gu gu gu en en en gu en en gu en gu en gu gu el gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en gu en gu gu gu gu gu gu en gu en gu en gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu de gu en gu en gu gu gu en gu en gu gu en gu gu en gu gu en gu gu gu gu en gu gu en gu en gu gu gu en gu gu en gu en gu gu gu en gu en gu en gu en en gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en en gu en gu gu gu en gu gu gu gu gu gu en gu en en en gu gu gu en en en en it en gu gu gu en en en en en en en en gu gu en en en gu gu en gu en gu en gu gu gu en gu en gu en gu en gu en gu en gu gu en gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu en gu en en en
નાળવિચ્છેદ | શબ્દો છે શ્વાસ મારા
એક નવી રચના, મહિનાના દર પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે…
(Asian Koel ~ Eudynamys scolopacea)
રંગે-રૂપે કાગડા જેવી ભાસતી કોયલને ખુલ્લામાં ઝડપવી થોડું કઠિન છે. ટહુકા કાયમ સાંભળવા મળે પરંતુ ૩૮ વર્ષની ઉંમરમાં છેક ગયા વરસે ઉનાળામાં કોયલના સાક્ષાત્ દર્શન નસીબ થયા. દેવબાગ, કર્ણાટકના જંગલમાં ખુબસૂરત કોયલ જોવા મળી (નીચેનો ફોટોગ્રાફ) અને ગઈકાલે મારા ઘર સામેના અમેરિકન કોટન પર નર કોકિલ (ઉપરનો ફોટો) ખુલ્લામાં દૃષ્ટિગોચર થઈ મને કહે, લે ! તારે મારા ફોટા પાડવા હતા ને ! પાડ હવે….
(માદા કોયલ…..                    …દેવબાગ, કારવાર, કર્ણાટક, નવે-૨૦૦૮)
ભયંકર ડિપ્રેશનમાં હૉસ્પિટલમાં દાખલ થયેલા કાકા
મારી દવાની આટલી ઝડપી અસર ?
અરે, શું કહું ડોક્ટરસાહેબ ?
આ તો હિલ-સ્ટેશન છે, હિલ-સ્ટેશન !
અહીં હૉર્ન ઓછા સંભળાય છે અને ટહુકા વધુ…
કોયલે તો દિ’ આખામાં એક ઘડીનોય વિરામ લીધો નથી
ચકલીનું ચીં ચીં ને કબૂતરનું ઘૂ ઘૂ તો
ઘણા દહાડે કાન ભરી ભરીને સાંભળ્યું.
અને ખિસકોલીની ચિક્ ચિક્ તો શહેરમાં આવ્યો પછી પહેલીવાર સાંભળી
કાગડા, બુલબુલ, કાબર તો ઠીક,
તમારે ત્યાં તો દરજીડો પણ આવે છે…
અચ્છા ! પેલો ઝીણકી ચકલી જેવો જે આવે છે
તમે તો કાકા ! એક નવા જ ટહુકાની ઓળખ આપી.
…એમની છાતીને અડાડ્યા વિના જ
મેં સ્ટેથોસ્કૉપ ગળામાં પાછું લટકાવી દીધું.
દવા પણ શું આપું ?
તમારી સારવાર તો સમજાઈ ગઈ, કાકા
પણ આખી જિંદગી કંઈ હૉસ્પિટલમાં તો રાખી શકાવાનું નથી ને ?!
(ડૉ. નગીન મોદીને સાદર અર્પણ)
Dhaval on April 18, 2009 at 1:41 am said:
urvashi parekh on April 18, 2009 at 2:34 am said:
ઘણી વખત ઉપાયો ખબર હોવા છતા થઈ શક્તા નથી..
ઘણી વખત સિધા સાદા ઉપચારો ખબર જ હોતા નથી.
મન ને શું જોઇયે છે તે પણ ખબર હોતિ નથી..
