fr fr en en en en en en en en en en en en en en en fr en en en en en sv fr en fr en en en en en en en en it en nl en en en en en en en it en en en en en en en en en en it en en en en en en en en en it en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en en en en en it en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en en en it en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en en en it en de en en en en en en en it en ar en en en en en en en it en en en en en en en en en en en en en en en en en en it en en en en en en en en en it en sv en en en en en en en it en en en en en en en en en it en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en en en it en en en en nl hbs_lat en en en en en en en en it en en it min tl fr en en en en en en en en it en en en en en en en en en it en en en en en en en en en it en sl en en en en en en en it en da en en en en en en en it en br en en en en en en en en en sv fr en fr en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en
Shuklas : Gujarati-Dayro - Sur Sangat
New user? Register Now! Help
You cannot start a new topic
You cannot reply to this topic
Shuklas : Gujarati-Dayro Aane Kahevay Dayro
Posted 24 October 2007 - 02:31 PM
Aane Kehavaay Dayro -Harsur Ghadhvi
Back to top of the page up there ^
Posted 04 November 2007 - 02:00 PM
Posted 31 January 2008 - 10:42 PM
Posted 24 February 2008 - 08:30 PM
નજરેં બદલ ગઈ… – શાહબુદ્દીન રાઠોડ
જનરલ જસવંતસિંહજી એક ગામડામાંથી પસાર થઈ રહ્યા હતા. તેમની નજર ઘરની દીવાલો પર દોરાયેલાં વર્તુળો તરફ ગઈ.
જનરલને આશ્ચર્ય થયું. પ્રત્યેક વર્તુળના સેન્ટરમાં ગોળીનું નિશાન હતું. કોઈ નિષ્ણાત નિશાનબાજે નિશાનો લીધાં હોય તેવું જણાતું હતું. ગામ નાનું હતું. જનરલે જીપ ઊભી રખાવી. સાથેના જવાનને આ નિશાનબાજની તપાસ કરવા જણાવ્યું.
થોડી વારમાં જવાન એક યુવાનને લઈ આવ્યો. તેની પાસે બંદૂક હતી.
જનરલે પૂછ્યું : ‘આ બધાં નિશાન તમે લીધા છે ?’ આવનાર ગ્રામીણ યુવાને હા કહી.
જનરલે કહ્યું, ‘તમે સારા નિશાનબાજ છો. તમારી નિશાનબાજી જોઈ મને આનંદ થયો. આર્મી કે પોલીસમાં સર્વિસ કરો છો ?’
યુવાને કહ્યું, ‘ના સાહેબ. હુ તો ખેતી કરું છું. આ બધાં નિશાન મેં લીધાં છે, પરંતુ આપ ધારો છો એવું અઘરું આ કામ નથી. હું પ્રથમ તો ગોળીબાર કરી પછી ફરતું ચક્કર દોરી નાખું છું.’
જનરલે કહ્યું : ‘હવેથી પ્રથમ ચક્કર દોરી પછી ગોળીબાર કરજો.’ માનવી પહેલું કાર્ય કરી લે છે અને પછી તેને વાજબી ઠેરવતું ફરતું વર્તુળ દોરે છે.
ઐસી બાની બોલ, કોઈ કહે ના જૂઠ,
ઐસી જગહ બૈઠ કોઈ કહે ના ઉઠ.
આમ તો વાજબી ઠેરવવા પ્રયાસ કરવો પડે એવું કામ જ ન કરીએ તો ? મારું પણ આમ જ થાય છે. અમદાવાદ સ્વામિનારાયણ ગુરુકુળ, મેમનગરમાં હું ઊતરું છું. આ મારો કાયમી ઉતારો છે. સંતોનું સાન્નિધ્ય, વિદ્યાર્થી મિત્રોનો સહવાસ, મંદિરનું વાતાવરણ અને સત્સંગીઓનાં સંગ એ મને ગમે છે.
વિદ્યાર્થીમિત્રો મને સાચવે છે, સંતો મને પ્રેમથી જમાડે છે. બપોરના જ મને લાડુ, દાળભાત, શાકનું ઉમદા ભોજન કરાવ્યું. લાડુ મને ગમે છે અને એમાંય પાછો સંતોનો આગ્રહ હું મોઢાનો મોળો હોવાથી ના નથી પાડી શક્તો. જમ્યા પછી એમ થાય છે કે થોડું ઓછું જમ્યો હોત તો સારું હતું. પરંતુ માનવીની બધી ઈચ્છાઓ ક્યાં પૂરી થાય છે ? મારા રૂમ પર પહોંચી હું બપોરના આરામ કરું છું અને વિચારું છું : ‘થોડું વધુ ખાધું તેમાં શું થઈ ગયું ? સવારમાં ફરવા નીકળી જઈશ. ત્રણ કિલોમીટર ચાલી નાખીશ. કૅલરી ખર્ચાઈ જશે. ફૅટ જમા થવાનો પ્રશ્ન જ નહીં રહે. ચાલવાના વ્યાયામથી શારીરિક શક્તિ પણ વધશે.’ હું આ વિચારથી ખુશ થઈ ગયો. રાત્રે કાર્યક્રમ આપી મોડો સૂતો, સવારે આરતીના મધુર ઘંટારવથી જાગી ગયો. તરત વિચાર આવ્યો, સવારે ફરવા જવાનું છે. મેં ઊઠવા પ્રયત્ન કર્યો, પણ ઊઠી શક્યો નહીં. સંજોગો બદલાઈ ગયા અને સાથે વિચારો પણ બદલાઈ ગયા.
નજરેં બદલ ગઈ, નજારા બદલ ગયા,
કશ્તી બદલ ગઈ, કિનારા બદલ ગયા.
મને થયું, ચાલીને પ્રથમ શક્તિને વેડફી નાખવી હોય તો જે છે તેને જ સાચવવી શું ખોટી ? બપોરના વધુ જમવાની ભૂલ થઈ એટલું જ ને ? સાંજે ઉપવાસ ક્યાં નથી થતો ? અરે, ઉપવાસની ક્યાં જરૂર છે ? થોડાં દાળભાત ખાઈને ટંક ટાળી દેવામાં શું વાંધો ?
પ્રજ્ઞા જ માનવીને જીવનનો સાચો રાહ બતાવે છે. બાકી બુદ્ધિ તો જે કરે તેને વાજબી ઠેરવવાનું કામ જ કરે છે. પ્રજ્ઞા એટલે સદ્દબુદ્ધિ. મને થયું, જો મેં બપોરના નક્કી કર્યું હોય તો સવારે જવું જ જોઈએ. મેં મારા મિત્ર મથુરને ઉઠાડ્યો. મથુર ઊઠ્યો નહીં એટલે મેં તેની ચાદર ખેંચી. મથુરના ચહેરા પર હાસ્ય જોઈ મને નવાઈ લાગી. મેં પૂછ્યું, ‘એલા, શું સપનું જોતો હતો ?’
મથુર કહે : ‘તારી ભાભી ગોદડું ખેંચતી હોય એવું સપનું આવ્યું હતું. પણ સપનામાં આંખ ખૂલી ગઈ ને જોયું તો ભેંસ ગોદડું ચાવતી હતી. ત્યાં તેં ઉઠાડ્યો.’
મેં કહ્યું : ‘હાલ ફરવા.’
મથુર કહે : ‘ના, મારે નથી ફરવું. તું જઈ આવ.’ આમ કહી એ ગોદડું ઓઢી સૂઈ ગયો.
