gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu ru ru ru ru en ca en en es es en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en en en gu en en en gu en en en en en en en gu en en de en en fr it en en en gu gu en en en gu gu gu en de en gu en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gu en en en en en gu en en en en fr en en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en gu en gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: અનાથનો નાથ – અશ્ક રેશમિયા
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
“સર, સર…” બાળકોએ કૂતુહલભરી અપાર ખુશીથી કહેવા માંડ્યું: “સર, ઘેર અમારા દાદા-દાદી અમને મળવા આવ્યા છે.’ બાળકોના ચહેરા પર આનંદના ફુવારાઓ ઉડી રહ્યાં હતાં.
“મળવા નહીં!” બીજાએ વચ્ચે જ કહ્યું: “એ તો કાયમ માટે આપણા ઘેર રહી જવા આવ્યા છે. પાપા ખુદ એમને લઈને આવ્યા છે.”
શિક્ષક એ બંને બાળકોની અચરજભરી વાત સાંભળીને સ્તબ્ધ થયા. પળવારમાં એ વિચારોના વમળે ચડ્યા. પેલા બંને બાળકોના નામ નીલ અને નલીન, આઠમાં ધોરણમાં અભ્યાસ કરતા હતાં.
એકવાર શિક્ષકે નીલ અને નલીનના પિતાને શાળામાં બોલાવીને કહ્યું: “તમારા બાળકને તમે સમય ન આપી શકો તો દાદા-દાદી પાસે બેસાડો. એમની વાતો સાંભળશે તો આપોઆપ ખીલતા જશે. લેશન પૂરુ કરતા થશે. ભણતરમાં ઠીક રહેશે. દાદા-દાદી જોડે નવી નવી વાતો સાંભળીને સંસ્કાર અને કેળવણી પણ શીખશે.”
“પણ સાહેબ!” કહેતા અંબરભાઈની આંખો ભરાઈ આવી, હૈયું હીજરાયું, ભયંકર આઘાત અનુભવાયો.
અંબરે માવતર જોયા જ ક્યાં હતાં? માવતરના મહોબ્બતની જબ્બર ખોટ સાલી હતી એને. માતાપિતાની માયા અને અંબરને ભવોભવનું છેટું પડી ગયું હતું. માવતરનો અભાગિયો દીકરો હતો અંબર. કારમી ગરીબીમાં સબડતા હતાં એના માવતર. એક સાંધે ત્યાં તેર તૂટે એવી કપરી દશા હતી. ચારેક ભાંગેલા તૂટેલા વાસણો અને ઘાસફૂસમાંથી બનાવેલ નાનકડા ઝૂંપડા સિવાય અન્ય કોઈ જાગીરી હતી નહીં! દિવસ આખો દાડિયું રળે ત્યારે માંડ બે ટંકનો રોટલો નસીબ થતો, ને એવા એક સમયે અંબરનો જન્મ થયો. સુવાવડ વખતે અપૂરતી કાળજી અને પોષણયુક્ત આહારના અભાવે અંબર અઠવાડિયાનો હતો અને એની માં ને રોગ લાધ્યો. બે જ દિવસમાં એ ભુંડા મોતને ભેટી. હજુ પુત્રનું મોઢુંય બરોબર નહોતું જોયું ને કુદરતે એને પોબારા ગણાવ્યા.
વળી ઓછું હોય એમ થોડાંક દિવસના અંતરે અંબરના પિતાજી પણ એની માં ની ગતિને વશ થયા. અંબર નોંધારો થયો, સાવ નોંધારો. એના કાકા કે ફૂઈ હતાં નહી. માટે બે-ચાર દિવસમાં લોકોએ એને અનાથાલયમાં મોકલી આપ્યો.
‎અંબર આ બીનાથી અજાણ હતો. એને આ હ્રદયદ્રાવક ગોઝારી ઘટના ત્યારે જાણવા મળી જ્યારે એ દસમા ધોરણમાં હતો. શિક્ષકે માતૃપ્રેમ વિશે નિબંધ લખવા કહ્યો. અંબરે અનાથાલયમાં આવીને પૂછ્યું: “મારા માં-બાપ કોણ અને ક્યાં છે? મને કેમ અત્યાર સુધી માવતરની મમતા મળી નહી?”