કુદરતી વાતાવરણ આજકાલ બહુ મુશ્કેલી થિ મળે છે.
bena on April 18, 2009 at 3:24 am said:
લા જ વા બ
Jayshree on April 18, 2009 at 4:13 am said:
ટહુકાની કમાલ કંઇ જેવી-તેવી તો ના જ હોય ને..!! 🙂
Dinesh Pandya on April 18, 2009 at 8:22 am said:
કોકિલ પંચમ્ બોલ બોલો….. વસંત પંચમી અને હવે તો વસંત પણ ગઇ પણ અહીં તો વર્ષા ઋતુ સુધી
પ્રકૃતિથી દૂર થયેલ હતાશ માનવી ફરી કુદરતી વાતાવરણમા ખીલી ઊઠે છે.
ખરી વાત છે – તેને ડોક્ટર દવા પણ શું આપે? સરસ!
pragnaju on April 18, 2009 at 8:51 am said:
હું શું બોલું ?
દવા પણ શું આપું ?
તમારી સારવાર તો સમજાઈ ગઈ, કાકા
પણ આખી જિંદગી કંઈ હૉસ્પિટલમાં તો રાખી શકાવાનું નથી ને ?!
ખૂબ સરસ અછાંદસની આ વાત ન ગમી! અમે દાખલ થઈએ અને…ના ના આવું વિચારાયે નહીં!
મુંબાઈની એક હોસ્પીટાલમાં આવી સગવડ રાખી છે તે વાત યાદ આવી!
નાળવિચ્છેદ અંગે ઘણી વાતો યાદ આવી…મારા દાદીમા કહેતા કે આપણા બ્રાહ્મણોમાં દાયણ નાળ વિચ્છેદ ન કરતી તેથી જાતે ખરી ન પડે ત્યાં સુધી મૅલીને નાની માટલીમાં મૂકી બાળક સાથે ફેરવવી પડતી! હવે તો તે અધિકાર પિતાનો ગણાય-જાણે ચાંદીની કાતરથી ઉદઘાટન !
નાળનું લોહી બેંકમાં સાચવવા માટે ફી આપવી પડે !! અને જે માનતા હોય તે વિચ્છેદ નાળને સૂકવી કોઈ શુકનીયાળ કામે જવાનું હોય તો ટોપીમાં સીવી લઈ જાય…સ્ટૅંપ સેલને લીધે ચગેલો પ્રશ્ન પછી તો ઘણી આશા જગવી જાય છે…
નાળવિચ્છેદ શબ્દને બદલે-‘ ઊર્વાઋકં ઈવ બંધનાત ‘જેવું સંસ્કારી નામ રાખીએ તો કેમ??
ડો.મહેશ રાવલ on April 18, 2009 at 10:24 am said:
અનેક વખત સાબિત થયું છે એ, આજે તમારી હોસ્પિટલના માધ્યમે ફરી એકવાર સાબિત થયું કે,મોટાભાગના દર્દીઓ માત્ર સહાનુભૂતિ,સુગમ અભિગમ અને કેટલાક ભૂલાઈ રહેલાં માનવીય મૂલ્યોસભર વ્યવહારથી ચમત્કારિકરીતે સ્વસ્થ થઈ જતાં નોંધાયા છે,દવાઓનો ક્રમ તો ક્યાં…….ય પાછળ આવે.
૩૦ વર્ષ જેવો લાં……..બો ગાળો વિતાવ્યો છે મેં આ બધા વચ્ચે,એટલે તમારી આ અછાંદસ કૃતિનું હાર્દ સુપેરે સમજી શકાયું છે.
સુંદર અને સંવેદનાસભર અભિવ્યક્તિ હંમેશા અભિનંદનની અધિકારી હોય છે.
mit on April 18, 2009 at 10:27 am said:
હેમંત પુણેકર on April 18, 2009 at 11:40 am said:
સરસ કાવ્ય અને સચોટ શીર્ષક! પ્રકૃતિથી કપાયા તે નાળવિચ્છેદ જ થયો છે.
PRAFUL THAR on April 18, 2009 at 11:55 am said:
वाह भइ वाह ! खुब कही. મને તમારી રચના વાંચીને મારી પણ કોઇ હોસ્પિટલોની પળોની યાદ આવી ગઇ. ઇશ્ર્વરે તો ઘણું બનાવીને ઘણું આપ્યું છે પણ માનવી તે અનાયાસે જ પૈસા ખર્ચીને માણી શકે છે. આને કહેવાય કુદરતની લીલા.