હું ફરવા નીકળી પડ્યો, ડ્રાઈવઈન રોડ પર દુરદર્શન તરફ સરખેજના મારગે. ‘ઘણાં કાર્યો શરૂઆતમાં કઠિન લાગે છે, પરંતુ અંતમાં આનંદ આપે છે.’ દા.ત. વ્યાયામ. ‘ઘણાં કાર્યો શરૂઆતમાં આનંદ આપે છે અને અંતમાં દુ:ખદાયક બને છે.’ દા.ત. વ્યસનો. માનવી પોતાનું મૂલ્ય પોતે શું કરે છે તેના પરથી નક્કી કરે છે, જ્યારે સમાજ તેણે શું કર્યું છે તેના પરથી તેની ચકાસણી કરે છે.’
You can make your living by what you earn,
But you can make your life by what you give.
‘જે કમાતા હો તેનાથી જીવતર જીવી શકાય, પણ જિંદગી તો જે આપી શકાય તેનાથી બને છે.’
આખરે તો જે કાંઈ આપ્યું હોય એ જ છેલ્લે પાસે રહે છે. બાકી જિંદગીમાં કરેલાં બૂરાં કાર્યો તો પાછલી જિંદગીમાં સંતાપ આપે છે. ‘જ્યારે હું ડૂબતો હતો, પાપ મારાં તરતાં દીઠાં.’ ‘ઉમદા, સારા વિચારો માનવી જ્યારે ચાલતો હોય છે ત્યારે તેના મનમાં ઉદ્દભવે છે.’ આ પ્રકારનું લખાણ ફ્રેડરિક નીત્શી લખ્યું છે.
ભગવાન બુદ્ધ શિષ્યોને કહેતા, ‘ચાલો ભિખુ, ચાલો.’
હું ચાલતો જતો હતો અને આવા વિચારો મનમાં આવ્યે જતા હતા. દુ:ખી માણસો ચિંતામાં ક્યારે ઊભા થઈ ચાલવા માંડે છે તેની તેમને ખબર રહેતી નથી. દુ:ખી દીકરીયુંના બેડાં ઊજળાં હોય છે, કારણકે દુ:ખમાં ને દુ:ખમાં રાખ નાખી ઘસ્યા જ કરે છે, કેટલી વાર બેડું ઊટક્યું તેમની તેને ખબર નથી રહેતી.
હું મારા વિચારમાં ચાલ્યો જતો હતો, ત્યાં પાછળથી એક કાકા મને ભટકાણા. હું પડતાં પડતાં રહી ગયો. મેં તેમની સામે જોયું એટલે તેમણે કહ્યું, ‘ભલા માણસ, ધ્યાન રાખતા હો તો ?’ મેં તેમનું પગથી માથા સુધી નિરીક્ષણ કર્યું. તેમના ઢોલિયાના પાયા જેવા પગ, હાથીની સૂંઢ જેવા હાથ, ટૂંકું કપાળ, રાજકારણીઓને ઓથે ગુંડા વકરી જાય એમ ઉત્તમ ભોજનને ઓથે વકરી ગયેલું પેટ અને ખૂંટિયા જેવી મારકણી આંખો જોઈ. મેં નિર્ણય કરી લીધો, ‘સંઘર્ષ શક્ય નથી.’
પાછળ કાકીએ મને કહ્યું, ‘ભાઈ, તમારા કાકાનું ખોટું ના લગાડશો. આગળ બે જણા તો ઈ ભટકાણા તે પડી ગયા. તમે વળી બચી ગયા.’ મેં કાકા સાંભળે નહિ તેમ ધીરેથી કહ્યું : ‘અજ્ઞાનીના ઓરતા ન હોય.’
હું વિચારતો હતો અને નિરીક્ષણ કરતો જતો હતો. સવારમાં ટ્રેકસૂટમાં સજ્જ થઈ જૉગિંગ કરતાં યુવકયુવતીઓના પરિશ્રમને લીધે ગુલાબી બનેલા ચહેરા પર પ્રસ્વેદનાં બિંદુઓ ગુલાબનાં ફૂલો પર ઝાકળબિંદુઓ જેવાં શોભી રહ્યાં હતાં. જ્યારે ભૂખરા વાળ, આંખો ફરતાં કૂંડાળાં, ચહેરા પરની કરચલીઓ અને દુર્બળ દેહવાળા આઘેડો-વૃદ્ધો વિષાદમાં ચાલતાં-ચાલતાં વિચારતાં હતાં :
ઘણપણને મળે એ ન્યાય નથી
તોફાન થયું છે મધદરિયે,
સપડાય કિનારો શા માટે ?
ખાલી રસ્તા પર દોડતાં, કૂદતાં, નાચતાં બાળકો સૌથી વધુ ચેતનથી ધબકતાં લાગતાં. તેમના ચહેરા પર હાસ્ય હતું અને આંખોમાં હતી શરારત.
જેટલું આગળ ચલાય એટલું જ પાછળ ફરવાનું છે એ મને ખ્યાલ ન રહ્યો, એમાં વળી એક ભિક્ષુકે મને સલામ કરી આજીજી કરી, ‘સાહેબ, એક અડધી ચા પાવ.’ હું ઊભો રહી ગયો. મેં બાજુની લારીવાળાને ચા આપવાનું કહ્યું. તેણે બે અર્ધી ચા ભરી મને અને ભિક્ષુકને આપી. જોકે મારે તો ચા ગુરુકુળમાં પીવાની હતી, પણ લારીવાળાએ ભરી એટલે મેં કપ હાથમાં લીધો. બાજુની લારીમાં ગરમ ગાંઠિયા ઊતરતા હતા. ગાંઠિયા જોઈ દાઢ ડળકી. મેં ભિક્ષુકને કહ્યું : ‘ચા સાથે નાસ્તો કરશો ?’
એ અહોભાવથી મારી સામે જોઈ રહ્યો. કદાચ એમ વિચારતો હશે કે દુનિયામાંથી માનવતા મરી નથી પરવારી, દિલના દિલાવર દાતાઓ પડ્યા છે. તે લાગણીવશ થઈ માંડ હા પાડી શક્યો. મેં સો ગ્રામ ગાંઢિયા પચાસ-પચાસ ગ્રામ જુદા જુદા કાગળમાં, આ પ્રકારે ઑર્ડર – નોંધ કરાવી. ત્યાર પછી મેં અને ભિક્ષુકે ગાંઠિયા ખાધા, ચા પીધી. હવે મારી સાચી મુશ્કેલી શરૂ થઈ, હું લેંઘા પર ઝભ્ભો પહેરી રવાના થઈ ગયો હતો. પૈસાનું પાકીટ રાત્રે કાર્યક્રમમાં પહેરેલા શર્ટના ખિસ્સામાં હતું. મેં ખિસ્સાં ફંફોર્યાં, પણ પૈસા હોય તો નીકળે ને ? હું મૂંઝાઈ ગયો. કોઈ ઓળખીતું નીકળે એ આશાએ નજર ફેરવી, પણ બધું વ્યર્થ. હવે શું કરવું ?
હું વિચારમાં હતો. ત્યાં ભિક્ષુકે કહ્યું, ‘મૂંઝાવ મા. હું પૈસા ચૂકવી દઉં છું.’ ભિક્ષુકની સમજદારી માટે મને માન થયું. તેણે ચા અને ગાંઠિયાન પૈસા ચૂકવી આપ્યા. મેં છુટકારાનો શ્વાસ લીધો.
મેં તેને કહ્યું, ‘ભાઈ, તેં મારી લાજ રાખી. હવે ચાલ મારી સાથે ગુરુકુળમાં. હું આ પૈસા અને ઉપરથી પાંચ રૂપિયા આપીશ.’
ભિક્ષુક કહે, ‘સાહેબ, ગાંઠિયા અને ચામાં પાડ્યો, હવે રિક્ષામાં રહેવા દ્યો.’
