gu gu gu en en en gu en en gu en gu gu gu gu en gu en gu en gu en gu gu gu gu en gu en gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en gu gu gu gu hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi hi gu gu gu en gu gu gu gu en gu gu gu gu en gu gu gu en gu gu en gu gu gu gu en gu en gu en gu en en en en pt en gu gu en gu en en en
હરિયાળો રણદ્વીપ | શબ્દો છે શ્વાસ મારા
એક નવી રચના, મહિનાના દર પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે…
આજકાલ કવિતા અને કવિ વચ્ચે છત્રીસનો આંકડો ચાલી રહ્યો છે. છેલ્લા ત્રણ-ચાર મહિનામાં ભાગ્યે જ કશું લખાયું હશે એટલે શું પીરસવું અને શું ન પીરસવાની દ્વિધા ભોગવ્યા પછી આજે ફરીથી નવા વર્ષની મને મળેલી અન્ય એક ભેટ લઈને આપ સૌ સમક્ષ આવ્યો છું. ઝાંઝવાના ખુલ્લા પગ લઈને પથરાળા રસ્તે નીકળ્યો હતો ત્યારે ખ્યાલ ન્હોતો કે હરિયાળો રણદ્વીપ મારી પ્રતીક્ષામાં હશે. મારા આ હરિયાળા રણદ્વીપ પર આપ સૌનું ફરી એકવાર સ્વાગત છે…
(“કવિતા” – ડિસેમ્બર, ૨૦૦૭ – જાન્યુઆરી,૨૦૦૮…. ….તંત્રીશ્રી સુરેશ દલાલ, હિતેન આનંદપરા)
(આ રચના આપ અગાઉ અહીં માણી ચૂક્યા છો અને એના છંદ-બંધારણને લઈને થયેલી મીઠી નોંક-ઝોંક અને મજાની જ્ઞાનગોષ્ઠિ આપ અહીં માણી શકો છો. આ અગાઉ ‘કવિતા’માં પ્રગટ થયેલી રચનાઓ 1,2,3 પણ આપ માણી શકો છો.)
15 thoughts on “હરિયાળો રણદ્વીપ”
harnish jani on January 19, 2008 at 11:56 am said:
ઉપરવાળો હશે.—- મઝા આવી ગઈ આમ હળવી વાત પણ ભારે લાગી.
Niraj on January 19, 2008 at 12:28 pm said:
વન્સ મોર અભિનંદન.. ખૂબ સરસ ગઝલ…
Shah Pravinchandra Kasturchand on January 19, 2008 at 8:04 pm said:
જેટલી વાર વાંચો એટલી વાર ઓછી પડે એવી આ રમણિય કવિતા છે.
સંસ્કૃતમા રમણિયતાની આવી કૈંક વ્યાખ્યા છેઃ
જે હર પળે નવીનતા ધારણ કરે છે તે રમણિયતાનું લક્ષણ છે.
ઊર્મિ on January 19, 2008 at 9:16 pm said:
શબ્દનાં નખરાળો હોવાની વાત તો બહુ નજીકથી અને વારંવાર અનુભવાય છે એટલે એ શેર તો મને બહુ જ ગમે છે… 🙂
pragnaju on January 19, 2008 at 9:41 pm said:
આ ગઝલ વારંવાર માણી છે.
ખૂબ લાગણીપૂર્વક જણાવું કે થોડા વખતથી આ ફરી ફરી પીરસી “મઝા આવી”.”વન્સ મોર અભિનંદન”,”રમણિય કવિતા” િવ. વખાણ જ સાંભળવાની ટેવ પડશે તો તે પ્રગતીને બાધક બનશે. ખોટું લાગે તો આવા પ્રસંગનું કાવ્ય કે અછાંદસ આજે જ મૂકશો!
Shah Pravinchandra Kasturchand on January 19, 2008 at 10:05 pm said:
બાપ લાડકી દીકરીને વારંવાર ઝુલાવે તો એમાં ખોટું શું?
આમ દીકરીને ઝુલાવતા બાપને વારંવાર જોઈને
બીજાઓ આનંદ પામે તો એમાં ખોટું શું?
અને આ કંઈ જેવોતેવો બાપ નથી.
“વિવેક” છે એનું નામ !
હું માનું છું કે આ બાબતે બહુ ચિંતા કરવાની જરુર નથી.
વિઘ્નનો ડર હોય ત્યાં લાલબત્તી બહુ જરુરી છે.
Bhavesh Joshi on January 20, 2008 at 10:46 am said:
આ ગઝલ વારંવાર માણી છે. મને ખુબ ગમે પણ છે.
ખૂબ લાગણીપૂર્વક જણાવું કે થોડા વખત પચિ આ ફરી પીરસી તો “મઝા આવી”.
