gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en fi uk gu gu gu en gu en gu fr hbs_lat vi en ru en
શ્રી સમ્યકત્વમૂલ બારવ્રતદ્રષ્ટાંત સહિત વિવેચન
પહેલું સ્થૂલ પ્રાણાતિપાત વિરમણ વ્રત
બીજું સ્થૂલ મૃષાવાદ વિરમણ વ્રત
ત્રીજું સ્થૂલ અદત્તાદાન વિરમણ વ્રત
ચોથું સ્થૂલ મૈથુન વિરમણ વ્રત
પાચમું સ્થૂલ પરિગ્રહ પરિમાણ વ્રત
છઠ્ઠું દિક્ પરિમાણ વ્રત
સાતમે ભોગપભોગ વિરમણ વ્રત
આઠમે અનર્થદંડ પરિમાણ વ્રત
બારમું અતિથિ સંવિભાગ વ્રત
પ્રમુખ સંતોના જીવન ચરિત્ર
"હે પ્રભુ! પ્રાયશ્ચિત કરવાથી જીવને શું લાભ થાય છે?"
હે ગૌતમ! પ્રાયશ્ચિત કરવાથી પાપકર્મની વિશુદ્ધિ થાય છે, નિરતિચાર થવાય છે, સમ્યકત્વ રીતે પ્રાયશ્ચિત કરવાથી વિશુદ્ધ થવાય છે
ПoдBecHыe yHиTaзы - ИHTepHeT MaraзиH
иrpы Ha диckax- rиTapa
બંગાળના નવદ્વીપ (નદીયા) નામે નગરમાં જગન્નાથ મિશ્ર નામે એક બ્રાહ્મણ પંડિત રહેતા હતાં. તેમનાં પત્નીનું નામ શચીદેવી હતું. તે દિવસે ફાગણની પૂનમ હતી. આકાશમાં ચંદ્ર પૂર્ણકળાએ ખીલ્યો હતો. તેવામાં ધીરે ધીરે ચંદ્રનું ગ્રહણ થવા માંડયું. દુષ્ટ રાહુ ચંદ્રમાને ગળી રહ્યો હતો, પણ પેટ વિનાનો રાહુ ચંદ્રમાને કેમ કરી ગળી શકવાનો હતો? થોડા વખત પછી ચંદ્ર છૂટી ગયો ને પૂર્ણ કળાએ પ્રકાશી રહ્યો. બરાબર એ વખતે શચીદેવીએ પુત્રને જન્મ આપ્યો. તે વખતે ચારે બાજુ દાનપુણ્ય અને કીર્તન ચાલતાં હતાં. ઈ.સ.1486 છોકરાનું નામ પાડવાનો વખત થયો ત્યારે પિતાએ તેની સામે અનાજ, પુસ્તક, ખડી, સોનામોહરો, રૂપિયો વગેરે લાવીને મૂક્યાં. સામાન્ય રીતે નાનું બાળક ચળકતી ચીજ લેવાં લલચાય, પણ આ બાળકે ન લીધું સોનું કે ન લીધું રૂપું. એણે લીધું એક પુસ્તક! એ પુસ્તક હતું `શ્રીમદ્ ભાગવત.` શચીમાતાએ પુત્રનું નામ પાડયું નિમાઈચંદ્ર - ટૂંકમાં નિમાઈ. નિમાઈ શરીરે એવો રૂપાળો હતો કે લોકોએ એનું નામ પાડયું ગૌરાંગ! નિમાઈ ભણવામાં બહુ હોંશિયાર હતો. એકવાર જે સાંભળ્યું તે તેને કાયમ યાદ રહી જતું. તે જમાનામાં નવદ્વીપ વિદ્યાનું મોટું ધામ હતું. ત્યાં મોટી મોટી પાઠશાળાઓ હતી ને મોટા મોટા પંડિતો હતા. આવી એક પાઠશાળામાં નિમાઈ ગુરુની પાસે ભણતો હતો. રધુનાથ નામે બીજો એક વિદ્યાર્થી તેનો સહાધ્યાયી હતો. એક દિવસે વાતવાતમાં રઘુનાથે નિમાઈને કહ્યું`મેં ન્યાયશાસ્ત્ર પર એક ગ્રંથ લખ્યો છે.