મેં કહ્યું, ‘ભલા માણસ, મારી ભૂલનો તમે ભોગ બનો એ હું સહન નહિ કરી શકું. હું કલાકાર છું.’
ભિક્ષુક કહે, ‘કલાકાર હશો. કલાકાર વગર કોઈ ભિખારી પાસેથી પૈસા કઢાવી શકે ?’
મેં તેને ઘણી વિનંતી કરી, પરંતુ તે ન માન્યો અને ચાલતો થયો. હું એ દાતા ભિક્ષુકને દૂર ને દૂર જતો જોઈ રહ્યો. મને વિચાર આવ્યો, ‘જીવનમાં ધ્યાન રાખવાનું હોય છે કે ધરવાનું હોય છે ?’
શાહબુદ્દીન રાઠોડ, હસો અને હસાવો
Back to top of the page up there ^
Posted 27 February 2008 - 07:36 PM
કન્યાવિદાય – બાલમુકુન્દ દવે
સોડમાં લીધાં લાડકડી !
આંખ ભરી પીધાં લાડકડી !
ને પારકાં કીધાં લાડકડી !
ક્યારામાં ઝપાટાભેર પાંગરી રહેલ તુલસીછોડની ઓળખાણ કલાપીએ આમ કહીને કરાવી છે : ‘પિતૃગૃહે જેમ વધે કુમારિકા.’ પિતૃકુલક્યારામાં આવી પાંગરી રહેલી તુલસીછોડ સમી શુચિત્વભરી પ્રત્યેક કુમારિકાને એક દિવસ આખી ને આખી મૂળ-માટી સોતી બીજા કુટુંબક્યારામાં રોપવાનો અવસર આવે છે. માંડવો બંધાય છે. ઢોલ-શરણાઈ વાગે છે. ગણેશપૂજન થાય છે. અંગે અંગે પીઠી ચડે છે. ચોરી ચીતરાય છે. મંગળફેરા ફરાય છે અને કોક પરદેશી પોપટડો આવીને બેનીબાને લઈ જાય છે !
ગૃહસ્થાશ્રમની આખી આયુષ્યયાત્રામાં કન્યાવિદાય જેવો કરુણમંગલ પ્રસંગ બીજો એક્કે નથી. જોશી મહારાજ પાસે લગ્નની તિથિ જોવડાવીને મુહૂર્ત નક્કી થાય ત્યારથી ઘરને ખૂણે ખૂણે હવે પરણીને પારકી થનાર દીકરીના પગની જ્યાં જ્યાં પગલીઓ પડે છે ત્યાં ત્યાં જાણે કંકુની ઢગલીઓ થતી આવે છે. હવે લગ્ન આડે ફક્ત આટલા દિવસ રહ્યા….. સાહેલીઓનાં વહાલ ને વિયોગ બેય ઘેરાં બનતાં આવે છે. મા અધરાતે-મધરાતે ઝબકીને દીકરીનું મોં જોઈ લે છે. દીકરીના શ્વાસે શ્વાસેથી જાણે સૂર ઊઠે છે : ‘અમે ચકલીઓના માળા, અમે કાલે ઊડી જઈશું….’
અડધી રાત આમ ઊંઘતી દીકરીનું મોં જોઈને અને અડધી રાત દીકરી માટે કરકરિયાવરની તૈયારી કરવાના વિચારમાં પૂરી કરીને મા સવારે ઊઠે છે. માના ચહેરા પર ઉચાટ અને ઉમંગ બેય વરતાઈ આવે છે. પણ બાપે તો બધી વેદના ભીતરમાં ભંડારી દીધી છે. એ અસ્વસ્થ થાય તો આ અવસર ઊકલે શી રીતે ? દીકરીના લગ્નની ઝીણીમોટી તૈયારીઓની ગણતરી એના મગજમાં રમે છે. ચૂડો-પાનેતર, કંકાવટી, માંચી-બાજોઠ, માયામાટલી…. એકે એક ખરીદાવા માંડ્યું; પણ હજી મૂળ મુદ્દો તો બાકી રહ્યો – દીકરી માટે દાગીના ! ચાલો દીકરી રતનપોળમાં, તમને ગમતો ઘાટ પસંદ કરી લો. સાથે સાડીસાલ્લાનું પણ પતાવી આવીએ. એક મોટી ટ્રંક અને એક નાની નાજુક ચામડાની બૅગ….. સરૈયાઓળમાંથી સેન્ટ-અત્તર…. અરે, પણ ચાવીઓ માટે ચાંદીનો ઝૂડો તો રહી ગયો. ચાલો પાછાં રતનપોળમાં….
હવે તો ગણતર વરધો જ બાકી રહી. ઘરનું રંગરોગાન પૂરું થયું. રસોડાનો સામાન, પૂજાપો, જાનનો ઉતારો બધું પાકું થઈ ગયું. છતાં દીકરીના બાપને થયું : લાવ એક આંટો વેવાઈને ત્યાં મારી આવું. જાનમાં કેટલા માણસો આવશે એ પાકું કરી આવું. બીજા વટવહેવારની વાતો પણ કરતો આવું. માંડવે વર આવે ને કંઈ વાંકું પડે તો વળી ફજેતી ! મનમાં આવા મણકા મૂકતા દીકરીના બાપ વેવાઈને ત્યાં જઈ બધું પાકું કરી આવ્યા. ઘેર આવીને ગોરને બોલાવ્યા. નજીકનાં સગાંસાગવાં આવ્યાં અને કંકોતરીઓ લખાઈ. દીકરીએ એની બહેનપણીઓ અને મિત્રમંડળમાં વહેંચવા પોતાની પસંદગીની ખાસ કંકોતરી છપાવી. માએ આડોશણ પડોશણોને કરિયાવર જોવા બોલાવી. ગોળધાણા વહેંચાયા.
હવે તો લગ્ન આડે આડી રાત જ રહી. મંડપને છેલ્લો ઓપ અપાયો. લાઈટ ડેકોરેશન થઈ ગયું. આંગણામાં છત્રીઘાટે ઊભેલી બોરસલીમાં નાની નાની લાઈટની આખી જાળ પથરાઈ ગઈ. જુવાન દીકરીના અંતરનાં અરમાનો જાણે એ બોરસલીનાં પાંદડે પાંદડે પ્રકાશી રહ્યાં ! ઢોલીડા આવ્યા. શરણાઈ ગુંજી ઊઠી. ચારે બાજુ આનંદમંગલ વરતાઈ રહ્યું. શૈશવમાં જે આંગણામાં દીકરી ખેલતીકૂદતી, ત્યાં ચોરીની સજાવટ થઈ. લગ્નની આગલી રાતે વડીલ વર્ગ તો ઊંઘ્યો જ નહીં. યાદ કરી કરીને બધી તૈયારી થઈ. સવાર પડ્યું. લગ્નમંડપમાં ગાલીચા પથરાઈ ગયા. પાનબીડાં અને ગુલાબના થાળ શગોશગ ભરાઈ ગયા. વરકન્યા માટે ખાસ બનાવડાવેલા મોટા હારના કરંડિયા આવી ગયા. વેણી ને ગજરા પણ આવ્યા.
… અને જાન આવી પહોંચી. સાસુએ વરરાજાને પોંક્યા. વરકન્યા માહ્યરામાં બેઠાં. ચાર આંખો મળી અને ઢળી. શરણાઈના મંગળ સૂર ગુંજી ઊઠ્યા. સૂરે સૂરે અંતરની લાગણીઓ અવળાસવળા આમળા લઈ રહી. ઢોલ ઢમકી રહ્યા. વરપક્ષની જાનડીઓ ઈડરિયો ગઢ જીત્યાના ગૌરવ સાથે ગીતો ગાઈ રહી. ગોર મહારાજે ‘વરકન્યા સાવધાન’નો પોકાર કર્યો. હસ્તમેળાપ થયા અને સહેલીઓ દબાતે અવાજે ગાઈ રહી : ‘પરણ્યાં એટલે પારકાં બે’ની….’
