gu en en en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu de gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu ko gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu tr en en gu gu gu gu gu en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en ja en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr en en en en en
તૃપ્તિ ત્રિવેદી – Gujarati Kruti
“છેલ્લી કસોટી” હીરાબાએ જીવનમાં ઘણી કસોટી પાર કરી પણ ……તૃપ્તિ ત્રિવેદીની કલમે વાંચો કરુણ વાર્તા
હીરાબાને ચિંતાનો પાર ના હતો. એકબાજુ એમની દીકરીને વસનનાં  લગનને અગિયાર વર્ષે થયા પછી ચેક અત્યારે  ખોળો ભરાયો છે. એની ખુશી ને હરખ છે…. તો એક બાજુ એમનાં પતિ રામા ભગતનો  છેલ્લાં પાંચ વરસથી માંદગીનો ખાટલો. ઘરમાં એક વ્યક્તિ માંદુ હોય તો શેની જરૂર ના પડે?  માણા ને નાણા બેયની જરૂર પડે!.દીકરીનાં ઘરે પારણું બંધાય છે ને એ પણ કેટલાય વર્ષે. કઈ માને હરખ ના હોય? પણ, મોટી મહાવ્યાધિ છે ઘરમાં માંદગીનો ખાટલો. એને કેમ ઉકેલી શકાય? એ જ મોટું સાંગોપાંગ હીરાબાને મનમાંને મનમાં ખૂચ્યાં કરતું.
વડવાઓની વારસામાં મળેલી સંપતી તો ક્યારનીય ખર્ચાઈ ગઈ. એક ને એક દીકરી વસનનાં લગન કર્યા ત્યારે બે ખેતર વેચીને પાંચ દા’ડા જાન રોકી રાખી હતી. હીરાબાનું ખોરડું એટલે ગામનું કાચું રજવાડું. પણ એક  ભગતની પીવાની ટેવના હિસાબે એ ખોરડાની ખાનદાની હતી એ પણ પીવામાં જ વપરાઈ ગઈ.
એમાય હીરાબા તો વટનો કટકો! મરે પણ માંગે નહિ! ભલે બે આની પૈસા પણ નાં હોય તોય હીરાબાનો વ્યવહાર સૌથી ઉચ્ચો હોય.
દીકરી સાસરે જતી રહી. હવે તો ભગત અને હીરાબા બે એકલા જ. કમનસીબી કહો કે  ગમે તે કહો, પણ
હીરાબાને  ઘરનું ગાડું  ચલાવવાં માટે એક  પછી એક  ખેતર વહેચવું પડ્યું.
ભગતની આ બીમારી ને એમને રોજ   ખાટલે સુતા સુતાય દારૂ તો રોજ પીવાનો જ. એ તો પીવે પણ ગામના બે ચાર લુખ્ખાઓ પણ એમને પીવામાં સાથ આપવા આવે….એમને પણ પીવડાવવાનો.
આમ   ને આમ હીરાબા માંડ માંડ ઘરનું પૂરું કર્યા રાખે. અત્યાર સુધી તો હાલ્યું બધું. પણ હવે તો દીકરીને પણ તેડી લાવ્યાં છે. દીકરીનુંય ધ્યાન તો રાખવું ને.
અત્યાર સુધી તો ઘરની સાચી હકીકત દીકરીથી છૂપાવી હતી. પણ  તો દીકરીને ઘરની સચ્ચાઈનો ખ્યાલ આવી ગયો હતો. એમની દીકરી  ખુબ જ સમજદાર હતી.
વધારે ભણેલી ન હોવાથી એને  ઘરે બેસીને ભરતકામ કરવાનું ચાલુ કર્યું….આમ તો એ કાઈ ન કરી શકે. કેમકે પૂરા દિવસો જતા હોય ને આટલું બધું સતત બેસીને કામ કરવું એટલે અશક્ય હતું.
જેમ તેમ કરીને પણ એ રોજનું બસો રૂપિયાનું ભરત ભરે. આભલાં ટાંકે, રબારી ભરત ભરે, ભરવાડની બાયુંના મોટી મોટી ઝૂલવાળા ભરે. એમ કરીને થોડી મૂડી ભેગી કરી. એટલે એને મનથી થોડી રાહત થઇ. આ ગરીબ દીકરીનો ભાવ પણ કોણ પૂછે?
અલબત ! વસનનાં સાસરે તો ખુબ સારું હતું. પણ પિયરની આ પરિસ્થિતિથી સાવ અજાણ. નહિતર વસનને પિયર આવી પરિસ્થિતિમાં આવવા દે ખરા પિયર.
વિધિના લેખ પણ કેટલાં અજીબ હોય છે. હીરાબા માથેથી એક ચિતા મટી નથી ત્યાં, જ બીજી ઉપાધીના પોટલા આવી ચડ્યા. કહેવત છે ને કે, “બાળોતીયાના બળેલાં ક્યાય ન ઠરે”.
આમ ને દિવસો વિતતા જાય છે. રોજ નવા સૂર્યોદય સાથે હીરાબાને નવી નવી ચિંતાનો સામનો કરવો પડે છે.
“બા…….એ …બા, મારાથી સહન નથી થતું”, પ્રસુતિની વેદના સહન કરતા કરતા બેવડ થઇને સુતેલી વસને હીરાબાને સાદ કરતા કહ્યું.
આ બાજુ ભગતની બીમારી પણ જોર પકડીને ખાટલાની પંગતે જ ખડા પગે ઉભી હોય એવું જ કહેવાય. ભગત શ્વાસ લે છે ને છોડે છે. ઘડીક એમ થાય કે ભગતે દેહ મુક્યો. તો ઘડીક એમ થાય કે નાં ના શ્વાસ હજી ચાલુ જ છે.
હીરાબાની ખરી કસોટી તો હવે થઇ!
ના ધણી પાસેથી દૂર જઈ શકાય…..કે ના દીકરીને એકલી મૂકી શકાય….હવે કરે તો એ પણ બિચારા શું કરે! એમનો તો એક પગ આ બાજુ ઉપડે તો બીજો પગ આ બાજુ જવા ઉપડે…ગમે એમ તોય આંખ તો બેય સરખી જ ને!
ભગતના સાથીદારોને બોલાવ્યાં….પણ ખરે ટાણે એય કોઈ ન આવ્યું. જો હમણાં દારુ પીવા બોલાવ્યા હોત તો વગર બોલાવ્યે આવી જાત.
અંતે પડોશમાંથી બે બાયુ આવી ને વસનને દવાખાને લઈ ગયા. “ગમે એમ તોય પહેલો સગો પડોશી”.
હીરાબા તમે જરાય ચિંતા ન કરો! વસન દીકરીને અમે સાચવી લેશું. તમ તમારે ભગતનું ધ્યાન રાખો. એમની જે અંતિમ ઈચ્છા હોય એ પૂરી કરો ને ભગવાનનું નામ લો કે એમના જીવડાને શાંતિ આપે!
પત્ની થઈને પતિનાં જીવને, એનાં જીવડાને શાંતિ આપે, એનો દીવડો બુજાવી દે! એવી પ્રાર્થના કરવી કઠન હોય છે. પણ હવે હીરાબાથી ભગતની પીડા જોઈ નહોતી શકાતી.
“એ વસનની મા તને કહું છું. હવે આ પીડા સહન નથી થતી મારાથી હો. આજકાલ કરતા કેટલા વરહ થ્યા? તું જ મને કહે? “,
“હું ય સમજુ છું….પણ જ્યાં સુધી વેઠવાનું લખ્યું હોય ત્યાં સુધી તો વેઠવું જ પડશે, ભગત”
“ઓય ઓય માડી, આટલું બોલ્યાં ત્યાં ભગતનું આખું શરીર પાછું ખેંચાયું.
હીરાબાથી તો રાડ પડાઈ ગઈ, “એ ભગત….!”
આંખો બહાર નીકળી ગઈ છે, જીભ પણ બહાર નીકળી ગઈ….મોઢે ફીણ છે….ને સાવ નિશ્ચેતન એમનું શરીર……શ્વાસ થંભી ગયા છે.
હિરાબાની ચીસ સાંભળી  આજુબાજુનાં લોકો દોડી આવ્યાં. બધાએ હીરાબાને એકબાજુ બેસાડ્યાં ને ભગતનાં અંતિમ સંસ્કાર કરવાની બધી વિધિ શરુ કરી દીધી…સગાવહાલાઓ પણ આવી ગયા છે.
ત્યાં જ દવાખાનેથી સમાચાર આવ્યાં કે, વસને રૂડી રૂપાળી દીકરીને જન્મ આપ્યો છે…..દીકરી તો ફૂલ જેવી કોમલ, વાંકડિયા વાળ છે. માંજરી આંખો ને જન્મી તોય હસતી હસતી જન્મી છે….રડી તો બિલકુલ નથી.એવું લાગે કે જાણે ગાંધર્વ કન્યાનો જ સાક્ષાત જન્મ થયો ના હોય ! પણ……..
પણ આપણા દીકરી વસનને ડો. ના બચાવી શક્યા……એમનું બી.પી એકદમ હાઈ થઇ ગયું…ડો.થી કંટ્રોલ જ ના થયું ને દીકરીનું મોઢું પણ જોવાનું એમના નસીબે નહિ હોય!, “જે ભગવાનને ગમ્યું એ કર્યું. આપણા હાથની વાત થોડી છે આ જીવનમરણની!”
સા સંભાળતા જ હીરાબા ધબાકકકકકક……કરતા નીચે બેસી ગયા….આંખમાં એક આંસુ નહિ કે નહિ કોઈ વલોપાત.
થોડી જ વારમાં એક એમ્બ્યુલન્સ વસનની ડેડબોડી લઈને આવી પહોંચી. વસનનાં સાસરે કહેવડાવ્યું પરંતુ કોઈ જ ન આવ્યું… કહેવડાવ્યું કે અમારે અમારા દીકરાનું બીજે કરવું પડશે હજી એ નાનો જ કહેવાય..એટલે અમારાથી ન આવી શકાય.
હિરાબાના ઘરેથી એકસાથે બે નનામી નીકળી છે. આંખુ ગામ આજે હીબકા ભરે છે. એટલું કરુણ દ્રશ્ય સર્જાયું છે. પણ હીરાબા હજી એમનામ જ ગુમસુમ બેઠા છે. ન કોઈ હલચલ કે ન આંખમાં એકપણ આંસુ.
પેલી તાજી જન્મેલી દીકરી એનાં ભવિષ્યથી અજાણ ધોડીયામાં સુતી સુતી હસી રહી છે.
દીકરી સામે જોઈ હીરાબા એટલું જ બોલ્યાં, “ હે ભગવાન, શું આ તારી છેલ્લી કસોટી હતી?
નવી નવી વાર્તાઓ રોજ વાંચવા માટે લાઇક કરો અમારું પેજ : “જલ્સા કરોને જેંતીલાલ”
“વહુ છો તો વહુ જ થઈ ને રહો!”- “અતિતના ઘા” ખુબ સુંદર અને લાગણીસભર વાર્તા…
કલ્પના આજે સવારથી જ ખૂબ દોડધામમાં હતી. અને હોય પણ કેન નહિ! ભલા, આજે એનાં એકનાએક દીકરા વંશની સગાઇ હતી. એનું વેવિશાળ એમનાં જ સમાજનાં ખુબ જ ધનીષ્ટ એવા ઘરમાં થયો હતો. જેની સાથે વેવિશાળ નક્કી કર્યું છે એ દીકરી શિવાન્યા પણ ખુબ જ સંસ્કારી, કલેવર, મોડર્ન તેમજ રાજકુમારી જેવું તેનું સ્વરૂપ.
