gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu el gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu la gu el gu gu gu gu gu la gu gu gu gu gu gu en ca en en es es en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en en en gu en en en en en en en gu en en en gu en en en en en en en en en en en gu gu en en en gu en en en gu en en en gu en en en gu en gu en en en en fr en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en en
ReadGujarati.com: અવળસવળ – રવીન્દ્ર પારેખ
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
રીના ઘરે આવી. પર્સ ફગાવતી તે બેડ પર ફસડાઈ પડી. રડવું આવતું હતું, પણ રડવું ન હતું. રડીનેય શું ? આ કંઈ એવું તો હતું નહીં કે કોઈએ તેને કહ્યું હતું ને તેણે કરવું પડ્યું હતું ! જે કંઈ કર્યું તે તો તેણે તેની મરજીથી ! પણ આ મરજી તેની તો નો’તી જ ! તેણે ક્યારે ઈચ્છ્યું હતું કે નિકેત તેની સાથે ન હોય ! કે નિકેતે ક્યારે કહ્યું હતું કે- એ તો બિચારો છેવટ સુધી કાલાવાલા કરતો રહ્યો. કોઈક રીતે પણ રીના માને તો…. પણ કંઈ પણ માનવાની છૂટ રીનાને ક્યાં હતી ?
કપાળ પર આડો હાથ રાખીને થોડી વાર મરી ગઈ હોય તેમ તે પડી રહી. આમ તો આ મૃત્યુ જ હતુંને ! કદાચ નવો જન્મ પણ હશે આ ! હવે નવેસરથી વિચારવાનું હતું. આમ તો રોજ જ એને મોડું થઈ જતું હતું. રીનાને કશુંક ખોટું થઈ રહ્યાનું પણ લાગતું હતું, પણ નિકેત પણ ખોટો ક્યાં હતો ? બેચાર દિવસે કલાકેક સાથે ગાળવાનો તેને હક નો’તો ? તે શું વધારે માગતો હતો ? પણ ઘણી વાર તો મિનિટોનાં ફાંફાં પડી જતાં હતાં, ત્યાં- ઘરે જ્યારે પણ આવતી ત્યારે રીનાને થતું કે પાંચેક મિનિટ વહેલી આવી ગઈ હોત તો પિન્કી દાદર પરથી પડી ગઈ ન હોત ! પપ્પાએ બજારમાંથી ટિફિન લાવવું પડ્યું ન હોત. રાકેશે ટ્યુશને જવાના અખાડા કર્યા ન હોત ! શર્લી તેના બોયફ્રેન્ડ જોડે…..
આજે ખાસી વહેલી આવી ગઈ હતી ઘરે. પણ ન તો પિન્કી રડતી હતી કે ન તો પપ્પા બજારે ગયા હતા. રાકેશ પણ દોડ્યો ન હતો તેની તરફ, તેને આવતી જોતાં ! કદાચ ટ્યુશને ગયો હતો. શર્લી પણ ઘરમાં જ હતી. બાકી, આ સમયે તે ઘરમાં ન દેખાય. તેના બોયફ્રેન્ડ જોડે જ ક્યાંક રખડતી હોય. રીના તો કહી કહીને થાકી હતી.
‘સુધર, જરા સુધર ! શર્લી ! તારો બોયફ્રેન્ડ બે જગ્યાએ લપટાયેલો છે. રખડાવી મારશે તને.’ પણ શર્લી ગાંઠતી ન હતી. વાત તો પપ્પા સુધી પણ પહોંચી હતી.
‘રીના, આ નાનીનું કંઈ સમજાતું નથી જો !’
રીના હસતી, ‘કંઈ નથી, પપ્પા ! ડોન્ટ વરી.’
‘પણ તે આમ રખડે છે તે….’
