gu gu gu en en en gu en en gu en gu el gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu zh gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en gu gu en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ro en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en en en en hbs_lat en gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu en gu en gu gu en gu gu gu gu gu en ja en en en
સુખની થોડી ક્ષણો | શબ્દો છે શ્વાસ મારા
એક નવી રચના, મહિનાના દર પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે…
(દેવબાગ બીચ રિસૉર્ટ, કારવાર, કર્ણાટક…               …નવે. 2008)
આજે હું અહીં આવ્યો છું.
ઊંચે ને ઊંચે વધતા જતાં મકાનો,
કદી ન ઊંઘી શકવાનો શાપ પામેલી ગીચ સડકો,
કવચિત્ જ ઘરમાં આવી શકતો ટુકડાબંધ તડકો,
વ્યાજખોર શાહુકારના પેટની જેમ વધતું જતું મારું બેન્ક બેલેન્સ,
વસૂકી ગયેલી ગાયના આંચળ જેવા મારા સંબંધો,
પડછાયાની જેમ વળગી રહેતી મારી ઓળખાણ…
…આ બધું પાછળ છોડી દઈને
હું અહીં આવ્યો છું આજે.
એ બધાંનો મને કદી મોહ હતો જ નહીં.
પણ જીવતરની સોય નસમાં ઘૂસી
આજ બધું દવાની જેમ લોહીમાં ભળી ગયું હતું.
એકબાજુ નજર હાંફી જાય એનીય પેલી પાર સુધી વિસ્તરેલ
પણ મને આ કશાયનો પણ મોહ નથી.
-હોટલના બસો રૂપિયાના રૂમમાં પંખાની ઠંડકે
ફૂટપાથ પર બેસીને ખાધેલું લારી પરનું ચાઈનીઝ ફૂડ.
પહેલવહેલી ગૉલ્ડસ્પૉટની બોટલ પરનું રેપર પણ હજી સાચવી રાખ્યું છે, નહીં?!
તારી કોઈ જ વાતમાં મને
કે મારી કોઈ જ વાતમાં તને ફરિયાદ જ નહોતી.
તારી કે મારી – એવી કોઈ વાત જ ક્યાં હતી?
જે હતું તે આપણું જ હતું.
સમયની સાથે વહેતાં વહેતાં આ નદીને
બે કિનારા ઊગી આવ્યા એ વર્તાયું જ નહીં.
પાંચ-પંદર હજારના વાતાનુકૂલિત રિસૉર્ટ્સના
ફાઈવસ્ટાર રેસ્ટોરન્ટમાં હાથમાં કૉકનું ટિન લઈ કૉન્ટિનેન્ટલ ફૂડ ખાઉં છું
ત્યારે હું શું શું ‘મીસ’ નથી કરતો!!
આ ટ્રી હાઉસમાં મને મારો સમય જડ્યો છે
ત્યારે સમજાય છે કે
જે છોડીને આવ્યો છું એનો મને મોહ નહોતો.
જેની વચ્ચે આવ્યો છું એનો પણ મને કોઈ મોહ નથી.
મારા ખોવાઈ ગયેલા સુખની થોડી ક્ષણો
પાછી મેળવવા આવ્યો છું!
(31-10-2008, વિલ્ડરનેસ્ટ હીલ રિસૉર્ટ, સ્વપ્નગંધા વેલી, ગોવા)
This entry was posted in અછાંદસ by વિવેક. Bookmark the permalink.
25 thoughts on “સુખની થોડી ક્ષણો”
Kartik Zaveri on November 29, 2008 at 9:37 am said:
કુદરતની અને આત્માની નજીક.
ડૉ.મહેશ રાવલ on November 29, 2008 at 10:52 am said:
આ સંવેદના માત્ર અને માત્ર એક તીવ્ર અને તિક્ષ્ણ સંવેદનથી છલોછલ હૃદયનો સ્વામી જ વ્યક્ત કરી શકે…..!
