gu en gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en gu en gu gu gu gu gu gu en en en en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en en gu gu gu en fr en en en en en en pt en de en en en gu gu gu gu gu gu gu en en en en en en en en en en gu cs en cs cs en da cs en cs en cs en da cs en da en cs en cs cs da en da cs en
ગુજજુસ્ટફ એ આપણા દરેકના જીવનમાં આવતા સારા-નરસા, સુખ-દુઃખ, શુભ-અશુભ, વેદના-સંવેદના ભર્યા, વગેરે જેવા પ્રસંગોને ટૂંકી વાર્તાઓ કે કવિતાઓ, ગઝલો કે અન્ય સ્વરૂપમાં રજુ કરતું બ્લોગ છે. આ બ્લોગમાં રજૂ થયેલ દરેક કૃતિઓ તેના લેખકોનું કાલ્પનીક અને મૈલિક લખાણ છે, તેના માટે આ સાઈટના ધારક કોઈ પણ રીતે જવાબદાર નથી. અહીં રજૂ થયેલ કૃતિ સંપૂર્ણ કાલ્પનીક અને મૌલિકતા પૂર્વક રચાવામાં આવેલ છે, તેમ છતાં જો તે બીજી કોઈ કૃતિ કે ઘટના સાથે સમાનતા ધરાવતી હોય તો તે માત્ર એક સંયોગ છે તેમ માનવામાં આવશે.
Showing posts with label ટૂંકી વાર્તા. Show all posts
"નાઉ શૂટ ધ બાસ્ટર્ડસ એન્ડ શૂટ ધેમ ટુ  કિલ. આઈ વીલ ફેસ ધ ઈન્કવાયરી."
ભારતીય સેનાની નોર્ધન કમાન્ડની કમાન સાંભળી રહ્યા હતા જનરલ જે.ડી. જાડેજા.
સમગ્ર વિશ્વમાં સિંહ બે જ જગ્યાએ જોવા મળે છે. એક આફ્રિકામાં અને બીજા ગરવી ગુજરાતના સોરઠ પંથકમાં. સોરઠમાંથી જ આવેલ સિંહ જેવી મર્દાનગી ધરાવતો નરવીર એટલે જોરાવરસિંહ દલપતસિંહ જાડેજા.
પુત્રના લક્ષણ પારણામાં અને એમાં પણ આ તો સુર્યવંશી રાજપૂત કોમનો પુત્ર, બાળપણથી જ દેશ સેવાનું ઝનૂન. શરીરમાં રાજપૂતી ગરમ લોહીની સાથે સાથે દેશ પ્રેમ અને ખુમારી વહી રહી હતી. શાળામાં એન.સી.સી. જોઈન કરી યુવાન વયે ભારતીય સેનામાં ભરતી થયા અને ટ્રેનિંગ પૂર્ણ કરી સેનામાં સેકન્ડ લેફટનન્ટ તરીકે ચાર્જ સાંભળ્યો.
પ્રથમ પોસ્ટિંગ રાજસ્થાન બોર્ડર. ભારતનો અવ્વલ નંબરનો શત્રુ દેશ પાકિસ્તાન, દેશની બરબાદીનો સામાન, હથિયાર, નશીલી દવાઓ અને એના આતંકીઓ, જાસૂસો રાજસ્થાન બોર્ડરથી ભારતમાં ઘૂસણખોરી કરાવે. સેકન્ડ લેફટન્ટ તરીકે  જે.ડી. જાડેજાએ પોતાના દોઢ વર્ષના પોસ્ટિંગ દરમ્યાન 30 થી વધુ ઘુસણખોરોને ચીર શાંતિ આપી દીધી હતી અને દેશમાં ગેરકાયદે ઘુસાડવામાં આવતા હથિયારો અને નશીલી દવાના અનેક કન્સાઇમેન્ટ પકડ્યા. એમની આવી બહાદુરીના કારણે સેકન્ડ લેફટનન્ટમાંથી લેફટન્ટ તરીકે પ્રમોશન મળ્યું અને આ જ પ્રમોશનનો દોર આગળ વધતો ગયો અને આજે ભારતીય સેનાની નોર્ધન કમાન્ડના જનરલ તરીકે કાર્યરત હતા જોરાવરસિંહ દલપતસિંહ જાડેજા, જનરલ જે.ડી. જાડેજા.
આઝાદ ભારતનો સૌ પ્રથમ, આજ સુધી નહીં ઉકેલાયેલ અને વિવાદિત પ્રશ્ન એટલે કાશ્મીર. એક સમયે ધરતી પરનું સ્વર્ગ ગણાતું કાશ્મીર આજે નરકથી પણ બદતર સ્થિતિમાં છે. જનરલ જે.ડી. જાડેજાને ભારતના વડા પ્રધાનશ્રીએ, ફિલ્ડ માર્શલ અને રાષ્ટ્રપતિની સલાહ અને મંજુરીથી ખાસ કિસ્સામાં કોઈ પણ ભોગે શાંતિ સ્થાપિત કરવાની જવાબદારી સોંપી હતી. પી.એમ.ઓ. કાર્યાલયમાં ગણતરીના જ જવાબદાર વ્યક્તિઓની હાજરીમાં જનરલ જે.ડી. જાડેજાને ઓફિસીયલી તેમની જવાબદારી સોંપવામાં આવી અને આજે પંચાવને પહોંચેલ જનરલ જે.ડી. જાડેજાએ એક યુવાનની સ્ફૂર્તિથી સેલ્યુટ મારી પોતાની જવાબદારી સ્વીકારી.  રૂમમાંથી બહાર નીકળતા ફિલ્ડ માર્શલે કહ્યું, "માય બોય ટેક કેર, યુ આર નાઉ ઈન કશ્મીર. વહાં હમેં હમારે આપનોં કે સાથ લડના હૈ, હાથોં મેં હથિયાર હોને કે બાદ ભી પથ્થર ખાને હૈ, એક ભી આદમી તુમ્હારી ગોલી સે મરા તો ઈન્કવાયરી હોગી. જો ભી કદમ ઉઠાઓ સોચ સમઝ કર ઉઠાના. તુમ્હેં વહાં 18 રાજપૂતાના રાઈફલ્સ કે લેફ્ટનન્ટ મોહનસીંગ ચૌહાણ ઔર 15 જે. એન્ડ કે. કા કેપ્ટ્ન અફઝલખાન મિલેંગે."
"યસ સર" એક ટૂંકો જવાબ આપી સેલ્યુટ કરી જનરલ જે.ડી. જાડેજા જીપમાં બેઠા અને બીજા દિવસે સાંજે કાશ્મીર પોસ્ટ પર પહોંચી ગયા. ત્યાંના જવાનો પાસેથી બોર્ડરના લોકેશન અને પોઝિશનની નાનામાં નાની માહિતી લીધી. કઈ પોસ્ટ પર કયા ઓફિસર કેટલા જવાન સાથે છે અને તેમની પાસે ખોરાક અને હથિયારોનો કેટલો જથ્થો છે એની માહિતી લીધી. મોડી રાત સુધી મળેલ માહિતીનો અભ્યાસ કર્યો. જનરલ જે.ડી. જાડેજા બોર્ડરની માહિતીનો અભ્યાસ કરી જરૂરી સૂચનો અને ફેરફારની યાદી તૈયાર કરી લેફટનન્ટ મોહનસિંગ ચૌહાણને આપી. લેફટનન્ટ મોહનસીંગ ચૌહાણે જણાવ્યું, "બોર્ડર તો અભી ફિલહાલ શાંત હૈ લેકિન ઘાટી મેં રોજ કી દિક્કત હૈ."
કાશ્મીરમાં ત્રણ વર્ષ પહેલા ચૂંટણી પતી હતી. બે અલગ-અલગ વિચારધારાવાળા રાજકીય પક્ષોના ગઠબંધનવાળી સરકાર હતી. સક્ષમ નેતૃત્વ અને નિર્ણય શક્તિના અભાવવાળી સરકારથી સરકારી તંત્ર ત્રસ્ત હતું. સરકારની હાલત "શિયાળ તાણે સીમ ભણી અને કૂતરું તાણે ગામ ભણી" એવી હતી. હજુ બે વર્ષ પહેલાં જ આવેલ ભયંકર પૂરના સમયે સંવેદનશીલ અને દેશભક્ત પ્રધાનમંત્રીએ સેનાને આદેશ આપેલ કે, "કાશ્મીર એ ભારતનો જ ભાગ છે અને કાશ્મીરી લોકો ભારતીયો જ છે. તમામને બચાવી લો. રેસ્ક્યુ ઓપરેશન માટે જે કોઈ મદદની જરૂર હોય દિલ્હીની સરકાર તૈયાર છે." એ સમયે પોતાનો જીવ જોખમમાં નાખીને પણ સેનાએ કાશ્મીરના લોકોને બચાવ્યા હતા. પણ, ગઠબંધનની સરકાર આવતા સીમા પારના આકાઓના ઈશારે કાશ્મીરના ભાગલાવાદી નેતાઓ નિરંકુશ બન્યા હતા. એહસાન ફરામોશ લોકોએ કાશ્મીરમાં અશાંતિ ફેલાવવામાં કંઇ જ બાકી નહોતું રાખ્યું. કાશ્મીરમાં સેના પર પથ્થરમારો, પાકિસ્તાનનો ઘ્વજ ફરકાવવો, "કાશ્મીર કી આઝાદી તક જંગ ચલેગી" જેવા નારા રોજિંદી બાબતો બની ગઈ હતી અને ભાગલાવાદી નેતાઓને પેઈડ મીડિયા પબ્લિસિટી આપી રહ્યું હતું. ત્રણ વર્ષના અંતે દિલ્હીની સરકારે જમ્મુ અને કાશ્મીરના સ્થાનિક રાજકીય પક્ષને આપેલ ટેકો પરત ખેંચી લીધો અને ગવર્નર શાસન લાગુ પડ્યું. એ સમયે કાશ્મીરમાં કડક હાથે કામ લેવાનું નક્કી કરવામાં આવ્યું અને એ જવાબદારી સોંપાઈ જનરલ જે.ડી. જાડેજાને.
મુસ્લિમો માટેનો સૌથી પવિત્ર ગણાતો રમઝાન મહિનો ચાલી રહ્યો હતો. દેશભરના વતન પરસ્ત મુસ્લિમ બિરાદરો ભારતના અમન અને આબાદીની દુઆઓ માંગતા હતા. એવા સમયે કાશ્મીરમાં ભાગલાવાદી નેતાઓના ઈશારે સેના પર આતંકી હુમલાઓ થઇ રહ્યા હતા. જનરલ જે.ડી. જાડેજાએ લેફ્ટનન્ટ મોહનસીંગ ચૌહાણ અને કેપ્ટ્ન અફઝલખાનને બોલાવ્યા અને એક નિર્ણય લીધો. કેપ્ટ્ન અફઝલખાન 25 વર્ષનો સોહામણો કાશ્મીરી યુવાન, સ્થાનિક જબાન અને પરિસ્થતિથી માહિતગાર હોવાના કારણે સર્ચ ઓપરેશનની જવાબદારી કેપ્ટ્ન અફઝલખાન અને એમની ટીમને સોંપી. અફઝલખાને સર્ચ ઓપરેશન શરૂ કર્યું. સતત ચાર દિવસ સુંધી સંદિગ્ધ વ્યક્તિઓને શોધી પકડી પડ્યા. પરંતુ, પાંચમાં દિવસે આતંકીઓએ મોટા પાયે હુમલો કર્યો. 4 જવાનો શહીદ થઇ ગયા. કેપ્ટ્ન અફઝલખાન એકલા હાથે આતંકીઓની સામે લડતા રહ્યા. પાંચ આતંકવાદીઓને મારીને કેપ્ટ્ન અફઝલખાન શહીદ થયા. કેપ્ટ્ન અફઝલખાનનું મૃત શરીર આર્મી હેડક્વાટરમાં લાવવામાં આવ્યું. અફઝલખાનના પાર્થિવ દેહને જોઈને જનરલ જે.ડી. જાડેજાના શરીરમાં વહેતું રૂધિર આંખોમાં ધસી આવ્યું. રમઝાન પતવાને આરે હતો. બે દિવસ પૂરા થયા અને ચાંદની ગવાહી થઇ અને ઈદ આવી. ઈદના બીજા દિવસે સવારે જનરલ જે.ડી. જાડેજાએ બધા જ કમાન્ડિંગ ઓફિસરની મિટિંગ બોલાવી અને ઓર્ડર કર્યો, "નાઉ શૂટ ધ બાસ્ટર્ડસ એન્ડ શૂટ ધેમ ટુ  કિલ. આઈ વીલ ફેસ ધ ઈન્કવાયરી."
ત્રણ વર્ષથી સહન કરતા આર્મીના જવાનો જાણે કે આવા જ કોઈ આદેશની રાહ જોતા હોય એમ બે દિવસમાં તો કાશ્મીરના ત્રણ મોટા ભાગલાવાદી નેતાઓને પકડી પાડ્યા અને 8 આતંકવાદીઓને ઢાળી દીધા. આતંકવાદીઓને મદદ કરતા લોકોની ધરપકડ કરવામાં આવી અને સેનાએ પણ પથ્થર મારો કરતા લોકોની સામે ગોળી ચલાવવાની છૂટ આપી હોઈ પથ્થરમારો બંધ થઇ ગયો.
પ્રેસ કૉન્ફરન્સમાં જનરલ જે.ડી. જાડેજાએ સીધું જ કહ્યું, "પંજાબમાંથી આતંકવાદ બુલેટ (ગોળી) ના ડરથી દૂર થયો, નહિ કે આતંકવાદીઓ અને એમના આકાઓ સાથેની મંત્રણાથી. કાશ્મીર ભારતનો ભાગ છે અને રહેશે. આતંકવાદીઓને, તેમની મદદ કરનારને અને પાકિસ્તાનમાં બેઠેલ આકાઓના ઈશારે કામ કરતા કોઈને પણ છોડવામાં નહિ આવે."
આજે  કાશ્મીરમાં સેનાનું વર્ચસ્વ છે. સેના પરનો પથ્થરમારો બંધ છે.
વાચક મિત્રો, નથી લાગતું કે કેટલાક પ્રશ્નોનું સમાધાન સેના દ્વારા જ થવું જોઈએ? સમસ્યાનું સમાધાન જલ્દી થઇ જશે.
શું કાશ્મીરમાં શાંતિ સ્થપાશે? by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
શાસન માત્ર કાયદાનું જ નથી હોતું, માનવતા હજુ પણ છે માણસમાં.
સાત ઘોડાના રથ ઉપર સવાર થઈને સૂરજ મહારાજ હજુ તો પૂર્વ દિશામાં પધારી રહ્યા હતા એવા ટાણે ઉગતા સૂર્યને અર્ધ્ય આપીને, અનિમેષ નયને, મનમાં કંઈક ઉચાટ અને ઉદ્વેગ સાથે તમે, રાજભા, સૂરજ મહારાજને જોઈ રહ્યા હતા. પાંચ ફૂટ દશ ઇંચની સપ્રમાણ ઉંચાઈ, પૂરા ચાર આંગળનું કપાળ, ઉભા ઓળેલા વાળ, અણીયાળુ નાક, ભરાવદાર મૂછો, કડક મિજાજ દર્શાવતો ચહેરો, કસાયેલ શરીરના માલિક અને ચુમ્માલીસની ઉમરે પણ ત્રીસના લાગતા રાજભા તમારો પ્રભાવ જ એવો હતો કે તેનાથી અંજાયા વગર કોઈ રહી જ ના શકે. તીક્ષણ અવલોકન શક્તિ, જરૂરિયાત જેટલું જ બોલવાનો સ્વભાવ તમારા રાજપૂતાના મિજાજનો પરિચય આપવા પૂરતા હતા.
ભાવનગર પાસેનું નાનકડું એવું ગામ, એક સમયે, આઝાદી પહેલા, રાજભા, તમારા પૂર્વજોની ગરાસ હતું . આઝાદી પછી રાજાશાહી તો પૂરી થઇ ગઈ હતી, પરંતુ , આજે પણ, ગામમાં તમારું માન રાજા જેટલું જ હતું .
રોજ સવારે વેહલા ઉઠીને નિત્ય કર્મ પરવારી પૂજા-પાઠ કરી તમારી બેઠા ઘાટની હવેલી ના ચોકમાં બેસવું એ તમારો નિત્યક્રમ હતો. પરંતુ, આજે સૂરજ મહારાજને અર્ધ્ય આપ્યા બાદ ઘણી વાર સુધી તમે હવેલીની અટારીએ જ ઉભા રહી ગયા હતા. પાછળ કંઇક અવાજ થતા તમે પાછળ તરફ જોયું. તમારા જીવનસંગીની, તમારા ઠાકરાણા રૂપાંદે ત્યાં હતા. તમે રાજભા તમારા જીવનસંગીનીની આંખોમાં  જોયું, એટલો જ ઉચાટ એમની આંખોમાં હતો જેટલો તમારી આંખોમાં. કપાળ પરની લકીરો તંગ થઇ, બંને હોઠ સહેજ વધુ ભીડાયા, બંને હાથની હથેલીઓએ મુઠ્ઠીઓ વાળી દીધી. એક પણ શબ્દની આપ-લે વગર રાજભા તમે તમારા ઠકરાણા સાથે મૌનની પરિભાષામાં વાત કરી હવેલીના ચોકમાં તમારી કાયમી નિયત જગ્યાએ સ્થાન લીધું. છેલ્લા ઘણા વર્ષોથી તમારા પડછાયાની જેમ રેહતા તમારા દીવાનજી આજે ચિંતાતૂર ચહેરે તમારી રાહ જોતા હતા.
રેતની જેમ સરકતો સમય આજે તમને ધીમો લાગી રહ્યો હતો. ઘડિયાળના આગળ વધતા સેકંડ કાંટાની સામે જોતા તમે રાજભા ભૂતકાળમાં પહોંચી ગયા. માત્ર બાવીસ વર્ષની યુવાન વયે તમે ગામના સરપંચ ચૂંટાયા હતા અને ત્યારથી આજદિન સુધી સતત ગામના સરપંચ તરીકે બિનહરીફ ચૂંટાતા આવ્યા હતા. એક સમયે ધૂળિયા ગામ તરીકે ઓળખાતા ગામને તમે નવી ઓળખ આપી હતી. ખેત તલાવડી, બોરી બંધ જેવી પદ્ધતિથી પાણીનો સંગ્રહ કરી ખેતીની ઉપજ વધારી હતી. ટપક સિંચાઈ, બાયોગેસ પ્લાન્ટ, સોલાર પ્લાન્ટ, જેવી આધુનિક પધ્ધતિઓ ગામમાં લાવ્યા હતા. ગામમાં પ્રાથમિક, માધ્યમિક તથા ઉચ્ચ માધ્યમિક શિક્ષણ હેતુ શાળા શરૂ કરાવી હતી. ગામની નાની-મોટી તકરારોના નિવારણ માટે ગામને પૂર્વ દિશાએ આવેલ અંબાજીના મંદિરની બાજુમાં ધર્મ ચોક બનાવ્યો હતો. ગામની નાની-મોટી તાકારારોનો નિવેડો ગામની પંચાયત લાવતી હતી. પંચાયતમાં રાજભા તમે સરપંચ તરીકે, મંદિરના પૂજારી, તથા ગામના અન્ય ત્રણ આગેવાનો રહેતા હતા. ગામમાં આજ સુધી થયેલી બધી તાકારારોનો નિકાલ પંચાયત જ લાવતી હતી. પોલીસ ફરિયાદ થઇ હોય અને પોલીસ આવી હોય તેવી ઘટના હજુ ગઈકાલ સુધી ગામમાં બની ન હતી. હા, નિયમ પ્રમાણે ગામમાં પોલીસ અધિકારી રાઉન્ડમાં આવતા, તમારી હવેલીએ ચા-પાણી કરીને ચાલ્યા જતા હતા.
