ભરીને મોઇદ્દીન પોતાની સાથે લઇ જાય છે.
પછીના 15 વર્ષ સુધી ચોરીછૂપીથી તેમની નાની-નાની મુલાકાતો થતી રહે છે. ધર્મ અને સ્ત્રી એટલે કુળની ઇજ્જત એવી માન્યતાને કારણે તેમનો પ્રેમ આશા અને નિરાશા વચ્ચે ઝોલા ખાતો રહે છે. જો કંચન કોઇ મુસ્લિમને પરણે તો તેની પાંચ બહેનોના લગ્ન ન થાય, એ કારણે એ પાંચેય બહેનો પરણી જાય ત્યાં સુધી તે બંને રાહ જુવે છે. પછી ચાર વાર તેમણે ઘરેથી ભાગી જવાનું આયોજન કર્યું પણ ચારેય વખત કોઇ સમસ્યા આવી ગઈ. પહેલી વાર નક્કી કર્યું ત્યારે કંચનના ભાઈનું મૃત્યું થઈ જાય છે, બીજી વાર કંચનના પિતાને હાર્ટ-અટેક આવે છે. ત્રીજી વાર જ્યારે ભાગવાનું નક્કી થાય છે, ત્યારે કંચનની ગર્ભવતી ભાભી કુટુંબની ઇજ્જતનો હવાલો આપીને તેને રોકી લે છે. ચોથી વાર મોઇદ્દીનના પિતાનું અવસાન થઈ જાય છે. જાણે નસીબ તેમને ભેગા થવા દેવા ઇચ્છતું જ નથી.
જીવ્યા ત્યાં સુધી પણ મોઇદ્દીનના પિતા તેને કદી માફ કરી શકતા નથી. 11 જુલાઈ 1964 ના દિવસે તો તેઓ મોઇદ્દીનને ચાકુ મારીને ઘાયલ પણ કરે છે. ત્યારથી દરેક વર્ષે એ તારીખે કંચન અને મોઈદ્દીન એકબીજાને અચૂક પત્ર લખતા, એકબીજાને વચન આપતા, "આપણે કદી પણ જુદા નહી પડીએ અને કદી પણ બીજા કોઈને નહિ પરણીએ." 11 જુલાઈ 1982 ના રોજ કંચન પોતાના લોહી વડે આ વર્ષો જૂનું વચન પત્રમાં લખે છે.  15 જુલાઈના દિવસે એ પત્રને તે પોસ્ટ કરવા જાય છે. સાંજે જ્યારે તે ઘરે પાછી ફરી રહી હોય છે, ત્યારે તેને સમાચાર મળે છે કે 45 વર્ષનો મોઇદ્દીન ઈરુવાઝ્હિંજી નદીમાં જ તણાઈ ગયો છે. મોઇદ્દીનને બહુ સારી રીતે તરતા આવડતું હોય છે પણ નદીમાં પલટી ખાઈ ગયેલી હોડીના મુસાફરોને બચાવવામાં તે પોતાનો જીવ ગુમાવે છે.
અહિં સુધીની વાત તો સામાન્ય પ્રણયકથા જેવી જ લાગે છે પણ અહિં જ આ પ્રણયકથામાં નવું પરિમાણ ઉમેરાય છે. પોતાના પ્રેમી પાછળ પોતાનો જીવ અાપી દેવા માટે કંચન ખાવા-પીવાનું છોડી દે છે. 13 દિવસ સુધી તે એજ અવસ્થામાં રહે છે. છેવટે તે એવી ઇચ્છા દર્શાવે છે કે જે નદીમાં મોઇદ્દીન ડૂબી ગયો છે, જેનું પાણી મોઇદ્દીને છેલ્લીવાર પીધું છે, તેના પાણીનો એક ઘૂંટ તેને પીવો છે. તેને એ ડહોળુ પાણી આપવામાં આવે છે અને તે સમયે જ કંચન પોતાના જીવનનો અંત લાવી દેવાનો નિર્ણય કરે છે. એ સમયે મોઇદ્દીનની માતા ફાતિમા તેને કહે છે કે મોઇદ્દીને બીજાનો જીવ બચાવવા માટે પોતાના જીવનનું બલિદાન આપી દીધુ હતું એટલે આવી રીતે જીવન વેડફી નાખવું તો મોઇદ્દીનને કદી પણ ગમ્યું ન હોત. ફાતિમાબીબી કંચનને મોઇદ્દીનના ઘરમાં રહીને જનસેવા કરવાનું સૂચવે છે. તેઓ કહે છે, "મોઇદ્દીને જે શરૂ કર્યું એ હવે તારે પૂરું કરવાનું છે."