` નિમાઈએ કહ્યું`મેં પણ એક લખ્યો છે! હું તને એ બતાવીશ` બીજે દિવસે બંને મિત્રો હોડીમાં બેસી ગંગાજીમાં ફરવા નીકળ્યાં. હોડીમાં નિમાઈ એ પોતાનો રચેલો ગ્રંથ કાઢી રધુનાથને વાંચી સંભળાવવા માંડયો. સાંભળતાં સાંભળતાં રઘુનાથનું મોં પડી ગયું. તરત નિમાઈએ પૂછયું`હેં શું થયું? શાથી તું એકદમ ઉદાસ થઈ ગયો? રઘુનાથે કહ્યું`ભાઈ નિમાઈ, આજ સુધી હું એમ સમજતો હતો કે ન્યાયશાસ્ત્રમાં મારો ગ્રંથ અજોડ છે, પણ હવે મને ખબર પડી કે તારા ગ્રંથ આગળ મારો ગ્રંથ કંઈ જ નથી! અજોડ બનવાની મારી હોંશ આજે ભાંગી ગઈ તેથી હું ઉદાસ થઈ ગયો` આ સાંભળી નિમાઈએ એક પલકમાં વિચાર કરી લીધો. તેણે કહ્યું`હું કહું છું કે ન્યાયશાસ્ત્રમાં રઘુનાથ પંડિતનો ગ્રંથ સદાયે અજોડ રહેશે.આમ કહી એણે તે જ વખતે પોતાનો ગ્રંથ ઉપાડીને ગંગાના વહેતા પાણીમાં નાખી દીધો! રઘુનાથ આભો બની જોઈ રહ્યો. મિત્રતાની ખાતર નિમાઈએ ઘડીકમાં દુર્લભ કીર્તિનો મોહ જતો કર્યો હતો!
ભણીગણીને મહાપંડિત બન્યા પછી નિમાઈ પરણીને સંસારી થયી. એકવાર કાશ્મિરથી કેશવ નામે એક મોટો પંડિત આવ્યો. દેશદેશનાં પંડિતોને વાદમાં જીતી એ દિગ્વિજયી થવા નીકળ્યો હતો, અને અનેક પંડિતોને વાદમાં હરાવી અત્યારે નવદ્વીપ આવ્યો હતો. સીધા જ નિમાઈની પાસે જઈ એણે કહ્યું` એ ઈ છોકરા, લોકો નિમાઈ પંડિત કહે છે એ તું જ કે? ચાલ મારી સાથે વાદમાં ઊતર!` નિમીએ નમ્રભાવે કહ્યું`જી, આપ ક્યાં ને હું ક્યાં! તમારી સાથે વાદમાં લડવાનું મારું ગજું નહિ!` `તો લખી આપ કે હું હાર્યો?` કેશવ પંડિતે કહ્યું. નિમાઈ વિચારમાં પડી ગયાય `હું હાર્યો`કહેવાને કંઈ વાંધો નહાતો, પણ નવદ્વીપને બદનામ કેમ થવા દેવાય? તેથી તેણે કહ્યું`લખી આપું,પણ તે પહેલાં આપ ગંગાજી વિષે કંઈક સ્તોત્ર રચી ગાઓ!` જવાબમાં કેશવ પંડિતે ત્યાં ને ત્યાં શ્લોકો રચી બોલવા માંડયાય પૂરા સો શ્લોક થયા. સાંભળી સૌ આભા બની ગયા, પણ નિમાઈ કંઈ બોલ્યા નહિ. ત્યારે કેશવ પંડિતે ગર્વથી કહ્યું`છોકરા મારા આ સ્તોત્રમાં કંઈ ભૂલ હોય તો દેખાડ!