“વંશ! આઠ વાગી ગયાં છે. આપણે સૌએ નવ વાગ્યાની આસપાસ ત્યાં પહોચાવાનું છે. સાડા નવનું તો સગાઈનું મુર્હત છે. આવીજા હવે નીચે …..કેટલી વાર?” સીડી પાસે ઉભા ઉભા ઉપર વંશના રૂમ તરફ અવાજ કરે છે.
“હા, મોમ..જસ્ટ ટૂ મિનીટ……વેઇટ….મોમ…..વેઈટ. હજી આપડી પાસે પૂરતો સમય છે.”
“આ આજકાલનાં છોકરાઓને કશી ચિંતા જ નથી. નથી સમયનું કોઈ ભાન….આ તો ઠીક છે. અહીયાને અહિયાં જ જવાનું છે….બહારગામ જવાનું હોત તો? શું આ સમયસર પહોચી શકે! ફોટાંપાડવામાંથી નવરા જ નહિ થાય ને!”
‘એ કિશન! મારી વ્હાલી મમ્મી તો આજે કેવી સરસ લાગે છે. મેં એનું આવું સ્વરૂપ આજ પહેલાં ક્યારેય નથી જોયું…..આજ સુધી મેં એને કોઈ સાજ-શણગારમાં જોઈ જ નથી…..ભલે મુર્હત ના સચવાય….પણ મારી મમ્મીનાં એક નહિ, પણ હજાર ફોટાં પાસ!”, સીડી ઉતરતા ઉતરતાં વંશે કલ્પનાને જોઈ કિશનને કહ્યું.
આ સાંભળતા જ કલ્પનાની આંખોમાં વહેવા લાગી…..એક આંખમાં દીકરાની ખુશીના આંસુ છે….તો બીજી આંખમાં અતિતના વાગેલ ઘા નાં આંસુઓ.
“શિવાન્યાસાથે ફોટાં પડાવીશું, મારે એકલીને ફોટાં પડાવી ક્યા જવું છે….ચાલ પેલી તારી રાહ જોવે છે.”
ઘરને લોક કરી બધા કારમાં ગોઠવાઈ ગયાં. શિવાન્યાના ઘર તરફ કાર પણ ચાલવા લાગે. જેટલી સ્પીડમાં કાર ચાલતી હતી. તેટલી જ સ્પીડમાં કલ્પનાનાં વિચારો ભૂતકાળ તરફ ગતિ કરી રહ્યા હતાં.
“હજી તું સુધરી જા! ધણી નું ધણી કોઈ ના હોય! જો હું એકવાર તારો હાથ છોડી દઈશ, તો પછી તારો બાપ પણ તારો હાથ નહી પકડે. સમજી?” એમ બોલી પ્રિયમે મને જોરથી પકડી દીવાલ સાથે પછાડી..બહાર ગયો….દીવાલ વાગી એનાં કરતાં….મારા દિલમાં એનાં કહ્યાં શબ્દોથી જ હું ઘવાઈ ગયેલી! એ કેમ ભૂલું?”
મોડે સુધી ઘરની બહાર રહેવું……પતા રમવા…..ખોટી સંગત થઈ હોવાથી હવે તો પ્રિયમ દારૂ પણ પીવા લાગ્યો હતો….એનું જીવન ઐયાશીભર્યું થઈ ગયું હતું…ના એને સમાજની પડી હતી…ના મારી કે નાં મારા બે વર્ષનાં ફૂલ જેવા કોમળ વંશની!, અફસોસ!……નસીબ પણ કેવા છે…જ્યારે સગાઈ થઈ ત્યારે આ જ પ્રિયમ કેટલો આજ્ઞાંકિત ને સંસ્કારી હતો.
આ ઉપરાંત એનો વ્હેમીલો સ્વભાવ……જે મારા જીવનમાં અભાવ આપી ગયો. હજી મને યાદ છે….જ્યારે અમે બહાર હોટેલમાં ડીનર પર જઈએ ત્યારે, મોટેભાગે પ્રિયમ જ ઓર્ડર આપે….પણ એક પ્રિયમ વોશરૂમમાં ગયાં. થોડીવાર થઈ એટલે વંશની જીદના લીધે…..મેં ખાલી વંશ પૂરતો જ ઓર્ડર આપેલ….આ જોઇને ત્યારે તો કશું ન બોલ્યો….ઓઅન…ઘરે આવીને સતત આઠ દિવસ સુધી કેવા કેવાં શબ્દો કહેલાં….જે યાદ આવતા આજે પણ મારા કાન ફાટી જાય છે.
“ કાં, ઓર્ડર આપ્યો? એ વેઈટર તને બહુ ગમે છે?એની સાથે ઓર્ડર આપીને તારે વાત કરવી હતી એટલે? જો તને એ બહુ ગમે તો તું એની જોડે જ જતી રહે ને !”, એક પતિ થઈ એની પત્નીને આવા શબ્દો કહે, તો કેમ સહન થાય….છતાં હું સહન કર્યે જતી હતી.
મારા હાથનું જમવાનું નહિ! નહિ ઘરમાં કોઈ વસ્તુ લાવી આપવાની. આખો દિવસ ચાર દીવાલની વચ્ચે જ રહેવાનું. નહિકોઈ આડોશ પાડોશમાં કોઈ સાથે બોલવાનું.
જ્યારે એ ઘરે ના હોય ત્યારે, એનાથી છાનામાના આજૂબાજૂવાળાં લોકો સાથે બ-ઘડી બોલીને મન હળવું કરતી…વંશ જ મારી દુનિયા…..મારા જીવવા માટેનો આધાર એક વંશ હતો….હું મારો બધો જ પ્રેમ મારા માસૂમ દીકરા વંશને આપતી….હું એની ખુશી જ મારી ખુશી છે હવે, એમ મન મનાવી મારૂ જીવન હસતા હસતા જીવવાનો પ્રયાસ કરતી.
પણ, કદાચ કુદરતને એ પણ મંજૂર નહિ હોય…..અમારાલગ્નની વર્ષ ગાંઠે જ પ્રિયમે મને માનસિક રીતે ગાંડી છું..એ સાબિત કરી….કોર્ટમાં કાયદેસર ડાઈવોર્સ લેવાં માટે અપીલ કરી.
મેં પાંચ પાંચ વર્ષ સુધી એનાં તમામ અત્યાચાર સહન કર્યા. મારું ઘર બચાવવા મૂંગે મોઢે બધું સહન કર્યું….પણ અંતે મને શું મળ્યું…હું ગાંડી છું…. એવું લેબલ જ ને?
“હા….હું પ્રિયમને ખુબ ચાહતી હતી…..ગાંડી હતી પણ, એનાં પ્રેમમાં….! અફસોસ અહિયાં પ્રેમને સમજી શકે એવા લોકો જ ઓછા છે.”
હજી પણ મને યાદ છે….જ્યારે મેં આ સઘળી હકીકત ગામડે રહેતા પ્રિયમના પપ્પાને કરેલી, તોએમને પણ પૂત્રના પ્રેમમાં આંધળા થઈ એક જ શબ્દ કહેલો કે, પ્રિયમ પૂરૂષ છે. એનો હાથ પણ ઉપડે, તો સ્ત્રીએ સહન કરવું પડે. કદાચ એ આખી રાત ઘરે ના આવે તો શું થયું? ઘરની ઈજ્જત સ્ત્રીનાં હાથમાં હોય…સહન તો તમારે જ કરવું પડશે!”
“શા માટે સ્ત્રી જ સહન કરે? જો સ્ત્રી આખી રાત કોઈ કારણ વગર ઘરની બહાર રહેશે તો તમે સહન કરી શકવાના?”
“તમારી જીભને કાબૂમાં રાખો…..વહુ છો તો વહુ જ થઈ ને રહો!”, આટલું બોલી એ ગુસ્સાથીઉભા થઈ જતાં રહ્યા.
“હુંત્યારે મક્કમ બની. મારી જેવી જિદગી છે. એવી મારા વંશની નહિ થવા દાવ!, હુંપગભર થઈશ….હું ભણીશ…હું મારા જીવનમાં ખુબ આગળ આવીશ…ભલેથોડી તકલીફનો સામનો કરવો પડશે. એ પણ હું કરીશ…પણ હવે આ લોકોનાં ઘરે તો નહિ જ જાવ!”
જ્યાંથીઅધૂરો અભ્યાસ હતો. ત્યાંથી, આગળ ભાગવાનું શરૂ કર્યું….પછી જોબ મળી ગઈ….સમયનો સાથ મળ્યો…મારું ખોવાયેલ આત્મસન્માન મેં પાછું મેળવ્યું. આજે આટલાં વર્ષે પછીજેને મને ગાંડી કહેલી…..એને આજે એનો જ પરિવાર….એનાં જ મિત્રો ગાંડો કહે છે…મેં સાંભળ્યું હતું કે, કર્મનું ફળ તો મળે જ છે. આજે એ સત્ય સાબિત પણ થયું.
“મમ્મી, ક્યા ખોવાઈ ગઈ…..શિવન્યાનું ઘર આવી ગયું છે. તુંકયાંક એ તો નથી વિચારતી ને કે, હું મારી વહુ સાથે ક્યા પોઝમાં ફોટાં પડવું? હે ને એવું જ વિચારતી હતી ને?” પ્રિયમ, મમ્મીની વ્યથા સમજી ગયો…એટલેતે મૂડ બદલવા થોડી મસ્તીભર્યા અંદાજમાં બોલ્યો.
ચશ્માં પાછળ છૂપાયેલ ભૂતકાળને લૂછીને, અતિતના ઘાને ભુલાવતી એ ભવિષ્યને હસતે મુખે વટને ગર્વ સાથે સ્વાભિમાનથી કલ્પના એનાં દીકરાની કલ્પનાને વધાવવા શિવાન્યાના ઘરમાં પ્રવેશ કરે છે.
લેખક : તૃપ્તિ ત્રિવેદી
મિત્રો શેર કરો આ સુંદર વાર્તા તમારા ફેસબુક પર અને લાઇક કરો અમારું પેજ.
Posted on January 11, 2018May 18, 2018
“અંતિમ વિદાય!” – ખુબ લાગણીસભર વાર્તા તૃપ્તિ ત્રિવેદીની કલમે… વાંચો અને શેર જરૂર કરજો..
અત્યારે જીયા પ્રોફેસર તો બની જ ગઈ હશે! આમ પણ એ એના મનમાં જે નક્કી કરી લે છે એ તો કર્યે જ છૂટે છે ને. એને મને કહ્યું જ હતું કે હું પ્રોફેસર તો બનીશ જ….એટલે એને એનું સ્વપ્ન તો પૂરું કર્યું હશે…આમ પણ એ ખુલ્લી આખે જ સપનાઓ જોવે છે ને. આવું વિચારી વિચારીને હેત્વી અને અનુજ ખુબ જ ખુશ થતા હતા. ત્યાં જ અચાનક કોલ આવે છે. ને સંજોગ પણ કેવા બન્યા કે એ કોલ જિયાનો જ હતો અને એ પણ એને સરસ જાણીતી કોલેજમાં લેકચરર તરીકે જોબ મળી ગઈ છે એ કહેવા માટે જ.
જીયાના જ અવાજમાં આ ખુશખબરી વાંચીને બન્નેનો આનંદ તો બેવડાઈ જ ગયો. કોલ પર જ હેત્વી અને અનુજે અભીનંદનનો ઢગલો જ કરી દીધો.