અને ત્યારથી કંચનમાલાએ એ કામ શરૂ કર્યું. બીપી મોઇદ્દીન સેવા મંદિરની સ્થાપના કરવામાં આવે છે અને તેના નેજા હેઠળ વિવિધ પ્રવૃત્તિઓ કરવામાં આવે છે. એ ખખડધજ નાનકડી ઈમારત હવે પ્રેમીઓ માટે યાત્રાધામ બની રહી છે. તેમાં મોઇદ્દીનનું મોટા કદનું કટ-આઉટ છે, તેની બ્લેક-એન્ડ-વ્હાઇટ તસવીરો છે. તેમાં 10,000 પુસ્તકોનું સમૃદ્ધ પુસ્તકાલય છે. મહિલા ઉત્કર્ષ, એઈડ્સ પ્રતિ જાગૃતિ, વૃદ્ધો અને વિકલાંગોની સેવા, વૃદ્ધાશ્રમ, પ્રાથમિક શિક્ષણની તાલીમ, પોલીટેક્નીકના મફત વર્ગો, કુટુંબો માટે કાઉન્સે લિંગ સેન્ટર જેવી ઘણી વસ્તુઓ કંચનમાલાના વર્તમાન અને ભાવિ આયોજનોમાં સામેલ છે.
2007 માં જ્યારે મોઇદ્દીનના મૃત્યુને પચીસ વર્ષ પૂરા થયા, ત્યારે આ પ્રણયકથા મુક્કમ ગામની બહાર પહોંચી અને પછી તેના પરથી એક ડૉકયુમેન્ટરી બની, અને હવે એક ફિલ્મ પણ બની ચૂકી છે. 61 વર્ષની આ પ્રણયકથામાં 'સ્વ' થી 'સર્વ' સુધીનો જે વિસ્તાર છે, તે જ તેને અસામાન્ય બનાવે છે!
લેખક Chirag Thakkar At 4:55:00 PM 6 અભિપ્રાય Links to this post Labels: Ennu Ninte Moideen, Lovestory, Malayalam, Movie, પ્રણયકથા, મલયાલમ ફિલ્મ
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
આરક્ષણનો મુદ્દોઃ 'મારું મારા બાપાનું ને તારામાં મારો ભાગ’ - 3
કટપ્પા આરક્ષિત જાતિનો હતો હતો જ્યારે બાહુબલી કરોડપતિ હતો અને પાટીદાર હતો છતાં તેને આરક્ષણ જોઇતું હતું એટલે કટપ્પાએ બાહુબલિને માર્યો.
સોશિયલ નેટવર્ક પર આ અને આને મળતી આવતી ઘણી બધી પોસ્ટ જોઈ. આરક્ષણના મુદ્દે આ પહેલા જે બે પોસ્ટ લખી (પોસ્ટ 1 અને પોસ્ટ 2) તેના અનેકવિધ માધ્યમો દ્વારા જે પ્રતિભાવ મળ્યા, તે બધામાં પણ સૌથી સામાન્ય પ્રતિભાવ એજ રહ્યો કે પાટીદાર સમૃદ્ધ જ્ઞાતિ છે માટે તેમને આરક્ષણ મળવું જોઈએ નહિ.
ફરી વાર બેવડા ધોરણની વાત થઈ. અત્યારનું આરક્ષણ જ્ઞાતિ આધારે અપાયું છે, આર્થિક પરિસ્થિતીના આધારે નહિ. અને શું આરક્ષિત જ્ઞાતિઓમાં કોઈ જ આર્થિક રીતે સમૃદ્ધ નથી? આપણે બધાએ એવા કિસ્સા જોયા છે કે જેમાં આરક્ષિત જ્ઞાતિના અતિસમૃદ્ધ લોકો પણ આરક્ષણનો લાભ લેતાં જ હોય છે. માટે જો પાટીદારો આરક્ષણની વાત કરે, તો તેમની સમૃદ્ધિના બહાના હેઠળ તેમને નકારી કાઢવા પણ બેવડા ધોરણની જ વાત થઈ કહેવાય. અત્યારે આપવામાં આવેલા આરક્ષણમાં ક્રીમી લેયર અને નોન ક્રીમી લેયરની વાત છે ખરી, પરંતુ તે વ્યવસ્થા પણ બિનઅસરકારક પુરવાર થઈ છે, તે પણ જગજાહેર હકીકત છે. અને સામા પક્ષે બધા જ પાટીદારો સમૃદ્ધ પણ નથી.
તો, શું હું આ આરક્ષણની ચળવળનું સમર્થન કરું છું? ના, જરા પણ નહિ. કારણ કે સમગ્ર આંદોલન દિશાહીન છે. તેમની વાત એવી છે કે અમને ખાવા દો, અથવા તો ખાવાનું ફેંકી દો. જો અમને સામેલ કરો તો એ સાચું અને ન કરો તો એ ખોટું. આરક્ષણની પદ્ધતિમાં રહેલી ખામીઓ દૂર કરવાની તેમની માંગ નથી.
સામાજિક સ્તરે કોઈ પણ પરિવર્તન રાતોરાત થતાં નથી, એટલે આરક્ષણ પણ રાતોરાત દૂર થશે નહિ. તેને ધીમે-ધીમે, તબક્કાવાર જ દૂર કરી શકાય પણ એ માટે સમાજની વિચારધારા બદલવી પડે અને ‘આ નાનો, આ મોટો’ એવી માન્યતાઓને જડમૂળથી ભૂંસવી પડે. એ વસ્તુ આંદોલનો કે તોડફોડથી નહિ જ થાય.
