gu en en en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu gu gu gu en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en ja en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr en en en en en
સ્ટોરી મિરર – Gujarati Kruti
“જન્મદિવસ” વાંચો લાગણી સભર વાર્તા.
‘જો આજે અનુપ બાબાનો હેપી બર્થડે છે. તો આજે તેનો ફોન ચોક્કસ આવશે.’ રંજનાએ મોહનને કહ્યું.
‘આજે અનુપ બાબાનો હેપી બર્થડે છે? ઇ ક્યારે આવવાના છે?’ મોહને ફરનીચર લૂછતાં કહ્યું
‘હા થોડા દિવસમાં આવશે પછી આપણે તેનો જન્મદિવસ સેલિબ્રેટ કરીશું.’ આમ બોલી રંજનાએ ફોન પર વાત કરતાં પોતાનો આખા દિવસનો કાર્યક્રમ નક્કી કરી નાખ્યો. હજુ મોહન ત્યાં જ ઊભો હતો. એટલે રંજના બોલી ‘હવે શું છે?’ ‘ભાભી આજે દાદાજીનો પણ બર્થડે છે ને?’ મોહન ધીમેથી બોલ્યો. ‘તો એનું શું? પગ કબરમાં લટકતો હોય ને જન્મ દિવસ થોડો સેલિબ્રેટ થાય?. ચાલો સહુ કામે લાગો.’ આમ બોલી રંજના તૈયાર થવા પોતાના રૂમમાં જતી રહી.
માણેકલાલે રંજનાના છેલ્લા શબ્દો સાંભળ્યા. તેના હાથમાંનો કપ પડતો બચાવી લીધો પણ ચાને ધ્રુજતી ન બચાવી શક્યા. ચામાં રંજનાના શબ્દોની દવા આવી ગઈ હતી એટલે ચા કડવી થઈ ગઈ હતી. આમ પણ નાનપણથી તેને દવા પીવી ગમતી ન હતી. નાના હતા ત્યારે એટલે ક્યારે? વિચારતા માણેકલાલ અતીતમાં સરી ગયા. જ્યારે અનુપનો જન્મ થયો ત્યારે તરત જ મયંક બોલ્યો હતો ‘ અરે, આપણે કેટલા નસીબદાર છીએ દાદા અને પૌત્રનો જન્મદિવસ એક જ દિવસે. પપ્પા યશ ખૂબ જ લક્કી છે.’ રેવતી પણ બોલી ‘હા, દાદા દીકરાનો જન્મદિવસ એક જ દિવસે હોય તેવું જવલ્લે જ બને છે.’ અને સાસુની વાતને ટેકો આપતાં રંજના બોલી ‘મમ્મી આપણું ફેમીલી છે જ યુનિક. બધું સારું અને ગ્રેટ જ થાય.’ બસ, આ ખુશખુશાલ જીવનમાં રેવતીના ગયા પછી ઓટ આવવા લાગી. પછી અનુપ હોસ્ટેલમાં આગળ અભ્યાસ માટે ગયો.
જ્યારે તે આવતો ત્યારે તેના મિત્રો તેની પાર્ટીઓ પિકનિક આ બધામાં સમય દોડતો ત્યારે માણેકલાલને તેની ઉંમર વર્તાતી. ‘તમારી ચા હજુ નથી પીધી.’ મોહને માણેકલાલને વર્તમાનમાં ખેંચ્યા. ‘ના નથી પીવી.’
માણેકલાલે થોડા રીસાયેલ સ્વરમાં કહ્યું. અને ત્યાંથી નીકળી ગયા.
‘સર, હું તમારા બુટને પોલિશ કરી દઊં’ એક લગભગ બાર તેર વરસનો છોકરો બોલ્યો..માણેકલાલે નીચે જોયું. મોટી અને ભૂરી આંખોવાળો એક છોકરો તેને પૂછી રહ્યો હતો. માણેકલાલે પગ તરફ નજર નાખી. ‘તેણે ક્યાં બુટ પહેર્યા હતા?’ આ છોકરાને કેમ સમજણ પડતી નથી મારી પાસે બુટ નથી તો પાલિશનું કેમ પૂછવાનું?’ માણેકલાલ મનોમન બોલ્યા. ‘હું તમારા બુટને સરસ મજાના ચમકાવી દઈશ.’ ફરી વખત પેલો છોકરો બોલ્યો. ‘તને દેખાય છે મે બુટ નહીં ચપ્પલ પહેર્યાછે.’ માણેકલાલે જરા ઉંચા અવાજે પેલા છોકરાને કહ્યું ‘સર, તમે ભલે ચપ્પલ પહેર્યા પણ તમારા ચપ્પલને પણ હું પાલિશ કરી બુટ જેવા ચમકાવી દઈશ.’ છોકરાએ કહ્યું
‘ના.’ માણેકલાલે એકાક્ષરી જવાબ આપતાં માથું ધુણાવ્યું.
‘સર, તમે ચપ્પલને પાલિશ કરાવો ને. મારે પૈસાની જરૂર છે. મારે ફી ભરવા માટે હવે થોડા પૈસા ખૂટે છે. તમે પાલિશ કરાવશો તો મારી ફીના પૈસા ભેગા થશે.’ પેલા છોકરાએ આજીજી કરતાં કહ્યું.
હવે માણેકલાલના ચહેરા પર મુંઝવણના ભાવ આવી ગયા. થોડો વિચાર કરીને તેણે ખિસ્સામાં હાથ નાખી કહ્યું ‘ચલ, લે કર પાલિશ. જોજે બરાબર ચમકાવજે.’
પેલા છોકરાએ ચપ્પલને એવા ચમકાવ્યા કે માણેકલાલ બધું ભૂલી ગયા. તેણે પેલા છોકરાને પૂછ્યું ‘તારું નામ શું છે?’ ‘સર, રસ્તે રખડતા છોકરાનું નામ રાજુ સિવાય બીજુ શું હોય?’ છોકરાએ કહ્યું ‘સરસ નામ છે રાજુ, તને નથી ગમતું?’ માણેકલાલે વાત આગળ વધારતાં કહ્યું. હવે તે બાજુના બાંકડા પર બેઠાં. આમ પણ તેને શું કરવું તેની ખબર ન હતી એટલે આ રાજુ સાથે ગપ્પા મારી ટાઇમપાસ કરવાનું કંઇ ખોટું નથી તેમ વિચાર કરી તેણે રાજુ સાથે વાત માંડી
‘તારા માબાપ ક્યાં છે? ‘ માણેકલાલે રાજુને પૂછ્યું.
‘મા તો ક્યારનીયે મરી ગઈ. અને બાપુ દારૂ પીને ક્યાંક પડ્યો હશે.’ રાજુએ સાવ સામાન્ય વાત કરતો હોય તેમ કહ્યું. તેના શબ્દો તો સામાન્ય હતા પણ તેના પોલિશ કરતાં બ્રશનો અવાજ ખૂબ જોરથી આવ્યો. તેનાં બુટ વગરના હાથનું બ્રશ જોરથી જમીન સાથે અથડાયું. અવાજ આવ્યો પણ ટ્રૈનના અવાજમાં અને લોકોના કોલાહલમાં માણેકલાલ સિવાય આ ખખડાટ કોઇએ સાંભળ્યો નહીં.
‘તું ક્યાં રહે છે?’ માણેકલાલે તેને બીજો સવાલ પૂછ્યો.
’તમે બેઠાં છો ત્યાં.’ રાજુએ સહજતાથી જવાબ આપ્યો.
‘અહીં?’ માણેકલાલે તેને આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.
‘જો અહીં રાજા ન સૂવે તો હું અહીં સૂઈ જાઉં છું. અને રાજા અહીં સૂવે તો મારી જગ્યા ત્યાં.આ અમારી વચ્ચે વણલખ્યો કરાર છે.’ રાજુએ કહ્યું.
‘રાજા? કોણ રાજા?’ માણેકલાલે આજુબાજુ જોતાં પૂછ્યું
‘આ જો સામેથી પૂછડી પટપટાવતો આવે.’ રાજુએ સામેથી આવતાં કૂતરા તરફ આંગળી ચીંધતા કહ્યું
માણેકલાલના ચહેરા પર સ્મિત ફરકી ગયું. એટલામાં કોઇ બુટ પાલિશ કરાવવા આવ્યું એટલે રાજુ કામે લાગ્યો અને માણેકલાલ ઘર તરફ રવાના થયા.
માણેકલાલ ઘરેથી નીકળ્યા ત્યારે મનનો ભાર એટલો હતો કે પગ રસ્તાનું માપ લેતાં હતાં અને ચપ્પલ કઠતાં હતાં, પગ કરતાં મનમાં. પણ ઘરે પાછા ફરતાં તે થોડા હળવા થયા હોય તેમ લાગતું હતું. પોતે ઘરેથી નીકળ્યા ત્યારે પોતાની જાતથી ભાગતાં હોય તેવું લાગતું હતું. પણ રાજુને મળ્યા પછી તેને જાતને ફરીથી મળ્યા હોય તેમ લાગ્યું.
‘હું અહીં બેસું ને?’ માણેકલાલે રાજુને પૂછ્યું
‘અરે સર, એ ક્યાં મારી જગ્યા છે?’ રાજુએ કહ્યું. ‘અહીં તો આખું લોક આવીને બેસે છે.આપણી મુંબઈમાં તો લોકલમાં રિઝર્વેશન થતું નથી તો આ તો સ્ટેશનનો બાંકડો છે.; રાજુએ પોતાની વાત પૂરી કરી.
‘કેમ, તે જ તો કહ્યું હતું કે તું અહીં સૂવે છે.’ માણેકલાલે કહ્યું
‘ઇ’તો પોલીસ નો આવે ત્યાં સુધી. ને પોલીસનું પેટભરો ત્યાં સુધી. નહીં તો જગ્યા નહીં એક દંડો પડે.’ રાજુએ ફોડ પાડતાં કહ્યું. ‘તો તારો સામાન તારી સ્કુલ બેગ?’ માણેકલાલે રાજુને પૂછ્યું
સામે ચાવાળાની દુકાન દેખાડી રાજુએ કહ્યું ‘સર, આ બહુ સારા માણસ છે.’
‘તું મને સર કેમ કહે છે? તારે તો બુટ પોલિશનું કામ પણ છે હું તો સાવ નકામો માણસ છું’ માણેકલાલે કંઇક અથરા સ્વરમાં કહ્યું.
‘હું તમને દાદુ કહું. મારે તો બાપને બાપ કહેવાના નથી. આખો દિવસ પીધેલ માણસ ઢોરની જેમ રખડ્યા કરે છે. તેને દીકરો કોને કહેવાય તેની તેને ખબર નથી આ તો ભગવાને આપેલો સબંધ છે પણ તેના કરતાં આ ચાવાળા કાકાનો સબંધ વિશેષ છે,’ રાજુ થોડા ગળગળા અવાજે બોલ્યો.
આમ વાત ચાલતી હતી અને રાજુનું બુટ પોલિશનું કામ ચાલતું હતું ત્યાં માણેકલાલ પાઉંવડા લઈ આવ્યા અને રાજુને આપતાં બોલ્યા
‘ચાલ આપણે આજે આપણા સબંધને નામ આપ્યું તેના માટે આજે મારા તરફથી પાર્ટી.’ પાઉવડાની પાર્ટી પૂરી થયા પછી માણેકલાલ જવા માટે ઊભા થયા. અને જતાં જતાં બોલ્યા ‘તને હોમવર્કમાં કંઇ તકલીફ હોય તો મને કહેજે. આપણે સાથે મળીને સોલ કરીશું.’ બસ, પછી માણેકલાલ રાજુના દાદા બની ગયા અને રાજુ દાદાનો વહાલસોયો દીકરો. હવે માણેકલાલ રાજુ માટે ખાવાની કંઇ ને કંઇ વસ્તુ લઈ આવતાં. તો રાજુ પોતાની અને આખા દિવસની રોજિંદી વાતો કરતો અને માણેકલાલ તેને ગીતાના પાઠની જેમ સાંભળતા. આમ ક્યારેક તેનો સબંધ દાદા દીકરાનો તો કોઇ વખત કૃષ્ણ સુદામા અને કોઇવખત કૃષ્ણ અર્જુનનો બની જતાં. પણ આ સબંધ વહેણમાં બન્ને તણાંતા હતાં અને આ તાણ બન્નેને એકબીજાથી વધુ નજીક લાવતું હતું. એક દિવસ માણેકલાલે રાજુને પૂછ્યું ‘તારો જન્મ દિવસ ક્યારે છે?’ ‘અરે, જેનો જન્મ થયો છે તે જોવાની કોઇને પડી ન હોય તેનો જન્મ દિવસ કોણ નોંધે.’ રાજુએ જવાબ આપ્યો. પછી તરતજ પૂછ્યું ‘દાદુ તમારો જન્મ દિવસ ક્યારે છે? તમારા જન્મદિવસે આપણે કેક ખાશું. મને કેક ખૂબ ભાવે હો કે.’ રાજુએ લાડમાં કહ્યું. ‘અરે, દીકરા આમારા જમાનામાં ક્યાં કોઇ યાદ રાખતું ને કેવો જનમ દિવસ ને કેવી વાત.’ આટલું બોલી
માણેકલાલ ઝડપથી ત્યાંથી નીકળી ગયા.
આજે રાજુ ખૂબ જ ખુશ હતો. આજે તેને પહેલું ઇનામ મળ્યું હતું તે પણ કવિતા બોલવામાં. આ કવિતા તેને તેના દાદુએ શીખવી હતી. તેને પોતાને મળેલ મેડલ દેખાડવો હતો. પણ ઓચિંતા દાદુ રાજુને મળવાનો નિયમ ચૂક્યા. આજે રાજુનું પોલિશ ચમકતું ન હતું. તેની નજર ઘડી ઘડી સામે જતી હતી તો ક્યારેક બાંકડા પર જોઇ લેતો હતો. પણ ખાલીપામાં મેડલ મળવાની ખુશી ક્યાંક ખોવાઇ ગઈ હતી. તેને ખબર ન હતી કે દાદુ ક્યાં રહે છે? તેને ભણવામાં મદદ જોઇતી હોય તો દાદુ, તેને મધ મીઠી જલેબી ખાવી હોય તો દાદુ, પાઉંવડાની જ્યાફત તો લગભગ રોજ જ અને વાતોની વણઝાર માટે તો દાદુ જ. જે રસથી તે વાત સાંભળે અને જે રસથી રાજુ તેને વાત કહે જાણે એક ડાયરો જામ્યો. પણ હવે માત્ર અશાંતિ અશાંતિ એકલતાની.
