gu gu gu en en en gu en en gu en es el gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en gu gu gu en gu en gu gu ja gu en gu gu gu en gu gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu de en gu gu gu gu el gu gu pt gu gu el gu gu gu gu en gu gu en en en ta gu gu gu en gu en en en gu gu en gu gu en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gu gu km gu en gu en en en en en pl en en gu gu gu en gu gu en gu gu gu gu en en gu gu en en en gu en gu en gu en gu gu en gu en gu en gu gu gu gu bn en gu gu en en en
મનાવી ના શકે તું એ રીતે ક્યારેય નહિ રૂઠું | શબ્દો છે શ્વાસ મારા
એક નવી રચના, મહિનાના દર પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે…
(An apple a day…                      …Chennai, September-04)
છતાં માનું નહીં તો માનજે એ રૂસણું તું જૂઠું.
ઉઘાડો તો ખબર પડશે છે પાનાં યાદનાં કેવાં ?
ઉપર તો માત્ર દેખાશે સદા બરછટ, કઠણ પૂંઠું.
દીવાલો ફાડીને જો પીપળો ઊગી શકે છે તો
કદી શું કોઈ મોસમમાં નહીં પર્ણાય આ ઠૂંઠું ? !
સરાણે શ્વાસની કાયમ અમે શબ્દોની કાઢી ધાર,
ફકત એ કારણે કે કાવ્ય કોઈ ના રહે બૂઠું.
..અને એકાદ દિવસે ઊંઘ થોડી લાં…બી થઈ જાશે,
મને ઉઠાડવા માટે તું મથશે, હું નહીં ઊઠું.
34 thoughts on “મનાવી ના શકે તું એ રીતે ક્યારેય નહિ રૂઠું”
પંચમ શુક્લ on September 28, 2006 at 12:19 am said:
પર્ણાય આ ઠૂંઠું – આકર્ષક અભિવ્યક્તિ.
{સરાણે શ્વાસની કાયમ અમે શબ્દોની કાઢી ધાર,
ફકત એ કારણે કે કાવ્ય કોઈ ના રહે બૂઠું.}—- ક્યા બાત હૈ?
મને ઊઠાડવાને માટે મથશે તું, નહીં ઊઠું.
મને અંગત રીતે વાંચવામાં -માટે– આગળ સહેજ ખટકો લાગ્યો…પણ સંવેદન એટલું ધારદાર છે કે .. પઠનના કાકુમાં એને સકેલાથી નરમ (લઘુ) કરી શકાય.
આમ તો પોતિકી વાત એ પોતિકી…છતાં આવું કૈંક થઈ શકે ખરું?
(ઘણું મથશે મને ઊઠાડવાને તું, નહીં ઊઠું.)
sana on September 28, 2006 at 12:25 am said:
“kadi koi mausam ma nahi parnai aa thuthu”
Not able to get this line…plz explain.
Poem shows emotional blackmail but in very innocent way.I liked it.
manvant on September 28, 2006 at 2:12 am said:
દિવાલો ફાડીને પીપળો ઊગી શકે છે !
બિલકુલ સાચી વાત કરી ડૉ.સાહેબ !
(સપન બેઠો લાગે છે હોં !)
manvant on September 28, 2006 at 2:15 am said:
ક્ષમા ! સપન નહીં……સ્વપન !
Anonymous on September 28, 2006 at 9:29 am said:
શબ્દ જ નહી પણ મૌન પણ ચૂપ છે તને વાંચીને..
ધવલ શાહ on September 28, 2006 at 9:38 am said:
સરાણે શ્વાસની કાયમ અમે શબ્દોની કાઢી ધાર,
ફકત એ કારણે કે કાવ્ય કોઈ ના રહે બૂઠું.
– શબ્દ-શ્વાસ શ્રેણીનો એક વધારે સુંદર શેર !
radhika on September 28, 2006 at 9:45 am said:
ઉઘાડો તો ખબર પડશે છે પાનાં યાદનાં કેવાં?
ઉપર તો માત્ર દેખાશે સદા બરછટ, કઠણ પૂંઠું.
i like this one most
વિવેક on September 28, 2006 at 9:52 am said:
મિત્રોની અંગત વાતોનો પોતીકો જવાબ:
ગઝલને આટલી ચીવટાઈથી વાંચવા બદલ આભાર… આ લાગણી આપની ગઝલ માટેની સતર્કતા અને સમર્પણ દર્શાવે છે.
