gu gu gu gu en en gu en gu en gu gu gu en en gu gu gu gu en gu gu da gu de da gu en gu en gu gu gu en en hi en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu en gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu hi mr en gu gu gu en en gu en en gu en en pt gu gu gu en gu gu en de en en en en en en en
મંથનપુષ્પ | એકલવીરના અધ્યાત્મીક,સામાજીક અને માનવીય વિચારોનો સંગ્રહ
મિત્રો સંઘટનની ભાવનાથી ભીનુ મારુ નવુ કદમ 'www.1samaj.inતમે જરૂરથી તમારો પ્રોફાઇલ બનાવજો
રામનો જન્મ ખરેખર ક્યારે થયો હતો?
છેલ્લા બે વર્શથી દરેક રામનવમી પર ગુજરાત સમાચારમાં આ લેખ વાંચીને હું માથૂ ખંજવાળૂ છુ?
આજે રામ નવમી ઃ ભગવાન રામનો ૨૧ લાખા ૬૫ હજાર  ૯૮૨ મો જન્મ દિવસ
મેં ઇન્ટર્નેટ પર રીસર્ચ કર્યુ તો  આ માહીતી મળે છે .
when load Rama was born?
“12.30 p.m. of 10th January 5114 BC”
આ લખુ છુ એ ૨૦૧૮ નુ ઇન્ગ્લિસ વર્ષ. છે. એટલેકે રામ નો જન્મ આજથી લગભગ ૬૧૩૨ વર્ષ પહેલા થયો હતો.
હવે સવાલ એ છે કે શા માટે ગુજરાત સમાચાર આવી ખોટી અફવા ફેલાવી રહ્યુ છે.
જો આપડે  વિકિપિડીયા માં જોઇએ તો બાબર અને તેન સંતાનોનો સમયકાળ નીચે મુજબ છે.
આજ રીતે  તુલસીદાસજી નો જન્મ ૧૫૧૧ મા થયો હતો અને મ્રુત્યુ ૧૬૨૩ મા થયુ હતુ. આમ ઉપરના શાસકો તેમના સમયકાળ માં હતા. અને જ્યારે બાબરે ગાદી છોડી ત્યારે તુલસીદાસજી માત્ર ૨૦ વર્ષના બાળક હતા. તેમને રામાયણ ૧૫૭૪ મા લખી એટલે કે અકબરના સમયમા. અકબર તેમનુ એટલુ જ સન્માન કરતો હતો જેટલુ મિરાનુ ને સુરદાસનુ.
કહેવાય છે કે તુલસીદાસે અયોધ્યા એટલા માટે છોડી કે  પંડીતો વિરોધ કરતા હતા તેમના પ્રાક્રુત ભાષામા રામાયન લખવાનો.
હવે મારો સવાલ એ છે કે શા માટે તેમણે રામ જન્મભુમી કે  રામમંદીર વિશે એક પણ શબ્દ લખ્યો નથી. કે પછી બાબરી મસ્જીદ અથવા મદીર તોડવા વિશે એક પણ શબ્દ લખ્યો નથી.
અર્થાત  દરેક બાબતોમા વધારે પડ્તુ   ન કરવું.
જૈન સમાજ માં મોક્ષનો અતિશય કહી શકાય એવો મોહ છે. ઇશ્વરની બનાવેલી આ શ્રુસ્ટીને કોઇ પણ ભોગે છોડીને બસ ક્યાક ભાગી જવું છે. હશે દરેક્ને વીચારોની સ્વતંત્રતા છે. હાલમા બહુ ગાજેલો વિષય એટલે કે મીટબેન(પર્ય્ષણમાં માંસ પર પ્રતિબંધ) મારી દ્રસ્ટીને એક અતીષયોક્તી જ કહેવાય. જે માંસ ખાય છે. તેને૪ દિવસ જબર્જસ્તીથી શાકાહારી બનાવવો એટલે એક રીતે તો એનુ અપમાન કરવાની એક માનસીક વિક્રુતી જ કહેવાય.
આવા તો  જૈન સમાજના એવા કેટલાય દુષણો છે. જે હું માનુ છુ ત્યા સુધી ગેરકાનુની ગણવા જોઇએ અને પ્રતિબંધ મુકવો જોઇએ.
જૈન સમાજ અનેક પ્રકારના કઠીન ઉપવાસો માટે જાણીતો છે.  અને સમાજ ના કેટલાય લોકો શરમના માર્યા આવ ઉપવાસો કરે છે. અને ખાસ તો નાના બાળકો પાસે પણ ઉપવાસ કરાવવામાં આવે છે.
એટલુજ નહી આવા બાળકોના ફોટા પેપરમાં મુકે. એટલે બિચારા બીજા બાળકો જાણે કે નીચલી કોમ ના હોય એવુ લાગે.
ઉપવાસોમાં એક ઉપવાસ છે સંથારો, બહુ ઓછો જણીતો આ ઉપવાસ, જૈનોમાં બહુ પ્રચલીત છે. એમાં તમારે ત્યા સુધી ઉપવાસ કરવાના જ્યા સુધી તમારું મોત ન થાય.  આ મુદ્દો આમ જોવા જાવ તો ગેરકાનુની જ કહેવાય . કારણકે આપણા દેશમાં આત્મહત્યા કરવી કે કોઇને આત્મહત્યા માટે પ્રેરણા આપવી  એ ગેરકાનુની છે.  સામાજીક રિતે જોઇએ તો પણ , એમા દેખાદેખી નુ તત્વ ભળે છે. કુટુંબના ન જોઇતા વડીલોકે ઘરના લોકો સંથારો લેવાની પ્રેરણા આપે છે.
જૈન સમાજની બીજી એક કુપ્રથા છે દિક્ષા,  અહી સંન્યાસ લેવાની જાણે કે હોડ લાગે છે. કયા મુનીએ કેટલી દિક્ષા લેવડાવિ, તેના આંક પડે છે. અને ગર્વથી પેપરમાં પણ છપાય છે.
અહી પણ કેટલાય યુવાનો માત્ર કુટૂંબની સ્થીતિને લિધે કે કુંટૂબના દબાણથી દિક્ષા લેતા હોય છે. કેટલાય સ્થાનોએ  દિક્ષા લીધેલી છોકરીયોના માબાપને બીજા કરતા અદ્કેરું સન્માન મળે છે.  આવી જ દેખા દેખીમા માબાપો પણ સંતાનો ને દિક્ષા લેવા માટે લલચાવે છે.   આ તો જાણે ઠિક છે પણ, અત્યંત બર્બર કહી શકાય એવી બાબત તો  એ છે કે બાળકોને પણ નથી છોડવામાં આવતા.