પણ, ગઈ કાલે પહેલી વખત ગામમાંથી પોલીસ ફરિયાદ થઇ. ગામમાં પોલીસ આવી અને પ્રતાપસિંહને પકડીને લઇ ગઈ. પ્રતાપસિંહ, રાજભા તમારો મોટો કુંવર, એની વિરુદ્ધ પોલીસ ફરિયાદ હતી કે એને ગામના મુખી ગણપત પટેલના છોકરા વિલાસને ગામના પાદરે માર્યો હતો. કુંવર પ્રતાપસિંહ, તમારી જ પ્રતિકૃતિ અને તમારા જેવો જ સ્વભાવ ધરાવતો તમારો અને કદાચ ગામનો લાડકો એકવીસ વર્ષીય નવયુવાન.
ગઈ કાલની ઘટના બની ત્યારે તમે અને મુખી ગણપતલાલ ગામના કોઈ મુદ્દાની ચર્ચા કરવા તાલુકા મથકે ગયા હતા અને તમને અને ગણપત પટેલને છેક મોડી સાંજે ગામમાં પરત આવ્યા ત્યારે ખબર પડી કે, પોલીસ આવી અને કુંવાર પ્રતાપસિંહને પકડીને લઇ ગઈ છે. તમે રાજભા તમારી હવેલીએ આવ્યા ત્યારે દીવાનજીએ સમાચાર આપ્યા કે, ગણપત મુખીના છોકરા વિલાસ તેના શહેરી મિત્રો સાથે ગામના પાદરે ગામની બહેનો દીકરીઓની મશ્કરી કરી રહ્યો હતો. પ્રતાપસિંહે તેને અટકાવતા શહેરમાં રહી ભણતરની ડીગ્રી સાથે શહેરની ખરાબ સોબત સાથે પરત આવેલા પચ્ચીસ વર્ષીય વિલાસે પ્રતાપસિંહ પર હાથ ઉપાડ્યો હતો અને તેના કારણે પ્રતાપસિંહનું રાજપૂતી લોહી ઉકળી ઉઠ્યું અને પછી કુંવર પ્રતાપે એકલા હાથે તોફાની ટોળકીને બરાબરનો મેથીપાક ચખાડ્યો હતો. માર ખાઈને અધમુઆ થઇ ગયેલા વિલાસે 100 નંબર પર ફોન કર્યો અને પોલીસ ફરિયાદ નોંધાવી હતી અને આજે પહેલી વખત ફરિયાદના આધારે ગામમાં પોલીસ આવી હતી.
મોડી સાંજે પોલીસ અધિકારીનો ફોન આવી ગયો કે, બાપુ સાહેબ, કુંવરની કોઈ ચિંતા ના કરતા, રાત્રે અમે સાચવી લઈશું, અને કાલે સવારે કોર્ટમાં રજૂ કરી દઈશું તમે બસ જામીનની સગવડ કરી કોર્ટમાં આવી જજો.
અને આજે સવારે તમે કોર્ટમાં જવા તૈયાર થઇ ચુક્યા હતા. બસ, સામેની ઘડિયાળ પોણા નવનો સમય બતાવતી હતી અને એ નવ વાગ્યાનો સમય દર્શાવે તેની તમે રાહ જોઈ રહ્યા હતા. તમારા વકીલ સાહેબ સીધા જ કોર્ટમાં આવવાના હતા.
ગણપત મુખી, તમારા હમઉમ્ર મિત્ર હજુ ગઈ કાલે જ તેના દીકરા વિલાસની ખરાબ સોબત અને કુટેવોની ફરિયાદ તમારી સામે કરતા હતા અને તમે એને દિલાસો આપતા હતા કે મુખી, સૌ સારા વાના થઇ જાશે. સામેની ઘડિયાળે નવ વાગ્યાનો સમય બતાવ્યો અને તમે તમારા દિવાનજી સાથે તમારી હવેલીમાંથી બહાર આવી તાલુકા મથકે કોર્ટમાં જવા નીકળ્યા.
પણ, રાજભા, તમને ક્યાંથી ખબર હોય, ગણપત મુખીએ ગઈ કાલે સાંજે આખી ઘટના જાણી એ પછી વિલાસને મારવામાં જે કસર કુંવર પ્રતાપસિંહે બાકી રાખી હતી તે ગણપત મુખીએ પૂરી કરી દીધી હતી અને આજે એ તમારી પહેલા કુંવર પ્રતાપસિંહના જામીન થવા વેહલી સવારે જ ઘરેથી નીકળી તાલુકા પોલીસ મથકે પહોંચી ગયા છે અને ત્યાંથી કુંવર પ્રતાપસિંહ અને પોલીસ અમલદાર સાથે કોર્ટમાં જવાના છે.
શાસન માત્ર કાયદાનું જ નથી હોતું, માનવતા હજુ પણ છે માણસમાં. by Ashish A. Mehta is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
ઘડિયાળનો સેકંડ કાંટો રાજધાનીની ઝડપે ચાલી રહ્યો હતો અને સમય જાણે કે નદીની રેતની જેમ હાથમાંથી સરકતો જતો હતો. પસાર થતા સમયને આંબાવા મથી રહ્યો હોઉ તેમ હું ઝડપથી યાદ કરવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો પણ માત્ર પ્રયત્ન, પરિણામ કદાચ જોજનો દૂર હતું. મને મારી જ આળસ નડી રહી હતી.
કોલેજ શરુ થઇ ત્યારથી જ મમ્મી અને પપ્પા કેહતા હતા કે, "ભાઈ, કોલેજનું છેલ્લું વર્ષ છે. આગળનાં બંને વર્ષની એ.ટી.કે.ટી. ક્લીયર કરવાની છે. રોજ નિયમિત વાંચ, રોજનું કામ રોજ કર, કામ ને ભેગું કરવાની તારી આ આદત ક્યારેક તને બહુ જ ભારે પડી જશે." પણ, ત્યારે સમજણ નહતી પડતી અને મમ્મી-પપ્પાની સલાહ માને કોણ? મમ્મી અને પપ્પા કહી કહી ને થાક્યા અને થાકીને સલાહ આપવાનું પણ બંધ કરી દીધું. સમય એની ગતિએ પસાર થતો રહ્યો, દિવસો વીત્યા અને અઠવાડિયા થયા, અઠવાડિયા વીત્યા અને મહિના થયા. કોલેજની ફર્સ્ટ ટર્મની પરીક્ષા પૂરી થઇ અને પરિણામ આવ્યું, આપણને તો પેહલાથી ખબર તો હતી જ કે આપણું પરિણામ શું આવશે. વાંચ્યું હોય તો કાઈક આવડે ને? અને કાઈક આવડે તો કાઈક સાચું લખીએ અને કાઈક સાચું લખ્યું હોય તો સાહેબ તપાસી ને માર્ક આપે. પણ, આપડે તો બાપુ, રોલ નંબર સિવાય બધું જ ગપ્પાં મારેલા. ક્યાંથી પાસ થવાના હતા? ભાઈબંધ દોસ્તારોની જોડે ચાની કીટલીએ ટાઇમ પાસ કરવામાંથી નવરા ન'તા પડતા અને પરિણામ આવ્યા પછીએ ક્યાં આપણા વર્તનમાં સુધારો આવ્યો?
બીજી ટર્મ પૂરી થઇ ગઈ અને છેલ્લા વર્ષની છેલ્લી પરીક્ષા આવીને ઉભી રહી ગઈ. પરીસ્થીતીની ગંભીરતાનું ભાન થયું. ફર્સ્ટ યર, સેકન્ડ યર અને લાસ્ટ યરની થઇને કુલ બાર વિષયના પેપરમાં પાસ થવાનું હતું. જે વ્યક્તિ સાત વિષયમાં પાસ ના થઇ શક્યો હોય તે એક સાથે ત્રણ અલગ અલગ વર્ષના કુલ બાર વિષયોમાં એક સાથે કેવી રીતે પાસ થઇ શકશે? આજ સવાલ હું પોતાને પૂછતો હતો અને તેનો મને જવાબ નહતો મળતો.
જેમ તેમ કરીને વાંચવાનું શરૂ કર્યું અને દસ વિષયોની પરીક્ષા આપી દીધી. હવે ફક્ત બે જ પેપર બાકી હતા અને આજની રાત છેલ્લી રાત હતી. કાલનાં બંને પેપરનું આઈ.એમ.પી. આવી ગયેલ, બસ હવે એટલું જ તૈયાર કરવાનું હતું. સ્ટડી ટેબલ ના ખાના ફેંદવાના શરૂ કર્યા. પણ બૂક મળતી ન હતી. રાતના દસ વાગવાની તૈયારીમાં હતા. મમ્મી અને પપ્પા મારી સમું જોઈ રહ્યા હતા. તેમનો ગુસ્સો તેમની આંખોમાં દેખાતો હતો. મારા સ્ટડી ટેબલનાં ખાનાઓમાંથી ઘણી બધી નકામી વસ્તુઓ નીચે ઢગલો થઇ રહી હતી. મને મળેલી ગીફ્ટો, મારા મોજાં, ફિલ્મની ટિકિટો, રેસ્ટોરેન્ટનાં બીલો, નાના ભાઈનો ખોવાઈ ગયેલો બૂટ અને બીજી ઘણી બધી ચીજ વસ્તુઓ. બસ નહતી મળતી તો કાલની બંને પરીક્ષાની ચોપડીઓ. મારા બધા ખાના ફેંદી નાખ્યા, પપ્પાના કબાટમાં પણ નજર નાખી દીધી, પણ કંઈ મળ્યું નહિ. બસ નિરાશ થઇને નીચે બેસી ગયો. લાગ્યું કે, કાલની પરીક્ષામાં નાપાસ થઈશું અને ફરીથી ત્રણ વર્ષ કોલેજ કરવી પડશે. બે હાથની વચ્ચે મોઢું ઢાંકીને વીતેલા સમય અને મમ્મી-પપ્પાની સલાહ ના માનવાનો અફસોસ કરી રહ્યો હતો અને ત્યાં અચાનક મારા કાન પાસે તીણો અવાજ સંભળાયો. આંખો ખોલીને જોયું ચારે તરફ અંધારું હતું. ડીમ લાઈટ ચાલુ હતી. મોબાઈલમાં એલાર્મ વાગી રહ્યું હતું. એલાર્મ બંધ કરી પથારીમાંથી ઉભો થયો, વોશબેસીનમાં મોઢું ધોઈ ડ્રોઈંગ રૂમમાં નજર કરી, બધું જ બરાબર હતું. કબાટના ખાના બંધ હતા, હા, રાત્રે દીકરીને ભણાવવા બેસેલ તેની બૂક બહાર હતી, સહેજ હસવું આવી ગયું, ક્યારેક જે મારૂ સ્ટડી ટેબલ હતું તે હવે મારી દીકરીનું થઇ ગયું હતું અને જે ક્યારેક મારા પપ્પાનું કબાટ હતું તે આજે મારૂ કબાટ હતું, કબાટ ખોલીને મારી ઓફિસની અને અગત્યની ફાઈલો પર નજર કરી, હજુ પણ મન માનવા તૈયાર નહતું કે મેં સ્વપ્નું જોયું હતું।...
સરકતો જતો સમય by આશિષ એ. મહેતા is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Labels: Gujarati Short Stories, ટૂંકી વાર્તા
ધર્મના નામે ઝઘડા શાના? ચિન્હથી જો ધર્મ અલગ પડતો હોય તો ચાંદ અને સિતારા તો ઔં કારમાં પણ છે........
આંખોમાં અજીબ પ્રકારની બેચેની વર્તાઈ રહી હતી, સામે દેખાતી તમામ વસ્તુ ધૂંધળી દેખાતી હતી, ઘણા જ પ્રયત્નો કરવા છતાં મનનો ગુસ્સો ચહેરા પર અને આંખોમાં દેખાઈ આવતો હતો, પશ્ચિમ દિશામાં નમાજ પઢવા, અલ્લાહની ઈબાદત કરવા બેઠા હતા પણ મન વ્યગ્ર અને અશાંત હતું. એકાકી જીવન વ્યતીત કરતા અને ભાગ્યેજ કોઈની સાથે વાત કરતા "ખાન સાહેબ" તરીકેની ઓળખ ધરાવતા ગુજરાતના એક નાનકડા ટાઉન કહી શકાય એવા શહેરમાં, શહેરની ભીડભાડથી દૂર છેવાડાના મકાનમાં, મગરીબની નમાઝ અદા કરી રહેલ 65 વર્ષની વય વટાવી ચુકેલા ઇનાયતખાન હાજી તમે આજે દુઃખી, વ્યથીથ, વ્યગ્ર અને ગુસ્સામાં હતા.
દેશની સેવામાં એક ફૌજી જવાન તરીકે યુવાની પસાર કરી ચુકેલા ઇનાયતખાન, આજે તમે નિવૃત જીવન જીવતા હતા અને ઇન્ડિયન આર્મી તરફથી મળેલી જમીન પર નાનકડું મકાન બનાવી થોડીક જરૂરિયાત માટે ઘણી જ વધારે કહી શકાય તેવી પેન્શનની આવકમાંથી, પાક કુરાને-શરીફના નિયમોનું પાલન કરીને પાંચ વખતના ચુસ્ત નમાઝી તરીકે જીવન પસાર કરી રહેલ હતા.
રોજ સવારે વેહલા ઉઠીને "ફઝલ"ની નમાજ અદા કરીને નજીકમાં આવેલ બગીચામાં ચાલવા જવું, ત્યાં તમારી ઉમરના વ્યક્તિઓ સાથે થોડોક સમય બેસવું, બાદમાં બાગની નજીક આવેલ નથ્થુકાકાની કીટલી પર ચા નાસ્તો કરવો, ઘરે આવવું, ઘરની આગળ બનાવેલ નાના બગીચામાં જાતે ઉછેરેલા ફૂલ-છોડને પાણી પાવું, બપોરના ભોજન માટે બસ સ્ટેશન પાસે આવેલી લોજમાં જવું, બપોરના સમયમાં છાપું તથા ધાર્મિક પુસ્તકો વાંચવા અને  તેમાં કહેલ વાતને સમજવા પ્રયાસ કરવો અને સાંજે ફરીથી ચાલવા જવું અને રસ્તામાં મળતા નાના છોકરાઓને ગોળી-બિસ્કીટ આપવા, મોડી સાંજે ઘરે પરત આવી ટી.વી. પર સમાચાર જોવા અને રાત્રે માત્ર દૂધ પીને "ઈશા"ની નમાઝ અદા કરી સૂઈ જવું એ તમારો નિત્યક્રમ હતો ઇનાયતખાન હાજી.
નિવૃતિના પાછલા પાંચ વર્ષમાં લગભગ તમે તમામ ધર્મના પુસ્તકો વાંચી નાખ્યા હતા અને વાંચન પછીના મનનથી ઇનાયાતખાન તમે એટલું સમજી શકતા હતા કે દરેક ધર્મની ભાષા અલગ અલગ ભલે હોય, વાતની રજૂઆત ભલે અલગ અલગ હોય પણ ભાવાર્થ એક જ છે, "કર ભલા તો હોગા ભલા." "ન્યાય-નીતિથી જીવવું અને હક-હલાલનું ખાવું." "હરામનું ખુદાના દરબારમાં ક્યારેય માફ નથી થતું." "ખાખસે પેદા હુએ હૈ, ખાખ મેં મિલ જાના હૈ." "ગદ્દારી, ચાહે વો કીસીસે ભી કી હો, ખુદા કે દરબારમેં કભી માફ નહિ હોતી." બસ ધર્માંધ દુનિયાને સમજાવવાની તાકાત હવે બાકી રહી ન હતી, પાક કુરાને શરીફની આયાતોનું ખોટું અર્થઘટન કરતા કેટલાક કાજીઓ, મોલવીઓ અને આવા લોકોની વાતનું અંધાળું અનુકરણ કરતા નવયુવાનોને જોઇને તેમના દ્વારા ખુદાના નામ પર ખુદાને માટે કરવામાં આવતા ના-પાક કામથી આંતરિક રીતે બહુ જ દુઃખી હતા.
45 વર્ષની વયે ફૌજમાંથી નિવૃત થયા બાદ એક પ્રતિષ્ઠિત કંપનીમાં ચીફ સિક્યોરીટી ઓફિસર તરીકે 15 વર્ષ નોકરી કરી હતી. પરિવારમાં પોતાનું કહી શકાય તેવું કોઈ હવે હતું નહિ. તમે ફૌજમાંથી નિવૃત થયા હતા અને કંપનીમાં ચીફ સિક્યોરીટી ઓફિસર તરીકે જોડાયા હતા એ સમયે વર્ષ 2002 માં ગુજરાતમાં ગોધરાકાંડની ના ભૂલી શકાય એવી ગોઝારી ઘટના બની ગઈ હતી અને મુસ્લિમ સમાજ પર કલંક કહી શકાય તેવા કેટલાક લોકોએ નિર્દોષોને ટ્રેનમાં જીવતા સળગાવી દીધા હતા અને આ ઘટનાના પ્રત્યુત્તર સ્વરૂપે ફાટી નીકળેલા તોફાનોમાં તમારો પરિવાર તમે ગુમાવી ચુક્યા હતા. ત્યારબાદના શરૂઆતના દિવસો અત્યંત આક્રંદ અને દુઃખદ પસાર થયા. ધીમે ધીમે વ્યતિત થતા સમયે કુદરતના આઘાત પર માલમનું કામ કર્યું અને એ પછીનો સમય વાંચન-મનનમાં પસાર થવા લાગ્યો. સતત વાંચન અને ચિંતનના કારણે એક સમયનો ઝનૂની સ્વભાવ શાંત, ધીર અને ગંભીર સ્વભાવમાં તબદીલ થઇ ગયો.
અમરનાથ યાત્રા હમણાં જ શરુ થઇ હતી. બાબા બર્ફાનીના દર્શને સમગ્ર દેશમાંથી આવતા દર્શનાર્થીઓના કારણે જ જમ્મુ-કાશ્મીરના મુસલમાન કોમના લોકોની ઘર-ગૃહસ્થી ચાલતી હતી અને આ હકીકત દરેકને ખબર હતી. પણ આ વખતે, ખબર નહિ કેમ? કોણ જાણે કોના કેહવાથી? જમ્મુના એક મુસ્લિમ સમાજના આગેવાને ટીવીના માધ્યમથી નિવેદન કર્યું કે, "હિન્દુઓએ અમરનાથયાત્રા પર સમજીને જ આવવાનું બંધ કરી દેવું જોઈએ. કારણકે જમ્મુ -કાશ્મીરમાં હવે મુસલમાન કોમ બહુમતીમાં છે." થોડા દિવસો પહેલા,  આવા જ એક આગેવાને નિવેદન આપ્યું હતું કે, "માતા વૈશ્નાવદેવીની યાત્રા બંધ કરી દેવી જોઈએ." અને તમે ખુદ ઈનાયતખાન વિચારતા હતા કે, તમે જેટલા આતંકવાદીઓને પકડ્યા હતા કે દેશની રક્ષા કાજે માર્યા હતા તે બધામાં એક પણ હિંદુ વ્યક્તિ ન હતો. ધર્મના નામ પર કરવામાં આવતી જેહાદથી વ્યથિત ઇનાયતખાન જેહાદનો સાચો અર્થ સમજવા રોજ પ્રયત્ન કરતા હતા. કુરાનેશરીફના સતત વાંચનથી જેહાદનો અર્થ ઇનાયતખાન તમારા મત મુજબ પોતાની અંદરની શેતાની વૃત્તિઓની સામેનું યુદ્ધ થતો હતો નહિ કે બીજાની સામે કોઈ ભૌતિક ચીજ બાબતે લડાઈ કરવી. ટીવી પર રોજ-બરોજ આવતા સમાચારોથી ઇસ્લામ ધર્મનું અનર્થઘટન કરતા, આવા અનર્થઘટનોને અનુસરતા, કોઇ પણ કારણ વગર કત્લેઆમ કરતા-કરાવતા  લોકોને મનોમન એક સવાલ સદા પૂછી લેતા કે, "કુરાનેશરીફમાં ખુદાને રહેમદિલ શહેનશાહ કહેવામાં આવેલ છે તો પછી આ રહેમદિલ શહેનશાહ કયામતના દિવસે તમારા દ્વારા કરવામાં આવેલા આવા બેરહેમ કૃત્યોને માફ કરશે?" "અરે કુરાનેશરીફમાં ખુદાને રબ્બ-ઉર-આલમીન કહેલ છે જેનો અર્થ થાય છે સમગ્ર દુનિયાનો ખુદએ. જો ખુદા સમગ્ર દુનિયાનો હોય તો પછી દુનિયાના તમામ ધર્મો પ્રત્યે ખુદાને સમભાવ છે એમ થાય અને જો એમ જ હોય તો પછી કયા અધિકારથી ઇસ્લામ ધર્મ સિવાયના તમામ ધારકોના લોકો કાફિર કહેવાય? અને ઇસ્લામને માનનારાઓને અન્ય ધર્મના લોકોને મારવાનો, હેરાન કરવાનો, અરે જે દેશમાં પેદા થયા તેની સાથે ગદ્દારી કરવાનો, આતંકવાદી પ્રવૃત્તિ કરવાનો અધિકાર કઈ રીતે મળી ગયો?"  અરે, અખંડ હિન્દુસ્તાનને અંગ્રેજોની ગુલામીમાંથી આઝાદ કરાવવા માટે કેટલાય હિંદુઓ અને મુસલમાનોએ બલિદાન આપ્યું છે તેમની વચ્ચે ધર્મનો ભેદ નહતો તો પછી જેમના બલીદાનોથી આઝાદી મળી તેમના વારસદારો વચ્ચે ધર્મના નામ પર દંગા-ફસાદ, ઝઘડા કેમ? શું આવા દંગા-ફસાદોથી ખાન અબ્દુલ ગફારખાન, અશ્ફ્ફાક ઉલ્લા ખાન, બદરુદ્દીન તૈયબજી, મૌલાના અબ્દુલ કલામ આઝાદ, મોહંમદ રમઝાનખાન, વગેરે જેવા કંઈ કેટલાય હિન્દના સપૂતોની રૂહ કાંપી નહિ ઉઠતી હોય? બીજના ચંદ્ર ઉપર સિતારાનું નિશાન ઇસ્લામનું ધર્મ ચિન્હ છે તો હિન્દુઓના ઓમકારમાં પણ બીજના ચંદ્ર પર સિતારો છે અને હિન્દુસ્તાનના પૂર્વ છેડે આવેલ ભગવાન જગન્નાથના મંદિર પરના કળશ પર પણ બીજના ચંદ્ર પર સિતારાનું નિશાન છે. અરે, રાજપૂત સમાજમાં પણ ચંદ્રવંશી રજપૂતો પોતાના કપાળમાં બીજના ચંદ્રના આકારનો ચાંલ્લો-તિલક કરે છે.