“જો અનુજ અને હેત્વી મેં તો જે કહ્યું હતું એ કરીને દેખાડી દીધું છે. હવે, તમારો વારો છે હો યાદ છે ને? અમને બંનેને એટલે તો તારા પર ગર્વ છે…..કે તું એક આત્મવિશ્વાસુ ને ઉત્સાહી છોકરી છે….તું જે પણ ઈચ્છે છે એ પામી શકે છે. જેમ જેમ આગળ વધીશ એમ એમ અમે બંને ખુશ થશું.. તું અમારી એક એવી મિત્ર છે જે અમને પણ પ્રોત્સાહન આપે છે. તને ખબર નથી જયારે હું મારી લાઈફથી કંટાળી જાવ છું ત્યારે હું તારો ફોટો જોઈ લવ છું…કે આ છોકરી થઇ ને પણ કેવી પરિસ્થિતિનો સામનો કરીને આગળ વધે છે. જયારે હું તો છોકરો છું…..જીયા તને નથી ખબર તું મારી શક્તિ છે. તું મારી પ્રેરણા છે. હું ખોટું બોલતો હોય તો પૂછ હેત્વી ને.
“એ બધું છોડ ….પહેલાં એ કહે, કે તું અને હેત્વી હવે મેરેજ ક્યારે કરો છો? મારે જલ્દી જલ્દી તમારા મેરેજમાં આવવું છે યાર “‘
“હા, હવે હું વિચારીશ એના વિષે પણ….પાક્કું”
“અરે હા, કહી દેવાથી કશું નહિ થતું……કાં, તું એના પપ્પાને વાત કર અથવા ભાગીને મેરેજ કરો ને બની જાઓ ‘રાજા હિન્દુસ્તાની’…હા હા હા “, આમ બોલીને જીયા હસવા લાગે છે.
“હું સમજુ છું તારા આ હાસ્ય પાછળ થોડો પ્રેમ પણ………બસ વાત ચાલુ હતી ને કોલ કટ થઇ ગયો”
ત્યાં જ થોડીવાર થઇ હશે ત્યાં જ એક અજાણ્યાં નંબર પરથી કોલ આવ્યો…”કે થોડીવાર પહેલા તમારે જેની જોડે વાત થતી હતી એ છોકરીનું જોરદાર એકસીડન્ટ થયું છે…હું એમને હોસ્પિટલ લઇ જાવ છું. મેં એમનો મોબાઇલ ચેક કર્યો છેલ્લો ડાયલ નંબર તમારો હતો….આ મારો જ મોબાઈલ નંબર છે… તમે નહિ આવો ત્યાં સુધી હું એમની જોડે રહીશ…તમે અમદાવાદની સિવિલ હોસ્પિટલ પર પહોચી મને આ નંબર પર કોલ કરજો”, એકી શ્વાસે આટલું બધું બોલીને ફટાફટ કોલ મૂકી પણ દીધો.
“આ બાજૂ અનુજનાં હાથમાંથી મોબાઈલ નીચે પડી જાય છે…આખું શરીર ધુજ્વા લાગે છે. એક શબ્દ પણ બોલી શકાતો નથી ને આંખો ભરપૂર વહી જાય છે.”
“અનુજ કોનો કોલ હતો ? શું થયું ? તું આમ કેમ રડે છે ?”, અચાનક જ બદલાયેલું કરુણ વાતાવરણ જોઈ આશ્ચર્ય પામતાં હેત્વીએ પૂછ્યું.
“ચલ ફટાફટ અમદાવાદ ત્યાં પહોચિશું એટલે તને બધી ખબર પડી જશે”
બંને અમદાવાદ પહોચ્યા. સિવિલમાં જઈને જોયું તો જીયાનું એકસીડન્ટ કોઈ ખટારા સાથે થયું હતું…..આખું શરીર એનું તૂટી ગયું હતું. બચવાના ચાન્સ ખુબ ઓછા હતા…કદાચ એ બચી જાય અને જો ડોક્ટર સર્જેરી કરે તો પણ એનું જીવન પથારીવશ જ રહેશે. એવું ડોકટરે કહ્યું.
એની હાલત જોઇને અનુજ સહી ન શક્યો…આખી સિવિલમાં સંભળાય એટલું જોરજોરથી બેફાટ રુદન કરવા લાગ્યો. જેની એ દિવસરાત પૂજા કરતો એવી મારી પ્રેરણામૂર્તિની આ દશા…..જેને એના જીવનમાં ક્યારેય કોઈનું ખરાબ કર્યું તો નથી પણ વિચાર્યું જ છે એની આ દશા! હવે તો એ રડી પણ નહોતો શકતો…આ બાજૂ હેત્વી પણ એટલી જ દુખી હતી.
અનુજ તો એક મિનીટ પણ જીયાનાં બેડથી દૂર નહોતો ખસતો… હવે જીયા માટે શ્વાસ લેવો પણ મૂશ્કેલ બન્યો જતો હતો….ઘડીક શ્વાસ અટકી જતા….તો વળી ધડીક પાછા ચાલતાં હતા….હવે કદાચ કોઈ પણ ક્ષણે એના શ્વાસ અટકી જાય એવી પરિસ્થિતિ આવીને ઉભી રહી હતી. જેમ જેમ એના શ્વાસ અટકતા એમ એમ અનુજ અને હેત્વી વધારે દુઃખી થતા હતા.
“ આ કુદરત પણ કેવો છે? જેને આટલી પ્રેમાળ છોકરીને સરખી રીતે સુખમાં જીવવા તો નથી દીધી પણ એના મૃત્યુ સમયે પણ કેટલી કઠણાઈ આપી રહ્યો છે…તું ગમે એટલી કઠણાઈ આપીશ તોયે આ બહાદૂર છોકરી હસતા હસતા જ સ્વીકારશે…તું એનાં અસ્તિત્વને એના વ્યક્તિત્વને સમજીશ ત્યારે હે…કુદરત! તને પણ પસ્તાવો થશે! જો જે”, એક નજર જીયા પર કરતા અનુજ મનમાં ને મનમાં કુદરતને ફરિયાદ કર્યે જતો હતો. જન્મ થયો ને જીયા મા વગરની થઇ…..પપ્પાનાં બીજા મેરેજ નવી મમ્મી, નવી મમ્મીમાં થોડો નહી પણ વધારે સ્વાર્થે ભરેલો હતો…બચપણમાં રમવાની ઉમરમાં આખા ઘરનું કામ માથે આવી પડ્યું.
દિવસે કામ કરે ને રાત્રે વાંચવા બેસે તો નવી મમ્મીનો કકળાટ શરૂ કે, “ લાઈટબિલ આવશે તો કોણ ભરશે? રોજ નવા નવા ફતવા સૂઝે છે…તારું તો કાઈ વળવાનું નથી…તું તો અભાગણી જન્મતા વેત માને ભરખી ગઈ..તારા પાપે મારેય આ ઘરમાં આવવું પડ્યું…”
આ તો રોજનું થયું….જિયા ક્યારેય દુખી નહોતી થતી…એ હસતા હસતા એક જ જવાબ આપતી., “ હવે આવું નહિ થાય, ભૂલ થઇ ગઈ” પછી એ ભલે ધાબે બેસીને નગરપાલિકાની લાઈટનાં પ્રકાશે વાંચે..પણ ભણવામાં ખુબ જ હોશિયાર આખી સ્કુલમાં ઓલ્સો ફર્સ્ટ જ હોય. ઘરે તો કોઈને એ પણ ખબર ન હોય કે જીયા અત્યારે કઈ ક્લાસમાં ભણે છે. કહેવત છે ને કે જેનું કોઈ નથી એનો ભગવાન હોય છે. જવાહર નાવોદયની પરિક્ષામા જીયા પાસ થઇ…ને એને એની જ સ્કુલમાં ભણવા જવાનું થયું…બધો જ ભણવાથી લઈને ખાવાનો, પહેરવાનો તમામ ખર્ચ કેન્દ્ર સરકારનો.
જીયા નવામાં ધોરણથી જવાહર નવોદયની સ્કુલમાં ભણવા જતી રહે છે. નિવાસી શાળા હોવાથી ત્યાં હોસ્ટેલમાં જ રહેવાનું હોય છે. એટલે એ ત્યાં જ રહે છે. દસમાં ધોરણ પછી એને કેન્દ્રસરકાર ભોપાલ એમની જ બીજી સ્કુલમાં ભણવા માટે મોકલે છે.
જિયા મને દર વખતે જયારે મળે ત્યારે એક જ શબ્દ કહે, કોને કહ્યું કે, “ પૈસાથી જ ભણી શકાય છે ને પૈસાથી જ જિંદગી બને છે. એવું કોને કહ્યું કે,એકલા કશું ન કરી શકાય હું કોઈની પણ હેલ્પ વગર કોઈના સહારા વગર એકલી જ મારી બુદ્ધિથી મારી મંઝીલ સુધી પહોચિશ!”
“અને એને કરીને પણ દેખાડ્યું….પણ કદાચ આ દુનિયાને આ વાત સમજાવવા માટે સાચી સમજ ને ઉદાહરણ સ્વરૂપે દેખાડવા માટે ભગવાને એની જિંદગીને ઉદાહરણ બનાવી દીધી.”
કોઈ મિત્રતા નિભાવતા પણ કોઈ શીખે તો જીયા પાસેથી જ શીખે….એને એક દિવસ નહિ ગયો હોય કે મારી જોડે કોલ પર વાત ન કરી હોય…એ સદા મારી અને હેત્વીની જ ખુશી ઈચ્છતી હતી.
હજી અનુજ આ બધું વિચારે છે ત્યાં જ જીયા એ છેલ્લો શ્વાસ છોડ્યો અનુજ અને હેત્વી સામું જોઇને.
જેમ અનુજે વિચાર્યું એમ જ એનો અંતિમ શ્વાસ પણ મોત સામે લડતા લડતા હસીને લીધો…ને ઈશારામાં એ પણ સમજાવતી ગઈ કે તમે મેરેજ કરી લે જો…જે જીયાની ઈચ્છા હતી જ. અનુજે અને હેત્વી એ જીયાની છેલ્લી ઈચ્છાને માન આપી વરધોડીયાનાં કપડા પહેરીને બંને એ એકસાથે જ જીયાની ચિતાને આગ ચાંપીને અંતિમવિદાય આપી.
એક દોસ્તની ચિતાને સાક્ષી માનીને બંને જણાએ સાત ભવ સાથે રહેવાના વચન આપી પ્રભુતામાં પગલા માંડ્યા…
જીયાની પહેલી પુણ્ય તિથીએ જ અનુજ અને હેત્વિના જીવન રૂપી બગીચામાં એક બાળકી સ્વરૂપે ફૂલ ખીલ્યું ને એનું નામ આપ્યું ‘જીયા’.
લેખક : તૃપ્તિ ત્રિવેદી
દરરોજ આવી નાની નાની વાર્તા માટે લાઇક કરો અમારું પેજ.
Posted on December 26, 2017May 16, 2018
“આખરે સમજાયું!” લીવ ઇન રીલેશનશીપમાં અચાનક કેમ બ્રેક લાગ્યો ? ખુબ સરસ વાર્તા છે આજે જ વાંચો
પ્રેમની આંખો વિસ્મય અને આનંદથી નાચી ઉઠી, સાત સાત મહિના પછી એણે નવ્યાને દૂર દૂર પણ નજરો નજર જોઈ…….કામ અર્થે એને સ્વપ્નમાં પણ ખ્યાલ ન હતો આ સિમેન્ટ ક્રોકિટના જંગલમાં એટલે કે, મુંબઈ નગરીમાં એ નવ્યાને જોઈ શકાશે, મળી શકાશે.!
કોઈ મેસેજ નહિ, કોઈ સમાચાર નહિ ને આમ કહ્યા વગર જ સાત મહિનાથી ગૂમ મારી દિલોજાન જીગર દોસ્ત આખરે મળી તો ખરી, હા…..એ જ છે, એ જ એની ચાલવાની અદા, એ જ સ્માઈલ ને એ જ આંખો….હા હા એ જ છે.