નાના ફુલ જેવા બાળાકો જ્યારે દિક્ષા લે ત્યારે, માબાપો જાણે દિકરાની જાન લઇ જતા હોય તેમ સર્ઘસ કાઢે છે.  પણ કોઇ વિચારતુ નથી કે આ ગેરકાનુની છે.  આપણા દેશમાં નાના બાળકો લગ્નનો અધીકાર નથી, વોટ આપવાનો હક્ક નથી તો પછી સંન્યાસ નો હક્ક કઈ રીતે આપી શકાય. બાળકને મન તો બધુ જ એક રમત છે. પણ જ્યારે તેનું શરીર ૧૮ વર્ષ્નુ થશે અને વિષયો પ્રત્યે આકર્શણ થશે ત્યારે શું  પછતાશે નહી? અને એવા સમયે એ કોને કહેશે?  હુ  સરકાર ને અપીલ કરુ છુ કે , આવા બાળ સંન્યાશીઓ ને શોધી કાઢી તેમનુ કાઉન્સેલીંગ કરી એ જાણવુ  જરુરી છે કે તેમને સુ બનવુ છે.
Posted in સામાજીક | Tagged dixa, jain, jainism, santharo, જૈન, દિક્ષા, સંથારો | Leave a comment
Posted on May 3, 2014 by Ekalveer
મોક્ષ, ઘણો જ આકર્શક શબ્દ છે.
અને ઘણાના જીવન નો એક માત્ર આધાર -સ્તંભ. કદાચ કોઇ વૈજ્ઞાનીક રીતે સાબીત કરી દે કે  એવુ કૈ  નથી.  કોઇ  પરમ ધામ, અક્ષરધામ, સ્વર્ગ, વૈકુંઠ, જન્નત નથી તો કદાચ કૈ કેટલાય લોકો આત્મહત્યા કરી નાખે.
મોક્ષ, એટલે કે મુક્તી. જીવનમાં ઘણાને કશાક થી મુક્ત થવું છે. ઘણાને થાક લાગે છે.  આ સંસાર દુખોનો દરીયો છે. વારંવાર લેવા પડતા જન્મ મરણ ના ફેરા માથી મુક્ત થવાની વાત લગભગ બધા જ કરે છે.
શું ખરેખર મોક્ષ મળ્યા પછી જ્ન્મ નથી?   તો કહે છે કે શાવ એવું નથી. તમે ઇચ્છો ત્યારે અવતરી શકો.
જો તમે ઇશ્વરને ચાહો તો તેના બનાવેલા સંસાર ને કેમ નફરત કરી શકો. એ ઇશ્વર તમને કેવી રીતે સ્વીકારે જ્યારે તમે આ સંસારને ગાળૉ દેતા હોવ.
જો ખરેખર મોક્ષની અવસ્થા અતી આનંદમય હોય તો શા માટે ઇસ્વરને આ સંસારનૂં સર્જન કરવું પડ્યુ.  જ્યારે આ સંસાર નહોતો ત્યારે ઇશ્વર શું એકલા અને મુક્ત અવસ્થામાં નતા. શા માટે તેમને એકલતા નડી.
કદાચ કોઇને આ રીતે ખરેખર મોક્ષ મળતો હોય તો  એવું પણ બને કે , ઇસ્વર આવી બગળેલી કેરીઓ આ સંસારને વધુ ન બગાડે, કે જે માટે સંસારનુ સર્જન  કર્યુ એ  હેતુ ને જ નસ્ટ ન કરી દે એ માટે આવા નિરસ લોકોને મોક્ષ આપતો હશે.   અથવા તો કદાચ દયા કે કરુણાવશ, મોક્ષ આપતો હશે કે ખરેખર હવે તુ ખુબ થાકી ગયો છે તો ચાલ ૨-૩ હજાર વર્શ માટે તારે જન્મ નહી લેવાનો, બસ!
મોક્ષ ને હું કદાચ આ રીતે પણ સમજી શકું.   ઇશ્વરે સંસારમાં એક લય ની સ્થાપના કરી છે. જેમકે રાત અને દીવસ. સ્વાસ અને નીશ્વાસ,  જન્મ અને મ્રુત્યુ. શીયાડો અને ઉનાડો. એમ ઘણૂ બધુ. આ સંસાર આ રૂતુ ચક્રોને આધીન છે.    આ દરેક તત્વનું મીશ્રણ અને તાલ જરુરી છે.  એવી જ રીતે છે, કર્મ અને વિશ્રામ. આખા દીવસના કામ પછી જ્યારે આપણે થાકીયે ત્યારે  ત્યારે ખુબ મીઠી નીંદર મડે છે. અને સારી ઉંઘને લીધે બીજા દીવસે આપણે પાછા તાજામાજા. શું આ એક દીવસનો મોક્ષ નહોત?. શૂં આપણે એક દીવસ માટે મુક્ત નહોતા થયા.? અને શા માટે આપણે જાગ્યા? શું ફરીથી પેલું થકવી નાખતુ કામ કરવા માટે. શું રાત્રીની મુક્ત અવસ્થા શુંદર નહોતી. ? તો કદાચ આ જ રીતે ૧૦૦ વર્શના દુખ ભર્યા જીવનમાંથી જ્યારે મ્રુત્યુની ચાદર ઓઢીયે ત્યારે કદાચ ૧૦૦ વર્શ માટે વીશ્રામ મડે, એવો કોઇ હંગામી અવસ્થા, કે જેને તમે પરમ ધામ, કે વૈકુંઠ કહો. તો  વાત વ્યાજબી છે.   પણ જેમ આપણે નીન્દ્રામાંથી જાગી જઇએ તેમ ધામમાંથી જન્મી જૈઇએ તો જ ધામનૂં મહ્ત્વ છે. નહીતો મોક્ષ મને મંજુર નથી.
મોક્ષના માર્ગે ચલનારાઓની જે પ્રાથમીક દશા છે. તેને જીવન્મુક્ત અવસ્થા કહે છે. જીવન્મુક્ત એટલે કે  શરીરમાં હોવા છતા પણ કોઇ જ બંધ નહી, મોહ નહી માયા નહી, અપેક્ષા નહી. બધુ છોડી દેવાનું અને રાહ જોવાની મ્રુત્યુની. અને જ્યારે મ્રુત્યુ આવે ત્યારે જાગ્રુત રહેવાનું અને પ્રયત્ન પુર્વક બીજા જ્ન્મથી પોતાને રોકિ લેવાનો.    કહેવું જેટલુ સરળ છે. એટલું જ અસંભવ છે.