ને એના ઝળઝળિયાં ભરેલા આ ભીના સવાલનો જવાબ હતો: “બેટા, તું અનાથ છે! તારા માવતરનો કોઈ જ પત્તો નથી. અને એ હયાત પણ નથી.”
અંબર ઘટના જાણતો ગયો અને આંખેથી આંસુઓ વહાવતો રહ્યો. ભેગું અનાથાલય પણ રડ્યું. ‎અંબર ભણ્યો ગણ્યો ને બે પાંદડે થયો. ને પછી બે જીવે પણ થયો. લગન થયા. બે બાળકનો પિતા થયો. સંસારની સર્વ વાતોએ એ બહુ જ સુખી હતો. પણ બે બાબતોથી એ અત્યંત દુ:ખી હતો : એક માવતરની માયા, મમતા, લાગણી પામી નહી શકવાનો અફસોસ અને બીજુ માં-બાપની સેવા કરવાનો અવસર ન મળ્યો એનો વસવસો.
‎શાળાના શિક્ષકે જ્યારે એના બાળકોને દાદા-દાદીના ખોળે મૂકવાની સલાહ આપી હતી ત્યારે રડતી આંખે અંબરે આ ઘટના સંભળાવી હતી. શિક્ષકનો આત્મા પણ ત્યારે ખુબ દુ:ખી થયો હતો.
હવે જ્યારે નીલ-નલીને પોતાના એ જ શિક્ષકને વાત કરી કે અમારા ઘેર દાદા-દાદી આવ્યા છે ત્યારે એ શિક્ષકને મીઠો આઘાત ન લાગે તો જ નવાઈ. સાંજે શાળા છૂટતાં જ શિક્ષક અંબરને ઘેર પહોંચી ગયા. જોયું તો આલીશાન બંગલામાં બે વૃદ્ધ હિંડોળે હીંચી રહ્યાં છે. બેયના ખોળામાં નીલ અને નલીન આનંદની ગોષ્ઠી કરી રહ્યા છે.
શિક્ષકને હર્ષ થયો. ઉમંગે હૈયું ઝૂમી ઉઠ્યું. ચોતરફ નજર કરી, અન્ય કોઈ નજરે ચડ્યું નહી.
“લાગે છે અંબર નોકરીએથી મોડો આવશે, એની પત્ની પણ કદાચ બજારમાં ગઈ હશે.’ શિક્ષકે મનોમન અનુમાન લગાવ્યું.
‎ભાવવિભોર બનીને એકટસ ઊભેલા શિક્ષક પર દાદા-દાદીની નજર પડી. એમણે ઉમળકાભેર આવકાર આપ્યો. સાથે બાળકોએ પણ ગુરૂજીનું સ્વાગત કર્યું.
“અંબર આપનો પહેલો પુત્ર કે બીજો?” પાણી પીતા પીતા વાતનો તાગ જાણવા શિક્ષકે વાત ઉચ્ચારી.
“બેટા..” વૃદ્ધાએ બેટાથી શિક્ષકને વાતની શરૂઆત કરી, “અમારી કૂખને આવા સો ટચના દીકરાને જન્માવવાના ભાગ્ય જ ક્યાં? ભાગ્યશાળીના પેટે જ આવા પુત્ર અવતરે છે! અમે તો પેટે પથ્થરા જણ્યા સાહેબ પથ્થરા!”
વૃદ્ધોની આંખોમાં બનેલી ઘટના કણાની માફક ફરી ખટકવા લાગી, ઊભરાવા માંડી.
દાદાએ વાતની શરૂઆત કરી, “પૂરા સો વીઘા જમીનના માલિક હતાં અમે. કાળની થપાટ બહુ ગોઝારી છે. સમો થયો ને કુદરતે અમારા કૂખે રૂપાળા બે દીકરા અવતર્યા. એ દીકરાઓને જોતા આંખ ઠરતી ને હૈયા આનંદથી ઊભરાતા. ઉરમાં લાગણીના પ્રચંડ કોડ લઈને એમને ઉછેર્યા. વખત જતા વળી એક દીકરી અવતરી, હૈયામાં જે વાતની કમી ખટકતી હતી એ પૂરી થઈ. પરંતું દીકરી કરતા દીકરાઓને ઉછેરવામાં કોઈ મણા ન રાખી. પેટે પાટા બાંધીને એમની જવાબદારી નિભાવી અને બે પાંદડે કરી આપ્યા. એવી ઘણી વેળા આવી જ્યારે અમારે ભૂખ્યા સૂવાનો વારો આવતો, અમે દીકરાઓને ભૂખ્યા ક્યારેય ન સૂવડાવ્યા; જો કે એ અમારી ફરજ, જવાબદારી કે લાગણી, માયા, મમતા જે હોય એ પણ અમે એમને મોટા કર્યા.”