લગાગાગા / લગાગાગા / લગાગાગા / લગાગાગા
મને ઊઠા / ડવાને મા / ટે મથશે તું/ નહીં ઊઠું.
મક્તાના શેરમાં ‘માટે’ આગળ થોડો થડકો જરૂર લાગે છે, પણ છંદ તૂટતો નથી… મેં “ઊઠાડવા” શબ્દને “ગાગાલગા”ના યથાવત બંધારણમાં જ લીધો છે. છતાં રઈશભાઈનું માર્ગદર્શન જરૂરથી લઈશ…
સામાન્યરીતે ઠૂંઠું એટલે મરી ગયેલું વૃક્ષ…પણ આશા અમર છે… જો નિર્જીવ દિવાલ ચીરીને પીપળો ઊગી શક્તો હોય તો મારા સૂકા લાકડા પર શું કદી કોઈ પર્ણ નહીં આવે?
સફરજનની ઉપર જે છોકરો બેઠો છે, એ “સ્વયમ” છે, સ્વપન નહીં… મારું હૃદય!
Suresh on September 28, 2006 at 9:10 pm said:
અને એકાદ દિવસે ઊંઘ થોડી લાં…બી થઈ જાશે,
મને ઊઠાડવાને માટે મથશે તું, નહીં ઊઠું.
Chetan Framewala on September 28, 2006 at 10:22 pm said:
ખુબ સુંદર ગઝલ અને અતિસુંદર અભિવ્યક્તિ.
દિવાલો ફાડીને જો પીપળો ઊગી શકે છે તો
કદી શું કોઈ મોસમમાં નહીં પર્ણાય આ ઠૂંઠું? !
** ** ** ** **
યાદનો કો’ પીપળો ઊગ્યો દિવાલે,
ફૂટી કુંપળ આજે “ચેતન”નાં હ્રદયમાં.
..અને એકાદ દિવસે ઊંઘ થોડી લાં…બી થઈ જાશે,
મને ઊઠાડવાને માટે મથશે તું, નહીં ઊઠું.
** ** ** ** ** ** **
આટલી લાંબી થઈ છે ઊંઘ આજે!
જીંદગી “ચેતન” , વિતી ઊજાગરામાં!
Jayshree on September 29, 2006 at 1:18 am said:
..અને એકાદ દિવસે ઊંઘ થોડી લાં…બી થઈ જાશે,
મને ઊઠાડવાને માટે મથશે તું, નહીં ઊઠું.
If I keep this in mind for more then 2 mins.. Surely I will start crying anytime..
Your words has excellent power..!!
manvant on September 30, 2006 at 12:35 am said:
Manish on September 30, 2006 at 7:33 am said:
સરાણે શ્વાસની કાયમ અમે શબ્દોની કાઢી ધાર…
VIV, u r getting really sharper…
Neha on September 30, 2006 at 10:20 am said:
First of All Nice Sculpture Photography!!
ઉઘાડો તો ખબર પડશે છે પાનાં યાદનાં કેવાં?
ઉપર તો માત્ર દેખાશે સદા બરછટ, કઠણ પૂંઠું.
Over Rough Cover of Human Being soft kinda memories are living in soul ..Awsome expression!!
દિવાલો ફાડીને જો પીપળો ઊગી શકે છે તો
કદી શું કોઈ મોસમમાં નહીં પર્ણાય આ ઠૂંઠું? !
Hope Forever…..Philosophy of Life !!
I think so its a Gazal of the Month..
Anonymous on September 30, 2006 at 2:44 pm said:
It is very noteworthy……
I am very charmed to read your poem……
Anonymous on September 30, 2006 at 7:01 pm said:
RAJENDRA TRIVEDI,M.D. on October 2, 2006 at 6:28 am said:
I READ YOUR GAZAL.
YOU ARE AN ARTIST.
YOUR WORDS ARE DUE TO YOUR “NADA.”
I WOULD LIKE TO KNOW,
WHO WILL PUT YOU BACK WITH US?
HOPE,YOU BLOGGER WILL KEEP US BUSY ON THE INTERNET.
KEEP UP YOUR GOOD WORK.
deep on October 2, 2006 at 5:59 pm said:
Khub Saro Sabd Sangra Chhe…..
