gu gu id gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu sv en gu gu fr en gu gu de en gu gu de en gu gu fr en gu gu fr en gu gu fr en gu gu sv en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu en gu en gu en gu en gu en gu en gu en gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en
શ્રી સંતરામ મહારાજ સત્ય છે.
મુદ્દો ( વિષય ) શોધો
શ્રાવણ સુદ તેરસ  સામાન્ય દિવસ, વરદ લક્ષ્મી વ્રત  24 August, 2018 IST
વાચકો ને ખાસ સુચના : " જે લખ્યુ તે વાંચ્યુ નહી , અને જે વાંચ્યુ તે વિચાર્યુ નહી , અને જે વિચાર્યુ તે અમલ માં મુક્યુ નહી , તો તે શા કામ નુ ??? "
આજનો સુવિચાર :   હતાશ થયેલો માણસ પરાક્રમ કરી શકતો નથી, પ્રવાસ ઉપર રહેતો માણસ સુખ- આરામ ગુમાવે છે અને યાચક ગૌરવ ગુમાવે છે.
હેલ્થ ટીપ :  માથું દુંખતું હોય તો તુલસી ના પાન અને અગરબત્તી વાટી ને ચોપડવા થી તરત જ માથું ઉતરે છે. - ઇતી શુભ
સમજવા જેવું :  દીકરી છે ઘરમાં સહુની સખી , વાત એ રાખજો તમે જરુર લખી ,
કદાચ હોય પોતે એ આંતર મુખી , પણ જોવા ઇચ્છે એ ઘરના સહુને સુખી ,
ઘરમાં જો ન હોય દીકરી , તો ચાંદીની થાળી પણ લાગે ઠીકરી ,
કરે ભલે એ સહુની મશ્કરી , પણ જાણશો એને ના તમે ના-ફિક્રી ,
કોણે કહ્યું દીકરી છે પારકી થાપણ , એ તો છે આખા ઘરનું ઢાંકણ ,
પ્રભુ દીકરીને આપે છે એવુ ડહાપણ , એટલે એની વિદાયમાં સહુની ભરાય છે પાંપણ ,
દીકરી તો છે મમતાનો ભંડાર , એનાથી રહે પ્રફુલ્લિત ઘર-સંસાર ,
માતા-પિતાને માટે એ મીઠો કંસાર , છતાં કેમ ?
દીકરા-દીકરીમાં ભેદભાવનો વ્યવહાર ?
કહેવત :    સાપને ઘર પરોણા સાપ- એક ભૂખ્યો હોય તે બીજા ભૂખ્યાને  શું ખવડાવે .
આ મહીના ના તહેવારો
7 August, 2018, Tuesday
શુભ દિવસ , અગ્યારસ નો ક્ષય , કામિકા એકાદશી ( ગૌ-દૂધ )
11 August, 2018, Saturday
સામાન્ય દિવસ, દર્શ અમાસ , ખંડગ્રાસ સૂર્યગ્રહણ છે ( પણ દેખાશે નહિ ), એવ્રત-જીવરત, દિવાસો , હરિયાળી અમાસ
12 August, 2018, Sunday
શુભ દિવસ , શિવ પાર્થેશ્વર પૂજન , આદિત્ય પૂજન, રાજ યોગ
15 August, 2018, Wednesday
શુભ દિવસ , નાગપંચમી , સ્વાતંત્ર્ય દિન
16 August, 2018, Thursday
શુભ દિવસ , રાંધણ છઠ્ઠ ( દ.ગુ )
17 August, 2018, Friday
શુભ દિવસ , પતેતી , શીતળા સાતમ ( દ.ગુ )
22 August, 2018, Wednesday
શુભ દિવસ , પવિત્રા એકાદશિ ( શિગોડા ), બકરિ ઇદ
26 August, 2018, Sunday
શુભ દિવસ , બળેવ-રક્ષાબંધન , નારીયેળી પૂનમ
30 August, 2018, Thursday
શુભ દિવસ , બોળ-બહુલા ચોથ , સંકટ ચતુર્થી ( ૨૧-૩૯ )
સામાન્ય રીતે ઉપદેશ વચનો સાંભળવા જવાનુ મને ગમતુ નથી, આપણે ભારતિયો "બોર્ન ફિલોસોફર " હોઈએ છીએ, ફિલોસોફી અને ઉપદેશવચનો આપણને જન્મથીજ પીવરાવવામાં આવે છે, અને એકજ જાતની ફિલોસોફી આપણે જુદાજુદા સ્વરુપે સાંભળતા આવ્યા છીએ, નવુ કે બુધ્ધિને પ્રેરે એવુ ઉપદેશોમાં કાંઈજ હોતુ નથી, ઓશો રજનિશ જેવા કાંઈક નવુ કહે તો તે આપણે સ્વિકારતા નથી, ઉપદેશ પણ અમૂકજ રીતનો આપણને ખપે છે, આપણી માન્યતા થી અલગ ઉપદેશ આપણે સ્વિકારતા નથી, ઉપદેશ સાંભળવા જતી વખતે પણ આપણે શું સાંભળવુ છે એ નક્કી કરીનેજ જતા હોઈએ છીએ, એનાથી જુદુ, એનાથી નવુ આપણે સાંભળવા તૈયાર હોતા નથી.