દાદાએ પાણીનો ઘૂંટડો ભર્યો. આંસું લૂછ્યા. પોતાની વહાલી જીવનસંગિની તરફ દ્રષ્ટિ કરી વાત આગળ વધારી, “દીકરાઓને વખતે પરણાવી ગમતી વહુ લાવી આપી, ઘર વસાવી આપ્યા. બેયને ક્યારેય કોઈ વાતની ખોટ ન પડવા દીધી. દરમિયાન દીકરીને પણ રંગે ચંગે અને અઢળક ઉમળકાભેર પરણાવી સાસરે વળાવી. પણ જે ધામધૂમ દીકરાઓના લગનમાં કરી એવા ધૂમધામથી દીકરીનો માંડવો ન રોપી શક્યાનો વસવસો હજીયે હૈયે ડંખે છે.”
“હાથપગ ચાલ્યા ત્યાં સુધી કામ કરતા રહ્યાં. હવે જીવતરના આંગણે ઘડપણ આવી પહોંચ્યુ હતું. ને જોતજોતામાં જોબનવંતા ખોળિયામાં એ ઊતરી ગયું. અમને એના ભરડામાં લીધાં. અંતરમાં અરમાન ઉમટ્યા કે હવે શાંતિથી હરિમાળા કરશું. દીકરાઓ સારે ઠેકાણે કમાતા થઈ ગયા હતાં એટલે લાગ્યું કે હવે એ અમને સાચવશે પણ….” બેય વૃદ્ધોની આંખે સામટો મહેરામણ ઉમટ્યો. નાના બાળકની માફક હૈયા હીબકે ચડ્યાં. અવાજ તરડાયો. ડોશીએ ડોશાને બાથમાં લઈ સાંત્વના આપી. નીલ અને નલીને ભીની આંખે દાદા-દાદીની ભીની આંખ કોરી કરી આપી. શિક્ષકે પણ પોતાની આંખ સાફ કરી.
“જવા દો હવે એ બધી બિહામણી વાતો. આપણે દીકરાઓ નહી પણ પથ્થર જણ્યા’તા જાણે! આપણા ભાગ્ય જ આવા હશે, કોઈને હવે દોષ આપ્યે શું?” વૃદ્ધાએ સાંત્વનાના બે બોલ કહ્યાં.
વૃદ્ધે વીતકકથા આગળ વધારી. “સાહેબ.. વખત થયો ને દીકરાઓએ અલગ થવાની વાત કરી. ભાઈઓ તો અલગ થતા આવ્યા છે એમ સમજાવી અમે વાત સ્વીકારી અમલમાં મૂકી. જો કે અમારે સંયુક્ત કુંટુંબની જ ઈચ્છા હતી, પણ નવી વહુઓને એ પોસાતું જ ક્યાં હતું? સરસામાન, માલમિલકતનો વહેવાર કરવાની બે ઘડી પહેલા ડોશી મને કાનમાં કહે, “હું કહું છું જોજો… આપણને તો મોટો જ માંગશે!” કહીને એ હરખથી હલબલી ઉઠી હતી.
“‘ના, ના! આપણે તો નાનાના ભાગે જ શોભીએ! જગનો નિયમ જ છે કે માવતર તો નાનો દીકરો જ સાચવે.” મે પણ મારી મંશા કહી. ‎અમે શીખવેલ સંસ્કાર, જીવન જીવવાની રીત, જીવનને જાણવાની અને જોવાની રીતભાત, માણસાઈભર્યો વહેવાર એ બધાથી લાગતું હતું કે સૌ પ્રથમ બેય દીકરાઓ અમે કોના ભેગા રહીશું એની માગણી કરશે, કિન્તુ..