ચાલો તમે એક પ્રયોગ કરો, છેલ્લા કેટલાય વર્શોથી હું કરું છુ, પણ આજ દીન શુધી સફળ નથી થયો. જ્યારે સુવા માટે જાવ ત્યારે સંકલ્પ કરો કે હું સુઇસ નહી. સરીર સુઇ જાય તેવા બધા પ્રયત્નો કરો, જેમકે ગરમ પાણીથી હાથ પગ ધોવો, શક્ય હોય તો ગરમ દુધ પિવો.  વગેરે, પણ જેવા પથારી મા જાવ તેવા સજાગ થઇ જાવ, એ ઘડીની રાહ જુઓ જ્યારે ખરેખર તમે સુઇ જાવો છો.  તમારું લક્ષ એવું હોવુ  જોઇએ કે તમે આખી રાત્રી જગ્રુત રહો. પણ કદાચ જો તમે એ ક્ષણ માત્ર પકડી લો કે જ્યારે ખરેખર નીદ્રાધીન થાવો છો, તો પણ જગ જીત્યા. નહીતો પછી તમે જ વિચારી લો કે જો તેમ નીંદ્રામા જતી એક ક્ષણને પણ પકડી નથી શકતા તો મ્રુત્યુ એટલે કે મહાનીન્દ્રામાં જવાની ક્ષણને કેવી રીતે પકડશો?
Posted in આધ્યાત્મીક | Leave a comment
Posted on April 10, 2013 by Ekalveer
ચાલો દોસ્તો, આજે ફરીથી હું એક ટીકા કરનારો લેખ લખી રહ્યો છું અને તે પણ મારા હંમેશના દુશ્મન એટલે કે મીડીયા, અને ખાસ તો પ્રીંટ મીડીયા એટલે કે સમાચાર પત્રો, કારણકે TV  હું બહુ જોતો નથી, અને ટીકાઓમાં સંયમની કોશીસ પણ કરું છુ. તો ચાલો આજે આ એક નાનકડો સુતડી બોંબ ફોડી લઉ જસ્ટ.
કેટલાય વખતથી આ “એક નેતા ” મને બહું પરેશાન કરે છે. આમ તો માત્ર નેતા પુરતી સીમીત નથી, ઘણી વખત તે એક ડોકટર, એક સંત અને એવા બધા ઘણા નામોથી આવે છે. પરંતુ સાચો સબ્દ છે એક વગદાર શ્રીમંત.. ન સમજાયુ.    !!
જ્યારે પણ કોઇ મોટી ઘટના( આમ તો બ્લેકમેલ માટેનો મસાલો) બને કે જેમાં કોઇ મોટું માથુ હોય તો, આ સમાચાર પત્રો ખુબ મહેનત કરીને બધી માહીતી એકઠી કરે, અને , ત્યારે શીધી વાત છે કે દરેક જણના નામ પણ ખબર હોય. પણ બીજા દીવસે જ્યારે લેખ આવે ત્યારે બધી જ માહીતી બરાબર હોય માત્ર પેલા  મોટા માથાનું નામ ગાયબ હોય. એને બદલે આ “ઍક નેતા”  આવી જાય.  આવુ કેમ ? આજનું જ ઉદાહરણ લોને “રાજકોટના ચકચારી  અગ્નીસ્નાન કેસમાં ભાજપના એક નેતાની સંડોવણી” . ભાઇ તમારા આધારભુતુ સુત્રો જ્યારે  તમને આ માહીતી આપતા ત્યારે થોડા એ લોકો ‘એક નેતા’ કહેતા હતા.
હવે સીક્કાની બીજી બાજુ જુઓ, છાપામાં વાર તહેવારે આવતા ઘરેલુ હીંસાના લેખો, જેમકે દહેજની માંગ, પરણીતાનો બાળી મુકી, પરણીતાને માર માર્યો વગેરે વગેરે. વાંચો. ક્યાય તમને પેલો “એક માણસ” દેખાય છે. ના. ત્યા તો સરનામા સહીત પતી, માબાપ બધાના નામ લખેલા હોય. હવે તમે આ જ પત્રકારને પુછો, તમારી માહીતીનો અધાર શું?  તો કહેશે. પોલીસ સ્ટેશનમાં પરણીતાએ કરેલી ફરીયાદ.  બસ… માત્ર ફરીયાદ.  ચાલો તો પછી તમે એક વાક્ય તો લખો કે  આ માત્ર ફરીયાદ છે. અને પેલા કહેવાતા કસાઇઓ, નિર્દોશ પણ હોઇ શકે છે. હશે!!પછી આવા બધા કેસમાં કોઇ જજ પેલા લોકોને નીર્દોશ છોડે ત્યારે શું?. શું તમે માફી માગો છો? અરે ના ભાઇ એવી લપ્પન છપ્પનમાં કોણ પડે. અને પેલો “એક માણસ” જો તમારી પર માનહાની નો દાવો કરે તો?    હેં.!! શું મજાક કરો છો. એનામાં જો તાકાત હોત તો આજ કેશ  ના થવા દેત ને.
હવે સીધો સવાલ , ભાઇ  આ માત્ર “એક નેતા” એમ બે શબ્દ લખવાના તમને કેટલા લાખ મડે છે, અને પેલા બીચારા એક માણસને નાગા કરવામાં તમારો કેટલો TRP  વધે છે.
દેવડીએ દંડ પામે ચોર મુઠ્ઠી જારના., ને લાખ ખાંડી લૂંટનારા મહેફિલે મંડાય છે.!!!
મને એજ સમજાતુ  નથી કે શાને આવું થાય છે, ફુલડા ડુબી જતા ત્યા પથ્થરો તરી જાય છે.
Posted in સામાજીક | Tagged gujarat samaachar, nagative media, sandesh | Leave a comment
હા હુ વાળંદ છું
Posted on March 3, 2013 by Ekalveer
આપણા સમાજમાં અત્યારે જાતીના ભેદભાવો ખુબ જ ઓછા થયા છે. તે એક સારી બાબત છે. પણ હજુ એક જાતીવાદનો અંડરકરંટ જોવા મળે છે જે હુ મારા અનુભવોથી દર્શાવવા માગુ છું.
હું જાતીએ વાળંદ છુ. મારા પીતાજીની અટક વાળંદ છે, પરંતુ મારી અટક શર્મા છે, તમે સમજી શકો છો આવું કેમ હશે. વાળંદ તરીકેની ઓળખ છુપાવવા માટે જ તો. અને બીજા કારણોમાં તો એવું કે વર્શો પહેલા અમે ભ્રાહ્મણો હતા, અને એની લાંબી કહાનીઓ.  પણ મારા માટે જવાબદારી વધી જતી. હું કેટલાય વર્શો સુધી બેંગલોરે રહ્યો. ત્યા લોકો પુછે. તમે ભ્રાહ્મણ છો? તો હુ  કહેતો ‘ના’ અમે બાર્બર  છીયે. કારણકે કદાચ વાળંદ કહેવાથી એ ન સમજે. અને તો ય ન સમજે તો રીતસર હું કહેતો, અમારી જ્ઞાતી વાળ કાપવાનું કામ કરે છે. આ વાત મે છેક અમેરીકામાં પણ  કરી, મોટી મોટી કંપનીઓના બોસ લોકો સાથે પણ કરી, અને હંમેશા પ્રામણીકતાથી કોશીશ કરી કે સામેવાળાને મારી જ્ઞાતી વીશે જે ઉત્કંઠા છે તે પુરી સંતોષાય. અને એટલીજ પ્રમાણીકતાથી હું અહી ગુજરાતમાં પણ મારી ઓળખ આપું છુ.  આ રીતે મારા પીતાએ મારી અટક બદલીને જે ઉપકાર કર્યો એ બધો ધુળ કરી નાખુ છું. ઉપરથી પાનકાર્ડ, બેંક ખાતામાં જે તકલીફ પડે એ અલગ.