‘હવે જુવાનિયા નહીં રખડે તો તમે રખડવા જવાના હતા ?’ રીના હસતી, પણ તેને લાગતું કે ખોટું હતું. પપ્પા, ફિક્કું રડી દેતા, ‘આજ તારી મમ્મી હોત તો…. આમ દીકરીઓ….’ રીનાને લાગ્યું કે પપ્પાએ શર્લીને ગાલે ઉપાડેલો હાથ તેના ગાલે અથડાયો છે. રીનાનો હાથ અનાયાસ જ ગાલ પર ઘસાઈ ગયો. પપ્પા જાણતા હતા, નિકેતને. રીનાને તે ગમતો હતો તે પણ તેમનાથી અજાણ્યું નો’તું. બંનેને પરણાવી જ દીધાં હોત, જો સુલેખા આમ અચાનક…. કોઈએ ધાર્યું નો’તું કે મમ્મી આમ જ ચાલી જશે.
રીનાને એકદમ જ મમ્મીનું મૃત્યુ જાગી ગયું. તે બેઠી થઈ ગઈ. ત્યારે એટલું રડેલી કે અત્યારે રડવું હતું, પણ આંસુ આવતાં નો’તાં. ક્યાંક ઊંડે રડવાનું ચાલતું હોય ને આંખો કોરી ધાકોર હોય તેવું રીનાને ઘણી વાર બનતું. તેને કારણે બોજ બેવડો થઈ જતો. આજુબાજુની હવા પણ ભારે થઈ જતી. વાદળ ઘેરાતાં ખૂબ, પણ વરસતાં નહીં. કેવું બધું સમુંસૂતરું ચાલતું હતું. પપ્પા નોકરીએ દોડતા. મમ્મી બધાને માટે કંઈ ને કંઈ બનાવતી હોય. શર્લી, રીના પાસે વાળ ઓળાવતી હોય, રાકેશ ખૂણે બેડ પર દાખલા ગણતો હોય ને પોતે નોકરીએ જવાની તૈયારી કરતી હોય. બધું કેવું ગોઠવાઈ ગયું હતું ! અને એકાએક આખું ઘર કોઈએ ક્યાંક હડસેલી દીધું હતું. ઊભી ઊભી રસોઈ જ ગરમ કરતી હતી પપ્પા માટે ને એકદમ દાળની તપેલી છટકી, સાણસી પ્લેટફોર્મ પર જ પછડાઈ અને એકદમ છાતી દબાવતી મમ્મી ફર્શ પર પડી. પડી ને પડી જ ! ડોક્ટરને બોલાવવાની તક પણ ન આપી ને બીજે દિવસે તો તે ફોટોફ્રેમ થઈ ગઈ ! માણસને જવાની આટલી ઉતાવળ પણ હોય ! રીના ક્યાંકથી તણખલાની જેમ તૂટી ગઈ. પછી તો રોજ જ ક્યાંક ને ક્યાંક તણખલાં તૂટતાં જ રહેતાં હતાં.
એ વાતનેય ખાસ્સું વરસ થઈ ગયું હતું. વરસ સુધીમાં તો રીના જ મા થઈ ગઈ હતી. મમ્મીના જતાં જ ઘર તેને વીંટળાઈ વળ્યું હતું. એકાએક કોઈ સકંજામાં આવી ગઈ હતી તે ! તેને ખ્યાલ તો ત્યારે આવ્યો જ્યારે નિકેત સાથે રખડવાનો, ફિલ્મો જોવાનો, હોટેલમાં જવાનો સમય એકાએક કપાઈ ગયો હતો. મમ્મીના મૃત્યુને આગલે દિવસે રીના અને નિકેત પિક્ચર જોવા ગયાં હતાં. તે જ પાપ ! તે પછી ખાસ્સું વરસ થઈ ગયું. ભટકવાનું રખડી પડ્યું હતું. કાલે જ નિકેત બોલેલો, ‘રીનુ, વરસ થવા આવ્યું, આપણે નિરાંતે બે કલાક ક્યાંક બેઠાંયે નથી.’
‘નિકેત, એ વાત તો તું હવે ભૂલી જ જા !’ રીનાએ તેના ગાલ ચૂમતાં કહ્યું હતું. ‘હવે ઘર જોવાનું છે.’
‘પ્લીઝ, વરસ પહેલાંના ડાયલોગ રિપીટ ન કરીશ.’
છેલ્લા મહિનાથી તો રોજ જ નિકેત સાથે ઝઘડો થતો હતો. રોજ જ નિકેત પૂછતો, ‘શું વિચાર્યું તેં ?’