અને આખરે કન્યાને વળાવવાની વસમી ઘડી આવી પહોંચી. શરણાઈના સૂરના તડપન સાથે કન્યાના ઉરની ધડકન વધી રહી. પતિને અનુસરવું પ્રિય તો છે, પણ પિતૃગૃહની માયા કેમે છૂટતી નથી. ઘરની બારસાખે કંકુના થાપા મારતી વખતે તો અંતરની ધ્રુજારી જાણે આંગળીઓનાં ટેરવાંએ આવીને વસી. કંકુનો થાળ ધ્રૂજવા લાગ્યો. ઘર ધ્રૂજવા લાગ્યું. મંડપ ધ્રૂજવા લાગ્યો. આંગણાની બોરસલી ધ્રૂજવા લાગી…. શરણાઈના સૂર ઝૂરતા પાવામાં પલટાઈ રહ્યા, ઢોલનો ઢમકારો ધ્રાસકામાં પલટાઈ રહ્યો….. માબાપની માયા, સહિયરોનો સાથ…. પિયરનાં ઝાડવાંનું પાનેપાન પોકારી રહ્યું : ‘મત જા…… મત જા…..’
પણ કોઈ કન્યા રોકી રોકાઈ છે ? ઝાલી ઝલાઈ છે ? અને આ કન્યા પણ વિદાય થઈ ! દીકરીને લઈને જતી મોટર ઊપડી ત્યાં સુધી હાંફળીફાંફળી સાથે ડગ ભરતી, સાસરિયાંને દીકરીની સોંપણ કરતી, દીકરીને માથે-મોઢે હાથ ફેરવી રહેલી ડૂમાભરી માતા માટે ‘આવજે બેટા !’ એટલા શબ્દો બોલતાં બોલતાં તો બ્રહ્માંડ ડોલી જાય છે. કેમે કરી દીકરી છાતીએથી છૂટતી નથી. ‘મારી પંખણી….’, ‘મારું ફૂલ….’ એ શબ્દો ‘આવજો આવજો’ ના શોરબકોરમાં ડૂબી ગયા. મોટરે વેગ પકડ્યો, માના હૈયાના રતનને લઈને મોટર …એ….. દૂર ને દૂર…. ચાલી જાય…. માને આશ્વાસન આપવા સગાંસ્નેહીઓ વીંટળાઈ વળ્યાં. કોઈએ પાણી લાવીને આપ્યું. માને જરા શાતા વળી.
પણ દીકરીના બાપ ? અત્યાર સુધી કઠણ છાતી કરીને લગ્નનો અવસર જે ઉકેલી રહ્યા હતા – તે ક્યાં ગયા ? ઓશરીમાં જોયું. ઘરમાં જોયું. ક્યાંય નથી ! તો પછી ગયા ક્યાં ? દેવપૂજાની ઓરડીમાંથી એક ડૂસકું સંભળાયું. જઈને જોયું તો તેઓ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી રહ્યા હતા. દીવામાં હવે ઘી ખૂટવા આવ્યું હતું તેથી શગ ધ્રૂજી રહી હતી. એ ધ્રૂજતી શગના અજવાળામાં રુદન કરતા બાપના ચહેરાની એકએક રેખા પણ ધ્રૂજી રહી હતી. પાસે મોટો દીકરો પાણીનો પ્યાલો લઈને ઊભો હતો, પણ આંસુ આડે એને કોણ જુએ ? દેવની મૂર્તિ સાથે વાતો કરતા હોય એવો બાપનો કરુણ સ્વર સંભળાયો : ‘ભગવાન ! અલ્લડ વાછરડી જેવી મારી દીકરી… કોઈ દહાડો બાપડીએ કશી લીલીસૂકી જોઈ નથી… પારકા ઘરમાં શી રીતે સમાશે ?’ અને અત્યાર સુધી બાપે જાળવી રાખેલા ધીરજના આચ્છાદાનના સો સો લીરા વાતાવરણમાં ઊડી રહ્યા. ઉપરથી સ્વસ્થ દેખાતા બાપનાં હીબકાં કેમેય શમતાં નહોતાં : ‘મારી લાડકડી….’
દીવાનું ઘી ખૂટ્યું અને શગ એક છેલ્લી ધ્રુજારી સાથે હોલવાઈ ગઈ.
Back to top of the page up there ^
Posted 27 February 2008 - 07:53 PM
– અનુ. સુનીતા નિમાવત
થોડાક વર્ષો પહેલા અમેરિકાના ‘એડમ્સ મિડિયા કૉર્પોરેશન’ દ્વારા પ્રકાશિત અને બે લેખિકાઓ યિટ્ટા હલ્બરસ્ટામ અને જુડિથ લેવેન્થેલ દ્વારા લિખિત ‘સ્મોલ મિરેકલ્સ’ નામના પુસ્તકે ખાસ્સી ધૂમ મચાવી હતી. આ પુસ્તકમાં લોકોના જિવાતા જીવનમાં બનેલી બિલકુલ સાચુકલા ચમત્કારોની વાત છે. આવા નાના નાના ચમત્કારો જગતના અસ્તિત્વના ગૂઢ અર્થને પ્રકટ કરે છે. આ પુસ્તકની પ્રસ્તાવના ડૉ. બર્ની સીગલે લખી છે. તેઓ લખે છે કે વાસ્તવમાં કોઈ ઘટના અમસ્તી નથી બનતી, તે તો પ્રભુના સર્જન અને આપણા પ્રતિભાવનો હિસ્સો જ હોય છે. આ પુસ્તકની લેખિકાઓ કહે છે કે ‘જીવનમાં એવી ક્ષણો આવે છે જ્યારે આપણને પ્રભુની ઉપસ્થિતિનો અહેસાસ થાય છે. પ્રભુનો ન દેખાતો હાથ સતત આપણને દોરે છે.’ ‘સ્મૉલ મિરેકલ્સ’ ના તો એ પછી બે ભાગો પણ પ્રકાશિત થયા. અત્રે એ પુસ્તકમાંથી પ્રેમના ચમત્કારને પ્રતિપાદન કરતો એક પ્રસંગ પ્રસ્તુત છે. આ પ્રસંગ ગુજરાતી સાહિત્ય અકાદમી દ્વારા પ્રકાશિત અને શ્રી ડંકેશ ઓઝા દ્વારા સંપાદિત પુસ્તક ‘વાંચન વિશેષ-2001’ માંથી લેવામાં આવ્યો છે.’ ]
આ વાર્તા છે બીજા વિશ્વયુદ્ધના સમયની. હિટલરના નાઝીવાદે યુરોપ પર ભરડો લીધો હતો. હિટલરના પાગલ અને ઝનૂની દિમાગે ચોમેર હિંસાનું તાંડવ ખેલ્યું હતું. તેણે લાખો યહૂદીઓની કતલ કરી હતી. લાખો યુદ્ધકેદીઓ જર્મન કૉન્સન્ટ્રેશન કૅમ્પમાં મોતની જિંદગી જીવી રહ્યા હતા. ઘણી વાર હિટલર યુદ્ધ કેદીઓને ગૅસ ચેમ્બરમાં કેદ કરીને ગૂંગળાવીને મારી નાખતો. આવી યાતનાઓનું વર્ણન વાંચતાં આજે પણ આપણે કમકમાટી અનુભવીએ છીએ. આવી યાતનાઓ વચ્ચે પાંગરેલા પ્રેમની આ સત્યકથા છે. મુશ્કેલીઓ, દર્દો અને યાતનાઓની વચ્ચે પણ ખીલે તે પ્રેમ. દુ:ખના ડુંગરાઓ તૂટી પડ્યા હોય ત્યારે પણ પ્રેમ જીવનને પોષે છે, જીવવા પ્રેરે છે તે સંદેશ આ નાનકડી કથા આપણને આપે છે.