એના કપડા પહેરવાની સ્ટાઇલ, એની હેર-સ્ટાઇલ બધું બદલાઈ ગયું છે…પણ તોય હું એને ઓળખી જ ગયો આખરે, અરે, ભૂલું પણ કેમ ? રાત-દિવસ અમે સાથે તો રહેતા હતા…સતત પાંચ વર્ષ સુધી અમદાવાદમાં લીવ ઇન રીલેશનશિપમાં રહ્યા પછી હું એને કેમ ભૂલી શકું ? એના પડછાયાને પણ ઓળખી જાવ…..ત્યાં આ તો એ જ સાક્ષાત છે.
રાહદારીઓથી ખીંચોખીચ ભરેલો રસ્તો, રસ્તાની આ છેડે હું ને આ છેડે નવ્યા. રેડ કલરનો કોટ, ફોર્મલ બ્લેક જીન્સ, વ્હાઈટ શર્ટને ખુલ્લાં હેર…આંખો ગોગલ્સથી ઢાંકેલી હજી એટલી જ સુંદર લાગતી હતી. એના ચહેરા પર બ્રાઉન ગ્લાસના ગોગલ્સ એનાં રૂપમાં ચાર ચાંદ લગાવી રહ્યા હતા. નવ્યા ઓટોમાં બેસવા જઈ રહી હતી…ત્યાં જ પ્રેમે બૂમ પાડી, ‘નવ્યા! નવ્યા!’
આટલાં ધોંધાટ વચ્ચેય નવ્યાના કાને જાણે પ્રેમની પુકાર ઓળખી ગયા હોય એમ એને ઓટોમાં બેસતાં પહેલાં થોડું અચકાય છે. એને ચારેકોર નજર કરી આમ જોયું, તેમ જોયું પણ અફસોસ! સામેના છેડે બૂમ મારતો પ્રેમ એની નજરમાં ન આવ્યો ને એને થયું કે એને આવો ભાસ થાય છે…એમ વિચારી માથામાં હળવી એક ટપલી મારીને ફેસ પર હળવા સ્મિત સાથે ઓટોમાં બેસી જાય છે.
“નવ્યા! નવ્યા!…….કેટલીય બૂમો પાડી પરંતુ ઓટો રોડ પરથી ઉપડી ગઈ હતી.”
“અફસોસ કરતો પ્રેમ ઢીલો થઇ ગયો. કેટલા સમયે મળી હતી. એ પણ આ ટ્રાફિક વચ્ચે. હવે હું એને ગોતીશ તોય કેમ ગોતીશ? આ ભગવાન પણ ક્યારેય હેલ્પ નથી કરતા….મારા જીગરના ટુકડાને હવે મારે આ જંગલ જેવાને ભુલભુલામણી જેવા રસ્તાઓ વચ્ચે ક્યાં ગોતવી…!”
આમ તો હું ક્યાય જતો જ નથી. જ્યારથી આ મારી જિંદગીમાં નથી ત્યારથી મારી જાતને ચાર દીવાલની વચ્ચે જ પૂરી રાખું છું. જયારે એ મારી લાઈફમાં હતી. ત્યારે કેટલી મજા હતી જિંદગીમાં. મારી તો જિંદગી જ મારી આ દોસ્ત હતી.
અને અત્યારે ? અત્યારે તો ….પ્રેમનું મગજ વિચારોમાં અટવાઈ ગયું હતું….અત્યારે એને હવે નવ્યા સિવાય કશું જ સૂજતું ન હતું…..એટલે એ જે હોટેલમાં રોકાયો હતો ત્યાં એના રૂમ પર પહોચી જાય છે…..હોટેલના રૂમનો દરવાજો બંધ કરી એ એ જ પરિસ્થિતિમાં બેડ પર ધસડાઇ પડે છે…..નવ્યાનાં જ વિચારો પ્રેમના હ્રદયને કોરી ખાય છે. દીવાલ તરફ મો રાખીને શાંતિથી સૂતો છે. ઘણું બધું એનું મન વિચારે છે…આવું કેમ કર્યું નવ્યાએ મારી સાથે? હું એને કેટલું રાખતો હતો, ક્યાં એને મારા પ્રેમમાં ખામી દેખાઈ ને મારામાં પણ શું ખોટ છે? પ્રેમ તો સમજ્યા પણ મારી દોસ્તીનેય એ ન સમજી શકી.? હું શું હતો જયારે એ મને મળી ત્યારે? અત્યારે હું જે કઈ છુ એ એના સાથથી, એના પ્રેમથી તો છું. મારા માટે એણે એની જિંદગીમાં કેટલો ભોગ આપ્યો છે એ હું કેમ ભૂલી શકું? તોય આવું કેમ કર્યું એણે મારી જોડે?
જયારે હું અને એ બને અમદાવાદ ગુજરાત કોલેજમાં જર્નાલીઝમ જોડે કરતા હતા…અમે બંને ક્લાસમેટ હતા…..હું ખુબ જ શરમાળ ને એ એટલી જ નટખટ…અમારા બનેની વિરુદ્ધ પ્રકૃતિ હોવા છતાં અમે બંને ખાસ દોસ્ત બન્યા. એને સારું એન્કર બનવું હતું….અને એ ઇચ્છતી કે હું પણ સારો એન્કર બનું! એને ગોડ ગીફ્ટ હતી….વાણી કૌશલ્ય એનું એકદમ વાચાળ, શુદ્ધ ઉચ્ચારણ ને મારું સાવ ગામડાનો બોલવામાં પણ હું શું બોલું એ મને જ ખબર ન પડે તો અન્ય શું સમજી શકે?
કોલેજ પતાવ્યા પછી અમે બને ગાર્ડનમાં બેસતા..કલાકો સુધી મારે બોલ્યા કરવાનું, મોટે મોટેથી વાંચવાનું જયારે હું વાંચતો હોય ત્યારે એ નવ્યા મારી ટીચર હોય, એક એક શબ્દ ઝીણવટથી સાંભળે પ્રોપર ઉચ્ચારણ ન હોય ત્યાં મને ટોકે ને, મારી પાસે એ જ શબ્દ પચ્ચીસ વાર બોલાવે….એક જ મહિનામાં મારી બોલવાની સ્પિચ એકદમ સરસ થઇ ગઈ….જર્નાલીઝમ પત્યું…અમે બંને એક ટી.વી ચેનલમાં એન્કર તરીકે જોડાયા…..શરૂઆતમાં નવું નવું હતું એટલે થોડી તકલીફ પડી….પણ પછી એકદમ સેટ થઈ ગયા બંને…હવે સેલેરી પણ સરસ હતી ને અમારા બંનેની એન્કરીંગમાં પકડ સરસ આવી ગઈ હતી..અમે બંને એકબીજા માટે જ બન્યા હોય એવું જ લાગ્યા કરતુ.
એણે મારા માટે થઈ એની ફેમિલીને છોડી….મારી સાથે લીવ ઇનમાં રહેવા લાગી…અમે બને અમારા કેરિયર બાબતે ખુબ સભાન હતા…એટલે અમે બંને મેરેજ કરવા નહોતા માંગતા.
જોડે રહેવાનું, જોડે જોબ કરવાની એકબીજાને તમામ કામમાં હેલ્પ કરવાની, એકબીજાને સમજવાના….એને અને મને ફૂલ આઝાદી ગમતી એટલે બંધનનો કોઈ પ્રશ્ન જ ન હતો…નજીક તો એટલા આવી ગયા હતા કે સાત જન્મથી પતિ-પત્ની બનતા હોય એ પણ થોડા દૂર રહેતા હશે.
હજી મને યાદ છે એ બધી જ વાતો, એ બધી જ મસ્તી…..એ અમારું નિસ્વાર્થ જોડે રહેવું…..જેવું અમારું સ્ટુડીયોમાં વર્ક પતે કે તરત જ અમે અમારા ટેબલ પર આવીને બેસી જતાં……વાતો કરતા એકબીજાથી ઘરે કે જોબ પર દૂર તો થતા જ નહી….અમારો સ્ટાફ પણ અમને બંનેને લવ-બર્ડ જ કહેતો.
ઘરે પણ એ શાક બનાવવા એ તેલ મૂકે તો હું રાઈ નાખું….એ મસાલો નાખે તો હું હલાવું શાક….એ રોટલી બનાવે તો હું એ રોટલી પર ધી લગાવું…..ખાલી ન્હાવા જઈએ ત્યારે જ અલગ બાકી અમે બંને જોડે જ હોય.
ઉઠવાથી લઈને સુવા સુધી અમે બંને સાથે જ રહીએ…અમારા કોઈ પડોશીને પણ એ ખ્યાલ ન હતો કે, અમે બંને અનમેરીડ છીએ….
એ લોકો પણ અમને બંનેને જોઈ કોમેન્ટ આપતા કે,”નાઈસ કપલ”
અમે પણ બંને પ્રેમથી કહેતા. “ થેન્ક્સ અંકલ…….થેન્ક્સ આંટી”… ને પછી એકબીજા સામે આંખ મારતા ને હસી પડતાં.
ક્યારેક કપડાનું ક્રોસ મેચિંગ, તો ક્યારેક મિસ મેચ હોય. અમારા બંનેના ફ્લેટમાં એક પરિવાર ત્યોહાર સેલીબ્રેટ કરે એમ જ અમે બંને કરતા! એ બધી મજા કેમ ભૂલી શકાય? શું એ….!
“ના ના એ પણ ન ભૂલી શકે!”
વચ્ચે પાછું મન પ્રશ્નોય કરે ને એ જ પાછું જવાબ આપે. કેવું અજીબ છે નહી?
હજી મને યાદ છે….હું એક સ્ટોરી કરવા ફિલ્ડ પર ગયો હતો……નવ્યા બીમાર હોવાથી ઘરે જ હતી….હું જયારે ઘરે
પહોચ્યો ત્યારે ઘરમાં નવ્યા નહી….પણ ૨૦ પેજનો મોટો લેટર હતો. લેટરમાં કશું જ લખ્યું ન હતું…
ખાલી એ ક જ પેજ પર લખેલું હતું કે, “હું મારી મરજીથી હવે અલગ થાવ છું. નથી કોઈ દબાવ કે નથી કોઈ અભાવ!”
બાકીના ઓગણીસ પેજ પર લખ્યું હતું, “આઈ લવ યુ…..ઓલ્સો મિસ યુ”
પ્રેમ તો પાગલ જ બની ગયો…….આમ અચાનક જીવનમાં પાનખર આવે તો સ્વાભાવિક છે કોઇપણ તૂટી જાય!
ગલી ગલી શહેર શહેર ગોતી પણ ક્યાય નવ્યાનો અતો કે પતો લાગ્યો જ નહી!
સાત સાત મહિના થયા છતાં આદત મુજબ રોજ પ્રેમ નવ્યા માટે નાસ્તો બનાવે…..એ શોપિંગ કરવા જાય તો નવ્યા જે શોપિંગ કરતી એ બધી એ પણ કરે….એને વિશ્વાસ હતો કે નવ્યા જરૂર પાછી આવશે…ને ત્યારે આ બધી જ વસ્તુ એને જોશે જ! નવ્યાની તમામ આદતથી પ્રેમ વાકેફ હતો.
આખી રાત સંભળાતો ઝીણો કલબલાટ, ચાર દીવાલો વચ્ચે પ્રેમ બસ વિચારતો જ રહ્યો…વિચારતો જ રહ્યો.
કોઈ કારણ વગર નવ્યાનું આમ અચાનક જવું એને હજી સમજાયું ન હતું…આજે નહી એ રોજ આ જ વિચારતો બધું……એ નવ્યાની યાદોને સાચવી રાખવા માંગતો હતો….એ નહોતો ઈચ્છતો કે હું એક ક્ષણ પણ એના વગર રહું એટલે પ્રેમ હરપળ એના જ વિચારો કર્યા કરતો.