પરંતુ મારી જ્ઞાતીના બીજા લોકો, આવા પ્રસંગોએ જે સીફતથી પોતાની જાત છુપાવે તે જોઇને મ્હોંમાં આંગડા જ  નાખી દઉ છુ. કેટલાય લોકો તો રીતસરના પટેલ કહેવડાવે, મોટા ભાગના લોકો પારેખ લખાવે, પરંતુ બાપ દાદાએ જે કામ કરીને અમારી ઓડખ ઉભી કરી, તે એટલે કે વાળંદ હવે કોઇ નથી લખાવતુ.સાચી વાત તો એ છે કે જો મજબુરી ન હોય તો હવે કોઇ પણ વ્યક્તી વાળ કાપવાનું કામ પસંદ નથી કરતો.
અમે મુળ ચરોતરના, અને ચરોતરના પટેલો, જો મશહુર છે પોતાની આખાબોલી ભાષાને લીધે, સરદાર પટેલ પણ તેમની સ્પષ્ટવાદીતા માટે પ્રખ્યાત છે. પરંતુ  સીક્કાની બીજી બાજુ એ છે, કે આ પટેલ કોમ, જવાબદાર છે, વાળંદ કોમમાં આટલી હદ સુધી લઘુતા ગ્રંથી ગુશાળવા માટે. ચરોતરનો પટેલ સમાજના કેટલાય લોકો આજે પણ ગંદી ગાળો બોલે છે.   અને આ ગાળૉમાં એક ગાળ છે ઘાંઇજા,  વાતે વાતે આ સબ્દ આવી જાય. આ ઘાંઇજા એટલેકે વાળંદ.
તમને તમારા  પર અને તમારી જાતી પર માન હોવું જોઇએ. બીજા એ ન કરી શકે, કઇ કેટલાય વર્શોથી પટેલો દ્વારા  વાળંદ સબ્દને ગાળમાં રુપાંતરીત કરી અમારી જ્ઞાતીના આજ્ઞાત મનમાં એક લઘુતા ગ્રંથી નું જે બીજ રોપી દીધુ છે, જે હું હજુ આજે પણ  જોઇ શકું  છું.
આજે બ્યુટીપાર્લરના નામે મોટાભાગે પટેલો જ વાળ કાપે છે, વાળંદ નહી. પટેલને જો પ્રોફીટ મળે તો વાળ કાપવાના ધંધામાં કોઇ પ્રોબ્લેમ નથી, અમેરીકા જઇને આ જ પટેલોને કેવા કેવા કામો કર્યા છે તે જગજાહેર છે. છતા હું પટેલ, એમ તે ગર્વથી કહેશે. વાળંદ કેમ નહી? હવે પાટીદાર અનામત આંદોલન શરૂ કર્યુ છે. તમે જ કહો આ ડબલ સ્ટાન્ડર્ડ નહી તો બિજુ શું
એક બીજો શબ્દ છે ‘હજામત’ આ શબ્દ ત્યારે વપરાય જ્યારે, તમે કોઇ  અર્થ વગરનું કામ કરતા હોવ. જેમકે  ‘તો શું અમે અહીં હજામત કરીએ છીએ’. અથવા કોઇની ચાડી  ચુગલી કરવી વગેરે.
તો શું એ કામ નથી, આજે મોટા મોટા પગારો આપીને આપણે ડીપ્લોમેટ રાખીએ છીએ શું આ હજામત નથી.લવાદની જે કળા છે, જેને MBA, માં નેગોસીએશન સ્કીલ તરીકે ઓળખાય તે શુ, હજામત ન કહેવાય.? પહેલાના જમાનામાં ગામના બે દરબારો કે પટેલો આપશમાં જાની દુશ્મન હશે પણ એક જ વાળંદ  આગળ માથુ નમાવશે. અને એ બધી જ ડીપ્લોમેટીક સંભાવનાઓની ચર્ચા કરશે જે થકી દુશ્મની ઓછી થાય. શું એ નાનું કામ હતું.
આ બધું જ હું સમજુ છુ, જાણું છુ, અને એટલે જ હું ગર્વથી કહું છુ કે હું વાળંદ છુ, અને એક જ અફશોશ છે કે મારી જ્ઞાતીના બીજા  લોકોમાં હજુ પણ સદીઓથી પટેલો દ્વારા કંડીશન કરાયેલા સંશ્કારોને લીધે, પોતાની જાતી પ્રત્યે સન્માન નથી. દરેક વ્યક્તીને પોતાની જાતી અને પોતાના પુર્વજો પ્રત્યે સન્માન હોવું જોઇએ. એનું સૌથી પહેલુ કારણ તો એ કે બીજા એ નહી કરે, ચાહે તો પણ નહી કરી શકે.
વાળંદ આખા ગામની ચીંતા કરશે પણ ,પોતાના સમાજ સાથે નહી જોડાય, પટેલ આખા ગામની ખોદમણી કરશે પણ પોતાના પટેલ સમાજ માટે મરી ફીટશે. આ પરસ્પર વિરોધી ગુણ કેવી રીતે વીકશ્યા તે ખરેખર અભ્યાસનો વિષય કહેવાય.
વાળંદ શા માટે સમાજ વિરક્ત છે તેનો એક ઉત્તમ  દાખલો જુઓ, અમારી કુળદેવી એટલેકે લીંબચ મા, કહેવાય છે કે મ્હોંમાં ટચલી આંગડી છે. લોકવાયકા એવી છે, લીંબચ માએ ના પાડી હતી ,છતા સોનામહોરની લાલચમાં વાળંદનો ધંધો સ્વીકાર્યો.  આ આખી વાત કોને ફેલાવી તે તો ઇશ્વર જ જાણે. પરંતુ તેમાં બે ઘુઢ અર્થ છે. એક તો એ કે જે સમાજ પોતાની કુળદેવી વાત ન માને એ સમાજ કેવી રીતે એકતાનું મહત્વ સમજે. સ્વાભાવીક છે, કુળદેવી એટલે બીજુ શું સમાજના મોવડીઓ જ ને? બીજો ઘુઢાર્થ આખો સમાજ પોતાના જ ધંધાને નફરત કરે છે. નહીતો કુળદેવી એટલે કે મા અંબાનો અવતાર, તેને વડી કામમાં નાનમ કેવી? હવે તમેજ  લઘુતાગ્રંથી અમારા લોહિમાં જ નહી અમારા DNA માં કેવી સિફતથી ઉતારી દીધી છે. હજુ કમશે કમ એક સદી લાગશે આ લઘુતા-ગ્રંથી જતા.
