gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en ca en en es es en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en eo en gu en gu en gu gu en en en gu gu gu gu gu en en en gu en en en gu gu en en en gu gu gu en en en en en en en en gu en en en gu en en en gu gu gu en en en gu en gu en gu gu en en en gu en en en gu en en en gu en en en en gu gu en en en gu en en en en en en en en en en en en en en gu en en en en en gu en en en en en en en gu en en en gu gu en en en gu en en en gu en gu en en en en fr en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en en
ReadGujarati.com: કેડીથી રાજમાર્ગની સફર – ગિરીશ ગણાત્રા
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
દિવાળી પહેલાંના એક રજાને દિવસે અમે સવારની ચા પીને ઘરની સાફસૂફીમાં લાગી ગયા. આપણી એક લોકોક્તિ પ્રમાણે જેને ‘કાળ કાઢવો’ એવી આ ક્રિયા હતી. બધું જૂનું, નકામું બદલી નાખવાનું અને નવા વર્ષ નિમિત્તે ઘરને નવેસરથી શણગારવું.
હજુ હમણાં જ અમારા લગ્ન થયાં હતાં. મારી પત્ની ઘરની એકેએક વસ્તુથી પરિચિત નહોતી બની એટલે મમ્મીએ એને સાથે રાખીને રસોડાને નવો ઓપ આપવાનું શરૂ કર્યું. રસોડાના કપબોર્ડના ડબ્બાઓ નીચે ઉતારી, અંદરથી બધું સાફ કરી કાગળો પાથરવાનું શરૂ કર્યું. પપ્પાએ પસ્તી, ભંગાર, નકામા વાયરના કટકાઓ, ઘરની નાનકડી લાયબ્રેરીની પુનઃ ગોઠવણી અને પરચુરણ કાર્યભાર સંભાળી લીધો. મેં અને મારા નાનાભાઈએ બારી-બારણા સાફ કરવાથી માંડી ઘરની સફાઈ શરૂ કરી અને આઠેક વર્ષની મારી નાની બહેન સૌનો હાથવાડકો બની રહી.
પૂરા ત્રણ-સાડા ત્રણ કલાકની જહેમત બાદ ઘરે નવાં રૂપ-રંગ ધારણ કર્યાં. સૌ સારી રીતે થાકી ગયાં હતાં. અમે થાક ઉતારવા લીંબુ-શરબત પીધું. બરાબર એ જ વખતે મમ્મીએ એલાન કર્યું : ‘હું તો એટલી બધી થાકી ગઈ છું કે રસોઈ બનાવવાના પણ હોશકોશ રહ્યાં નથી. આજે આપણે સૌ બહાર જમી લઈશું.’ મમ્મીના પ્રસ્તાવને સૌએ વધાવી લીધો. હવે પ્રશ્ન એ ચર્ચાયો કે બહાર જમવા જવું તો કઈ હોટલ-રેસ્ટોરાંમાં જમવું. અડધા કલાકની ચર્ચા પછી સૌએ એક હોટેલ પર પસંદગી ઉતારી. સ્નાનાદિથી પરવારી અમે જમવા બહાર નીકળી પડ્યા. પપ્પાને, મને અને પત્નીને ઑફિસમાં રજા હોવાથી જમીને બપોરના થોડા ટી.વી. કાર્યક્રમો જોઈ અમે મજાની એક ઊંઘ ખેંચી લેવાનું પણ નક્કી કરી લીધું.