જે છોડીને આવ્યો છું એનો મને મોહ નહોતો.
જેની વચ્ચે આવ્યો છું એનો પણ મને કોઈ મોહ નથી.
– આ, બે પંક્તિમાં જ જેને આપણે જિંદગીની ફિલોસોફી તરીકે ઓળખીએ છીએ
પ્રત્યેક જીવને આ આવાગમનની સમગ્ર પ્રક્રીયામાંથી જે શીખ લેવાની છે,એ અહીં અભિભૂત છે.
મારા હિસાબે,આ અસામાન્ય પ્રતિભા જો ગુજરાતી બ્લોગ જગતપાસે હાથવગી હોય તો,બીજી બધી વૃત્તિઓને અલગતારવી,જેટલો લઈ શકાય એટલો સર્વ બ્લોગર્સ લાભ લઈ હરપ્રકારે સધ્ધરતા અર્જીત કરી શકે – જો ધારે તો…….!
ખૂબ ખૂબ પ્રભાવિત અભિનંદન પાઠવતાં હર્ષ અને ગૌરવની લાગણી અનુભવું છું.
સુનિલ શાહ on November 29, 2008 at 11:53 am said:
મારા ખોવાઈ ગયેલા સુખની થોડી ક્ષણો
પાછી મેળવવા આવ્યો છું!
Ajay Nayak "Dhadkan" on November 29, 2008 at 12:27 pm said:
મારા ખોવાઈ ગયેલા સુખની થોડી ક્ષણો
પાછી મેળવવા આવ્યો છું!
Nive Line….. Everybody is searching….સુખ….
Pragna on November 29, 2008 at 1:55 pm said:
આજની તદ્દન યંત્રવત દુનિયામાં વધતા જતાં ભૌતિક સુખોની પાછળ મને-કમને પોતાની લાગણીઓ ને ઢસડતાં અને યંત્રવત જીવન જીવતાં માનવીને એટલું વિચારવાનો પણ સમય નથી કે પોતનું સાચુ સુખ શેમાં છે ? આજે માનવીનાં બધાંજ સંબંધોમાં લાગણી કરતાં ઔપચરિકતા વધારે ડોકિયા કરતી હોય તેવું લાગે છે.
આપે આપની રચનામાં આજની યંત્રવત દુનિયા અને તેમાં યંત્રવત રીતે જીવતાં માણસોનું આબેહુબ અને અદૂભુત વર્ણન કરી ખરેખર કમાલ કરી છે ! આખીજ રચના ખુબજ હૃદયસ્પર્શી છે અને તેમાંયે
તારી કોઈ જ વાતમાં મને
કે મારી કોઈ જ વાતમાં તને ફરિયાદ જ નહોતી.
તારી કે મારી – એવી કોઈ વાત જ ક્યાં હતી?
જે છોડીને આવ્યો છું એનો મને મોહ નહોતો.
જેની વચ્ચે આવ્યો છું એનો પણ મને કોઈ મોહ નથી.
મારા ખોવાઈ ગયેલા સુખની થોડી ક્ષણો
પાછી મેળવવા આવ્યો છું!
આ પંકિતઓ તો હૃદય સોંસરવી નીકળી ગઈ.
ખરેખર ખુબજ સુંદર !!!!!!!!!!
Neela on November 29, 2008 at 4:47 pm said:
ગયેલી ક્ષણો વાગોળવાની મઝા આવે ખરૂંને?
Mukund Desai 'MADAD' on November 29, 2008 at 7:11 pm said:
sanjay pandya on November 29, 2008 at 7:56 pm said:
વાહ …સુન્દર રચના ….
આકાશને ગળી જવાની હોડમાં….
કદી ન ઊંઘી શકવાનો શાપ પામેલી ગીચ સડકો,
કવચિત્ જ ઘરમાં આવી શકતો ટુકડાબંધ તડકો,……
તારી કે મારી – એવી કોઈ વાત જ ક્યાં હતી?
જે હતું તે આપણું જ હતું.