Posted in સામાજીક | 13 Comments
Posted on January 26, 2013 by Ekalveer
થોડા દિવસો પહેલા, પ્રીતીબેનનો એક લેખ હતો, જો વિજળી ન રહે તો.. એ અંતર્ગત એક કલ્પના એ હતી કે TV અને મોબાઇલ બંધ થઇ જાય એટલે જખ મારીને માણસે પોતાની આજબાજુ, અડોશી-પડૉશી સાથે સંવાદ કરવો પડે. અનાયાશે જ આવો એક પ્રયોગ અમે કર્યો.
ઘરમાં મોટાભાઇની બેબી દશમાં ધોરણમાં છે તો એને દુખ ન થાય તે માટે અમે વિચાર્યુ કે જો આપણે પણ TV કનેક્શન બંધ કરીયે તો ? લગભગ અશક્ય હતું. ઘણા કારણૉ હતા પણ ૧ માસ માટે પ્રયોગાત્મક ધોરણે કરવામાં કોઇને વાંધો ન હતો. અને એક માસ પછી ૧૦૦ ટકા ચાલું કરવાનું છે. એટલે કોઇને ટેંશન પણ ન હતું.
દાદા દાદી માટે આ ઘણો મોટો ત્યાગ કહેવાય. TV વિના દાદા કેવી રીતે આખો દીવસ કાઢે? આ ઘણૉ જ અઘરો સવાલ કહેવાય.TV એટલે ઓક્ષીજન, એના વિના ઘોર અંધારું.
પ્રાઇમ ટાઇમ થાય એટલે બધા સોફા પર આવીને બીરાજી જાય. પણ યક્ષ પ્રશ્ન એ કે કરવું શું? પહેલા દીવશે ભજનની CD લગાવીને જાણે કે શુભ શરૂવાત કરી. પછી બીજો દીવસે શું? અમારી હાલત તો પેલા ગરીબ જેવી થઇ ગઇ, જાણે આજનો રોટલો તો મળી ગયો પણ કાલે શું ખાશું? દાદી માટે એમને ગમતી એક સીરીયલ મે ઇન્ટરનેટ પરથી ડાઉનલોડ કરીને સેવા અભીયાન શરુ કર્યુ પણ એ ઘણૂ મોઘું પડ્યુ.
દિવશો જવા લાગ્યા તેમ અમારી હાલત ચરસના બંધાણી જેવી થવા લાગી. આમ ઉપરથી કોઇ ન બોલે પણ અંદરખાને તો બધાને જ TV તલબ લાગેલી રહેતી.
પણ એક વાત મે અનુંભવી કે વાતો વધતી ગઇ. જુની જુની વાતો અનાયાસ જ નીકડી જાય. તને ખબર છે તુ નાનો હતો ત્યારે આવો હતો? આપણે ત્યા ગયા તા. અને એવી બધી જાતજાતની અને ભાતભાતની વાતો નીકડે અને સમયના બંધન ન હોવાથી એમાંથી અમને બધાને રસ મળવા લાગ્યો. હા TV ના રસ આગળ તે જરૂર ફિકો હતો. પણ કહેવાય છે ને કે ભુખ્યાને પુછો તો ભગવાન પણ રોટલા જેવા દેખાતા હશે. અને ખાસ તો મુંગા મંતર રહેતા દાદા-દાદી પાસે સૌથી વધારે વાતો રહેતી અને , દરેક વાતો લાંબી લાંબી રહેતી. પણ અમારે તો એ જ પ્રાઇમ-ટાઇમ હતો. એટલે અનાયાશે જ દાદા-દાદી અમારા મુખ્ય કલાકારો બની ગયા હતા.
જોકે અમે મહીનો પુરો ન કરી શક્યા અને બસ હવે ૨-૩ દીવસમાં અમારું કનેક્શન પાછુ આવી જશે. અમારો શ્વાસ, અમારો પ્રાણ પાછો આવી જશે. TV વીના રહેવાનો આ છે અમારી સાહસ કથા.
Posted in સામાજીક | 2 Comments
Posted on January 7, 2013 by Ekalveer
રસ્તાઓ પર વાહન ચલાવતિ વખતે અમુક લોકો બીન જરૂરી હોર્ન માર્યા કરે. બીજા દેશોમાં કરતા ભારતમાં થોડું વધારે છે. તેમાંય ગુજરાતમાં વધારે, અહી તો રીતસરના એર હોર્ન લગાડે. માણસ ભળકી જાય, ગાંડો થય જાય તે રીતે બીનજરૂરી કોલાહલ.
ચાલો આપણે આ મીડીયા જગતમાં આવીયે, કોઇ પણ પેપર ઉઠાવો, કોઇ પણ  TV ચેનલ લો ,ચારે બાજુ માત્ર આરોપો અને ફરીયાદો.  મીડીયાને તો હું સૌથી વધુ નફરત કરું છુ.જે તમે મારા મોટાભાગના લેખોમાં જોઇ શકસો.
બ્લોગજગતમાં પણ કમી નથી. જે સાંપ્રત સમસ્યા વીષેના લેખો  વાચશો.  તો લેખના અંતે એક જ સાર નીકડશે. આ તંત્ર ખરાબ છે, સરકાર ખરાબ છે. મતલબ એક જાતની ભડાશ. બીજુ કશું નહી. હું પોતે દુધે ધોયેલો છું એમ નથી. મારા પણ કેટલાક લેખો ભડાશ માત્ર છે.  ઘણી કોશીસ કરી , કે એવો કોઇ લેખ ના લખુ જેમાં કોઇ પોઝીટીવ વાત ના હોય, ઘણી વખત આખો લેખ ભડાસના આધારે હોય અને અંતે એક નાનો પોઝીટીવ ફકરો લખી સંતોષ માન્યો.
બીજો પણ એક રસપ્રદ અચરજ એ કે મારા ભડાશ વાળા લેખ વધારે વંચાયા, તેમાં દીવ્યભાસ્કર.પોર્ન તો ખાશ. અને જે લેખો સંપુર્ણ પોઝીટીવ હતા તેના પર કોઇએ દ્રસ્ટીપાત પણ નથી કર્યો. શું મારે હવે ભડાશ વાળા લેખ વધુ લખવા જોઇએ?
ઘણા લેખો માં મુદ્દો સાચો પણ બેકગ્રાઉંડ મ્યુઝીક એવું લાગે જાણે ભુતો રડતા હોય. જેમકે સામુહીક બળાત્કારના કેસમાં પણ જોશૉ તો લેખોની લાઇન લાગી ગઇ.  સલાહો પણ યોગ્ય, પણ એ સલાહો લેવા જઇએ તો સાથે સાથે ગાળૉ પણ ખાવી પડે,જેમકે જનતા બીચારી, સરકાર રાક્ષસ વગેરે વગેરે. આમ ઝહેર ઓકવાની સામુહીક કશરત. જે આવી ગાળાગાળી નથી કરી શકતા તેઓ બિચારા કવીતાઓ લખે કે અન્ય સાહીત્ય સેવા આપે.