સવાર પડી પણ દુનિયા માટે પ્રેમ ક્યાં આખી રાત સુતો હતો. શોર કલબલાટ વધ્યો એટલે એ ફટાફટ તૈયાર થયો….આજે એને એક કેન્સરની હોસ્પિટલમાં જવાનું હતું..ત્યાં જઈ એને એક સ્ટોરી કરવાની હતી….એ ફટાફટ હોસ્પિટલ પહોચ્યો…રીપ્સેપશન કાઉન્ટર પર બેઠેલ યુવતીને પોતાનું આઈ કાર્ડ બતાવીને એ ડોક્ટરની કેબીનમાં મળવા માટે અંદર જાય છે….જઇને જોવે છે તો નવ્યા પણ ત્યાં જ હતી. એણે પ્રેમને જોયો પણ ન જોયો હોય એમ નજર ફેરવી એ ડોક્ટરની કેબિનમાંથી બહાર નીકળી ગઈ.
પ્રેમને શંકા ગઈ એને તરત જ નવ્યાનું આવવાનું કારણ ડોક્ટરને પૂછ્યું……
ડોક્ટરે જણાવ્યું કે, એમને લાસ્ટ સ્ટેજનું કેન્સર છે….આવતા વીકથી એમની કેમો ટ્રીટમેન્ટ શરુ થવાની છે…ખુબ સારી વ્યક્તિ છે…ભગવાન આવા સારા વ્યક્તિને જ કેમ આવી ભયંકર બીમારી આપતા હશે?”
પ્રેમને અંતે બધું સમજાયું કે નવ્યા ક્યા કારણથી એને છોડીને ગઈ હતી..
હજી ડોક્ટર બોલે જ છે ત્યાં જ પ્રેમ ઉભો થઇ ગયો…..દોડવા લાગ્યો ને ફટાફટ હોસ્પિટલના ગેટ પાસે પહોચેલી નવ્યાનો હાથ પકડી એટલું જ બોલ્યો, હવે હું તને એક સેકન્ડ પણ મારાથી દૂર નહિ જવા દવ! યુ વિલ મેરી મી?
“નવ્યા એકશબ્દ પણ બોલ્યા વગર પ્રેમને ગળે વળગી રડવા લાગે છે.
લેખિકા : તૃપ્તિ ત્રીવેદી
રોજ નવી વાર્તાઓ અને લેખ વાંચવા માટે લાઇક કરો અમારું પેજ : :જલ્સા કરોને જેંતીલાલ”
Posted on December 9, 2017May 18, 2018
“મત્સ્ય કન્યા સાથે પ્રેમ” – એક અદ્ભુત પ્રેમકહાની કાશ વિહારને….
વિહાર ભાનમાં આવે છે. આંખ ખોલે છે….જોયું તો તેનું શરીર સાંકળથી બંધાયેલા હાથ સાથે લટકી રહ્યું હતું. ઘણા સમયથી તેનું શરીર લટકી રહ્યું છે એવો તેને ભાસ થયો. આજુબાજુ એણે નજર નાખી એ ક્યા છે તે જાણવા પ્રયત્ન કર્યો. પણ એ અત્યારે ક્યાં ને કઈ દુનિયામાં છે તેની તેને કલ્પના કરવી પણ અશક્ય લાગી.કારણ કે, આજૂબાજૂમાં લીલી અને શેવાળોની બનેલી દીવાલો હતી. ક્યારેય ન જોઈ હોય એવી વનસ્પતિ એ જે જગ્યા પર બંધાયો હતો ત્યાં શો-પીશ સ્વરૂપે મુકવામાં આવી હતી. એવું તેને લાગતું હતું કે, હું જે જગ્યા પર છું એ અલગ જ દુનિયા છે.
હજી તો વિહાર કશું સમજવાનો કે વિચારવાનો પ્રયત્ન કરે ત્યાં જ એક ટોળું તેની પાસે આવી જાય છે. એ ટોળું જેનું આવ્યું હતું તે બધી ઉપરથી મનુષ્ય અને નીચેથી માછલીઓ હોય તેવું તેને લાગ્યું. એક સ્ત્રી પણ એનાં સ્વરૂપને જોઇને પ્રેમમાં પડ્યા વગર ના રહી શકે એવું તે બધી જ મત્સ્ય કન્યાઓનું કોમળ કોમળ ને ધાટીલું શરીર. આંખોતો એકદમ મોટી ને ચકાદાર. એમાય તેની પાંપણો તો જાણે આકાર આપીને આંખ પર ગોઠવી હોય તેવું લાગતું……પાંપણ ભરાવદાર, ઘટાદાર ને એકદમ લાંબીને ગોળાકાર જે આંખોની શોભા હજારણી વધારી રહી હતી. ને એમાય એ બધી જ મત્સ્ય કન્યાઓની કમર એક પાતળી પેન્સિલ કરતા સહેજ જ જાડી કહી શકાય….જો ભૂલથી પણ કમર પર હાથનો સ્પર્શ કરીએ તો હાથ જ સીધો લપસી પડે.
અહા, આવું રૂપ તો મેં પહેલા ક્યારેય નથી જોયું…ને એમાંય પગના તળિયે છેક અડી જતાં સોનેરી, ચમકદાર ને ઘટાદાર લહેરાતા એના વાળ જોઈ એવું લાગે કે, એ વાળ પણ મને હમણાં જ વ્હાલ કરશે. હું તો મારી કલ્પનામાં જ ખોવાઈ ગયો ત્યાં મારી કલ્પનાથી પણ ઉપર જેનું સૌન્દર્ય હતું એવી એમની રાજકુમારીનું મારી સમક્ષ આગમન થાય છે.
હું અલગ દુનિયાનો એમની દુનિયા અલગ એટલે વાર્તાલાપ કે વાતો સમજવાનો કોઈ સ્કોપ જ ના હતો.
“આંખો અને ઇશારાથી કરીને એ રાજકુમારીએ એની સાથીઓમાં જે કન્યાઓ હતી….એને પૂછ્યું કે, આ વ્યક્તિને કેમ આપણે બંદી બનાવ્યો છે. એ કોણ છે?”
“હું એમના આ ઈશારા વાળો વાર્તાલાપ તો સમજી ગયો. પણ….હું કોણ છું એ ન જણાવી શક્યો.”
ખબરનહિ, મારા વિષે એ રાજકુમારી શું સમજી હશે….જેવું એ લોકોનું ટોળું ગયું ત્યાં કે તરત જ બે મત્સ્યકન્યા આવીને મને બીજી બે સાંકળોથી બાંધી ગઈ…એ ગઈ ત્યાં પાછી એમની સ્વરૂપવાન રાજકુમારી આવે છે.
અત્યારે હું અને રાજકુમારી બંને એકલા જ હતા….એ મારી સામે અવિરત નયનોથી જોઈ રહી. પછી ખ્યાલ નહિ….એને શું થયું કે અચાનક જ તે જતી રહે છે…..એ બધી મત્સ્ય કન્યાઓને પગ ન હતા….એટલે એમનું ચાલીને જવું તો અશક્ય હતું. છતાં જવું લાજવાબ હતું.
હવે તો એ રાજકુમારી રોજ મને એકલી જ મળવા આવતી….મારી પ્રેમ પૂર્વક કાળજી લેતી. એ સમજી ચૂકી હતી કે હું એક મનુષ્ય છું….એટલે એ ગમે ત્યાંથી ગોતીને મારા માટે જમવાનું લઇ આવતી. પણ એ બધું જ છાનું માનું કરતી હો. જ્યારે એની સાથે એની સહેલી કે સાથી કન્યાઓ હોય ત્યારે તેનું વર્તન હું દુશ્મન હોય તેવું જ કરે.
હવે તો મને પણ એ રાજકુમારી વગર નાં ચાલતું…..એક દિવસ જો હું પણ એને જોવું નહિ તો મને પણ ચેન ન પડે.
અમે બંને ખાલી આંખોનાં ભાવથી જ અમારો પ્રેમ એકબીજાને વર્ણવી શકતાં હતા. સમયજતાં અમને એકબીજાનાં સ્નેહની આદત બની ગઈ હતી….ખ્યાલ નહિ હું કેટલા સમયથી બંદી હતો…પણ જેટલો સમય થયો એ પણ મને ઓછો પડતો હતો.
“મત્સ્યકન્યાનો પ્રેમ પણ એક મનુષ્ય કન્યા જેવો જ!’, હું તો એ વિચારી ને જ એને વધારે પ્રેમ કર્યે જતો હતો.
એકદિવસ એ ગભરાયેલી મારી પાસે આવી. એની આંખો આંસુઓથી ભીની હતી. એક શબ્દ પણ બોલ્યા વગર મારા હાથની સાંકળો છોડી મારો હાથ પકડી એક છૂપા રસ્તેથી મને દરિયાના કિનારે આવીને મૂકી ગઈ.
એની આંખોના ભાવ અને એનું મૌન બોલી રહ્યું હતું કે, એણે હું મારી દુનિયામાં પાછો જાવ…એ મત્સ્યકન્યા ને હું એક ઇન્સાન. અમારા બંનેની દુનિયા સાવ અલગ, પણ, એને મને પ્રેમ કર્યો હતો એટલે એ એટલું તો સમજી ચૂકી હતી કે, મારી ખુશી મારી દુનિયામાં છે….એટલે એણે એના પ્રેમનું બલિદાન આપ્યું હતું મારી ખુશી માટે.
ત્યારપછી તો મને એને જોયા વગર એક ક્ષણ પણ ચાલતું ક્યા હતું….હું રોજ સાંજે એ જ સાગર કિનારે પહોચી જતો. ને એને પણ મારો પગરવ થયો છે હવે, એ આભાસ થતા જ કુદતી ઉછળતી કિનારે આવીને મોજા સાથે કુદી કુદીને મને જોયા કરતી ને મનથી હરખાતી.
હું પણ અવિરત રીતે એને જ નિહાળ્યા કરતો.
બેડરૂમની બારીમાંથી શીત લહેર આવી કે વિહારની આંખ ખૂલી ગઈ. અજૂબાજૂ નજર કરીને જોયું તો એને મત્સ્યકન્યા સ્વપ્નમાં જ જોઈ હતી. સ્વપ્નમાં જ પ્રેમ થયો હતો…એ વિચારી ને હસવા લાગ્યો ને હળવેથી ઉભો થયો ને બારી પાસે પહોચી ગયો. આકાશમાં સૂર્યદેવતાએ પોતાના આગમનની છડી પોકારતાં આભમાં સોનેરી જાજમ બિછાવી દીધી હતી. પંખીઓ ઝાડ પર સામસામે ટહુકો દઈ રહ્યાં હતાં. મંદ મંદ ઠંડા પવનમાં વૃક્ષની ડાળીઓ ઝૂકીને ધીરે ધીરે ડોલી રહી હતી. જાણે સૂર્યદેવતાનું સ્વાગત કરી રહી હોય. વાતાવરણમાં પારિજાતની માદક સુવાસ પ્રસરી ગઈ હતી. ને બારીમાંથી દેખાતા દરિયામાં જોયું તો એ જ મત્સ્યકન્યા મોજા સાથે ઉછળી, કુદીને આનાદિત થતી, હરખાતી વિહારને જોઈ તેનો પ્રેમ વરસાવતી હતી.
લેખક : તૃપ્તિ ત્રિવેદી
શેર કરો આ અનોખી પ્રેમકહાની તમારા દરેક ગ્રુપમાં અને લાઇક કરો અમારું પેજ.