આજે ઘરની નજિકજ, પ્રજાપિતા બ્રહ્માકુમારીઝ ની સંસ્થાને 75 વર્ષ થયા હોઈઅમ્રુતમહોત્સવની ઉજવણી ના ભાગ રુપે એક કાર્યક્રમ યોજાયો હતો, મને આવા ઉપદેશવચનોમાં રસ ન હોવાથી મારે જવુ ન હતુ, પણ સ્નેહીજનો ના આગ્રહ થી આજે તેમાં હાજરી આપી. પ્રસંગના મુખ્ય વક્તાઓમાંતેમના સ્ટાર વક્તાબી.કે.શિવાનીજી નામના બહેન હતા, પોતાના અનુભવો શેર કરવા અભિનેતા સુરેશ ઓબેરોય પણ સમારંભમાં ઉપસ્થિત રહેવાના હતા, પરંતુ નાદુરસ્ત તબીયતનુ રાબેતામુજબ નુ બહાનુ કાઢી તેઓ પધાર્યા ન હતા, આવુ ઘણી વાર બનતુ હોય છે, ઓડિયંસ એકઠુ કરવા ઘણી વાર આયોજકો આવુ આકર્ષણ મુકતા હોય છે, પછી થીઆ અંગે માફી માગી લઈ ને એકત્રીત જનમેદની ને સંતોષી લેવામાં આવતી હોય છે,
બ્રહ્માકુમારી શિવાનીજી અને બ્રહ્માકુમાર નિર્વાઇરજી એ પ્રભાવક પ્રવચનો આપ્યા,આ ઉપદેશકો ની વાણી પ્રભાવશાળી હોય છે, ભાષા અને શબ્દો ઉપર તેમનો સારો કાબુ હોય છે, પણ તેમને જે વાતો કરી તે આપણે ભારતિયો બચપણ થી સુણતા આવ્યા હોઈએ છીએ તેજ હતી. કરેલ કર્મોનુ ફળ ભોગવવુજ પડે છે એજ તત્વજ્ઞાન તેમના વચનો માં પણ જોવા મલ્યુ. તેમની કહેવાની રીતે સુન્દર હતી, આપણે કોઈ પાસે થી કોઈ રકમ ઉછીની લીધી હોયએ વખતે લેનાર અને આપનારે જે વસ્ત્રો પહેર્યા હોય તેજ વસ્ત્રો બીજા દિવસે બદલી નાખ્યા હોય એટલે આપણુ દેવુ કે તેનુ લેણુ બદલાઈ જતુ નથી, તેજ રીતે આપણો આત્મા બીજુ શરીર ધારણ કરે તો પણ દેવુ લેણુ તો ઉભુજ રહે છે, પુનર્જન્મ, કરેલા કર્મો નુ ફળ જેવા આપણામાં ખુબજ જાણીતા તત્વજ્ઞાન ની વાતોજ વધુ તાર્કિકરીતે કરવામાં આવી. અલબત્ત, તેમણેસ્વર્ગનર્ક,ની લોભામણી કે ડરાવણી વાતો ન કરી,પણ તેમણે જે ફિલોસોફી કહી તેમાં નવિનતા જેવુ કશુ ન હતુ.