રાજુએ પૂછી પૂછી અને દાદુનું ઘર શોધ્યું. દાદુ તો એકલા જ હતા. હા, નોકર ચાકર હતા. તેને પગમાં વાગી ગયું હતું. એટલે રાજુ અને દાદુની જુગલબંધી તૂટી હતી. પગમાં ફ્રેક્ચરથયું હતું છતાં દાદુ રાજુને જોઇને ઊભાં થઈ ગયા. રાજુ પણ દાદુને ભેટી પડ્યો ‘દાદુ તમે કેમ નથી આવતાં? મને તમારી વગર જરા પણ નથી ગમતું. દાદુ આઇ મિસ યુ. દાદા મને તમે કવિતા શીખવી હતી ને તેમાં મને ફર્સ્ટ પ્રાઈઝ મળ્યું છે. જૂઓ મારી પ્રાઇઝ.’ રાજુ એક શ્વાસે બોલી ગયો અને જલદીથી પોતાનો મેડલ દેખાડ્યો અને ગાવા લાગ્યો
‘ભોમિયા વિનાના મારે ભમવા’તા ડુંગરા.’ માણેકલાલે તેને ચૂમી લીધો. એટલામાં અનુપ રંજના અને મયંક દાખલ થયા. તેમને જોઇ માણેકલાલે તેઓને કહ્યું ‘આ રાજુ છે.’ તેને વધારે ઓળખાણ આપવાનું ટાળ્યું ‘આ રાજુ છે’ તમ સાંભળ્યા પછી પણ બધાના ચહેરા પર પ્રશ્નાર્થ ચિંન્હ હતું. રાજુ બે પળ કશું બોલ્યો નહીં. પણ ફરી પોતાના રંગમાં આવીને વાતો કરવા લાગ્યો. તેણે માણેકલાલને કહ્યું ‘ દાદુ એક સરપ્રાઈઝ છે તમારા માટે.’ માણેકલાલે પણ એજ રંગમાં રંગ ભરતાં કહ્યું ‘સરપ્રાઈઝ? જલદી બોલ..’ ‘દાદુ જોયું ને તમે ભૂલી ગયા છો પણ મને બરાબર યાદ છે. રાજુ બોલ્યો. ‘આજે મારો અને તમારો જન્મ દિવસ છે. બોલો કેવીરીતે?’
‘મારો જન્મદિવસ તને યા……દ……’ ‘અરે દાદુ તમે ભૂલી ગયા ને આ જ દિવસે આ જ તારીખે આપણે મળ્યા હતા. અને તે દિવસથી તમે મારા દાદુ થયા અને હું તમારો દીકરો. બરાબરા ને? આ આપણો નવો સબંધ અને નવો જનમ કહેવાય ને? જૂઓ હું કેક પણ લઈ આવ્યો છું. આપણે બન્ને મળીને કેક કાપીને જન્મદિવસ ઊજવીએ.’ આમ બોલી રાજુએ એક બોક્સમાંથી કેક કાઢી અને લાવેલી છરીથી દાદુનો હાથ પકડી કેક કાપીને માણેકલાલના મોંઢામાં મૂકી. માણેકલાલના મોં સાથે ખારા આંસુ પણ ગળ્યા થઈ ગયા.
અને અનુપ રંજના અને મયંકના પગ ત્યાં જ જડાઇ ગયા.
આવી સરસ મજાની વાર્તાઓ વાંચવા અહીં ક્લિક કરો – સ્ટોરી મિરર
રસપ્રદ વાર્તાઓ વાંચવા માટે લાઇક કરો અમારું પેજ : “જલ્સા કરો જેંતીલાલ”
“શેર માટીની ખોટ” પૌત્રના મુખ જોવા માટે………..! વાંચો એક વહુની કરુણ કહાની
“રૂપલ, આજે પૂજાની થાળીમાં તુલસીપત્ર ક્યાં છે, સાત સાત વરસથી આવી છે, પણ હજી બધું શીખી નથી રહી!” પૂજામાં બેઠેલા દામિનીબેન બૂમ પાડી ઉઠ્યાં.
“એ લાવી બા…ધોઈને મૂક્યાં હતાં તે થાળીમાં મુકવાના રહી ગયાં.” રૂપલ સુહાસની ચા બનાવતી બનાવતી ગભરાઈને દોડી!
સુહાસને પોતાની માતાના સ્વભાવનો પરિચય તો હતો જ, પરંતુ કાંઈ બોલી શકતો નહીં, સાત વરસના રૂપલ સાથેના સુખી દામ્પત્ય જીવનમાં શેર માટીની ખોટ હતી, પરંતુ એમાં રૂપલનો શું વાંક હતો?
રૂપલને બબ્બે વાર ફેલોપીન ટ્યૂબમાં ગર્ભ રહ્યો હતો તેથી રૂપલ બંને વાર મરતાં મરતાં બચી હતી! હવે રૂપલને બચાવવા ખાતર બાળકની વાત હવે સુહાસ ટાળી જ દેતો!
પણ દામિનીબેન જેનું નામ! દિવસમાં સાત વાર સંભળાવી જ દેતાં કે રૂપલ સાત વરસથી આવી છે, ને હજી બાળક નથી!
સુહાસ એન્જિનિયર થઈ એક મલ્ટી નેશનલ કંપનીમાં ખૂબ સારી પોસ્ટ પર હતો. દિનકારરાયના અણધાર્યા અવસાન બાદ સુહાસ જ તો દામિનીબેનનો એક માત્ર આધાર હતો!દામિનીબેન સુહાસને ઓફિસેથી આવતાં જરાક મોડું થાય તો ઊંચા નીચા થઈ જતાં. સુહાસ ઘરે આવતો ત્યારે માને ભેટીને બોલતો,”ચાલ બોલ, મા આજે મને કયા ભગવાને હેમખેમ ઘરે પહોંચાડ્યો છે, કેટલા દિવા કરવાની બાધા લીધી છે?”
“ચાલ, હવે જમવા બેસી જા, ક્યારની ભૂખ લાગી છે.”
દામિનીબેનની આંખમાં આંસુ ધસી આવતાં અને સુહાસના બરડે હાથ ફેરવતાં બોલી ઊઠતાં!
પોતાની જ કંપનીમાં કામ કરતા મિત્ર કૌશલની સગી બહેન રૂપલ દેખાવમાં બહુ ખાસ રૂપાળી તો નહીં કહી શકાય, પરંતુ ગુણવાન અને સંસ્કારી જરૂર હતી, ભણેલી છતાં પોતાની મા અને ઘર ગૃહસ્થી સાચવવાની અને નોકરી નહીં કરવાની શરત સાથે સુહાસ રૂપલને આ ઘરમાં લક્ષ્મી તરીકે લાવ્યો ત્યારથી જ દામિનીબેનના દેખાવડી વહુ લાવવાના સપના પર પાણી ફરી વળ્યું હતું.
લગ્ન પહેલાં જ સુહાસે પોતાની માતાના અધીરા સ્વભાવનો પરિચય આપી દીધો હતો તેથી બાને ચિંતા થાય એવું કંઈ બને ત્યારે બાજી સાંભળી લેતી. સવારમાં બાના પૂજાનો સમાન તૈયાર કરવાથી માંડીને આખો દિવસ આનંદથી ઘરના કામો આટોપતી, સુહાસ સાથેનું રૂપલનું દામ્પત્ય કોઈને પણ ઈર્ષા આવે એવું હતું.
ડોક્ટરના મત મુજબ બબ્બે વારની રૂપલની ફેલોપીન પ્રેગ્નન્સી બાદ રૂપલ માટે બાળકનો વિચાર કરવો એ ખતરાથી ખાલી ન હતું. પણ રૂપલનો ખોળો ખાલી રહેલો જોઈ અકળાતાં, હવે તો સુહાસ પણ જોતો કે બા રૂપલને નહીં બોલવાનું બોલી દેતાં હતા! રૂપલની આંખે આંસુનો સમંદર છલકાઈ જતો પણ તે બાની સામે એક અક્ષર પણ ઉચ્ચારતી નહીં!
“રૂપલ, આ કામવાળાને આટલા ચગાવવાના નહીં, માથે ચડી જાય, આગલા મહિનાનો પગાર પણ એડવાન્સમાં લઇ ગઈ છે.”
“બા, એ પ્રેગ્નન્ટ… એની તબિયત પણ ક્યાં સારી રહે છે.. એટલે…” રૂપલ ધીમેથી બોલતી.
“અરે, આ ચોથું છે, ગરીબને ઘેર ખાવાના ફાંફા છે અને… હે ઠાકુરજી… મારા ઘરે ક્યારે…” દરેક વાતને હવે દામિનીબેન રૂપલને નિઃસંતાનપણા સાથે જોડી દેતાં.
મહોલ્લામાં કોઈને બાળક આવે એની ખબર આવતાં જ આખું ઘર માથે લઈ લેતાં અને ઠાકુરજીના ફોટા પાસે બેસી જોર જોરમાં રડવા બેસી જતા,”હે ઠાકુરજી, મારા ઘરે ક્યારે પારણું…”
” દીકરો મોડો આવે ત્યારે એક માના દિલ પર શું વિતે એનો તને કયાંથી ખ્યાલ આવે?” સુહાસ કદીક મોડો આવતો ત્યારે હજી પણ અધીરા બની દામિનીબેન ગભરાઈને બાધા લઈ
લેતાં, અને રૂપલને સંભળાવવાનું ચુકતાં નહીં! સુહાસ રૂપલનો પણ પતિ હતો એ વાત ભૂલી જતાં!
રૂપલ સમસમી જતી, પણ ચૂપ રહેતી, નહીં સહેવાય એવો એક બોજ સતત એના દિલમાં હવે ડંખ્યા કરતો!
પરંતુ હવે રૂપલને બચાવવા ખાતર બાળકની વાત હવે સુહાસ ટાળી જ દેતો!
દામિનીબેન એક મા હતાં, એમણે હજીયે આશા છોડી ન હતી! પોતાના ઠાકુરજી બધું સારું જ કરશે એ આશા એ રડી રડીને સુહાસને સમજાવ્યા કરતાં. પરંતુ દામિનીબેનનું રૂપલ સાથેનું વર્તન હવે માઝા મુકતું હતું.
“સુહાસ, હવે એક છેલ્લી ટ્રાય, બાના ખાતર, પ્લીઝ… મને પણ આ રોજ રોજનું સાંભળવાનું…” રૂપલ લગભગ રોજ રાતે સુહાસને સમજાવતી.
“રૂપલ, તને જો કાંઈ થશે તો હું તારા વિના…” સુહાસ રૂપલને પોતાની બાહોમાં ખેંચતાં બોલતો!
“સુહાસ, મને કાંઈ નહીં થાય, બરાબર તારા જેવો જ એક દીકરો હોય તો જીવન પણ મધુરું બની જાય, સુહાસ એક સ્ત્રી તરીકે મને પણ.. ભગવાન બધું સારું જ કરશે.. પ્લીઝ..”
આખરે ફરીથી રૂપલને સારા દિવસો રહ્યા. આ વખતે બધું બરાબર હતું, દામિનીબેનના હરખનો પાર ન રહ્યો. ઠાકુરજીની મૂર્તિ પાસે બેસી કાંઈ કેટલીયે બાધા લઈ લીધી હશે! રૂપલને પણ ખાટલેથી પાટલે રાખવા માંડ્યા, બાનું આ રૂપ જોઈ સુહાસ અને રૂપલ ધન્ય થઈ જતાં, પણ સુહાસના મનમાં એક અજાણ્યો ડર કોરી ખાતો!
રેગ્યુલર રૂપલને ચેકઅપ માટે લઇ જતો, રૂપલ તેમજ બાળકની તંદુરસ્તી અંગેના બધા જ રિપોર્ટ સારા આવેલ જોઈ એના મનમાં હવે નિરાંત થતી. છેવટે નવ મહિને સિઝેરિયન દ્વારા સુંદર દીકરાને જન્મ આપ્યો, પરંતુ અતિશય બ્લડ વહી જવાને લીધે રૂપલની પરિસ્થિતિ ગંભીર થઈ ગઈ અને અનંતની વાટે નીકળી ગઈ!
આજે પણ દામિનીબેન ચાર વરસના પાર્થને લઈ રૂપલની પૂણ્ય તિથિના દિવસે બધું કામ પતાવી ઠાકુરજીના મંદિર પાસે બેસી ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી લે છે.
બરાબર શ્રાવણ માસની અગિયારસ, આજે પણ દામિનીબેન એ દિવસ યાદ કરીને પોતાની જાતને દોષિત માને છે, બ્રાહ્મણને જમાડી દાન દક્ષિણા આપ્યા બાદ એકલતાથી ઝૂરતા અને ચાર વર્ષથી હસવાનું ભૂલેલ સુહાસની પીઠ પર હાથ પસવારતાં રડી ઉઠે છે!
સૌજન્ય : સ્ટોરી મિરર
આવી સરસ મજાની વાર્તાઓ વાંચવા અહીં ક્લિક કરો – સ્ટોરી મિરર
રસપ્રદ વાર્તાઓ વાંચવા માટે લાઇક કરો અમારું પેજ : “જલ્સા કરો જેંતીલાલ”
Posted on December 8, 2017May 11, 2018
“પૂર્ણ-અપૂર્ણ ” – દરેક પતિ પત્નીએ આ વાર્તા વાંચવી જરૂરી છે, શેર કરો તમારા મિત્રો સાથે..
“અ..અ..મમ..મ..” સવારના સાત વાગ્યાના સૂરજના કોમળ કિરણો બરખાના ચહેરા પર આવ્યા.. એક આળસી હંકાર ભરી બરખા મખમલી બ્લેન્કેટ પોતાના મોં પર ઓઢી પડખું ફરી ગઈ.. બાજુમાં હાથ જતાં જગ્યા ખાલી લાગી અને ને તરત જ સફાળી બેઠી થઈ. જોયું તો બાજુમાં કોઈ નહોતું.. બેડની નીચે રાખેલા સ્લીપર્સ પહેર્યા અને તરત બહાર આવી પોતાની કામ કરી રહેલી મેઈડને પૂછ્યું…
“મારિયા, સાહેબ ક્યાં છે?”
“મેડમ, સાહેબ તો હું ઉઠી એ પહેલા જ નીકળી ગયેલા.”
“મેડમ તમારી કોફી તૈયાર કરુ?”
“હા, મારા રૂમમાં જ લઈ આવ..”
બરખાએ બેડરૂમમાં આવી જોયું તો સોફાની સામે સેન્ટર ટેબલ પર એક ચિટ્ઠી પડેલી..
“બરખા, હું બેંગલોર જાઉં છું…રાત્રે આવતા મોડું થઇ ગયેલું અને સવારે ૬ વાગ્યાની ફલાઈટ છે અને તું સુતી છે તો તને ઉઠાડવાનું મન નથી થતું… – સાવન”
બરખા થોડીવાર પોતાના બેડની પાછળની દીવાલ પર લગાવેલ પોતાનો અને સાવનનો ફોટો જોઈ રહી.. સાવનને ફરિયાદ કરતી હોય તેમ મનમાં બોલી “બે દિવસ થઈ ગયા છે તને મળે રાત્રે સુતા બાદ તું આવે છે અને સવારે ઉઠતા પહેલાજ ચાલ્યો જાય છે..” સ્લાઈડર ખોલી આર્ટીફીસીયલ મીની ગાર્ડન સમી બાલ્કનીમાં ખુરશી પર બેઠી…
“ટેબલ પર મૂકી દે.”