અમારી મનગમતી હોટેલમાં જઈ અમારી પસંદગીની વાનગીઓનો અમે ઓર્ડર આપ્યો. સૌ આનંદથી જમ્યાં. ભોજન બાદ આઈસ્ક્રીમ, કસ્ટાર્ડ, જેલી જેવી વાનગી આરોગી અમે મુખવાસ આરોગતા હતા ત્યાં વેઈટર બિલ લઈને આવ્યો અને ટેબલની વચ્ચોવચ્ચ એક પ્લેટમાં બિલ ધરી ચાલ્યો ગયો. આજ સુધી જ્યારે જ્યારે અમે બહાર હોટેલ-રેસ્ટોરાંમાં જમવા જતા ત્યારે બિલની રકમ ચૂકવવા પપ્પા જ ગજવામાંથી મનીપર્સ કાઢતા પણ આજે એવી કોઈ ક્રિયા તેઓએ કરી નહિ અને ફરીથી મુખવાસ આરોગી ટૂથપીકથી દાંત ખોતરવાનું શરૂ કર્યું. આખરે મેં બિલ ઊંચક્યું. ખાસ્સી, મોટી એવી રકમનું બિલ હતું. પરણતાં પહેલાં હું નોકરીએ લાગી ગયો હોવાથી અને મારી પત્ની પણ નોકરી કરી ખાસ્સો પગાર લાવતી હોવાથી મેં પર્સ કાઢ્યું. બિલની ખૂટતી રકમ પત્નીની પર્સમાંથી કઢાવી બિલ ચૂકવ્યું અને મને પહેલી વખત અહેસાસ થયો કે હું મોટો થઈ ગયો છું ! હું હવે એક પરિણીત પુરુષ છું, કમાઉં છું અને મારે પણ ઘરખર્ચની થોડી જવાબદારી ઊઠાવવી જોઈએ. ભલે મમ્મી-પપ્પાની દષ્ટિમાં હું બાળક હોઉં, પણ એવડો બાળક તો નથી જ કે મારી, અમારી જવાબદારીઓ હવે પપ્પા પર ખડકવાં દઉં. આજ સુધીમાં સો-બસ્સો હોટેલ બિલ પપ્પાએ ચૂકવ્યાં હશે, ખરીદી વખતે જ ગજવામાંથી પૈસા કાઢ્યા હશે અને મોટી ઉંમરે પણ પપ્પાએ જ બધી આર્થિક જવાબદારીઓ અદા કરી છે. હજુ એ રીટાયર્ડ થયા નહોતા પણ મારે એમને આર્થિક જવાબદારીઓમાંથી થોડા થોડા અંશે મુક્ત કરતા રહેતા જવું એ પેલું હોટલ-બિલ સૂચિતાર્થ હતું. મેં બિલ ચૂકવ્યું. મમ્મીએ વ્હાલપૂર્વક મારા વાંસામાં હાથ ફેરવ્યો. એની આંખોમાં મેં મારી ફરજ અદા કર્યાનો સંતોષ વર્તાતો હતો.
હા, હવે હું મોટો થઈ ગયો છું. નાનકડો બાળક રહ્યો નથી. ક્યારેક કોઈ સ્ટોરમાં નાનકડી ખરીદી કરતો હોઉં કે સિનેમા-નાટકની ટિકિટ લેતો હોઉં ત્યારે થડે બેઠેલો કેશીયર કે કાઉન્ટર પાછળ ટિકિટ ફાડતો કલાર્ક મને કહે છે : ‘મિસ્ટર, ત્રણ રૂપિયા છુટા હશે ?’ હવે હું ‘મિસ્ટર’ બની ગયો છું. નાનકડા દુકાનદારો કે શાકભાજીના રેંકડીવાળા મને સાહેબનું સંબોધન કરતા થઈ ગયા છે.