મનોવિજ્ઞાન કહે છે કે જ્યારે માણસને  પોતાને insecurity કોઇ ભય હોય ત્યારે તે રસ્તા પર પણ હોર્ન મારતો મારતો ચાલે.  આમ અજ્ઞાત મનમાં એક ભય છે જે આ હોર્ન દ્વારા પ્રગટ થાય છે. એવું નથી કે વિદેશોમાં insecurity નથી પણ ત્યા આપણા જેવા મોકળા મેદાનો નથી અથવા આવા ઉભરા કાઢવાની કોઇ  અન્ય રીતો છે.
કહેવાય છે કે આપણી પાશે પ્રચુર માત્રામાં ગાળૉ છે. તેથી જ આપણે જીવીએ છીયે. નહીતો આ ગાળૉની જગ્યા આપણે ખરેખર હથીયાર ઉપાડી લિધા હોત. આમ જ્યા ત્યા બ્લોગ લખી કે એકબીજાની ફેસબુક-દીવાલ ઉપર આવી ભડાશો કાઢી આપણે પોતાની અંદરનો કચરો ઠાલવી ને થોડા ફ્રેશ થઇ લઇએ છીએ. એમ જ જેમ અડૉશ પડૉશની દીવાલો ઉપર પાનની પિચકારી મારી  ફ્રેશ થવાય છે.
પેટમાં વધારે એસીડીટી થઇ જાય  તો ઉલટી કરી લેવાથી ફ્રેશ થઇ જવાય છે. કે એકાદ એલોપેથીક ગોડી લઇ લેવાથી સારૂ લાગે, અને એ જરૂરી પણ છે. આયુર્વેદ સમસ્યાને મૂળથી દુર કરે છે, પણ તેમાં સમય લાગે છે.ટુંકમાં બંનેની સરખી જરૂર છે.
પણ સમસ્યા એ છે, કે આવા ઉલટી કરેલા લેખો, વાંચતી વખતે વાંચનારની જવાબદારી ઘણી વધી જાય છે.
ઉલટી કરેલુ ભોજન શક્તીહીન અને બીમારીઓનું ઘર છે. તે જ રીતે ઉલટી કરેલા લેખો પણ મનોરોગને જન્મ આપી શકે છે. જેટલી વિવેકબુદ્ધીથી આપણે ભોજન લઇએ તેટલી જ વિવેક બુદ્ધીથી આપણે લેખ પણ વાંચવા જોઇએ. સૌથી અગત્યની વાત તો એ કે જોવા માત્રથી ઉલટી કરેલા ભોજનને ઓડખી શકાય તેજ રીતે  એક-બે વાક્યો વાંચીને પણ ઉલટી કરેલા લેખ ઓળખવાની ક્ષમતા કેડવવી પળશે. આખો લેખ વંચાઇ જાય પછી. ખબર પડે તો બહું મોડુ થઇ જાય.
અને ખાશ તો લેખકોને ભલામણ( જેમાં હું પણ આવી જાઉ છું) કે શબ્દે શબ્દે શક્તી મળે તેવા લેખ લખીયે. અને એવા લેખ લખવાની શક્તી માગીયે ઇશ્વર પાસે. તો જ આપણે સમાજમાં શક્તીનો  પ્રાણ ફુંકી શકીશું.ભલે ઓછા લોકો વાંચે ,પણ જે વાંચે તેને ઠંડક મળૅ, શક્તી મળૅ , ઘા રુઝાય તેવુ કઇક લખીયે.
તા.ક – આફ્રીકામાં એક પ્રજાતી એવી છે કે  જ્યારે કોઇ વ્રુક્ષને કાપવું હોય તો, આખુ ગામ તેની આજુબાજુ ભેગુ થઇ જાય અને પેટ ભરી પેલા વ્રુક્ષને ગાળૉ દે. અને કહે છે કે એક જ સપ્તાહમાં લીલુંછમ વ્રુક્ષ સુકાય જાય  અસ્તુ..
Posted in માનવીય, સામાજીક | Tagged પોઝીટીવ, પ્રેરણા, લેખન | 1 Comment
પુરાણકાળ સેક્સ સપ્રેસ્ડ નહોતો
Posted on December 29, 2012 by Ekalveer
બારમી સદી એ ભારતવર્ષનો ટર્નીંગ પોઇન્ટ છે, હુણો આક્રમણ  થયા અને ત્યાર બાદ સતત કોઇને કોઇ આક્રમણ થયા. આ આક્રમણો સામે દેશનું પોલીટીક્સ વામણુ પુરવાર થયુ. પરંતુ દેશની પ્રજાએ પોતાને જોગ ઉપાયો શૉધી લિધા તેમા પોતાની સ્ત્રીઓને માથે ઓઠવાની પ્રથા શરુ થઇ અને એવા કેટલાય ઉપાયો થયા જેને લીધે આજનો ઉજડીયાત બૌધ્ધીક વર્ગ આપણા સમાજને સેક્સ સપ્રેસ્ડ કહે છે.
પરંતુ પૌરાણીક ભારત સમાજ પર એનુ કોઇ જવાબદારી નથી જતી, તેમજ ભારતની પ્રજા પર દોષનો ટોપલો ન ઢોળી શકાય.
સૌથી પહેલી વાત કે પુરાણૉમાં આટલા નીખાલશ ભાવે બધુ લખાયુ છે તે જ તેની નીર્દોશ હોવાનો પુરાવો છે.  એવા કેટલાય ઉદાહરણો અત્રે પ્રસ્તુત કરુ છું
*મારા મતે રાજા જનકનો દરબાર એ હંમેશા આદરનો પાત્ર રહ્યો છે, અશ્ટાવક્રથી માંડી કેટાલાય લોકોને વિદેહી જનકે પ્રોત્સાહીત કરેલા છે. અને એમનો દરબારમાં માનભેર આમંત્રણ આપે છે. આ જ દરબારમાં ગાર્ગી પહોચે. આ ગાર્ગી એવી સ્ત્રી છે જેને ક્યારેય વસ્ત્રો નથી પહેરતી. અને તેને જોઇને દરબારનો દરેક પુરૂષ માથુ જુકાવી દે છે. ત્યારે તેનો માર્મીક ટકોર કરે છે કે હજુ આ દરબાર ચામડીમાં અટવાયો છે તે કેવી રીતે ભ્રહ્મને જાણશે.