‎કિન્તુ સઘળું વહેચાઈ ગયું, બે સરખા ભાગ પડી ગયા. લૂગડાં-લતા, ઘરેણા-રૂપિયા અને જમીન પણ! અમે છેવટ લગી નોંધારાની માફક મોં વકાસીને બેસી રહ્યાં. એકેય દીકરો અમને માગે તો શું પણ તુટેલી ખાટલી, જૂની તપેલી અને બે ગ્લાસ અમારા જૂના ખોરડામાં મૂકી આવ્યા અને પોતપોતાને ઘેર વળ્યા. અમે નધણિયાની જેમ ઝાંખી પડવા મથતી કીકીઓમાં શ્રાવણ ભાદરવો ભરીને એકમેકને તાકી રહ્યાં. છતા દીકરાએ અમે અનાથ અને વાંઝીયા બન્યા.
‎બસ, સાહેબ…! એ જ ઘડીએ અમે પહેરેલે લૂગડે મહામહેનતે ઊભું કરેલું – દીકરા કરતાંય સવાયું લાડકું ઝુંપડું છોડ્યું. અમારું એ ગામ, એ ઝુંપડું અમને જતાં જોઈને જાણે ચોંધારે ચડ્યા હોય એવી દશામાં અમે એમને છોડ્યા. મંઝિલ નહોતી, નહોતી સફરની ખબર કે નહોતી ક્યાંય આશરાની ફિકર. સગા દીકરાઓય અમારા ન થયા તો પછી બીજા તો કોની પાસે આશરાની અપેક્ષા રાખીએ. પ્રભુએ બક્ષેલા જીવનનો મલાજો જાળવવા અમે જે જડી એ વાટ પકડી.”
“તો પછી તમે તમારી દીકરીને ઘેર કેમ ના ગયા?” શિક્ષકે છેલ્લો સવાલ ઉપાડ્યો.
“અરે સાહેબ.. બે દીકરાઓ પણ જે ન ઉપાડી શક્યા એવા આ રાંકડા ઘડપણનો ભાર દીકરીને માથે શીદને નાખવો? દીકરીનું ઘર ગરીબ. પણ જમાઈ લાખ રૂપિયાના. બાળપણમાં જ એના માવતર સંસારને સ્વાહા કરી ગયા હતાં. માવતરનું સુખ ન ભોગવી શકેલ જમાઈ અમને માવતર કરતાંય સવાઈ ખુશીથી અમારી સેવા ઉપાડી લેત. કિન્તુ એમને ભારી ન પડવાનું અમે મુનસીબ માન્યું અને આખરે રખડતા-ભટકતા દશેક દિવસે એક મંદિરે જઈ ચડ્યા. ‎સવારની વેળાએ મંદિરને ઓટલે એક તરફ-કોઈને નડીએ નહીં એમ અમે પ્રભુસ્મરણમાં લીન બની દીન અવસ્થામાં બેઠા હતાં. હૈયે હોળી અને હોઠ પર ઝગમગાતી દીવાળી સમું તેજ હતું. એટલામાં દેવદૂત સરીખા અંબરનું આગમન થયું. ભગવાનની મૂરત પર નજર પડે એ પહેલા જ એની અમિદષ્ટિ અમારા પર ઠરી. એ નજરોએ અમારા અંતરે ટાઢક ઉમટાવી. અનાથ જાણી બળતે હૈયે ઉમળકાભેર એ અમને એના ઘેર લઈ આવ્યો.”
“જે દિવસથી અંબર અમને અહી લઈ આવ્યો છે તે દિવસથી એ મંદિર અને મંદિરના મારગને વીસરી ગયો છે. ઈશ્વરની માફક અમારી સેવા- આરાધના કરે છે એ.”
“જૂનું જે હતું એ દુ:ખ વીસરાવી દીધું છે અંબરે. કિન્તુ એક નવું દરદ ક્યારેક આંખમાં ઉથલો મારી જાય છે. અને એ વેધક વેદના એટલે અંબરને અમારી કૂખે નહી જન્માવી શકવાનો અને લાલનપાલનનું સુખ ના આપી શકવાનો અખંડ વસવસો. અમારી અઢળક આશિષ એના પરિવારને યુગાન્તરો સુધી ફળજો.” કહેતા બંને વૃદ્ધ સામે ઊભેલા અંબર અને એની પત્નીના અમરતાભર્યા ઓવારણા લઈ રહ્યાં.