મારિયા કોફી મૂકી ચાલી ગઈ બરખાની નજર ઘડીક સામે મુકેલ ખાલી ખુરશી પર સ્થિર થઈ..તેને કદાચ ત્યાં સાવનની ખોટ વર્તાઈ…તેને કોફીનો મગ હાથમાં લીધો અને બીજા હાથે ફોન લઇ સાવનને કોલ કર્યો બે-ત્રણ વાર આમ કર્યું પણ ફોન અનરીચેબલ આવ્યો તેને એક ઘૂંટડો ભર્યો..ને પછી મેસેજ ટાઇપ કર્યો.. “અ વેરી હેપ્પી મેરેજ એનીવર્સરી..” અને મોકલ્યા વિના જ ડીલીટ કરી નાંખ્યો.. આમ ત્રણ વાર કર્યું ને અંતે મેસેજ મોકલ્યા વિના જ ફોન મૂકી દીધો..એક નીસાસો સાંપડ્યો..એ મનોમન જ બોલી “સાવન આજે આપણી મેરેજ એનીવર્સરી છે આજે આપણા લગ્નને છ વર્ષ પુરા થયા..તું મને તો લગભગ ભૂલી જ ગયો છે પણ આજનો આ દિવસેય તને યાદ ના રહ્યો..” મનમાં ઠસોઠસ ઉદાસી સમાણી, આંખો પાંપણોના કિનારા સુધી ભીંજાઈ ગઈ, એક ડૂમો આવીને ગળામાં અટક્યો..ને એને પાછો હડસેલવા પ્રયત્ન કરતી હોય તેમ કોફીનો બીજો ઘૂંટડો ભર્યો..
આટલા મોટા ઘરમાં બરખા સાવ એકલી પડી ગયેલી, સાવન પોતાના બિઝનેસના કામોમાં અટવાયેલો રહેતો, રજા જેવું તો એને હતું જ ક્યાં એ દિવસ દરમ્યાન લગભગ જ ઘરમાં જોવા મળતો. શહેરના પોશ વિસ્તારમાં આવેલો ૫ રૂમનો ફ્લેટ, તેનું ઇન્ટીરીયર, રાચ-રચીલું, અને એક-એકથી ચઢીયાતા શો-પીસ એક આલીશાન અને ધનાઢ્ય ઘરની પ્રતીતિ કરતા. ઘરમાં નોકર ચાકર તેમજ સુખ-સગવડની પ્રત્યેક વસ્તુઓ ઉપલબ્ધ હતી. તેમજ બરખાને પોતાની મરજી મુજબનું જીવન જીવવાની સ્વતંત્રતા મળેલી…બરખાને ઉણપ વર્તાતી તો એ માત્ર સાવનની…એના પ્રેમની…
“અહિયા રૂમમાં છું..” ને સાવન ઉછળતો ખુશ થતો રૂમમાં દોડી આવેલો…
પોતાની ફર્સ્ટ એનીવર્સરીનો એ દિવસ બરખાની આંખો સામે ફરીથી જીવંત થયો..
૨ રુમનો પોતાનો સુંદર રીતે સજાવેલ ફ્લેટમાં ઘરે આવતાં જ સાવને એક ગાઢ આલિંગન અને કપાળ પર ચુંબન સાથે કાનમાં કહેલું અ વેરી હેપ્પી વેડિંગ એનીવર્સરી ડાર્લિંગ..અને એક બ્લુ કલરનું ગીફ્ટ પેક તેના હાથમાં આપેલું..પેકેટ ખોલતાની સાથેજ બરખાનું મોં પડી ગયેલું..
“બરખા આજે આપણે મસ્ત ડીનર પર જઈ રહ્યા છીએ તું આ લાલ સાડી પેહરી તૈયાર થઈ જા મારી ખુબજ ઈચ્છા છે તને આ સાડીમાં જોવાની..તું ખુબજ સુંદર લાગે છે સાડીમાં…સાવન ઉત્સાહમાં બોલી રહેલો પણ બરખાનો પડી ગયેલો ચહેરો જોઈ એ ઘડીક અટક્યો ને ધીરેથી પૂછ્યું ..”શું થયું ડીઅર?..તને ના ગમી મારી ભેટ..”
“સાવન ડીઝાઈન અને કાપડ તો જોવો માંડ ૨૦૦૦/- નો પીસ લાગે છે અને એતો તોય ઠીક પણ કલર તો જોવ સાવ લાલ-ચટક લો-ક્લાસ જેવો..તમે કેવી રીતે વિચાર્યું કે હું આ પહેરીશ..” આ સાંભળી સાવનનો ઉત્સાહ ત્યાં જ ખરી પડેલો.. એ સાંજે બરખાએ બ્લેક ગાઉન પહેરેલું અને ડીનર પર નજરે ચઢતું હતું કે સાવનને દુ:ખ થયું હતું.
સાવનનું વ્યક્તિત્વ એક રંગીન અને ખુશ-મિજાજ માણસનું, સ્વભાવે સ્નેહાળ અને હ્રદય તો વ્હાલ અને પ્રેમથી છલોછલ ભરેલું જ્યાં હોય ત્યાં ખુશીઓજ વહેંચતો. પોતાના લોકો પર એ લાગણીઓ વરસાવી દેતો..બરખા તો એને ક્યાં ક્યારેય પોતાના જીવથી અલગ લાગતી.. તેને તો એ પોતાના અપાર વ્હાલ અને પ્રેમમાં તરબતર કરી દેતો..
લગ્નના શરૂઆતના દિવસોમાં સાવન ઓફિસથી ઘરે આવતા ક્યારેક ચોકલેટ, તો ક્યારેક ગુલાબ તો વળી ક્યારેક કાર્ડ જેવું અવાર નવાર કંઈનું કંઈ લઈ આવતો… બંને રાત્રે બાઈક પર આંટો મારવા જતા સાવનને થતું કે હું થાકીને ઘરે આવું પણ બરખા આખો દિવસ ઘરમાં જ હોય છે તો એ બહાને એ થોડી ખુલ્લી તાજી હવામાં ફરે તો એને ગમે, અને જો ઈચ્છા થાય તો ક્યારેક આઈસ્ક્રીમ, સોડા કે કોલ્ડ ડ્રીન્કસની મજા પણ ઉઠાવી લેતા… બાઈક ચલાવતી વખતે સાવનને ગીતો ગાવાની આદત.. અને બરખા કેહતી “સાવન.. આ શું કરે છે? બધા આપણી સામે જુએ છે.. કેટલું ચીપ લાગી રહ્યું છે…” અને સાવન ચાલુ જ રાખતો એ કહેતો… “ડાર્લિંગ.. આ તો મજા છે જિંદગીની.. લોકોનું શું વિચારવાનું?..”
એકવાર ઘરે પાછા આવતા બરખાએ ગુસ્સામાં પોતાનું પર્સ સોફા પર ફેંક્યું.. સાવન આશ્ચર્ય સાથે “શું થયું ? ગુસ્સો કેમ કરે છે?”
“જો સાવન મેં તને કેટલીયે વાર કહ્યું છે કે આમ રસ્તા પર બરાડા ના પાડ, જોર-જોરથી ગીતો ગાવા, લારી પર ઉભા રહી સોડા પીવી, રોડ પર બેસી આઈસ્ક્રીમ ખાવો, બધું કેટલું ચીપ સાઉન્ડ કરે છે યાર, મને આ બધું નહી ફાવે પ્લીઝ..” સાવને એને થોડો સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ એ દિવસ પછી બરખા ક્યારેય એની સાથે ફરવા ના જતી.. અને સાવનની લાવેલી એ નાની નાની ભેટ પણ સાવન બીજા દિવસે ઘરે પાછો ફરે તોય જ્યાં એને મૂકી હોય ત્યાંની ત્યાં જ જોવા મળતી.. બરખાને આ બધામાં કોઈ રસ નથી પડી રહ્યો એ હવે એ સમજતો હતો.. પણ સાવન જિંદગીને જીવવામાં ક્યાં માનતો હતો એ તો ઉત્સવનો માણસ, જિંદગીની પ્રત્યેક ક્ષણને ઉજવવામાં માનતો હતો… એ હસીને જવા દેતો અને મનને પોતે જ મનાવી લેતો..
ચોમાસાની એક સાંજે કાળા-ઘેરા વાદળો ગર્જના અને વીજળીના ચમકારા સાથે ધોધમાર વરસી રહેલા.. સાવન તો ભીંજાઈને જ આવેલો અને આવતાની સાથે રસોડામાં રહેલી બરખાને ટેરેસ પર ખેંચી ગયેલો એનો હાથ પકડી વરસતા વરસાદમાં બરખા સાથે પ્રેમ ભરી આંખ મિલાવવા ગયોને બરખા ત્યાંથી ચિડાઈ હોય એમ “હં..” કહી નીચે ઉતરી ગઈ સાવનને ખબર ના પડી કે એને શું થયું? સાવનને નીચે આવતાં જ એને જાણે ઝગડવાનું શરુ કર્યું..” તમને કોઈ વાતની સેન્સ જ નથી, ક્યારેક કોઈ વાતને સીરીયસ લેતા જ નથી. કોઈ બીજાની પરવાહ જ નહી.. રસોઈના સમયે હું પલળવા નીકળું, તમારા કારણે કેટલું મોડું થયું મારે..” સાવને એને પોતાના બે હાથોમાં જકડી લીધી “અરે ડાર્લિંગ શું કામ મોડા વહેલાની ચિંતા કરે છે આપણા બે સિવાય છે જ કોણ અહીંયા તું જિંદગીને શાંતિથી જીવ આમ જીવને ઉચાટમાં ના રાખ..” બરખાએ અકળાઈને એના હાથોમાંથી પોતાને છોડાવીને એને દુર હડસેલી દીધો..
પોતાના જન્મદિવસના દિવસે સવારે ઉઠતાંની સાથે જ પોતાને ટાઈટ હ્ગ સાથે વીશ કરેલું “હેપ્પી બીર્થ ડે માય લવ… ચાલ જલ્દી તારી માટે એક સરપ્રાઈઝ છે..” આટલું કહી એના આંખે પાટો બાંધી એને પાર્કીંગમાં લઈ ગયો અને ચાવી હાથમાં મુક્તા આંખો પરથી પાટો ખોલ્યો.. સામે એકટીવાને જોઈ પોતે કંઈ જ ના બોલી ઘરમાં આવી કહ્યું “તું તો એવી રીતે લઈ ગયેલો જાણે સરપ્રાઈઝમાં કાર હોય… ક્યાં સુધી આમ નાના નાના વિહીક્લમાં ફરશું. ક્યારેક તો થોડું મોટું વિચાર..”
સાવને થોડાથોડા કરી ડાઉન પેમેન્ટના પૈસા ભેગા કરેલા અને બાકીની લોન લઈ બરખા માટે એક્ટીવા લીધેલું એ વિચારીને કે એને કોઈ કામ હોય કે ક્યારેય ક્યાંય જવું હોય તો આસાનીથી જઈ શકે પણ તેનો આવો પ્રતિભાવ સાંભળી એ સાવ નિરાશ થઈ ગયો.. ઉંમંગ હવે માત્ર હોઠો પર જ રહેલો હતો.
કોઈ કામથી એકવાર સાવને બરખાનો કબાટ ખોલ્યો અને પોતાની આપેલી અત્યાર સુધીની તમામ ભેટ ઉપરના ખાનામાં એમની એમ સ્થિતિમાં મુકેલી જોઈ, એમાંની એકેય વસ્તુ આજ સુધી નહોતી વપરાઈ… આ જોઈ સાવનને ખુબ જ દુ:ખ થયું.. ઘણુંયે રોકવા છતાંય આંખો ભરાઈ આવી. એ વિચારી રહ્યો કે બરખા ખુશ નથી તેની સાથે, આ વસ્તુઓનું એને કંઈ જ મહત્વ નથી? ના એ મારા પ્રેમથી ખુશ છે જો એવું હોત તો એને મારી ખાતર પણ આ પેકેટ્સ એક વાર તો અડ્યા હોત.
એક સાંજે સાવને ઘરે આવતા જોયું તો દરવાજો ખુલ્લોજ હતો એ અંદર ગયો બરખા રૂમમાં હતી.. ”અરે બરખા તું ગઈ નહી, આજે તારી ફ્રેન્ડના ત્યાં કીટી પાર્ટી હતીને..” બરખાની આંખમાં આંસુ હતા, ચહેરો અને આંખો લાલચોળ. કેટલાય સમયથી જાણે મનમાં કંઈક ભરીને બેઠી હોય એક બધું એકી સાથે સાવન પર ગુસ્સામાં ઠાલવી દીધું “શું જાવ કિટી પાર્ટીમાં, ત્યાં લોકો કેવા જાત-જાતના ને ભાત-ભાતના ડ્રેસિંગમાં આવે છે મોંઘી દાટ ગાડીયોમાં આવે છે ત્યાં મારી પાસે છે જ શું એવું કે હું જાઉં?… એક્ટીવા લઈને જઈ હું ત્યાં હાંસીને પાત્ર નથી બનવા માંગતી.. એ લોકો કેટલું એન્જોય કરે છે મારા જ નસીબ ફૂટેલા નીકળ્યા ને સપના બધાય અધૂરા રહ્યા.. કેટ-કેટલું વિચારેલું મેં..” બરખા રડતી રહી…
“અરે ગાંડી તું દુ:ખી ના થા શાંત થા, જીંદગી પૂરી નથી થઈ ગઈ હજી, બધા સપના પુરા કરીશું આપણે.. કેટલું સુંદર જીવન છે આપણું…”
“સુંદર? માય ફૂટ…તને તો આજ સુધી એ વાતનું ધ્યાન જ ન રહ્યું કે હું મનમાં કેટલી રીબાઈ રહી છું મારા સપના જાણવાની પણ હેસિયત નથી તારી અને પુરા કરવાની વાત કરે છે… તું ક્યારેય મને એ સુખ નહી આપી શકે જેની મેં કલ્પના કરેલી… પ્રેમ સિવાય પણ બીજું ઘણું છે જેની મને ચાહ છે મારી તો આખી જીંદગી બગડી ગઈ.. ઈચ્છાઓને મનમાં જ ધરબાઈને દુ:ખી થવાનું જ મારે ભાગે આવ્યું…” બરખા ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડતી રહી.