રીના રોજ જ કહેતી, ‘વિચારવાનું શું છે ? તું કહે છે તેવું શક્ય નથી.’
‘આખી જિંદગી ઘરકૂકડી થઈને રહેવાની છે ?’
‘બીજો વિકલ્પ તું બતાવને ! તેમ કરું.’
‘વિકલ્પ એક જ ! લગ્ન….’
‘પછી મારા ઘરનું શું કરું ?’
‘ઘર તને ઘરડી કરીને છોડશે રીના !’
‘હા. મમ્મી નથી તો તારે મમ્મી બનવાની જરૂર નથી.’
‘એ બધાને પડતા મેલીને તારા ભેગી ચાલી આવું ?’
‘હા. તારા પપ્પાને કહે કે રસોયણ રાખી લે. ધોબણ રાખી લે. કામવાળી રાખી લે. પણ દીકરીનો ભવ બગાડવાનું પડતું મૂકે.’
‘કેવી રીતે તું આટલી નિષ્ઠુર રીતે વર્તી શકે છે તે જ નથી સમજાતું.’
‘સમજાશે ત્યારે પેન્શન ચાટતી હશે.’
નિકેત થોડો રુક્ષ હતો, પણ તે ખોટું કહેતો ન હતો. તેને પોતાને પણ હતું કે માત્ર ઘર ચલાવવા તેણે નિકેતને ના પાડવાનો કોઈ અર્થ નથી. પણ તેનું મન માનતું નહોતું. ઘરને આમ પારકાને ભરોસે છોડી દેવાનું ? જોકે પપ્પા, પણ હવે તેનાં લગ્નની વાત કાઢતા નો’તા. તેમનેય થઈ ગયું હતું કે દીકરી સમજુ નીકળી ને થોડા જ વખતમાં તો ઘર માથે લઈ લીધું. બીજી કોઈ છોકરી હોત તો ઘર ક્યારનું ઓવારી નાખ્યું હોત. અરે ! શર્લી જ હોત તો એ તો તેના બોયફ્રેન્ડ જોડે ભાગી જ ગઈ હોત. રીના જાણતી હતી કે પપ્પાને તેને માટે ખૂબ લાગણી હતી. તેમણે જ કેટલા બધા મુરતિયાઓ ખોળી કાઢેલા, પણ પછી જાણ્યું કે રીનાનું મન તો નિકેત સાથે…. પછી છોકરાઓ ખોળવાનું બંધ થયું. રીનાને હતું કે પપ્પા જ પૂછશે, ‘કેમ ચાલે છે તમારા બંનેનું ?’ પણ તેને બદલે પપ્પાએ જુદું જ પૂછ્યું :
‘તેં પછી નિકેતને પૂછ્યું કે નહીં ?’
‘પપ્પા, સો વાર પૂછ્યું હશે. પણ તે તૈયાર નથી.’
‘ભારે કરી આ નિકેતે તો ?’ પપ્પા દાઢમાં બોલ્યા.
‘એમાં ભારે શું કરી ?’ રીના તડૂકી, ‘તે ઘરજમાઈ થવા તૈયાર નથી.’
‘તેને વાંધો શો છે ? એ અહીં રહે તો આ ઘર પણ સચવાયને !’
‘પણ એને એનું ઘર છે. તેના ઘરમાં તે એકમાત્ર સંતાન છે. તમે તો જાણો છો, પછી….?’
‘હા, એ ખરું ! એનાં માબાપ એને શું કામ અહીં આવવા દે.’
‘તમે તમારી દીકરીને તેને ત્યાં જવા દેવા તૈયાર છો ?’
‘હું તો છું, પણ…..’
રડી પડ્યા, પપ્પા ! ‘તારી મમ્મીએ દગો…..’ નાક લૂછતાં તે રસોડાની બહાર નીકળી ગયેલા. તે સાથે જ રીનાને એક ફેન્ટાસ્ટિક વિચાર આવેલો.
તે સીધી પપ્પા પાસે દોડેલી,
‘પપ્પા ! એક વિચાર આવ્યો છે, કહું ?’
‘પપ્પા, તમે બીજાં લગ્ન કરો તો ?’