કંઈ કેટલીયે વખત ઇનાયતખાન તમે ચિત્કારી ઉઠતા કે દુનિયામાં હિન્દુસ્તાન જ એક એવો દેશ છે જ્યાં મુસલમાન લોકોને હજ કરવા જવા માટે સબસીડી આપવામાં આવે છે. તેમજ હિન્દુસ્તાન એક જ એવો દેશ છે જે અમન અને શાંતિના દેશ તરીકે પ્રખ્યાત છે. પણ, આજે એ જ દેશમાં કેટલાક ધર્માંધ મુસલમાનો દ્વારા  કરવામાં આવતી આતંકી પ્રવૃત્તિઓથી માત્ર હિંદુઓ નહિ પણ સાચા દેશપ્રેમી મુસલમાનો પણ હેરાન-પરેશન છે.
કદાચ હજી પણ વૈચારિક ક્રાંતિ આવવાની બાકી છે.....  બસ એ જલ્દી આવે.... જેથી વધુ નિર્દોષ લોકોની ધર્મના નામે બલી ચઢી ના જાય..... અલ્લા હાફીસ.... ખુદા સબ સલામત રખ્ખે........
ધર્મના નામે ઝઘડા શાના? ચિન્હથી જો ધર્મ અલગ પડતો હોય તો ચાંદ અને સિતારા તો ઔં કારમાં પણ છે........ by આશિષ એ. મેહતા is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
Based on a work at http://www.gujjustuff.com/.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com/.
Posted by Ashish Mehta at 6:00 AM 0 comments
Labels: Gujarati Short Stories, ટૂંકી વાર્તા, મનન-ચિંતન
Saturday, September 21, 2013
ઈતિહાસ અપને આપકો દોહરાતા હૈ, વો ફિર પલટ કે વાપિસ આતા હૈ
છેલ્લા ઘણા વરસોના અવિરત, અતૂટ નિયમ મુજબ આજે પણ સવારના ચાર વાગે સ્વામી આનંદ તમારી આંખ ખુલી ગઈ. પાછલી આખી રાત અજંપાભરી રહી હોવાના કારણે આજે તમે સહજ તાજગીનો અનુભવ નહતા કરી શકતા. પરંતુ, નિત્ય નિયમ મુજબ પથારીનો ત્યાગ કરીને તમારી કુટિરની બહાર નીકળી દેવાધિદેવ મહાદેવના દુરથી દર્શન કરીને મંદિર, તમારી કુટીર તથા આશ્રમની પાછળ આવેલ કુવામાંથી પાણી ખેંચી અને તમે સ્નાનાદિ નિત્યકર્મ પરવારીને તૈયાર થઇ નિત્ય નિયમ પ્રમાણે યોગ અને ધ્યાનની પ્રક્રિયામાં જોડાયા. પરંતુ, આજે તમારૂ અંતરમન ભગવાનના નિરાકાર સ્વરૂપ સાથે એકરૂપ થવાના બદલે સતત વિચારોમાં ભટકતું હતું અને આજે મનને એકત્રિત કરવામાં તમને તકલીફ પડી રહી હતી.
અને અચાનક આજે તમને ખુદને પણ ખબર ન પડી અને તમારા માનસપટ ઉપર ગોસ્વામી આનંદથી સ્વામી આનંદ સુધીની સફર ઊજાગર થઇ. પચ્ચીસ વર્ષની નવયુવાન વયે એમ.એસ.સી. બોટનીમાં ગોલ્ડ મેડલ મેળવીને તમે ગોસ્વામી આનંદ એક મલ્ટીનેશનલ ફાર્મા કંપનીમાં સારા પગારની નોકરી પર લાગ્યા હતા અને મધ્યમવર્ગીય પરિવારના મા-બાપના એકના એક સંતાનની આવી સરસ પ્રગતિ જોઈ મા-બાપની આંખોમાં હર્ષાશ્રુ આવતા હતા અને ભગવાન પ્રત્યેનો અહોભાવ પ્રગટતો હતો. ત્રણ વ્યક્તિઓનો તમારો પરિવાર સુખમય જીવન પસાર કરતો હતો. સમય સમયનું કામ કરતો હતો અને નોકરી લાગ્યાના ત્રણેક વર્ષ બાદ તમારા પર કિસ્મતે ફરી મહેર કરી અને નોકરીમાં પ્રમોશન મળ્યું અને તમે અમદાવાદના સારા કહી શકાય એવા વિસ્તારમાં નાનકડા એક મકાનને ઘર બનાવવાના શમણા સાથે લોનથી ખરીદી લીધું અને એ જ વર્ષે તમારી જ જ્ઞાતિની છોકરી શિવાની સાથે તમે ગૃહસ્થજીવનમાં જોડાયા. જીવનચક્ર કોઈ પણ પ્રકારના અવરોધ વગર ચાલતું હતું અને અચાનક એક દિવસ જાણે કોઈની નજર લાગી ગઈ હોય એમ એક ઘટના બની અને તમારી જીવન નૌકા અસ્તવ્યસ્ત થઇ ગઈ. એક સવારે તમારા માતા-પિતા માટે નહાવાનું ગરમ પાણી મુકતા અકસ્માતે ગેસ સીલીન્ડર ફાટ્યો અને એ ગોઝારી ઘટનામાં તમારી પ્રેમાળ પત્ની નેવું ટકા દાઝી ગઈ. તમે તાત્કાલિક તમારી પત્નીને નજીકની સારી હોસ્પિટલમાં દાખલ કરી અને ડોક્ટરને તમારી પત્નીને બચાવવાની કાકલૂદી કરી. ડોક્ટરોએ પણ એમનાથી બનતા તમામ પ્રયત્નો કર્યા. પરંતુ, શિવાનીને બચાવી ન શક્યા અને એ દિવસે કુદરતને જો કદાચ હ્રદય હોત તો તમારા અને તમારા માતા-પિતાના રૂદનથી તેનું કાળજું પણ કદાચ કંપી ઊઠ્યું હોત અને આટલું ઓછું હોય તેમ તમારા સાસુ-સસરાએ કોઈના ચડાવામાં આવીને તમારા અને તમારા માતા-પિતા સામે શિવાનીને દહેજ ન આપવાના કારણે યોજના બધ્ધ રીતે મારી નાખી હોવાની પોલીસ ફરિયાદ દાખલ કરી અને પોલીસ કેસ થતા કંપનીના નિયમાનુસાર તમને કંપનીએ બરતરફ કર્યા અને પુત્રવધુના આકસ્મિક મૃત્યુના તથા તમારી નોકરી છૂટી જવાના બેવડા આઘાતમાંથી બહાર નહિ આવી શકેલ તમારા માતા-પિતા પોલીસ ફરિયાદનો વધુ આઘાત સહન ન કરી શક્યા અને તમારી પત્ની શિવાનીના અવસાન બાદ દશમા દિવસે જ તમારા પિતાનું હૃદયરોગના હુમલાથી અવસાન થયું અને આ ફાની દુનિયામાં તમે અને તમારી માતા, બસ બે જ જણ, એકબીજાનો સહારો બની રહ્યા. તમારા સાસુ-સસરાએ કરેલ પોલીસ કેસની કોર્ટમાં સુનાવણી ચાલી અને તમને તથા તમારી માતાને સાત વર્ષ સખત કેદની સજા કોર્ટે ફરમાવી તે દિવસે તમે છેલ્લી વખત તમારી માતાને ભેટીને રડ્યા હતા અને જેલની કાળકોટડીમાં જ તમને એક દિવસે સમાચાર મળ્યા કે હવે આ ફાની દુનિયામાં તમે એકલા જ રહી ગયા છો અને તમારી માતાએ પણ આ દુનિયા છોડી દીધી છે. જેલમાંથી જરૂરી પરવાનગી લઈને તમે તમારી માતાને જયારે મુખાગ્નિ આપી એ સમયે તમને ભગવાન પરથી ભરોસો ઉઠી ગયો હતો. ત્યારબાદ કુદરતે વધુ એક આઘાત આપ્યો અને લોનના હપ્તા સમયસર નહિ ભરી શકવાના કારણે બેંકે જપ્તીની કાર્યવાહી કરીને તમારું મકાન જપ્ત કર્યું. બસ એ પછી જેલવાસના તમારા દિવસોમાં ભાગ્યે જ કદાચ તમે કોઈની સાથે વાત કરી હશે.
સાત વર્ષનો સજાનો સમયગાળો પૂરો કરીને તમે જયારે જેલમાંથી મુક્ત થયા ત્યારે હવે ક્યાં જવું? શું કરવું? એ ગંભીર પ્રશ્નો તમારી સામે હતા અને તમે કોઈ જ પ્રકારનો વિચાર કર્યા વગર જેલવાસના સમયગાળાની તમારી કમાણીમાંથી નજીકના બસ સ્ટેન્ડ પર જે પહેલી બસ નજરે પડી તે બસમાં બેસી ગયા અને કંડકટરને છેલ્લા સ્ટોપની ટીકીટ આપવા કહ્યું અને તમે જુનાગઢ આવી ગયા. જુનાગઢ આવીને તમે બસ સ્ટેન્ડની પાસે આવેલ ચાની કીટલી પરથી ચા પીધી અને શૂન્યમનસ્ક બની સામે તાકી રહ્યા હતા. તમને ખુદને પણ ખબર ન પડી કે ક્યારે તમારી સામે શ્વેતકેશી સાધુ આવીને ઉભા રહી ગયા અને તમારી સામે મંદ મંદ સ્મિત કરવા લાગ્યા. એકાએક તમારૂ ધ્યાન સામે ઉભેલ વ્યક્તિ તરફ ગયું અને એ શ્વેતકેશી સાધુએ તમને સાથે ચાલવા જણાવ્યું અને કોઈ અદમ્ય શક્તિથી દોરવાઈને તમે એ સાધુની સાથે ચાલતા ચાલતા ગિરનારની તળેટીમાં એકાંતમાં આવેલ આશ્રમમાં આવી ચડ્યા. સમય પસાર થતો ગયો અને સમયની સાથે અજાણે તમારો અને એ સાધુની સાથે આત્મીય સંબંધ બંધાઈ ચુક્યો હતો. તમે એ જાણી ચુક્યા હતા કે એ શ્વેતકેશી સાધુ સ્વામી ચિદાનંદ તરીકે આસપાસના પંથકમાં ઓળખાતા હતા અને વનસ્પતિના ઔષધિય ઉપયોગો અંગે ઘણું જ સારૂ જ્ઞાન ધરાવતા હતા. ધીરે ધીરે પસાર થતા સમયની સાથે તમારા માનસપટ પર કુદરતે આપેલ ઘાવ રૂઝાઈ રહ્યા હતા અને સ્વામી ચિદાનંદની અનુભવી, ઉપદેશાત્મક વાણીએ ઘાવ પર મલમનું કામ કરતી હતી. અંતે તમે એ વાત સહજતાથી સ્વીકારી લીધી કે, ""જે કંઈ થાય છે તે ઈશ્વરની ઈચ્છાને આધીન જ થાય છે. મનુષ્યના હાથમાં માત્ર પ્રયત્ન કરવાનું જ લખેલ છે. પરિણામ ઈશ્વરે જે નિર્ધારિત કરેલ છે તે જ મળવાનું છે. મનુષ્ય દેહ ઈશ્વરને પામવા અને સમગ્ર પ્રકૃતિમાં રહેલ ઈશ્વરીય તત્વને ઓળખવા માટે મળે છે.'' અને અંતે તમે સ્વામી ચિદાનંદને તમારા આદ્યાત્મિક ગુરૂ તરીકે સ્થાપી તેમની પાસેથી યોગ અને ધ્યાનનો અભ્યાસ ઈશ્વરને પામવા અને ઓળખવા માટે શરૂ કરી દીધો અને સ્વામી ચિદાનંદે તમને ગોસ્વામી આનંદમાંથી સ્વામી આનંદ નું નામ આપ્યું. બાર વર્ષના સ્વામી ચિદાનંદના સાનિધ્ય બાદ વાનપ્રસ્થાશ્રમના આરે આવીને ઊભા રહેલ તમે એક અલગ  વ્યક્તિત્વ અને ઓળખ ધરાવતા થઇ ગયા હતા અને એક દિવસે સવારના યોગ અને ધ્યાનના અભ્યાસ બાદ સ્વામી ચિદાનંદે તમને આદેશાત્મક સ્વરે જણાવ્યું કે હવે તમારે અરવલ્લીની ગિરિમાળાઓમાં આવેલ આંબાઘાટા ગામે ગામથી દુર આવેલ ઓમકારેશ્વર મહાદેવના મંદિરમાં જવાનું છે અને બાકીનું જીવન ત્યાં યોગ-ધ્યાનના અભ્યાસ અને આસપાસના લોકોના હિતમાં, સમાજ સેવામાં પસાર કરવાનું છે. ગુરૂ આજ્ઞા શિરોમાન્ય રાખીને તમે ઓમકારેશ્વર મહાદેવના આ મંદિરમાં આવી ગયા હતા અને એ વાતને પણ આજકાલ કરતા બે દાયકા ઉપર સમય  થઇ ગયો હતો. તમે અહી આવીને સૌથી પહેલા તો મંદિરની આસપાસની વેરાન જગ્યા સાફ કરી અને ઉપયોગી ઔષધીય વનસ્પતિઓ ઉછેરી અને તમારા માટે પર્ણકુટીર બનાવી. સમય જતા આસપાસના ગામના લોકો મહાદેવના દર્શને આવતા થયા અને તમારા સ્વભાવથી પરિચીત થતા ગયા અને થોડાક જ સમયમાં તમારી સુવાસ આસપાસના પંથકમાં ફેલાવા લાગી અને આસપાસના લોકોનો ધતિંગ, દોરા, ધાગાના ભ્રમથી મુક્ત કરવાનું શરૂ કર્યું અને રોજબરોજની બીમારીમાં આયુર્વેદિક ઔષધીય ઉપચાર શરૂ કર્યા અને નિત્ય સાંજે ભક્તિભાવ ભર્યા ભજન તથા સત્સંગ. આ જ તમારો દૈનિક ક્રમ બની ગયેલ હતો.
પણ ગઈ કાલ સાંજે આજુબાજુના પંથકમાં અસામાન્ય કહી શકાય તેવી ઘટના બની ગઈ. શહેરથી અને શહેરની બદીથી દુર આવેલ આંબાઘાટા ગામમાં ગઈ કાલ સાંજે એક પરણિત યુવાન સ્ત્રીનું આકસ્મિક અવસાન થયું અને તે સ્ત્રીના શહેરમાં રહીને ભણતા નાના ભાઈએ તે સ્ત્રીના પતિ તથા સાસુ-સસરા વિરૂધ્ધ દહેજ મૃત્યુની પોલીસ ફરિયાદ દાખલ કરી અને આંબાઘાટા ગામમાં પહેલી વખત પોલીસ આવી અને તે સ્ત્રીના સાસરિયાને પકડી ગઈ.  પરંતુ, પોલીસ મથકે જતા પહેલા તે યુવાન તથા તેના મા-બાપે તમને મળવાની ઈચ્છા દર્શાવતા પોલીસ ઇન્સ્પેકટર સાહેબ તે લોકોને લઈને તમારા આશ્રમમાં આવ્યા અને તે યુવાન તથા તેના મા-બાપની આંખોમાંથી નીકળતા આંસુ અને તમારા પગ પકડીને તમને કરેલી કાકલુદીથી તમારૂં અંતરમન વ્યથિત થઇ ગયું હતું અને આ વ્યથામાં તમને એક પંક્તિ યાદ આવી ગઈ.
""ઈતિહાસ અપને આપકો દોહરાતા હૈ, વો ફિર પલટ કે વાપિસ આતા હૈ,
વોહી સમા વોહી પલ ફિરસે લાતા હૈ, ઈતિહાસ અપને આપકો દોહરાતા હૈ.''
અને પછી ધ્યાનમાંથી આંખ ખુલી ત્યારે સામેનું દ્રશ્ય થોડું ધૂંધળું લાગતું હતું. પછીથી તમને ખ્યાલ આવ્યો કે આંખ ભીની થઇ ગઈ છે. આંખ અને મોઢું ધોઈને તમે સીધા જ ઓમકારેશ્વર મહાદેવની સામે ગયા અને આટલા વર્ષોમાં પહેલી વાર મહાદેવને પ્રાર્થના કરી કે, ""હે દેવાધિદેવ, દયા કરજે બાપ, ખોટી કનડગતમાંથી બચાવજે. મારા નાથ, કોઈની એટલી પણ કસોટી ના કર કે જીવવાનું મુશ્કેલ થઇ જાય.''
ઈતિહાસ અપને આપકો દોહરાતા હૈ, વો ફિર પલટ કે વાપિસ આતા હૈ by આશિષ એ. મહેતા is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
Based on a work at http://www.gujjustuff.com.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://www.gujjustuff.com.