સમયની સાથે વહેતાં વહેતાં આ નદીને
બે કિનારા ઊગી આવ્યા એ વર્તાયું જ નહીં…..
જે છોડીને આવ્યો છું એનો મને મોહ નહોતો.
જેની વચ્ચે આવ્યો છું એનો પણ મને કોઈ મોહ નથી….
આ બધું જ ઉત્તમ રીતે આવ્યું છે ….
તમે લઘુ નિબન્ધ સરસ લખી શકો ……..
Shah Pravinchandra Kasturchand on November 29, 2008 at 8:02 pm said:
આંખો બંધ હોય છે ત્યારે ક્યાં કશું દેખાય છે?
આંખો ખૂલે છે ત્યારે પણ ક્યાં કશું દેખાય છે?
ખેલ આ આંખોનો નથી, મારા પ્યારા દોસ્તો!
આંખો બંધ,નજર ખુલ્લી,અને બધું દેખાય છે.
pragnaju on November 29, 2008 at 9:34 pm said:
મન અને આંખમાં થી ડોકાતા
મશીનો વચ્ચે ગોઠવાતા માનવશરીરો
એકબાજુ નજર હાંફી જાય એનીય પેલી પાર સુધી વિસ્તરેલ
અનંત ફેનિલ ભૂરો સમુદ્રકિનારો,
બીજી તરફ સૂર્યના કિરણોથી
રસ્તાની ચામડીને દાઝતી બચાવતા
પણ મને આ કશાયનો પણ મોહ નથી
જે છોડીને આવ્યો છું એનો મને મોહ નહોતો.
જેની વચ્ચે આવ્યો છું એનો પણ મને કોઈ મોહ નથી.
મારા ખોવાઈ ગયેલા સુખની થોડી ક્ષણો
પાછી મેળવવા આવ્યો છું!
કોઈ સંત જેવ ચિંતન
chetan framewala on November 29, 2008 at 10:18 pm said:
ક્યા બાત કહી ,
બસ બધું છોડીને આવવું તો છે..
પણ હજી સ્પંજ ના ગાદલા છોડતા નથી…
ક્યારેક તો પાછો કુદરતને ખોળે..
હું મુંબઈ ની માયાજાળ છોડી ને……
mannvantpatel on December 3, 2008 at 5:04 am said:
ખોવાઇ ગયેલા સુખ્ંની ક્ષણો સાંપડી ને ?
Mehul Shrimali on December 4, 2008 at 2:14 pm said:
“Being no one…..on the lost land…..of the lonely planet “…thanx 4 transforming “Nijanand” through ur lence & pen….
keep celebration of”LIFE” alive….tc
Nimesh Kapadia on December 9, 2008 at 11:59 am said:
જે છોડીને આવ્યો છું એનો મને મોહ નહોતો.
જેની વચ્ચે આવ્યો છું એનો પણ મને કોઈ મોહ નથી.
ફૂટપાથ પર બેસીને ખાધેલું લારી પરનું ચાઈનીઝ ફૂડ.
ને રાત્રે બાર વાગ્યે પીવા જતા ચામુન્ડા ની ચા ,
રવિવાર સાન્જ ની ક્રિકેટ મેચ નો આનન્દ ….
કોણ કહે છે કે સુખી થવા ઘણા પૈસા જોઈએ ???
જિન્દગી પુરી થઈ જશે આ ભૌતિક સુખો ની હોડ મા
ને અન્તે ખબર પડે સાચુ સુખ છે ભીતર મા…
આ જીવન નુ સત્ય છે , કોઈ ને વહેલુ સમજાય છે ને કોઈને મોડુ …
“સાદુ જીવન અને ઉન્ચા વિચારો” જે અનુસરે તેને ક્યારેય ભૌતિક સુખો માટે હોડ મા ઉતરવાની જરુર નહી પડે.
Ketul Patel on December 12, 2008 at 11:07 am said:
speechless creation, you took me in my past when i was passed the same things and i really tell you that i heartly miss my those days when i enjoyed full of life…. thanks a lot for giving me my past again for live…..