અભિનન્દન્ આપને અને આપનેી ગઝલ ને.
pragnaju on January 20, 2008 at 9:30 pm said:
ત્રણ વસ્તુ યાદ આવી–
” … દર અઠવાડિયે બે નવી કૃતિઓ – દર બુધવારે અને શનિવારે સાંજે – લઈને મિત્રોને મળતા રહેવાની કટિબદ્ધતા જાળવી શકીશ. પણ યાર-દોસ્તોનો પ્યાર શું નથી કરાવતો? ”
क्या हुआ तेरा वादा, वो क़सम वो इरादा (२)
भूलेगा दिल, जिस दिन तुम्हें
वो दिन जिन्दगी का आखिरी दिन होगा
क्या हुआ तेरा वादा, वो क़सम वो इरादा
याद है मुझको तूने कहा था
तुमसे नहीं रुठेंगे कभी
फिर इस तरह से आज मिले हैं
कैसे भला छूटेंगे कभी
तेरी बाहों में बीते हर शाम
के तुझे कुछ भी याद नहीं
ओ कहने वाले मुझको फ़रेबी
कौन फ़रेबी है ये बता
हो जिसने गम लिया प्यार की खातिर
या जिसने प्यार को बेच दिया
नशा दौलत का ऐसा भी क्या
बेवफ़ा ये तुझे याद नहीं
भूलेगा दिल जिस दिन तुम्हें
वो दिन जिन्दगी का आखिरी दिन होगा
क्या हुआ तेरा वादा, वो कसम वो इरादा
મિત્રોના પ્રતિભાવોની, પછી એ સપનાંને પંપાળે એવા સુંવાળા હોય યા અસ્તિત્વને ઝંઝોળી નાંખે એવા આકરા હોય, સદૈવ પ્રતીક્ષા રહેશે. એની કિંમત આંકવાની ગુસ્તાખી નહીં કરું.
આખર સુધી વાંચવા બદલ અભિનંદન
Pinki on January 20, 2008 at 10:22 pm said:
નવા વર્ષની ભેટ માટે અભિનંદન……. !!
અને ત્રણ-ચાર મહિનાથી કશુંક ન રચી શક્વાનું દુઃખ
આપ કરતાં તો અમને વધુ છે….
કાવ્યસર્જન કંઈ factoryમાં તો થતું નથી …. ?!!
quality and quantity products
નથી કવિતા કે કોઇપણ સર્જન……..?!!
કે mouldમાં શબ્દો મૂક્યા અને કવિતા બહાર……?!!
નવસર્જનની પ્રતિક્ષા અમને રહેશે પણ આપની અનુકૂળતાએ…….!!
અને ત્યાં સુધી ……… સુખદ વિરામની શુભેચ્છાઓ………. !!
Nikhil Shivapurkar on January 21, 2008 at 12:11 pm said:
ત્રિજિ પન્ક્તિ ખૂબ સરસ છે. જોકે એની કિંમત આંકવાની આવડત મારામા નથી પણ ……
m on January 21, 2008 at 1:23 pm said:
વિવેક on January 21, 2008 at 6:47 pm said:
સૌ મિત્રોનો ફરી એકવાર હાર્દિક આભાર…
એક વાત ખાસ પ્રજ્ઞાબેન માટે…
મિત્રોના વખાણ અને અભિનંદનના મારાથી ફુલાઈ ન જાઉં એની પૂરતી તકેદારી રાખવા મથું છું. જ્યારે બ્લૉગ ચાલુ કર્યો હતો ત્યારે જ આ વાક્ય દિલો-દિમાગ પર કંડારી રાખ્યું હતું- “કોઈને પણ મારવો હોય તો ચપ્પુ-બંદૂકની જરૂર નથી, એની ખૂબ પ્રશંસા કરો!” જ્યારે-જ્યારે મિત્રો તરફથી પ્રશંસાના ફૂલોની વર્ષા થાય છે ત્યારે ત્યારે આ વાક્ય સતત યાદ કરતો રહું છું…
અઠવાડિયે બે કૃતિ આપવાનો વાયદો તો ક્યારનો તોડી દીધો હતો… આ રહી એની બ્લુ-પ્રિંટ:
એ વાતને ફરી રી-ઈંફૉર્સ પણ કરી હતી:
અને જ્યાંથી તમે મારો કાન આમળ્યો છે એ જગ્યાએ પણ આખરે મઠારી લીધું છે:
આપ જેવા સહૃદય મિત્રો સતત સતર્ક રાખે છે એટલે પથ ચૂકી જવાનો હવે ડર પણ નથી લાગતો…
PUNIT RAVAL on January 21, 2008 at 10:19 pm said:
I iike your touchy words and soft approach to the words.
The words are at your feet…….The words of this poem proves that a bird in your breast is still singing.
Please let me read your heart from where the words are really shaping and shining.
pragnaju on January 22, 2008 at 12:27 am said:
શરીર શાંત જીવને પાંખ
mannvantpatel on January 22, 2008 at 9:24 am said:
તમને પારકા માનુઁ કે માનુઁ પોતાના ? ઓ વિવેકભાઇ ?
Proudly powered by WordPress