Anonymous on October 30, 2006 at 12:38 am said:
vaah vinay bhai mane tamari kavitao gami lage che ke tame khubaj undan purvak vicharine kavitao lakhi che.thank you tamaro ek navoj mitra (friend)rajiv
ભાવના શુક્લ on October 6, 2008 at 10:24 pm said:
સરાણે શ્વાસની કાયમ અમે શબ્દોની કાઢી ધાર,
ફકત એ કારણે કે કાવ્ય કોઈ ના રહે બૂઠું.
શ્વાસની સરાણ, ધાર કઠાયેલા શબ્દો અને માટે જ મરણતોલ ચોટ કરી જતા કાવ્યો… કતલખાનુ ચલાવો ને સૌથી વધુ ઘરાકી રહે તે તો આ જ…….
વિવેક on October 7, 2008 at 11:07 am said:
કતલખાનું…!!! વાહ.. વાહ… વાહ… આભાર, ભાવનાબેન !
shraddha on October 9, 2008 at 1:28 pm said:
hey doc! great ! my gujarati is not that much good still this one is for u.
“CHHU JAWANI NO HU SAATHI PREAM N PAN MITRA CHHU
MEET MAANDI NE ROOP PAN JOYA KARE E CHITRA CHHU
E HASHE KISMAT NI LEELA K PACHHI MRI J KALA
MENKA NE PAN NACHAVE E VISHVAMITR CHHU”
I HAD READ THIS ONE SOME WHERE, I THINK YR ALL GAZALS R JUST LIKE THIS.
Pinki on October 14, 2008 at 11:37 am said:
આ તો મસ્ત મજાની ગઝલ !!
ભૂલી પણ જવાયેલી ?
મીના છેડા on January 6, 2012 at 8:57 am said:
ઉઘાડો તો ખબર પડશે છે પાનાં યાદનાં કેવાં?
ઉપર તો માત્ર દેખાશે સદા બરછટ, કઠણ પૂંઠું.
Rina on January 8, 2012 at 10:14 am said:
ઉઘાડો તો ખબર પડશે છે પાનાં યાદનાં કેવાં ?
ઉપર તો માત્ર દેખાશે સદા બરછટ, કઠણ પૂંઠું.
દીવાલો ફાડીને જો પીપળો ઊગી શકે છે તો
કદી શું કોઈ મોસમમાં નહીં પર્ણાય આ ઠૂંઠું ? !..awesome….
actually wwwaaahhh for whole ghazal:):):)
pritesh soni on January 8, 2012 at 11:43 am said:
..અને એકાદ દિવસે ઊંઘ થોડી લાં…બી થઈ જાશે,
મને ઉઠાડવા માટે તું મથશે, હું નહીં ઊઠુ.
raksha shukla on January 9, 2012 at 8:36 am said:
‘પર્ણાય’ – પર્ણ નુ નામધાતુ મનનિય…અમને પણ ગમી જ.
વિવેક on January 9, 2012 at 10:39 am said:
Sandip on January 9, 2012 at 12:57 pm said:
ખૂબ સુંદર ગઝલ. એકે એક શેર હ્રદયસ્પર્શી છે. અભિનંદન.
rajul b on January 9, 2012 at 2:39 pm said:
સીધી હ્રદય માં ઉતરી ગઈ
rekha on January 9, 2012 at 3:30 pm said:
અને એકાદ દિવસે ઉઘ થોડી લા…બી……વાહ વિવેક્ભાઈ..
વિવેક on January 9, 2012 at 4:56 pm said:
Deval on January 17, 2012 at 11:18 am said:
મનાવી ના શકે તું એ રીતે ક્યારેય નહિ રૂઠું,
છતાં માનું નહીં તો માનજે એ રૂસણું તું જૂઠું.
સરાણે શ્વાસની કાયમ અમે શબ્દોની કાઢી ધાર,
ફકત એ કારણે કે કાવ્ય કોઈ ના રહે બૂઠુ.
kumar jinesh shah. on January 17, 2012 at 3:15 pm said:
ડો. સા’બ ! એકોએક શે’ર ખુબ સરસ થયા છે.
આખી ગઝલ કમ્મ્માલ બની છે. અભિનંદન.
Proudly powered by WordPress