સાવન એને જોતોજ રહ્યો નાની નાની વાતોના દુ:ખથી ભેગા થયેલા એ ઘોડાપુર એની આંખોમાંથી વહી નીકળ્યા એતો વિચારતો જ રહી ગયો.. “હું તો મારા પ્રેમના બળે એને જીતવા નીકળેલો પણ આ શું એને તો એ જોઈતું જ નથી હું તો રાહ જોતો હતો એ દિવસની કે એક દિવસ એ મને ચોક્કસ સમજશે પણ આ શું થઈ ગયું ? સાવન માટે આ બનાવ બહુ આઘાતજનક રહ્યો એને સમજાયું જ નહી કે શું કરવું.. એ ઘરની બહાર નીકળી ગયો ને ક્યાંય સુધી પુલ પર બેસી રહ્યો.. મોડી રાત્રે ઘરે આવ્યો તો બરખા સુઈ ગયેલી. બરખાએ એની સાથે ૧ મહિના સુધી વાત પણ ન કરી એ વખતે એણે નોકરી છોડી પોતાના અનુભવનો નાનકડો બિઝનેસ શરુ કરેલો…”
“મેડમ, ૧૨:૩૦ થઈ ગયા, તમારી માટે જમવાનું પીરસું?”
મારિયા બાલ્કનીમાં આવતા બરખાનું ધ્યાન વર્તમાનમાં પાછું આવ્યું ત્યારે છેક એને ભાન થયુ કે વીતેલા વર્ષોની જૂની યાદોને મગજમાં રિપ્લે કરવામાં ૩ થી ૪ કલાક પસાર થઈ ગયેલા અને કોફીનો મગ ભરેલો જ હાથમાં રહી ગયેલો..
“ના હમણાં નહી, મને ઈચ્છા નથી..”
“ઓ.કે.” કહી મારિયા ચાલી ગઈ.
એક ઊંડો શ્વાસ લઈ ઉભી થઈ તે બાથરૂમમાં પ્રવેશી, નાહિ-ધોઈ ફ્રેશ થઈ સોફા પર બેઠી પણ ચહેરા પર સ્વસ્થતા નહોતી દેખાતી. એ ત્રણ ચાર કલાક જોયેલો રિપ્લે વારંવાર તેના મગજમાં રીવાઈન્ડ થઈ રહ્યો હતો એ સામે રહેલા સાવનના ફોટા સામે જોઈ બોલી…” સાવન આજે હું તને બહુ જ મિસ કરું છું આજના આ દિવસે પણ તું મારી સાથે નથી.. અને મનમાં બોલી.. તારા આ બદલાયેલા વર્તન માટે હું દુઃખ કેવી રીતે લગાડું જયારે તારા બદલવા પાછળ જવાબદાર હું જ હોઉં…”
બરખા પોતાની સાથે જ વાત કરતી બોલી “સાવને મને કેટલો પ્રેમ આપ્યો અને હું નાદાન સુખ-સાહબી અને દેખાડાના સંબંધોના મોહમાં એકલતા વહોરી લાવી…સાવનનો તો કોઈ દોષ જ ક્યાં છે એને તો હમેશા મને તક આપેલી પણ હું જ એને હડસેલી કાઢતી.. એ હસતો કુદતો ને હંમેશા મોજમાં રહેતો સાવન એને હસતા જોયાને જાણે વર્ષો વીતી ગયા.. મેં એને મારા જીવનમાંથી ગુમાવી દીધો.. પ્રેમતો કદાચ દુરની વાત હશે સાવનને તો મારી માટે હવે કોઈ પ્રકારની લાગણી પણ નથી રહી… આટલા મોટા ઘરમાં પ્રત્યેક સુખ હોવા છતાંય સાવન ના સાથ માટે હું પળ-પળ તરસી રહી છું.. જીવનની એ મહત્વપૂર્ણ અને અદભુત ક્ષણો તો ક્યાંય પાછળ રહી ગઈ છે મારાથી. સાચા સુખનું સરનામું શોધવામાં હું ઘણી મોડી પડી.” ઊંડા નિશાસા નાંખી પછતાવાના ભાવ સાથે વિચારતી રહી.
ઘરની ડોરબેલ વાગી. બરખા દોડીને બહાર નીકળી કે કદાચ સાવન હોય.
“ઓહ!..” ઉદાસ ચહેરે રૂમમાં પછી આવી.
“ટેબલ પર મુકી દે, સાહેબ આવીને જોઈ લેશે..”
“આ કુરીયર તમારા નામનું છે.”
“મારા નામનું !” આશ્ચર્ય સાથે “મને કોણ કુરીયર મોકલે ?” બરખાએ કુરીયર તરફ નજર કરી.
એક બ્લુ કલરનું ગીફ્ટ પેક હતું ઉપર એક રેડ રોઝ લગાવેલું અને સાથે કાર્ડ હેપ્પી એનીવર્સરી લખેલું.
બરખાએ પહેલા કાર્ડ ખોલ્યું કવરમાં એક પત્ર હતો એ ખોલી વાંચવાની શરુ કર્યો…
“અ વેરી હેપ્પી એનીવર્સરી ડાર્લિંગ…” આ તો સાવનના અક્ષર.. એણે આગળ વાંચવાનું શરુ કર્યું.
“આજે આપણા લગ્નને છ વર્ષ પુરા થયા પણ હું હજીયે તારા વિના અધુરો જ છું… મારા જીવનમાં મેં હમેશા તને જ ચાહી છે અને તને પામવાની કોશિષમાં હું તને ગુમાવતો રહ્યો તે સાચુ જ કહેલું કે મેં ક્યારેય એ જાણવાનો પ્રયત્ન જ નહોતો કર્યો કે તું શું ઈચ્છે છે, પણ જ્યારથી જાણ્યું ત્યારથી માત્ર એને જ પૂરા કરવાની કોશિષ કરી…એના કારણે તું મારાથી સાવ દુર થઈ ગઈ.. મને હમેશા તારી સાથે રહેવાનું, બેસવાનું અને કેટલીયે વાતો કરવાનું મન થતું પણ અંદરથી એક ડર લાગતો કે કદાચ તને નહી ગમે તો કદાચ હજીયે કંઈ ખૂટતું હશે તો અને હું તારાથી દુર જ રહ્યો તને ભૂલથી પણ દુઃખી કરી વધારે તકલીફ આપવા નહોતો માંગતો.
બરખા આટલા વર્ષોમાં આપણે એક જ છતની નીચે એકબીજાની સામે હતા પણ સાથે ના થઈ શક્યા… ખુબ અંતર આવી ગયું છે.. પણ, તારી માટેનો મારો પ્રેમ મેં હજીયે મારા હ્રદયમાં અકબંધ રાખ્યો છે. તારી માટેની એ કુણી લાગણીઓ મારા મનમાં હજીયે એટલી જ કોમળતાથી સંભાળીને રાખી છે મેં, કેટલીયે વાતો મારા મૌનમાં સમાવીને રાખી છે તારી સાથે કરવા.. આજના આ દિવસે મારે એટલું જ કહેવું છે કે જો તને ક્યાંય એવું લાગતું હોય કે તારા થોડા ઘણા સપના અને ઈચ્છાઓને હું પુરા કરી શક્યો છું અને તારી જીંદગી બગડી નથી એવું જો તારું મન તને કહે તો મારી આ ભેટ સ્વીકારી આપણા જુના ૨ રુમના ઘરે સાંજે આવી જજે. હું માની લઇશ તે મને તારે લાયક સમજ્યો અને મારો પ્રેમ સાર્થક થયો, જીંદગી સફળ થઈ.
બરખાએ પેકેટ જોયું તો એ જ બ્લુ કલરનું રેપર. ખોલ્યું તો અંદર એ જ પહેલી એનીવર્સરી વાળી લાલ સાડી હતી પણ આજે બરખાને એ સાડી અત્યંત પ્રિય લાગી રહી હતી..એને છાતીએ વળગાળી પછ્તાવાનો ભાર અને મનને હળવું કરતું ઝરણું આંખોમાંથી વહી રહ્યું… વધુ રાહ જોઈ શકાય એવી તો હાલત જ ક્યાં હતી એની એ ઝડપથી તૈયાર થઈ પોતાના એ જુના ઘરે પહોંચી ગઈ. દરવાજો ખોલતાં જ સાવન સામે ઉભો હતો.. આખું ઘર ગલગોટા અને ગુલાબના ફૂલો, લાલ ફુગ્ગા, લાઈટીંગ અને મીણબત્તીથી સજાવેલું હતું.. રૂમમાં મોગરાના અત્તરની સુગંધ ફેલાયેલ હતી. સેન્ટર ટેબલ પર ૫૦૦ ગ્રામની ચોકલેટ કેઈક મુકેલી અને ડાઈનીંગ ટેબલ પર ફૂલોથી કરેલ ડીઝાઈન સાથે કેન્ડલ લાઇટ ડીનરની તૈયારી હતી પણ આ બધામાં બંનેમાંથી એકેયને આજે ક્યાં કોઈ રસ જ હતો..
ખુલ્લા વાળ, ગળામાં મંગળસુત્ર, સેંથીમાં સિંદુર, કપાળે લાલ ચાંદલો, હાથોમાં મેચિંગ બંગડી સાથે લાલ સાડીમાં બરખા આજે પણ નવપરિણીત દુલ્હન લાગી રહી હતી..
બંનેએ એકબીજાની સામે જોયું, આંખો મળી, સાવને એના બે હાથ ફેલાવ્યા ત્યાં તો બરખા દોડીને તેને વળગી પડી…”આઈ એમ સોરી સાવન, આઈ એમ વેરી સોરી, મેં તને બહુ જ દુઃખી કર્યો છે, હું તને સમજીના શકી..” રડતાં બરખા બોલી રહી…
બરખાના ચહેરા પર હાથ ફેરવતા “બસ..ડીયર…તું આટલું સમજી એટલામાં જ બધું આવી ગયું..” બંનેની આંખોમાં જાણે ચોમાસું બેઠું… વર્ષોથી એકબીજા માટે અધૂરા બનેલા એ બેઉ એકબીજાના ગાઢ આલીંગનમાં ક્યાંય સુધી વળગી રહ્યા…
સાંજનું એ આકાશ રાતનું બની ગયું, ડાઈનીંગ ટેબલ પર કેન્ડલ એમજ સળગતી રહી, ડીનર માટે મુકેલી પ્લેટ ખાલી જ રહી ગઈ, કેઈક પણ કટ થયા વિનાની એમની એમ જ રહી, માત્ર દરવાજો બંધ થયેલો. બંને એકબીજાના પ્રેમના વાદળમાંથી વરસતા અઢળક વ્હાલ અને લાગણીઓમાં નીતરી રહેલા..
“મુશળધાર વરસી રહ્યો આ મેહુલો, ને તોય હું તો કોરીકટ..
નીતરવું છે મારેય વ્હાલમાં, ઝંખું તારા પ્રેમની માત્ર એક વાંછટ..”
સૌજન્ય : સ્ટોરી મિરર
Posted on December 4, 2017May 11, 2018
“અનુ” – વાંચો ત્રણ બેહનોની એક લાગણીસભર વાર્તા….
સીધા રસ્તા હોત તો શું રહેત આ જિંદગી,
અક્ષરના વળાંકમાં છે મજાની આ જિંદગી,
સીધા જીવ મળે તો મજા શું છે આ જિંદગી,
વાંકી છે આ ધરતી, તો પાક આપી ટકાવે આ જિંદગી,
વાંકી આંગળીએથી ઘી કાઢી માણવી આ જિંદગી,
જો સીધી ચાલે તો મજા શું એવી જિંદગીની…
ગોપાલભાઇ અને તરુબહેનને રૂપાળી એવી ત્રણ પુત્રી. પોતાનો વંશ આગળ વધે તે આશામાં પ્રભુની મરજીએ ત્રણ લક્ષ્મીજી અવતરી, પણ તે લક્ષ્મી સ્વરૂપે નહીં. બાકી તો ઘરમાં હાંડલા કુસ્તી કેમ રોકવી તે પ્રયત્નમાં રહેતા ગોપાલભાઇ દિવસરાત દરજીકામ કરવામાં વ્યસ્ત રહેતાં. ભાઇ નથી આપી શક્યા તો ભણતર તો આપવું જ કારણ, દીકરો કે દીકરી તે તો પ્રભુ મરજી પણ, યોગ્ય ભણતર આપવું પોતાનાં હાથમાં છે એવું માનતા ગોપાલભાઇ તરુબહેન ઘરકામ ઉપરાંત દીકરીઓનો ભણતરમાં વિકાસ થાય તેનો અતિ આગ્રહ રાખતાં.
મોટી ગીતા ભણવામાં ઠીક, પણ ઘરકામ ઉપરાંત ભરત ગુંથણમાં પણ નિપુણ. પિતા સીલાઈ કામ કરે તો પોતે ફટાફટ પોતાનું હોમવર્ક પતાવી પિતાને કામમાં મદદ કરે. સ્વભાવે એકદમ ઢીલી. પણ ખાસ્સી ઉઘડતે વાન ને નાજુક નમણી. ગીતા હોમસાયન્સ લઇ અને ડીગ્રી લીધી.
વચલી દીકરી રમીલા પોતે ભલી ને પોતાનું કામ ભલું. સ્વભાવે ખાસી મૂંગી. બહુ બોલવા ન જોઈએ. તેનાં મનમાં જાણે પુત્રી તરીકે જન્મ લેવાઈ ગયો હોય ને માતા અને પિતાની લાગણી દુભાઈ હોય તેવી ગ્રંથી થઇ ગયેલી. એક દિવસ રમીલાને સુનમુન બેઠેલી જોઈ ગોપાલભાઈએ વાત કરવાં કોશિશ કરતાં શરૂઆત કરી, “કેમ બેટા, દિવસે- દિવસે તું આમ ચુપચાપ રહેતી વધારે થઇ છું! “કાંઈક સંકોચ સાથે રમીલા કહે, “પપ્પા આમ પણ મારા જન્મથી તમને નિરાશા જ મળી છે ને, એક પુત્ર તરીકે હું જન્મી હોત તો તમને કેટલી ખુશી થઇ હોત.” ગોપાલભાઈ અને તરુબહેન તો આવી વાત સાંભળી ડઘાઈ ગયાં. તેમને લાગ્યું કે જરૂર આપણા ઉછેરમાં કંઈ કમી રહી હશે કે આજે રમીલાએ આવું વ્યક્ત કર્યું.” બંને ખૂબ દુઃખી થઇ ગયાં અને રમીલાને ઘણી સમજાવી કે અમારે તો પુત્ર હોય કે પુત્રી કોઈ ફરક નથી પડતો. બસ, તમે સારું ભણો અને તમારું જીવન સુખમય થાય તે જ પ્રયાસ… પણ કહેવાય છે ને કે કોઈના મનને કોઈ પહોંચી નથી શકતું. રમીલા હંમેશા સ્વભાવે અંતર્મુખી જ રહી. હા, કોઈ વાતનો હરખ નહીં ને કોઈ વાત નો શોક નહીં. સાયલોકોજી સાથે બી.એ કરવાની તેની ઈચ્છા હતી ને પછી એમ.એ કરીને પ્રોફેસર થવું હતું. પણ ગોપાલભાઈ અને તરુબહેન ઈચ્છતા કે બી.એ થઇ સાસરે વળાવી દઈએ પછી સાસરે જઈ આગળ ભણવું હોય તો તેઓની મરજી. છોકરીને જેટલું વધારે ભણાવીએ એટલો તેનો પતિ અંગેનો માપદંડ વધી જાય, માટે સમયસર પરણાવી દેવી સારી.