પુરાણકાળના પાત્રોને માત્ર વ્યક્તી તરીકેજે જોશે તે ક્યારેય તેના મર્મને નહી પામી શકે.જ્યારે રામનો જન્મ પણ નહોતો થયો ત્યારે પણ રામનું નામ લેવાતુ કારણકે રામ શબ્દના ઉચ્ચારણમાં જે વૈજ્ઞાનીક તત્વ છુપાયુ છે  તે આજનું વિજ્ઞાન પણ માને છે. મારા મતે શીવ એટલે ભૌતીક વિજ્ઞાન, રષાયણ વિજ્ઞાન, અને જીવ વિજ્ઞાન જ્યારે વીષ્ણૂ એટલે મનોવીજ્ઞાન. જો ન સમાજાય તો શ્રધ્ધાથી જોડાવ. નહી તો વ્યર્થ વાણી વિલાસ.
શીવ અને પાર્વતીના અંતરંગ પળૉને જે  રીતે વર્ણન થયુ છે તે વાંચીને કોઇને પણ શરમ આવે. ક્રુષ્ણએ તો જે કર્યું એમાંથી એક ટકો પણ આપણે કરવા જઇએ તો માર પળે. તેમાંય  મહારાસ તો હદ કરે છે, અળધી રાત્રે આખા ગામના બૈરા પોતપોતાના પતીને છોડીએ જંગલમાં દોડી જાય , કપળાનુ પણ ભાન ન હોય. પાછું આવી વાતો કથાકાર ખુબ રસ ઉમેરીને લાખો લોકોની વચ્ચે આનંદથી કરે. અજંટા ઇલોરાની ગુફાઓમાં શીવ અને પાર્વતીને અંતરંગ અવસ્થામાં  દોરનાર બીજુ કોઇ નહી પણ બુદ્ધ ભ્રહ્મચારીઓ હતા.  જેને શીવ-શક્તીના યુગલ સ્વરુપ પાછળનુ વિજ્ઞાન ન સમાજાય તેણે કમશે કમ આના પરથી એટલુ તો સમજવું જ કે  વાત ઘણી મોટી છે. મને નથી સમજાતી તો હજુ ક્યાંક મારી સમજણની કચાશ છે.
મંદીરોની ફરતે જે સેક્સી મુર્તીઓ હોય છે તેનો મતલબ એ નથી થતો કે વધું સંભોગ કરો, પણ એ થાય છે કે  જો તમારુ મન અહી અટક્યુ તો એને પહેલો પળાવ માનો પણ આગળ એનાથી પણ વધું શુંદર મુર્તી છે જે નરી આંખે નહી દેખાય.
ધ્યાનમાં બેઠેલા ઋષીઓને જોયુ કે પોતાને થતા અનુભવો એકંદરે તો સેક્સના અનુભવો જેવા છે. ફરક માત્ર માત્રાનો છે. ધ્યાનનો આનંદ સેક્સના આનંદ કરતા અનેક ઘણો છે. એટલુ જ નહી સ્ત્રીને થતા અનુભવ જેવો છે. તેમજ સ્ત્રીગુણ જેવાકે સમર્પણ અને નીરાભીમાનથી મળૅ છે. એટલે જ ઇશ્વરને પુરૂષ અને જીવને સ્ત્રી સ્વરુપે. અને પેલા અનુભવને તેમના મીલન સ્વરુપે આપણે વર્ણવ્યુ.  જેમાથી શરુ થઇ આપણી રાધાક્રીષ્ણ અને શીવ પાર્વતીની લીલાઓ  વધુ વિગત માટે મારો લેખ અર્ધનારીશ્વર વાંચવા વીનંતી.
શા માટે આપણી મુર્તીઓ અત્યંત સુંદર છે, ક્લીયોપેટ્રાને પણ શરમાવે તેવી અત્યંત શુંદર દેહયસ્ટીનેજ આપણે દેવી  સ્વરુપે પુજીએ છીએ. તેના માત્રુ સ્વરુપે પુજા કરવા માટે પણ કોઇ ઘરડી સ્ત્રીની મુર્તી નથી બનાવતા.
કારણ માત્ર એટલુ કે કામ વીકાર પણ એક શક્તી છે. તેને સપ્રેસ કરીને નહી તેના ઉદ્વીકરણથી જ સાત્વીક વીકાસ છે તેવી આપણી દ્રળ માન્યતા છે.  ઋષીઓએ આ માનવીય નબળાઇ/શક્તી નો અત્યંત સમજદારી પુરવક  રુપાંતરીત કરવાનો પ્રામાણીક પ્રયત્ન કર્યો છે. ક્યારેય તેને પોષવા કે ભળકાવવાનો નહી.
જો આપણૉ સમાજ સેક્સ સપ્રેસ્ડ હોત તો ક્યારેય આ બધું સંભવ ન હોત.  બાકી ઇતીહાસ તો એવી વસ્તુ છે કે જે તે સમયના સમ્રાટની ઇચ્છાથી વિના ન લખી શકાય.
પહેલા વેદોના અધ્યયનનો અધીકાર માત્ર ભ્રાહ્મણૉને હતો.  અને જ્ઞાનને ગુપ્ત જ્ઞાન તરીકે રાખતા, શીશ્યને દસ પંદર વર્ષ તળપાવતા પછી જ આ  જ્ઞાન આપતા. કારણ માત્ર એટલુ જ જ્ઞાન પચાવવાની ક્ષમતા ન હોય તો, માણસને જ્ઞાનની ઉલટીઓ થઇ જાય.
રામક્રીષ્ણ પરમહંશ માટે કાલીમાની મીત્રતા એ બંધન હતું એમ કહેવા કરતા. એ વીરાટને મળવાનૂ સુલભ પગથીયુ હતુ, તેમ કહેવુ વધુ યોગ્ય રહેશે.  અને એ વાત રામક્રુષ્ણથી વધારે કોણ સમજી શકે. જો એમ નહોત તો એ પોતે મા કાલીની હત્યા કરવા કેમ તૈયાર થાય.
આપણે આ બ્લોગ લખીયે અને બીજાના બ્લોગ વાંચીયે ત્યારે એ આપણૂં જાગ્રત મન છે. અર્ધજાગ્રત મન, તેમજ પરામન(super concious mind) તો આપણે અનુભવ્યુ પણ નથી.  ઉંઘમાં અને તેનાથી પણ આગળના સાધનાના પડાવોમાં આપણૂં જ મન  કેવા કેવા સ્વરુપો ધારણ કરે  છે, કેવા કેવા ભયસ્થાનો હોય છે.   તે વિષે  બોલવાનો અધીકાર પણ તેને જ છે જે ત્યા જઇને આવ્યો છે. ઇશ્વર આમ કૈ રસ્તામાં પળ્યો છે? ઉંઘમાં આવતા સ્વપનાઓ પર પણ  અધીકાર નથી તેવા આપણે રામક્રુષ્ણ જેવા પરમહંશની ચેષ્ટાઓ વીશે માત્ર કુતુહલ ભાવ  રાખીયે તે વધુ યોગ્ય રહેશે. બાકી તો સુર્ય પર ધૂળ ફેંકવાથી ક્યા કોઇ સુર્ય ઢંકાયો છે.
