gu gu gu en en en gu en en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en gu gu en en en en en ko en gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en gu gu en gu en gu en gu gu gu en gu en gu en gu en gu en gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu en gu en gu gu gu gu en gu en gu en gu gu gu en gu gu gu en gu gu gu gu gu gu en en en en en ca en en en en en en
ડંખીલો | શબ્દો છે શ્વાસ મારા
એક નવી રચના, મહિનાના દર પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે…
હાથમાંથી સવારનાં પેપર છટકી ગયાં…
…ઊભી ખીલી ઘૂસી ગઈ કે શું?
એનો ડંખ વધુ ઊંડે ઉતરી જાય એ પહેલાં જ
ઝડપી ને જોરદાર ઝાપટ મારીને
મોઢાની ચીસ અટકી તો પગની ચાલુ !
અને હજી આ દૃશ્ય પચાવવા મથતા
એકવાર, બે વાર, ત્રણવાર- બરોબર ચગદી નાંખ્યો.
હજી એનો ડંખ ચટકા ભરતો હતો પગમાં….
…એના માટે તો એ ડંખ
માથે પડી રહેલા વિશાળકાય પગ સામેની
આત્મરક્ષાની કોશિશ હતી કદાચ…!
લોહીના કાળા લિસોટાને જોઈને
‘પપ્પા, બહુ ડંખીલો હતો?’
This entry was posted in અછાંદસ by વિવેક. Bookmark the permalink.
28 thoughts on “ડંખીલો”
vijay shah on October 27, 2007 at 9:42 am said:
માણસ જ તો વળી…
એવો ડંખીલો કે થૉડા દર્દ સામે આખો જાન લઈ લીધો
Rajendra Trivedi, M.D. on October 27, 2007 at 10:19 am said:
PAIN AND SUFFERING ,
ALL GOES HAND IN HAND.
Bimal on October 27, 2007 at 10:40 am said:
Pinki on October 27, 2007 at 10:47 am said:
અને આ ડંખ જે દિલમાં વાગ્યો મંકોડા મારવાનો તેનું શું
તે ડ્ંખનું હળાહળ ઝેર રગરગમાં વ્યાપી ગયું ને !!
આત્મગ્લાનિ પરપીડનની આત્મપીડન બની ગઈ……..??
એ મંકોડાનો મોક્ષ થઈ ગયો ……… આપના પાદપ્રહારે !!
એમ જ માનો …..!!
nilamhdoshi on October 27, 2007 at 10:56 am said:
અછાંદસ પણ સારું લખી શકો છો..એનો પુરાવો આપ્યો ?
મંકોડાનો તો સ્વભાવ જ છે ડંખ મારવાનો..એ એની પ્રકૃતિ છે. પણ માનવી ની પ્રકૃતિ…….?
જેને ઇશ્વરે વિચારવા માટે મગજ આપ્યું છે..એ પણ ….?
dipak on October 27, 2007 at 11:04 am said:
Piyush S. Shah on October 27, 2007 at 11:04 am said:
Very good articulation of human nature…
Mayur Bhatt on October 27, 2007 at 12:37 pm said:
“મંકોડાનો તો સ્વભાવ જ છે ડંખ મારવાનો..એ એની પ્રકૃતિ છે. પણ માનવી ની પ્રકૃતિ…….?”
સાચે જ … મંકોડો તો સ્વબચાવ માટે કરડ્યો હસે … પણ માણસે તો જીવ લીધો …
વિવેક on October 27, 2007 at 12:44 pm said:
મંકોડાનો સ્વભાવ તો છે જ ડંખ મારવાનો- આ વાક્ય મારી દૃષ્ટિએ યોગ્ય નથી. આ દુનિયામાં મનુષ્ય સિવાય કોઈ પ્રાણી કારણ વિના હુમલો કરતું નથી.
Vishwadeep on October 27, 2007 at 5:07 pm said:
નાનપણમાં સાંભળેલ વાર્તા યાદ આવી જાય છે.. અપસુકનિયાળ કોણ્ ? ખરો ડંખીલો કોણ્?
pragnaju on October 27, 2007 at 6:10 pm said:
એક બાજુ કણ કણમાં સૌદર્ય જોવામાં પડ્યા અને અમને અગિયાર વર્ષે મંકોડો ડંખ્યો! આખું અછાંદસ માણ્યા બાદ-‘કોણ, બેટા?’ વાંચતા જ સહજતાથી વિચારવાની વાત પર આફ્રીન. આદરણિય, અહીંસા પચાવનાર રવિશંકર મહારાજ યાદ આવ્યાં. રીએકશનવાળો સ્વભાવ સુધારવા
તેમણે ઘરડે ઘડપણ લાકડી છોડી હતી!