મારા પ્રિય અભિનેતાઓમાંના એક એવા શ્રી ઉત્કર્ષ મઝુમદારે પણ પ્રથમ પોસ્ટ પછી વિગતે ઇમેલ કર્યો હતો. તેમણે એમ કહ્યું છે કે આરક્ષણની પદ્ધતિને સુધારવાની જરૂર છે, દૂર કરવાની નહિ અને જ્ઞાતિ આધારિત નહિ પરંતુ આર્થિક પરિસ્થિતી આધારિત આરક્ષણ વધારે યોગ્ય રહેશે. આ રહ્યાં અમારી વચ્ચેના ઇમેલ્સ (જેમાંથી અંગત વાતો કાઢી નાખી છે):
Read your views on Reservation. First of all let me congratulate you to remove your surname from Daughter’s name and instead putting your wife’s and your name. A friend of mine has also done the same thing.
About reservation. We do not talk about reforming the reservation system we only talk about removing it.  Everybody from Savarna group talks about removing it  I am not going into merits and demerits of it. My point is why  nobody talks about Money Reservation?  That also discriminates against the talent or say natural justice, All the coaching classes, Private tuitions , Admission with a capitation fees should be banned. Malpractices in Exams and answer papers correction should also not be tolerated.
If one has a reservation about a student with a lower percentage getting an admission into a medical college and became a doctor and then question about his ability to cure a patient then one should ask the same question about a student getting admission into medical in spite of getting the low percentage because he is in a position to pay a capitation fees, but nobody questions that In fact  a person who spends so much money will be trying to recover that amount from his patients only. Ditto for engineers.
When earth quake struck Kutch and Ahmadabad so many new buildings collapsed like a pack of cards in Ahmadabad the builders were not from Sc/St. In fact they were from higher caste only . They were not given a severe punishment to set an example Why?
Those who pass out from IITS and IIMS migrate abroad for personal better prospects. Our govt. has spent lakhs of rupees on them, neither they return the money with interest or most important their talent and skills are never used for Nation building. People‘s hard earned money goes into a drain. We never questions those students’ attitude on the contrary we support them by giving good reasons for real reasons.
One  may say that the govt is responsible. So easy to put the blame on others. We suffer from Martyr syndrome.
You must be knowing that in horse races they have a handicap system so that race becomes even otherwise the fastest and youngest will always win.
Even in USA they have an affirmative action plan for those who have been discriminate against. .
We keep our city dirty. Go on buildings the religious places , our Temples  stink of obnoxious wealth  but our country side remains without the toilets. Building Schools and hospitals are not our priorities. We want Govt to do everything. What do we do? Nothing .Only Aware about our rights but when it comes to our responsibilities we turn our faces the other way..
Our entire society has become corrupt.  A rot has seeped in. Remember a fragmented society can not prosper and live peacefully.
This is a dangerous situation for our society and country.  Violence is never a solution.
Now I understand why outsiders ruled over us.
મારા પ્રિય અભિનેતાનો ઈમેલ મળવાથી અનહદ આનંદની લાગણી અનુભવું છું. તમારી વાતો સાથે સહમત છું.
અનામત જ્ઞાતિના બદલે આર્થિક ધોરણો અનુસાર આપવામાં આવે તો કદાચ કંઇક ફેર પડી શકે પરંતુ એ સિસ્ટમ પણ જો ભ્રષ્ટાચારનો ભોગ બને તો કોને અને કેટલો લાભ મળે એ પ્રશ્નાર્થ છે. પ્રયોગ કર્યા વિના ખબર પડે નહિ અને પ્રયોગ કર્યા પછી એ પ્રયોગ ખોટો હતો તેમ કોઈ પ્રશાસન સ્વીકારતું નથી. આ મુદ્દે પણ કાલે કંઈક લખવું છે. એ વાંચીને આપને અભિપ્રાય આપશો, તો ખૂબ જ આનંદ થશે.
I am happy to receive the prompt reply.
The point which I have been making is that the reservation may be kept bit it requires changes. Creamy layer has to be eliminated because in that also the same group grabs  all the benefits. Chhevadana Loko Sudhi to Labh Pahonchtoj nathi.
My main contention is Why nobody talks about Money Power. Stop that also.
Allahabad High Court asked the Govt servants to Send their children to Govt. School because then only the standard will improve.
I have worked in Doordarshan Kendra. I have seen that If SC/ST employee were below standard so were the High caste Hindu employees.
In Gujarati we have one Proverb “Sheera saru shravak na thavay.”
ક્રિમી લેયર એટલે આર્થિક રીતે સદ્ધર લોકોને વિશેષ લાભ મળે છે અને છેવાડાના લોકો સુધી એ લાભ પહોંચતા નથી એ વાત સાથે સહમત. એ લાભ જોકે મહદઅંશે ભ્રષ્ટાચાર થકી મેળવાતા હોય છે અને 'આટલા લાખ ખર્ચતા, તેટલો લાભ મળવો જોઈએ' એવો કોઈ નિયમ નથી. એટલે તે દિશામાં અલગ રીતે કામ થવું જોઈએ. એક વર્ગ એમ પણ માને છે કે જ્ઞાતિ નહિ પણ આર્થિક સ્થિતિને આધારે આરક્ષણ મળવું જોઈએ અને તેમના તર્ક પણ વિચારપ્રેરક છે. એ પદ્ધતિ કેટલી સફળ થઈ શકે છે તેનો અંદાજ તો માત્ર પ્રયોગ પછી જ આવે અને પ્રયોગ કરવા માટે વર્તમાન પદ્ધતિને તિલાંજલી આપવી પડે. એટલે પાછી એજ વાત આવે કે વર્તમાન પદ્ધતિનો વિરોધ કરો! આ દુષ્ચક્ર છે અને તેને તોડવા માટે સમાજે બહુ જ મહેનત કરવી પડશે.