નાની દીકરી અનુતો સ્વભાવે મોજીલી. પોતે તો હર વક્ત આનંદમાં રહે અને આસપાસનાં લોકોને આંનદમાં રાખે. ગીતાનાં લગ્ન લેવાયાં ત્યારે તો અનુને જાણે પાંખો આવી હોય તેમ દોડાદોડ કરવાં લાગી. શરમાળ ગીતાને વારંવાર ચીડવતી કે, “સુરેશભાઈ તો આટલાં પિક્ચર જોવાનાં શોખીન છે ને તું રહી સાવ ઘરકૂકડી, હું તો કહીશ જીજાજીને કે આ અમારી કૂકડીને ખુશ રાખજો ને જરા સંભાળીને રાખજો, અમારાં બહેન બહુ નાજુક છે.” ગીતા બિચારી શું બોલે, શરમથી પાણીપાણી! એક દીકરાની ગરજ સારે એમ લગ્નની બધી દોડાદોડ ભરી જવાબદારી અનુએ ઊપાડી લીધી હતી ને રમીલા બધાં મહેમાનની વ્યવસ્થામાં લાગી. આમ પોત પોતાના સ્વભાવ અનુસાર કાર્યભાર ઉપાડીલેતાં ગોપાલભાઈને ત્યાં પ્રસંગ ક્યાં પતી ગયો તેની ખબર પણ ના પડી.
સમય અને હવા ની ઝડપ ક્યાં માપી શકાય ?? રમીલાના પણ ઉમેશ સાથે એવીજ સુંદર રીતે લગ્ન પતિ ગયાં , એમાં તો વળી જમાઈ સુરેશભાઈ પણ ઉત્સાહ પૂર્વક કામે લાગ્યાં હતાં ને બધી વ્યવસ્થાની અનુ ને ખબર અને અનુભવ હોવાથી બંને સાથે મળીને લગ્ન આટોપવા માં પણ લાગી ગયાં. પતંગિયા જેવી અનુની તરુબહેનને બહુ ચિંતા રહેતી. રમીલાનાં લગ્ન પતતાજ તરુબહેને ગોપાલભાઈને કહ્યું ,” હવે અનુ માટે પણ યોગ્ય મુરતિયો જોવા લાગો. ભગવાન કરે ને એને પણ આગલાં બેઉ જમાઈની જેમ સારો પતિ મળી જાય એટલે ગંગા નાહ્યા. “ગોપાલભાઈ તરુબહેનની વાતનો અણસાર તુરંત પામી ગયાં ને આદરી શોધ…
અનુ હજી બીકોમ કરી આગળ ભણવાની ઈચ્છા રાખતી હતી. કોલેજનાં છેલ્લાં વર્ષમાં હતી ને ભરત દૂરથી અનુને જોયાં કરતો. અનુની ચંચળતા અને નિખાલસતાએ ભરતનું મન મોહી લીધું હતું. અનેકવાર વાત કરવા કોશિશ કરી, પણ અનુ કોનું નામ એમ તે કાંઈ વાતો કરે! ભરતને તો બસ અનુ સિવાય કાંઈ દેખાય નહિ. એક દિવસ અચાનક અનુ ની બહેનપણી શારદા સાથે ભરતને કંઈ નોટ્સની આપ-લે થઇ અને અનુ પણ શારદા સાથે હોવાથી બંનેની ઓળખાણ થઇ. મુલાકાતો વધતી ગઈ શરૂઆતમાં તો શારદા હતી ને ક્યાં બેઉ એકલાં મળવા લાગ્યાં તેની બેઉમાંથી કોઈને ખબર પણ ના પડી.
પ્રેમ ન જુએ નાત કે જાત… મોટી બેઉ બહેનોનાં લગ્ન તો નાતમાં જ થયાં હતાં. એ વિચાર માત્રથી અનુ પહેલાં તો ગભરાઈ. એક દિવસ એણે સામેથી ભરતને પોતાની પરિસ્થિતિ સમજાવતાં કહ્યું, “મારા પિતા એક સામાન્ય દરજીનું કામ કરે છે, તમારા ઘરમાં આ વાત કેવી રીતે સ્વીકારશે તે વિચારી જોજો. અમે મધ્યમ વર્ગના કહેવાઈએ. મારા માતા અને પિતાએ પેટે પાટા બાંધીને અમને ભણાવ્યા છે. ભણતર એ જ મારી મૂડી કહો કે દહેજ કહો. હા, તેઓ દેખાય છે જેવા શાંત તેવાં જ છે અને ખૂબ સરળ અને આધુનિક વિચારસરણીવાળાં છે. મારી પસંદ પર એમને પૂરો ભરોસો પણ તમે તમારાં ઘરમાં વાત કરી જુઓ.” ભરત એકનો એક પુત્ર હોવાથી પોતાના માતા પિતા સાથે ખૂબ નિખાલસ સંબંધ રાખતો હતો. તેણે અનુની વાત પોતાના ઘરમાં કરી ને બીજે જ દિવસે હરખભેર ભરતના માતા અને પિતા ભરતને લઇ પહોંચી ગયાં અનુને ત્યાં અનુનો હાથ માંગવા. જીવનમાં પહેલીવાર અનુ આટલી ગભરાઈ ને સંકોચાઈ… તે તો હજી આજે પોતાના માતાપિતાને ભરત પ્રત્યેના તેના પ્રેમની વાત કરવાની હતી.
ભરતનાં માતા અને પિતાને અનુની અને તેના માતા પિતાની સાદગી ખુબ રૂચી ગઈ ને ગોપાલભાઈને કહેવા લાગ્યાં, “હવે અમારાથી બહુ રાહ નહીં જોવાય, આવી સુંદર અને સુશીલ દીકરી અમને વહેલી તકે સોંપો એવી અમારી નમ્ર વિનંતી છે. “તરુબહેન અને ગોપાલભાઈ હજી આગળ કંઈ કહે તે પહેલાં જ ભરતનાં પિતાએ કીધું, “અમને બસ કંકુ ને કન્યા બે જ ખપે. અમારી દીકરીને અમે અમારી મરજી પ્રમાણે શણગારશું. એની ચિતાં તમે ના કરશો. એને કોઈ વાતે દુઃખી નહિ થવા દઈએ.” ગોપાલભાઈ અને તરુબહેન તો આટલાં મોટા ઘરનાં અને ખાનદાની વેવાઈ પામતાં ધન્ય થઇ ગયા. ને લેવાયા ઘડિયા લગ્ન…આનંદથી પ્રસંગ પતી ગયો.
ત્રણે દિકરીને સારે ઘરે વરાવી ગોપાલભાઈ અને તરુબહેન બન્ને પ્રભુમય જીવન ગાળવા લાગ્યાં. પણ કેવાય છે ને કે સંસારમાં સુખ અને દુઃખની ઘટમાળ ચાલતી જ રહે છે. એક દિવસ ગોપાલભાઈને એકદમ છાતીમાં દુઃખાવો ઉપાડ્યો. હજી ત્રણે દીકરી પિતા પાસે આવે તે પહેલા તો તેઓ હરિના ધામમાં ચાલી ગયાં. ત્રણે જમાઈ પણ સારા મળ્યાનો સંતોષ લઈને ગયા હતા. હજુ બારમું તેરમું પત્યું ને તરુબહેને પણ પ્રભુ મરજીનો સ્વીકાર કરી શોક બાજુ મૂકી ઝડપથી પતિએ લીધેલાં સિલાઈના અધૂરાં કામ પતાવવા લાગી ગયા હતા. વારાફરથી એક એક દીકરી તરુબહેન સાથે થોડો સમય રહેવા લાગી અને સમય વીતતો ચાલ્યો. તરુબહેન પણ હવે દીકરીઓને કહેવા લાગ્યા, “તમારો પણ સંસાર છે આમ પિયર આવું રોકાઓ બહુ સારું ના લાગે, છોકરીની માતાએ તો એકલા જીવતા શીખવાનું જ હોય છે. વળી તમે બધા અવારનવાર ખબર તો પૂછતા રહો છો ને મને કંઈ તકલીફ હશે તો હું તમને જ કહેવાની છું ને. હવે તમારા સંસારમાં મન લગાવીને આનંદ કરો ને સુખી રહો ને બધાને સુખ આપો ને તમારો કુટુંબ ધર્મ અપનાવો.” એવામાં જ અનુ બોલી ઉઠી કે, “આપણે હવે અઠવાડિયાનો એક શનિવાર ત્રણે બહેનો બપોરથી મા પાસે આવીએ ને રાત પડે ત્રણે જમાઈ આવશે. બધા સાથે બેસીને જમીને છૂટા પડશું.” તરુબહેનને પણ આ યોજના ગમી અને સર્વાનુમતે મંજુર થઇ. ગીતા, રમીલા અને અનુ દર શનિવારે બપોરનું ઘરકામ વગેરે પતાવીને માતા તરુબહેનને મળવાં આવતાં. બધાં જમાઈને પણ એકબીજા સાથે સારું બનતું. ક્યારેક માતાને લઇ બધાં પિક્ચર જોવાં જતાં.
થોડા દિવસ થયાં ને ગીતાએ માતા બનવાની છે તેવા સમાચાર આપ્યા. ને આનંદનું વાતાવરણ થયું. ગીતા સાસરીમાં એકની એક, નહીં દેરાણી કે જેઠાણી ને મરતાને મર ના કહે તેવા સ્વભાવના સાસુ , ને પાછી પોતે પણ શાંત સ્વભાવની. નાનપણમાં ગીતાએ અનુને એક માતા જેટલાં પ્રેમથી ઉછેરી હતી. આથી અનુને એની બહુ ચિંતા રહેતી. અનુને હંમેશા થતું કે ગીતાબહેનને કાંઈ ખાવા પીવાનું મન થશે તો પણ તે બોલે તેવાં નથી ને સુરેશભાઈના સ્વભાવ મુજબ તે કાઈ બહેનને પૂછશે પણ નહિ. માટે અનુ ગીતાને ત્યાં વારંવાર જતી અને ખબર દિવસમાં એક વાર ફોન કરી ને ખબર પૂછતી. એકાદ બે વખત સુરેશભાઈને ટકોર કરતાં કીધું પણ ખરું કે ગીતાબહેનની આવી અવસ્થામાં એની થોડી વધારે સંભાળ રાખવી જરૂરી હોય છે. તો જવાબમાં સુરેશભાઈ કહે , “અરે તું છુંને સંભાળનારી, પછી મારું શું કામ? તારો હુકમ માથા પર, તને લાગે ત્યારે મદદ કરવા આ બંદા તૈયાર.”
ગીતાનું મન પ્રફુલ્લિત રહે તે માટે અનુ જ તેનું ધ્યાન રાખતી. ક્યારેક પિક્ચર જોવાં જતાં તો ક્યારેક સાંજે આંટો મારી આઇસક્રીમ ખાવાં જતાં.આમ સાત મહિના કયાં પસાર થઇ ગયાં. ગીતાનો ખોળો ભરવાં નો પ્રસંગ પતાવી ગીતા પિયર રહેવા આવી. તરુબહેન પણ આનંદિત થઇ ગયા. તેમના એકલવાયા જીવન માં ગીતાની કંપની મળી. ગીતાને ભાવતાં ભોજન આપવા અને તેની તબિયતની સંભાળ રાખવી એજ થોડા મહિના માટે તરુબહેન નું ધ્યેય થઇ ગયું. મોજીલા સુરેશભાઈ ખબર પૂછવા આવતા જતા રહેતા.
મોટી બહેન ગીતાને સુવાવડ આવે એ દરમ્યાન અનુએ વિચાર્યું કે જો પોતે મોટી બહેનની સંભાળ રાખે તો આરથ્રાઇટીસનાં રોગથી પીડાતી માતા ને થોડી રાહત મળે. એક વખત પોતે પતિ ભરત સાથે સમય ગાળતી હતી ત્યારે એણે ભરતને પોતાનો વિચાર જણાવ્યો. ભરતે તુરંત હા પાડી અને કહ્યું ,” આપણે આપણી માતાનો અને બહેનનો વિચાર તો કરવો જ જોઇએ , આફ્ટરઓલ આપણું એક કુટુંબ છે.” અનુ એ જ્યારે માતાને આ વાત કરી તો ખરા અર્થમાં ભરત એક દીકરા સ્વરુપે લાગ્યો.
એક રાતે ગીતાને એકદમ પેટમાં દુઃખવા લાગ્યું , તરુબહેને સુરેશભાઈને તુરંત આવી જવા કીધું અને સાથે સાથે અનુને પણ એક ફોન કરી દીધો. ગીતાને હોસ્પિટલ લઇ ગયાં , ને ડોકટરે તપાસી ને કહ્યુંકે બાળકને ગળે નાયડો વીંટાઈ ગયો હોવાથી તાત્કાલિક સિઝેરિયન કરી બાળકને બચાવી લેવું જરૂરી છે. આમ પણ પુરા દિવસ થઇ ગયાં હતા ,ઓપરેશન કરી સ્વસ્થ પુત્રને જન્મ થયો. ગીતા અને બાળક બંનેની તબિયત સારી છે તે જાણી બધા નાં શ્વાસ હેઠા બેઠાં ને પેંડા વહેચાયા.
અનુએ હોસ્પીટલમાં રહી ગીતા અને બાળકની સંભાળ લેવાની જવાબદારી લીધી. ગીતાનાં પતિ સુરેશને ગીતાની સુવાવડ દરમ્યાન એકલતા નો અનુભવ થવા લાગ્યો. આમ પણ સ્વભાવે મોજીલા… દિવસો વિતતા ચાલ્યા. ગીતા સવા મહીનો થતાં પોતાને સાસરે ચાલી ગઈ. અનુ ક્યારેક ગીતાનાં ઘરે જતી. સ્ત્રીને ભગવાને એક ઇન્દ્રિય એવી પણ આપી છે કે સામેનાં પાત્રનાં અમુક વર્તનનો અણસાર આવી જતો હોય છે. અનુને ઘણીવાર સુરેશભાઈનું વર્તન જરા વિચિત્ર લાગવા માંડ્યું. તેમને અનુ તરફ કુણી લાગણી જન્મી હોય તેવો અનુભવ થવા લાગ્યો. તેવામાં એક દિવસ સુરેશે અનુને કહયું, “અનુ હું તને પ્રેમ કરું છં.”પિતા સમાન મોટા બનેવી ની આ વાત સાંભળી અનુ જરાક હબકાઇ. એક બાજુ બહેન બનેવીનો સંસારને પોતાનો સંસાર આમ આવી વાત કેમ ચાલે! મૂંઝાયેલી અનુ ને તો ન કામમાં જીવ લાગે અને ખૂબ મૂંઝાયેલી રહેવા લાગી. એક એક દિવસ પસાર કરવો મુશ્કેલ થઇ પડ્યો.