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous દાદા, દાદી અને હું – રિયા શાહ (વિજેતા હાસ્ય વાર્તા)
સોનેરી સોનાલી – દુર્ગેશ ઓઝા Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
લોકવારતાઓ – સં. જયંતીલાલ દવે
કરમ ને લસ્મી – કરસનભાઈ પ્રજાપતિ કરમને લસ્મી એક આંબા હેઠળ બેઠાં સે, વાદ વદે સે. કરમ કે ‘હું મોટો’ ને લસ્મી કે ‘હું મોટી !’ તાણે એક કઠિયારો આયો. કરમ કે ‘હે લસ્મી, આ બાપડાને હેંડવાની હાલત નથી, તાણે એનું ભલું કરો.’ આ લસ્મીએ તો જેડુ રતન કાઢીને આલ્યું. આ તો સવા લાખનું રતન. જેડુ રતન ખીસ્સામાં ઘાલીને હેંડતા ... [વાંચો...]
અસ્તિત્વ – પ્રફુલ્લ કાનાબાર
(‘રમત આટાપાટાની’ પુસ્તકમાંથી સાભાર. રીડ ગુજરાતીને આ પુસ્તક ભેટ મોકલવા બદલ ગૂર્જર ગ્રંથરત્ન કાર્યાલયનો ખૂબ ખૂબ આભાર. પુસ્તક પ્રાપ્તિની વિગતો લેખના અંતે આપવામાં આવી છે.) પિન્કીની સ્કૂલમાં આજે પૅરન્ટ્સ ડે હતો. મુંબઈની પ્રખ્યાત શાળાઓમાં પૅરન્ટ્સ–ડેની સ્ટેજ પ્રોગ્રામ સાથે દબદબાપૂર્વક ઉજવણી થતી હોય છે. સરિતા દર વર્ષે પિન્કીની સાથે આ પ્રોગ્રામમાં અવશ્ય જતી. પિન્કી નાની હતી ત્યારે તો ઘણી વાર દરેક બાળકોનાં ... [વાંચો...]
પ્રયાગ – અશ્વિન મ. વસાવડા
બહારથી આવી ત્યારે જ આરાધનાને લાગ્યું હતું કે ‘મૉમ’ કંઈ ધૂંધવાયેલી છે. થોડા સમય પછી તેણે મજાક કરી : ‘મૉમ, મનમાં મનમાં શું બબડે છે ? કોઈ મંત્ર જાપ કરે છે ?’ – અને ભદ્રા આરાધના ઉપર ગુસ્સે થઈ. વળી આરાધનાએ હસતાં કહ્યું : ‘પણ કારણ વગર આટલી બૂમો શું પાડે છે ?’ ભદ્રા વધુ ગુસ્સે થઈ. ‘હું કારણ વગર બૂમો પાડું ... [વાંચો...]
14 પ્રતિભાવો : અનાથનો નાથ – અશ્ક રેશમિયા
July 14, 2018 at 10:21 am
કરૂણ ખરી પણ્ અંત સુખદ રહ્યો. મુળ તો આજના જમાનાના સ્વાર્થી કુટુંબોની વાત છે.
July 16, 2018 at 11:40 am
July 17, 2018 at 6:28 pm
હૃદય સ્પર્શી……શું હકીકત માં આવું શક્ય ન બની શકે કે વૃદ્ધ ને પણ adopt કરવાની કોઈ જોગવાઈ હોય…
August 4, 2018 at 2:46 pm
sir, thanks to read the story.
July 18, 2018 at 11:49 pm
આજ ના જમાના નુ પ્રતિબિબ.
Result of Industrial and materialistic revolution. Touchy story.
July 19, 2018 at 11:15 am
Jivan na kadva satya ne lekhake khub suddar rite katha nirupan
su aaa mate j balako ni pachal ma baap badhu luntavi de che ?]
July 23, 2018 at 11:39 am
શું આ ઘટના ને હકીકત મા ના બદલી શકાય?