` ફરી ફરી એણે આવું કહ્યું ત્યારે નિમાઈએ કેશવ પંડિતના એ સોયે શ્લોક ફરી બોલી બતાવ્યા અને તેમાં ક્યાં શ્લોકમાં ક્યાં ભૂલ હતી તે બતાવ્યું. એ જોઈ કેશવ પંડિત આભો બની ગયો. તે બોલ્યોબાપ રે, આ તો ભારે જબરો! હું શું બોલી ગયો તેની મને ખબર નથી, પણ આનંદ છે,`તરત જ મિથ્યા ગર્વને બાજુએ મૂકી એણે નિમાઈના પગમાં માથું મૂક્યું, ને એ એમનો શિષ્ય બની ગયો. ઈશ્વરપુરી કરીને એક વૈષ્ણવ ભક્ત હતો. એણે `શ્રીકૃષ્ણલીલામૃત` નામે એક ગ્રંથ લખ્યો હતો.એકવાર નિમાઈની પાસે આવીને કહ્યું`મને આ ગ્રંથ જરા જોઈ આપો!` નિમાઈ જેમ જેમ એ ગ્રંથ વાંચતા ગયા તેમ તેમ તેમના હ્રદયમાં ભક્તિભાવનાં મોજાં ઉછળતાં ગયાં. પછી તો તેમણે એ ભક્તની પાસેથી કૃષ્ણભક્તિનો મંત્ર લીધો. હવે તેઓ આખો વખત હે કૃષ્ણ! હે કૃષ્ણ! કરવા લાગ્યા. કૃષ્ણ કૃષ્ણ કરતાં એક વખત તે બેભાન થઈ ધરતી પર પડી ગયા.
એમની આંખોમાંથી દડદડ અશ્રુનો પ્રવાહ વહી ચાલ્યો. થોડા વખતમાં આખો માણસ જાણે બદલાઈ ગયો. હવે નિમાઈએ શાસ્ત્રાેની ચર્ચા છોડી દીધી ને આખો વખત હરિકીર્તન કરવા માંડયાં. શિષ્યો શાસ્ત્રની વ્યાખ્યા પૂછે ત્યારે નિમાઈ `હે કૃષ્ણ! હે કૃષ્ણ! કરે! આ જોઈ કેટલાક શિષ્યો એમને છોડીને જતા રહ્યા ને કેટલાંક એમના સાથે હરિકીર્તન કરવામાં જોડાઈ ગયા. પંડિત નિમાઈ હવે ભક્ત નિમાઈ તરીકે જાણીતા થયા. તેમને ત્યાં ભજન કીર્તનાની ધૂમ મચી ગઈ. જેને હરિ ભજવા હોય તે આવે, તેમાં નાતજાત કુળશીલ કશાનો ભેદ નહિ! નિમાઈના વૈષ્ણવ ભક્તોમાં નિત્યાનંદ નામે એક સંન્યાસી હતો અને હરિદાસ નામે એક મુસલમાન પણ હતો. તે વખતે નવદ્વીપમાં જગાઈ અને માઘાઈ નામના બે ભાઈ ગામના કોટવાલ હતા. બંને શરીરે પઠ્ઠા હતા અને દારૂ પી લોકોને રંજાડતા હતાં. આખું ગામ તેમનાથી બીતુ હતું. એકવાર નિમાઈને તેમના ભક્તોએ કહ્યું`આ જગાઈ-માઘાઈને સુધારવાનો શું કોઈ રસ્તો નથી?` નિમાઈએ કહ્યું`રસ્તો નથી કેમ? છે!રસ્તો હરિ કીર્તનનો! ચાલો, આપણે હરિકીર્તન કરતા કરતા એમને ઘેર જઈએ!