આપના જેવા એક સફળ અને સંવેદનશીલ કલાકારમાં આટલી બધી સામાજિક નિસબત છે, તે બહુ જ આનંદદાયક વાત છે.
લેખક Chirag Thakkar At 2:08:00 PM 5 અભિપ્રાય Links to this post Labels: caste system, Patidar Reservation Movement, reservation, આરક્ષણ, જ્ઞાતિપ્રથા, પાટીદાર આરક્ષણ આંદોલન, રિઝર્વેશન
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
આરક્ષણનો મુદ્દોઃ 'મારું મારા બાપાનું ને તારામાં મારો ભાગ’ - 2
ગઈકાલની મારી પોસ્ટ આરક્ષણનો મુદ્દોઃ 'મારું મારા બાપાનું ને તારામાં મારો ભાગ’ ના જવાબ રૂપે ફેસબુક, ગૂગલ પ્લસ અને ઇમેલ જેવા માધ્યમોથી અનેક કોમેન્ટ્સ મળી. તેમાં બ્રિંદા ભટ્ટ પંચોલીએ મને એક લાંબો ઇમેલ કર્યો. તેમના ઇમેલમાં વિવિધ સ્વરૂપે દલિતો સાથે થયેલા અને થઈ રહેલા અન્યાયની વિગતે વાત છે. તેમની વાત સાથે તો જેણે બુદ્ધિનું દેવાળું ફૂંક્યું હોય, તેજ અસહમત થઈ શકે. બીજું તેમણે મને એમ પણ લખ્યું છે કે મેં આરક્ષણના મુદ્દાને સિનેમા હોલની કતારના ઉદાહરણ સ્વરૂપે વધારે પડતો સરળ બનાવી નાખ્યો છે, એ આરોપ પણ માથે ચડાવવો જ રહ્યો.
તારીખ 25 ઓગસ્ટ 2015 સુધી મારા અને તેમના વિચારોમાં તસુભાર પણ ફર્ક નહોતો. પણ એ તારીખે લાખો પાટીદારોને જીએમડીસી ગ્રાઉન્ડ ખાતે ભેગા થયેલા જોઈને મને વિચાર આવ્યો કે આટલો વિશાળ જનસમુદાય જે માંગણી કરી રહ્યો છે, તેના મૂળમાં ઉતરવાનો પ્રયત્ન થવો જ જોઈએ. મારુ મોસાળ પટેલ છે અને સૌથી ખાસ, સૌથી જૂનો મિત્ર પણ પટેલ છે. હું ન્યૂ રાણીપની જે સોસાયટીમાં રહું છું, તેમાં પણ (તમે ધારી જ લીધું હશે કે) બહુમતી લોકો પટેલ જ છે. તે બધા જોડે વાત કરતાં એક ફરિયાદ સૌથી વ્યાપક પણે સાંભળવા મળી અને તે ફરિયાદ નોકરી નહિ પરંતુ એડમિશનને લગતી હતી.
એટલે પછી પટેલોને પડતાં મૂકીને મેં એડમિશનની પ્રક્રિયા પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું અને તેમાં મને જે જાણવા મળ્યું એ તો મેં ગઈકાલની બ્લૉગ પોસ્ટમાં લખ્યું જ છે. મૂળ આક્રોશનું પ્રમુખ કારણ પણ એજ છે! SC, ST અને OBC ને જે આરક્ષણ અપાયું અને જેટલા ટકા આરક્ષણ અપાયું, એ બધું જ મંજૂર પણ જો તેમની અલગ કતાર ઊભી કરવામાં આવી હોય, તો તેઓ એક પગ એક કતારમાં અને બીજો પગ બીજી કતારમાં રાખીને બંને બાજુ લાભ ન લઈ શકે, એમ તેમનું કહેવું છે. મને એ વાતમાં કંઈક તથ્ય તો જરૂર લાગ્યું. તમે પણ તર્કના ત્રાજવે આ વાત તોળશો, તો તમને પણ એમાં તથ્ય દેખાશે.
આરક્ષણ હેઠળ આવરી લેવાયેલી વિવિધ જ્ઞાતિઓને આરક્ષણનો વિશેષ લાભ આજ સુધી તો નથી થયો. તેના ઘણા કારણ હશે પરંતુ આરક્ષણ એ આ સમસ્યાનો ઉકેલ નથી, એ તો 65 વર્ષના પ્રયોગ પછી બધા જ સમજી શકે તેમ છે. આરક્ષણ નાબૂદી પણ તેનો ઉકેલ નથી અને એક ઝાટકે તો આરક્ષણ નાબૂદ થઈ પણ ન શકે, તે પણ સમજી શકાય તેમ છે. મૂળ વાત છે આરક્ષણ પદ્ધતિ દ્વારા બેવડાં લાભ આપવાની નીતિની.