એકજ પ્રકાર નો ઉપદેશ બધાજ સાધુસંતો યુગોથી આપતા આવ્યા છે, અને આપણી ભારતિય જનતા તે સાંભળતી આવી છે, તેમ છતા સમારમ્ભમાં ઓડિયંસ ભરચક હતુ. પ્રવચનો પછી પ્રસાદ ની વ્યવસ્થા હતી એ કારણે પણઆમ થયુ હોઈ શકે, પહેલાના વખતમાં જેમ શિક્ષણ વધુ તેમ ધાર્મિક કે આધ્યાત્મિક આસ્થા ઓછી થતી હતી , હવે તેનાથી ઉલ્ટુ જોવા મલે છે, હવે શિક્ષિતો વધુકટ્ટર બનતા જાય છે, હવે ધર્મ, ધારમિક સમારમ્ભો, આધ્યાત્મિક પ્રવચનો માં શિક્ષિત લોકો વધુ જોવા મલે છે, ઘણી વખત તો આ પ્રકારના પ્રવચનો માં ભાગ લેવો એ એક પ્રકારનો દેખાડો અને ફેશન નુ સ્વરુપ લેવા માંડેલ છે.હવેના ભક્ત જનો અગાઉ જેવા નથી હોતા, પણ ઉચ્ચપ્રોફેશનલો, બૌધ્ધિકોઅને ફ્લ્યુઅંટ અંગ્રેજી બોલનારા હોય છે, ઉપદેશકો પણ આવાજ સ્માર્ટ અને વાણી ના સ્વામિઓ હોય છે, પરંતુ મૂળ તત્વ તો એનુ એજ રહે છે, એજ શ્રધ્ધા, એજ આસ્થા, અને એજ અહોભાવ આજના સુધરેલા ઓડિયંસ માં જોવા મલે છે, ઉપદેશ સાંભળનારાઓ ઇંટેલિજંટ બન્યા છે તો ઉપદેશકો પણ વધુ ચબરાક બન્યા છે, બાકી તત્વજ્ઞાન તો એજ જુનુ પુરાણુ, અને બધાજ જાણતા હોય એ જ રહ્યુ છે.તેમાં કોઈ નવો આવિષ્કાર જોવા મલતો નથી.ક્રોધ જેવા તત્વોનો ત્યાગ, ઉત્તમ કર્મો નો આગ્રહ, અને આત્માની અમરતા અને સદવર્તન,કર્મો નુ ફળવીગેરે જેવા અત્યંત જાણીતા ઉપદેશો માં કોઈ મૂળભુત ફેરફારો જોવા મલતા નથી, તેમછતા આટલી મોટી સંખ્યામાં બૌધ્ધિકો એકત્ર થાય એનો અર્થ એ થયો કે આપણે તદ્દન બીન ઉપયોગી આદ્યાત્મિક ઉપદેશવચનો પાછળ આપણા અજ્ઞાન પુરોગામીઓ થી જરાપણ ચઢિયાતા નથી,
દેશમાં પાંચહજાર વર્ષોથી ધર્મ અને ધર્મગુરુઓ નો પ્રભાવ રહ્યો છે, વિવિધપ્રકારની ફિલોસોફીઓ આપણે અપનાવતા રહ્યા છીએ, તેમ છતા આપણી ગરીબી, ભુખમરો, ભ્રષ્ટાચાર, રુશ્વતખોરી,અનાચાર, શોષણજેવા દુષણો આપણે દૂર કરી શક્યા નથી, દરરોજ દેવદર્શન, પુજાપાઠ, વ્યાખ્યાનશ્રવણ, વ્રત ઉપવાસ, દાન અને ડોનેશન કરવા છતા આપણે જેવા હતા એવાજ રહીયે છીએ, આપણે કબુતરો ને ચણ, કુતરાને રોટલા, ભિક્ષુકો ને ધાબળા આપી ને ધાર્મિકતા નો સંતોષ લઈએ છીએ, પણ પછી કોઈ વેપારી કિમતમાં કે વજનજોખવામાં, સરકારી કર ચુકવવામાં, કાળુધન નાબુદ કરવામાં કોઈ વ્રત નથી લેતા, આવા પ્રવચનો સાંભળ્યા પછી