1942નો એ ઠંડોગાર દિવસ હતો. હિટલરના એ નાઝી કોન્સન્ટ્રેશન કૅમ્પમાં એકલોઅટૂતો છોકરો શૂન્ય નજરે બેઠો હતો ને અચાનક એ છોકરાએ કાંટાળા તારની વાડને પેલે પાર પસાર થઈ રહેલી છોકરીને જોઈ. પેલી છોકરીને પણ આ છોકરાની હાજરીની ગજબની અસર થઈ. કશીય વાતચીત નહીં, કોઈ શાબ્દિક આપ-લે નહીં, કોઈ સંબંધ નહીં ને તોય કોણ જાણે કેમ એ છોકરીને પોતાની અંદર હિલ્લોળાતી લાગણીની નદી અનુભવાઈ. એ છોકરીએ લાલચટ્ટક સફરજન વાડ પરથી પેલા છોકરા તરફ ફેંક્યું. સફરજન એટલે જિંદગીની નિશાની, આશા અને પ્રેમની નિશાની. છોકરાએ નમીને સફરજન ઉપાડી લીધું. – જાણે કે એની અંધકારમય જિંદગીમાં પ્રકાશનું એક કિરણ પ્રવેશ્યું.
પછી છોકરાનેય કોણ જાણે શું થયું કે દરરોજ એ એની રાહ જોવા માંડ્યો. છોકરીના મનમાં પ્રેમની નદી તો છોકરાના હૃદયમાં પ્રેમનો દરિયો ઘૂઘવવા લાગ્યો. છોકરાને પેલી છોકરીને ફરી ફરી જોવાની ઈચ્છા થવા લાગી. તેને જોવાની પ્રબળ ઝંખના સાથે વળી વળીને તેની આંખો વાડની પેલે પાર તાકી રહેતી. તેની નજર વિશ્વાસસભર આશા અને વાડની પેલે પાર મંડાયેલી રહેતી ને પેલી બાજુ પેલી છોકરી પણ એ દુ:ખી ને એકલવાયા છોકરાને જોવા ઝંખતી રહેતી. ખબર નહીં શું સંબંધ હતો એ બન્ને વચ્ચે કે એ છોકરાનાં દુ:ખ અને એકલતા એને અંદર સુધી સ્પર્શીને હલબલાવી મૂકતાં. સમય પસાર થતાં બન્ને વચ્ચેનું ખેંચાણ એટલું વધ્યું કે શિયાળુ પવન સાથેની બરફવર્ષામાં કે તીરની જેમ ભોંકાતી ઠંડીમાં પણ બે મન (હૃદયો) તો હૂંફાળાં જ રહેતાં. ને ફરી પાછું એક સફરજન કાંટાળી વાડ પરથી પસાર થતું ને બીજી બાજુ પ્રેમનો સંદેશ બની અકબંધ પહોંચી જતું. આ દશ્ય ફરી ફરી દરરોજ ભજવાતું ને આમ ને આમ દિવસો વીતી ગયા. અલગ અલગ બાજુઓ પર રહેતાં બે યુવાન હૃદયને એકબીજાને જોવાની સતત તડપ, રાહ રહેતી. ભલેને પછી એ એકાદ ક્ષણ માટેનું જ દર્શન કેમ ન હોય ? પરસ્પરના પ્રેમ કે સંબંધમાં હંમેશાં અવર્ણનીય પ્રોત્સાહન અને શક્તિની આપ-લે થતી હોય છે. કંઈક એવું જ એ બન્ને વચ્ચે થયું.
ને એવા જ અલપઝલપ અંતિમ મિલન વખતે, એ યુવાને પેલી યુવતીને કહ્યું, ‘કાલથી મારા માટે સફરજન ન લાવીશ. હું અહીં નહીં હોઉં. આ લોકો મને બીજા કૅમ્પ પર મોકલી દેવાના છે.’ ને ભગ્નહૃદયી છોકરો એકપણ વાર પાછળ જોયા વિના ચાલ્યો ગયો.
ત્યાર પછી દુ:ખની પળોમાં હંમેશાં એની આંખો, એના શબ્દો, એની ગંભીરતા અને એનું લાલચટ્ટક સફરજન – આ બધું જ રાત્રે સ્વપ્નોમાં આવીને મધરાતે એને પરસેવે રેબઝેબ કરી મૂકતાં. તેનો સમગ્ર પરિવાર યુદ્ધમાં મૃત્યુ પામ્યો. એનું આખું જીવન બદલાઈ ગયું ને પહેલાંનું સુખી, પ્રેમસભર જીવન તો જાણે કે અદશ્ય જ થઈ ગયું, પરંતુ પેલી મીઠડી છોકરી અને એની મૂક લાગણી તેની યાદમાં જીવંત આશા બનીને વહેતાં રહ્યાં.
પરંતુ સમયને વહેતાં તો વાર જ ક્યાં લાગે છે ? 1957માં અમેરિકામાં બહારથી આવીને વસેલાં પુખ્ત વયનો યુવક અને યુવતી એકબીજાને અવારનવાર મળતાં હતાં. આ પરિચય પરિણયમાં પલટાવાની શક્યતા હતી. એક દિવસે સ્ત્રીએ પ્રશ્ન પૂછ્યો, ‘તમે યુદ્ધ વખતે ક્યાં હતા ?’
‘હું જર્મનીમાં કોન્સન્ટ્રેશન કૅમ્પમાં હતો.’ પુરુષ બોલ્યો.
‘મને યાદ છે કે હું કાંટાળી વાડની પેલે પાર કોન્સન્ટ્રેશન કૅમ્પના બંદી છોકરાની તરફ રોજ સફરજન ફેંકતી.’ એ સ્ત્રીએ યાદોમાં ખોવાતાં કહ્યું.
અદમ્ય આશ્ચાર્યાઘાતની લાગણી સાથે પુરુષ બોલ્યો : ‘તમને એ છોકરાએ એક દિવસ કહેલું કે હવે તું સફરજન નહિ લાવતી, કારણકે હવે મને બીજા કૅમ્પમાં મોકલવાના છે ?’
‘હા કેમ ?’ એ બોલી, ‘પણ તમને એ વાતની કેવી રીતે ખબર ?’
એણે એની આંખોમાં આંખો પરોવતાં કહ્યું, ‘હું જ એ છોકરો છું.’ થોડી વારના મૌન પછી એણે વાત ચાલુ રાખી. ‘હું ત્યારે તારાથી અલગ પડી ગયો પણ હવે પછી હું તારાથી ક્યારેય અલગ નહીં થાઉં. શું તું મને પરણીશ ?’ યુવતીએ મૌન સંમતિ આપી અને બન્ને પ્રેમભર્યા આલિંગનમાં જકડાઈ ગયાં.
1996ના વેલેન્ટાઈન્સ ડે ના રોજ ‘ઓપ્રાહ વિન્ફ્રે શૉ’ નામના અમેરિકન ટેલિવિઝન શૉમાં એ માણસે રૂબરૂ મુલાકાતમાં પોતાની પત્ની અને એના 40 વર્ષના સતત, પ્રબળ પ્રેમની સાબિતી આપેલી. ‘તેં મને કોન્સન્ટ્રેશન કૅમ્પમાં સફરજનથી પોષેલો અને આટલાં વર્ષોથી તું સતત અન્નપૂર્ણા બનીને મને પોષે છે પણ હજુય હું ભૂખ્યો છું – માત્ર મારા પ્રેમનો.’ જીવનની વિષમ ક્ષણોમાં પણ સુખદ ભવિષ્યનાં બીજ રોપાયેલાં હોય છે.