` બસ, ભક્તોની મંડળી લઈને નિમાઈ કીર્તન કરતા જગી-મઘાઈના ઘર તરફ ચાલ્યા, જગાઈ-માઘાઈને આ ઘોંઘાટ ગમ્યો નહિ. તેમણે નિમાઈ વગેરેને હાંકી કાઢવા છૂટા ઢેકાળા મારવા માંડયા. એક ઢેખાળો આવીને નિત્યાનંદના કપાળમાં ચોંટયો. કપાળમાંથી લોહીની ધારા વહેવા માંડી, પણ નિત્યાનંદે ભજન ચાલુ રાખ્યું નિમાઈ વધારે મસ્ત હરિકીર્તન કરવા લાગ્યા. તે કીર્તન કરતા કરતા છેક જગાઈ-મઘાઈની પાસે પહોંચી ગયા. બધાને થયું કે હમણાં જગાઈ-મઘાઈ નિમાઈનું માથું ફોડી નાખશે. ત્યાં તો ભારે નવાઈની વાત બની. જગાઈ-મઘાઈનો દારૂનો નશો ઊતરી ગયો. સાથે કોટવાલીનો કેફ પણ ઊતરી ગયો. એકદમ બંને જણા નિમાઈના પગમાં પડયાં ને એમની માફી માગવા લાગ્યા! તે દિવસથી તેમનું જીવન બદલાઈ ગયું. તેઓ નિમાઈના ભક્તો બની ગયા. આજે તેઓ બંગાળના માનીતા વૈષ્ણવ સંતો ગણાય છે. હવે નિમાઈએ સંન્યાસી બની, ઘરબાર છોડી નીકળી પડવાનો નિýાય કર્યો. આ વખતે તેની ઉંમર માત્ર ચોવીસ વર્ષની હતી. પિતા ક્યારના મરણ પામ્યા હતા ને ઘરમાં વિધવા માતા તથા પત્ની એકલા હતાં. એક મધરાતે તેઓ ઊઠ્યા. ઊંઘતી માતાની પ્રદક્ષિણા કરી તેમણે સંબોધીને કહ્યું` મા, આજે હું તને છોડીને જાઉં છું. મા, કરોડો જન્મે પણ તારૂં ઋણ હું વાળી શકું તેમ નથી. પણ મા, સંન્યાસી થયા વગર મારો છૂટકો નથી. આખી પૃથ્વી મને બોલાવી રહી છે, હું જાઉં છું! નિમાઈના ગયા પછી થોડી વારે શચીમાતા જાગી ગયાં. `િનમાઈ!નિમાઈ!` કરી તેમણે બૂમ પાડી. નિમાઈના પત્ની વિષ્ણુપ્રિયા પણ જાગી ગયાં ને બેબાકળાં બની રડવા લાગ્યાં. હજી મઘરાત હતી, તોય બંને જણા ઘરમાંથી નીકળી ગંગાના કિનારે જઈ ઊભાં. ત્યાં શચીમાતા હાથ લાંબો કરી બૂમો પાડવા લાગ્યાં`િનમાઈ!નિમાઈ!` જવાબમાં પડઘો સંભળાયો `નાઈ!નાઈ!` (નથી!નથી!) શિયાળાની રાત હતી. એવી કડકડતી ઠંડીમાં નિમાઈ ગંગા તરી સામે પાર નીકળી ગયા હતા. સામે કાંઠે એક વડ હેઠળ કેશવ ભારતી નામે સંન્યાસી આશ્રમ હતો. નિમાઈએ ત્યાં જઈને એમના પગમાં માથું મૂકયું. કેશવ ભારતીએ નિમાઈને સંન્યાસની દીક્ષા આપી `કૃષ્ણ ચૈતન્ય` એવું એમનું નામ પાડયું. ઈ.