પહેલી વખત મને કોઈએ જ્યારે માનાર્થે બોલાવ્યો ત્યારે મને ઘણું સારું લાગ્યું. મને ગમ્યું, મારો અહમ સંતોષાયો. પણ પછીથી મને આવાં સંબોધનો ગમતાં નહિ. ‘વડીલ, જરા પગ ઊંચો લેશો ?’ એવી વિનંતી કરતો ટ્રેનનો સહમુસાફર, ‘મુરબ્બી, જરા કહેશો કે 1173 નંબરનું ઘર ક્યાં આવ્યું ?’ સરનામું શોધતા કોઈ અજાણ્યાની પૂછપરછ કે પછી ‘મિસ્ટર, જરા લાઈનમાં આવો’ જેવો હુકમ કરતો બસની ‘ક્યુ’નો પેસેન્જર હવે મને ‘મોટો’ ગણતા થઈ ગયા છે. કૉલેજની ક્રિકેટ ટીમનો છોકરો ધીમેધીમે યુવકમાં રૂપાંતર પામી સદગૃહસ્થ બનતો જતો હોય ત્યારે મને દુઃખ થાય છે કે જમાનો, લોકો મારી પાસેથી મારું શૈશવ ખૂંચવતા જાય છે. ગલીના નાકે ઊભેલા જે પોલીસથી હું ડરતો એની મને હવે બીક લાગતી નથી. હવે એ પણ ક્યારેક મને માનર્હથી બોલાવતો થઈ ગયો છે. બત્તી વિના વાહન ચલાવતા પોલીસે મને ઘણી વખત પકડ્યો છે, ઉદ્ધતાઈથી વાત કરી છે પણ હવે રોંગ-સાઈડમાં સ્કૂટર ચલાવતી વખતે પોલીસ મને ધમકાવતો નથી. એ મને થોડા કડક શબ્દોમાં માત્ર ચેતવણી આપતા કહે છે ‘આવડા મોટા થઈને કાયદાનો ભંગ કરો છો ? મારે તમને શું કહેવું ?’
ના, હવે હું કિશોર રહ્યો નથી. વડીલો પણ ધમકાવતાં પહેલાં ખૂબ વિચારી એમના કડક વાક્યોમાંથી ધમકીનો દંશ હળવો કરી દે છે. મારી કિશોરાવસ્થા મારામાંથી સરકી ગઈ છે. એક વખત સાંજે હું ઓફિસથી ઘેર આવ્યો ત્યારે મમ્મીએ મને કહ્યું : ‘ભાઈ, કાલે સાંજે ઓફિસથી છૂટીને તું અને પારુલ જનુકાકાના પુત્રના રીસેપ્શનમાં જઈ આવજો ને.’
‘કેમ ? તમે નથી આવવાના ?’
‘ના. તારા પપ્પાને ઓફિસને કામે કાલે બહારગામ જવાનું હોવાથી રાત્રે મોડા આવશે અને મારે અગિયારસ હોવાથી જમવાનું નથી. ઘૂંટણના સાંધામાં દુઃખાવો થાય છે એટલે રાત્રે બહાર જવાનું મન નથી થતું.’
‘પણ તમે નહિ આવો તો જનુકાકાને કેવું લાગશે ?’
‘ભાઈ, તું હવે મોટો ગણાય. આપણા ઘરના પ્રતિનિધિરૂપે તું અને પારુલ જઈ આવશો તો ચાલી જશે.’ આવા કેટલાયે સામાજિક પ્રસંગે હવે હું પપ્પાનો પ્રતિનિધિ બની ગયો છું. સમાજમાં હવે હું ધીમેધીમે પપ્પાનું સ્થાન લેતો થઈ ગયો છું. પપ્પા હવે નિવૃત્ત થઈ ગયા છે. હોસ્પિટલે કોઈની ખબર કાઢવા, બેસણા-ઉઠમણામાં ઉપસ્થિત રહેવા હવે હું પપ્પાને સ્થાને માન્ય ગણાયો છું. આ ઘરનો હવે હું જવાબદાર પુરુષ ગણાયો છું.
એક દિવસ મારી ઓફિસમાંથી લોન લઈ મેં નવું ઘર બંધાવ્યું. ખાસ્સું મજાનું ટેનામેન્ટ હતું. ઉપર-નીચે મળીને ચાર બેડરૂમ, વિશાળ ડ્રોઈંગરૂમ, મોટું રસોડું, રસોડાને અડીને સળંગ ડાઈનિંગ હોલ, કીચન-ગાર્ડન, પોર્ચ, ટેનામેન્ટ ફરતે બગીચો. આ ઘરનો હું દસ્તાવેજ કરાવતો હતો ત્યારે વકીલ મારફત આવેલો કાચો દસ્તાવેજ મેં પપ્પા સામે ધર્યો. પપ્પાએ મારી પાસે પેન્સીલ માગી અને એમના નામ સામે લીટી મારી પપ્પાએ મારું નામ લખ્યું અને હસીને બોલ્યા, ‘દીકરા, હવે તમે મોટા થયા. પ્રોપર્ટી ધરાવવાનો હક્ક હવે તમારો. તમે નાના નથી.’ અલબત્ત, ઓફિસમાંથી તો મને નાની લોન મળી હતી પણ પપ્પાએ એની ગ્રેચ્યુઈટીની મોટી રકમ આ ટેનામેન્ટ બાંધવામાં ખર્ચી નાખી હતી છતાં યે એણે મારા નામનો આ ટેનામેન્ટમાં માલિકી હક્ક રાખ્યો.