Posted by gujjustuff at 2:51 PM 0 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
Saturday, August 10, 2013
જીવનકા સફર ચાલતા હી રહેગા, જીંદગીકો હમેશા બદલતા હી રહેગા
સામાન્ય સંજોગોમાં પંખી પણ પ્રવેશી ના શકે તેવી અભેદ સુરક્ષા વચ્ચે આલીશાન કમરામાં મરણ પથારીએ પડેલા તમે રજની કવિશ્વર ઉર્ફે રજની ડોન તમારા મૃત્યુની પ્રતીક્ષા કરી રહ્યા હતા. છેલ્લા કંઈક કેટલાય દિવસથી અસહ્ય દર્દ અને પીડા તમે સહન કરી રહ્યા હતા. બીમારીના શરૂઆતના દિવસોમાં તો દર્દ સહન નહિ થતા તમે રજની ડોન સાંભળી પણ ના શકાય તેવી ચીસો પડતા હતા. બંને ફેફસા પૂરી રીતે ખલાસ થઇ ગયા હતા, બંને કીડનીઓ ખતમ થઇ ચૂકી હતી, લીવરમાં ઇન્ફેક્સન ફેલાઈ ગયું હતુ. પરંતુ, ધીરે ધીરે તમે દર્દથી આદી બની ગયા અને હવે તો તમે રજની કવિશ્વર ચીસો પડવાનું પણ બંધ કરી ધીધુ હતું. ડૉકટરે તો ક્યારનુંય જણાવી દીધું હતું કે બસ હવે જીવનના થોડા દિવસો છે. જે કંઈ કરવું હોય તે જલ્દીથી કરી લો. અત્યંત ધીમા અવાજે તમે તમારી બાજુમાં ઉભેલા તમારા ખાસ મિત્ર અને તમારા પડછાયા તરીકેની ઓળખ ધરાવતા તમારા ખાસ વિશ્વાસુ એવા પ્રદીપ તરફ જોઈને એકદમ ધીમા અવાજે કહ્યું, "એ પ્રદીપ, આજે છેલ્લી સિગારેટ પીવડાવી દે, દોસ્ત." અને આંખમાં આવેલા અંસુઓને પરાણે રોકી રાખીને પ્રદીપે તમને તમારી પસંદગીની ત્રિપલ 5 સિગારેટ સળગાવીને ધ્રુજતા હાથે તમારા મોઢામાં મૂકી અને તમે રાજની ડોન પ્રયત્નપૂર્વક સિગારેટનો એક ઊંડો કાશ ખેંચ્યો અને ઉધરસ ચડતા પ્રદીપે સિગારેટ લઇ લીધી અને ખાંસતા ખાંસતા જ તમે હાલ જ છોડેલા યા તો એમ કહો કે છૂટી ગયેલા સિગારેટના ધુમાડાથી રચાયેલા ક્ષણિક વાદળની આરપાર તમે તમારો વિતેલો પૂરો જીવનકાળ જોઈ રહ્યા હતા.
ગુજરાતના મોટા શહેરોમાંના એક શહેરના મધ્યમવર્ગીય વિસ્તારમાં યુવાન વયે ઇલેક્ટ્રોનીક્સનો સામાન વેચવા તથા રીપેરીંગની દુકાન ખોલીને તમે ઈમાનદારીથી જીવન જીવવાની શરૂઆત કરી હતી અને તમે તમારી આવડતથી ખુબ જ ટૂંકા સમયગાળામાં બહુ જ સારું કહી શકાય એવું નામ મેળવી ચુક્યા હતા અને આજુબાજુના વિસ્તારમાં રજની ઈલેક્ટ્રીશિયન તરીકે ઓળખાવા લાગેલ અને એ દિવસો શાંતિથી પસાર થઇ રહ્યા હતા. પરંતુ જો તે દિવસે એ ગોઝારી ઘટના ના બની હોત તો આજે તમે રાજની ડોન તરીકે ના ઓળખાતા હોત. નિયમિત પૂજાપાઠ કરવાના નિયમ વાળા ચુસ્ત બ્રાહ્મણ પરિવારમાં જન્મેલ તમે એકંદરે શાંતિપ્રિય વ્યક્તિ હતા અને એ દિવસે તમે તમારી દુકાને હજુ હમણાં જ આવ્યા હતા અને દિવાબત્તી કરીને તમે હાલમાં જ ફ્રી થયા હતા અને તમારી દુકાને એક અજાણ્યો વ્યક્તિ આવી ગયો અને અબે-તબેની ભાષામાં વાતની શરૂઆત કરતા એક ટેપરેકોર્ડર રીપેર કરવા આપ્યું. તમે રજની બહુ વિનમ્રતાથી જણાવ્યું કે, "સાહેબ, આમાં રીપેરીંગનો ખર્ચો માથે પડે તેમ છે." બસ તમારી એટલી જ સાચી વાત કહેવી અને તે આગંતુકે તમને માં સામે ગંદી ગાળ આપી અને એક ધોલ મારી દીધી અને વાત વધી પડી. તમે માં સામેની ગાળ સહન ના કરી શક્યા અને તમે એ આગંતુકની ફેંટ પકડી અને તેને વળતી ધોલ રસીદ કરી દીધી. આમ તો દીખીતી રીતે હિસાબ બરાબર થઇ ગયો હતો. પણ, એ આગંતુકે ખીસામાંથી છરો કાઢ્યો અને તમારા ઉપર વાર કર્યો પણ તમારી ચપળતાએ તમને બચાવી લીધા અને આ ઝપાઝપીમાં અનાયાસે જ સ્વબચાવમાં તમારા હાથે એ અજાણ્યો આગંતુક તમારી દુકાનના ઓટલા ઉપર મરી ગયો. બસ પછી અતુટ નિયમ મુજબ ઘટના બની ગયા પછી ડંડા પછાડતી પોલીસ આવી અને તમને પકડીને લઇ ગઈ ત્યારે તમને ખબર પડી કે તે અજાણ્યો માણસ આ વિસ્તારના પોલીસ ઇન્સ્પેકટરનો વંઠેલ દીકરો હતો અને આ આખા વિસ્તારના તમામ ખરાબ ધંધા તેના જ ઈશારા ઉપર અને તેના પોલીસ પિતાની મહેરબાનીથી ચાલતા હતા. તમને પોલીસે પોલીસ સ્ટેશનમાં બેરહમીથી માર્યા બાદ તમને કોર્ટમાં રજૂ કરવામાં આવ્યા. કોર્ટે તમને દશ દિવસના પોલીસ રિમાન્ડ આપ્યા. આ દશ દિવસના પોલીસ રિમાન્ડ દરમ્યાન પણ તમારા ઉપર બેસીતમ જુલ્મ ગુજારવામાં આવ્યા. ત્યારબાદ, કોર્ટે તમને જેલમાં મોકલી આપ્યા. જેલના કારાવાસે તમને ઘરમૂળથી બદલી નાખ્યા. એ જ સમયગાળામાં એક સ્થાનિક રાજકિય આગેવાન તમારી મદદે આવ્યા. પછી અનેક રાજકીય ખટપટો બાદ નવ મહિનાના જેલવાસ બાદ તમને જામીન મળ્યા અને તમે જેલમાંથી બહાર આવ્યા ત્યારે "ક્લ્લુ માંથી કાલીયા" બની ચુક્યા હતા. જેલમાં ગયો હતો રજની ઈલેક્ટ્રીશિયન અને બહાર આવ્યો હતો રજની ભાઈ. જેલમાંથી બહાર નીકળીને તમે તમારા ઘરે આવ્યા ત્યારે તમને એ જાણવા મળ્યું કે તમારા જેલવાસ દરમ્યાન તમારા ઘર-પરિવારની તમામ જવાબદારી તમારા ખાસ મિત્ર પ્રદીપે ઉપાડી લીધી હતી.
ઘરે આવ્યાના બીજા જ દિવસે તમે તે સ્થાનિક રાજકીય અગ્રણીને મળવા અને તેમનો આભાર માનવા તેમના ઘરે ગયા. તમને ઘરના દરવાજે આવેલા જોઇને તે રાજકીય આગેવાન ઉભા થઈને દરવાજા સુધી તમને લેવા આવ્યા અને તમે આભારવશ થઇ તેમને પગે લાગવા જતા હતા પણ તેણે તમને રોકી લીધા અને તે રાજકીય આગેવાને તમારા હાથમાં દશ હજારનું બંડલ પકડાવી દીધું અને કહ્યું હાલ કંઈ પણ બોલ્યા વગર રાખી લે ઘરમાં જે ઉધાર ઉછીના લીધા હોય તે પરત કરી દે અને કાલે શાંતિથી સાંજે મળવા આવ. રજની તમે એ રાજકીય આગેવાન પ્રત્યે એક અલગ જ લાગણી ધરાવતા થઇ ગયા હતા. એ દિવસે તમે તમારી દુકાને ગયા પણ કામમાં મન લાગતું નહતું અને બનેલી એ ઘટના તમારી આંખ સામેથી હટતી નહતી. બસ જ્યાં-ત્યાં દિવસ પસાર કર્યો પણ તમે એક વસ્તુની નોંધ જરૂર લીધી કે આજુબાજુના દુકાનદારો તમને રજનીની જગ્યાએ "ભાઈ" કહીને બોલાવતા થઇ ગયા હતા. મોડી સાંજે તમને પ્રદીપે સમાચાર આપ્યા કે, "રજની, તારી ઓળખ "ઈલેક્ટ્રીશિયન" થી બદલાઈને રજની "ભાઈ" ની થઇ ચુકી છે. તમારા હાથે અકસ્માતે જેનું ખૂન થઇ ગયેલું તેનો ત્રાસ દૂર થવાથી આખા વિસ્તારનાં તમામ રહીશો ખૂબ જ ખુશ હતા. બીજા દિવસે સાંજે તમે પેલા રાજકીય અગ્રણીને મળવા ગયા ત્યારે તેના ઘરના મેઈન હોલમાં તમે, પ્રદીપ અને તે રાજકારણી સિવાય કોઈ ન હતું. તે રાજકારણી વ્યક્તિએ તમને સીધું જ જણાવ્યું કે, "રજની, તું મારા માટે કામ કર. મારે તારા જેવા માણસની જરૂર છે." અને તમે તેમને ના ન કહી શક્યા. બસ બીજા જ દિવસથી તમે તે રાજકીય વ્યક્તિ માટે કામ કરવાનું શરૂ કરી દીધું. શરૂઆત કન્સ્ટ્રકશનના ધંધા  રાખવાથી કરી અને થોડા જ સમયગાળામાં તમે રજની તેના ખાસ માણસ બની ગયા.
બસ, એ પછીની નવરાત્રીમાં તમે જાહેર ગરબાનું આયોજન કર્યું અને લગભગ ચારેક રાત શાંતિથી ભક્તિમય રીતે વિના વિધ્ને પસાર થઇ ગઈ. પણ, પાંચમા નોરતાની રાતે ચોક્કસ કોમના કેટલાક છોકરાઓએ ગરબા રમતી છોકરીઓ પૈકીની એક છોકરીની મશ્કરી કરી અને એ છોકરી રડતી રડતી દોડીને તમારી પાસે આવી. તમે ઈશારાથી પ્રદીપને તે છોકારાઓને શાંતિથી જતા રહેવા સમજાવવાનું કહ્યું અને પ્રદીપ તેમને સમજાવવા ગયો. પણ તે લબરમૂછિયા પૈકીના એકે પ્રદીપની સામે હાથ ઉગામ્યો અને રજની તમારો પિત્તો છટક્યો. પરંતુ, માતાજીના નોરતા ના બગડે એ હેતુ માત્રથી તમે એ છોકારાઓને ચાલ્યા જવાનું જણાવ્યું અને નોરતા પત્યા પછી તમે એ તમામ છોકરાઓને શોધીને જે જગ્યાએ ગરબા રાખ્યા હતા તે જ જગ્યાએ ઊંધા લટકાવીને માર્યા. ફરી પાછો પોલીસ કેસ થયો પણ આ વખતે પોલીસે તમને હાથ પણ ના લગાડ્યો અને પૂરી અદબથી માનભેર કોર્ટમાં રજૂ કર્યા અને તમને ફરીથી કોર્ટે જેલમાં મોકલ્યા. આ વખતે જેલમાં જેલરથી લઈને વોર્ડન સુધીના તમામે તમને સલામ ભરી. બસ એ દરમ્યાન તમારા માતા-પિતાનું એક કાર અકસ્માતમાં મૃત્યુ થયું. જામીન પર બહાર આવી તમે તમારા માતા-પિતાની અંતિમક્રિયા પતાવી અને પાછા ધંધે લાગ્યા અને તમે તમારા ખબરીઓ દ્વારા જાણી લીધું કે તે કાર અકસ્માત આયોજનપૂર્વક કરાવવામાં આવ્યો હતો. થોડા સમયબાદ તમે તમારા માતા-પિતાના મૃત્યુ માટે જવાબદાર વ્યક્તિઓને શોધી નાખ્યા અને તેમને પણ આ દુઃખ ભરી દુનિયામાંથી છૂટકારો અપાવી દીધો.
સમય પસાર થતો ગયો, રાજકીય વગ, તમારી આવડત અને જીગરના કારણે તમે અંધારી આલમમાં એક મોટું નામ બની ગયા હતા અને તમારી ધાક વાગતી હતી. કાયદેસરના અને ગેરકાયદેસરના તમામ ધંધા તમારા ઈશારે ચાલતા હતા. બસ, આ જ સમયગાળામાં તમે જે ક્યારેક જ પીતા હતા તે ત્રિપલ 5 સિગારેટના તમે ચેઈન સ્મોકર બની ગયા. તમે પેલા રાજકીય વ્યક્તિને અનેક વખત ઇલેકશનમાં જીતાડ્યા અને એ સામાન્ય રાજકીય આગેવાન મંત્રીના પદ સુધી પહોંચી ગયા અને ઉમરની અવસ્થાએ તે પણ સ્વર્ગે સિધાવ્યા ત્યારે તમે ખૂબ જ રડ્યા હતા. પણ મન મક્કમ કરીને ફરીથી ધંધે લાગી ગયા હતા.
હમણાં જ બે મહિના પહેલા તમને કફમાં લોહી પડ્યું ત્યારે ટોટલ બોડી ચેકઅપ કરાવ્યો ત્યારે તમને ખબર પડી કે તમને ફેફસાનું લાસ્ટ સ્ટેજનું કેન્સર છે અને બંને ફેફસા પૂરી રીતે  ખલાસ થઇ ગયા હતા તેમજ બંને કીડની ખતમ થઇ ચૂકી હતી, લીવરમાં ઇન્ફેક્સન ફેલાઈ ગયું હતું. બચવાની કોઈ જ આશા નથી. પ્રદીપે તમારા માટે તમારા રૂમમાં જ મીની-હોસ્પિટલ બનાવી દીધી હતી અને પ્રદીપ તથા એના જેવા જ તમારા ખાસ વિશ્વાસુ ચોવીસ કલાક તમારી પડખે કેટલાય દિવસથી ઊભા હતા. તમને તમારો જીવન કાળ યાદ આવી જતા તમારા જુના મિત્ર અજયની શાયરી યાદ આવી ગઈ.....
"જીવનકા સફર ચાલતા હી રહેગા, જીંદગીકો હમેશા બદલતા હી રહેગા,
ચાલના પડેગા તુમકો, બીના રુકે બીના થકે આખરી પડાવ આને તક."
તમારી ખાંસી અટકી જતા તમે ધીમા અવાજે કહ્યું, "પ્રદીપ, બધું સાચવી લે જે." અને એક ડચકુ ખાઈ ગયા.
અને પછી તમે જોતા હતા કે પ્રદીપ અને તમારા બીજા ખાસ માણસો રડી રહ્યા હતા. ડોકટરે ચાદર મોઢા ઉપર ઓઢાડી દીધી. તમે જોઈ રહ્યા હતા એક નિશ્ચેતન શરીર કે જેણે રજની કવિશ્વર તરીકે જન્મ લીધો, રજની ઈલેક્ટ્રીશિયન તરીકે જિંદગી શરૂ કરી, રજની ભાઈ તરીકે ઓળખાયો અને રજની ડોન તરીકે મૃત્યુ પામ્યો.
જીવનકા સફર ચાલતા હી રહેગા, જીંદગીકો હમેશા બદલતા હી રહેગા by આશિષ એ. મહેતા is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
Posted by Ashish Mehta at 6:00 AM 2 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
Friday, July 26, 2013
દિશા એ જ છે અને દશા એ જ છે, પ્રાચીનથી અર્વાચીન કથા એ જ છે
રોજની જેમ જ આજે પણ તમે સાંજના સાતેક વાગ્યાથી એની રાહ જોઈ રહ્યા હતા, વેદપ્રકાશ અને તમારી સાથેના બારએટેન્ડરે તમને આ રીતે કોઈની રાહ જોતા આજ સુધી ક્યારેય ન જોયા હોવાથી એ બિચારો નવયુવાન સુરેશ અકળાયો હતો. જીવનમાં પાંચ દાયકાની મજલ પસાર કરીને ચોપ્પનમા વર્ષમાં પ્રવેશી ચુકેલા તમે વેદપ્રકાશ આશરે છેલ્લા ત્રીસેક વર્ષથી તો માયાનગરી મુંબઈના પરા સમા બોરીવલ્લીમાં આવેલ "ઈગલ બાર"માં બાર મેનેજરની નોકરી કરતા હતા અને તમે ઈગલ બારને જ તમારું નિવાસ સ્થાન બનાવી રાખ્યું હતું. તમારા સિવાય તમારા ભૂતકાળની કદાચ આખા મુંબઈમાં કોઈને કશી જ ખબર ન હતી અને હવે તો તમે પોતે પણ તમારો ભૂતકાળ લગભગ ભૂલી જ ગયા હતા. પરંતુ, હમણાં હમણાંથી આશરે આઠેક વાગે નિયમિત રીતે આવતો એ નવો યુવાન ગ્રાહક, કોણ જાણે કેમ? તમારા વિચારોનું કેન્દ્ર બિંદુ બની ગયો હતો. રોજ આંઠ વાગે આવવું, એ જ ખૂણાના ટેબલ ઉપર બેસવું, એકાદ ગ્લાસનો ઓર્ડર આપવો અને જાણે કેટલાય વિચારોના વમળમાંથી બહાર આવવા મથતો હોય તેમ સિગરેટના કશ છોડેલા ધુંવામાંથી એકીટશે સામેની દીવાલને તાકી રહેવું અને આશરે સાડા નવના સુમારે બીલ પે કરીને નીકળી જવું. બસ, આ જ એનો નિત્યક્રમ બની ગયેલો અને આથી જ, તમે વેદપ્રકાશ આજે નક્કી કરીને રાખ્યું હતું કે, આજે તો એની સાથે વાત કરાવી જ છે.
અને તમારા કાંડે બાંધેલી રિસ્ટવોચમાં આંઠ વાગ્યા અને તમારી નજર ઈગલ બારના દરવાજા પર પડી અને તમે જેની રાહ જોતા હતા તે ઈગલ બારમાં દાખલ થઈને તેના નિયત ટેબલ પર ગોઠવાઈ ગયો અને રોજની જેમ જ તમારા બાર એટેન્ડન્ટ સુરેશે એની પસંદગીનો ગ્લાસ ભરી દીધો અને સર્વ કરવા માટે બાર બોયને આપી દીધો. થોડીક મિનીટો જવા દઈને તમે વેદપ્રકાશ તમારા આસિસ્ટંટને કાઉન્ટરની જવાબદારી સોંપીને ખૂણાના ટેબલ તરફ જવા ઉપડ્યા અને તમને આમ આજે અચાનક પોતાના ટેબલની આટલી નજીક આવેલા જોઇને તેની આંખોમાં એક અજીબ પ્રકારનો ભાવ દેખાયો અને ઉંમરના અનુભવે તમે વેદપ્રકાશ જાણી લીધું કે, "એને એના એકાંતમાં તમારા આવવાથી ખલેલ પહોંચી છે." પરંતુ, અત્યંત પ્રેમાળપણે તમે એને પૂછ્યું, "શું હું અહિયાં આજે તમારી સાથે બેસી શકું છું?" અને એની સંમતિની રાહ જોયા વગર જ, તમે એની સામેની ખુરશીમાં ગોઠવાઈ ગયા અને એનું બારીકાઈથી નિરીક્ષણ તમારી અનુભવી આંખે કરવાનું શરુ કરી દીધું. સારા અને મધ્યમ વર્ગનો લાગતો એ યુવાન ટોલ, ડાર્ક એન્ડ હેન્ડસમ ન હતો. પરંતુ, સાવ સામાન્ય પણ ન હતો. સારા કહી શકાય તેવા ઓફિસવેર પહેરેલા હતા, પગમાં લોકલ બ્રાંડના શુ સારી રીતે પોલીશ કરેલ હતા, ક્લીન શેવ ચહેરો અને આંખમાં કંઈક અજંપો. આટલું માર્કિંગ કાર્યા પછી તમે એને સીધું જ પૂછ્યું, "તમે રોજ આ જ સમયે અહી આવો છો અને રોજ એ જ ઓર્ડરનું રીપીટેશન કરો છો. કંઈક તકલીફમાં છો? જો તમારો જવાબ હા હોય તો મને એક મિત્ર ગણીને કહી શકો છો." અને જાણે આવી કોઈ ક્ષણની રાહ જોઇને બેઠો હોય તેમ એની આંખમાં પાણી ભરાઈ આવ્યા અને મહામહેનતે રુદન દબાવી રાખીને એને તમારી સાથે એની અંગત વાત શેર કરી, અને સમય સમયનું કામ કરતો ગયો અને તમે વેદપ્રકાશ એની "કહાની" સાંભળતા ગયા. ઘડિયાળ ક્યારનીય સાડા નવનો સમય બતાવી ચુકી હતી અને હવે તો બારમાં ગ્રાહકોનું આવવાનું પણ બંધ થઇ ગયું હતું અને એ યુવાનની સંપૂર્ણ વાત જયારે તમે પૂરી ધ્યાનથી સાંભળી ત્યારે સાડા દશ થવા આવ્યા હતા અને એની વાત શાંતિથી સંભાળીને તમે બહુ જ પ્રેમપૂર્વક એના ખભે હાથ મુકીને દિલાસો આપ્યો કે, "મિત્ર આ કાંઈ મોટી વાત નથી. સંસારમાં આવું ચાલ્યા જ કરે અને આમ જો તું રોજ તારા ઘરે મોડો જ જઈશ તો તારી પત્ની તારા પર વહેમ કરશે જ. દોસ્ત, સ્ત્રીને તો પૂરી રીતે ભગવાન જ સમજી, સમજાવી શકે. આપણે તો માત્ર સ્ત્રીને સમજાવવાનો પ્રયત્ન જ કરી શકાય. પણ દોસ્ત જે સ્ત્રીને તેં તારી પત્ની તરીકે સ્વીકારીને જેની સાથે તેં જીવન જીવવાનું નક્કી કર્યું  છે એને રોજ કહેવા જેવું તમામ સાચું જ કહી દેવાનું અને એને દિલથી પ્રેમ કરવાનો. એ તને પ્રેમ કરે છે કે નહિ એ નહિ વિચારવાનું. તારી પત્ની તારા પરિવારને સાચવે છે ને. બસ, ક્યારેક વધારે પડતો પ્રેમ પણ ઝઘડાનું કારણ બને છે. દોસ્ત, કાલથી ઓફીસથી સીધો જ ઘરે જજે અને તારા પરિવાર સાથે સમય પસાર કરજે. થોડા દિવસોમાં તારી પત્નીને તારાથી કોઈ જ ફરિયાદ નહિ રહે અને એક વાત યાદ રાખ, પ્રેમ કરો તો પ્રેમને અભિવ્યક્ત કરવો પણ જરૂરી છે. જા દોસ્ત, આ બાર તારા જેવા માણસ માટે નથી. જા દોસ્ત તારા પરિવાર સાથે મજા કર."