Ankita Patel on April 18, 2009 at 11:55 am said:
અરે તમે તો મને બિમાર પડવાનુ લાલચ આપી રહ્યા છો. હવે તો મન થાય કે એક વાર તમારા પક્ષીને મળવા માટે બિમાર થાઊ.
Hemant Vaidya on April 18, 2009 at 11:56 am said:
કુદરતી વાતાવરણ આજકાલ બહુ મુશ્કેલી થિ મળે છે.
minaz on April 18, 2009 at 1:47 pm said:
બહુજ સરસ આવુ વાતાવરણ માણવા બીમાર પડવાનુ મન થાય
jitesh on April 18, 2009 at 2:06 pm said:
jitesh on April 18, 2009 at 2:07 pm said:
પ્રેમ એટ્લે કે તર્જની ના ટેરવે અનુભવેલુ સ્પ્ન્દન
પ્રેમ એટ્લે કે અદાબીડ ધરતી પર ફેલાયેલા સુકા પાદડા ચાલતી વખતે સમ્ભરાતો પગરવ
પ્રેમ એટ્લે કે હુફ ના ઓથા હેથળ હક જમાવવા નિ કિનખાબી ચાલ
indravadan gvyas on April 18, 2009 at 9:44 pm said:
ડો,વિવેક્ આવતા ઓક્ટોબરમાં એક પથારી મારી આપની હોસ્પિટલમાં રીઝર્વ રાખશો.પંખીઓના ટહુકા થેરપી માટે.હુ ભારત આવુ છું.
jatin on April 19, 2009 at 9:04 am said:
મને તો એમ થાય કે હવે આ વાતાવરન જોવ મલ્સે કે નહિરિ આ યુગ આવ્સે કે નહિ ????????????????????????????????????????????????????આવ્સે તેવો અમ્ને વિશ્વાસ હોય જ ને
સુનિલ શાહ on April 19, 2009 at 10:39 am said:
ઘરમાંથી ગુમ થયેલ ટહુકા હૉસ્પિટલમાં સંભળાયા એ હૉસ્પિટલ અને ડૉકટરને સલામ.
મીના છેડા on April 19, 2009 at 12:09 pm said:
harilal soni on April 20, 2009 at 11:24 am said:
તિ સુક્શ્મ વાતોને ખુબજ સુન્દર રિતે કવિતા મા રજુ કરવાનિ આપનિ કલા અતિ સરસ અભિનન્દન હરિલાલ સોનિ અન્જાર
Pancham Shukla on April 20, 2009 at 4:31 pm said:
DILIP CHEVLI on April 21, 2009 at 12:32 am said:
વિવેકભાઇ તમે તો કમાલ છો.
manvant on April 22, 2009 at 7:53 am said:
બિમાર કોયલ છુઁ. દાખલ કરશો તમારા દવાખાનામાઁ ?
Hemantgiri S. Goswami on April 23, 2009 at 8:34 am said:
હમમ હુ નસિબદાર છુ કેમકે મારા ઘ૨ પાસે ઘણા પંખી આવે છે
bhogi on April 23, 2009 at 1:12 pm said:
ખુલ્લામાં દૃષ્ટિગોચર થઈ મને કહે, લે ! તારે મારા ફોટા પાડવા હતા ને ! પાડ હવે….
GR8 observation and narration !
KAPIL DAVE on April 23, 2009 at 2:55 pm said:
અને નવે-૨૦૦૯ માં પાડેલો ફોટો સરસ છે.
Dr.Hiteshkumar M.Chauhan on April 23, 2009 at 3:29 pm said:
ખુબ સરળ શબ્દોમાં આપે તો ઘણું બધું કહી દીધું. આજના આ સિમેન્ટ કોંક્રીટના જંગલમાં પ્રકૃતિ થી તો જાણે આપણે વિમુખ થઈ મોં જ જાણે ફેરવી લીધું છે અને જ્યારે એ સમ્જાય છે ત્યારે કોઈ દવાની જરૂર રહેતી નથી.
