gu gu gu en en en gu en en gu en gu el gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu en en en gu en gu en gu gu gu gu en gu en gu gu en gu en gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu ja gu gu gu en gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu en gu en gu en gu en gu en gu gu gu en gu en en en gu gu gu en en en gu gu gu gu gu gu en en lt en en lt en gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu en gu gu gu en gu en gu en en en
સાહસ | શબ્દો છે શ્વાસ મારા
એક નવી રચના, મહિનાના દર પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે…
ચાર ફૂટનો થઈ ગયો છે.
જેમ-જેમ આ શહેરનું પાણી પાયું,
કમ્પાઉન્ડ વૉલને વળગીને ટકી રહેલાં
દીવાલ ઊગી નીકળવાની બીક છતાં
જીવવાનું સાહસ કરી રહ્યાં છે.
બેડ-રૂમની બારીએ બેસવાની ટેવ છે.
બે કાચિંડા અચૂક સાધુની સમાધિ લઈને
શિકારની તાકમાં સ્થિર બેઠેલા જોવા મળે છે.
મારા આંખ-કાનમાં સતત રોપાયાં કરે છે.
-મારા બાગનાં બચેલાં વૃક્ષોના રંગ
મોસમથીયે વધુ ઝડપે બદલતા રહે છે.
ખોડાઈ જ ગયો હોય એમ હટતો જ નથી.
તો આમેય કદી ખોવાયાં જ ન્હોતાં.
આ શહેરના શાંત કોલાહલની વચ્ચે
કદાચ હજી મને જીવતો રાખી શક્યો છે.
દીવાલને વળગીને જીવવા મથી રહેલાં
ફૂલ-છોડ-ઝાડનું સાહસ કદાચ સફળ છે.
મકાન અને કમ્પાઉન્ડ-વૉલની વચ્ચે ચગદાઈ મરવા છતાં
મારામાં મકાન ચણાઈ જતું અટકાવી શક્યા છે !
45 thoughts on “સાહસ”
Himanshu on March 6, 2010 at 11:15 am said:
આ શહેરના શાંત કોલાહલની વચ્ચે
આ ટહુકાઓનો ઘોંઘાટ જ
કદાચ હજી મને જીવતો રાખી શક્યો છે.
દીવાલને વળગીને જીવવા મથી રહેલા
ફૂલ-છોડ-ઝાડનું સાહસ કદાચ સફળ છે.
મકાન અને કમ્પાઉન્ડ-વૉલની વચ્ચે ચગદાઈ મરવા છતાં
મારામાં મકાન ચણાઈ જતું અટકાવી શક્યા છે !
કલ્પેશ ડી. સોની on March 6, 2010 at 11:56 am said:
શહેરના માણસો કહેતા હોય છે કે અમારા રસ્તા પર રખડતા ઢોર ઘુસી જાય છે અને ટ્રાફીક જામ થઈ જાય છે. ખરી વાત તો એ છે કે તેઓના ચરવાના વિસ્તારમાં આપણે રસ્તો બનાવીને ઘૂસી ગયા છીએ.
Vipool Kalyani on March 6, 2010 at 12:01 pm said:
બહુ જ સરસ રચના. અભિનંદન.
Jayshree on March 6, 2010 at 12:23 pm said:
વાહ.. ક્યા બાત હૈ..!!
Akbar Lokhandwala on March 6, 2010 at 12:51 pm said:
I enjoy for the nice one.
kanchankumari parmar on March 6, 2010 at 2:36 pm said:
બગિચા નિ જગ્યા બાલકનિ યે લિધિ અને આપણે કુંડામા ફુલ ઝાડ રોપિ મનને મનાવિ લિધુ …..હ વે કદાચ બાલ્કનિ કે ઝરુખા પણ નહિ રહે …..રહેસે ખાલિ ભિત ….ત્યારે ફુલ ઝાડ ના ચિત્રો દોરિ મન ને મનાવિ લૈશુ…..
rachna on March 6, 2010 at 2:42 pm said:
વાહ….! અને આહ્… આ તારેી દેીલ ને સ્પર્શતેી સુન્દર રચના …અને મારેી, ખાસ તો એ આપણેી mummy ના દેીલ નેી વાતોને જુનેી અવિસ્મરનિય યાદો ના તારો ને ઝણ્ઝ્ણાવેી ગઇ….!ખુબ જ touchy……..! આ પ્રદુષણ ના જમાના મા પ્રક્રુતિ પ્રત્યે તારોઆ અનહદ પ્રેમ્ તારેી આ રચના થકેી દિલ ને સ્પર્શેી ગયો..!