હવે તો હું બે સંતાનનો પિતા થયો છું. પપ્પાની જેમ ટી.વી.ના કાર્યક્રમો જોતાં જોતાં મને પણ ઝોકું ખાવાની ટેવ પડી ગઈ છે. સવારના ઊઠીને પહેલા તો હું દસ-બાર મિનિટમાં આખું છાપું પૂરું કરી લેતો પણ હવે એકાદ કલાક સુધી હું એનાં પાનાઓમાં માથું પરોવીને બેસી રહું છું. શાક સમારવું, ધોવાયેલા કપડાં સૂકવી દેવા કે બજારમાં આંટાફેરા કરવા જેવાં નાનાં-નાનાં કામો હવે મને સોંપાતાં નથી. હવે હું ગૃહસ્થાઈના પથ પર આવી ગયો છું. મારા મમ્મી-પપ્પા પણ હવે મને માનાર્થે બોલાવતા થઈ ગયાં છે જેથી મારાં સંતાનોમાં મારા પ્રત્યે આદર વધે. મારી પત્ની પણ સાસુ-સસરાની હાજરીમાં મને ધમકાવતી નથી. શૈશવનો ત્યાગ કર્યા પછી આ સંસારપથના એવા એક ચીલા પર હું આવી ગયો છું કે હવે હું ફરીથી નાનકડો કિશોર બની શકતો નથી. કદાચ ક્યારેક એવા ચાળા કરી બેસું તો મમ્મી કે પત્ની મારી સામે એક પણ શબ્દ બોલ્યા વિના માત્ર નજરથી જ ધમકાવી કાઢે છે – ‘આ શું માંડ્યું છે ? તમે હવે નાના બાળક નથી !’ ગૃહસ્થાઈનો મોભો મેળવવાનો મને આનંદ છે, લોકો મને માનાર્થે બોલાવે એનો અહંકાર છે કે પછી વધતી જતી પ્રતિષ્ઠાનો મને કેફ છે પણ મને દુઃખ છે કે શૈશવની કેડી છોડી હવે હું ગૃહસ્થાશ્રમના રાજમાર્ગ પર આવીને ઊભો છું. છતાં યે ક્યારેક મારામાં છુપાઈ રહેલું પેલું શિશુ જાગૃત થઈ જાય છે અને હું મમ્મીને કહી બેસું છું – ‘મા, મને માથામાં તેલ નાંખી દે ને.’ અને એ પછી સોફા પર બેસેલી મમ્મીના બે પગ વચ્ચે નીચે બેસી ગોઠવાઈને માથે તેલ નખાવું છું ત્યારે હું મારી જાતને જ પ્રશ્ન પુછી બેસું છું કે મારું કયું જીવન શ્રેષ્ઠ હતું ? સૌની વઢ ખાતો, પરાણે પરાણે હુકમોનું પાલન કરતો કે બેફિકરી જીવન જીવતો એવું મારામાં રહેલું પેલું કિશોરજીવન કે પછી મોટાઈનો અંચળો ઓઢીને સમાજમાં વિચારાતું પેલું સદગૃહસ્થાઈ જીવન ?