કોઈ વકિલ કે ડોક્ટર પોતાની ફી ઓછી કરતા નથી, કે કોઈ વેપારી ગ્રાહક ને છેતરવામાં કે કોઈ સરકારી કર્મચારી તેમની અનૈતિક કામગીરી આચરવામાં પાછો પડતો નથી. કોઈ ઉપદેશકો ને આવી આચાર શુધ્ધિની કે દેશ ને ખાતર મરીફીટવાની સલાહ આપતો નથી, નિરર્થક અને ચિલાચાલુ આધ્યાત્મિકતા નો એજ પ્રાચિન ઉપદેશ નવાનવા સ્વરુપે ચાલતો રહ્યો છે, ચમકદાર પ્રવચનો અને ઝમકદાર શ્રોતાઓ જોવા મલે છે, બૌધ્ધિકોની હાજરી થી આવા પ્રચનમંડપો ઉભરાઈ રહ્યા છે, તેમ છતા આપણા વ્યવ્હારો , આપણી દુનિયા એજ ઘરેડમાં ચાલતા રહ્યા છે,
આ પ્રકારની ધાર્મિકતા એક માનસિક આશ્વાસન અને પોતપોતાના ઇશ્વર ને છેતરવા ની એક રીત સિવાય બીજી શી ઉપયોગીતા છે.?જે આપણે જાણીયે છીએ, તેજ સાંભળવા શામાટે ભિડ એકઠી કરી રહ્યા છીએ..?આવા પ્રવચનો થી કેટલા ના જીવનમાં સુધારો આવ્યો..?ધાર્મિક સંસ્થાઓ પાસે , આ ગરીબ દેશમાં શા માટે અઢળક ધનદોલત એકત્ર થાય છે..?જો દેશના એકે એક માણસ ને બેટંક ખાવા ન મલતુ હોય અંગ ઢાંકવા વસ્ત્ર ન મલતા હોય કે રહેવા માટે છાપરુ ઉપલબ્ધ ન થતુ હોય તો આ દામ્ભિક ધાર્મિકતા નો શો અર્થ છે..?
આ પ્રાચીન વાર્તા છે.  તે સમયમાં ભારતમાં રાજા રજવાડાનું રાજ ચાલતું હતું.  રાજાઓને શિકાર કરવાનો એક શોખ હતો.  જાત જાતના કામકાજના ભારથી થાકેલા રાજાઓ વચ્ચે વચ્ચે જંગલમાં ફરતા અને પશુ-પક્ષીના શિકાર કરીને મનને હળવું કરતા.  ત્યારે અરણ્યમાં કેવળ વન્ય જીવજંતુનો વસવાટ જ ન હતો.  તે બધા હિંસક પ્રાણીઓ સાથે સાધુ મહાત્માઓ રહેતા.  તેઓ અરણ્યમાં તપસ્યા કરતા. વનનાં ફળમૂળ તેમનો આહાર હતો.  તેમના મનમાં પ્રશાંતિ વિરાજતી.  વૈરવિહીન મનમાં કોઈપણ જીવજંતુ પ્રત્યે કોઈ હિંસા-દ્વેષ ઉદભવતો નહિ- તેઓ તો ચિંતન કરતા જગતના કારણ સ્વરૂપ ઈશ્વરનું અને સૃષ્ટિના વૈચિત્ર્યમાં સર્વમય ભગવાનનો પ્રકાશ જોઈ શકતા.
રાજાઓ જ્યારે શિકાર કરવા જતા ત્યારે સાધુઓના આશ્રમમાં જતા.  કોઈ જાતનો ઉપદ્રવ છે કે નહિ તે અંગે કુશળ પ્રશ્ન પૂછતા – આ પ્રકારે સાધુઓ સાથે રાજાઓનો પારસ્પરિક શ્રદ્ધા  – સન્માનનો સબંધ હતો.  રાજા અને તેની પ્રજાને તપસ્વીઓના તપોભાગનું પરમ પુણ્યફળ મળતું.  સમાજના જીવનપ્રવાહને સ્પર્શી રહેતો આધ્યાત્મિક જીવનનો અમૃત પ્રવાહ !