જેણે આરક્ષણ હેઠળ પ્રવેશ મેળવવો છે તેને આરક્ષણ વિનાની બેઠકો પર પણ પ્રવેશ માટેની મંજૂરી આપવી તર્કશુદ્ધ વાત નથી, એ મારો મુદ્દો હતો. એક સમૂહ વિશેષને થયેલા અન્યાય દૂર કરવા માટે અન્ય સમૂહને અન્યાય કરવો, એ ન્યાય કહેવાય ખરો? બેવડા લાભની નીતિને દૂર કરી દેવામાં આવે, તો વિરોધ કરનારામાંથી 50% લોકો તો પોતાનો વિરોધ અવશ્ય પાછો ખેંચી લેશે.
બેવડા ધોરણો વાળી વાતમાં એક બીજો મુદ્દો પણ બાકી છે, તેની વાત કાલે.
બ્રિંદાબહેનનો ઈમેલ આ રહ્યોઃ
i hope reservation was an easy issue like standing in a queue for movie ticket! you will agree that there is historical discrimination done to Dalits and Adivasis over thousands of years. majority of them are still suffering because of that. asset holding is less in them which forces them to go for labour work or jobs in unorganized sector. some of them get into govt jobs, which is just 2% of 16% population of SCs in India. pl visit any govt school, PHC, you'll see majority of SCs, STs and OBCs availing the facility because they can't afford private services. with poor base of education and healthcare, they are weaker competitors in running race / cinema ticket already.
within reservation category also, there is merit and Dalit/Adivasi and OBC students have to compete among themselves to get a seat. it is a myth that students with 40-50% get admission and general category students who get higher % get left-out. yes, SC/ST/OBC can avail general seats on the basis of merit, not otherwise. SCs constitute 16% population, STs about 8% and OBCs 27% (rough figures, can check with census 2011 data). now 51% population which has been oppressed, exploited and marginalized cannot expect/deserve rightful place in educational institutions? also, you would know that dropout rate at class 5-7 is higher among these communities because of reasons which include un-affordability, discrimination at school (called by caste names like Bhangi/dheda, asked to sit separately, asked to clean toilets, to name a few), distance from school (majority of Dalit helmets don't have school in proximity of residence, and parents being daily wage earners can't afford transportation). now you would say that they have scholarships and subsidies for bus pass, midday meal, etc., but pl consider deep rooted corruption in all these schemes, which effectively reaches a few and with reduced benefit.
the other side of reservation is ugly where students who get into IITs/ AIIMS through reservation, but on merit are subjected to humiliation everyday and they either dropout / commit suicide. pl search the net, you will find many news of such suicides. it gives a different picture of mindset of 'general category' 'educated' people who can't stand an equal from a 'lower' caste. they both would have scored same marks in Board exam and entrance test, but are treated very differently. mirror of primary school education of sitting separately, asked to do menial jobs, insulted publicaly, taunted for being from such category, etc.
i request you to watch India Untouched, a film produced Drishti Media Collective, based in Ahmedabad. you'll be able to see live examples of apparent and subtle discrimination done to Dalits and may agree for positive discrimination / affirmative action awarded to them as reparation.
if you wish to see the plight of Dalits in Gujarat, i request you to get in touch with Jitendra Rathod who works with Valmikis, scavenging community in Ahmedabad city who are cleaning human excreta even today in mega-city Ahmedabad. unbelievable but true. he can take you to the sites and show what lies below the glitter of development. you can visit Dalit Shakti Kendra, in Nani Devti near Sanand, where hundreds of youth who have suffered caste discrimination are getting different vocational skills to come out of caste based occupations like agricultural labor, tannery, cobbling, scavenging, drum beating, dragging dead animals, manual scavenging, etc. Janvikas is an organziation that has addressed caste issues for the last 30 year. you can visit meet its leader Vijay Parmar.
i also used to think like you and many others who think there is no inequality and everyone should follow one queue and may the best win. but when the ground is uneven, many are not allowed to enter, run barefoot, competition will not be healthy or equal, right? but while working with these communities in Gujarat and other parts of the country, my opinions have changed, anger for injustice increased and commitment to make a change strengthened.
unfortunately i'm not in Ahmedabad or don't visit it often, else would have shown you different reality myself. i can help you get in touch with Jitendra/ people at Dalit Shakti Kendra / Vijay Parmar who can help you see the other side. let me know, if you wish to explore it.
i think a lot of our anger for reservation also comes from perceived loss/ insecurity or fear of the lesser known. it applies to communalism, racism, regionalism, ethnicity based bias, etc.
you may find my ideas incoherent / mixed up, but this is what i strongly feel about and stand for.
and congratulations on courageous attempt of shedding caste-name / surname for your daughter. very few can do that! i agree if we do that, in 2-3 generations, things will be different.