Lata Hirani on March 6, 2010 at 3:07 pm said:
બધી જ રચનાઓ સ્પર્શી ગઇ…
ચકલીનું ચીં ચીઁ ક્યાં છે કહો તો ઉત્સવ મનાવું…
સુનીલ શાહ on March 6, 2010 at 3:37 pm said:
ત્રણેય રચનાઓમાંનો વેદનાપૂર્ણ વ્યંગ સ્પર્શી ગયો.
વિવેક on March 6, 2010 at 5:00 pm said:
મને માફ કરજો દોસ્તો…. એક જ રચનાના ત્રણ ભાગ વચ્ચે ફૂદડી મૂકીને હું ફસાયો…
આ ત્રણ નહીં, એક જ સળંગ કૃતિ છે, ફક્ત ભાવપલટાને અનુરૂપ મેં એને ત્રણ ભાગમાં વહેંચી છે !
Pancham Shukla on March 6, 2010 at 5:52 pm said:
સીધી ઉતરી જાય એવી એકદમ પ્રવાહી. ખરેખર ખૂબ સુંદર રચના થઈ છે.
Smita Parekh on March 6, 2010 at 8:36 pm said:
વાહ્!! ખુબ સરસ રચના,હજી દિલ પત્થર થયુ નથી,કોઈ મકાન ભીતર ચણાયું નથી,હજી આ શહેરમાં ટહુકાઓ,ફૂલ ઝાડ,છોડ જીવંત છે.
vishwadeep on March 6, 2010 at 8:38 pm said:
શહેરના શાંત કોલાહલની વચ્ચે
આ ટહુકાઓનો ઘોંઘાટ જ
કદાચ હજી મને જીવતો રાખી શક્યો છે.
દીવાલને વળગીને જીવવા મથી રહેલા
ફૂલ-છોડ-ઝાડનું સાહસ કદાચ સફળ છે.
મકાન અને કમ્પાઉન્ડ-વૉલની વચ્ચે ચગદાઈ મરવા છતાં
મારામાં મકાન ચણાઈ જતું અટકાવી શક્યા છે !
Amit on March 6, 2010 at 10:34 pm said:
ખુબ સરસ! બદલાતા સમયને સરસ ઝીલ્યો છે આ કાવ્યમાં દાક્તરસાહેબ, આફ્રિન.
મીના છેડા on March 6, 2010 at 10:54 pm said:
હેમંત પુણેકર on March 7, 2010 at 3:44 pm said:
મારામાં મકાન ચણાઈ જતું અટકાવી શક્યા છે !
rajeshree trivedi on March 7, 2010 at 4:21 pm said:
સુન્દર.કવિ પર્યાવરણની ચિન્તા ન કરે તો કોણ કરશે? બે લીટી મારા તરફ્થી…………..
મકાનોના જ્ન્ગલ્મા ફુલોની ક્બર,
આ લીલા સમ્વેદન વહેચવા બદલ ધન્ય્વાદ્.
ધવલ on March 7, 2010 at 7:58 pm said:
સરસ ! ચોટદાર !
કવિતા મૌર્ય on March 8, 2010 at 1:14 am said:
આ શહેરના શાંત કોલાહલની વચ્ચે
આ ટહુકાઓનો ઘોંઘાટ જ
કદાચ હજી મને જીવતો રાખી શક્યો છે.
દીવાલને વળગીને જીવવા મથી રહેલા
ફૂલ-છોડ-ઝાડનું સાહસ કદાચ સફળ છે.
મકાન અને કમ્પાઉન્ડ-વૉલની વચ્ચે ચગદાઈ મરવા છતાં
મારામાં મકાન ચણાઈ જતું અટકાવી શક્યા છે !
અન્યની સતત ઝઝૂમતા રહેવાની મથામણ ક્યારેક આપણા માટે પ્રેરક બનતી હોય છે.
indravadan g vyas on March 8, 2010 at 2:42 am said:
આવી સરળ અને સરસ અછાંદસ રચના ઘણા વખતે વાંચવા મળી.અદભુત્..
hemant vaidya on March 8, 2010 at 3:48 pm said:
જેમ-જેમ આ શહેરનું પાણી પાયું,
એમાં મકાન ઊગતું ગયું.