એવી કોઇ રીત નથી જેનાથી વ્રુધાશ્રમ ના વ્રુધો ને દતક લઈ શકાય?
August 4, 2018 at 2:45 pm
પણ આપશ્રીએ કરેલો વિચાર બહુ જ ઉમદા છે.
પણ વૃદ્ધોની વેદનાને કોઈ નહી સમજી શકે!!
July 25, 2018 at 10:53 pm
વાર્તા અદભુત.. તથા સુંદર વર્ણન.
July 27, 2018 at 8:11 am
Beautiful story. I could not stop tears from rolling down my cheeks by the end of the story. Wonderfully written.
I like that this story covers two different kinds of personalities/kids in one story. There are these two sons who did not value their Parents who sacrificed everything for them. But not every child is the same. In the same story, we get to read about a person who was raised as an orphan but gave unconditional love to his new Parents.
The conclusion is that the world is neither very good nor very bad. Good and Evil, both exist. But we should try to fall in the former category. Parents are real God. We should do everything that we can for their happiness. We should be compassionate towards everyone, especially older generation and set a good example for our future generation.
Overall, this was a great story. Enjoyed reading it and thinking about it. Thank you for sharing.
August 4, 2018 at 2:43 pm
Thank u lot of to u vaishaiji.
August 1, 2018 at 2:41 pm
Lovely story.. liked it…. good people gets good at the end….
August 8, 2018 at 4:37 pm
August 16, 2018 at 9:13 pm
very nice story Ashak Reshamiyaji.It is difficult to understand why one can not take care their own parents.Be a good human is most important for any one.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Like us on FB
Like us on FB
મિયાં લટક્યા – પ્રિયાંશી રાઠોડ (વિજેતા હાસ્ય વાર્તા)
અણમોલ ભેટ – ડૉ. સનત ત્રિવેદી
એમ. કરુણાનિધિ, તમિલ સિનેમા અને રાજનીતિ – નિલય ભાવસાર
અનુવાદના પડકારો – સુમંત વિદ્વાંસ, અનુ. હર્ષદ દવે
અંતિમ વ્યાખ્યાન – રેન્ડી પાઉશ, કુમારપાળ દેસાઈ
પાંચ લઘુકાવ્યો – પારસ એસ. હેમાણી
ઘર – ફિરોઝ મલેક
હસતા’ક્ષર’ – સંં. તરંગ હાથી
સોનેરી સોનાલી – દુર્ગેશ ઓઝા
અનાથનો નાથ – અશ્ક રેશમિયા
DR. Sanat trtivedi: I thank you all. Sanat
DR. Sanat trtivedi: Thank you very much. Sanat
sanat trivedi: Thank you very much sanat
sanat trivedi: Thank you very much. sanat
સુરેશ જાની: બહુ જ સરસ વાર્તા. ઈ-વિદ્યાલય પર પણ...
Nirav: yes I too agree with Bina bcuz I have been in US...
Harshad Dave: ભરત ભાઈ, તમારા પ્રતિભાવ માટે તમારો આભાર....
Kalidas V.Patel: સાચી વાત. શરુઆતમા એકાદ ફકરો રહી ગયો છે....
Ashish Dave: Wonderful article…please post more of...
Bharat Kapadia: અનુવાદ કરવા ઈચ્છુક મિત્રોને સારું...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
મિયાં લટક્યા – પ્રિયાંશી રાઠોડ (વિજેતા હાસ્ય વાર્તા)
અણમોલ ભેટ – ડૉ. સનત ત્રિવેદી
એમ. કરુણાનિધિ, તમિલ સિનેમા અને રાજનીતિ – નિલય ભાવસાર
અનુવાદના પડકારો – સુમંત વિદ્વાંસ, અનુ. હર્ષદ દવે
અંતિમ વ્યાખ્યાન – રેન્ડી પાઉશ, કુમારપાળ દેસાઈ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
ભૂરિશ્રવાનુંં કથાનક – હિમા યાજ્ઞિક
પાંચ ગઝલરચનાઓ.. – શૌનક જોષી
કબૂલાતનામું – ઍડગાર ઍલન પૉ, અનુ. નિલય પંડ્યા
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.