Back to top of the page up there ^
Posted 07 March 2008 - 04:58 PM
Back to top of the page up there ^
Posted 16 April 2008 - 08:28 PM
Back to top of the page up there ^
Posted 23 April 2008 - 11:10 AM
Original Valentine Story started from Gujarati!
The Gujarati Story of Valentine
Notwithstanding, what nonsense you've been told by a priest, the truth is that the Valentine Day originated in India, and to top it, in Gujarat? It is a known fact that the Gujarati men, especially the Patels don't treat their wives (Patel'anis) with respect.
One fine day, it happened to be 14th day of February, one brave Patel'ani had enough of torture by husband, then she finally chose to rebel by beating him up with a Velan...
Yeah, the same Velan with which she made chapattis for him everyday;only this time, instead of the dough, it was the husband who was flattened.
This was a momentous occasion for all the Gujarati women and a revoltsoon spread, like wild fire, with several housewives beating up their husbands with Velan; and there was an outburst of moaning chapattis
all over Anand and Amdavad. The Patel men folk learnt their lesson and behaved a bit better with their Patel'ani partners.
Then after, each year that day the womenfolk, as a token gesture, beat up their husbands to commemorate that eventful day, the wives having the satisfaction of beating up their husbands with Velan, and the guys having the supreme joy of submitting to the whims of the women they loved.
As Gujarat fell more under the influence of Western culture that day was called 'Velan time' day. Hence this ritual soon spread to Britain and many other Western countries, specifically, the catch words 'Velan time!'. Of course in their foreign mouths, it was bastardized to 'Velan time' and then to 'Velantine'.
And from that day onwards, 14th of February, came to be known as Valentine's Day.
Back to top of the page up there ^
Posted 01 May 2008 - 12:06 AM
Back to top of the page up there ^
Posted 03 May 2008 - 09:28 PM
Back to top of the page up there ^
Posted 09 May 2008 - 09:34 PM
Back to top of the page up there ^
Posted 21 May 2008 - 05:04 PM
જ જે બાળપણથી લઇને અંતિમ ઘડી સુધી મેં એના ચહેરા પર રમતું જોયું હતું.
શું થઇ રહ્યું છે આજે મને? મા જીવિત હતી ત્યારે મને કયારેય એની હાજરીનો આટલી તીવ્રતાથી અનુભવ કેમ ન થયો. જેટલો આજે એની ગેરહાજરીથી ખાલીપો અનુભવાતો હતો. કેમ આજે માના પાલવની મનમોહક સુગંધથી મન તરબતર થઇ રહ્યું છે જેનાથી નાનપણમાં હું ધેલો થઇ જતો હતો. જેના પાલવ અને હાથના સ્પર્શથી અંધારાં, ભીડની બીક અને તાવની ધખારામાં શાંતિ અનુભવાતી હતી. આજે લાગે છે કે એ સ્પર્શ, સુગંધ ઘણા સમય પછી મારામાં સમાઇ રહી હોય.
મારું શરીર આજે સાવ ઢીલું પડવા લાગ્યું હતું, મનમાં જાણે કંઇક ખટકતું હતું. મને યાદ નથી કે કયારેય મેં માની જરૂરિયાત પૂરી ન કરી હોય, માને કયારેય રૂપિયાનો અભાવ વર્તાવા દીધો હોય, કયારેય મા સામે ચા અવાજે મા પાછળ કરવામાં આવતાં સાંસારિક ક્રિયાકર્મ આજે પૂરાં થઇ ગયાં હતાં. મા સાથે સ્નેહભાવ ધરાવતાં બધાં સંબંધીઓ પણ એક-પછી એક જતા રહ્યા. હોલમાં હાર ચઢાવેલા ફોટામાં માના ચહેરા પર સ્મિત રમતું હતું, અદ્દલ એવું વાત કરી હોય. છતાં કોણ જાણે કેમ એવું લાગતું હતું કે મા મારી પાસેથી બીજું કંઇક ઇરછતી હતી.
છેલ્લા તેર દિવસથી બંધ પડેલા માના રૂમ તરફ ગયો. બંધ બારણાં ખોલતાં જ જાણે મા જીવંત થઇ ગઇ. એક તરફ બાજોઠ પર બિરાજેલા ભગવાન અને એમની સામે મૂકેલા પ્રસાદની થાળી અને જળની ટબૂડી જાણે રાહ જૉતાં હતાં. ચાંદીની નાનકડી ઘંટડી જેના રણકારથી છેલ્લા પચાસ વર્ષથી રોજ સવારે ઘ ડતી હતી તે શાંત પડી હતી. માના રૂમની બાલ્કનીમાં તુલસીની સાથે આટલા બધા ફૂલના છોડ હોવાનું મને આજે જ જોવા મળ્યું. ટેબલ પર મૂકેલી ડાયરી વરચે પડેલી પેન હજી ખુલ્લી હતી. કદાચ અંતિમ સમય પહેલાં મા કંઇક લખી રહી હતી. ભારે પગે હું એ તરફ વળ્યો. બંધ ડાયરી પર મેં હાથ એવી જ રીતે ફેરવ્યો, જેમ નાનપણમાં મા મારા માથે હાથ ફેરવતી. ‘રાજેશ બેટા, સાંજે આવતી વખતે મારા માટે એક ડાયરી લેતો આવજે.’ અનાયાસ જ માએ થોડા મહિના પહેલાં કહેલા શબ્દો કાનમાં પડઘાયા.
‘આ ઉંમરે ડાયરીનું શું કરશો?’
‘મનમાં હમણાં ખૂબ વિચારો આવે છે, બેટા. તેને લખવાનો વિચાર આવે છે.’
સાંજે ડાયરી લાવીને મેં મારા દીકરા સર્વાંગને આપી માને આપી આવવા કહ્યું. એ ડાયરીમાં મા પોતાના કયા વિચાર લખતી હતી તે જાણવાનો કયારેય પ્રયત્ન ન કર્યો. કદાચ માની જરૂરિયાતો પૂરી કરવા માત્ર જેટલી જ મારી જવાબદારી હતી. ડાયરીનું પાનું મેં એવી રીતે ફેરવ્યું જેમ મા નાનપણમાં મને હોમવર્ક કરાવતી ત્યારે પુસ્તકનાં પાનાં ફેરવતી હતી.
માની ડાયરીના પહેલા પાને જ લખેલા વાકયને લીધે આપમેળે જ બીજું પાનું ફેરવ્યું.
‘સવાôગ બેટા, તું ખૂબ વહાલસોયો છે. અમે બધાં તને ખૂબ પ્રેમ કરીએ છીએ. તારા મમ્મી-પપ્પા કદાચ તને મારાથી પણ વધારે પ્રેમ કરતાં હશે. બેટા, તું જીવનમાં કયારેય એવું કંઇ કામ ન કરતો કે જેના લીધે એમનું હૈયું દુભાય.’ પાનાં ફેરવવા માટે હવે મને ન તો શકિતની જરૂર હતી, ન વિચારવાની.
‘બેટા, તને થતું હશે કે દાદીમાએ એ તો કહ્યું જ નહીં કે હું એવું કયું કામ ન કરું જેના લીધે એમનું હૈયું ન દુભાય? સર્વાગ, બાળપણ સૌનું એકસરખું હોય છે અને બાળપણની ભૂલો પણ એકસરખી જ હોય છે. પણ માણસ મોટો થતો જાય તેમ એનો સ્વભાવ બદલાય છે, સાથોસાથ ભૂલોનો પ્રકાર પણ.