પપ્પાની આંખો ભરાઈ આવી, ‘મશ્કરી કરે છે, બાપની !’
‘ના, પપ્પા ! આઈ એમ ડેમ સિરિયસ.’
‘તારે નિકેતને પરણવું હોય તો….. તું ઈચ્છે ત્યારે ઘર છોડીને જઈ શકે છે. અમે અમારું ફોડી લઈશું, પણ આમ મારી મશ્કરી ના કર, દીકરા !’
રીનાએ પપ્પાની આંખો લૂછતાં કહેલું, ‘પપ્પા, તમને છોડીને હું ક્યાંય જવાની નથી, પણ તમે આમ શું કામ જીવો ? પચાસ વર્ષ કંઈ એવી ઉંમર નથી કે….’
‘તું આ વાત બંધ નહીં કરે તો મારું મરેલું મોં જોઈશ.’
‘ઓ.કે, હવે કદી આ વાત નહીં કાઢું, બસ ?’ પપ્પાએ, રીનાને ગળે વળગાડી લીધેલી. એ જ ઘડીએ રીનાએ નક્કી કરેલું કે હવે નિકેતને તે ના પાડી દેશે. સહેલું ન હતું. મન મારવાનું હતું ને બીજા કોઈએ નહીં, પોતે મારવાનું હતું.
‘સોરી, નિકેત ! આપણે હવે નહીં મળીએ.’
‘સારું. જેવી તારી મરજી. મેં પણ યુએસ જવાનું નક્કી કરી લીધું છે. રોજ રોજ તારી ખુશામત કરવી તે કરતાં ત્યાં બીજાઓ પાસે ખુશામત કરાવવાની મજા જ આવશે.’ નિકેતે સંભળાવેલું.
‘ક્યારે જવા ધારે છે ?’
‘તું ના પાડે તેટલી જ વાર ! રાતની ફલાઈટ છે.’
‘તું મને જ કેન્સલ કર !’ રીના દુખતું હસી.
‘ઓ.કે. એઝ યુ પ્લીઝ !’
‘લગ્ન કરીને જાને !’
‘આવે છે ? મંદિરમાં પરણી જઈએ.’
‘મારી તો તું વાત જ છોડ ! હું એટલી નસીબદાર નથી.’
‘ઠીક છે ! અમેરિકા જઈને પહેલું કામ લગ્ન કરવાનું કરીશ. કદાચ બે-ત્રણ દિવસમાં જ…’
‘છોકરી જોઈ છે ?’
‘ચાલશે. ફોટો જોયો છે.’
એકદમ રડી પડતાં નિકેતે કહ્યું, ‘શું કામ નરકમાં ધકેલતી હોઈશ મને. તું કહેતી હોય તો તારી ખુશામત કરું. તારા બાપાના ટાંટિયા પકડું, પણ શું કામ…..?’ નિકેત ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડ્યો, ‘તારા વગર હું અધૂરો છું, રીના !’
‘મને પણ આ બધું કરવાનું ગમે છે ? પણ સંજોગો જ….’
રીના, નિકેતની હથેળી ગાલ પર દબાવતી અટકી ગઈ. ‘પાછો ક્યારે આવીશ ?’
‘આવીનેય શું કરું ? છોકરીનું ફેમિલી અમેરિકાનું છે ને અહીં આવવાનું કોઈ કારણ પણ હોવું જોઈએને !’
‘મારી યાદ નહીં આવે ?’
‘નહીં આવે એટલે તો જાઉં છું.’
નિકેત ગયો. એક વખત પણ પાછું વળીને તેણે જોયું હોત તો તેનો ચહેરો અંકિત કરી લીધો હોત, પણ…’
ટીવીના મોટા અવાજે રીના ચમકી. શર્લીને બહુ જ ખોટી ટેવ હતી. ટીવી ફુલ વોલ્યુમમાં ચાલુ કરવાની, રીના બેઠી થઈ. પર્સ ઊંચકીને ડ્રોઅરમાં મૂક્યું. ઊભા થવાની ઈચ્છા જ નહોતી. પડી રહેવું હતું, પણ પિન્કીના દૂધનો વખત થયો હતો. તે રસોડામાં આવી. દૂધ પણ ગરમ કરવાનું બાકી જ હતું.