પ્રેમાળ પતિ ભરતની નજરે અનુના આ ફેરફારની નોંધ લીધી. એક દિવસ અનુને કહે, “ચાલ ઘણા વખતથી ક્યાંય બહાર નથી ગયાં આજે સરસ મજાનું ડીનર લેવા જઈએ.” કેન્ડલ લાઈટ ડીનર લેતાં અનુને પ્રેમથી પૂછ્યું, “શું વાત છે અનુ? કેમ આટલી મૂંઝાયેલી રહે છે? ” ને અનુની આંખોનો બંધ ખૂલ્યો, આંસુ તો વહેતા ચાલ્યાં તેમ ભરતની મૂંઝવણ વધતી ચાલી. પણ આજે ભરતે પણ નક્કી કર્યું હતું કે અનુની મુંઝવણનો અંત લાવાવો જ રહ્યો. અનુનો હાથ પ્રેમથી પકડી કહેવા લાગ્યો, ” કેમ અનુ મારી ઉપર અને આપણા પ્રેમ ઉપર વિશ્વાસ નથી? બેફીકર થઇ આજે મન હળવું કર.” છેવટે અનુએ મન મક્કમ કરી બધી વાત કરવાનો નિર્ણય લીધો અને બોલી, “હમણાં છેલ્લે ગીતાબહેનને ત્યાં ગઇ ત્યારે બનેવી સુરેશભાઇ એ પ્રેમ પ્રસ્તાવ મૂક્યો. હું ખૂબ મૂંઝાણી કે આતો કેવી વાત થઇ? આવો વિચાર જ કેવી રીતે તેમને આવે? ભરત, બહેનની જિંદગીનો તો વિચાર કરો!” ભરતે ખૂબ શાંતિથી આખી વાત સાંભળી ને પછી પ્રેમથી અનુને કહ્યું, “શું તું આને ખરો પ્રેમ કહે છે? અરે મોટીબહેનની સુવાવડ દરમ્યાન સુરેશભાઇનું મન સહેજ ચળ્યુ હશે. બાળક આવવાથી બહેનનું ધ્યાન થોડું ઓછું મળે એટલે ઘણા પુરુષોને આમ થતું હોય છે. આને પ્રેમ નહીં, પણ દેહાકર્ષણ કહેવાય. આવી બધી વાતો ધ્યાનમાં નહીં લેવાની. આપણો પ્રેમ શું એટલો નબળો છે કે આવી વાતોથી ડગે! અરે આવી અમથી વાતો મગજ પર લીધા વગર જિંદગી જલસાથી જીવ.”
અનુ એ બે ક્ષણ અચંબાથી ભરત સામે જોયા કર્યું અને વિચારવા લાગી કે શું ઉચ્ચ વિચાર ધરાવે છે ભરત! અને એકદમ હળવાશ અનુભવી. બહેનની સુવાવડ પતાવી જ્યારે તે પોતાના ઘરે પાછી આવી ત્યારથી તેણે પોતાનામાં જન્મેલો માતા થવાનો ભાવ પ્રગટ થવાની અભવ્યક્તિ એક વિશ્વાસ સાથે ભરત આગળ કરી તો તેના આનંદની સીમાનો કોઇ પાર ન સમાયો. અને કહેવા લાગ્યો,
” સંગાથ રાખું જીવનભર વાદો અમારો,
હટાવું કાંટા બિછાવું સેજ સુંવાળી વાદો અમારો ,
ભલે હોય મંઝિલ દૂર પણ સાથ આપું વાદો અમારો,
સાથ હાલું જીવનભર વાદો અમારો”
સૌજન્ય : સ્ટોરી મિરર
Posted on December 2, 2017May 9, 2018
“હનીમૂન” – ખુબ દર્દનાક અંતવાળી પ્રેમકહાની..
નિશાનો પ્રસ્તાવ સાંભળી નિશાંત જરા ચોંકી ગયો. પેપર વાંચવાનું છોડી બેડ પાસેના ટેબલ પર મૂકતાં એણે નિશાના ચહેરા તરફ ધ્યાનથી જોયું ના.. એ મજાકના મૂડમાં નહોતી. એ હસવું દબાવી બોલ્યો, “આ ઉંમરે આપણે હનીમૂન પર જશું?”
નિશા ઊઠી, ગુલાબી નાઈટગાઉનમાં ઢંકાયેલ એના સમપ્રમાણ શરીરને એ જોઈ રહ્યો. લાઈટ બંધ કરી આવી, નિશાંતને ભેટી એ બેડપર લેટી ગઈ. નિશાંત બોલ્યો, “તારું હનીમૂન તો શરુ પણ થઈ ગયું.”
નિશાએ મોઢું એની છાતી પરથી ઊંચું કર્યું, ખુલેલા વાળને ખભા પાછળ ફેલાવી બોલી, “આજ તો ઉંમર હોય છે, હનીમૂન પર જવાની. લગ્ન પછીના હનીમૂનો કોલેજ પિકનિક જેવા હોય. ફૂલઝડીમાંથી ફૂટતા રંગ-બેરંગી પ્રકાશની જેમ થોડીવાર ઝળહળી હોલવાઈ જાય.”
એણે છતમાં વર્તુળાકાર ફરતાં પંખા તરફ જોઈ વિચાર્યું, લગ્નની શરૂઆતથી નિશા આવી વિચિત્ર હતી. લગ્ન પછી હનીમૂન માટે જવા કોઈ રીતે તૈયાર ન થઈ, હવે ઢળતી ઉંમરે.. હનીમૂન!
નિશાને ગયા મહીને ૪૬મું વરસ બેઠું અને પોતાનો વનપ્રવેશ, આ ઉંમરે ગુજરાતી પરિવાર મા-બાપ સાથે ચાર-ધામની યાત્રાએ જતાં હોય.
નિશાંતને આનંદનો વિચાર આવ્યો, એની એક્ઝામ આવશે ડીસેમ્બરમાં. આનંદ એમનો એંજિનિયરિંગના ત્રીજા સેમેસ્ટરમાં ભણતો પુત્ર હતો, એકમાત્ર સંતાન.
નિશાને પહેલી ડિલિવરી સમયે ટોક્સીન થઈ ગયેલું, ડોકટરોના અભિપ્રાય મુજબ બીજા સંતાન માટે માતા અને બાળકને બચવાના ફિફ્ટી-ફિફ્ટી ચાન્સ હતા. નિશાંતને આમ પણ એક બાળકની જ ઈચ્છા હતી. બે-બાળકો આજના સમયમાં યોગ્યરીતે ઉછેરવા એ પણ એને પડકારરૂપ લાગતું હતું, આમ પણ એના જીવનમાં પડકારો ક્યાં ઓછા હતાં. એણે નિશાના ખુલેલા વાળમાં આંગળીઓ રમાડતાં કહ્યું, “આનંદની એક્ઝામ આવી રહી છે, અને નવેમ્બર પહેલાં મને છૂટી મળવી મુશ્કેલ છે.”
નિશા બેડમાં બેઠી થઈ, ખુલા વાળને પોતાના બંને હાથો વડે બાંધતા બોલી, “આપણે હનીમૂન પર જઈ રહ્યા છીએ, હું અને તું!”
એણે આપણે શબ્દ ઉપર ભાર મૂકતાં કહ્યું. પછી સમજાવતી હોય એમ બોલી, “આનંદને પોતાની જવાબદારી છે, આમ પણ એ હોસ્ટેલ પર રહીને એક્ઝામ માટે તૈયારી કરી રહ્યો છે. નવેમ્બર આવવાને હજુ ત્રણ મહિના છે, આપણે અઠવાડિયામાં તો માઉન્ટઆબુ ફરીને આવી જશું અને એ દૂર પણ નથી.”
“તને આમ એકાએક ફરવા જવાનું કેમ સૂઝયું?”
“એકાએક? હનીમૂનના નિર્ણય પર આવતાં મને વીસ વરસ લાગ્યાં!”
બેઉ સાથે હસી પડ્યા. નિશાંત વિચારી રહ્યો, લગ્ન જીવનના બે દાયકા પસાર થઈ ગયા, આટલા લાંબા સમયમાં સાથે ક્યાંય નીકળી શક્યા નહિ, નીકળી શકાયું નહિ. નિશાએ બેડ પર લંબાવતાં કહ્યું, “છેલ્લા એક વરસમાં તારી દોડ-ધામ વધી ગઈ છે, થોડો બ્રેક લેવાની તને જરૂર છે.”
નિશાની વાતથી છેલ્લા એક વરસની ઘટનાઓ એની આંખો સામે તરવરી રહી.. દિલોજાન દોસ્તનું ટ્રેન અકસ્માતમાં મૃત્યુ – અજાણ્યા શહેરમાં દોસ્તની વિધવા અને નવ વરસની પુત્રી માટે પોલીસ, રેલ્વે, બેન્ક અને વીમા કચેરીના કાપેલા ચક્કર યાદ આવ્યા.
વિચારોને જ્યારે બ્રેક લાગ્યો તો નિશાંતે જોયું,પોતાને આરામની સલાહ આપી નિશા નિશ્ચિંતતાથી ઊંઘી રહી હતી. દોડ-ધામ તો એણે પણ મારી સાથે કેટલી કરી વિતેલા વીસ વરસોમાં, એમ વિચારતાં નિશાને ચાદર ઓઢાળી એણે સુવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
સવારે આંખ મોડી ખુલી એણે જોયું, નિશા હોટેલની બારીમાંથી બહાર જોતી ઊભી હતી. આબુ પહોંચ્યાને આજ ત્રીજો દિવસ હતો, ગઈ કાલે ટેક્સીમાં આખો દિવસ પર્વતના ભ્રમણમાં ગાળ્યો. નિશાની પીઠ પરના વાળથી, રેશમી બ્લાઉઝમાં પ્રસરેલ ભીના ધબ્બાને જોતાં જોતાં એને વિચાર આવ્યો – રોજની આદત, આટલું વહેલું એણે નાહી પણ લીધું.
નિશાંતે પથારીમાં પડ્યા રહીને કહ્યું, “ગુડ મોર્નીગ સખી..!”
લગ્નની શરૂઆતમાં એ નિશાને સખી કહી સંબોધતો. આજે આટલા વર્ષે અનાયાસ સંબોધન હોઠ પર આવી ગયું. સાંભળીને એ ચોંકી, એને લાગ્યું હોટેલની બારી બહાર ફેલાયેલી પહાડી સૃષ્ટિમાં પોતાનું અસ્તિત્વ ખોઈ રહી હતી. “સખી” શબ્દ સાંભળતાં જાણે વિખેરાયેલું અસ્તિત્વ ઘનીભૂત થયું. બારી છોડી એ નિશાંત તરફ લગભગ દોડીને પહોંચી. એના ચહેરા પર હિલ-સ્ટેશન જેવી તાજગી હતી. બેડ નજીક આવી એના ઉપર ઝૂકીને ધીમેથી બોલી, “આપણુ હનીમૂન હવે શરુ થઈ રહ્યું છે..!”
નિશાંત એ આંખોની ચમક જોઈ રહ્યો, નિશાની સોનાની ચેઈન ગળામાંથી ઝૂલી રહી હતી અને તાજા છંટાયેલા પાવડરની સફેદી દેખાઈ રહી હતી. મોગરાની ખુશબૂ એના મનને તરબતર કરી ગઈ. ત્યાં રૂમની ડોરબેલ સંભળાઈ, એ દરવાજા તરફ જતાં બોલી, “હોટેલ બોય હશે મેં કોફી અને નાસ્તો લાવવાનું કહેલું, તું જલ્દી તૈયાર થઈ જા એટલે આપણે આજનો પ્રોગ્રામ વિચારતાં નાસ્તો કરીએ.”
દરવાજો ખુલ્યો, છોકરાએ આવીને ટીપોય પર ટ્રે અને કોફીનો મગ મુક્યા, સાથે હોટેલના માર્કાવાળા બે ધોયેલા નેપકીન ગળી કરીને પાસે મૂકતાં બોલ્યો, “બીજું કશું લાવું મેમસા’બ?”
નિશાએ ઈશારાથી ના કહી એટલે એ ચાલ્યો ગયો. નિશાંતને વિચાર આવ્યો સિગારેટ લાવવાનું કહેવું હતું. એ પીતો ન હતો પણ મૂડ બની ગયો હતો આજ. નિશાએ કહ્યું, “હજુ શું વિચારે છે? તારી વિચારવાની આદત બહુ ખરાબ છે, ઉતાવળ કર.”
“હું બીજી એક ખરાબ આદત અંગે વિચારી રહ્યો હતો – સિગારેટ પીવાની.”
“સિગારેટ? એતો તું પીતો નથી.” નિશાએ જરા ચોંકી જઈ કહ્યું. “હા પણ આજે મૂડ બની રહ્યો છે.” “તો પી નાખ, એમાં વિચારવાનું શું? વિવશ ન કરે એ આદત ખરાબ નહિ.”
એ મજાકમાં બોલી ગયો-“વીસ વરસથી સાથે છીએ, એટલે એકબીજાની આદત પડી ગઈ છે, આ પણ ખરાબ બાબત છે?”
નિશાએ એનો હાથ પકડી બાથરૂમ તરફ હડસેલતાં કહ્યું – “મહાશય..! સાથે જીવવાની આદત પડતાં જો વીસ વરસ જેટલો સમય લાગતો હોય…તો એ ખરાબ બાબત છે!”
નિશાંત બાથરૂમ અંદર વિચારતો રહ્યો. જીવવાની પણ આદત પડી જાય છે, શરીર ઉપર ઉઠી આવતા બનીયાનના નિશાન જેમ, બીજા પણ જોઈ શકે એવી. પણ.. નિશા કંઈક જુદું કહી રહી હતી, સાથે જીવવા વિષે, એમાં સમયનું મહત્વ ઓછું છે, સાથે જીવવાની આદત પાડવા સંદર્ભે. પણ. એક છત નીચે સાથે હોવા છતાં, આપણે સાથે જીવતાં હોઈએ છીએ ખરેખર? નિશાંતે શાવર બંધ કર્યો. અવિરત વિચાર પ્રવાહ અટકાવવા એ પ્રયત્ન પૂર્વક કોઈ ફિલ્મીગીત ગણગણવા લાગ્યો.