સ. 1510. નિમાઈના વાળ કાપતી વખતે નાયીના હાથ કાંપવા લાગ્યાઃ`આહાહા! આવા સુકોમળ સુંદર કેશ! આ કેમ કપાય? તે પાછો હઠી ગયો. નિમાઈ કેટલું કરગર્યા ત્યારે નાયીએ એમના માથાનું મુંડન કર્યું! સંન્યાસ ગ્રહણ કર્યા પછી નિમાઈ તીર્થયાત્રાએ નીકળી પડયા. હજારો સ્ત્રાળપુરુષો તેમના સાથે જવા તૈયાર થયાં, પણ તેમણે સૌને વાર્યા. તેમણે કહ્યું`સંન્યાસી તરીકે તમારી પાસે ભિક્ષા માગવાનો મને અધિકાર છું. હું તમારી પાસે એટલી જ ભિક્ષા માગું છું કે તમે કૃષ્ણને કદી ભૂલશો નહિ!` ચૈતન્ય જ્યાં જતાં ત્યાં હરિનામની ધૂન મચી જતી. હરે કૃષ્ણ! હરે કૃષ્ણ! કૃષ્ણ! કૃષ્ણ! હરે! હરે! હરે રામ! હરે રામ! રામ રામ હરે હરે! રામ રાઘવ! રામ રાઘવ! રામ રાઘવ! રક્ષ મામ્! કૃષ્ણ કેશવ! કૃષ્ણ કેશવ! કૃષ્ણ કેશવ! પાહિ મામ્! હરિ હરિબોલ, બોલ હરિ બોલ! મુકુન્દ માધવ ગોવિંદ બોલ! કૃષ્ણ કૃષ્ણ બોલતાં ચૈતન્યની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહેવા લાગતી, અને એ મૂર્છાવશ થઈ પડી દતા. સતત હરિકીર્તન ચાલુ રહે તો જ તેઓ ફરી ભાનમાં આવતા. કૃષ્ણની ભક્તિમાં માણસને આવી રીતે પાગલ થતો કોઈએ કદી જોયો નહોતો. દિન પ્રતિદિન ભક્તોની સંખ્યા વધતી જતી હતી. એકવાર ચૈતન્ય નૌકામાં નદી ઓળંગતા હતા. ત્યાં એવા ભાવવિભોર બની ગયા કે હોડીમાં ઊભા થઈ ગયા
અને કીર્તન સાથે નૃત્ય કરવા લાગ્યા! હોડીવાળાને બીક લાગી કે હોડી નદીમાં ઊંધી વળી જશે. તેણે બૂમો પાડી પાડી કીર્તન બંધ કરવા કહ્યું, પણ સાંભળે જ કોણ? કીર્તન ચાલુ જ રહ્યું અને હોડી કિનારે સલામત પહોંચી ગઈ! જગન્નાથપુરીમાં વાસુદેવ સાર્વભૌમ ભટ્ટાચાર્ય નામે મહા વિદ્વાન રહેતા હતા. તેમને પોતાની વિદ્યાનો ઘણો ગર્વ હતો. તેમણે ચૈતન્યને કહ્યું`તમારે હજી જ્ઞાનની ઘણી જરૂર છે. તમે મારી પાસે વેદાંત-સૂત્રોની વ્યાખ્યા સાંભળો!` સાત દિવસ સુધી સાર્વભૌમે શારીરિક ભાષ્ય પર વિવેચન કર્યું. ચૈતન્યે તે શાંતિથી સાંભળ્યું. એક પણ અક્ષર તે બોલ્યા નહિ. ત્યારે સાર્વભૌમે કહ્યું`િવષય ગહન છે ખરોને, તેથી સમજાતો નહિ હોય! એટલે તમે બોલતા નથી ખરુંને?` ચૈતન્યે કહ્યું`િવષય તો સમજાય છે, પણ તમારી વ્યાખ્યા સમજાતી નથી.