તું તારા પપ્પા જેવો જ બનજે. હા, એ ભૂલો ન કરીશ જે તારા પપ્પાએ કરી છે. અરે ના, બેટા તારા પપ્પા તો ખૂબ સારા છે. કદાચ મેં જ ભૂલથી ખોટું લખી નાખ્યું છે. મારે એવું લખવાની જરૂર હતી કે તું એ બધું કરજે જે કરવાનું તારા પપ્પા ચૂકી ગયા કેમકે ઘણી વાર ‘ન કરવાથી’ પણ ભૂલ થઇ જાય છે.
બેટા, અમુક સમય પછી માણસ જીવનમાં ખાલીપો અનુભવે છે. જે બાળકોની જવાબદારી પૂરી કરવા માટે મા-બાપ પોતાની સંપૂર્ણ જિંદગી સમર્પિત કરી દે છે અને ઘડપણમાં તેઓ જયારે બાળકોની જવાબદારી બની જાય છે ત્યારે એક પ્રકારનો ભય, સંકોચની ભાવના એમના મનમાં જન્મે છે કે કયાંક અમે સંતાનો પર બોજ તો નથી બની રહ્યાં? જરૂરિયાતો મર્યાદિત થઇ જાય છે જરૂર હોય છે, માત્ર આત્મીયતા અને થોડી ક્ષણોના સાથની. જેમ કોઇ બાળક આખો દિવસ રમ્યા પછી રાત્રે સૂતી વખતે માનો ખોળો શોધે છે, એ જ રીતે ઘડપણમાં સંતાનોનો સાથ મળવાથી માતાપિતાને પણ એવી જ શાંતિ થાય છે.
આવો જ સાથે તારા દાદીમાનું મન શોધે છે. માત્ર થોડી વાર માટે મારો દીકરો મારી પાસે હોય એટલો જ સાથ મેળવવા મારું મન ઇરછે છે. શું કરું, હું એની મા છું. મારા ખોળામાં રમાડયો છે, હાથ પકડીને એને સ્કૂલે મૂકવા ગઇ છું, એની પરીક્ષા વખતે એની સાથે આખી રાત જાગી છું. એ ખુશ થઇને કયારેક મને ભેટયો છે, તો કયારેક દુ:ખી થઇને મારા ખોળામાં માથું મૂકીને રડયો છે.
એના સાથની ટેવ પડી ગઇ છે, પણ એને તો મોટા થવાની સાથે પત્ની, બાળકો, મિત્રો જેવા અનેક સાથી મળતા ગયા અને માનો સાથ છૂટતો ગયો, પણ મારો પ્રેમ તો હજી એવો ને એવો જ છે બેટા. આજેય એને ઓફિસેથી આવવાના સમયે એવી જ વ્યાકુળ થઇ જાઉં છું. જેમ નાનપણમાં એ સ્કૂલેથી ઘરે આવતો હતો ત્યારે થતી હતી. નાનપણમાં પગથિયાં ચડતાં ચડતાં ‘મા...મા...’ની એની બૂમ સાંભળનારા મારા કાન આજે માત્ર એક વાર ‘મા, તું કયાં છે?’ સાંભળવા તત્પર છે. આજે તો તું અને તારી મમ્મી મા-દીકરા વરચેના સંવાદનો સેતુ બની ગયા છો.
કયારેક ઇરછા થાય છે એને ઠપકો આપું, નાનપણમાં જે રીતે હકથી એને ઠપકો આપતી હતી એ રીતે, પણ કોણ જાણે કેમ હિંમત નથી થતી. છતાં એક દિવસ ચોક્કસ પૂછીશ એને કે તું ‘હવે માની તબિયત કેમ છે?’ એવું માને પૂછવાને બદલે તારી પત્નીને કેમ પૂછે છે? અને પછી કહીશ કે બેટા, એક વાર મારા માથે હાથ ફેરવીને જો તારી મા કેવી સાજી થઇ જાય છે.
ઘણી વાર મનમાં થાય છે કે તારા પપ્પા મારા રૂમમાં આવીને બેસે, પહેલાંની કંઇ વાતો કરે. અમે સાથે બેસી જૂનાં આલ્બમ જોઇએ. કયારેક મને કહે કે એને પણ એના પપ્પા યાદ આવે છે. મને જયારે તારા દાદાની યાદ આવે ત્યારે મારા આંસુ રોકી શકતી નથી અને એ વખતે મનમાં થાય છે કે મારો દીકરો મારા ખભે હાથ મૂકીને કહે, ‘રડ નહીં, મા.’ જો કે એ પણ બહુ વ્યસ્ત રહે છે શું કહે?
મને યાદ છે એ દિવસે એની સ્કૂલમાં પેરેન્ટસ-ડે સેલિબ્રેશન હતું, ત્યારે બે દિવસ પહેલાંથી મને સૂચના આપ્યા કરતો હતો- ‘મા, શોધીને સારામાં સારી સાડી પહેરજે. મારી મા બધાથી અલગ દેખાઇ આવવી જોઇએ.’ ઘરેથી જતી વખતે એણે પોતે જમીન પર બેસીને મારી સાડીની કિનારી સરખી કરી તો હું જોતી જ રહી ગઇ.
દીકરાનું આવું વર્તન કેટલાય દિવસો સુધી મારા મનને આનંદવિભોર કરતું રહ્યું હતું. યાદ કરી કરીને હું ખુશ થયા કરતી. કેટલું આત્મીયતાભર્યું એનું વર્તન હતું. આજે એનાથી સાવ અલગ એ મારી દવાઓ પણ તારી સાથે મોકલાવે છે અને વહુને પૂછે છે કે મામાને ઘરે માએ લગ્નમાં હાજરી આપવાની છે, તેનું રિઝર્વેશન કયારે કરાવું?
સર્વાગ બેટા, તને થતું હશે કે દાદીમા કેવી નાની-નાની વાતોમાં ખોટું લગાડે છે! તું આ બધું અત્યારે નહીં સમજે. ઘડપણ તો પગમાં પડતા વાઢિયા જેવું છે. જયારે જેને એ વાઢિયા પડે અને વેદના થાય ત્યારે જ એને સમજાય.
ભગવાન તને સદા સુખી રાખે. બેટા, જે પોતાના માતાપિતાની સેવા કરે છે, તેને એના સંતાન તરફથી સુખ મળે જ છે. તારા મમ્મી-પપ્પાએ અમારી ખૂબ સેવા કરી છે. તું એમને કાયમ ખુશ રાખજે અને એ ઉપરાંત, જો તને જે કહી છે તે બધી વાતોનું પણ ઘ્યાન રાખજો. બેટા, ઘડપણને સૌથી મોટી દુશ્મનાવટ એકલતા સાથે હોય છે.
ન કરે નારાયણ, પણ જો તારા મમ્મી-પપ્પામાંથી કોઇ એક ઘડપણમાં એકલા થઇ જાય, ત્યારે તું એમનું વધારે ઘ્યાન રાખજે. દિવસમાં બે-ચાર વાર એમને એવો અનુભવ કરાવતો રહેજે કે ઘરમાં એમની હાજરીનું મહત્ત્વ છે. એમને ‘મમ્મી’ કે ‘પપ્પા’ કહીને દિવસમાં છ-સાત વાર બૂમ જરૂર પાડજે. સાંભળવાનું ગમે છે, દીકરા. પોતાના સંતાનો આવા સંતાનોથી હજી બાળકો છે એવું લાગે છે. કયારેક મમ્મીના ખોળામાં માથું મૂકીને સૂઇ જજે જેથી એ પોતાના વહાલથી તને નવડાવી શકે.