જીવનપંથની આ પણ એક વિચિત્રતા છે ને ! ક્યારેક હવે હું કુટુંબને લઈને હોટેલમાં જમવા જઈશ ત્યારે મારા પિતાની જેમ હું પણ બિલને હાથ લગાડીશ નહિ. મુખવાસની સાથે આવેલી ટુથપીકથી દાંત ખોતરતાં ખોતરતાં હું નવાસવા ધંધે ચઢેલા મારા પુત્રને એ બિલ ભરપાઈ કરવા દઈશ.
· ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous આજની ઘડી રળિયામણી – તંત્રી
મને ભાભીનો બહુ મોહ. પણ મારે મોટોભાઈ જ નહીં એટલે ભાભી આવે ક્યાંથી ? ફળિયામાં નવી વહુઓ આવે. ગામહક્કે કે કુટુંબદાવે એમને ભાભી કહીએ, પણ હોળીને દહાડે, ‘ભાભીને મેં ગુલાલ છાંટ્યો તો એણે સવાશેર ખજૂર લાવી દીધી, હું તો રંગ લેઈને ગયો તો ભાભીએ મને જ રંગી નાખ્યો, આ આણે તો ભાભી મારે માટે રંગીન મોજડી લઈ આવી, એના બાપા ... [વાંચો...]
કચ્ચી ડોર, કટી પતંગ – ચિરાગ ડાભી
આહ્યાદક ખુશનુમા સવાર છે. સવારનો ઝીણો ઝીણો ઉષ્માભર્યો તડકો બહુમાળીય એપાર્ટમેન્ટના ચોથા માળે આવેલ આયુષના ફલેટના બેડરૂમમાં પથરાઈ રહ્યો છે. બહાર પક્ષીઓનો કલબલાટ વાતાવરણને જીવંતતા બક્ષી રહ્યો છે. પણ, આયુષને આ બધાની પરવા નથી. જીવનમાં ઊઠતા ઝંઝાવાતો, મૂંઝવણો વચ્ચે માનવી એટલો ખોવાઈ જાય છે કે તેને આસપાસનું ભાન નથી રહેતું. ‘ઓફિસે પહોંચવામાં મોડું થઈ જશે. હજી મારી ટાઈ ક્યાંય મળતી નથી.... અરે ... [વાંચો...]
ભણકાર – પારુલ કંદર્પ દેસાઈ
‘મૌલી, ઊઠવું નથી ? જો, ટાઈમ થઈ ગયો છે.’ આલોકનો અવાજ સાંભળીને ઊંઘરેટી આંખો સાથે મારો હાથ બાજુમાં ગયો તો જાણે કે ખાલી કૂવામાં ડોલ પડી ! અરે, આલોક ક્યાં ! આટલો વહેલો તો એ કોઈ દિવસ ઊઠતો નથી. હંમેશા પહેલાં મને ઉઠાડે અને હું બ્રશ કરી ચા મૂકું પછી જ મહાશય ઊઠે ને બૂમ પાડે : ‘ચા તૈયાર છે ... [વાંચો...]
27 પ્રતિભાવો : કેડીથી રાજમાર્ગની સફર – ગિરીશ ગણાત્રા
April 4, 2011 at 10:49 am
ખુબ જ સરસ. સ્વ. ગીરીશભાઈની દરેક વાર્તાની જેમ ખુબ જ સરસ.
April 4, 2011 at 11:23 am
સુન્દર વાર્તા……. મજા આવી ગઇ……..
April 4, 2011 at 11:26 am
દરેકની કિશોરાવસ્થાથી યુવાવસ્થા ની યાત્રા કાંઇક આવી જ ગડમથલ માંથી પસાર થતી હોય છે. મારી પણ….
ગિરીશભાઈનું લખાણ એટલું જીવંત હોય છે કે તે જાણે શબ્દદેહે આપણા વચ્ચે જ છે તેવું લાગે.
April 4, 2011 at 11:45 am
બાળકોએ મોટા થઈ થોડું સમજવા જેવી વાત !
રાજમાર્ગની સફર થોડી સમજણથી આસાન કરી શકાય !
April 4, 2011 at 3:44 pm
સારી કૃતિ છે પણ ટૂંકી વાર્તા કરતાં સાહિત્યલેખ વધુ લાગ્યો.