લેખક Chirag Thakkar At 12:28:00 PM 2 અભિપ્રાય Links to this post Labels: caste system, Patidar Reservation Movement, reservation, આરક્ષણ, જ્ઞાતિપ્રથા, પાટીદાર આરક્ષણ આંદોલન, રિઝર્વેશન
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
આરક્ષણનો મુદ્દોઃ 'મારું મારા બાપાનું ને તારામાં મારો ભાગ’
25મી તારીખે અમદાવાદની એક પ્રતિષ્ઠીત ઇજનેરી કૉલેજના એક વરિષ્ઠ પ્રોફેસર સાથે મારે વિગતે વાત થઈ. તેઓ વર્ષોથી કૉલેજની ‘એડમિશન કમીટી’ના સભ્ય છે અને એ પ્રક્રિયાનું ઊંડું જ્ઞાન ધરાવે. મેં તેમને ફેરવી-ફરવીને જાતજાતના પશ્નો પૂછીને એક વાતની ચકાસણી કરી હતી. કોઈ પણ અનામત કેટેગરીનો ઉમેદવાર જ્યારે એડમિશન માટે ફોર્મ ભરે છે, ત્યારે તેને બે બાજુ લાભ મળે છે. સિસ્ટમ આખી કોમ્પ્યુટરાઈઝ્ડ છે અને એ સોફ્ટવેર મુજબ, જો તેના ટકા વધારે હોય, તો માત્ર મેરિટના આધારે તેને ઓપન કેટેગરીની સીટ પર પ્રવેશ મળે છે. જો તેના ટકા ઓછા હોય, તો તેને આરક્ષણ મુજબની સીટ પર પ્રવેશ મેળવવાની બીજી તક પણ મળે છે. સરવાળે એવું બનતું હોય છે કે આરક્ષણ હેઠળ આવરી લેવાયેલા ઉમેદવારોની કુલ પ્રવેશ સંખ્યા ક્યારેક તો 55 થી 60% સુધી થઈ જાય છે.
તમે સિનેમા હોલમાં ટિકિટ લેવા ઊભા છો, ચાર કતાર થયેલી છે, A,B,C ને D. કતાર બહુ લાંબી છે, ટિકિટોની પડાપડી ચાલી રહી છે. તમે કતાર A માં ઊભા હોવ, અને કતાર D ઝડપથી ચાલવા માંડે એટલે તમે D માં ઘૂસી જઈને ત્યાં હક જમાવો, તો ત્યાં ઊભેલા લોકો તમારો હુરિયો બોલાવે, એ સ્વાભાવિક છે. એ સમયે કતાર D માં ઉભેલા લોકોને એમ સમજાવવું કે કતાર A વાળા ભાઈએ સદીઓથી આવી ફિલ્મ નથી જોઈ, એટલે તેમને ટિકિટ મેળવવાનો પ્રથમ હક છે, એ સાવ મૂર્ખામી ભરી દલિલ લાગે છે.
કાંતો બધા માટે એક જ કતાર હોવી જોઈએ અને જો એકથી વધારે કતાર હોય, તો એક કતારની વ્યક્તિ બીજી કતારમાં ન પ્રવેશે, એજ ઉપાય તાર્કિક છે. ‘મારું મારા બાપાનું ને તારામાં મારો ભાગ’ની ફિલસૂફી કોઈના ગળે ઉતરે નહિ.
Disclaimer: હું જ્ઞાતિ, જાતિ અને ધર્મના વાડાઓનો સખ્ખત વિરોધી છું. એટલે જ મેં મારી દીકરીનું કાયદેસરનું નામ “આર્ના કાજલ ચિરાગ” રાખ્યું છે, જેથી તેના પૂરતા કોઈ વાડા ન હોય. આ નામ જન્મનું પ્રમાણપત્ર, પાસપોર્ટ, સ્કૂલ અને બેંક બધે જ સ્વીકૃત છે. બે પેઢી આ વસ્તુ અપનાવે, તો કદાચ ત્રીજી પેઢીમાં આવી બધી સમસ્યાઓ ન પણ હોય. અને પુત્રી જન્મની પીડા આપનાર માતાને પણ આ નામથી પૂરતું સમ્માન મળશે, એ તો બહુ મોટો લાભ છે! (જોકે આવું પગલું ભરવા બહુ જ નૈતિક હિંમત જોઈએ, એ તો કલ્પી શકાય તેમ છે.)
લેખક Chirag Thakkar At 5:28:00 PM 5 અભિપ્રાય Links to this post Labels: caste system, Patidar Reservation Movement, reservation, આરક્ષણ, જ્ઞાતિપ્રથા, પાટીદાર આરક્ષણ આંદોલન, રિઝર્વેશન
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
અશ્વિની ભટ્ટની 'આશકા માંડલ'નું વાચિકમ
*અશ્વિનીદાદાના જન્મદિવસે (12 જુલાઈ) શરૂ થયેલી 'ગુજરાતી બુક ક્લબ'ની બીજી સભા (23/08/2015) પણ સંપૂર્ણ અશ્વિનીમય રહી. આજે તો દાદાની 'આશકા માંડલ' પર જ ચર્ચા અને વાચિકમનું આયોજન હતું.
અરુણાબેન જાડેજા, તૃપ્તિબેન સોની અને ડૉ. તુષાર શાહ
*અતિથિ વિશેષ તરીકે અશ્વિની દાદાને "પિતા તરીકે દત્તક લેનાર" તૃપ્તિબહેન સોની અને દાદાના હાર્ટ સર્જન ડૉ. તુષારભાઈ શાહ હાજર હતાં.