બીજી બાજુ ધીરે રહીને હું મંકોડાને હટાવવા ગઈ તો ગુલોટીનની જેમ -ધડ મારા હાથમાં અને માથું પગનાં અંગુઠા પર-!મારી પૌત્રી નેહાનો એકસીડન્ટ, જેમાં તેનું માથુ બસનાં વ્હીલમાં અને ધડ કાદવમાં તડફડે તે યાદ આવ્યું!…શું સત્ય? દાદા ધર્માધિકારીની વિચાર ક્રાંતીમાં પણ ઉતર ન જડ્યો!…માણ્યું,અનુભવ્યું
ramesh shah on October 27, 2007 at 6:31 pm said:
Niraj on October 27, 2007 at 7:21 pm said:
Raeesh Maniar on October 27, 2007 at 7:58 pm said:
કાવ્ય ગમ્યુ. વિચારની દ્રષ્ટિએ કોઈ સૂચન નથી પણ સંરચનાની દ્રષ્ટિએ વિચારતાં એવું સૂઝે કે કાવ્યનાયક જ મન્કોડાને મારે અને દિકરો પૂછે, ડંખીલો હતો?..ત્યારે મન્કોડાની લાશ અને પગની શમી ગયેલી પીડા અનુભવી કાવ્યનાયકને વિચાર આવે, કોણ?.. તો વધુ અસરકારક ન લાગે?..જો કે આ મારો અંગત મત છે.
pratima.ashok.shah on October 27, 2007 at 8:02 pm said:
Bhavna Shukla on October 27, 2007 at 8:35 pm said:
રઇશભાઇ વાત એ દ્રષ્ટિકોણ થી સાચી હોય શકે કારણ કે “કોણ બેટા” નો સવાલ એક તમે કહ્યા પ્રમાણે “નાના અમથા દીકરા” તરફ જવાબ ભરેલી આંગળી લઇ જાય તે જરાક (આમ તો ઘણુ) કઠી ગયુ. પુત્ર જ્યારે મંકોડા ને મારી રહ્યો હશે ત્યારે ડંખ કરતા પિતા પ્રેમ નુ, પરોપકારના ભાવ પલ્લુ ઘણુ વધુ ભારે હશે. નાનુ બાળક ક્યારેક પરપીડનની સાવ પાતળી રેખા ન ઓળખી શકે તેવુ બને. (ફરી રઈશભાઇની જેમ જ આ મારો અંગત મત છે. એમનુ સુચન પણ યોગ્ય છે)
અહિ ફરી કાવ્ય વાચ્યુ અને જ્યારે આ વાચ્યુ ‘ખતમ કરી નાંખ એને’
અરે… બાળક ને કોઇ દોષ નથી આમા.. એતો બિચારુ પિતાની ડંખીલી વૃત્તિથી provoked છે.
ખરેખર નવી જ ભુલ ભુલૈયા જેવુ રહ્યુ કાવ્ય. ઉપર લખેલા સંશયને ઝડમૂળ થી ખતમ કરવા ચાલો એક કપ ચા પી લઉ. (કાવ્ય ને પુર્ણ રીતે માણતા માણત જ.)
shashikant Patel on October 27, 2007 at 8:41 pm said:
કહેવુ પડે વ…. વ ……વા ……. વાઊ……………..
radhika on October 27, 2007 at 10:11 pm said:
ઘણા સમય બાદ ખરા અર્થમા ….. વાઊ ખુબજ સરસ શબ્દો સર્યા છે….
ખુબ જ સરસ સમ્પાદન કર્યુ છે ….. આખી વાર્તા જાણે નજર સામે જ ભજ્વાઈ રહી એમ લાગ્યુ….
Chirag Patel on October 28, 2007 at 12:02 am said:
સાચે જ! માણાસ જ વધુ ડંખીલો છે!
અતુલ જાની (આગંતુક) on October 28, 2007 at 1:51 am said:
એકે ડંખ દિધો – એકે જીવ લિધો
જીવ લેતા તો લિધો પણ એનો ડંખ જીવનભર રહી ગયો.
મકોડાનો ડંખ તો ઘડીભર રહ્યો, પણ પોતાનાથી થઈ ગયેલા દૂષ્કૃત્યનો ડંખ તો કેમે કરીને જતો નથી.
જેના હ્રદયમાં ડંખ છે તે ડંખીલો નથી.
સુનીલ શાહ on October 28, 2007 at 6:37 pm said:
pankaj on October 30, 2007 at 4:04 pm said:
manvant on October 31, 2007 at 2:20 am said:
ડઁખ મારનારે માર્યો ;
ડઁખ મારનારાને માર્યો !તાત્વિકપણે સૌનો ઉદ્ધાર !
ભલુઁ થયુઁ ભાઁગી જઁજાળ,સુખે ભજીશુઁ શ્રી ગોપાળ !!
digisha sheth parekh on November 2, 2007 at 11:44 am said:
વિવેકભાઈ તમારા જેવા મહાનુભાવ મારા બ્લોગની વિઝીટ કરે એ મારા માટે મોટી વાત છે..
Chetan Chandulal Framewala on November 3, 2007 at 9:14 pm said:
ચેતન, જમાનો એવો આવ્યો,
માનવી ના ઝેર નું મારણ પામવા,
છેક હોસ્પિટલ સુધી જાવું પડ્યું….
Bhavesh Joshi on November 4, 2007 at 10:57 am said:
What a Good observation and sensability.
Kalpana Patel on February 16, 2008 at 5:41 pm said:
really fantastic. NO words to say. You have told in very simple way that humanbeing is so mean.
Rina on April 12, 2012 at 11:24 am said:
Proudly powered by WordPress