હવે થોડા કૂંડા અને
કમ્પાઉન્ડ વૉલને વળગીને ટકી રહેલાં
થોડાં છોડ અને ઝાડ
એમની નવી ડાળી પર
દીવાલ ઊગી નીકળવાની બીક છતાં
જીવવાનું સાહસ કરી રહ્યાં છે.
sudhir patel on March 9, 2010 at 9:26 am said:
Jayesh on March 10, 2010 at 5:12 am said:
Rajesh I Pandya on March 10, 2010 at 10:11 am said:
ખુબ સરસ વિવેક ભૈ હવે પ્રક્રુતિને બચાવ્વાનિ તાતિ જરુર ચ્હે ફકત કવિઅએજ નૈ પન બધાઅએ યોગ્દાન આપવુ પદશે
preetam lakhlani on March 10, 2010 at 6:43 pm said:
ક્યા બાત હે કવિ વિવેક્ હદય થી આ કાવ્યને આવકારુ છુ, ખરેખર આ પળે એવુ લાગી રહ્યુ છે કે આકાવ્ય કોઇ ડોકટરે નહી પણ એક નગર પ્રેમિ કવિએ હદયની વેદનાને વાચા આપી છે,
prem sagar nayik on March 10, 2010 at 7:06 pm said:
હરે એક વાકય લખતા તો ભુલી ગયો, “સાહસ” નુ બિજુ નામ અટલે પ્રીતમ લખલાની,…આ એક હકિક્ત છે, અહીયા ફકત કવિતાની જ વાત કરવી છે, મેં ડોકટ્ર્ર વિવેક્ના ધણા ગીત, ગઝલ અને કાવ્ય સમય્ સમયે વાચ્યા છે, પણ આ કાવ્ય મને પેલી નજરે જ સત્ય લખવા માટે કામ પર સખત વ્યસ્ત હોવા છતા ક્ઈ લખવા માટે મજબુર કરી બેઠુ, વિવેકભાઈ, તમને વાધો ન હોય તો તમારુ આ કાવ્ય હુ અમેરિકાથી એક સપાદન કરી રહ્યો છુ તેમા પ્રગટ કરી શકુ, આ બાબત જણાવશો તો ગમશે……..આભાર્!!! ,
વિવેક on March 11, 2010 at 10:30 am said:
આપના સંપાદનમાં આ કાવ્યને સ્થાન મળશે એ ચોક્કસ ગમશે…
nilam doshi on March 11, 2010 at 6:06 pm said:
ખૂબ સુન્દર રચના..કવિની ભીતરમાં મકાન ન જ ચણાઇ શકે ને ?
GURUDATT on March 11, 2010 at 6:47 pm said:
Thoroughly enjoyed..Actually you stole my heart-my mouth!! Excellent expression. congratulations.
urvashi parekh on March 11, 2010 at 7:05 pm said:
મારામાં મકાન ચણાઈ જતુ અટકાવી શક્યા છે.
Ankur on March 11, 2010 at 7:22 pm said:
Poems of Nature….Speaks out ur Inherent Nature…
શાહ પ્રવીણચંદ્ર કસ્તુરચંદ on March 11, 2010 at 7:32 pm said:
ડૉક્ટર સાહેબે નિદાન કર્યું એટલે આટલાં વર્ષે સાચું જ્ઞાન લાધ્યું કે હું જીવી રહ્યો છું એ શ્વાસોશ્વાસ નહીં,આ ટહુકાઓનો ‘બકવાસ’ જ છે.
અને આ બકવાસ એ બીજું કાંઈ નહીં પણ આવા ઉત્તમ કવિઓનો કાવ્યોલ્લાસ છે.
ઘણા વખત બાદ ચારે બાજુ આનંદોલ્લાસ છવાઈ ગયેલો નહીં,અંગે અંગને થનગનાટ,થનગનાટ નચાવી રહ્યો છે.
અભિનંદનતો તમારો અધિકાર બની ગયો છે,ડૉક્ટર સાહેબ!