*સૌ પ્રથમ તો 'આશકા માંડલ'ના ત્રણ દ્રશ્યોનું વાચિકમ કરવામાં આવ્યું. પ્રથમ દ્રશ્ય એ કે જેમાં આશકાનો કથામાં સોના તરીકે પ્રવેશ થાય છે અને સિગાવલ કેશી પહેલી વાર તેને મળે છે. બીજું દ્રશ્ય ક્લાઇમેક્સમાંથી જેમાં સિગાવલે જેસાને માર્યા પછી આશકાનો સ્ત્રી સહજ ઉગ્ર પ્રતિભાવ અને કર્નલ બર્નાડ હન્ટની હત્યા બદલ અનુપસિંહ પ્રત્યે શ્રીદેવીનો સ્ત્રી સહજ ઉગ્ર પ્રતિભાવ ઝીલાય છે. નવલકથાના સૌથી અંતિમ દ્રશ્યને વાચિકમના ત્રીજા દ્રશ્ય તરીકે પસંદ કરવામાં આવ્યું હતું.
*વાચિકમના બીજા અને ત્રીજા દ્રશ્યની સાઉન્ડ ક્લીપ નીચે આપી છેઃ
'આશકા માંડલ'નું વાચિકમ કરી રહેલા
અંકિત પટેલ, આરજે માઇકલ અને ઉર્વશી
*ગુજરાતીરેડિયો.કોમ ના આરજે માઇકલ, ઉર્વશી, અંકિત પટેલ અને નૈષધ પુરાણીએ આ સમગ્ર વાચિકમ કર્યું. કાર્યક્રમનું સંચાલન પણ નેષધ પુરાણીએ જ કર્યું હતું.
*વાચિકમ પછી અશ્વિનીદાદા જેને પોતાની પુત્રીવત માનતા તે તૃપ્તિબેન શાહે ભીની આંખે પોતાની દાદા સાથે જોડાયેલી સ્મૃતિઓ કહી સંભળાવી. 2007 માં અશ્વિનીદાદાને જે હ્રદયની તકલીફ થઈ હતી, તેનું વર્ણન તેમણે એક રસપ્રચુર નવલકથાની જેમ જ પત્રમાં કર્યું હતું, જેના કેટલાંક અંશો તેમણે સ્મૃતિના આધારે કહી સંભળાવ્યા.
*તૃપ્તિ બહેનના એક વાક્ય નીચે મત્તુ મારવા તો કેટલાંય મળી આવશે તેનો મને વિશ્વાસ છે. તેમણે કહ્યું હતું કે અશ્વિની ભાઈના ઉમદા વ્યક્તિત્વને કારણે જ તેઓ ઉમદા સાહિત્ય રચી શક્યાં હતાં. દાદાને મળી ચૂકેલા મોટાભાગના લોકોની જેમ તેમણે પણ અશ્વિનીદાદાની તમામ લોકો પ્રત્યેની સમતાની વાત કરી હતી.
*શબ્દશઃ અશ્વિની દાદાના હ્રદયને સ્પર્શી ગયેલા ડૉ. તુષારભાઈ શાહે પણ પોતાની સ્મૃતિઓ કહી સંભળાવી હતી. હ્રદયમાં લગાવેલું પેસમેકર, વિમાનમાં બેસતી વખતે જ એ પેસમેકરમાં થયેલો 'ઘંટનાદ' અને તેમના 15 વર્ષના સંબંધની વાતો હ્રદયસ્પર્શી હતી.
*સાંજે 5 થી 6-30 એમ કુલ 90 મિનિટ ચાલેલા કાર્યક્રમના અંતે દાદાની ભવન્સ, મુંબઈ ખાતેની "જો આ મારું છેલ્લું પ્રવચન હોય તો..." વાળી સ્પીચનો આ વીડિયો બધાએ માણ્યો હતો અને તેમના વ્યક્તિત્વનો એક અંશ પામ્યા હતાં.
*સામાન્યતઃ એક 'બુક ક્લબ' પાસેથી એવી અપેક્ષા રાખવામાં આવે છે કે તેમાં પુસ્તકો વિષે ચર્ચા થાય પણ અહિં સમયનો અભાવ અને કાર્યક્રમનું માળખું એવી મંજૂરી આપે તેમ નહોતા. નહિતર દાદાના ઘણા ચાહકો પાસે પોતાના આગવા અનુભવો અને સ્મૃતિઓનો ખજાનો તૈયાર જ હતો.
લેખક Chirag Thakkar At 1:03:00 AM 0 અભિપ્રાય Links to this post Labels: Aashka Mandal, Ashwinee Bhatt, Gujarati Book Club, અશ્વિની ભટ્ટ, આશકા માંડલ, ગુજરાતી બુક ક્લબ
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
'If your word of honour is in conflict with the law, then you must break your word and take dishonour upon your name,' said Vashishta. 'That is dharma.'- Vashishta in 'Scion of Ikshvaku' by Amish Tripathi
‘જો તમારી પરંપરા નિયમની વિરુદ્ધ હોય, તો એ પરંપરા તોડીને તમારે જાતે જ અપમાન ભોગવી લેવાનું,’ વશિષ્ઠે કહ્યું. ‘એજ ધર્મ છે.’-અમીશ ત્રિપાઠીના 'ઇક્ષ્વાકુના વંશજ' પુસ્તકમાં વશિષ્ઠ
લેખક Chirag Thakkar At 11:34:00 AM 0 અભિપ્રાય Links to this post Labels: Amish Tripathi, Scion of Ikshvaku, અમીશ ત્રિપાઠી, ઇક્ષ્વાકુના વંશજ
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
'સફારી'ના નગેન્દ્ર વિજયએ 'સાહિત્ય સરિતા'માં કરેલું...