નિશાએ બેડની ચાદર સરખી કરી તકિયા ગોઠવ્યા. રૂમસર્વિસમાં ફોન કરી કોફી ગરમ કરી આપવા કહ્યું. બાથરૂમમાંથી નિશાંતનો ફિલ્મી ગીત ગણગણવાનો અવાજ સાંભળી હસી પડતાં એને વિચાર આવ્યો. શા માટે માણસો બાથરૂમમાં જ ગાતા હશે….એક આદત? ચાલતી વખતે હાથોને આગળ-પાછળ કરવા જેવી? બાથરૂમનો માહોલ ગીત ગાવા માટે પ્રેરિત કરે એવો હોતો નથી. જોકે નિશ્ચિંત થઈ શરીરને નગ્ન કરવા માટે પણ બાથરૂમ ક્યાં ઉપયુક્ત જગ્યા છે? છતાં મોટાભાગના લોકોનો સંકોચ બાથરૂમમાં ગયા પછી વસ્ત્રોની જેમ નિક્ળી જાય છે. મનનું આ કયા પ્રકારનું કંડિશનિંગ છે?
નિશાના વિચારો અટક્યાં. નિશાંત વાળ ઘસતો બહાર આવી રહ્યો હતો, એનું પેટ ઠીક ઠીક બહાર આવી ગયું હતું છાતી ઉપરના વાળ પણ લગભગ સફેદ થઈ ગયા હતાં. ટૂવાલ નીચેના ખુલા પગો પાતળા લાગી રહ્યા હતાં. રૂમની ડોરબેલ સાંભળી એ ઉઠી અને દરવાજેથી ગરમ કોફીની ટ્રે અંદર લઈ આવી ટીપોય ઉપર મૂકી. નાસ્તાની ડિશ ઉપરથી ઢાંકણ ખસેડી જોયું ઓર્ડર મુજબ સાબુદાણાની ખીચડી હતી જે ઠંડી પડી ગયેલી. નિશાંતને વિચિત્ર આદત હતી ઠંડા નાસ્તા સાથે ગરમા ગરમ કોફી પીવાની.
નાસ્તો પતાવી બેઉ હોટેલની બહાર નીકળ્યા. સામેથી પ્રવાસીઓ સામાન સાથે આવી રહ્યા હતાં. નિશાંતે જોયું પ્રવાસીઓમાંના એક પુરુષના હાથોમાં નાનું બાળક, અંગુઠો મોઢામાં રાખીને સુઈ રહ્યું હતું. અંગુઠા ઉપર હોઠોની પકડ ઢીલી પડી ગઈ હતી, બીજા હાથની મૂઠી બંધ હોવાથી હથેળી વધુ ગુલાબી જણાતી હતી. કાળા મોતીની ઝીણી ચેઈન બંને હાથના કાંડામાં આકર્ષક લાગી રહી હતી. વીખરાયેલા વાળમાં સવારનો સુવર્ણ તડકો ગૂંચળાઈને પડ્યો હતો. નિશાંત ખુશ થઈ ગયો.
હોટેલથી ‘નખી લેક’ પાસે હતું એટલે બંનેએ ચાલતાં જવાનો નિર્ણય કર્યો. માર્ગો પર ભીનાશ હતી પરોઢે વરસાદનું ઝાપટું આવ્યું હોય એવી. હવામાં ઠંડક અને ભીંજાયેલી સૃષ્ટિની મહેક પ્રસરી ગયેલી. પ્રવાસીઓ મુખ્યત્વે યુગલો ફરી રહ્યા હતાં. મોટાભાગની યુવતીઓના કોણી સુંધીના હાથો મહેંદીની ડીઝાઈનથી આવૃત હતાં. રંગીન વસ્ત્રોમાં ફરી રહેલા યુગલો લળી લળીને વાતો કરવામાં મશગુલ હતાં, એવી વાતો જેનો કોઈ ખાસ અર્થ હતો નહિ. વાતોમાં અર્થો શોધવાનો આ સમય પણ ન હતો. નવ-વિવાહિત, રંગ-બેરંગી વસ્ત્રોમાં સજ્જ યુગલો પક્ષીઓની જેમ આબુ જાણે વિશાળ વૃક્ષ હોય એમ એમાં લપાઈને ચહેકી રહ્યા હતાં.
નખી લેક પાસે પહોંચી નિશાંતે એક બોટ ભાડે કરી. પેડલ બોટ હોવાને કારણે ચલાવવું સરળ હતું. લાઈફ જેકેટ પહેરી નિશાંત બોટમાં ગોઠવાયો, નિશાને હાથ આપી અંદર લીધી, જેકેટને કારણે બેઉને બેસવું ફાવતું નહોતું,પણ રોમાંચ થઈ રહ્યો હતો. પાણીને કાપતી બોટ ધીરે ધીરે આગળ સરકી રહી હતી, સવારનો મુલાયમ તડકો પાણીના વલયો પર ઝગમગતો હાલી રહ્યો હતો. કેટલાય પ્રવાસીઓ સમૂહમાં મોટી હોડીમાં તો યુગલો પેડલ બોટમાં સેર માણી રહ્યા હતાં. કેમેરાની ફ્લેશો દિવસનો પ્રકાશ હોવા છતાં ઝબકી જતી હતી. નિશાએ પોતાની પર્સમાંથી સનગ્લાસીસ કાઢ્યા, એક નિશાંત તરફ લંબાવ્યા, બીજા પોતે પહેર્યા. એ આશ્ચર્યમાં ઉછળતાં બોલ્યો, “સરપ્રાઈઝ નિશા? તેં તો હનીમૂનની રોચક તૈયારી કરી છે. મારા માટે સનગ્લાસીસ ક્યારે ખરીદયા?”
“આ ઉંમરે જો તું મારી સાથે હનીમૂન પર આવવા તૈયાર થાય તો એ દ્રશ્ય જોવા હું એક સનગ્લાસીસ ન ખરીદી શકું?”
“કેવું લાગે છે આપણા હનીમૂનનું આ દ્રશ્ય સનગ્લાસીસથી જોવામાં?” નિશાંતે રોમાંચિત થઈ પૂછ્યું. નિશાએ જરા વિચારીને કહ્યું, “તને યાદ છે આપણે નાટક જોયેલું-લીલી નશોમાં પાનખર! બસ એનાથી ઉલટું લાગે છે, જાણે સુકાઈ જવા આવેલ શિરાઓમાં વસંત મહોરી રહી છે.”
“નિશા એ તો વૃક્ષોના સબંધમાં સાચું હોઈ શકે, ઋતુની સાઈકલ…વસંત-પાનખર આવ્યા કરે. મનુષ્યોને ઈશ્વરે એ આશીર્વાદ નથી આપ્યા.”
“સારું છે નથી આપ્યા, મનુષ્ય પોતાના માટેજ જીવે છે, પ્રકૃતિ જેમ બીજા માટે નહિ. એટલેજ મારે સનગ્લાસીસ લેવા પડ્યા પાનખરમાં.” આમ કહી નિશા ખડખડાટ હસી પડી. નિશાંતને લાગ્યું પુરા ચહેરાનું ભરપુર હાસ્ય સનગ્લાસીસને કારણે ખંડિત થઈ ગયું. નિશાની આંખો દ્વારા છલકતું હાસ્ય સનગ્લાસીસ પાછળ ઢંકાઈ ગયું. નિશાના વાળમાં હજુ ભીનાશ હતી અને વાળમાં લગાવેલ મહેંદીનો રંગ તડકામાં સ્પષ્ટ દેખાઈ આવતો હતો.
બોટે તળાવને એક મોટું વર્તુળકાર ચક્કર કાપ્યું, સાઈકલિંગનો મહાવરો ન હોવાથી પગ હવે જકડાઈ રહ્યા હતાં. એટલે બોટને એક જગ્યાએ સ્થિર કરી. આસપાસથી પસાર થઈ રહેલી બોટોના પ્રવાસીઓ અભિવાદન કરી રહ્યા હતાં, કોઈ આગળ વધવા ચાનક ચડાવી રહ્યા હતાં. નિશાએ બોટમાંથી જરા ઝૂકી હાથમાં પાણી લઈ નિશાંત તરફ ઉડાડ્યું, એ સામે ઉંચાઈ ઉપર આવેલ પત્થરના ‘ટેડ રોક’ આકારને જોઈ રહ્યો હતો. અચાનક પાણીની છાલક પડતાં ચોંકીને જોયું તો નિશા ખીલેલી વસંત જેમ હસી રહી હતી! કેમેરો સાથે ન લઈ આવવાનો એને પહેલી વખત અફસોસ થયો. નિશાએ પૂછ્યું-
“ત્યાં શું જોવાનું છે?”
“હું પેલા…. પત્થરના દેડકા જેવા આકારને જોઈ રહ્યો હતો.” નિશાંતે આંગળીથી જગ્યા દર્શાવતાં કહ્યું.
નિશાએ સનગ્લાસીસ કપાળ પર ચડાવી આંખો જરા ઝીણી કરીને જોયું, પછી બોલી ઉઠી- “કમાલ છે પાણી અહીં છે અને દેડકો ત્યાં ઉંચાઈએ શું કરી રહ્યો છે, કોઈ દેડકી પાછળ ભટકી ગયો લાગે છે!”
નિશાંતે બોટોમાં સેર કરી રહેલા સહેલાણીઓ દર્શાવી કહ્યું-“હા નિશા, અહીં આમ પણ ઘણાં દેડકાઓ, પેટ ફૂલાવી ડ્રાઉં.. ડ્રાઉં..કરતાં કૂદી રહ્યા છે! એ બિચારો કદાચ ગભરાઈને ત્યાં ભાગી ગયો હશે.”
“પણ પેલો દેડકો તો દેડકીની પ્રતીક્ષામાં સદીઓ વિતાવી પાષાણ બની ગયો છે, કેવો અદભુત પ્રેમ?” નિશાએ મજાક આગળ વધારતાં કહ્યું.
“રાહ જોવામાં પત્થર બની જવાની ઘટનાને અદભૂત પ્રેમ કહેતા હશે એની મને જાણ નહોતી.”
“તને ખબર છે નિશા, અરવલ્લીની આ પર્વતમાળા સદીઓ પુરાણી છે, હિમાલયથી પણ જૂની.”
“પુરાણોમાં પણ અર્બુદાચલ પર્વતનો ઉલ્લેખ આવે છે, એવું સાંભળેલું.” -નિશા સનગ્લાસિસ આંખોપર ચડાવતાં આગળ બોલી.
”આબુના જૈન મંદિરો પણ જૂના સમયમાં બંધાયેલા, કદાચ ૧૧મી સદીમાં એવું વાંચેલું, એ આપણે બીજી વાર જોવા જશું.”
“આજે સાંજે સનસેટ પોઈન્ટ, કાલે દેલવાડા અને બને તો કાલે સાંજે જ આપણે રીટર્ન થઈ જઈશું.”
“કેમ હજી તો હનીમૂન શરૂ થયું અને તું થાકી ગયો!” નિશાએ સનગ્લાસિસને એક હાથની આંગળીઓથી થોડા નમાવી, આંખો નચાવતા પુછ્યું.
એ જરા ગંભીર થઈ બોલ્યો, “ચંદ્રની કળાનું ઘટતું જવું એ અર્થ શરૂઆતમાં હનીમૂનમાટે અભિપ્રેત હતો.” પછી નાટકીય અંદાજમાં બોલી ગયો- “અને આપણાં મૂનના ઝાંખા પડતાં જતાં પ્રકાશમાં, હજૂતો ઘણું હની ભેગું કરવાનું છે ડિયર..!”
નિશા પણ એવાજ અંદાજમાં બોલી, “ઓ.કે. માય બીઝી બીઈઈ…!”
થોડી વાર પછી ગંભીર થતાં એનાથી કહેવાઈ ગયું, “પણ.. ભેગું શું કરવું? હનીને પણ છોડી જવું પડશે. અંત સમયે ખૂલી રહી ગયેલી મારી આંખોમાં તું શોધી શકશે આપણે સાથે જીવ્યા હતા એ ક્ષણોને?” નિશાંતને થયું પ્રિયજનોની સ્મૂર્તિઓમાં જીવતા રહી જવાની ઈચ્છા દ્વારા મનુષ્ય મૃત્યુને થાપ આપ્યાનો સંતોષ અનુભવે છે.
હવે તડકો આંખોને થોડો વાગી રહ્યો હતો, ગરદન પાસે પરસેવાની ભીનાશ લાગી રહી હતી. નિશાએ પર્સમાંથી પોપકોર્નનું પેકેટ કાઢ્યું અને ખાવા લાગી. પછી અચાનક યાદ આવ્યું હોય એમ નીશાંતને ખાવા અંગે પૂછ્યું. એણે અનિચ્છા દર્શાવી અને બોટને ઘૂમાવી પાછી વાળી. કિનારે બોટ લાવી બેઉ સંભાળપૂર્વક ઉતર્યા. પ્રવાસીઓ હજુ પણ આવી રહ્યા હતાં, નખીલેક બોટિંગ માટે સરસ જગ્યા હતી. આગળ વધતાં તેઓ એક આઈસ્ક્રીમ પાર્લરમાં જઈ બેઠા. મશીનમાંથી પેસ્ટની જેમ નીકળી, કોનમાં ઉભરાઈ જતી સોફટી આઈસ્ક્રીમ લોકો ખાઈ રહ્યા હતાં. નિશા બે કોન લઈ આવી, બંનેએ નિરાંતે પૂરા કર્યા. નિશાંત ઊઠીને બીજા બે કોન લઈ આવ્યો. નિશાએ કહ્યું, “તારી સુગર વધી જશે, સવારે ટેબલેટ યાદ કરીને લીધી હતી?”
“એમ કહેવાનું – તારામાં મીઠાશ વધી જશે, બીમારીઓનો પણ રોમેન્ટીક ઉલેખ કરી શકાય!”
“અચ્છા..? આજ સવારથી તારામાંની મીઠાસ ઉભરાઈ રહી છે…અને અત્યારે એમાં રોમેન્ટીક ફ્લેવર પણ ઉમેરાઈ છે.”
આઈસ્ક્રીમ પૂરો કરી બેઉ હોટેલ પાછા ફર્યા. પેડલ બોટ ચલાવાને કારણે પગોમાં હવે કડતર થઈ રહ્યું હતું. નિશાંતે બાથરૂમના ગીઝરની સ્વિચ ચાલુ રહી ગયેલી તે બંધ કરી, કપડાં ચેન્જ કરી બેડ પર લંબાવ્યું. નિશાએ નાઈટ ગાઉન પહેરતાં પુછ્યું, “જમવા નીચે જશું કે મંગાવી લેશું?” “મને તો ખાસ ભૂખ નથી, સેન્ડવિચ ચાલસે.”