…એમની છાતીને અડાડ્યા વિના જ
મેં સ્ટેથોસ્કૉપ ગળામાં પાછું લટકાવી દીધું.
હું શું બોલું ?
દવા પણ શું આપું ?
તમારી સારવાર તો સમજાઈ ગઈ, કાકા
પણ આખી જિંદગી કંઈ હૉસ્પિટલમાં તો રાખી શકાવાનું નથી ને ?!
Lata Hirani on April 23, 2009 at 3:34 pm said:
નર કોકિલ અને માદા કોકિલના રૂપમાં આટલો ફેર હોય એ આ ફોટા જોયા પછી ખબર પડી
Lata Hirani on April 23, 2009 at 3:40 pm said:
ચકલીઓ અદ્રશ્ય થઇ ગઇ છે. અમદાવાદ તો સમજ્યા પણ અહીં વિદ્યાનગરમાં પણ જોવા નથી મળતી. થોડાક મહિના પહેલાં ક્યાંક નજરે ચડી હતી તો દિવસો સુધી મનમાં આનંદ ફેલાઇ ગયો હતો. તમારી કવિતાએ ચકલીનું ચીઁ ચીં સંભળાવી દીધું.
વિવેક on April 23, 2009 at 5:48 pm said:
ક્યારેક આવી ભૂલ થઈ જાય… નવેમ્બર-2009…. સુધારી લીધું છે…
chetan framewala on April 23, 2009 at 6:54 pm said:
પ્રાકૃતિક ચિકિત્સા આને જ કહેવાય , ખરું ને?
ભાવના શુક્લ on April 23, 2009 at 6:56 pm said:
અહી ન્યુજર્સી માતો ચકલીઓ ક્યા શોધવા જઈએ પણ હા અનેક નવા (આમ તો અમે નવા..) ટહુકાઓ કાને અથડાઈને જ્યારે પાછા ફરી જાય છે……ત્યારે અહી સાઈટ પર દોડી આવીએ છીએ.
ઊર્મિ on April 23, 2009 at 7:43 pm said:
આ તો અમને ય માંદા થઈને તારી હોસ્પિટલમાં ભરતી થઈ જવાનું મન થઈ ગયું…! 🙂
Neela on April 24, 2009 at 6:59 am said:
radhika on April 24, 2009 at 11:06 am said:
તમારી સાઈટ એક સારા ————- ની ગરજ સારે છે ખોવાતી અને ભુલાતી ઘણી વાતો અહીં મળીં આવે ત્યારે આનંદ આવે છે
(ખાલી જગ્યા એ માટે રાખી છે ઊપમા આપવા લાયક શબ્દ મને ન જડયો.)
Vipool Kalyani on April 24, 2009 at 12:44 pm said:
Congratulations. It is a sheer delight to see further two birds, descriptions and good poem.
You, Vivekbhai, have now earned a very fond corner within my mantle.
anil parikh on April 24, 2009 at 3:43 pm said:
koyalno tahuko Aapna Saherna Ghongatma gumay gayo che
kanti Vachhani on April 24, 2009 at 5:55 pm said:
નર કોકિલ અને માદા કોકિલના રૂપમાં આટલો ફેર હોય તેમ
મારા ખ્યાલ થી બન્ને નો આવાજ પણ અલગ હોય છે…..
મે તેને બહુ ધ્યાન થી સાંભળેલ છે.
Sandip on April 24, 2009 at 6:11 pm said:
Superb Vivekbhai! Beautiful pictures, lovely words!