અને તમે, વેદપ્રકાશ એને વિદાય આપીને પાછા તમારા ભૂતકાળમાં ખોવાઈ ગયા અને કોઈ શાયરની પંક્તિ યાદ આવી ગઈ,
"દિશા એ જ છે અને દશા એ જ છે, પ્રાચીનથી અર્વાચીન કથા એ જ છે."
વેદપ્રકાશ, એ વાત તો માત્ર તમે જ જાણો છો કે જે દિલાસો અને સલાહ તમે તમારા હાલ જ બનેલા મિત્ર અનુભવને આપી જો એ જ વાત આજથી ત્રીસ વર્ષ પહેલા તમે તમારી જાતને આપી હોત તો કદાચ આજે, આ માયાનગરી મુંબઈમાં તમે એકલા ન હોત અને તમારા વતનમાં તમારા પરિવાર સાથે હોત અને જો કદાચ આજે તમારો દિકરો હોત તો એ પણ આજે આટલી જ ઉમરનો અનુભવ જેવો જ હોત. પણ જો, તમે આજથી ત્રીસ વર્ષ પહેલા તમારી પત્નીની રોજની કચકચથી કંટાળીને તમારું ઘર છોડીને મુંબઈ આવ્યા ન હોત તો.
બસ બાર બંધ થવાનો સમય થયો અને તમને આજે ત્રીસ વર્ષ પછી તમારા ઘરની યાદ આવી અને આંખ છલકાઈ ગઈ અને તમે વિચારવા લાગ્યા શું આજે પણ મારો પરિવાર, મારી પત્ની મને યાદ કરતા હશે? કે પછી મને મૃત્યુ પામેલ ગણીને મને ભૂલી ગયા હશે?
વેદપ્રકાશ, હજુ પણ ખાસ મોડું નથી થયું, તપાસ કરો કદાચ હજુ પણ તમારી પત્ની તમારી રાહ જોતી હોય? કદાચ સમયની સાથે તમારી પત્નીને પણ એની ભૂલનો અહેસાસ થયો હોય.....
દિશા એ જ છે અને દશા એ જ છે, પ્રાચીનથી અર્વાચીન કથા એ જ છે by આશિષ એ. મહેતા is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
Posted by mapatel at 6:00 AM 0 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
Saturday, December 19, 2009
જીંદગી સમાધાન માટે નથી, સંઘર્ષ માટે છે અને આજે ભલે હું પાંગળો લાગું પણ એ સમય માત્રનો ભ્રમ છે. મારે જીંદગીને મારી રીતે જ જીવવી છે અને હું જીવું છું અને આગળ પણ જીવતો રહીશ. ગાંધી આશ્રમના ઓવારે બેસીને આકાશ આવું વિચારતા બબડે જતો હતો. એ અહીં આવ્યો તો હતો આત્મહત્યા કરવા, પણ કોણ જાણે કેમ હવે એનું મન લડી લેવાના મુડમાં હતું.
સાંજના છ થવા આવ્યા છે ને વોચમેન જમીન પર લાકડીને ઠપકારતા ઠપકારતા બધાને બહાર નિકળવા બુમ પાડે છે અને આકાશ પણ ઉઠે છે મન ના હોવા છતાં. પહેલાં તો સમજ ના પડી કે આ શું છે? પછી થયું કે આશ્રમ બંધ થવાનો સમય હશે. પણ, એણે જોયું કે લોકો તો અંદર આવી રહ્યા છે મસ્ત ફુલગુલાબી થઈ ને... એટલામાં એનાથી થોડે દુર બેઠેલ એક અપંગ વ્યક્તિ પોતાની કાખઘોડી સંભાળતા બોલ્યો, "મેનેજમેન્ટ માટે પૈસા તો કાઢવા પડે ને... સાંજે ટિકિટ હોય છે." અને આકાશ સમજી ગયો કે હવે ઉઠવું જ પડશે, ને એને એકદમ વિચાર આવ્યો પેલો અપંગ માણસ મને અત્યાર સુધી કેમ ના દેખાયો... શું એ મને બબડતો સાંભળી ગયો હશે અને જાણી ગયો હશે કે હું અહીં મરવા આવ્યો તો ને હવે વિચાર બદલી કાઢ્યો છે... ત્યાં તો વોચમેનની લાકડીનો અવાજ ઘેરો થયો ને એ ઉઠ્યો. બહાર આવી થયું કે ટિકિટ લઈ ફરી અંદર જઉ પણ પેલા વિકલાંગને ટિકિટ માટે લાઈનમાં ઉભેલ જોઈ એનું મન પાછું પડ્યું ને બાઈકની ચાવી ઘુમાવી દીધી, પણ, જવું ક્યાં એ પ્રશ્ન ઉઠ્યો ના ઉઠ્યો ત્યાં તો બાઈક ગાંધી બ્રીજ તરફ વળી ચુકી હતી.
ગાંધી બ્રીજ આકાશ અને તેના મિત્રોનો અડ્ડો હતો. આજથી બે વર્ષ પહેલાં અહીં મિત્રોની મહેફીલ રાતના બાર સુધી જામેલી રહેતી અને પેટ્રોલીંગ માટે નિકળતી પોલીસ-વાન આવે એ પહેલાં ઈન્કમ-ટેક્ષ પર પહોંચી ચા પીને છુટા પડતા. આજે તો એ મહેફીલના બધા દોસ્તો એટલા વ્યસ્ત છે એમની જીંદગીમાં કે બધા પાસે મોબાઈલ છે પણ કોલ બહુ ઓછા કરે છે, ફ્રીો એસએમએસ કરતી વખતે તો લાગતુ તુ કે જાણે દુરી છે જ નહીં પણ જેવી આ સ્કીમ બંધ થઈ કે દુરી જ દુરી... એને બધાની બહુ યાદ આવતા I miss u lot કહેવામાં આવતું તો બધાનો એક સરખો જવાબ મળતો ટાઈટ રહે છે... ફ્રી જ નથી થવાતું... પણ he knows to all of them એ અળખામણો થયો છે એમના માટે, ફીલ્ડમાં હજુ તો બચ્ચા છે ને ટકી રહેવા આકાશ સાથે નાતો તોડવો જરૂરી છે. બાઈકની સ્પીડ સાથે એનું મન ભૂતકાળમાં ગરક થવા માંડ્યું.
આકાશનું મન યાદ કરવા લાગ્યું કે આજથી બે વર્ષ પહેલાં બધાનું ભણવાનું પત્યું ને મહિનામાં જ બધાને જોબ મળી ગઈ હતી. એક નવું ન્યુઝ પેપર ચાલું થતાં જર્નાલીઝમની ડિગ્રીના જોરે રાજ બુધવારની પુર્તીનો કો-એડીટર થયો, શ્યામ અને રઘુ રિપોર્ટર અને હું ચર્ચા-પત્રનો એડીટર અને કોમકોલમીસ્ટ બન્યો બુધવાર-રવિવારની પુર્તીનો. અમારી ચંડાળ ચોકડીને એક જ જગ્યાએ જોબ મળી એટલે બધા ખુશ હતા. પણ જેમ જેમ સમય વહેવા લાગ્યો તેમ તેમ ખબર પડવા લાગી કે we all r nothing but servants of management... તેઓ કહે એટલું જ લખવાનું... મારા સિવાય બધા જ માટે તે સહજ હતું, કેમકે બધા માં વફાદારીના ગુણ હતા, જ્યારે મારામાં પહેલેથી જ બળવાખોરીની ભાવના... તેથી મને બે થી ત્રણ વખત ટોકવામાં આવ્યો... અમારી નોકરી નો તો વિચાર કરો, કહીએ એટલું જ લખો તો આપણા હિતમાં છે... તમે રાજકારણ વિષે લખો પણ પક્ષ વિષે નહીં, ધર્મ વિષે લખો પણ એના નામે ચાલતા ઘતિંગ ને મારો ગોળી, મુલ્યો-સંસ્કૃતિ બાબતે લખો પણ તુલનાત્મક રીતે નહી.....
આવી જ રીતે નાત-જાત, ઉંચ-નીચ, અમીર-ગરીબ, સવર્ણ-અવર્ણો, લોકશાહી-સામંતશાહી-રાજાશાહી જે કાંઈ લખવું હોય તે લખી શકાય પણ એમની શરતે... નહીં તો એડીીટીંગ ટેબલ તો હતું જ, એ જાણે મારા વિચારોના હાર્દને કાઢવા જ બનાવ્યું હોય એમ સતત મારા વિચારોનો છેદ ઉડાડતું રહ્યું અને વ્યક્તિ સ્વતંત્રતા અને નાત-જાત, લીંગભેદ, અમીર-ગરીબ વગરની સમાનતામાં માનવા વાળો હું ગુંગળાવા લાગ્યો. મને એ સમજાતુ નતું કે શા માટે પેપર ચલાવવામાં આવે છે.. શા માટે ખુલ્લો મંચ છે અમારૂં પેપર કહી લોકોને છેતરવામાં આવે છે... અને મેં જોબ છોડી દીધી.
ત્રણ મહિના બેકાર રહ્યો એટલે કંટાળીને ગામ જતો રહ્યો. માંડ અઠવાડીયું થયું હતું ને મિસ રેણુ નો કોલ આવ્યો.
'હલ્લો, મિ. આકાશ.. I m miss renu from ‘SAMAJ-DARPAN’ NGO. અમે તમારી કોલમના રસિયા હતા પણ કોલમ બંધ થઈ તો અમે બેચેન થઈ ઉઠ્યા. પ્રેસ પર કારણ જાણવા ફોન કર્યો તો જાણવા મળ્યું કે તમે જોબ છોડી દીધી તેથી દુઃખ થયું. પણ, થોડા સમય પછી જોબ છોડવાનું કારણ સુત્ર થકી જાણવા મળ્યું and so if u r interested to join us, અમને ગમશે.'
અને મેં કહ્યું, 'બોલો ક્યારથી આવું?'
ને જવાબ મળ્યો, 'કાલથી'
અને મેં પુછ્યું, 'ઓફીસનો ટાઈમ શું?'
'કાલે દસ વાગે હું હાજર હોઈશ, બોલો સરનામું...'
અને હું આકાશ 'સમાજ-દર્પણ'નો એડીટર થઈ ગયો. પરંતુ સમય જતાં લાગણી થઈ કે મારા બોસ મિસ રેણુને મારા કામ કરતાં મારામાં વધારે interest છે...
અને યૌવન હેલે ચઢી, કહેવાતા બુદ્ધીજીવીઓની જેમ સંવાદથી સવાવન સુધી ક્યારે પહોંચી ગયા હોત એ ખબર પણ ના પડી હોત પણ મારા મુલ્યો વચ્ચે આવ્યા અને એમાં પણ કોઈ અગમ્ય કારણસર NGO બંધ કરવાની આવી અને મિસ રેણુ વિદેશ જતી રહેવાની હોઈ મને પરણીને વિદેશ આવવાનો વિવેક કરતી ગઈ પણ મેં એટલું જ કહ્યું કે,
'પરણીને અહીં પણ રહી શકાય'
તો જવાબ મળ્યો, 'જે દેશમાં સેવાની કદર નથી થતી ત્યાં નથી રહેવું.'
'આ મેનેજમેન્ટનો પ્રોબ્લેમ છે નથી કે કદરનો'
'એ જે હોય તે પણ પાપાનો નિર્ણય આખરી નિર્ણય હોય છે અને એમને આપણા સંબંધનો પ્રોબ્લેમ નથી, જો તું સાથે આવતો હોય તો...'
અને હું એટલું જ બોલી શક્યો હતો, 'તો છુટા પડવું વધુ યોગ્ય રહેશે.'
અને ફરીથી બેકારી આવી. દોઢ વર્ષમાં ત્રીજી જોબ શોધવાનો વખત આવ્યો. મળી તો ગઈ પણ ખાલી પૈસા માટે કામ કરતો હોઉં એવું ફીલ થવા લાગ્યું, પણ, હવે જીવવા માટે પૈસાની જરૂરત ને અવગણવા જેટલો નાદાન નહતો રહ્યો. પૈસો મુલ્યો ઘડી પણ શકે છે અને બગાડી પણ શકે છે એ સારી રીતે જાણતો થયો હતો. ધીરે ધીરે મન હતાશ થવા લાગ્યું. મિત્રો મળતા તો મન વગરના લાગતા. બધાને હું મુર્ખ લાગતો. પહેલી જોબ છોડવા કરતા વિદેશ જવાનો ચાન્સ જવા દીધો એટલે...
લેખો છાપવા કોઈ પ્રેસ તૈયાર ના થયું. પ્રકાશક પાસે છાપવા જેટલા પૈસા ન હતા અને જે છાપવા તૈયાર હતા તે એમની શરતે... અને ધીરે ધીરે ડીપ્રેસન વધવા લાગ્યું, લાગતું કે વેડફાઈ રહ્યો છું. મુલ્યોનો છેદ ઉડાડી કોમ્પ્રો કરે તો દુનિયા આખી સાથે થવા તૈયાર હતી પણ... અને આત્મહત્યાનો નિર્ણય લઈ લીધો. છેલ્લી વાર એના મુલ્યોના પ્રણેતાના આશિષ માટે સાબરમતિ આશ્રમ આવ્યો અને આખા આશ્રમમાં કોરી આંખે ફરી વળ્યો, જાણે કશુંક ખોયેલું શોધી ના રહ્યો હોય... ને છેલ્લે ઘાટના બાંકડે આસોપાલવની છાયામાં બેસી નદીના પાણીને એકી નજરે જોઈ રહ્યો, એના હોઠેથી અસ્પષ્ટ શબ્દો ફુટતા રહ્યા બબડાટ બની, ને થોડી વાર પછી પગથીયા ઉતરતા એક ચુકાયું ત્યાં કોક રણક્યા જેવું લાગ્યું તું કે,
'જોજો ભાઈ સંભાળજો નદી ગાંડી થઈ છે, ઉધારના પાણીએ...'
ને સુભાષ બ્રિજ પર નિયોન લાઈટના પ્રકાશમાં નર્મદાના પાણીથી છલકાઈ રહેલી સાબરમતિને આકાશ જોઈ રહ્યો.. એને થયું કે નદીએ પણ ઉધારના પાણીથી ચલાવવું પડે છે તો હું તો માણસ છું, સંસ્કૃતિને ઘડનારી નદી અને મુલ્યોને માટે લડનાર હું, અમારા બન્નેની નિયતિ સરખી જ છે...
લેખકઃ યતિન ચૌધરી, મુંબઈ
એડીટરઃ અજય એમ. પટેલ
Posted by gujjustuff at 6:00 AM 1 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા, મનન-ચિંતન
Wednesday, December 2, 2009
"આ જીવન કેરી નદીના બે કિનારા હોય છે, કોઈ મીઠા જળ તણા તો કોઈ ખારા હોય છે."
ઈંતજાર કરતી તમારી આંખોમાં એક ચહેરો દેખાયો અને ઈલિયાસ તમારા ચહેરા પર એક ચમક આવી ગઈ. વિના કોઈ પ્રયત્ને તમારા હોઠો પર એક પ્રેમાળ મુસ્કાન આવી ગઈ. આમ તો આ રોજનો ક્રમ થઈ ગયો હતો. અમદાવાદ શહેરના રૂપાલી સિનેમાની સામેના સરદાર બાગમાં રોજ સાંજે છ વાગે તમે ઈલિયાસ મીનાવાલા આવીને બેસતા અને તમારી મિત્ર, તમારી પ્રેમિકા અને જેને તમે તમારા જીવનની હમસફર બનાવવા ઈચ્છો છો તે રેહાના પઠાન તેની હંમેશની આદત મુજબ તમને ચિડવવા તમને પંદરથી વીસ મીનીટ રાહ જોવડાવતી અને પછી આવતી અને તમને પોતાની એક આગવી અદાથી મોડા પડવા બદલ સોરી કહેતી.
પણ આજે રેહાનાની ચાલ કંઈક જુદી જ હતી. હા, રેહાના લાલદરવાજા વિસ્તારની શ્રીમતી સદગુણા આર્ટસ કોલેજમાં બેચલર ઓફ આર્ટસના ત્રીજા વર્ષમાં અભ્યાસ કરતી તમારી પ્રેમિકા, પોતાની કોલેજની બ્યુટી ક્વીન ગણાતી હતી અને કંઈક કેટલાય યુવાનો તેના સૌંદર્ય અને ચાલ પર ફીદા થઈ ગયા હતા. લાંબા કાળા વાળ, અણિયાળી આંખો, અણિદાર નાક, સદાય હસતો ચહેરો, પૂરતી ઊંચાઈ અને મધ્યમ બાંધો ધરાવતી ગૌરવર્ણી રેહાનાની ચાલ પણ મસ્ત અને બેફિકરી હતી. પરંતુ, આજે ઈલિયાસ તેની ચાલમાં કંઈક ચિંતા સ્પષ્ટપણે તમે જોઈ શકતા હતા. આજે રેહાનાએ તમને સોરી ન કહ્યું પણ એક ટુંકી મુલાકાતમાં જણવ્યું કે તેના અબ્બા કે જે શહેરના અગ્રગણ્ય રાજકારણી વ્યક્તિઓમાંના એક છે તેવા આફતાબ પઠાને તમને આવતી કાલે સાંજે તેમના ઘરે મળવા બોલાવ્યા છે.