Posted on December 5, 2017May 18, 2018
“સુખદાયક હોય છે મૌન!” – ખરેખર ક્યારેક જિંદગીમાં મૌન સૌથી વધુ સુખદાયક હોય છે!
ગાંધીનગર જઈ રહેલ બસમાં બારી પાસે બેસેલ વીણા સતત રડ્યાં કરતી હતી. અવિરત એની આંખમાંથી આંસુઓ વહ્યાં જ કરતાં હતાં. બારીમાંથી આવી રહેલ પવનથી વીણાના ખુલ્લાં વાળ પવનને સાથ આપવાં ઉડી રહ્યા હતાં. આંખ પાસે ઉડીને આવતા વાળ એનાં આંસુઓથી ભીંજાઈને ભીનાં થઇ રહ્યા હતા…પણ, વીણા તો જાણે કૈક યાદ કરતી હોય એમ અવિરત બારીની બહાર જ સ્થિરમગ્ન થઈને જોયા કરતી હતી. બાજુની સીટ પર કોણ બેઠું છે….એ શું વિચારશે મારા માટે! એની કોઈ જ પરવા વીણાને ન હતી.
જેટલી સ્પીડે બસ ચાલતી હતી. તેટલી જ સ્પીડ હતી, વીણાનાં મનનાં વિચારોની.
“હેય, વીણા! આજે તું કેમ કોલેજ લેટ?….ઓલ ફ્રેન્ડસ પ્લીઝ કમ હિઅર……ફાસ્ટ ફાસ્ટ, આ નિયમિતતાની દેવીને વરેલી વીણા, જે રોજ રોજ કોલેજ નિયમિત આવવું જોઈએ…..ભણવામાં ધ્યાન આપવું જોઈએ. વિદ્યા વડે જ આપણા જીવનનું ઘડતર થાય છે વગેરે…..વગેરે….વગેરે. આવા લેકચર આપનાર વીણાજી આજે ખુદ મોડા પધાર્યા છે…ચાલો આપણે સૌ મોડા આવનાર વિણાજીનું સ્વાગત કરીએ.”, વીણાની મજાક ઉડાવતાં સુજલ બોલ્યો.
“સુજલ! તું નહિ જ સુધરે. એ નક્કી જ છે.” વીણાએ સુજલ પાસે જઈ મીઠાં ગુસ્સા સાથે આંખ જીણી કરતાં બોલી.
“ચલ હવે બહુ ડાહી ન થા. આમ પણ તું બે લેકચર કોલેજ લેટ આવી છે. કોલેજમાં હવે લેકચર ભરીને પણ તું શું શીખવાની છે. ચાલો ફ્રેન્ડ કોઈ મૂવી જોવાં જઈએ એના કરતાં.”
વીણા કશું બોલે એ પહેલા જ સુજલના પ્રસ્તાવને સૌએ કુદી કુદીને સ્વકાર્યો…અચાનક કરેલ નિર્ણયની તૈયારી પણ અચાનક જ હોય છે…જેની જોડે બાઈક હતાં,.એ બધાના બાઈકની પાછળની સીટમાં જેની જોડે વ્હીકલ નથી એ ગોઠવાઈ ગયા….સુજલના બાઈકને બાદ કરતા….હવે વીણા પાસે સુજલના બાઈક પર બેસવા સિવાય બીજો કોઈ ઓપ્સન ન હતો…એ પણ બીજા બધાની જેમ ચૂપચાપ એના બાઈક પર બેસી જાય છે.
મસ્તી કરતા, હાથ ઊછાળતાં સૌ આલ્ફા મોલના થીયેટર પર પહોચ્યા…ટીકીટ લઈને લીફ્ટમાં ગોઠવાઈ ગયા….થીયેટર થર્ડ ફ્લોર આવેલ હતું સો.
“નવી નવી યુવાનીને માણતા સૌ કેટલા ખુશ હતા….બધાં પોતાના ભવિષ્યથી અજાણ હતા….સારું હતું ને એ યુવાનેનાં આનંદમાં નિર્દોષ જીવન જીવવા મળે છે. બાકી પછી તો ખબર નહિ, આખા જીવનની વ્યાખ્યા જ બદલાઈ જતી હોય છે.”, કોલેજના દિવસો યાદ આવી ગયેલ વીણાએ ફરી આસું લૂછ્યાં.
યાદ ન કરવા ઈચ્છતી વિણાને પરાણે બધું યાદ આવવા લાગ્યું. વીણાની આંખોમાંથી ભૂતકાળ સ્વરૂપે આંસુ ટપકતાં જ હતાં. એનાં ધીમાં ડૂસકાં માત્ર એના કાન સુધી જ પહોંચતાં હતાં, કારણ કે બસનો સ્ટોપ હોવાથી આજુબાજુ ખૂબ ઘોંઘાટ હતો.
“‘ચાય બોલો ચાય,ચાય બોલો ચાય’ મેમસાબ ચાય પીલો, ગરમાં ગરમ ચાય….”ઉમરમાં સાવ નાનો પણ એનો અવાજ ખુબ પહાડી ને મીઠો લાગ્યો……ચા પીવાનું પણ કેટલું મીઠાશથી પૂછતો હતો….આ ચા વાળા છોકરાની બૂમો સાંભળી વીણાએ ભૂતકાળની બારીએથી વર્તમાનમાં ડોકિયું કર્યું. થોડી સ્વસ્થ થઈ. એણે ચા વાળાને બૂમ પાડી.
“‘સૂનો,ઓ ચાયાવાલે! મૂજે એક ચાય દે દો,”
“જી, મેમસાબ! આપ એ ચાય પીઓન્ગે તો આપકો આપકા પહલાં પ્યાર યાદ આ જાયેગાં”, ચા વાળો ચાય આપતા આપતા આટલું બોલી આગળ વધ્યો.
ચા પીધી ને પાછી બસ ચાલી…..ઝાડ, રસ્તાઓ પણ બસની સાથે સાથે ચાલી રહ્યાં હોય એવું લાગ્યું….જેમ જેમ બસે પાછી સ્પીડ પકડી તેમ તેમ વીણા પાછી એ ભૂતકાળની બારી પાસે પહોચી જાય છે.
‘વીણા…તું સગાઇ કેમ કરી શકે છે? તું અને સુજલ બંને એકબીજા માટે જ બન્યા છે. રોજ સવારે કોલેજ આવેને સવારની પહેલી ચા પણ જોડે પીવાની જેને આદત હતી..આજે એ જ વ્યક્તિ આ નિર્ણય કેમ લઇ શકે?’ , રાધિકાએ વીણાને પૂછ્યું.
“રાધિકા, શું કહું તને? એ જ કે મારા મમ્મી, પપ્પાને મારા પ્રેમ કરતાં એમની ઈજ્જત વ્હાલી છે. એમને પોતાની દીકરીની જિદગી કરતા સમાજ વહાલો છે..જે વ્યક્તિ સાથે હું મારી જિંદગી વિતાવવા માંગું છું…એ સુજલને હું સાત સાત વર્ષથી ઓળખું છું. મારા પરિવારના લોકો બધા એને સારી ઓળખે છે. એના પરિવારને પણ ઓળખે છે. એની જોડે નાં પાડે છે મને મેરેજ કરવાની. ને એવા પરિવારને મને સોપી દેવા માંગે છે. જેનું હજી ઘર પણ નથી જોયો…જે છોકરાં સાથે મેં ખાલી સાત મિનીટ જ વાત કરી…એ છોકરા સાથે મને પરણાવવા માંગે છે….લગ્ન મારા પણ મારી કોઈ ચોઈસ જ નહિ…જ્યારે મેં સુજલ સાથે લગ્ન કરવાની વાત કરી ત્યારે મારી મમ્મી એ શું કહ્યું મને એ તને ખ્યાલ છે?, મને કહ્યું કે આના કરતા તો અમને ભગવાને દીકરો આપ્યો હોત તો સારૂં થાત….તું તો અમારું નાક કપાવવા પેદા થઇ છે…આવી દીકરી ભગવાન દુશ્મનને પણ ના આપે!. જો મારે એમનું નાક જ કપાવવું હોત તો હું સુજલ જોડે ભાગી ને પણ મેરેજ કરી શકું ને?,પણ, અફસોસ મારા મા-બાપને આજે એમની જ પરવરીશ પર ભરોસો નથી!”,રડતા રડતા વીણા બોલ્યે જતી હતી.
“દુનિયાદારીની પરવા કરનાર મા-બાપ અમારો પ્રેમ સહજતાથી નહીં જ સ્વીકારે.રાધિકા! મારી પાસે હવે મૌન સિવાય કોઈ વિકલ્પ નથી….હું બધા સામે લડી શકું…પણ, મારા જ મા-બાપ સામે કેમ હું લડી શકું? જેનાં થકી હું આ દુનિયામાં આવી છું.”
“મારા સ્વપ્નોને, મારી જિંદગીને, મારા પ્રેમને હું મારા મૌનમાં સદા મહેસૂસ કરીશ….હું કશું આગળ બોલવા જ નથી માંગતી, હું હવે કોઈ રીપોર્ટીંગ કરવા નથી માંગતી, પ્લીઝ રાધિકા તું હવે સુજલને સંભાળી લે. તું એને પ્રેમ આપ જે હું નથી આપી શકવાની….તું પણ એને પ્રેમ તો કરે જ છે ને? મેં તારી આંખોમાં સુજલ પ્રત્યે પ્રેમ જોયો છે.”
“પરંતુ, એ તો તને..!”
“બસ, હવે આ જ જિંદગી છે…..તું મને હેલ્પ કર!”, રાધિકાને બોલાતી અટકાવી વીણા બોલી.
વીણાનાં મેરેજ સાગર સાથે થયાં. વીણાને બાદ કરતા ઘરના સૌ ખુશ હતા….એમાય એની મમ્મી તો એટલી ખુશ હતી કે એને જોઈ એવું લાગતું કે જાણે એ કોઈ યુદ્ધ જીત્યાં હોય!
વીણાનું નસીબ જ ઝાંખું પડી ગયું હતું….સાગર રોજ દારૂ પીને ઘરે આવતો, મારપીટ કરતો..વીણા આ બધું હતાશ મને સહન કર્યે જતી હતી.
ક્યારેક એ ખુદને જ પ્રશ્નો પૂછતી કે, “ક્યા સુધી મારે વગર વાંકે સજા ભોગવવાની? “
“હું ફરિયાદ પણ કોને કરું? એ જ મા-બાપને જેને મને હાથે કરીને આ કુવામાં ધક્કો મારીને નાંખી છે? જિંદગી મારી છે…હવે હું જ મારો નિર્ણય કરીશ!”
મક્કમ મને નક્કી કર્યું, ઘરે બેઠા સરકારી નોકરી મેળવવા માટેની તૈયારી શરૂ કરી. જેવી ભરતી પડે કે તરત જ ફોર્મ ભરવાનું ચૂકે નહી. આંખો દીવસ ઘરનું કામ કરે, રાત્રે પીધકકડ પતિનો માર ખાય, ગાળો ખાય તો પણ એ નિયમિત સમય કાઢી વાંચવાનું ચૂકતી નહિ.
સચિવાલયમાં કલાર્કની પરિક્ષા પાસ કરી, મેરીટમાં નામ પણ આવ્યું…ઈન્ટરવ્યું પણ પાસ કર્યું. આજે જોબનો પહેલો દિવસ હતો….પણ અફસોસ, મારી જિંદગીની આટલી મોટી ખુશી નથી મારા એ મારા મા-બાપને કહી. કે નથી મારા એ દારૂડિયા પતિને…!