એવી એક વાર્તા છે.  એક રાજા હતા.  તે કેટલાક યુવાનોને સાથે લઈને શિકાર કરવા આવ્યા છે.  તેજી ઘોડા પર તેઓ સવાર થયા છે.  સાથે કેટલાક દિવસો સુધી ચાલે તેટલી ખાદ્યસામગ્રીની પાલખી છે.  કેટલાક દિવસો શિકારની મઝામાં તેઓએ વિતાવ્યા.  ખાસ કરીને અરણ્યનું લીલુંછમ પર્યાવરણ, પક્ષીઓનો કલરવ, રાત્રીના નિસ્તબ્ધ અંધકારમાં એક વન્ય જીવનની અનુભૂતિ !  અહીં સલામતી નથી પરંતુ સ્વતંત્રતા છે.  હવે પાછા ફરવાનો સમય થયો છે.  રાજાને સુખ આપવા ઈચ્છાતા વફાદાર સાથીઓ કથાન પરિશ્રમ કરે છે.  પોશાક મલિન – ધૂળવાળા થયા છે. રાતનો ઉજાગરાને લીધે આંખો લાલચોળ છે.  કાચું માંસ શેકીને અથવા ફળમૂળ ખાઈને કેટલા દિવસ રહી શકાય ? અને મૃગયાનો છેલ્લો દિવસ હતો.  તેઓ એક વનમાંથી બીજા એક ગાઢ જંગલમાં જાય છે.  ચાલતાં ચાલતાં કોઈ એક વૃક્ષની નીચે થાકીને વિશ્રામ કરવા બેઠા.  ઘોડાઓને ચરવા માટે છોડી મૂક્યા.  થોડીવાર પછીએ એક માણસને યાદ આવ્યું કે ઘોડાઓની ઉપર કોઈ નિશાની નથી તે ક્યાં જતા રહ્યા ?  શોધખોળ નિષ્ફળ ગઈ.  બહુ શોધખોળ કર્યા બાદ પણ ઘોડા મળ્યાં નહિ.  તે દિવસે વળી બધાંને કંઈ આહાર પણ ન મળ્યો.  ફળમૂળ શોધતાં શોધતાં માંડ માંડ વનનાં કેટલાંક ફળ મળ્યાં.  ફળ તદ્દન અજાણ – નામ ગોત્ર વગરનું, છતાં ય ભૂખ્યા મોંમાં અમૃત જેવાં લાગ્યાં.  રાજા અને સાથીદારોએ બધાં ફળ આરોગ્યા.  ત્યાર પછી તેની પ્રતિક્રિયા શરૂ થઇ.  બધાને ઉલટી થવા માંડી અને માથું ભમવા લાગ્યું.  કોઈને ચાલવાની શક્તિ જ ન રહી.  ખાસ કરીને રાજાનું શરીર એટલું અસ્વસ્થ હતું કે તેમના હાથ પગ ઢીલાઢફ થઇ ગયા.  ઘોડાઓ પણ ક્યાંય ભાગી ગયા છે.  રહી છે માત્ર પાલખી.  કેવી રીતે રાજધાનીમાં પાછા ફરવું એ જ બધાને ચિંતા છે.  ગમે તે ઉપાયે રાજાને નગરીમાં પહોંચાડવા પડશે.  તેથી બધા ચિંતામાં પડી ગયા.  એક સાથીદારે કહ્યું :  ‘આપને મહારાજને એક પાલખીમાં લઇ જઈશું.  પરંતુ પાલખી ઉપાડવા માટે હજુ એક સ્વસ્થ માણસ ખૂટતો હતો.  આવા ગાઢ જંગલમાંથી માણસ ક્યાંથી મળે ?  છતાં ય મનમાં આશા હતી.સાથીદારો ચોથા માણસની શોધમાં નીકળી પડ્યા.  ગાઢ વનમાં તેઓ ચાલ્યે જાય છે.  ઘણો એવો માર્ગ પસાર કર્યો ત્યારે અચાનક એક વિશાળ તળાવને જોયું.  કમળપત્રો પ્રસ્ફૂટિત થયાં છે.  ચારેકોર સુંદર વિશાળ વૃક્ષો છે.  