‘શર્લી !’ રીના બરાડી.
‘આટલું દૂધ પણ ગરમ ન થાય તારાથી ?’
‘ન થાય. હું પણ હમણાં જ આવી.’
‘રાકેશ આવ્યો નથી ? એ શું કરતો હતો ?’
‘તે એને ખબર !’
‘પપ્પા ? પપ્પા ક્યાં ગયા છે ?’
‘એ મામાને ત્યાં ગયા છે.’
રીનાને થયું કે પપ્પાએ ત્યાં કંઈ ઊંધું માર્યું જ હશે. પપ્પા જ્યારે પણ મામાને ત્યાં જતા ત્યારે કંઈ ને કંઈ બખેડો થતો જ. પપ્પાનું બધું સારું હતું, પણ મમ્મીનાં પિયરિયાં તેમને ખાવા દોડતાં ! બાકી હોય તે બે મામાઓ-શકુનિ ને કંસ- પૂરું કરતા. પપ્પાનો કોઈ ભાવ પૂછતું નો’તું ને જ્યારે પણ જતા ઝઘડો કરીને જ આવતા. રિંગ વાગી.
‘હલો !’ રીનાએ પૂછ્યું.
‘બહુ ગરબડ છે શું ?’ રીનાને ઘણા અવાજો અથડાતા સંભળાયા.
‘આવીને કહીશ. તમે લોકો રાહ ન જોતાં. હું સવારે અથવા તો બપોરે આવી જઈશ.’
રીનાએ રિસીવર મૂકી દીધું.
સવારે ના’વાનું પાણી મૂક્યું ત્યાં તપેલું છટકી ગયું. આખાયે કિચનમાં પાણી પાણી થઈ ગયું. ગેસ ચાલુ હતો તે હોલવાઈ ગયો. આખાય કિચનમાં પોતું મારતાં જ રીના ઢગલો થઈ ગઈ. રાત્રે બરાબર ઊંઘ પણ આવી નો’તી. નિકેતના પ્લેનની ઘરઘરાટી સંભળાયા કરતી હતી. એક અવાજ સતત રીનાને સંભળાતો હતો, ‘તેં સારું નથી કર્યું, રીના ? સારું નથી કર્યું.’ એ અવાજ રહી રહીને આર્તનાદ થઈ ઊઠતો હતો. હા, ખોટું તો કર્યું જ હતું. પણ તે પોતે પણ તો મરજી વિરુદ્ધ જ વર્તી હતીને ! સુકાવા નાખેલાં કપડાંનો ઢગલો ઊંચકીને તે બેડ પર લાવી. પિન્કી હજી ઊંઘતી હતી. રાકેશ ટ્યુશને નીકળી ગયો હતો. શર્લી ટીવી પર ચોંટી હતી. રીનાને થતું હતું કે બધું રૂટિન થઈ જાય તો સારું. સાડાનવ થવા આવ્યા હતા. રીનાએ આમ જ બારણા બહાર સડક પર નજર નાખી. એક રીક્ષા ધીમી પડી ને પછી પસાર થઈ ગઈ.
તડકો નીકળ્યો ન હતો. આઠ દિવસથી વરસાદ ઘેરાયેલો હતો, પણ પડતો ન હતો. પવન એટલો ફૂંકાતો હતો કે બારણામાંનું પારિજાત રોડ પર કેસરી દાંડલીઓ રહી રહીને વરસાવતું હતું. થોડી થોડી વારે રિક્ષા, સ્કૂટર, કાર તેના પરથી દડી જતાં હતાં ને ટાયર પર કેસરી કાળાશ ચોંટી જતી હતી. પવનની એક લહેરખી આવી. રીનાએ થોડાં પારિજાત ખોબામાં ઝીલ્યાં. જાણે ફોરાં ! એ ખોબો રીનાએ ગાલે દાબ્યો. થોડી વાર તો લાગ્યું કે નિકેતની હથેલી દબાઈ છે. રીનામાં નિકેત ઊભરાની જેમ ઊઠ્યો ને તેની આજુબાજુ ફરી વળ્યો.