HEART GONE GARDEN GARDEN
bakulesh desai on April 24, 2009 at 10:01 pm said:
HI ! NICE TOPIX… LOVLY PRESENTATION… IS THERE A CONDUCTED TOURS 2 WATCH kokils ? NICE DIALOGUE BETWEEN THE kaka & the doctor. congratulations on such a nice presentation !! keep it up
i have just started to develope a blog po wordpress.com
all are requested to visit bakuleshdesai@wordpress.com your responses r welcome… thnx
P Shah on April 24, 2009 at 10:17 pm said:
દવા-દુવાની અસર નથી અણજાણી
ભઈ, ટહુકાની અસર તો આજે જાણી
satish on April 24, 2009 at 10:26 pm said:
sme time it is not possible to expressyor feelings in words , you have done through: Koyal” hats off to you please keep it up
Maheshchandra Naik on April 24, 2009 at 10:41 pm said:
ડો. વિવેક્ભાઈ અભિનદન અને કેનેડામા પક્ષીઓ જોવા મળે છે પરન્તુ ઓળખવા માટે તો આપની જ મુલાકાત લેવી જ રહી સમય ફાળવશો ને?????????????? સુરત દિવાળી પછી આવવાનુ વિચારી રહ્યો છુ, શ્રી મનહરભાઈની સ્મ્રુતિઓને યાદ કરીશુ.
સરસ ફોટોગ્રાફ્સને શબ્દો પણ્ દિલન સ્પર્શિ ગયા, આભાર્………………………
Kishore Modi on April 25, 2009 at 3:30 am said:
ખૂબ સરસ વિવેકભાઈ અભિનન્દન
mahesh dalal on April 25, 2009 at 6:42 am said:
Govind Maru on April 25, 2009 at 11:18 am said:
આપની હિલ-સ્ટેશનરુપી હૉસ્પિટલની મુલાકાત લેવાનું મન છે….
Jolly on April 26, 2009 at 12:31 am said:
ખરેખર હદય ને સ્પસ્શિઇ ગયુ આ ગેીત તમારુ, કોયલ ના જોજનો દુર્ર ભુત્કઆલમા સમ્ભલેલ સ્વર યાદ આવિ ગયા….સાચુ જ કહ્ય ચે કેત્લક રોગો નિ દવા જ કઐ નવિન હોય ચે……અને કેતલક તબિબ નિ શૈલિજ કૈક નવિન હોય ચે.
Aradhana Bhatt on April 27, 2009 at 6:10 am said:
સહાનુભૂતિ અને નિસર્ગનો સંસર્ગ કેવો જાદુ કરે છે! ખૂબ સરસ કાવ્ય!
utsavraval on April 28, 2009 at 11:09 am said:
આભાર સર મજા આવ ગઇ ……………
Bankim Raval on April 28, 2009 at 7:16 pm said:
વાહ ,વાહ,-બ્હોત અચ્છે !સરસ ગઝલ તથા સ્વરાંકન.
Bankim Raval on April 28, 2009 at 7:27 pm said:
સૉરી,આઈ મીન સરસ અછાંદસ.
Pinki on April 29, 2009 at 11:39 pm said:
“Nature” સાથે naturally અનુસંધાન હોવું જ જોઈએ.
kirankumar chauhan on May 12, 2009 at 3:28 pm said:
હુંય રૂપાળો, મજાનો રોગ શોધું છું હવે,
આપને ત્યાં આવવા સંજોગ શોધું છું હવે.
shailesh on May 22, 2009 at 4:45 am said:
DR.MAULIK SHAH on June 23, 2009 at 11:14 pm said:
ખૂબ માર્મિક વાત !
માનસ ચિકિત્સકોએ ખાસ નોંધ લીધી હશે. !
સમાજશાસ્ત્રીઓ એ નોંધ લીધી હશે.!
વુધ્ધોએ નોંધ લીધી હશે.!
પર્યાવરણ શાસ્ત્રીઓ એ નોંધ લીધી હશે.!
પણ શું મેં નોંધ લીધી અને એક વુક્ષ વાવ્યુ ? શું મેં નોંધ લીધીને પક્ષીને પાણી માટે કુંડુ બાંધ્યુ ?
પણ બોસ મેં નોંધ લીધી અને નોંધ નોંધાવીને !!!…
Shah Pravinchandra Kasturchand on June 24, 2009 at 9:44 pm said:
પ્રકૃતિ-વિચ્છેદ ખરેખર માનવીને માંદગીના બિછાનામાં ધકેલે છે.
Proudly powered by WordPress