સ્નિગ્ધ સુંદર વાતાવરણ છે.  એક સાથીદાર બોલ્યો : જુઓ, અહીં વન્ય પશુઓ પાણી પીવા આવે.  આપને રખેને, તેનો કોળિયો ન થઇ જઈએ.  તો પણ તેઓ હિંમત કરીને તળાવ તરફનાં પગલાં જોઈને ચાલવા લાગ્યા.  તેમણે નિરીક્ષણ કર્યું કે આ તો માણસનાં પગલાં છે.  તો પછી શું આસપાસમાં જ કોઈ માણસ રહે છે ?  અચાનક થોડે દૂર નજર પડતાં જ તેઓ આનંદથી બોલી ઊઠ્યા :  સામે એક કૂટિર છે.  ખરેખર, ખજૂરનાં પાંદડા પાથરીને એક સુંદર કૂટિર બનાવેલી છે.  ચારેકોર ફૂલના છોડ પણ છે.  અચાનક કુટિરનો દરવાજો ખુલી ગયો.  તેઓએ જોયું કે સામે એક વનવાસી સાધુ ઊભા છે.  દીર્ઘકાય, મોઢા પર દાઢી અને બંને આંખો કેવી ઉજ્જવળ !  જાણે તેમની સામે જોઈ શકાય નહિ.  તદુપરાંત મોં પર પ્રસન્ન હાસ્ય. માઠા પર જટા પણ છે.
બધાએ સાધુને આનંદથી પ્રણામ કર્યા.  મનમાં આશા રાખે છે કે આમની સહાયથી જો રાજાને વનમાંથી બહાર લઇ જઈ શકીએ તો ગંગ નાહયા.  પરંતુ પાલખીની વાત સાધુને કઈ રીતે કહેવી ?  સાધુને તો પાલખી ઉપાડવાનું ન કહી શકાય.  એમ કહેવું તો અપરાધ ગણાય.  વળી રાજા એ વાત જાણે તો ધડથી માથું ઉડાવી ડે.  પરંતુ સાધુએ સામે ચાલીને જ પૂછ્યું : ‘શું વાત છે ભાઈ ? કોઈ જાતની દ્વિધા ન રાખો.  મને બધી વાત કહો.’  સાધુના કંઠ-સ્વરમાં એક ગજબનો જાદુ છે.  તેઓએ કડી આવો ગંભીર, મૃદુ સ્વર સાંભળ્યો ન હતો.  ન છૂટકે તેઓ બોલ્યા : દેશના રાજા અમારી સાથે આવ્યા છે.  વનફળ ખાવાથી તેઓ બધા કરતાં વધારે અસ્વસ્થ થઇ ગયા છે.  તદુપરાંત અમારા ઘોડા અચાનક ક્યાંક નાસી છૂટ્યા છે.  અમારાં અહોભાગ્ય કે અમે આવી વિપત્તિમાં આપનાં દર્શન પામ્યા.  આપ અમને આશીર્વાદ આપો કે અમે કોઈપણ મુશ્કેલી વગર રાજાને મહેલમાં લઇ જઈ શકીએ.
અરે, એમાં આટલા ગભરાવ છો શા માટે ?  પાલખીમાં રાજાને લઇ જવા તૈયાર થાવ.  તમે ત્રણ જણા તો છો, હું હોઠો તમારી સાથે રાજાને ઊંચકીને મહેલમાં લઇ જઈશ.
ણા, ણા મહારાજ !  આપને અમે પાલખી ઉપાડવા ન દઈ શકીએ.  એમ કરીએ તો મોટો અપરાધ થાય અને જ્યારે રાજા જાણશે ત્યારે તેઓ પણ અમને આ કામ માટે સજા આપશે.  ત્યારબાદ સાધુના મુખ પર હાસ્ય છવાઈ ગયું.  તેમની બંને આંખોમાં કેવો પ્રેમ અને કરુણા !  તેઓ બોલ્યા :  તમારે કોઈ બાહ્ય રાખવાનો નથી.  હું તો સ્વેચ્છાએ તમને સહાય કરવા આવ્યો છું.  ચાલો, રાજા પાસે લઇ જાવ.