(This post was as reply to the following post, at that time. so content may not have continuity.
Posted in આધ્યાત્મીક, માનવીય, સામાજીક | Tagged પુરાતન યુગ, પ્રાચીન યુગ, સેક્ષ | Leave a comment
Posted on December 27, 2012 by Ekalveer
આ નવો જ શબ્દ છે. હમણા થોડા દિવસો પહેલા જ મારા મનમાં આવ્યો છે. ચાલો આજે એની વ્યાખ્યા કરીયે. તમે ગુરુત્વાકર્ષણ તો જાણો જ છો. જે નથી જાણતા અથવા નથી માનતા તેમને જો પાંચમાં માળેથી ફેંકીયે તો નીચે પડશે ને? આને universal law કહેવાય. તમે માનો કે ન માનો તમે નીચે પડવાના જરૂર.
તમે બ્લેક હોલનું નામ શાંભડ્યુ છે? ભ્રહ્માંડમાં તારો મ્રુત્યુ પામે ત્યારે તેમાંનો ગેસ ખતમ થઇ જતા તે અત્યંત નાનો બને. નાનો એટલે કેટલો? એક ફુટબોલ કરતા પણ નાનો. આ સમયે તેનો ગુરુત્વાકર્ષણ ક્યાં ગયુ? તો કહે છે કે તે હજુ પણ છે.કદાચ પહેલા કરતા વધી પણ ગયુ હોય. પછી તે આમ તેમ દોડે અને રસ્તામાં આવતા બીજા તારાઓને પોતાની અંદર આકર્સે અને પોતાનામાં સમાવી લે. તેનું કદ ના વધે. પણ તેનું ગુરૂત્વાકર્ષણ વધ્યા કરે. કહે છે આ બધા બ્લેકહોલ એક દીવસ આખા ભ્રહ્માંડને એક નાના દડામાં રુપાંતરીત કરશે. જે કરોડો યુગો પછી ફાટશે. જેને બીગબેંગ થિયરી એવુ નામ આપ્યુ છે. આ બીગ બેંગ થીયરી આપણા ઋષીઓ એ અનુભવેલી છે. અને ઍટલે જ એમને एकोहम बहुस्याम भवामी નુ સુત્ર આપ્યુ.
ટુંકમાં કહુ તો ગુરૂત્વાકર્ષણ શબ્દ થોડો ખોટો થયો. અથવા આપણે ખોટા અર્થમાં લીધો. હકીકતે આકર્ષણ તો તેનું છે જેનુ વજન વધારે છે. નહી કે જે મોટો દેખાય છે. નહીતો  પેલો તારો  મરી જ ગયો હતો. અને વધારે વજન વાળૉ તારો જેમ નાનો થયો તેમ વધુ ખતરનાક બન્યો. આ અર્થમાં હું લઘુત્વાકર્ષણની વ્યાખ્યા આમ કરીશ “ કદમાં નાના પણ વજનમાં મોટા એવા તરફનું ગુરૂત્વાકર્ષણ એટલે લઘુત્વાકર્ષણ”
મારો આશય તમને વીજ્ઞાનીક બનાવવાનો નથી. જોકે તમારામાંથી ઘણાને બ્લેકહોલની જાણકારી નહી હોય અને તમને આ સરળ વ્યાખ્યા ગમશેજ.
–     આપણે ગમે તેટલા હોશીયાર હોયીએ બાળક આગળ આપણે કેવા પાલતુ કુતરા જેવા થઇ જઇએ છીએ.
–     ગમે તેટલો મોટો પંડીત હશે પણ તેને પત્ની કે દોસ્ત તરીકે ક્યારેક એક પંડીત નહી હોય. એક એવી વ્યક્તી હશે જે તેને માત્ર સાંભડે.
–     ભોળાના ભગવાન હોય તે ખોટી વાત. હું કહુ છે કે આ ભોળા લોકો એ સમાજના બ્લેકહોલ છે.
–     કેટલાય લોકો ઘણુ જાણે છે, પણ ટીમ લીડર નથી બનતા, ટીમ લીડર તે જ બને જે બ્લેક હોલ હોય.
–     ગાંધી, સ્વામી વીવેકાનંદ, નરશીંહ મહેતા કોઇ ખાસ નવી વાત નહોતા કહેતા પણ જે  કહેતા તે સાચુ કહેતા નીખાલસ અને પ્રમાણીક(વજન). નીડર બની કહેતા , કોઇ અભીમાન વીના કહેતા( હવાની ગેરહાજરી).
અભીમાન એટલે કે હું કરુ છુ તેવી ભાવના, એ એવો ગેસ છે કે આપણને જરુર કરતા મોટા બનાવે છે. પણ જ્યારે તે જાય છે ત્યારે આપણે બ્લેકહોલ બનીયે છીયે. જો તમારા વ્યક્તીત્વને બ્લેકહોલ જેવું બનાવવુ હશે તો જ્ઞાન રુપી દળ તો જોઇશે જ પણ તેના કરતા અનેક ઘણૂ જરૂરી છે કે અહંકાર રૂપી ગેસ જતો રહે.
તમે સાચા અર્થમાં મરી જશો ત્યારે જ બ્લેકહોલ બનશો.
“અહં રે અહં તુ જા મરી, બાકી જે બચશે તે હરી, તે હરી.
जब मे था तब हरी नही, अब हरी हे मे नाही
प्रेम गली अती संचरी   जा मे दो ना समाये.
–     ગરીબ એ અર્થવ્યવસ્થા અને સમાજ વ્યવસ્થા બંનેનુ બ્લેકહોલ છે, જ્યા સુધી ગરીબ છે ત્યા સુધી  અમીરો અને સમાજ સુધારકોને જીવવાનો આધાર છે.
–     સતત મહેનત કરતા દેશો જેવાકે ભારત ચીન જાપાન ને પૈસાનું રોકાણ કરવા માટે અમેરીકાની જરુર છે કારણકે અમેરીકા એ અર્થવ્યવસ્થાનુ બ્લેક હોલ છે, ત્યા ચાર્વાકનો આત્મા છે, દેવુ કરીને પણ ઘી ખાવામાં માને છે અને સાથે આળશું છે.
Posted in આધ્યાત્મીક, માનવીય | Tagged big bang theory, blackhole, dharma and science, gravity, અભીમાન, ખગોળ વિજ્ઞાન, ગુરુત્વાકર્ષણ, બ્લેકહોલ, વેદો અને ઉપનીષદો | Leave a comment
મિત્રો સંઘટનની ભાવનાથી ભીનુ મારુ નવુ કદમ તમે જરૂરથી તમારો પ્રોફાઇલ બનાવજો
Proudly powered by WordPress.
Details available only for Indian languages
Digit In English (for all languages)
Advanced Typing Rule Panchamakshar Anusvar