ઈલિયાસ મીનાવાલા આ મુલાકાતનું પરિણામ કદાચ તમે પહેલેથી જ જાણતા હતા. અમદાવાદ શહેરના જમાલપુર વિસ્તારમાં એક નાનકડું મકાન, પ્રાઈવેટ કંપનીમાં મહિને રૂપિયા આંઠ હજાર જેવો ટૂંકો પગાર ધરાવનાર મધ્યમવર્ગીય ઈલિયાસ તમે ઊંમરમાં તો રેહાનાથી બે જ વર્ષ મોટા હતા અને સાથોસાથ આકર્ષક અને દેખાવડા પણ ખરા જ. પરંતુ, તમને ખબર હતી કે આફતાબ પઠાનની દોમદોમ સાહ્યબીની સામે તમારી મધ્યમવર્ગીયતા એક ગરીબીથી વિશેષ કાંઈ જ ન હતી. એટલે જ તમારા આ સાચા પ્રેમ પર બહુ જ ટૂંકા સમયમાં પૂર્ણવિરામ મૂકાશે એવી ભીતિ સાથે તમે ભારે હૈયે રેહાનાથી છુટા પડ્યા અને તમારા બાઈક પર તમારા બે રૂમ-કિચનના મકાનમાં ગયા.
પણ, ઈલિયાસ આવતી કાલ સાંજે તમે રેહાનાના અબ્બા આફતાબ પઠાનને મળવા જરૂરથી જજો. માણસ પોતાનું ભવિષ્ય જોઈ નથી શકતો, ઈલિયાસ. એટલે જ તમે નિરાશ થાવ છો. પરંતુ, તમને ખબર નથી કે આફતાબ પઠાને તેના સુત્રો દ્વારા તમારા વિશેની રજેરજ માહિતી મેળવી લીધી છે અને આફતાબ પઠાન તમારી ઈમાનદારી, ખમીરી અને હોંશિયારી પર આફરીન થઈને અત્યારે એ સાચા મુસલમાન પોતાની લાડલી દિકરી રેહાનાનો હાથ તમારા હાથમાં આપવાનું વિચારી રહ્યા છે અને તેમને તમારામાં પચીસ વર્ષ પહેલાનું પોતાનું પ્રતિબિંબ દેખાઈ રહ્યું છે. માટે જ ઈલિયાસ કોઈ પણ પ્રકારની ચિંતા રાખ્યા વગર તમારા પ્રેમ અને તમારી પ્રેમિકા પર વિશ્વાસ રાખીને આવતી કાલે આફતાબ પઠાનને મળવા જરૂરથી જજો.
લેખકઃ આશિષ એ. મહેતા
એડીટરઃ અજય એમ. પટેલ
Posted by gujjustuff at 6:00 AM 0 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
Saturday, November 28, 2009
"દેખાય છે જે પહેલી નજરે તે બધું જ સત્ય નથી હોતું, કેટલાક બીડાયેલા કમળોમાં ભમરા પણ હોય છે."
હાઈહીલના સેન્ડલ પહેરીને તમે કુ. ચિંતન, અમદાવાદ શહેરના ગુલાબ ટાવર રોડ પર આવેલ વૈભવ સોસાયટીના વિભાગ ૩ ના બંગલા નંબર ૪૬ નો ઝાંપો ખોલીને બહાર આવી, તમારૂં ટી.વી.એસ. સ્કુટી ચાલુ કરી સોસાયટીના મુખ્ય દરવાજેથી જાહેર રસ્તા તરફ વળ્યા અને તમારી અપેક્ષા મુજબ જ ડાર્ક બ્લેક ગ્લાસ મઢેલી બ્લેક હેલમેટ પહેરીને આવતો એક મજબૂત બાંધાનો સારી એવી ઉંચાઈ ધરાવતો અને થોડોક શરીરે ભારે કહી શકાય તેવો યુવાન તેના પલ્સર બાઈક પર સોસાયટી તરફ વળ્યો. તમને ખબર હતી કુ. ચિંતન કે એ બાઈક ચાલક પણ એ જ બંગલામાં જવાનો છે જ્યાંથી હજુ હમણાં જ તમે વિદાય લીધી છે. તમે તેને નામથી ઓળખતા હતા. એ યુવાન હતો અભિજીત મહેતા.
એક જ બંગલામાં આવન-જાવન કરતા કું. ચિંતન તમારા અને અભિજીત વચ્ચે સીધો કોઈ જ સંબંધ ન હતો. છતાં પણ એક તાર્કિક સંબંધ હતો, જે નકારી શકાય તેવો તો નહતો જ. તમે બંને, એ બંગલાના માલિક અને અમદાવાદ શહેરના નાસ્તા બજારમાં જેમનું આગવું નામ છે તેવા શેઠ શ્રી ધીરજલાલ પુરોહિતના બંને બાળકોને ભણાવવા આવતા પ્રોફેશનલ ટીચર્સ હતા, એટલે તમે બંને એ નાતે પ્રોફેશનલ કલીગ હતા. ફરક એટલો જ હતો, કુ. ચિંતન કે તમે શેઠ ધીરજલાલની નાની દિકરી મનસ્વીને ભણાવતા આવતા હતા, જ્યારે અભિજીત મહેતા ધીરજલાલ શેઠના મોટા દિકરા હર્ષલને ભણાવવા આવતો હતો. સોસાયટીના દરવાજે પરસ્પર ક્રોસ થતા એક બીજાને જોયા ન જોયા કરીને પોત-પોતાની દિશાઓમાં જતા રહેવું એ તમારો એક દૈનિક ક્રમ બની ગયો હતો, કુ. ચિંતન.
તમે કુ. ચિંતન, ઘરમાં મદદરૂપ થવાના હેતુથી કોલેજના બીજા વર્ષથી જ પ્રાયમરી ધોરણોના ટ્યુશન કરતા હતા અને શેઠ ધીરજલાલના ઘરે પણ મહિને રૂપિયા પાંચસોની ફી લઈ તમે લગભગ દરરોજ તેમની લાડલીને ભણાવવા જતા હતા અને હજુ પણ કામની શોધમાં હતા.
એજ બંગલાના કંપાઉન્ડમાં અનાયાસે થયેલી કેટલીક તમારી અને અભિજીત મહેતાની મુલાકાતો દરમ્યાન કુ. ચિંતન અભિજીતે તમને હંમેશા, અાત્મીયતાથી જોજનો દૂર એવા "પ્રોફેશનલ સ્માઈલ"થી વિશેષ કાંઈ જ નહતું આપ્યું અને કોઈ જ વાત નહતી કરી. તેમ છતાં તમે કુ. ચિંતન એટલું તો જાણતા જ હતા કે અભિજીત મહેતા અમદાવાદના સેટેલાઈટ વિસ્તારના ખ્યાતનામ ક્લાસીસમાં મેનેજર છે અને આજ બંગલમાં અઠવાડિયામાં ચાર જ દિવસ ટ્યુશન માટે આવવાની એની ફી લગભગ તમારી ફી કરતાં બમણી છે અને અભિજીત પ્રોફેશનલ ફીલ્ડનો એક પ્રોફેશનલ એવો વ્યક્તિ છે, જે કામ અને દામ વચ્ચેનો જ સંબંધ જુએ છે.
કામની જરૂરીયાતવાળા તમને કુ. ચિંતન ઘણી વખત ઈચ્છા થઈ આવી હતી કે તમને ક્લાસીસમાં કામ આપવાની તમે અભિજીતને રીક્વેસ્ટ કરો. પરંતુ અભિજીતના પ્રોફેશનલ સ્વભાવે તમને રોકી રાખ્યા હતા. એક વખત જરૂરિયાતથી મજબૂર થઈને તમે શેઠ ધીરજલાલના દિકરા હર્ષલ પાસેથી તેના સર અભિજીત મહેતાનો મોબાઈલ નંબર લીધો અને તમારા ઘરે થી તે જ સાંજે તમે અભિજીતને ફોન કરવા માટે ટેલીફોનનું રીસીવર ઉપાડ્યું અને અચાનક અટકી ગયા.
પણ, કુ. ચિંતન તમે નથી જાણતા કે પ્રોફેશનલ વ્યક્તિઓ કામની સામે દામ ચૂકવી જ આપે છે અને જેમ તમને કામની જરૂર છે તેમ સારા શિક્ષકોની જરૂર અભિજીતને પણ છે. તમારી જરૂરિયાતો પરસ્પર પૂરક છે. તેથી સહેજ પણ ગભરાયા વિના તમે અભિજીત સાથે વાત કરો. આખરે એ પણ માણસ જ છે અને દરેક માણસને થાડા ઘણાં અંશે લાગણીોઓ હોય જ છે.
લેખકઃ આશિષ એ. મહેતા
એડીટરઃ અજય એમ. પટેલ
Posted by gujjustuff at 6:00 AM 0 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
Saturday, November 7, 2009
"વાત કરવાને હું અને એ છીએ તત્પર પણ, વાત કરવાની કોણ ભલા શરૂઆત કરે?"
ઘડીયાળમાં એક ટકોરો પડ્યો અને તમે એક નજર ઘડીયાળ તરફ નાખી. બપોરના સાડા ત્રણનો સમય દર્શાવતી ઘડીયાળ તરફથી નજર પરત ફેરવી તમારી સામેની દિવાલ પર લટકતા કેલેન્ડર પર તમારી નજર આપોઆપ જ પડી. કેલેન્ડર આજે સોમવારનો દિવસ બતાવતું હતું અને પંક્તિ એક સ્મિત તમારા ચહેરા પર આવી ગયું. દરેક સોમવારનો તમને બહદ ઈંતજાર રહેતો હતો, કુમારી પંક્તિ ઉપાધ્યાય.
અમદાવાદ શહેરની એસ.વી. કોલેજ કેમ્પસની ઈવનીંગ લાૅ કોલેજના મોસ્ટ રેગ્યુલર વિદ્યાર્થીની તરીકે તમારી એક આગવી પ્રતિષ્ઠા કોલેજના તમારા સાથી-મિત્રો, સહઅભ્યાસુઓ અને પ્રાદ્યાપકોમાં હતી. જેવી તમારી રેગ્યુલારીટી હતી તેવી જ તમારી ઈન્ટેલીજન્સી પણ હતી. આથી જ એલએલ.બી.ના પ્રથમ અને દ્વિતીય વર્ષમાં તમે કોલેજ ફર્સ્ટ રહ્યા હતા. પણ તમારા સિવાય તમારા મિત્ર વર્તૃળમાં કોઈને જરાય ખબર ન હતી કે શા માટે તમને સોમવારનો આટલો ઈંતજાર રહેતો હતો? જે લાૅ કોલેજના પ્રથમ વર્ષના પ્રથમ સત્રથી આજ સુધી એવો જ જળવાયો હતો.
આજે પણ તમે કોલેજ જવા કંઈક વિશિષ્ટ તૈયાર થયા. બહુ જ સુંદર નહિં, પરંતુ સામાન્ય કદ અને દેખાવ ધરાવતા પંક્તિ ઉપાદ્યાય તમે હળવો મેક-અપ કરીને તમારા પ્રતિબિંબને તમારા રૂમના આદમ કદ અરિસામાં નીરખી રહ્યા હતા. થોડી વાર આમ જ પોતાના પ્રતિબિંબને નીરખી રહ્યા બાદ, તમે પંક્તિ તમારૂં સ્કુટી સ્ટાર્ટ કરી શાહપુરના ગીચ વિસ્તાર, રસ્તા અને ભીડ વચ્ચેથી નીકળી, તમારી કોલેજ તરફ આગળ વધી રહ્યા હતા અને તમારા મનમાં ઉઠતા અનેક વિચારો પણ એજ દિશામાં ઝડપથી આગળ વધતા હતા. વિચારો-વિચારોમાં રસ્તો ક્યાં કપાઈ ગયો એનો તમને અણસાર પણ ન આવ્યો અને તમે તમારી કોલેજના કેમ્પસમાં પહોંચી ગયા. તમારી આંખો કોઈને શોધી રહી હતી. પણ કોને?
લાૅ કોલેજના પ્રથમ વર્ષથી જ કોલેજમાં માત્ર હાજરી પૂરાવવા જ અઠવાડિયામાં બે-ત્રણ દિવસ આવતા, પરંતુ દર સોમવારે નિયમીત રીતે આવતા, મજબુત બાંધો, મધ્યમ દેખાવ અને અન-ક્લીન શેવ્ડ ચહેરો ધરાવતા યુવાન પ્રમેશ પંડ્યાનું વ્યક્તિત્વ જ કંઈક અનેરૂં હતું. અત્યંત વાચાળ અને બોલકો સ્વભાવ ધરાવનાર પ્રમેશ કોલેજ કેમ્પસમાં આવે તેટલો સમય સદાય સિનીયર-જુનીયર મિત્રોથી ઘેરાયેલો રહેતો, પરંતુ પ્રમેશનું એક ખાસ વિશિષ્ટ લક્ષણ એ હતું કે તેના મિત્ર વર્તૃળમાં માત્ર અને માત્ર પુરૂષ મિત્રો જ રહેતા.
પંક્તિ ઉપાદ્યાય એ તો માત્ર તમે અને તમે જ જાણતા હતા કે તમને ઈંતજાર સોમવારનો નહિં પરંતુ ખરા અર્થમાં પ્રમેશનો રહેતો. કારણ કે તમારી નજરોમાં તે તમારો કટ્ટર પ્રતિસ્પર્ધી તથા અન્ય સાથે સૌજન્યપૂર્ણ વ્યવહાર રાખતો એક સારો સહાદ્યાયી મિત્ર પણ હતો. પંક્તિ તમે જો લાૅ કોલેજના બંને વર્ષમાં કોલેજ ફર્સ્ટ રહ્યા હતા તો પ્રમેશ તમારાથી થોડા જ અંતરે કોલેજ સેકન્ડ રહેલ હતો. તમારી એક ઈચ્છા હતી પંક્તિ કે પ્રમેશ સાથે સાચા અર્થમાં એક સહાદ્યાયી મિત્ર તરીકે મિત્રતાનો સંબંધ પ્રસ્થાપિત થાય, પરંતુ તમને થોડીક નિરાશા અને થોડીક ચીડ એ વાતની હતી કે પ્રમેશ ક્યારેય છોકરીઓ સાથે વાત કરતો ન હતો.
પંક્તિ ઉપાદ્યાય, નિરાશ ન થશો. કોણ જાણે એવું પણ હોય કે જેવી સારી મિત્રતા તમે ઈચ્છો છો એવીજ પ્રમેશ પણ ઈચ્છતો હોય. આજે સોમવાર છે. પંક્તિ, મિત્રતાની પહેલ કરો.....
લેખકઃ આશિષ એ. મહેતા
એડીટરઃ અજય એમ. પટેલ
Posted by gujjustuff at 6:00 AM 1 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
Wednesday, November 4, 2009
"એક ચિનગારી હજુ છે રાખના ઢગમાં, બેઠી છે એ પવનની લહેરના ઈંતજારમાં"
રોજની જેમ જ તમે આજે તમારા વર્ષો જુના સ્કુટર પર તમારા એજ્યુકેશન ક્લાસીસ તરફ જઈ રહ્યા હતા અને રસ્તામાં એક હોર્ડિંગ પર અનાયાસે તમારી નજર પડી અને તમે સમસમી ઉઠ્યા એકાંત પાઠક. આમ તો એ હોર્ડિંગમાં એવું કાંઈ વિશેષ ન હતું કે સામાન્ય માણસ સમસમી ઉઠે. પરંતુ, તમે કાંઈ સામાન્ય માણસ થોડા જ છો?
એકાંત પાઠક, અમદાવાદના પરા વિસ્તાર સમા ચાંદખેડા ગામમાં રૂઢિચુસ્ત એવા અંબાપ્રસાદ પાઠકના ઘરે તમારો જન્મ થયો હતો. ત્રિકાળ સંધ્યા અને કર્મકાંડમાં પોતાનું અને પરિવારનું ગુજરાન ચલાવતા તમારા પિતા અંબાપ્રસાદે સમાજના નીતિ-નિયમ અને રીત-રીવાજ મુજબ સાત વર્ષની વયે તમને યજ્ઞોપવિત સંસ્કાર આપી તમને પણ તેમના માર્ગે કર્મકાંડ શીખવવાની શરૂઆત કરી હતી. બાળપણથી જ તમને વાંચનનો વિશેષ શોખ હતો અને પંદર વર્ષની વયે તમારા પર ખરેખર વિદ્યાની દેવી મહેરબાન થઈ ગઈ જ્યારે તમે દસમા ધોરણમાં પ્રથમ વર્ગમાં પાસ થયા. પરંતુ આ દરમ્યાન તમારા અને તમારા પિતા અંબાપ્રસાદના ધર્મ અંગેના વિચારો-મંતવ્યોમાં એક અંતર, એક ખીણ સર્જાવાની શરૂ થઈ ગઈ હતી અને બાવીસ વર્ષની યુવાન વયે જ્યારે તમે બી.કોમ.ની ડીગ્રી મેળવી તે સમયગાળામાં તો વિચારોની આ ખીણ ક્યારેય ન પૂરી શકાય તેવી થઈ ગઈ હતી.
તમારા પિતાના મતે ધર્મ એટલે પૂજા-પાઠ, ઉપાસના, આરાધના, જપ, તપ, વ્રત, ધૂપ, દિવા કરવા, માળા કરવી, મંદિર-મહાદેવ, સંસારના કર્મ પ્રત્યેની ઉદાસીનતા, પ્રારબ્ધવાદ, વગેરે. જ્યારે એકાંત તમારા મત મુજબ ધર્મનો અર્થ આ બધાથી કાંઈક જુદો જ કાંઈક અલગ જ હતો. તમારા મત મુજબ એકાંત, ધર્મ એટલે તમને સોંપવામાં આવેલું તમારી ફરજના ભાગ રૂપ એવું તમારૂં કાર્ય યોગ્ય સમયમાં, સારામાં સારી રીતે, નિષ્ઠાપૂર્વક અને પ્રામાણીકતાથી કરવું તે. તમારી માન્યતા મુજબ વિદ્યાર્થીનો ધર્મ સારામાં સારી રીતે અભ્યાસ કરવાનો, સૈનિકનો ધર્મ પ્રાણના ભોગે પણ દેશ સેવા કરવાનો, સ્ત્રીનો ધર્મ ઘર-પરિવારના સભ્યોની કાળજી રાખવાનો, પુત્રનો ધર્મ પિતાને સારા કાર્યોમાં મદદરૂપ થવાનો હતો.
તમારા પિતા અંબાપ્રસાદ જ્યાં ચુસ્ત પ્રારબ્ધવાદી હતા, ત્યાં એકાંત તમે ચુસ્ત કર્મવાદી હતા. વધુમાં, તમે એમ પણ કહેતા કે, "આવા બની બેઠેલા ધર્મગુરૂઓ, સંતો, મહાત્માઓએ ભારત દેશનું વિભાજન કરવાનું કાર્ય કર્યું છે. કોઈકે વિભાજન માટે મંદિર-મસ્જિદનો આધાર લીધો છે તો કોઈકે શીવ અને રામ-કૃષ્ણનો. મંદિરોમાં દિવા કરવામાં જેટલું ઘી-તેલ વપરાય છે, તેટલું ભૂખ્યા પેટમાં જાય એનાથી ઉત્તમ બીજો કોઈ ધર્મ હોઈ શકે? મંદિર-મસ્જિદ-ગુરૂદ્વારાના બાંધકામમાં વપરાતો રૂપિયો જો ઔદ્યોગીક વિકાસમાં વાપરવામાં આવે તો ભારતમાં કોઈ બેકાર હોત? ચુસ્ત બુધ્ધ ધર્મ પાળતા જાપાનમાં જેટલી કંપનીઓ સ્થપાઈ છે તેના સોમા ભાગના પણ બૌધ્ધ મંદિરો નથી. ચુસ્ત ઈસ્લામીક દેશોમાં પણ દેશના વિકાસ માટે મસ્જિદ-મકબરાનું સ્થળાંતર કરવામાં આવે છે. ત્યારે આપણા દેશમાં આવા ધર્મથી વિમુખ થયેલા બાહ્યાડંબરમાં રાચતા બની બેઠેલા ધર્મગુરૂઓ વિરાટને વામનમાં સમાવવાની ચેષ્ટા કરી રહ્યા છે. રામ, કૃષ્ણ, ઈસા મસીહ કે મહંમદ પયંગબર સાહેબે ક્યાં કહ્યું છે કે તેમની પૂજા કરો? મંદિર, મસ્જિદ, ચર્ચ, ગુરૂદ્વારા બંધાવો? તે બધાનો તો એક જ ઉપદેશ છે કે નીતિના માર્ગે ચાલો, પ્રામાણિક જીવન જીવો, નિષ્કામ ભાવે તમારૂં કર્મ કરો."