A Midsummer Nights Dream (1)
All's Well That Ends Well (2)
APJ Abdul Kalam (4)
Arthur Conan Doyle (1)
Chirag Thakkar 'Jay' (75)
Chirag Thakkar Jay (20)
Edna St Vincent Millay (1)
Ennu Ninte Moideen (1)
Fee Paying Schools (1)
Forge Your Future (1)
Gujarati Book Club (1)
Gujarati Literary Academy (UK) (1)
Gujarati Sahitya Parishad (7)
H G Wells (1)
Hole in the Wall (1)
ICC World Cup 2011 (1)
J K Rolling (1)
J K Rowling (1)
James Hadley Chase (1)
Kevi Rite Jaish (1)
Love you મમ્મી (1)
Much Ado About Nothing (1)
Patidar Reservation Movement (3)
Queenspark Public Library (1)
Scion of Ikshvaku (4)
Squaring the Circle (2)
The Prime Minister (3)
The Solitary Reaper (1)
Welcome in 140 Languages (1)
What Comes Next (1)
What's Better Than Money (1)
World Book Day (1)
આર્થર કોનન ડોઈલ (1)
એપીજે અબ્દુલ કલામ (3)
કેવી રીતે જઈશ (1)
ગુજરાતી બુક ક્લબ (1)
ગુજરાતી સાહિત્ય અકાદમી (યુકે) (1)
ગુજરાતી સાહિત્ય પરીષદ (7)
ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’ (2)
ચિરાગ ઠક્કર 'જય' (91)
ચિરાગ ઠક્કર જય (158)
ચીનુ મોદી ઇર્શાદ (1)
જે કે રોલિંગ (1)
જેમ્સ હેડલી ચૅઝ (1)
ડૉ. આઈ.કે. વિજળીવાળા (1)
પાટીદાર આરક્ષણ આંદોલન (3)
પીળા રૂમાલની ગાંઠ (1)
ફોર્જ યોર ફ્યુચર (1)
બરકત વિરાણી ‘બેફામ' (4)
યુ કે બાઇટ્સ (80)
રમેશ પટેલ (આકાશદીપ) (1)
વિશ્વ પુસ્તક દિવસ (1)
પારિજાત માટે પુષ્પો ખીલવવાં માત્ર જરૂરી જ નહિ પણ 'સ્વત્વ' નો એક અભિન્ન ભાગ છે, તે જ રીતે ગુજરાતી ભાષા અને સાહિત્ય મારા જીવનનો અભિન્ન ભાગ છે અને તેને મારા બ્લૉગ પર અભિવ્યક્ત કરવાનો પ્રયત્ન કરતો રહું છું.
I am born to be a teacher. I taught English & Maths for 8 years in India and doing the same thing here, in London. Also teaching Hindi and Gujarati languages. Also working as a English-Gujarati-English translator and a freelance journalist.
View my complete profile
મારી ગુગલ પ્લસ પ્રોફાઈલ
આ બ્લૉગની નવી પોસ્ટ તમારા ઇમેલમાં મેળવવા અહીં તમારું ઇમેલ એડ્રેસ લખો:
ઓથાર - અશ્વિની ભટ્ટની સર્વોત્તમ નવલકથા
શ્રી અશ્વિની ભટ્ટ જ્યારે મારે મારા ગમતા પુસ્તકોની યાદી બનાવવાની આવે છે ત્યારે હુ ખૂબ મૂંઝાઈ જાઉં છુ . ઓછામાં ઓછા એકાદ ...
હરકિસન મહેતાની 'પીળા રૂમાલની ગાંઠ'
શ્રી હરકિસન મહેતા શું તમે એવી કોઈ ગુજરાતી નવલકથા વાંચી છે જે ભારતમાં ધર્મના નામે ચાલતા તૂત, એક યુવકની કારકિર્દીની પસંદગીની મૂંઝવણ તથા શ્ર...
ચંદ્રકાંત બક્ષીના ટૂંકી વાર્તા વિષેના ચાબખા
શ્રી  ચંદ્રકાંત  બક્ષીને એક વાર સાંભળવાની તક મળી હતી . જ્યારે તેઓ મુંબઈના મેયર તરીકે નિયુક્ત થયા હતાં ત્યારે શ્રી નવભારત...
શ્રી ગૌરીશંકર જોષી 'ધૂમકેતુ' મારી ઉંમરના મિત્રો કદાચ તેમના દસમા ધોરણના ગુજરાતીના પાઠ્ય પુસ્તકમાં ‘જુમ્મો ભિસ્તી’ વાર્તા ભણ્યા ...
© Chirag Thakkar 2000-2012. Watermark theme. Powered by Blogger.