` આમ કહી એક શ્લોક લઈ એમણે તેની અઢાર વ્યાખ્યાઓ કરી બતાવી. સાર્વભૌમ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. તે પછી એ ચૈતન્યના પાકા ભક્ત બની ગયા. ચૈતન્યે મદુરાઈ, રામેશ્વર, નાસિક. પંઢરપુર, સોમનાથ અને દ્વારકા સમેત આખા ભારતખંડની યાત્રા કરી હતી ને છેવટે જગન્નાથપુરીમાં સ્થિર થયા હતા. હાથમાં ]ાડુ લઈને તેઓ મંદિરનાં આંગણાં સાફ કરતા ને તળાવમાંથી પાણી ભરી લાવી એ ધોતા. રથયાત્રા વખતે તેઓ હરિના રથની આગળ નૃત્ય કરતા ચાલતા. એક દિવસ કેટલાક ભક્તોએ કહ્યું`કટકના રાજા પ્રતાપરુદ્ર આપનાં દર્શન કરવા ચાહે છે. કૃપા કરી આપ એમને દર્શન દેવા પધારો!` ચૈતન્યે કહ્યું` પણ સાધુ સંન્યાસી શું કરવા રાજાનાં દર્શન કરવાં જાય? મારાથી એ નહિ બને!` આમ રાજાને મળવાની એમણે ના પાડી. પણ એક દિવસ એવું બન્યું કે હરિકીર્તન કરતાં તેઓ દેહભાન ભૂલીને પડી ગયા. રાજા પ્રતાપરુદ્ર તે વખતે નદીએથી સ્નાન કરીને આવતા હતા. તેઓ પણ ભક્ત હતા. ભાગવતમાં વિરહી ગોપીઓનું ગીત છે, જેને `ગોપી ગીત` કહે છે. રાજા એ ગોપીગીતના શ્લોક બોલતો બોલતો આવતો હતો. કૃષ્ણભક્તિમાં પાગલ બની બેભાન થઈ પડેલા ચૈતન્યને જોઈ એણે કહ્યું`ખરું ગોપીગીત તો આ ગાઈ જાણે છે!` એમ કહી એણે ચૈતન્યના પગમાં માથું મૂક્યું! ગોપીગીત સાંભળી ચૈતન્ય ભાનમાં આવી ગયા. તેમણે એકદમ રાજાને છાતીસરસો ભીડયો. રાજાને રોમ રોમ આનંદ થઈ રહ્યો. પછી તો પોતાની બધી સંપત્તિ ગરીબોમાં વહેંચી દઈ, ભિખારી બની એ ચૈતન્યનો શિષ્ય બની ગયો. ચૈતન્યે પોતાના શિષ્યોને દેશાં બધે ભગવાન્નામનો પ્રચાર કરવાની આજ્ઞા કરી હતી. તેમણે કહ્યું હતું` બ્રાહ્મણથી માંડીને ચંડાળ સુધી સૌને હરિનામનો ઉપદેશ કરજો!` શ્રી શંકરાચાર્યની પેઠે શ્રી ચૈતન્યની માતૃભક્તિ અદ્ભુત છે. તેમને તો વૃંદાવન જઈ રહેવું હતું, પણ માતાની આજ્ઞાથી જ તેઓ પુરીમાં વસ્યા હતા! પુરી નજીક હોઈ વખતોવખત માતાને તેમના સમાચાર મળી શકે એટલા માટે માતાએ એવી આજ્ઞા કરી હતી. પુરીથી ઘણીવાર ચૈતન્ય ભક્તો દ્વારા `માતાનાં શ્રીચરણોમાં પ્રણામ` કહેડાવતા. છેલ્લા તેઓ તેમને મળવા ગયા ત્યારે માતા એમને જોઈ ઘરમાંથી બહાર દોડી આવ્યાં હતાં, અને માતાને જોતાં જ ચૈતન્યે, સંન્યાસી ધર્મમાં એવું ન થાય છતાં, રસ્તા વચ્ચે જ માતાને સાષ્ટાંગ દંડવત્ પ્રણામ કર્યા હતા. તે વખતે ચૈતન્યનાં પત્ની વિષ્ણુપ્રિયા કંઈ પણ બોલ્યા વિના પતિના પગમાં પડયાં. પછી કહે` પ્રભુ, તમે આખી દુનિયાનો ઉદ્ધાર કર્યો, આ દાસીનો નહિ કરો?