April 4, 2011 at 4:06 pm
સ્ત્રીઓના મનોભાવો ને આલેખતા એક્તરફી સાહિત્ય થી ભિન્ન, એક પુરુષ દ્વારા શૈશવની કેડી છોડી ગૃહસ્થાશ્રમના રાજમાર્ગ પર જતી વખતે અનુભવાતા મનોમંથન ને આલેખતો સુંદર લેખ.
સ્વ. ગીરીશભાઈની દરેક વાર્તાની જેમ ખુબ જ સરસ.
Hiral Vyas "Vasantiful" says:
April 4, 2011 at 5:21 pm
નવું આવતું જાય તેમ જુનુ વધુ જુનુ થતુ જાય. એક વાર મોટા થયા પછી ક્યારેક ફરી પાછા નાના થવાની ઇચ્છા થતી જાય છે…
પણ એ સમય હાથમાંથી સરિ ગયો હોય છે.
April 4, 2011 at 7:45 pm
Yaad nathi pan, eak moti hastina shabdo
” Aaa duniyama mane ત “TUN” kahine bolavnaru koi bachyu nathi tenu aapar dookh chhe.
April 4, 2011 at 7:53 pm
ખુબજ સુન્દર વારતા છે.
Veena Dave. USA says:
April 4, 2011 at 8:26 pm
April 4, 2011 at 11:08 pm
ખૂબ સ રસ વાર્તા
“શૈશવનો ત્યાગ કર્યા પછી આ સંસારપથના એવા એક ચીલા પર હું આવી ગયો છું કે હવે હું ફરીથી નાનકડો કિશોર બની શકતો નથી. ”
મોટી વયના દરેકને મુઝવતો પ્રશ્ન!
April 5, 2011 at 9:07 pm
ખરેખર એક શબ્દ ચિત્ર આલેખ્યુ છે….. અભિનંદન્
April 6, 2011 at 1:35 am
ખૂબ જ સુંદર લેખ.
વડીલ કહેવડાવુ કદાચ ન ગમે, પણ, પત્ની ધમકાવવાનું બંધ કરી દે એ ફાયદો નાનો-સૂનો ના કહેવાય. he he.. 🙂 kidding..
April 6, 2011 at 3:16 am
સંસ્કારો તો નવી પેઢીમાં વિશ્વાસ રાખીને કેટલી સુંદર રીતે વહેતા કર્યા છે! કેટલા પ્રેમથી જવાબદારી વહન કરી છે. સુંદર લેખ બદલ આભાર.
April 8, 2011 at 1:01 am
શુંદર લેખ.ખુબજ ગમ્યો.હા સાચી વાત છે મારી હરોડના એકલ દોકલ બચ્યા છે, બાકીના ઉપર રાહ જોવે છે..કે.. હવે ક્યારે આવશ…?
Ashish Dave, Sunnyvale, California says:
April 11, 2011 at 11:24 pm
વ્રજભાઈ… હજુ ઘણી વાર છે…
April 8, 2011 at 6:10 pm
ંરિ રિશ વસ મ્ય સ્ચોૂલ અન્દો લ્લેગે ફ્રિએન્દ્. વેર્ય ગોૂદ મૌલિમ અર્તિલે.
ો ન્ગ્રતુલતિઓન્સ્- હરુભૈ જ્કકરિઅ.
April 8, 2011 at 6:10 pm
વેર્ય ગોૂગદ લેખ ચ્હે
April 8, 2011 at 6:12 pm
very very good article indeed.
April 11, 2011 at 9:54 am
VERY GOOD , COVERED ALL THE AGE PROBLEM . GREAT
April 14, 2011 at 5:43 am
“હું મારી જાતને જ પ્રશ્ન પુછી બેસું છું કે મારું કયું જીવન શ્રેષ્ઠ હતું ? સૌની વઢ ખાતો, પરાણે પરાણે હુકમોનું પાલન કરતો કે બેફિકરી જીવન જીવતો એવું મારામાં રહેલું પેલું કિશોરજીવન કે પછી મોટાઈનો અંચળો ઓઢીને સમાજમાં વિચારાતું પેલું સદગૃહસ્થાઈ જીવન?”