Urmi on December 13, 2008 at 9:58 am said:
આ તો કદાચ આપણા બધાની જ ‘આત્મકથા’ ડોક્ટરસાહેબે લખી નાંખી છે..! અભિનંદન…!
urvashi parekh on December 19, 2008 at 5:22 am said:
એકે એક પન્ક્તિ સરસ છે.
મન ને સ્પર્શિ ગયુ.
તમને ઘણી બધી શક્તિ ઓ આપી છે ભગવાને અને તમે સરસ રિતે તેને સાચવિ ને
ટ્રેઇન્ડ કરિ ને બધાનિ સામે મુકિ શક્યા છો.
અમને ગર્વ છે તમારા માટે.
Maheshchandra Naik on December 20, 2008 at 3:29 am said:
indravadan gvyas on December 20, 2008 at 1:56 pm said:
i fully agree with dr. mahesh raval and pragnaju.very well thought and well worded ACHHANDAS RACHANA.
Prabhulal Tataria on December 20, 2008 at 2:48 pm said:
આપની આ કૃતિ વાંચ્યા બાદ મને જગજીતસિંહની ગાયેલી ગઝ્લ “વો કાગઝકી કસ્તી વો બારીશકા પાની”ની યાદ અપાવી ગઇ.
૬ વરસ અમરાવતી(મહારાષ્ટ્ર)માં અને ૪૦ વરસ ઓમાનમાં અને ૨ વરસ પુણેમાં રહ્યા બાદ પણ હજુ અમારા નાના ગામડા મોટા રતડીઆ-કચ્છ જાઉ છું ત્યારે ત્યાંના તળાવની પાળે ઊભેલા ઘેઘુર વડલાની લટ્કતી વડવાઇમાં હું મને ઝુલતો જોઊ છું.
જે આનંદ ગામડાના આંગણામાં ખુલ્લા આકાશ નીચે મુકેલા ખાટલામાં મંદ મંદ સમીરની લહેરખીમાં છે એ એરકંડીશન્ડ રૂમની સુંવાળી બેડમાં ક્યાંથી આવે?
Parth Barot on December 20, 2008 at 3:00 pm said:
આ ખૂબ જ સુંદર લખ્યું છે તમે…આ તમારી જ નહી..પણ ઘણાઓની..અને ખાસ કરીને મારી જ દાસ્તાન છે…અને એ સત્ય બહું જ કડવું છે..કે ગયેલો સમય કદી મળતો નથી… ઃ(
પણ એ વીતેલી પળો યાદ કરાવવા માટે ખૂબ ખૂબ આભાર્. આમ જ લખતા રે’જો…
Natu Solanki on December 22, 2008 at 12:40 pm said:
બહુ જ સરસ વિવેક્ભાઇ, મારુ ગામ છોડ્યે ૪૫ વર્ષો થયાઁ અને તમે તો મને એ દિવસો યાદ કરાવી દીધા. ખરેખર ખૂબ સુન્દર … ધન્યવાદ !!! . . . . . . નટુ સોલઁકી, અમદાવાદ
Divya on March 29, 2009 at 10:24 pm said:
દિલ કો છુ લેનેવાલી બાત…. સબકો લગતી અપની હી બાત… !!!!
કુદરત નાં સાંનિધ્યમાં જ માણસ ખૂદ ને પામી શકે છે કદાચ…
Heena Parekh on May 30, 2012 at 10:34 am said:
જે છોડીને આવ્યો છું એનો મને મોહ નહોતો.
જેની વચ્ચે આવ્યો છું એનો પણ મને કોઈ મોહ નથી.
મારા ખોવાઈ ગયેલા સુખની થોડી ક્ષણો
પાછી મેળવવા આવ્યો છું!….એકદમ સાચી વાત વિવેકભાઈ.
Rina on June 5, 2012 at 11:02 am said:
Proudly powered by WordPress