નિઃશ્વાસ મુકાઈ ગયો, રીનાથી !
તે ઘરમાં આવી. કદાચ ક્યારની રિંગ વાગતી હતી. રીનાને લાગ્યું કે પપ્પા જ હશે. રિસીવર ઉપાડતાં જ બોલી, ‘બોલો, પપ્પા !’
‘પપ્પા તો નડિયાદ ગયા છે. હું મધુમામા બોલું છું.’
‘પપ્પાએ કહેવડાવ્યું છે કે તે રાત સુધીમાં ઘરે આવી જશે.’
‘પણ, નડિયાદ શું કામ….?’
‘તારે માટે નવી મમ્મી લેવા…..’
‘શું ?’ રીનામાં વણી તણખલું તૂટ્યું. હાથમાંથી રિસીવર છટકતાં રહ્યું, ‘શું કહો છો, મામા ?’
‘જો રીના, બહુ હોહા કરવાની નથી. તારા પપ્પા તો માનતા જ નો’તા. જેમ તેમ તેમને મનાવ્યા છે…’
-ને એવું તો મામા ઘણું ઘણું બોલ્યા, પણ રીના તો ‘નવી મમ્મી’ આગળ જ અટકી ગઈ હતી. રીનાએ પોતાની જાણ બહાર જ રિસીવર મૂકી દીધું. બહાર વરસાદ વરસવો શરૂ થઈ ચૂક્યો હતો….
· ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous પોતાનું માણસ – અર્જુન કે. રાઉલજી
માનવીય સંબંધોમાં આત્મીયતાનું સિંચન – કવિતા મોદી Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
રીમા – કોમલ પટેલ
(‘અખંડ આનંદ’ સામયિકના ઑગસ્ટ, ૨૦૧૬ના અંકમાંથી સાભાર) મોસમનો પહેલો વરસાદ પડ્યો પણ મન મૂકીને વરસ્યો. ધરતીનો તાપ દૂર થયો. વાતાવરણમાં માટીની મીઠી મહેક પ્રસરી ગઈ. સોસાયટીની છોકરીઓએ પેલા સીંગ-ચણાવાળાને ત્યાં મળે એ માટી છાનામાના થોડી ખાઈ લીધી. વરસાદનાં પડતાં મોટા મોટા ફોરામાં નહાવા કેટલાય લોકો ઘરની બહાર આવી ગયા હતા. સોસાયટીના ખૂણામાં આવેલા છેલ્લા મકાનમાં એક ૧૮-૧૯ વર્ષની છોકરી આ બધાં મનહર ... [વાંચો...]
ઋણાનુબંધ – રમણલાલ સોની
(‘નવચેતન’ સામયિકના મે, ૨૦૧૭ના અંકમાંથી સાભાર) સેંકડો વર્ષો પહેલાંની વાત છે. કાશીપુરીમાં પાંડુ કરીને એક ઝવેરી હતા. એક વાર એ પાટલીપુત્રથી રથમાં બેસી કાશી આવતા હતા. સાથે સોનામહોરો ભરેલી થેલી હતી. સારથી મહાદત્ત રથ ઝડપથી ચલાવતો હતો. ઉનાળાના દિવસો હતા. માથું ફાટી જાય એવો તાપ પડતો હતો. એવે પાંડુ શેઠે એક સાધુને ઉઘાડા પગે ચાલતો જોયો. એમણે રથ થંભાવી સાધુને રથમાં બેસાડ્યો. સાધુ ખૂબ ... [વાંચો...]
પથદર્શક – આશા વીરેન્દ્ર
(‘ભુમિપુત્ર’ સામયિકમાંથી) પોતાના સાયબર કાફેમાં બેઠા બેઠા ઊંડા વિચારમાં પડેલા આદિત્યને અચાનક એક પ્રશ્ન સંભળાયો, ‘માફ કરજો, શું હું આ કમ્પ્યુટર વાપરી શકું ?’ તેણે આગંતુક તરફ નજર કરી ૬૫-૭૦ વર્ષની ઉંમરના લાગતા એ પુરુષની ભાષા અત્યંત સૌજન્યભરી હતી, પણ એનાં ચોળાયેલાં કપડાં અમે અસ્તવ્યસ્ત વાળને કારણે જોનાર પર બહુ સારી છાપ નહોતી પડતી. ‘એક કલાકના ચાલીસ રૂ. ચાર્જ થશે.’ આદિત્ય કંઈક કડકાઈથી ... [વાંચો...]