When we are kids, teenagers and young, we want to become grown-ups and be treated like elders. Now when we are getting older, we miss those days. Reading this story I remembered one movie “16 Wishes” where the actress is eager to grow up. Out of her 16 wishes for her sweet 16th birthday, one of her wish is to become elder and finally when she turns older, she does not enjoy it at all. Just like it is described in this story.
Thank you for sharing this story. It is always enjoyable to read Late Shri Girishji’s writing.
August 6, 2011 at 12:03 pm
તદ્દ્ન હકિકત રજુ કરિ
August 7, 2011 at 7:21 pm
March 22, 2012 at 3:09 pm
શૈશવનો ત્યાગ કર્યા પછી આ સંસારપથના એવા એક ચીલા પર હું આવી ગયો છું કે હવે હું ફરીથી નાનકડો કિશોર બની શકતો નથી. ”
May 13, 2013 at 4:24 pm
ખુબ જ સરસ. ગિરિશભાઇ ,
તમારિ વારતા ઓ પ્રેરના આપનારિ હોય ૬એ
July 21, 2014 at 12:05 pm
September 17, 2015 at 12:59 am
સમય સમય નું કામ કરે છે. આપણે સમય ના પ્રવાહ માં વહેતા રહેવું. તેનું નામ જીવન. બાળપણ, કિશોરાવસ્થા, યુવાની, પ્રૌઢાવસ્થા, છેલે વૃદ્ધાવસ્થા. આ સમય નું ચક્ર છે. દરેક પલ ખુબ જ આનંદ થી જીવવી. ગઈ કાલ કે આવતી કાલ ની ચિંતા ના કરવી. જયારે અવસ્થા બદલાઈ છે ત્યારે થોડું આશ્ચર્ય થઇ છે. જેમકે કોઈ પહેલી વખત અંકલ કહે, જયારે પહેલી વખત પપ્પા સાંભળીયે, કોઈ દાદા કહે વગેરે આ બધા અનુભવો માં થી પસાર થવું. ક્યાય ખોવાઈ જવું નહિ. દરેક પરિસ્થિતિ નો આનંદ લેવો. કોઈ પણ સ્થિતિ નું વળગણ રાખવું નહિ.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Like us on FB
Like us on FB
અમે પાકા ઉંદર (બાળવાર્તા) – શૈલેષ કાલરિયા
‘અન્નમ્ ધર્મમ્’ : આપણો આહાર – કેતકી મુન્શી
ખેલ – દેવ કેશવાલા
પ્રકૃતિના ખોળે વર્ષાના વધામણાં.. – હિતેશ રાઠોડ
રીડગુજરાતી : પંદરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
‘આલ્લે લે’ કાવ્યસંગ્રહમાંથી.. – રક્ષા શુક્લ
ઓડકાર.. – દિપિકા પરમાર
નવી શરૂઆત.. – કિરંગી દેસાઈ
(મૃગેશભાઈની પાંચમી પુણ્યતિથિએ..) ચર્ચા જ ચર્ચા (હાસ્યલેખ) – મૃગેશ શાહ
દર્દપુર (કથા કાશ્મીરની) – ક્ષમા કૌલ, અનુ. વંદના શાંંતુઈન્દુ
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
અમે પાકા ઉંદર (બાળવાર્તા) – શૈલેષ કાલરિયા
‘અન્નમ્ ધર્મમ્’ : આપણો આહાર – કેતકી મુન્શી
ખેલ – દેવ કેશવાલા
પ્રકૃતિના ખોળે વર્ષાના વધામણાં.. – હિતેશ રાઠોડ
રીડગુજરાતી : પંદરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
ત્રિકમલાલ – ડૉ. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક
આમ્રપાલી – પ્રકાશ પંડ્યા, હર્ષદ દવે (પ્રકરણ ૧૫)
માઉન્ટ આબુનું અનોખું પર્વતારોહણ મ્યુઝિયમ – જિજ્ઞેશ ઠાકર
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.