આજે એકાંત પાઠક, તમે અાવા જ એક ધર્મગુરૂના પ્રવચનનો સમય-સ્થળ દર્શાવતું વિરાટ હોર્ડિંગ જોયું અને તમે સમસમી ગયા. પણ તમે માત્ર સમસમીને બેસી રહો છો તે ખોટું છે. તમારા આ વિચારોને યોગ્ય માધ્યમ દ્વારા પ્રજા સમક્ષ રજુ કરો. આજે ભારતને તમારા જેવા વૈચારિક ક્રાંતિ ધરાવતા નવયુવાનની જરૂર છે. પ્રયત્ન કરો અને તમારા આ ક્રાંતિકારી વિચારોથી આગળ વધો અલ્લાહના આશીર્વાદ અને ભગવાનની રહેમત તમારી સાથે છે, એકાંત પાઠક.
લેખકઃ આશિષ એ. મહેતા
એડીટરઃ અજય એમ. પટેલ
Posted by gujjustuff at 6:00 AM 0 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
Saturday, September 26, 2009
"સ્વાર્થી દુનિયાનું આ જ તો ચલણ છે, ગળે મળેલા દોસ્તોના જ હાથમાં ખંજર છે."
રોજની જેમ ફરીથી, આજે વહેલી પરોઢે જ્યારે તમારી આંખ ખૂલી રોહિત, ત્યારે ઘડિયાળમાં સવારના ચાર વાગ્યાનો સમય થયો હતો અને એ પછી તમે તમારી દૈનિક ક્રિયાઓ પતાવીને તમારા રાઈટીંગ ટેબલ પરની રીડીંગ લેમ્પની સ્વીચ ઓન કરી વાંચવાનું શરૂ કર્યું, ત્યારે ઘડિયાળ દરરોજની જેમ જ આજે પણ ચાર વાગ્યાને પિસ્તાલીસ મિનિટનો સમય દર્શાવી રહી હતી. વહેલી પરોઢનો તમારો આ નિત્યક્રમ છેલ્લા એક બે નહીં પણ એકવીસ વર્ષથી સતત અવિરત અને અતૂટ ચાલ્યો આવતો હતો.
શ્રીમાન રોહિત શાહ, આજે તો તમે અડતાલીસ વર્ષની વય વટાવી ચૂકેલા એક પીઢ અને અનુભવી વ્યક્તિ છો. પરંતુ આજથી લગભગ એકવીસ વર્ષ પહેલા ગુજરાતી વિષયની માસ્ટર ડિગ્રી પ્રાપ્ત કરીને અમદાવાદ શહેરની મધ્યમાં આવેલી ગવર્મેન્ટ તરફથી ગ્રાન્ટ મેળવતી એક સામાન્ય શાળામાં શિક્ષક તરીકે નિમણૂંક પામ્યા, તેના થોડાક જ વર્ષોમાં તમારી ભણાવવાની આગવી અદા, ક્રાંતિકારી વિચારો, વ્યવહાર કુશળતાના કારણે વિદ્યાર્થીઓ જેને એક સામાન્ય વિષય ગણતા હતા તેવા ગુજરાતી વિષયને એક રસપ્રદ સાહિત્યનો વિષય બનાવી દીધો હતો. વિદ્યાર્થીઓને સતત કંઈક નવું શીખવવાની લાગણીના કારણે તમે રોહિત શાહ, એક વિદ્યાર્થીપ્રિય શિક્ષક બની ગયા અને તમારી શાળાના પ્રિન્સિપલના મનમાં તમારી એક ઉમદા અને હોંશિયાર શિક્ષક તરીકે ની છાપ પણ ઊભી થઈ ગઈ. મળતાવડા સ્વભાવના કારણે એ પછીના વર્ષોમાં તમારા મિત્રવર્ગમાં પણ ઘણો મોટો વધારો થયો રોહિત અને તમારા પરોપકારી સ્વભાવને આધીન તમે તમારી સમક્ષ જે મિત્રોએ મદદ માંગી તેને તમે તમારાથી શક્ય બનતી બધી જ રીતે મદદ કરી.
હા, સાથે સાથે તમારા સુવાંગ વ્યક્તિત્વ અને તમારી શાળામાં તમારા ઉંચા માન-મોભા અને વિદ્યાર્થીપ્રિયતાના કારણે તમારી ઈર્ષા કરનાર વ્યક્તિઓનો વર્ગ પણ મોટો થતો ગયો હતો. એરે એટલું જ નહિં પણ એવા ઘણા વ્યક્તિઓ હતા કે જે તમારા મિત્ર હોવાનો દાવો કરતા હતા અને તમારી જ પીઠ પાછળ તમારી બદનામી કરવામાં વ્યસ્ત રહેતા હતા.
રોજની જેમ જ આજે સવારે રોહિત તમે તમારૂં વાંચનકાર્ય પૂર્ણ કરી સવારનો નાસ્તો કરવા ડાઈનીંગ ટેબલ પર ગોઠવાયા ત્યારે ઘડિયાળ છ વાગ્યાને પંદર મિનિટનો સમય બતાવી રહી હતી અને ડાઈનીંગ ટેબલ પર  નાસ્તો કરતાં કરતાં તમને અચાનક જ યાદ આવ્યું કે તમારા જ સાથી મિત્ર અને તમારી જ સાથે તમારી જ શાળામાં હિન્દી અને સંસ્કૃતના શિક્ષક તરીકે ફરજ બજાવતા સંજય પટેલે ગઈ કાલે તમારી પાસેથી દસ હજાર રૂપિયા હાથ ઉછીના માંગ્યા હતા, જે તેને તમે આજે આપવાનું કહ્યું હતું. નાસ્તો પતાવીને તમે રોહિત શાહ તમારી તિજોરીમાંથી સંજય પટેલને આપવા માટે સોની નોટોનું એક બંડલ કાઢી તમારા ખિસ્સામાં મૂકી તમે ફરજ પર જવા ઘરેથી નીકળી ગયા.
સારું છે કે માણસ ભવિષ્યની ઘટનાઓ વર્તમાનમાં જોઈ શકતો નથી. બાકી જો રોહિત શાહ તમને કદાચ ખબર હોત કે સ્વભાવે શાંત અને સૌમ્ય તથા તમારો મિત્ર હોવાનો દાવો કરનાર આ જ સંજય પટેલ, નજીકના ભવિષ્યમાં તમારા જ આપેલા આ દસ હજાર રૂપિયાની મદદથી જ તમારી ખૂબ જ હલકી કક્ષાની બદનામી કરવાનો છે, તો તમે કદાચ એને મદદ ન કરી હોત.
લેખકઃ આશિષ એ. મહેતા
એડીટરઃ અજય એમ. પટેલ
Posted by mapatel at 11:30 AM 0 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
Wednesday, September 23, 2009
"સમીર છું ને સમીરની જેમ ચાલ્યો જઈશ, યાદોમાં સાથે કેદ તને કરીને જઈશ."
ઘડિયાળના કાંટા તેમની નિયમીત ટક ટક કરી રહ્યા હતા અને આ ફરતા કાંટાઓની સાથે તમે સ્મિતા શુક્લ આજે કંઈક વધુ ચીવટ અને ઝડપથી તમારૂં કામ કરી રહ્યા હતા. તમારા પ્રેમાળ, સ્માર્ટ અને હેન્ડસમ પતિ તેજસ શુક્લએ આજે સવારે જ ઓફિસ જતાં પહેલા જણાવ્યું હતું કે સાંજે તેમની સાથે તેમના નવા બોસ સમીર બક્ષી ડિનર પર ઘરે આવવાના છે.
પવનની હળવી લહેરખીની જેમ સરકી જતા સમયે સાત વાગ્યાનો સમય ઘડિયાળમાં દર્શાવ્યો અને લગભગ એ સાથે જ તમારા બંગલાની પોર્ચમાં ગાડી આવીને ઊભી રહી. એના પરિચિત અવાજ પરથી તમે જાણ્યું કે તમારા પતિ તેજસ આવી ચુક્યા છે અને તમે તેમને આવકારવા મેઈન-ડોર સુધી ગયા. તેજસે તમને તેની સાથે આવેલ તેના બોસ સમીર બક્ષીનો પરિચય કરાવ્યો અને જ્યાં તમારી અને સમીર બક્ષીની નજર એક થઈ ત્યાં તમે એક આંચકો અનુભવી ગયા. પણ પછી તરત જ સ્વસ્થતા કેળવી સસ્મિત ભારતીય પરંપરા મુજબ તમે સમીર બક્ષીને આવકાર્યા અને પછી ડિનરની તૈયારી હેતુ રસોડામાં ગયા અને સાથે સાથે તમારા કોલેજના ભૂતકાળમાં પણ...
શહેરના શ્રીમંત પરિવારોમાંના એક કૃષ્ણકાંત દિવાનના વ્હાલસોયા દીકરી સ્મિતા દિવાન તમે કોલેજમાં આવવા-જવા માટે ગાડીની સગવડ ભોગવતા હતા. ત્યારે તમે ભણવામાં બેહદ હોંશિયાર અને  આખી કોલેજમાં ફર્સ્ટ આવતા નિમ્ન મધ્યમ વર્ગીય પરિવારના સામાન્ય દેખાવ ધરાવતા અને બસમાં આવતા જતા તમારા સહાધ્યાયી સમીર તરફ આકર્ષાયા હતા.
તમારૂં એ આકર્ષણ પરિચય અને પ્રણયમાં પરિણમ્યું. પરંતુ તમારા અને સમીર વચ્ચેની આભ-જમીન જેવી આર્થિક અસમાનતાના કારણે તમારો પ્રણય પરિણય સુધી નહિં પહોંચે તેવી ખાત્રી થતાં જ તમે તે સંબંધને પૂર્ણવિરામ આપ્યો અને તમને બરાબર યાદ છે સમીરે તમારા સાથેની છેલ્લી મુલાકાતમાં તમારો નિર્ણય જાણ્યા પછી કહ્યું હતું
"સમીર છું ને સમીરની જેમ ચાલ્યો જઈશ,
યાદોમાં સાથે કેદ તને કરીને જઈશ."
એ પછી તમે એક મલ્ટી-નેશનલ કંપનીની ગુજરાત ઓફિસના એકાઉન્ટ મેનેજર તેજસ શુક્લ સાથે લગ્ન કરી સ્મિતા દિવાનમાંથી સ્મિતા તેજસ શુક્લ બન્યા. તેજસનો અવાજ સાંભળતાજ તમે ભૂતકાળમાંથી વર્તમાનમાં આવ્યા અને ડ્રોઈંગરૂમમાં વાતોમાંથી પરવારી ડિનર ટેબલ પર ગોઠવાયેલા તમારા પતિ અને તેના બોસ સમીરને ડિનર સર્વ કરવા લાગ્યા; ત્યારે તેજસે સમીરનો વધુ પરિચય કરાવતાં જણાવ્યું કે સમીર બક્ષીએ સી.એ. અને એમ.બી.એ.ની ડિગ્રી હાંસલ કરેલી છે અને તેઓ આખા વેસ્ટ ઝોનના એકાઉન્ટ ડિપાર્ટમેન્ટના જનરલ મેનેજર છે. ડિનર દરમ્યાન જ્યારે તેજસે સમીરને તેમના અનમેરીડ હોવાનું કારણ પુછયું તો નિખાલસતાથી સમીરે એક નજર તમારી સામે કરી જણવ્યું કે, "કોલેજમાં એક શ્રીમંત છોકરી સાથે પ્રણય હતો, પણ આર્થિક પરિસ્થિતીએ પ્રણયને પરિણયનું પરિણામ ન આપ્યું અને મેં એ પ્રણયની યાદમાં પરિણય વગર જીવવાનું નક્કી કર્યું." ત્યારે સ્મિતા તમને જાણે એક ક્ષણ ઠંડી કંપારી આવી ગઈ.
વિદાય સમયે તેજસે તેના બોસને તેઓ જ્યારે પણ અમદાવાદ આવે ત્યારે હોટલના બદલે પોતાના જ ઘરે ઉતરવાનું આમંત્રણ આપ્યું, ત્યારે ઓફિસી સ્માઈલ સાથે તેના બોસે આમંત્રણનો અસ્વીકાર કરી ફરી ક્યારેય તેના ઘરે નહિં આવે તેવું જણવ્યું અને આજના ડિનર માટે થેંક્સની સાથે કહ્યું
"સમીર છું ને સમીરની જેમ ચાલ્યો જઈશ,
યાદોમાં સાથે કેદ તને કરીને જઈશ."
હા, સ્મિતા દિવાન, તેજસ શુક્લના સમીર સર એ જ કોલેજકાળનો તમારો પ્રેમ, સમીર હતો.
લેખકઃ આશિષ એ. મહેતા
એડીટરઃ અજય એમ. પટેલ
Posted by mapatel at 6:00 AM 1 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
Saturday, September 19, 2009
"કોઈની આશનું શું કામ છે? જ્યારે સાબૂત તન, મન અને શ્વાસ છે."
ખંજરના ઉંડા પડેલા ઘાવ પર મીઠું ભભરાવતા જેવી દર્દનાક વેદના થાય તેવી જ વેદના વિપ્લવ તમારૂં હૃદય અનુભવી ગયું. પરંતુ, સંઘર્ષ અને સંયમમાં જીવન પસાર કરી નાખનાર વિપ્લવ તમે તરત જ વેદનાને હૃદયમાં દબાવી દીધી અને તમારી ખુમારીએ તમારી માનસિક ઉંમર ફરીથી ત્રીસ વર્ષની બનાવી દીધી.
જી હા, વિપ્લવ - વિપ્લવ ત્રિપાઠી, સાંસ્કૃતિક નગરી વડોદરાના એક પરા વિસ્તારમાં બાળપણ અત્યંત ગરીબીમાં પસાર કરી, રસ્તા પરની સ્ટ્રીટ લાઈટના અજવાળામાં શિક્ષણ લઈ વડોદરાની મ.સ. યુનિવર્સીટીમાં યુવાન વયે તમે પ્રવેશ મેળવ્યો હતો. અન્ન અને દાંતને વેર હોય તેવા પરિવારમાં તમે મોટા થયા હતા વિપ્લવ, પરંતુ તમે ક્યારેય કોઈની મદદ ન સ્વિકારવાનો સ્વભાવ કેળવી અેક સંપૂર્ણ સ્વમાની વ્યક્તિ તરીકેનું જીવન જીવતા હતા. એ વાત પણ એટલી જ સત્ય છે વિપ્લવ કે આ સ્વમાની જીવન જીવવા તમે રોજના દસ કલાલ એક ફેક્ટરીમાં મજૂરી કરતા હતા.
વડોદરાની મ.સ. યુનિવર્સીટીમાંથી બી.એ.ની ડિગ્રી મેળવ્યા પછી તમે વિપ્લવ એક નાના પાયા પર તમારો પોતાનો એસિડ-ફિનાઈલ, ગળી-ડિટર્જન્ટ, વગેરે ઘર-વપરાશી વસ્તુઓ બનાવી વેચવાનો ધંધો શરૂ કર્યો અને તમારા માયાળુ અને સાલસ સ્વભાવ તથા અથાક મહેનતના પરિણામે તમે તમારૂં પોતાનું એક રૂમ રસોડાનું મકાન વડોદરા શહેરમાં લીધું. જીવનની કેડી પર અત્યાર સુધી એકલા જ ચાલતા આવેલા વિપ્લવ ત્રિપાઠી તમને ઘણીા વખત અકસ્માતમાં મૃત્યુ પામેલા તમારા માતા-પિતાની યાદ આવી જતી હતી ત્યારે તમારી આંખ ભીની થઈ જતી હતી. માતા-પિતાનું છત્ર ગુમાવ્યું ત્યારે તમે માત્ર આઠમા ધોરણમાં અભ્યાસ કરતા હતા વિપ્લવ. એકલતા દૂર કરવા તમે તમારી એઠ્યાવીસ વર્ષની ઉંમરે જીવનસાથીની તલાશ શરૂ કરી હતી એને થોડાક જ સમયમાં તમારી જ જેમ એકલતાની કેડી પર ચાલનાર વિદ્યાના સંપર્કમાં તમે આવ્યા અને પરસ્પર લગ્ન ગ્રંથીથી જોડાઈ સંસાર સફર શરૂ કરી.
કુદરત જાણે એ સમયે તમારા પર મહેરબાન થઈ ગઈ વિપ્લવ. તમે તમારો ધંધો વિકસાવ્યો. એક લોડિંગ રીક્ષા લીધી અને તમારા સંસાર જીવનના બીજા વર્ષે તમને પુત્ર રત્નની પ્રાપ્તી થઈ. તેનું નામ પણ તમે કેવું સરસ રાખ્યું હતું - વિશ્વેશ. લગભગ વિશ્વેશના જન્મ પછી બાજા ત્રણ વર્ષે તમારા ઘરે પુત્રી ઝંકારનો જન્મ થયો, ત્યારે તમને લાગ્યું કે સંસારમાં તમારાથી સુખી કોઈ જ નહિં હોઈ શકે.
તમારો પરિવાર સુખી હતો. વિશ્વેશે અભ્યાસમાં સ્કોલરશીપ મેળવી હતી અને પોતાની ઓળખ ડૉ. વિશ્વેશ ત્રિપાઠી તરીકેની બનાવી વધુ અભ્યાસ માટે લંડન ગયો, ત્યારે તમારી છાતીમાં હરખ સમાતો ન હતો. જ્યારે તમને વિશ્વેશે સમાચાર આપ્યા કે તેણે લંડનમાં જેનેટ નામની સ્થાનીક ગોરી યુવતી સાથે લગ્ન કરી લીધા છે, ત્યારે ક્ષણિક તો તમને આઘાત લગ્યો. પણ તમે એ આઘાત પચાવી ગયા દિકરાના સુખી ગૃહસ્થ જીવન માટે પ્રાર્થના કરીને વિપ્લવ.
પણ આજે વિપ્લવ તમે વિશ્વેશને ફોન પર, બિમાર અને મરણ પથારી પર પડેલી તેની જન્મદાત્રી અને તમારી પત્ની વિદ્યાની ખબર પૂછવા તથા નજીકના સમયમાં તમારી દિકરી ઝંકારના 'ચટ મંગની, પટ બ્યાહ' જેવા લગ્નના પ્રસંગે તેને વડોદરા પાછા આવવા કહ્યું ત્યારે પશ્ચિમી સંસ્કૃતિના રંગે રંગાયેલા ડૉ. વિશ્વેશે જણવ્યું કે તેની પાસે સમય નથી તેથી તે નહિં આવી શકે. તેના જવાબથી તમારૂં હૃદય કકળી ઉઠ્યું હતું વિપ્લવ, પણ તરત જ તમારી ખુમારીએ તમને યાદ અપાવ્યું કે કોઈની આશનું શું કામ છે? જ્યારે સબૂત તન, મન અને શ્વાસ છે.
લેખકઃ આશિષ એ. મહેતા
એડીટરઃ અજય એમ. પટેલ
Posted by mapatel at 3:54 PM 0 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
Sunday, August 30, 2009
"પ્રામાણિકતા અને ઈમાનદારીની સદાય કદર થાય છે, બસ સમયનો ઈંતજાર કરો."
પૂર ઝડપે દોડી રહેલી ટ્રકના અજીબ ચિત્કારી કરતા પૈડાના અવાજોની સાથે કંઈક આવેશ સભર સતત ગીયર ચેન્જ કરી રહેલા તમને તમારા ટ્રકનો ક્લીનર લાખો આજે પ્રથમ વખત જ આવા આવેશમાં જોઈ રહ્યો હતો, કાળુસિંહ રાજપૂત.