બાળપણ અને ઘડપણ એકસમાન હોય છે. બાળપણમાં સંતાન પોતાના મા-બાપથી ડરે છે અને ઘડપણમાં મા-બાપ પોતાના સંતાનોથી ડરે છે. બાળપણમાં સંતાનને મા-બાપની જરૂર હોય છે અને ઘડપણમાં માબાપને સંતાનની જરૂર હોય છે. છતાં એક મોટો તફાવત હોય છે દીકરા, કે સંતાન જે ઇરછે તે જીદ કરીને લઇ લે છે, પણ ઘડપણમાં હૈયાની ઇરછાને હોઠ સુધી લાવવાની હિંમત થતી નથી.
‘મારા દીકરાનું હંમેશાં ઘ્યાન રાખજે સર્વાગ, તું હવે મોટો...’
બસ...આનાથી આગળ વધારે કંઇ લખવાનો મોકો સમયે માને ન આપ્યો. ડાયરી પર લખાયેલા અક્ષરો મારા આંસુઓથી રેખાઇ રહ્યા હતા. મારી ટીસ સ્વાભાવિક હતી. હું માને એ બધું ન આપી શકયો, જે એક દીકરાએ માને આપવું જૉઇએ. માને મારો ભાવનાત્મક સાથ-સધિયારો જોઇતા હતા, જે હું સમજી ન શકયો. મારી વિશાળ દુનિયાને વિસ્તારવામાં મા માટે થોડો સમય ફાળવવાનું મને કયારેય યાદ ન આવ્યું.
હવે મારું હૈયું હાહાકાર કરી રહ્યું હતું. કલેજું ફાટી પડે એવું લાગતું હોવા છતાં કંઇ થઇ શકે તેમ નહોતું. મારી જાતને હવે વધુ સંભાળી શકું એમ નહોતો. માની ડાયરી છાતીસરસી ચાંપી હું મોટેથી ‘મા...ઓ મા....’ની પોક મૂકતો રડી પડયો.
Back to top of the page up there ^
Posted 23 May 2008 - 10:25 PM
Maya Maro - Purshottam Upadyay
Keva Re Malela - Janardan Harshida Raval
Sakhi Mune Vahlo Re - Sudha Divatia
Naina Rang Rupala - Alka Yagnik
Na Bolay Re Na - Alka Yagnik
Back to top of the page up there ^
Posted 24 May 2008 - 12:27 AM
Nayan Ne Bandh Rakhi Ne
Hriday Na Dard Ni
Biji To Koi Rite
Back to top of the page up there ^
Posted 04 June 2008 - 07:23 PM
Back to top of the page up there ^
Posted 22 September 2008 - 09:03 PM
Back to top of the page up there ^
Posted 02 October 2008 - 12:58 AM
Keva Re Malela Mana Na Mel
Back to top of the page up there ^
Posted 02 October 2008 - 01:04 AM
OM JAI LAXMI MATA
Back to top of the page up there ^
Posted 02 October 2008 - 01:06 AM
Back to top of the page up there ^
Forum Home Sursangat Sangeet   |-- Welcome to Sursangat   |-- Sursangat Admn Team   |-- Sursangat Specials   |-- Radio Cylon Legends   |-- Shuklas : Rare Melodies of Lata Mangeshkar-   |-- Shuklas : Rares of Mohamad Rafi- Solos & Duets   |-- Shuklas : Rares -Asha Bhonsle- Solos & Duets   |-- Shuklas : Geetadutt- Duets & Solos   |-- Shuklas- Rare songs- Mukesh- Solos & Duets   |-- Shuklas : Talat Mahmood- Rare solos & Duets   |-- Shuklas : Rare Songs - Kishore Kumar-Solos & Duets Legendary Singers   |-- Shuklas : Rare Songs- Rare of the Rares   |-- Shuklas : Rares of Jagmohan-Sursagar   |-- Shuklas : Songs of N.L.Puri & Others   |-- Juthika Roy : Rare Devotional Songs   |-- Shuklas : Rares of Ameerbai Karnataki-Solos & Duets   |-- Shuklas : Kundanlal Saigal- Rare Solos & Duets   |-- Shuklas : Rares of Pankaj Mullick- Solos & Duets   |-- Shuklas : Rares of Rajkumari- Solos & Duets   |-- Shuklas : Rares of Hemantkuamr -Solos & Duets   |-- Shuklas : Rares of Manna Dey-Solos & Duets   |-- Shuklas : Rares of Kanan Devi- Solos & Duets   |-- Shuklas : Rares of Noorjahan-Solos & Duets   |-- Shuklas : Khursheed : Rares   |-- Shuklas : Rares of Chandulal H. Atma   |-- Shuklas : Rares of Mahendra Kapoor- Solos & Duets   |-- Shuklas : Rares of Shamshad Begum- Sols & Duets   |-- Shuklas : Rares of Suman Kalyanpur-Solos & Duets   |-- Shuklas : Rares of Suraiya-Solos & Duets   |-- Shuklas : Rares of Shankerdas Gupta   |-- Shuklas : Rares of Zohrabai Ambalavali- Solos & Duets   |-- Shuklas : G.M.Durrani- Rares   |-- Shuklas : Khan Mastana   |-- Shuklas : Rares of Kamal Barot Legendary Music Directors   |-- Shuklas : Musical Maestro : Anil Biswas   |-- Shuklas : Musical Maestro : Sachin Dev Burman   |-- Shuklas : Musical Maestro : Salil Chaudhury   |-- Shuklas : Musical Maestro-Madan Mohan   |-- Shuklas : Musical Maestro-Naushad   |-- Shuklas : Musical Maestros- Shankar Jaikishan   |-- Shuklas : Musical Maestros :Laxmikant Pyarelal   |-- Shuklas : Musical Maestro- Kalyanji Anandji   |-- Shuklas : Musical Maestros :Roshan   |-- Shuklas : Musical Maestro :O.P.Nayyar   |-- Shuklas : Musical Maestros- Khaiyaam   |-- Shuklas : Musical Maestro : Usha Khanna   |-- Shuklas : Musical Maestro- Jaidev   |-- Shuklas : Musical Maestro-Chitragupta   |-- Shuklas : Musical Maestro- C.Ramchandra   |-- Shuklas : Musical Maestros : Ghulam Mohamad & Others   |-- Shuklas : Musical Maestros : Hushnlal Bhagatram   |-- Shuklas : Musical Maestros : R.C.Boral   |-- Shuklas : Sahir Ludhianvi -Lyricists   |-- Shuklas : S.N.Tripathi Hindustani Classical Music -Vocal   |-- Shuklas : Hindustani Classical Music   |-- Legandary Vocalist-Hindustani Classical Sangeet   |-- Shuklas : Hindustani Classicals Hindustani Classical Music -Instrumentals   |-- Shuklas : Hindustani Classical Instrumental- Santoor Regional Music   |-- Shuklas : Gujarati Geet-Ras-Garba-Doha Comfort Zone   |-- Shuklas :Kundalini Awakening   |-- Shuklas :Motivation & Self Improvement Devotional Music   |-- Shuklas : Sacred Vedic Chants Ghazals, Nazms and Geet   |-- Shuklas : Begum Akhtar- Ghazals
Shuklas : Gujarati Geet-Ras-Garba-Doha
You cannot start a new topic
You cannot reply to this topic
1 User(s) are reading this topic
0 members, 1 guests, 0 anonymous users
The post may still be visible to moderators in this topic
The post will be removed from this topic completely
Time Now: Aug 26 2019 07:19 PM
Mark Board As Read
Community Forum Software by IP.Board 3.1.2