12 પ્રતિભાવો : અવળસવળ – રવીન્દ્ર પારેખ
Hiral Vyas "Vasantiful" says:
December 26, 2011 at 10:24 am
December 26, 2011 at 12:46 pm
ખરેખર કેતલિ સરસ વાર્તા ચ્હે એકદમ લાગનિસભર ચ્હે રિનાનિ દયા આવિ જાય……….
December 26, 2011 at 2:57 pm
Ya really so…… Emotional story i was going to cry when i was reading this story
December 26, 2011 at 3:31 pm
very nicely described,બહાર વરસાદ વરસવો શરૂ થઈ ચૂક્યો હતો….nice end
December 26, 2011 at 3:33 pm
બહાર વરસાદ વરસવો શરૂ થઈ ચૂક્યો હતો…. nicely ended
December 26, 2011 at 6:13 pm
very good emotional story!!!!
December 26, 2011 at 6:42 pm
Good Story. Expresses the value of sacrifice and love for the family… Liked it… it has something new…
December 28, 2011 at 2:58 pm
ત્યાગ નિ ભાવના નો
January 4, 2012 at 6:21 pm
સ્ટોરી વધારે clarity સાથે રજુ કરી શકાઇ હોત.
March 26, 2012 at 5:05 am
પપ્પાએ બીજા લગ્નની હા, અગર ટાણાસર પાડી હોત તો બાપાડી રીના પણ પોતાનો પ્યાર પામી શકી હોત​…અફસોસ તેના નસીબ ઉપર અને પપ્પા ની અક્કલ ઉપર​.
June 15, 2013 at 4:21 pm
તેના પપ્પા એ પેહલા આ વિચાર્યુ હોત તો રિનાને તેનો પ્રેમ મળિ જાત ને.
August 23, 2018 at 9:29 am
પપ્પાએ બીજા લગ્નની હા, અગર ટાણાસર પાડી હોત તો બાપાડી રીના પણ પોતાનો પ્યાર પામી શકી હોત​…અફસોસ તેના નસીબ ઉપર અને પપ્પા ની અક્કલ ઉપર​.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Like us on FB
Like us on FB
અમે પાકા ઉંદર (બાળવાર્તા) – શૈલેષ કાલરિયા
‘અન્નમ્ ધર્મમ્’ : આપણો આહાર – કેતકી મુન્શી
ખેલ – દેવ કેશવાલા
પ્રકૃતિના ખોળે વર્ષાના વધામણાં.. – હિતેશ રાઠોડ
રીડગુજરાતી : પંદરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
‘આલ્લે લે’ કાવ્યસંગ્રહમાંથી.. – રક્ષા શુક્લ
ઓડકાર.. – દિપિકા પરમાર
નવી શરૂઆત.. – કિરંગી દેસાઈ
(મૃગેશભાઈની પાંચમી પુણ્યતિથિએ..) ચર્ચા જ ચર્ચા (હાસ્યલેખ) – મૃગેશ શાહ
દર્દપુર (કથા કાશ્મીરની) – ક્ષમા કૌલ, અનુ. વંદના શાંંતુઈન્દુ
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
અમે પાકા ઉંદર (બાળવાર્તા) – શૈલેષ કાલરિયા
‘અન્નમ્ ધર્મમ્’ : આપણો આહાર – કેતકી મુન્શી
ખેલ – દેવ કેશવાલા
પ્રકૃતિના ખોળે વર્ષાના વધામણાં.. – હિતેશ રાઠોડ
રીડગુજરાતી : પંદરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
ત્રિકમલાલ – ડૉ. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક
આમ્રપાલી – પ્રકાશ પંડ્યા, હર્ષદ દવે (પ્રકરણ ૧૫)
માઉન્ટ આબુનું અનોખું પર્વતારોહણ મ્યુઝિયમ – જિજ્ઞેશ ઠાકર
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.