એક રાજપૂતને શોભે તેવું કદાવર, મજબૂત બાંધાનું શરીર, અણિયાળુ નાક, મોટું કપાળ, બન્ને કાનમાં વાળીઓ, તલવાર કટ મૂછ, શ્યામ રંગ, વાંકળિયા વાળના માલીક કાળુસિંહ તમે જ્યારે "બી.આર. ટ્રાન્સપોર્ટ" નામની લગભગ આખા પશ્ચિમ ભારતમાં ધંધો કરતી શેઠ શ્રી બદ્રીપ્રસાદ રાયચંદ ત્રિવેદીની પેઢીમાં જોડાયા ત્યારે ઓગણીસ વર્ષના નવયુવાન હતા. અનુભવી શેઠ શ્રી બદ્રીપ્રસાદે તમારા હીરને એક જ નજરે પારખીને તમને ક્લીનર તરીકે નોકરી આપી દીધી હતી. એકવીસ વર્ષની યુવાન વયે તમારા લગ્ન પ્રસંગમાં શેઠ જાતે આવ્યા હતા, અને લગ્ન બાદ તમને ક્લીનરમાંથી ડ્રાઈવરનું પ્રમોશન આપ્યું હતું. તમારી પ્રામાણિકતા અને વફાદારીથી તમે બહુ જ થોડા વર્ષોમાં શેઠના અત્યંત વિશ્વાસુ ડ્રાઈવર અને કંઈક અંશે કંઈક હદે મિત્ર જેવા બની ગયા હતા અને એટલે જ તો જ્યારે તમારા ઘરે તમારા પુત્ર પ્રતાપસિંહનો જન્મ થયો ત્યારે તમારા શેઠને તેમના ઘરે પૌત્રનો જન્મ થયો હોય તેવો આનંદ થયો હતો.
આજે ટ્રક ચલાવતા કાળુસિંહ આ બધી જ ઘટના તમારી સામે એક ચિત્રકથાની જેમ રજૂ થઈ રહી હતી. એક ઉડતી નજર તમે તમારા ટ્રકની જમણી તરફના બેકવ્યુ મીરર પર નાખીને તમે ડ્રાઈવર કેબીનમાંના મીરરમાં તમારો ચહેરો જોયો. વનપ્રવેશ કરી ચૂકેલા કાળુસિંહ તમારા માથા અને મૂછના વાળમાંથી સફેદી છલકી રહી હતી અને તમારી પાણીદાર આંખો આજે ઉજાગરાના કારણે નહિં પરંતુ ગુસ્સાના કારણે લાલ હતી. વડોદરાના આકોટા રોડ પર આવેલી તમારી બી.આર. ટ્રાન્સપોર્ટની ઓફિસેથી નિકળતી વખતે જ તમારો મૂડ બદલાયેલો હતો અને મસ્તમિજાજી કાળુસિંહને આજે પ્રથમ વખત જ ગુસ્સામાં લાખો જોઈ રહ્યો હતો.
ફરી તમારા સ્મૃતિપટ પરથી ઘટનાઓ પસાર થવા લાગી; તમારી પાંત્રીસીની આઘેડ વયે તમારા શેઠ બદ્રીપ્રસાદે જ્યારે નિવૃત્ત જીવન જીવવાનું વિચારી તેમના પચ્ચીસ વર્ષના યુવાન પુત્ર કેદારને પેઢીનો વહીવય સોંપ્યો ત્યારે શેઠ બદ્રીપ્રસાદે તમને કહેલા શબ્દો તમારા કાનમાં ગુંજી ઉઠ્યા, "કાળુસિંહ, કેદાર તારા નાના ભાઈ જેવો છે અને તું મારા મિત્ર જેવો છે. કેદારને સંભાળજે અને તેનું ધ્યાન રાખજે." આ ઘટનાના સત્તર વર્ષ પછી પણ તમને આ શબ્દો બરાબર યાદ છે અને આજે આ ઘટના જ એવી બની હતી કે તમને ભૂતકાળ યાદ આવી રહ્યો હતો.
આજે સવારે તમે તમારા શેઠ કેદાર ત્રિવેદી પાસે તમારા યુવાન પુત્ર પ્રતાપસિંહની કોલેજની ફી ભરવા માટે ઉપાડ માંગ્યો હતો અને મહેનત વગરની સિધ્ધિ પામેલ શેઠ કેદારે તમને જે રીતે ના પાડી હતી તેના કારણે આજે તમને લાગી આવ્યું હતું. કાળુસિંહ આટલા વર્ષોની તમારી ઈમાનદારીનું આવું અપમાનજનક પરિણામ. પ્રતાપસિંહની કોલેજની ફી આજે તમારે કોઈ પણ સંજોગોમાં જોઈતી હતી અને એટલે જ સાંજે અમદાવાદથી વડોદરા પરત ફરતી વખતે તમે પેસેન્જર બેસાડવાનું વિચારી રહ્યા હતા.
પણ કાળુસિંહ તમને જાણ ક્યાંથી હોય, આજે જ તમારા શેઠ બદ્રીપ્રસાદ પેઢી પર અમસ્તા આંટો  મારવા આવ્યા હતા, ત્યારે તો તમે અમદાવાદ તરફ નીકળી ચૂક્યા હતા, પરંતુ જ્યારે તેમણે તમારા જેવા જ વિશ્વાસુ પેઢીના મુનીમ પાસેથી આ ઘટના જાણી ત્યારે તેમણે કેદારને પિતા સહજ ઠપકો આપ્યો અને તેઓ જાતે જ તેમની ગાડીમાં તમારા ઘરે ગયા હતા અને કોમર્સમાં ગ્રેજ્યુએટ થઈ ગયેલ અને આગળ માસ્ટર ડિગ્રીનો વધુ અભ્યાસ કરવા ઈચ્છતા તમારા પુત્ર પ્રતાપસિંહની કોલેજની ફી તેના હાથમાં આપી અને સાથે સાથે તમારી પેઢીમાં જ પાર્ટ ટાઈમ એકાઉન્ટન્ટની નોકરી પણ.
અને અત્યારે કાળુસિંહ, કેદાર શેઠ અને પ્રતાપસિંહ બંન્ને તમારી રાહ જોઈ રહ્યા છે. કેદાર શેઠ નાના ભાઈની જેમ દિલથી માફી માંગવા અને તમારો પુત્ર પ્રતાપસિંહ નોકરી અને ફી મળી ગયાની બેવડી ખુશીના સમાચાર આપવા. પણ એ તો તમે સાંજે અમદાવાદથી પરત ફરશો ત્યારે જ તમને ખબર પડશે.
લેખકઃ આશિષ એ. મહેતા
એડીટરઃ અજય એમ. પટેલ
Posted by mapatel at 11:39 AM 1 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
"એક ફૂલ ચમનમાં મહેકી ઊઠશે, કળીની માવજત કરી ફૂલને ખીલવા દો."
રાતની નીરવતાને ચીરતી ડોરબેલ અચાનક બે વખત ઉપરા ઉપરી રણકી ઊઠી અને કાગનિંદ્રામાં પોઢેલા તમે દિગ્વિજયસિંહ ઝાલા જાગી ઊઠ્યા. અચાનક રણકતી આવી ડોરબેલથી ટેલાયેલા તમે દિગ્વિજયસિંહ ટેબલ લેમ્પ ઓન કરી, ચોપ્પની આંખો પર બેતાલાના ચશ્મા ચઢાવી સિંહની ત્વરિતતાથી મેઈનડોર ખોલ્યું અને તમારી સામે હજુ તો જેણે આંખો પણ નથી ખોલી એવું એક જીવન ભોંય પર સફેદ કપડામાં લપેટાયેલું હતું. તમે એક પિતા સહજ લાગણીથી એને તેડીને ચારે તરફ નજર દોડાવી. પરંતુ તમારી અપેક્ષા મુજબ જ તમારી સામે છાતી કાઢીને ઊભેલા રાતના અંધકાર સિવાય કોઈ જ ન હતું. તમે તમારા મકાનમાં અંદર આવી મેઈનડોર બંધ કરી લાઈટ ઓન કરી. બરાબર સાડા ત્રણનો સમય તમારી દિવાલ ઘડીયાળમાં થયો હતો અને કદાચ એટલા જ દિવસનો સમય તમારા હાથમાં રહેલા બાળકના જન્મને થયો હશે.
તમે દિગ્વિજયસિંહ ઝાલા મૂળ કાઠિયાવાડના રાજપૂત ઝાલા પરિવારના અને વર્ષોથી સુરેન્દ્રનગરમાં રહેતા હતા. યુવા અવસ્થાથી જ તમારા વિચારો ક્રાંતિકારી હતા અને તમારા આવા વિચારોને તમારા માતા-પિતા તરફથી યોગ્ય દિશા અને પ્રોત્સાહન મળ્યું હતું. એકવીસ વર્ષની યુવાન વયે એક ઢળતી સાંજે, તમે સાયન્સ ગ્રેજ્યુએટની ડિગ્રી લઈ તમારા ઘર તરફ પરત ફરી રહ્યા હતા, ત્યારે રસ્તામાં પડેલી એક કચરાપેટીમાંથી કોઈ નાના જીવના રૂદનનો અવાજ કાને પડતાં તમે ત્યાં ગયા અને એક બાળકને તમે કચરાપેટીમાં જોયું. હજુ તો તેના જન્મને બે દિવસ પરાણે થયા હશે અને તમે તે વખતે પ્રથમ વખત જ આવા તરછોડી દેવાયેલા નવજીવનને ઊઠાવી ગળે લગાડ્યું હતું. આ ઘટનાએ તમારા મનમાં સમાજ અને સમાજની વ્યવસ્થા વિષે અનેક સવાલો પેદા કર્યા હતા. દિગ્વિજયસિંહ એ સમયે તમે વિચારે ચઢ્યા હતા અને તમારૂં મન સવાલો કરી રહ્યું હતું, "શું આદમ અને ઈવ વચ્ચેનું આકર્ષણ ગુનો છે? શું એક નર અને નારીનો પરસ્પરનો પ્રેમ ગુનો છે? જાનવરો પણ પોતાના સંતાનોને શિકાર થતા બચાવવાનો મરણિયો પ્રયાસ કરે છે ત્યાં આવી રીતે સૃષ્ટિના સૌથી બુધ્ધિશાળી પ્રાણી-માણસ દ્વારા આવા નવજીવન-નવજાત શિશુને તરછોડવું યોગ્ય છે? જ્યારે શિશુને પાળવા, પોષવા, ઊછેરવાની સક્ષમતા નથી, તૈયારી નથી તો પછી તેવા કૃત્યો જ શા માટે? માનવજાતના કહેવાતા પ્રેમી-પંખીડાઓ ખરેખર પ્રેમનો સાચો અર્થ સમજે છે ખરા? આવા કાયર માતા-પિતાના કૃત્યોનો દંડ આવા નિર્દોષ શિશુને શા માટે? જે સમાજમાંથી જ આવા બાળકો ઉત્પન્ન થાય છે તે જ સમાજ કયા હકથી આવા બાળકોને "પાપનું ફળ", "ગંદકીનો કીડો", "હરામી" જેવા વિશેષણો આપે છે?"
અને આવા જ વિચારોથી પ્રેરાઈને તમે સમાજના આવા તરછોડાયેલા બાળકોને એક નવજીવન આપવાનું શરૂં કર્યું હતું. અને તમારા મકાનને જ આ શુભ હેતુસર ઊપયોગમાં લીધું. તમારી ત્રેવીસ વર્ષની ઉંમરે તમે તમને સાથ આપવા તૈયાર એવી એક અનાથ કન્યા સાથે ગૃહસંસાર શરૂ કર્યો અને તમે તમારા પત્ની રૂપકુંવરબા સાથે આવા બાળકોના યોગ્ય ઊછેર અને શિક્ષણ પ્રત્યે ધ્યાન આપવાનું શરૂ કર્યું. તમારી વારસાગત મિલકતનો ઘણો બધો ભાગ તમે વાપરી ચૂક્યા હતા. એક પછી એક તમારા ત્યાં આવા બાળકોની સંખ્યા વધતી ચાલી અને આજે બરાબર તમારી ચોપ્પન વર્ષની ઊંમરે આ બાળકના આવવાની સાથે તમારા પરિવારમાં ત્રીસમા સંતાનનું આગમન થયું હતું.
સહેજ અવાજ થતાં તમે તમારા હાથમાં રહેલા બાળક તરફથી નજર હટાવી સામે જોયું. તમારી સામે તેત્રીસ વર્ષીય એ.સી.પી. રાજવીરસિંહ ઝાલા, તમારી એકવીસ વર્ષની ઊંમરે તમે અપનાવેલો તમારો મોટો પુત્ર ઊભો હતો.
દિગ્વિજયસિંહ તમારા જેવા માનવતાના કૃત્યો કરનારા જ્યાં સુધી આ ધરતી પર છે ત્યાં સુધી જ જીવન સૃષ્ટિ ધબકતી રહેશે. બાકી તો આ ભ્રષ્ટ, મૂલ્યહીન અને સ્વચ્છંદી સમાજ પાસેથી કોઈ જ વિશેષ અપેક્ષા રાખી શકાય તેમ નથી.
લેખકઃ આશિષ એ. મહેતા
એડીટરઃ અજય એમ. પટેલ
Posted by mapatel at 11:38 AM 0 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
"દરેક રસ્તે એક જ મંઝિલ નથી હોતી, દરેક મંઝિલનો એક જ રસ્તો નથી હોતો"
પૂર ઝડપે દોડવા સમર્થ એવી તમારી નવી નક્કોર એર કન્ડીશન્ડ ટોયોટા ઈનોવા ગાડી પણ આ ઉબડ-ખાબડ રસ્તા પર ગોકળ ગાયની ગતિએ જઈ રહી હતી અને કાચ ચઢાવેલી બારીની આરપાર તમે ઉડતી ધૂળને જોઈ રહ્યા હતા કશ્યપ ત્રિવેદી.
હા, કશ્યપ ત્રિવેદી, પિસ્તાલીસ વર્ષની જૈફ ઊંમરે અમદાવાદ જેવા મોટા શહેરમાં કેમીકલના ધંધામાં તમે ખૂબજ નામ અને દામ કમાયેલા અગ્રગણ્ય બિઝનેસમેન આજે તમારા મૂળ વતન એવા ગાંધીનગર જિલ્લાના અમીયાપુર નામના નાનકડા ગામ તરફ જઈ રહ્યા છો.
એકવીસ વર્ષીય તમારો યુવા ડ્રાઈવર નરેશ પોતાના કામમાં ખૂબજ હોંશીયાર અને રસ્તાથી પરિચિત હોવાથી તમે ઊડતી ધૂળની આરપાર તમારા વિતેલા અતીતને વાગોળી રહ્યા છો. આ ગામની માટીમાં, આદરણીય ગણાતા અને "ગજા ગોર" તરીકે ઓળખાતા ગજાનન ત્રિવેદીના ઘરે તમારો જન્મ થયો હતો અને આ જ ગામમાં તમારૂં બાળપણ વીત્યું હતું. એ બાળપણના સ્મરણો જ આજે તમને અહિં ખેંચી લાવ્યા હતા. તમારા જ ફળિયામાં રહેતી, વયમાં તમારાથી બે વર્ષ નાની અમી આચાર્યની સાથે વીતેલું તમારૂં બાળપણ, એ ઘરઘત્તા, દોડ-પકડ, સંતાકુકડીની રમતો, આંબાવાડિયામાં કેરીઓ ખાવા જવાનું, વગેરે વિતેલા પ્રસંગો એક ચિત્રપટની માફક તમારી આંખ સામેથી પસાર થઈ રહ્યા છે. માધ્યમિક શિક્ષણ પૂર્ણ કરી તમે હાઈસ્કૂલના અભ્યાસ માટે તમારા કાકાના ઘરે અમદાવાદ આવવા નીકળતા હતા ત્યારે ઉદાસ અને રડમસ ચહેરે તમારી સામે જોઈ રહેલી અમીની આંખો જાણે કે સાથ છોડ્યાની ફરિયાદ કરી રહી હતી ત્યારે તમે એ પ્રેમાળ આંખોમાં આંખ પરોવવાની હિંમત નહતા કરી શક્યા અને તમે ઉજજવળ ભવિષ્ય માટે તમારી બાળસખીથી વિદાય લીધી હતી; કશ્યપ ત્રિવેદી.
દોડધામથી ભરેલી અમદાવાદી જીવનશૈલીમાં એ પછીના તમારા વર્ષો અભ્યાસ અને ટકાવારી મેળવવામાં પસાર થઈ ગયા અને જ્યારે તમે કેમીકલ એન્જીનીયરની ડિગ્રી મેળવી ત્યારે એ જ દિવસે તમને સમાચાર મળ્યા કશ્યપ કે તમારી બાળસખી અમીના વિવાહ થઈ ચૂક્યા છે. કશ્યપ, એ પછીના વર્ષે તમે કેમીકલનો સ્વતંત્ર ધંધો શરૂ કર્યો અને એ પછી નાણા પ્રાપ્તિ અને ધંધાના વિકાસ માટેની મીટીંગો પાછળ તમારો સમય પસાર થઈ ગયો અને એજ અરસામાં તમારા લગ્ન થઈ ગયા અને તમે પણ તમારા ગૃહસ્થ જીવનમાં ગોઠવાઈ ગયા.
અને એક સવારે કશ્યપ ત્રિવેદી તમને ફરી એક સમાચાર મળ્યા કે તમારી બાળસખી અમી આચાર્ય પર કુદરતે વૈધવ્યની સફેદ સાડી ઓઢાડી દીધી છે, ત્યારે બિઝનેસમેન કશ્યપ ત્રિવેદીના શરીરમાં રહેલું ગ્રામ્ય વાતાવરણનું ભોળું હૈયું કલ્પાંત કરી ઊઠ્યું અને તમને તમારા ગામ તમારી બાળસખી અમી પાસે દોડી જવાની અદમ્ય ઈચ્છા થઈ આવી પરંતુ બિઝનેસી બીઝી શિડ્યુલ અને મીટીંગોએ તમારા પગ બાંધી રાખ્યા હતા.
અને આજે વર્ષો પછી તમારા ગામમાં નવી બનેલી એકમાત્ર હાઈસ્કૂલના ઉદ્ઘાટન સમારંભમાં તમને મુખ્ય અતિથિ તરીકેનું આમંત્રણ મળતાં "એક કાંકરે બે પક્ષી" ની જેમ અતિથિ પદ શોભાવવા અને તમારી બાળસખી અમીને મળવા તમે અમીયાપુર આવી રહ્યા છો.
પણ તમને ક્યાં ખબર છે કશ્યપ કે જેને મળવા તમે અમીયાપુર આવી રહ્યા છે, તે તમારી બાળસખી અમી આજે સવારે સીડી પરથી લપસી પડી છે અને તેને માથાના ભાગે ગંભીર ઈજા થતા સારવાર અર્થે અમદાવાદની સિવીલ હોસ્પિટલમાં દાખલ કરવામાં આવી છે. જીવન-મૃત્યુ વચ્ચે ઝોલા ખાતી એ અમી આચાર્ય પાસે સારવારના પૂરતા નાણા પણ નથી.
માટે કશ્યપ જો તમે અમીને મળવા માંગતા જ હોવ તો ઝડપથી નરેશને સૂચના આપો કે ગાડી તમારા ગામ તરફથી પાછી વાળી અમદાવાદની સિવીલ હોસ્પિટલની દિશામાં દોડાવે.....
લેખકઃ આશિષ એ. મહેતા
એડીટરઃ અજય એમ. પટેલ
Posted by mapatel at 11:37 AM 1 comments
Labels: Gujarati Short Stories, story, ટૂંકી વાર્તા
Subscribe to: Posts (Atom)
ગુજજુસ્ટફ.કોમ દ્વારા જો તમે તમારી કૃતિઓ રજુ કરવા માંગતા હોવ તો તમે અમને તમારી રચનાઓ gujjustuff@gmail.com પર ઈમેઈલ કરીને મોકલી શકો છો.
અહીં રજૂ થયેલી કૃતિઓ કોપી રાઈટ્સનો ભંગ કરે છે તેવું લાગતું હોય તો તુરંત જ gujjustuff@gmail.com પર ઈમેઈલ કરશો, જેથી તે કૃતિ અટકાવી શકાય.
અમને તમારા પ્રતિભાવો ગમશે અને તે અમને ખૂબ જ મદદરૂપ થશે. અમને તમારા નામ અને ઈમેઈલ આઈડી સાથેના પ્રતિભાવો મળશે તો અમે તમારી સાથે સંપર્ક કેળવી શકીશું.
Gujarati Short Stories (18)
Happy New Year (1)
Subscribe To Gujarati Stuff
શું કાશ્મીરમાં શાંતિ સ્થપાશે?