` ચૈતન્યે કહ્યું` કૃષ્ણ કૃષ્ણ જપો!` `કંઈ આધાર આપો!` `શું આપું?મારી પાસે કશું નથી!` `આ તમારી પાવડીઓ આપો!` ચૈતન્યે તે જ વખતે પાવડીઓ ઉતારી આપી. એમનાં પત્નીએ તે માથે ચડાવી. આજે પણ એ પાવડીઓ ત્યાં છે. એકવાર એક ભક્તે ચૈતન્યને પૂછયું`પ્રભુ, વૈષ્ણવને ઓળખવો કેવી રીતે?` ચૈતન્યે કહ્યું`એકવાર પણ જેના મુખમાંથી ભગવન્નામનો ઉચ્ચાર થઈ જાય એ વૈષ્ણવ છે.` બીજી વાર બીજી જગાએ આવો જ પ્રüા પુછાયો` પ્રભુ, વૈષ્ણવ કેવો હોય?` ચૈતન્યે કહ્યું` જે હંમેશા ભગવાન્નામનો ઉચ્ચાર કરે તે વૈષ્ણવ છે. ત્રીજી વાર આ જ પ્રüા પુછાતાં તેમણે કહ્યું`જેને જોતાં જ જોનારના મુખમાંથી આપોઆપ ભગવાન્નામનો ઉચ્ચાર થવા માંડે તે વૈષ્ણવ છે.` વિચાર કરતાં જણાશે કે આ ત્રણે વ્યાખ્યા બરાબર છે. જગન્નાથપુરીમાં ચૈતન્ય કાયમ ભાવમત્ત દશામાં રહેતા હતા. શરીરનું તેમને ભાન સુદ્ધા નહોતું. એક મઘરાતે તેઓ ઊઠયા ને ` કૃષ્ણ! કૃષ્ણ!` કરતા પાગલની પેઠે સમુદ્ર તરફ દોડયા. તે વખતે સાગરમાં ભરતી આવેલી હતી. આકાશમાંથી ચાંદની સાગરનાં મોજાં પર પડતી હતી. ચૈતન્યને ચારે કોર, જળમાં, સ્થળમાં, આકાશમાં કૃષ્ણની જ છબી દેખાતી હતી. કૃષ્ણ સિવાય ક્યાંય બીજું કશું નહોતું. કૃષ્ણ! કૃષ્ણ! કરી બે હાથ પહોળા કરી તેમણે કૃષ્ણને ભેટવા સાગર ભણી દોટ મૂકી અને ઘડીકમાં તેઓ સમુદ્રની અંદર અદૃશ્ય થઈ ગયા! બીજે દિવસે દૂરના દરિયાકિનારેથી તેમનો મૃતદેહ હાથમાં આવ્યો. તે વખતે તેમની ઉંમર માત્ર 48 વર્ષની હતી. આજે આંતરરાષ્ટ્રીય કૃષ્ણભાવનામૃત સંઘના સંસ્થાપક અને આચાર્યશ્રી ભક્તિવેદાન્ત સ્વામી પ્રભુપાદે જગતભરમાં ચૈતન્ય મહાપ્રભુનો ઉપદેશ ફેલાવી દીધો છે ને અસંખ્ય મંદિરો તથા આશ્રમોની સ્થાપના કરી છે.
• • • • • • • • • • • •
ГaHTeли и шTaHrи. KyпиTb raHTeли и шTaHrи
Designed by hukonchu.com team
JavaScript is currently disabled.Please enable it for a better experience of Jumi.