પોતાનાં ભૂતકાળને ચાની ખાલી પ્યાલી સાથે ફેંકીને, આંસુઓ લૂછીને એક હળવા સ્મિત સાથે બારીની બહાર દેખાતા કુદરતી સૌન્દર્યને માણતી વીણા પાછી મૌન થઇ ગઈ વર્તમાનની ખુશી માટે!
ખરેખર ક્યારેક જિંદગીમાં મૌન સૌથી વધુ સુખદાયક હોય છે!
લેખક : તૃપ્તિ ત્રિવેદી
શેર કરો આ વાર્તા તમારા ફેસબુક પર અને લાઇક કરો આમારું પેજ.
Posted on October 6, 2017May 13, 2018
મા તો મા હોય છે ભલે તે સગી હોય કે સાવકી…. ખુબ સુંદર વાર્તા.
ના, ના, ના, ના ના અને ના જ. મેં કહ્યું ને પપ્પા મારે નવી મમ્મી ન જોઈએ. તમારે પત્ની લાવવી હોય તો લાવી શકો છો. પણ હા, એ પણ સાંભળી લો કે, હું એને ક્યારેક મા તરીકે નહિ જ સ્વીકારું!. કેમકે મારે માની જરૂર છે પણ મારી માની, નવીમાની બિલકુલ નહી. શું તમે મને મારી જ મમ્મીને લાવી આપશો. એ શક્ય છે? મારે કદી નવી મા ના જોઈએ એટલે ના જ જોઈએ. યુવાનીમા પ્રવેશી ચૂકેલીપલકેનું આટલું બોલતાં બોલતાં જ ગુસ્સાથી મો લાલ લાલ થઈ ગયું. આટલું બોલી ઉદાસ મને પગ પછાડતી પછાડતી એનાંરૂમમાંજાય છે.
રવિની મૂઝવણ હવે વધવા લાગી. રવિની સામે એક તરફ એનાં જીવનનો ઉગતો સૂરજ છે તો બીજી તરફ પલક છે. જે નવી મા આવવાથી એનો સૂર્ય આથમી જશે. એનું જીવન અંધકાર બની જશે એવું વિચારે છે. હવે આ યુવાનીમાં પહોચેલી દીકરીને કઈ રીતે સમજાવવી. રવીના મો પરવ્યથાનોએક અંધકાર ઘેરાયો. કેટલાંય નોખા નોખા વિચારોના વમળો રચાતાં રહ્યા મનમાં ને મનમાં. આખી રાત પડખાં ફેરવ્યા કર્યા. એક તરફ પલકની જિદ્દ તો બીજી તરફ રવિની એકલતા. પલક તો સાસરે જતી રહશે. આ આલીશાન ઘરમાં હું એકલો જ!
પલકજ્યારે અગિયાર વર્ષની હતી ત્યારે તેની‘મા’નીલમનુંકેન્સર જેવી ભયંકર બિમારીના કારણેથયું હતું. અનેન ઈચ્છવા છતાં પણ નીલમને આ દુનિયામાંથી વિદાય આપવીપડી હતી.જ્યારેનીલમ અંતિમ શ્વાસ ગણી રહી હતી ત્યારે રવીએ એને વચન આપેલ, કેએપલકનો બાપ અને એ જ પલકની મા બની એનો ઉછેર કરશે અને સાચે જ રવીએ પલકનોઉછેર કરવામાં ક્યાય કચાશ રાખીન હતી.
પણ, હવે રવિને એકલતાં ખૂચે છે. એની એકલતાનું દર્દ કેવું હોય એ પલકને કેમસમજાવે? નાની હોત તો એને રમકડાં પણ આપી મનાવી શકાય! પણ આ તો યંગ છે આને મારે કેમ સમજાવવી કે,‘મારે પણ જીવન જીવવા માટેકોઈની હૂંફ જોઈએ છે. હું ક્યા સુધી આમ એક્લોને એકલો જિદગી જીવ્યા કરીશ. મારે પણ એવું વ્યક્તિ જોઈએ છે જે મને સમજી સમજી શકે, મને પ્રેમ કરે, હું પણ કોઈ માટે જીવન જીવતો હોય એવો મારે પણ અહેસાસ કરવો છે’.
આપલકના મનમાં આ પહાડ જેવો મોટો અડીખમશબ્દોઆવ્યાં જ ક્યાંથી? નવી મા, સાવકી મા, પારકી મા.શું આ નવી માનું પાત્ર એટલું બધું આ સમાજમાં વગોવાઈ ચૂક્યુંહશે?
હજી રવિના મનમાં વિચારો ચાલુ જ હતાં ત્યાં જ સીમાનો કોલ આવ્યો.
‘કેમ આજે અવાજ ઉદાસછે? શું થયું? તમારા બોલવામાં આજે મનનાં સૂર કેમ મળતાં નથી?’
‘સીમા આ પલકના હિસાબે. એકોઈ કાલે માનવા તૈયાર નથી’
‘અરે! આટલી નાની વાતમાં તું કેમ ચિંતા કરેછે.? હું છું ને એની મા. એને સંભાળી લઈશ!.રવિ જેમ ખીલેલાં ફૂલોની નજીક જઈએ તો જ એની સુગંધને પામી શકીએ, માણી શકીએ! જેમઅંધકારમાં જતાં શરૂઆતમાં થોડો ડર લાગે પછી જ અંધકારમાં રહી ને પણપ્રકાશને પામી શકાય છે. એમ હજી એને જીવનમાં રણ જોયુંજછેકયા ? એજ્યારે રણ જોશેપછી જ એને સૂકાંઝાડનું પણ મૂલ્યસમજાશે.’
‘ મનેખબર છે પણ મારી પલક નહિ જ સમજે ! એ પણ હું જાણું છું’
‘અત્યારે તું આરામથીસુઈજા. હું એને હેન્ડલ કરી લઇશ. ઓ.કે’
‘ઓ.કે. ગુડનાઈટ……લવ યુ, મિસ યુ…’
‘ગુડનાઈટ….. લવયુ ટૂ…….એન્ડ ઓલ્સો મિસ યુ…..ટેક કેર…..બાય’
સીમા કોલેજમાં લેકચરર હતી. એ સરળતાથી કોઈનાં પણ દિલ જીતવા સક્ષમ હતી. તેને પોતાની કીર્તિ ખ્યાતિ ને કેમ પ્રસરાવવી એ પણ આવડતું હતું.
યુવાન વયે પહોચેલી પલકનાહૃદયમાંપ્રેમ રૂપી પ્રકાશ કેમ પાથરવો તે સારી રીતે જાણતી હતી. તે રવિને અનહદ પ્રેમ કરે છે. રવિને ક્યારેય દુઃખી ણ જોઈ શકે. રવિ ત્યારે જ ખુશ રહી શકે છે જ્યારે પલક હેપી હોય.
‘એવું તો હું શું કરું કે મારાથી સૌથી વધારે પલકને સંતોષ થાય ?’, હજી વિચાર મગજમાં એક સેકન્ડ મતિ પણ અટક્યો નથી ત્યાં જ સીમાને બીજો વિચાર આવતા એને તરત જ એ વિચારનો અમલ કર્યો. એણે તરત જ પોતાની બેગ પેક કરી અને રવીના ઘરે કહ્યા વગર હંમેશ માટે રહેવાં પહોંચી ગઈ.
ડોર બેલ વાગી એટલે પલકે જ ઘરનું બારણું ઊઘડ્યું જોયું તો સામે સીમા ઉભી હતી. પલકતો આશ્ચર્ય ચકિતથઈ પહોળીનેસ્થિરઆંખો વડેસીમાનેજોઈજરહી. થોડીવારમાટેતોપલકકશુંબોલીજ નહિ. સીમા ઘરમાં પ્રવેશી ત્યાં જ પલકે કહ્યું, ‘તમે મારા ડેડીની વાઈફ બની શકો છો. પણ મારી મોમ નહિ બનવાનો પ્રયત્ન ક્યારેય નહિ કરતાં હું મારી મોમ નું સ્થાન અન્યને કદી નહિ આપી શકું., યુઅન્ડરસ્ટૂડ?’
સીમા એકપણ શબ્દ બોલ્યા વગર પ્રેમથી હળવું સ્મિત આપીને રવિને મળવા રવિના રૂમ તરફજાય છે.
‘રવિ………રવિ જો હું હંમેશ માટે તારી બનવા આવી ગઈ, હું હંમેશ માટે તારી જોડે રહેવા આવી ગઈ’
પણ રવિ તરફથી કોઈ જ પ્રત્યુતર ણ મળતાં સીમા એની નજીક જાય છે. રવિને હલાવે છે. એનું શરીર નિશ્ચેતન અવસ્થામાં બેભાન હાલતમાંજોઈ સીમાં તો ખૂબ ગભરાઈ જાય છે. એણેમોટેથી પલકને બૂમ મારી, પલક…….બેટા પલક……………જલ્દી આવ.
આ સાંભળી પલક દોડતી દોડતી રૂમમાં આવે છે. એના ડેડીની હાલત જોઈ પલક તો એકદમ ગભરાઈ જાય છે. રડવા લાગે છે. ત્યારે સીમાએ એને પ્રેમથી આશ્વાસન આપતા બોલી , બેટા પલક તુ ચિંતા નહિ કર તારા ડેડીને કશું જ ધીરેથી રવીના ફેસ પર પાણી છાંટવા લાગી. ત્યાં જ રવિનાં હાથ પગમાં ચેતન આવ્યું. અને પલક ……બેટા……પલક તું નહિ થાય. તુંજલ્દી ડો.ને ફોન કરીને બોલાવ. અને હા ,મને જલ્દી બામ હોય તો આપ.
પલકે પહેલાં બામ લાવીને આપ્યો પછી ડો. ને કોલ કર્યો. સીમાએ રવીના પગના તળિયે છાતીમાં બામ લગાવવા લાગી.
‘સીમાનેપોતાનાં ડેડીની આટલી કેર લેતાંપલકની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.પણ તે કશું બોલી નહિ.
પલક તું ફ્રેસ થઈ જા હું રવિ પાસે છું, હજી સીમાનું વાક્ય અધૂરું જ હતું ત્યાં જ રવિનીઆંખ ખૂલે છે અને ત્યાં જ ડો. પણ આવી જાય છે.
સીમા: ગુડ મોર્નિંગ ડો.
ડોક્ટર: વેરી ગુડ મોર્નિંગ, વોટ હેપન? વાય ડૂ યુ કોલ મી હિઅર ?
સીમા: રવિની તબિયત ખુબ ખરાબ હતી. સવારે તો તે બેહોશ હાલતમાં હતાં. આઈ થીંક હીકેન નોટ બ્રીધ ફ્રીલિ સીન્સ લાસ્ટ નાઈટ.
ડોક્ટર: ઓહ! આઈ સી! લેટ મી ફર્સ્ટ અગ્ઝેમિન યુ.
સીમા: વોટ્સધી ટ્રબલ ડોક્ટર?
ડોક્ટર: આઈ ફાઈન્ડ ન્થીનગ્સ સીરિયસ.
સીમા: હાશ…..! કેન આઈ ટેક હીઝ યુઝુઅલ ડાએટ ?
ડોક્ટર જોડે સીમાને ઇંગ્લીશમાં વાત કરતાં જોઈ અને એના ડેડીની આટલી બધી ચિંતા કરતાં જોઇને પલક થોડીવાર માટે સીમાથી આકર્ષિત થઈ ગઈ.
પલક બધું ભૂલીને તેનાં ડેડીની ખૂશી માટે એણે બહારથી સીમાનો સ્વીકાર કરી લીધો.પણ મનથી તો નહિ જ!