હું બીજુંતો શું આપી શકું.
kishor Shah on March 12, 2010 at 1:35 am said:
Nice Poem Enjoyed and excited What a satire on Concret Growth
kishor Shah on March 12, 2010 at 1:37 am said:
Nice Poem Enjoyed and excited What a satire on Concrete Growth
Chandrakant Lodhavia on March 12, 2010 at 6:08 am said:
સાહસ , March 6, 2010 in અછાંદસ by વિવેક
તમારી સાથે તમારા બગીચામાં કુદરતના ખોળામાં બેસી શાંત અવાજો માં ખોવાઈ જવાની મઝા પડી.
પણ આને હું સાહસ તો ન જ ગણી શકું. સહજ જરૂર છે.
આ શહેરના શાંત કોલાહલની વચ્ચે
આ ટહુકાઓનો ઘોંઘાટ જ
કદાચ હજી મને જીવતો રાખી શક્યો છે.
મઘુર મીઠો જીવવાનો આઘાર. અભિનંદન. ખુબ ગમ્યું.
Ketan Shah on March 12, 2010 at 8:30 am said:
મકાન અને કમ્પાઉન્ડ-વૉલની વચ્ચે ચગદાઈ મરવા છતાં
મારામાં મકાન ચણાઈ જતું અટકાવી શક્યા છે !
Hiral Vyas "Vasantiful" on March 12, 2010 at 8:44 am said:
ખુબ જ સઆચી વાત ડો. શહેરમાં રહેતો ગાર્ડન થોડા સમયમાં જ ઇંટોનો બનવા લાગે છે….ને રચાતી જાય છે દીવાલો પર દિવાલો…બસ એમાંથી થોડા લોકો બચી જાય છે.
પારુલ દેસાઈ on March 12, 2010 at 7:06 pm said:
પ્લીઝ please પ્લીઝ please પ્લીઝ please પ્લીઝ please …..
મને પંખી નો માળૉ ફીલ્મ નું “રાજકોટ રંગીલુ શહેર છે” આ ગુજરાતી ગીત સાંભળવુ છે.
Dr. Vinit parikh on March 12, 2010 at 9:26 pm said:
મસ્ત અછાંદસ રચના….હવે એક છાંદસ થઇ જાય !
માનવી, તારો એટલો પાડ !
બચ્યા છે હજી થોડા ઝાડ ,
બચ્યા છે ફૂલો થોડા માંડ,
ને મળે છે રંગીન સલાડ…
માનવી, તારો એટલો પાડ !
જીવડાં, તારો એટલો પાડ !
ભેદી શકે તું દવાઓની વાડ !
પંખી, તારો એટલો પાડ !
વેઠી શકે તું તાપ-વરસાદ-ટાઢ !
પ્રાણી, તારો એટલો પાડ !
માણી શકે તું એંઠો એંઠવાડ !
પ્રભુ, તારો એટલો પાડ !
લડાવ્યા તેં અમને ખૂબ લાડ !
mita on March 13, 2010 at 11:23 am said:
pragnaju on March 15, 2010 at 11:43 pm said:
શિકારની તાકમાં સ્થિર બેઠેલા જોવા મળે છે.
ખિસકોલીઓની દોડાદોડ અને ચિક્-ચિક્
મારા આંખ-કાનમાં સતત રોપાયાં કરે છે.
તો ક્યારેક ઑરિએન્ટલ રોબિન,
તો ક્યારેક પોપટ, મેના,કાબર,કાગડા-
-મારા બાગનાં બચેલાં વૃક્ષોના રંગ
મોસમથીયે વધુ ઝડપે બદલતા રહે છે.
આંબાનાં મૂળની જેમ જ
ખોડાઈ જ ગયો હોય એમ હટતો જ નથી.
તો આમેય કદી ખોવાયાં જ ન્હોતાં.
Bankim on March 16, 2010 at 2:37 pm said:
મારામાં મકાન ચણાઈ જતું અટકાવી શક્યા છે!
વાંચતાં જ ગમી જાય એવું સુંદર કાવ્ય.
સલીમ on March 19, 2010 at 3:25 pm said:
કમ્પાઉન્ડ વૉલને વળગીને ટકી રહેલાં
થોડાં છોડ અને ઝાડ
kirti on April 16, 2010 at 8:03 pm said:
એકદમ સરસ રચના.મન ખુશ થૈ ગયુ.ભર ઉનાળા મા વરસાદ જેવુ લાગ્યુ.
Niraj on August 10, 2010 at 2:15 pm said:
Proudly powered by WordPress