રાજા એટલા બધા અસ્વસ્થ હતા કે ચાર જણા પાલખી ઉપાડીને ચાલવા લાગ્યા ત્યારે તેમને આંગતુકની તરફ જોવાની પણ શક્તિ ન હતી. તેથી સાથીદારો આવી સ્થિતિમાં રાજાની પાલખી લઈને રવાના થયા.  લગભગ સમી સાંજે સાથીદારોએ એક વૃક્ષની નીચે પાલખી મૂકી.  બધા થાકેલા અને ભૂખ્યા પણ છે.  સાધુનું મુખ શાંત છે.  અને તેમના ચહેરા પર પરમ શાંતિ અને તૃપ્તિ છે.  તેમણે કહ્યું :  આગળ જાવ –ફળ મળશે.  ત્યારબાદ તેઓ આગળ ગયા અને તેમણે એક આંબાનું જાળ ફળોથી ભરપૂર જોયું.  મન ભરી તેમણે આનંદપૂર્વક ફળ પાડ્યાં અને રાજાને ખવડાવી પોતે પણ ખાધાં. બધા ઝાડ નીચે સૂતા અને થોડીવારમાં ઘસઘસાટ ઊંઘી ગયા.  સાધુ આ બધાંને જુએ છે.  સાધુએ એક કેરી ભગવાનને નિવેદન કરી અને પોતે પ્રસાદ ગ્રહણ કર્યો.  ત્યારબાદ સાધુ ઝાડ પાસેની એક શિલા પર બેઠા.  સૂતેલા લોકોનો પહેરો બહ્રવો પડશે.  જોતજોતામાં રાત્રિનું અંધારું છવાઈ ગયું. નિસ્તબ્ધ અરણ્યમાં કોઈ જાતનો આવાજ નથી. સાધુ ધ્યાન-મગ્ન. તેમની ચોપાસ જાણે આનંદની શીળી છાયા-તેમાં રાજા ને સાથીદારો નિરાંતે ઊંઘી રહ્યા છે.  સાધુની ચેતના અંતર્મુખ છે.  સર્વવ્યાપી, અન્તર્યામીએ જાણે આ ગાઢ વનમાં પોતાની ચૈતન્યરૂપી શય્યા બિછાવી છે ! મહાચૈતન્યનો પ્રકાશ આ વિરાટ પ્રકૃતિમાં અને સૃષ્ટિની જીવસૃષ્ટિમાં પથરાયો છે.  આટલાં વર્ષો બાદ આ સાધકને વિરાટના ધ્યાનમાં.  જે સર્વ, સર્વત્ર પરિવ્યાપ્ત આકાશ જેવા છે, પ્રત્યેક જીવમાં જેનો વાસ છે તે બધું ગોચર થયું.  આજ આટલા દિવસો પછી તેમને જીવનમાં સેવા કરવાનો એક અમૂલ્ય અવસર મળ્યો છે. મનમાં અહોભાવ છે.  આહા !  હું ધન્ય છું.  જીવસ્વરૂપે તમારી સેવા કરી શક્યો.  એમાં કેવો આનંદ છે !  ધ્યાનની સાથે સેવા પણ થાય ત્યારે જ ચિત્તની પરિપૂર્ણતા !
ધીમે ધીમે સવાર થયું.  સાધુના કંઠમાંથી મધુર ગંભીર સ્વરમાં વેદના મંત્ર ‘પુરુષ સુક્ત, પુરુષેવેદમ્ સર્વમ્ ‘ ‘તે જ પૂર્ણ આ સર્વત્ર વ્યાપીને બધું ઢાંકી રાખે છે.  તેની સિવાય બીજું કશું નથી.’  રાજા અને તેમના સાથીદારોની ઊંઘ એક અપૂર્વ વેદ ધ્વનિથી ભાંગી.  રાજા અચાનક ઊઠ્યા.  તેઓ સંપૂર્ણ સ્વસ્થ થઇ ગયા.  સાથીદારો પ્રત્યે સાજાએ પ્રશ્ન કરતી દ્રષ્ટિથી જોયું.  સાથીઓએ ડરતાં ડરતાં  કહ્યું : કે મહારાજ ચોથા પાલખીવાહક એક મહાત્મા છે.  તેઓ વેદગાન કરે છે.