સીમના આવવાથી ધીરે ધીરેરવિનુંમકાન ઘર બનાવા લાગ્યું. સૂકાયેલ તુલસીનો છોડ લીલોછમ થઈ ડોલી રહ્યો હતો. રોજઆવતા ટીફીનની જગ્યાએ રસોડામાંથી જ નીતનવી રસોઈની સોડમ આવવાં લાગી. પણ સીમાને આ બધું ગમતું નહિ. હવે એને જેલનાં કેદી જેવી જિંદગી પોતાના જ ઘરમાં રહીને જીવતી હોય એવી ગૂંગળામણઅનુભવતી.
સીમા એ જોયું કે કોલેજનો ટાઈમ પત્યા બાદ પણ ઘરે આવી નથી તો તેણેપલકને કોલ કરવાનું વિચાર્યું,
“ હેલ્લો પલક, તું કેમ હજી સુધી ઘરે નથી પહોચી? બેટા તું ક્યા છે?”
“ તમે મારા મમ્મી નથી, ઓકે. મારી લાઈફમાં હજીસુધી મને કોઈએ પ્રશ્નો પૂછ્યા નથી એ આજ પછી યાદ રાખશો તો સારું રહેશે.” આટલું બોલી પલકે ફોન કાપી નાખ્યો.
“ કશોવાંધો નહિ. હજી એને દુનિયા ક્યા જોઈ છે. હુંશું કામ ખોટું લગાડું? કોઈ મા એનીપોતાનીદીકરીથી થોડી નારાજ થાય ?” આવું વિચારી સીમાએ મન મનાવી લીધું.
આમ ને આમ થોડાં દિવસો વીત્યા પણ પલકે સીમાને હજી સુધી મનથી સ્વીકારી નહિ. આ વાત સીમા રવિને કહીને એની ચિંતામાં વધારો કરવા માંગતી ન હતી. એથી એ ચૂપચાપ એક બેસ્ટ મા બનવાના પ્રયત્નો કર્યે જતી.
એક દિવસ પલક એનો મોબાઈલ ઘરે ભૂલી ગઈ. સતત કોલ આવતા હોવાથી ન ઉપાડવા છતાં સીમાને કોલ ઉપાડવો પડ્યો. હજી સીમા કશું બોલે એ પહેલાં જ સામેથી કોઈ બોલ્યું,
“ મેં તને કહ્યું એ મુજબ હજી મારા બેન્ક એકાઉન્ટમાં એટલાં પૈસા જમા નથી થયા, કહ્યું હતું ને ? કાલ એ કામ કરવાનું હતું તારે! હવે છેલ્લો ચાન્સ આપું છું હોશિયાર. નહિતર તારો એ વિડીયો હું યુટુબમાં વાઈરલ કરીશ તો તું કે તારો કરોડપતિ બાપ ક્યાય મોઢું બતાવે એવા નહિ રહો!” , આટલુંબોલ્યાં બાદ કોલ સામેથી મૂકાઈ ગયો.
સીમા વિચારવા લાગી, કેટલાંય પ્રશ્નો મનમાં વમળની જેમ આકાર લઈ રહ્યા હતાં. એક એક મિનીટ એક એક યુગ જેવી લાગતી હતી. એ સીમાના આવવાની રાહ જોવા લાગી. જ્યાં સુધી એ સીમા સાથે માંડીનેવાત નહિ કરે ત્યાં સુધી હું કોઈ વિચારને સાચા કેમ માની શકું? આખરે એ મારી જ દીકરી છે ને મને મારીવ્હાલી પર પૂરો ભરોષો છે જ !
થોડીવારમાં જ સીમા આવી પણ કશું બોલ્યાં વગર સીધી એનાં રૂમમાં જઈ દરવાજો અંદરથી લોક કરી દે છે.
સીમા પલકના રૂમ પાસે જઈ પ્રેમથી દરવાજો ખોલવા કહે છે : પલકદીકરા શું થયું? આજે મારી વ્હાલીને થાક લાગ્યો છે? તું ફ્રેસ થઈ બહાર આવને, મેં તારા માટે એલાયચી વાળી ગરમ ગરમ ચા બનાવી છે. ચાલ, આપને બંને સાથે પીશુંએગરમગરમ ચા.
તમે ચા કપમાં કાઢીને રાખો, હું કિચનમાં આવું છું.” , આજે પહેલીવાર પલકે સીધો જવાબ આપ્યો.
થોડીવાર પછી પલક રૂમમાંથી કિચનમાં આવી. ડાઈનીંગ ટેબલ પર ચા પીતા પીતા સીમા પ્રેમથી પલકને માથે હાથફેરવતાફેરવતા બોલી , “લાડુ શું થયું છે? હું તારી માઉપરાંત તારી સખી પણ! મેં સાંભળ્યું હતું કે,જ્યારે દીકરી યુવાનીમાં પ્રવેશે ત્યારે એક મા એ મા મટી એની દીકરીની બહેનપણી બની જવું જોઈએ!, તું ઘણાં દિવસથી અપસેટ છે. પ્લીઝ મને બિન્દાસ કહે તો તારી એ મૂઝવણનું હલ હું કાઢી શકું.”
“આટલુંસાંભળતા જ પલક સીમાનાં ખોળામાં માથું ઢાળી ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા લાગી. સોરી……..મા……, હું તમને ના સમજી શકી! હું તમારા પ્રેમને ના સમજી શકી.”
“ના…….મારી લાડુ ના……..તારી જગ્યાએ હું પણ આવું જ કરેત કદાચ.”
“મારીવ્હાલી તું રડ નહી, નહિતર મને પણ રડવું આવશે હો.” આટલું બોલી બંને એકબીજાને પ્રેમથી ગળે વળગી પડ્યાં.
“મમ્મી, મને મારો જ કલાસમેટ, મારો જ બોય ફ્રેન્ડ બ્લેકમેલ કરે છે. મારાફોટાનો ગંદો ઉપયોગ કરે છે. કોઈના ફેસ પર મારો ફેસ એડિટ કરી મને બ્લેકમેલ કરે છે. એ તો ઠીક પણ અત્યાર સુધીમાંચાર વખત મારી પાસેથી પૂરા પાંચ લાખ માંગ્યા ને મેં આપ્યાં પણ હતાં. છતાં વારંવાર માંગ કર્યા જ કરે છે. હું શું કરું? હું શ્યોર છું કે એ વિડીયો એડિટ છે તોય હું આટલાં બધા પૈસા કેમ આપું છું. એ જ નથી સમજાતું.”
“અરે, આટલી નાની વાતમાં તું આટલી બધી મૂઝાઇ ગઈ. ચાલ હું તને પૈસા આપું એને આજે જ મળીએ. પણ હા, તું એકલી જ આ વાત જાણે છે એમજ એને કહેવાનું અને તું એકલીજ એને પૈસા આપવા આવી છે એવું જ એને કહેવાનું. ઓ.કે.”
“પણ….બણ…….કશું નહિ. હું કહું તેમજ કરવાનું છે. હું તારી મા છું ને ?
“હા….., લવ યુ મા”
“લવ યુ ટૂ, મારી લાડૂ”
સાંજ થઈ પ્લાન મૂજબ એ લોફરને મળવા પલક પહોંચી ગઈ.
પીઠ ફેરવીને ઉભેલી પલક પાસે પેલો લોફર આવીને બોલ્યો, “અંતે આવવું જ પડ્યું ને? તારા જેવી કરોડપતિ બાપની બગડેલ ઓલાદો તો અમારા જેવા લોફર પાસે જ સીધીગાડીએ ચાલે.”
“એ લોફરની સામું જોતા વેત જ પલકનાં કપડા પહેરીને ઉભેલી સીમાએ ચાર પાંચ તમાચા સીધા એનાં ગાલ પર ચડાવતા બોલી, નાલાયક…, માસૂમછોકરીઓને ફોસલાવી એને બ્લેકમેલ કરતાં શરમ નથી આવતી? અને હા એ પણ સાંભળી લે…..કોઈ કરોડપતી એમનામ કોઈને બ્લેકમેલ કરીને નથીથતું હોતું કે તારા જેવા લોફ્રરને એ મહેનતના પૈસા એમનામ આપી દઈએ! તું શું બ્લેકમેલ કરવાનો હતો મારી દીકરીને? બોલ? અત્યારેતે જ તારા આ મુખારવિન્દથી જે બોલ્યો એ બધું જ અમે રેકોર્ડ કર્યું અને વિડીયો પણ ઉતાર્યોછે. આજ પછી જો તે પલક તો ઠીક પણ કોલેજની કોઈ છોકરીને આવી ગંદી રીતે ફસાવી છે તો હું આ જ વિડીયો પોલીસને બતાવીતનેતારીઆખીજિંદગી જેલ ભેગો કરી શકું એમ છું. સમજ્યો?
“ જા તારી પહેલી ભૂલ સમજી તને માફ કરું છું. હજી તારી આખી જિંદગી બાકી છે એ જિંદગીને સારી બનાવવા મહેનત કરી એને ઉજળી બનાવ.!”
પલક તો એની મમ્મીનું રોદ્ર રૂપની સાથે સાથે પ્રેમાળ રૂપ પણ જોયું તેમજ એને એવો અહેસાસ થયો, “ કે જે વ્યક્તિ બીજીને માફ કરી શકે એ વ્યક્તિ ક્યારેય સામાન્ય ના જ હોઈ શકે!” હું નશીબદાર છું કે મને આટલી બહાદૂર મમ્મી મળી!
સીમા અને પલક ગાડીમાં બેસી ઘરે જવા નીકળ્યા. રસ્તામાં સીમાએ પલકને કહ્યું, “ પલક અત્યારે આપણે બંને શોપિંગ કરવા નીકળ્યા છીએ એ જ રવિને કહેશું. જે કઈ બન્યું એને યાદ રાખવાની કે કોઈને કહેવાની જરૂરનથી. હું નથી ઈચ્છતી કે મારી દીકરીને ઘરમાં પણ કોઈ શંકાની નજરથી જોવે, ‘રાત ગઈ સો બાત ગઈ’. સાચું ને?”
“ખરેખર મેં તમને સમજવામાં ભૂલ કરી, એનો મને અફસોસ પૂરી જિંદગી રહેશે ને રહેવાનો જ”
“ અબ રુલાયેગી ક્યા?”
“ના…..બિલકુલ નહિ, હવે તો મારા ખુશીના દિવસો આવ્યાં છે. હું પણ મારા બધા જ ફ્રેન્ડનેજોરજોરથી કહેશ કે, મારી પાસે પણ એક વ્હાલી મા છે.”
જિંદગી સંબંધો સુધારવાનો મોકો આપે જ છે – ચિંતનની પળે : કૃષ્ણકાંત ઉનડકટ
તમારું આજનું રાશી ભવિષ્ય તમારા આજના લકી નંબર સાથે…
કુંડળીમાં સૂર્ય દોષ હોય તો રવિવારે કરો આ ખાસ પૂજા, સાવ સરળ છે…
જંગલના પ્રાણીઓને નજીકથી જોવાનો લાહવો લેવા માંગો છો તો એકવાર આ જગ્યાઓની મુલાકાત લો
પાકટ વયની સમજણની સાચી મિત્રતા દર્શાવતી અદ્ભૂત વાર્તા ..
અનિરુદ્ધ ત્રિવેદી (RJ Aniruddh)
ચાંદની ચિંતન જોશી (જામનગર)
તોબા આ પુરુષો થી
તોબા આ સ્ત્રીઓ થી
પંકિતા ગિરીશ ભાઈ શાહ
પેટ્ટી ઓફિસર – મનન ભટ્ટ
લેખકની કટારેડો. વિષ્ણુ પ્રજાપતિ
લેખકની કટારેનયના નરેશ પટેલ
લેખકની કટારેમેધા પંડ્યા ભટ્ટ
હિરલ રાકેશ ગામી (જામનગર)
Proudly powered by WordPress