નિશાએ બંને માટે સેન્ડવિચ મંગાવી. થોડી વારે આવેલી સેન્ડવિચ ખાઈ, નિશાએ આરામ ખુરસીમાં લંબાવી, હોટેલ બોયે લાવી આપેલ પેપર વાંચવું શરૂ કર્યું.
દ્રશ્ય સારી રીતે જોઈ શકાય એવી જગ્યા મુશ્કેલીથી શોધી બેઉ બેસી ગયા. સનસેટ પોઈન્ટ પર ભીડ જમા થઈ ગયેલી. પ્રવાસીઓની વાતોનો શોર હવાના મોજા પર સવાર થઈ આવી રહ્યો હતો. ભીડ અને કેમેરાની ફ્લેશો વચ્ચે કેટલાક વિદેશી ટુરિસ્ટો પણ દેખાઈ જતાં હતાં. સાંજ ઢળવા આવી હતી, નીચેની ખીણનું દ્રશ્ય કેનવાસ ઉપર દોરેલું હોય એવું લાગી રહ્યું હતું. કોઈ ગામના છૂટા-છવાયા ખોખા જેવા લાગતા મકાનો, ઘટ્ટ લીલા છૂંદણા જેવા વૃક્ષોના ઝુંડ, ગીચ ઝાડીઓ. જમીનના કાપેલા ટુકડા જેવા ખેતરો, પગરસ્તા કેડીની રાખોડી રંગની પટ્ટી. તરલ ચમકતી સપાટી જેવુ તળાવ… વિમાનનાં ઉતરાણ સમયે બારીમાંથી નીચે દેખાતા ભૂ-ભાગ જેવુ આખું દ્રશ્ય લાગી રહ્યું હતું. ઢળતા સૂરજના નારંગી રંગના પ્રકાશની આભા સનસેટ પોઈન્ટ ઉપર એકઠા થયેલા પ્રવાસીઓના ચહેરાઓ પર લીંપાઈ ગઈ હતી. નજર સામે ફેલાયેલા મેદાન અને ક્ષિતિજ સુંધીના ધૂંધળા આકાશની વચ્ચે ઝીલમિલાતો, સૂર્ય અસ્ત થઈ રહ્યો હતો. ધીરે ધીરે અદ્રશ્ય થઈ રહ્યો હતો. ક્ષિતિજે અસ્ત થવાને બદલે અહી સૂર્ય એક ઝળહળતો ભ્રમ પેદા કરી, તિલસ્મી રીતે અદ્રશ્ય થઈ ગયો. આકાશમાં હજુ ઓગળેલા સૂરજનું ઝાંખું થઈ રહેલું તેજ જોઈ શકાતું હતું. પ્રવાસીઓ ધીરે ધીરે ઉઠી રહ્યા હતાં. નિશાંતનું અચાનક ધ્યાન ગયું નિશા ગોઠણ ઉપર હડપચી ગોઠવી દૂર ક્ષિતિજ સામે જોઈ રહી હતી. એણે પુછ્યું, “ચાલશું નિશા?”
નિશાએ ગોઠણ ખોલી પગોને સામે જમીન પર ફેલાવી, શરીરને રિલેક્સ કરવા બંને હાથોને પીઠ પાછળ જમીન ઉપર ટેકવ્યા. નજર હજુ દૂર ક્ષિતિજમાં કશુંક શોધતી હોય એમ જોઈ રહી. અંધારુ આસપાસ ઝડપથી ઉતરી રહ્યું હતું. નિશાએ કશું સાંભળ્યું ન હોય એમ સ્વગત બોલી, “સૂર્યને અસ્ત થતો જોયા પછી શા માટે મન ઉદાસ થઈ જાય છે?”
નિશાંતે ચિંતિત સ્વરે પુછ્યું, “તું ઉદાસ થઈ ગઈ! શા માટે?” પછી ઉમેર્યું – “હું તો દ્ર્શ્યની ઈન્દ્રજાળમાં ખોવાઈ ગયો હતો.”
નિશાએ ક્ષિતિજ તરફથી નજર ફેરવી નિશાંતની આંખોમાં જોઈ કહ્યું, “હું પણ ખોવાઈ ગઈ હતી, પણ દ્રશ્યથી આપણે અલગ હતાં એવી સમજ મનને ઉદાસ કરી જતી હશે કદાચ.”
“તું દાર્શનિક જેમ બોલી રહી છે.” નિશાંત આગળ કહેવા જતો હતો કે સૂર્યાસ્ત જોયા પછી ભાગ્યેજ કોઈ ઉદાસીની વાત કરતું હશે તે પણ હનીમૂન કરવા ગયેલ કપલ. પણ એ કહી ન શક્યો કારણ એણે અનુભવ્યું અંધકારમાં નિશા નજીક આવી, ગળા ફરતે નિશાના હાથો વીંટળાયા. નિશાંત કશું બોલ્યા વગર બેસી રહ્યો. નિશાએ એની છાતીમાં માથું છુપાવી કહ્યું, “સાંજ ઢળતા સૌ પોતાના ઘરે પાછા ફરે છે, આપણે પણ પાછા ફરીશું. આવી સભર ક્ષણો છોડીને? નિશાંત.. મને ડર લાગી રહ્યો છે, ફરીથી આ રીતે સાથે….”
નિશાંત સમજી શક્યો નહીં. શું થઈ ગયું નિશાને, એણે પ્રશ્ન કરવાનું ટાળ્યું. અંધારું જામી ચૂક્યું હતું, કોઈ કોઈ યુગલના ઓળા દેખાઈ જતાં હતાં.વાતાવરણની શાંતિ ડહોળતું કોઈ કારનું હોર્ન પડઘાઈ ગયું. પહાડના વળાંક કારની હેડ લાઈટમાં ઝબકીને અદ્રશ્ય થઈ ગયા. એણે ધીરેથી નિશાને ઊભી કરી. નીચે ઉતરી રોડ પાસે પાર્ક કરેલી જીપમાં બેઉ ચૂપચાપ ગોઠવાયા. ચાલતી જીપમાં ઠંડક વધારે લાગી રહી હતી. નિશા એનો હાથ પકડી રાખી હોટેલ પહોંચતા સુધી ચૂપ બેસી રહી.
“તને કોઈથી પ્રેમ થયેલો? પહેલા પ્રેમ જેવું કંઈ?” બીજા દિવસે આબુના જૈન મંદિરો જોતાં જોતાં નિશાએ પૂછ્યું.
નિશાંત એક ક્ષણ સહમી ગયો તેનાથી કહેવાઈ ગયું. “નિશા તને જૈન મંદિરોમાં પણ પ્રેમના વિચારો આવે છે?”
“તસ્કરીના માલનો અંધારામાં ભાગ કરતાં ચોર જેમ બગીચાના ખૂણામાં પ્રેમાલાપ કરવાં કરતાં, માણસ પ્રેમ વિષે મંદિરમાં ચિંતન કરે એ જરૂરી છે. તને નથી લાગતું એ માટે જ કોનાર્કનું સૂર્ય મંદિર હજી જાળવી રખાયું છે?” નિશાનો જરા ઊંચા સ્વરે આવેલો ઉત્તર મંદિરની શાંતિ ખળભળાવી ગયો.
નિશાંતને ખબર હતી, પ્રશ્ન જેવોજ નિશાનો જવાબ વિચિત્ર હોવાનો. એને ખોવાયેલો જોઈ નિશા બોલી ઉઠી, “પ્રેમ થયેલો કે નહિ એ કહેવામાં પણ વિચારે છે, તો જરૂર તને કોઈથી પ્રેમ થયો હોવો જોઈએ.”
“નહીં… હું કોનાર્કના મંદિરમાં ચિંતન કરવા અંગેની સંભાવના અંગે વિચારતો હતો.”
નિશા એની ધૂનમાં બોલી ગઈ, “વિચાર કરીને સબંધ બંધાય, મનની સીમા પૂરી થાય ત્યાંથી કદાચ પ્રેમનો માર્ગ શરૂ થતો હશે.”
નિશાંત જરા વિચારીને સ્વગત બોલતો હોય એમ બોલી ગયો – “પ્રેમ જેવી ઘટના, પ્રથમ મનમાં જ ઘટવાની ને?”
નિશાએ મંદિરના ઘુમ્મટની કોતરણીઓ તરફ જોતાં કહ્યું, “પથ્થરને પણ એક ચોક્કસ આકાર આપવાથી શિલ્પ ઉભરે છે, જે પથ્થરમાં જ સમાયેલુ ન હતું?” પછી નિશાંતનો હાથ પકડી ઉમેર્યું – “પ્રેમનું પણ એવુ જ છે, વિચારોનો કોલાહલ શાંત થયા પછી મન-સરોવરના શાંત જળમાં કોઈ આકૃતિ સ્પષ્ટ થાય છે, પછી એ ભૂંસાતી નથી. તું શું માને છે?”
નિશાંત વિચારોને ક્રમમાં રજૂ કરતો હોય એમ બોલ્યો, “નિશા, પ્રેમ એ કદાચ વરસાદ પછી આકાશમાં દેખાઈ જતાં ઈન્દ્રધનુષ જેવી ઘટના છે! વાસ્તવમાં એ હોતું નથી, છતાં એને જોવા માટે આંખ હોવી જરૂરી છે. સૂર્યનું કિરણ પાણીના બુંદોમાંથી પસાર થઈ એક ચોક્કસ કોણ રચી આપણી આંખો સાથે અનુસંધાન મેળવે છે… અને ઈન્દ્રધનુષ રચાય છે!”
નિશા ખુશ થઈ નિશાંતને ભેટી પડતાં બોલી-
“આહ…શું કલ્પના..! તે કહ્યું એમજ હશે કદાચ, પ્રેમ એક ઈલ્યુઝન હશે, ફેન્ટાસ્ટિક નિશાંત..!”
નિશાને હળવેથી પોતાથી અલગ કરી ક્ષોભ સાથે એણે કહ્યું, “નિશા આપણે હિલ -સ્ટેશન પર ખરા, પરંતુ અત્યારે જૈન મંદિરમાં છીએ.પ્રેમ જો ઈલ્યુઝન છે તો શું એ આટલી ખુશ થવાની બાબત છે?”
”મને દંભ ફાવતો નથી, મંદિરોમાં પવિત્રતા જાળવી રાખવાનો દંભ. માણસ પગરખાં બહાર ઉતારી, મનની ગંદકી સાથે મંદિરોમાં પ્રવેશી શકે છે. મંદિરમાં જ પવિત્રતા રાખવાની સભાનતા કેમ?” જરા શ્વાસ લઈ એ ફરી બોલી ઉઠી.
“એક મનુષ્ય બીજા મનુષ્યને મંદિરમાં ભેટી પણ શકે નહિ? મનુષ્યમાં પણ સ્ત્રી કે પુરુષ દેખાઈ જાય, એ પણ મંદિરમાં? એના માટે કયું ઈલ્યુઝન જવાબદાર છે નિશાંત?!”
આ વિચારોએ જગાવેલા મંથનમાં નિશાંત કેટલીય ક્ષણો નિશાને જોયા વિના તાકી રહ્યો. નિશાનું ધ્યાન જતાં તેણે નિશાંતના બંને હાથની હથેળીઓ દબાવતાં કહ્યું, “તારી આ ખોવાઈ જવાની આદતથી મને ડર લાગે છે, તું મને પણ એક દિવસ ખોઈ બેસીસ!”
હોસ્પિટલના બેડ પર કોઈ નિશાંતનો હાથ હલાવી કહી રહ્યું હતું, “તમે બહુ સુઈ રહો છો, પછી રાત્રે આરામ કરતાં નથી. ઈન્જેક્શન આપવાનો સમય થયો છે જાગો.”
તેણે આંખો ખોલી જોયું તો સામે રાતની ડ્યુટી કરતી નર્સ સિરીંજ તૈયાર કરી રહી હતી. નિશાંતે ફરીને આંખો બંધ કરી, બંધ આંખોમાં યાદની ઝીણી ઝીણી કરચો ખૂંચતી રહી હનીમૂન-આબુ-ધુમ્મસી આકારના નિશાના સ્વરૂપો…. સનગ્લાસિસ પહેરીને બોટિંગ કરતી, ખડખડાટ હસતી, સનસેટ પોઈન્ટ પર ઉદાસ થઈ ક્ષિતિજમાં તાકી રહેલી, જૈન મંદિરમાં ખુશ થઈ ભેટી ગયેલી….. અને વાદળો પાછળ છુપાઈ કહી રહી હતી – મારી આંખોમાં તું શોધી શકશે આપણે સાથે જીવ્યા હતા એ ક્ષણોને?.
હિલ-સ્ટેશનથી પાછા ફરતી વખતે કારને એક્સિડેંટ થઈ ગયો. બીજે દિવસે નિશાનું મૃત શરીર મળ્યું, થોડું ખવાઈ ગયેલું. આનંદે અગ્નિદાહ આપ્યો, ગઈ રાત્રે નિશાંતને ભાન આવ્યું. અંતિમ વિદાય આપવા સ્મશાન સુધી પણ જઈ શકાયું નહીં, એ ખયાલ છાતીમાં ખૂંપેલા તીરની વેદના આપી રહ્યો હતો. એની આંખોમાંથી ઊભરાયેલા આંસુ ગાલ પરથી રેલાઈને તકીયામાં પ્રસરી ગયા. નિશાનો ચહેરો, તગતગતી આંખોમાં ડોકાઈ પૂછી રહ્યો હતો. “તને કોઈથી પ્રેમ થયેલો? પહેલા પ્રેમ જેવું કંઈ?”
સૌજન્ય : સ્ટોરી મિરર
જિંદગી સંબંધો સુધારવાનો મોકો આપે જ છે – ચિંતનની પળે : કૃષ્ણકાંત ઉનડકટ
તમારું આજનું રાશી ભવિષ્ય તમારા આજના લકી નંબર સાથે…
કુંડળીમાં સૂર્ય દોષ હોય તો રવિવારે કરો આ ખાસ પૂજા, સાવ સરળ છે…
જંગલના પ્રાણીઓને નજીકથી જોવાનો લાહવો લેવા માંગો છો તો એકવાર આ જગ્યાઓની મુલાકાત લો
પાકટ વયની સમજણની સાચી મિત્રતા દર્શાવતી અદ્ભૂત વાર્તા ..
અનિરુદ્ધ ત્રિવેદી (RJ Aniruddh)
ચાંદની ચિંતન જોશી (જામનગર)
તોબા આ પુરુષો થી
તોબા આ સ્ત્રીઓ થી
પંકિતા ગિરીશ ભાઈ શાહ
પેટ્ટી ઓફિસર – મનન ભટ્ટ
લેખકની કટારેડો. વિષ્ણુ પ્રજાપતિ
લેખકની કટારેનયના નરેશ પટેલ
લેખકની કટારેમેધા પંડ્યા ભટ્ટ
હિરલ રાકેશ ગામી (જામનગર)
Proudly powered by WordPress