-એ વળી શું ?  તમે લોકોએ ભયંકર અન્યાય કર્યો ?  રાજાએ સ્વયં ઊઠીને મહાત્માને સાષ્ટાંગ પ્રણામ કર્યા .  હાથ જોડીની કહ્યું : મહારાજ, હું મહાઅપરાધી છું.  મારા સાથીદારોએ આપની પાસે પાલખી ઉપડાવી છે અને તે માટે હું જ જવાબદાર છું.
ના – ના  એ લોકોએ મને કહ્યું નથી.  મેં સ્વેચ્છાએ મારા સાધુવ્રતનું આનંદથી પાલન કર્યું છે.
કેવું વ્રત મહારાજ ?
સાધુનું વ્રત.  એક દિવસ જ્યારે સંસાર છોડીને આવ્યો ત્યારે વિચાર્યું હતું કે સંસારમાં સમ્ જ સાર.  મહામાયાથી પર એટલા દિવસોથી વનમાં છું.  સર્વવ્યાપી સચ્ચિદાનંદના ધ્યાનમાં જ આનંદથી મન રહું છું.  આ વ્રત છે પરંતુ તે જ માયામુક્ત સત્તા જીવજગતમાં પણ વ્યાપ્ત છે તેની સેવા તો કોઈ દિવસ કરી નથી.  રાજા મેં આપનું વાહન કર્યું, જેથી મારા અંતરતમ, અંતરયામીને આપના રૂપમાં મેં વહન કર્યા છે.  હવે સંસાર મારી પાસે ‘સમ સાર’ સાર વસ્તુ છે.  તે સિવાય કશું જ નથી.  આ તો મારી સાધનાનો એક મહાન અવસર હતો.  આપના ઘોડાઓ આપની રાજધાનીમાં પાછા ફર્યા છે.  હવે લોકો આપણે શોધતાં શોધતાં અહીં આવશે.  હવે હું જાઉં છું, રાજા.  નિમિશ માત્રમાં સાધુ વનના માર્ગે જતા રહ્યા.  રાજા વિચારવા લાગ્યા : ‘ એ તો બરાબર છે.  ઈશ્વર જ બધું છે.  ઉચ્ચ – નીચનો વિચાર કરીને હું પોતાને અલગ કરું છું. પેલા સાધુની માફક પ્રસ્તરિત થઇ શક્યો નથી.  સાધુસંગથી રાજાની આંખો ખુલી ગઈ.  આટલા દિવસો સુધી હું જ રાજા જ હતો.  હવે ઋષિના પાઠ શીખવા પડશે.
સંબંધો ના કદી સરવાળા ના હોય,કારણ કે તે બિઝનેસ નથી.
(૧) સંબંધો ના કદી સરવાળા ના હોય,કારણ કે તે બિઝનેસ નથી.
(૨) તમે જ્યારે બિમાર પડો છો ત્યારે તમારૂ પોતાનુ શરીર પણ સાથ આપતુ નથી તો બીજા ની આશા શુ રાખવી.
(૩) સફળતા રીલેટિવ છે, જ્યારે તમને મળે છે ત્યારે તમારાં ઘણાં બધાં રીલેટિવો પેદા થાય છે.
(૪) બદલતા માણસ અને બદલતી મૌસમ નો કદિ વિશ્વાસ ના કરવો.
(૫) લાગણીઓ મરતી નથી..કારણ જગત એના પાયા પર જ ચાલે છે.પરંતુ લાગણી વગર નુ જીવન એટ્લે જીવતા મ્રુત્યુ.
(૬) પ્રેમના ગણિતમાં એક વત્તા એક એટલે સર્વ અને બે ઓછા એક એટલે શૂન્ય.
(૭) જો તમે કોઈને પ્રેમ કરતાં હો તો બીજા કશાની જરૂર નથી, પરંતુ જો તમારા જીવન મા પ્રેમ ના હોય તો જે પણ તમારી પાસે હોય એનો કોઈ મતલબ નથી.
Copyright © 2015 સંતરામ વિચાર. Design by Vinit Soni.