gu gu gu en en en gu en en gu en gu el gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en ru en en gu gu en gu en gu gu en gu en gu en gu gu gu gu gu en gu en gu en en en en en en gu gu en en en en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en en en ja en gu en en en
હું | શબ્દો છે શ્વાસ મારા
એક નવી રચના, મહિનાના દર પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે…
(જિંદગીની સડકો પર…                         …કાશ્મીર, મે- ૨૦૧૨)
ઊંઘમાંથી સફાળા જાગીને મેં જોયું,
તો પલંગમાં હું ક્યાંય નહોતી.
ટેબલ પર કાઢી રાખેલા દૂધના ગ્લાસમાં પણ નહીં.
ચાની તપેલીમાંથી ઊઠતી ગરમ વરાળમાં પણ નહીં
ક્યાંક હું ચોળાયેલી પડી હોઈશ એમ માનીને
હું પાનેપાનાં ઉથલાવી ગઈ પણ…
દીકરાનું ટિફિન પણ ખોલ્યું
ને એના દફ્તરમાં કાળજીપૂર્વક ગોઠવેલી
એક-એક ચોપડીઓની વચ્ચે પણ હું ફરી આવી…
ઓફિસ જતાં પહેલાં તૈયાર કરેલા લંચમાં
અને ઓફિસ-અવર્સના એક-એક પડળ પણ
કામવાળીઓની અવારનવાર ગેરહાજરીનો બુરખો ઓઢીને
મેં આખા દિવસના કાચમાં પણ જોયું.
હોમવર્કના પાનાંઓના અક્ષરે-અક્ષર ઉતરડી જોયા,
કદાચ હું ત્યાં મળી જાઉં મને.
કદાચ હું રાતના ઢાંકા-ઢૂબાની ગલીઓમાં તો ભૂલી નથી પડી ને?
કે એ લેપટોપ મૂકીને પાસે આવે
એ વિચારે લંબાતી જતી રાતના બોરિંગ બગાસામાં હું ક્યાંક ઊડી ગઈ હોઉં.
કે મગરના જડબાં જેવા ખેંચાયેલા દિવસના
લીલું-લીસું ચુંથાતી રાતની ચાદરમાં તો હું નથી ને?
કે પછી ઊંડા પાણીની શાર્કના દાંતમાંથી છટકવા
આખો દિવસ ફોરવર્ડ કર્યે રાખેલા મેસેજિસ સાથે
ક્યાંક હું પોતે જ તો ફોરવર્ડ નથી થઈ ગઈને?
હું ક્યાંય નથી ?
This entry was posted in અછાંદસ by વિવેક. Bookmark the permalink.
20 thoughts on “હું”
Rina on June 30, 2012 at 12:25 pm said:
neha purohit on June 30, 2012 at 4:44 pm said:
ઊંડા પાણીની શાર્કના દાંતમાથી….
varsha gondaliya on June 30, 2012 at 7:35 pm said:
હુ ક્યાય નથી … સાચી વાત છે… હુ ક્યાય નથી
Sudhir Patel on July 1, 2012 at 4:08 am said:
urvashi parekh on July 1, 2012 at 8:43 am said:
ખુબજ સરસ અને સુન્દર અભીવ્યક્તિ.
meena on July 1, 2012 at 10:06 am said:
meena on July 1, 2012 at 10:08 am said:
મીના છેડા on July 1, 2012 at 11:00 am said:
ફરી ફરી વાંચ્યું આ અછાંદસ…
એક સજીવ જિંદગી જ ઊભી કરી દીધી છે… પહેલી વાર સરસરી નજરે વાંચ્યું તો લાંબું લખાયું એવો ભાસ હતો જે આજે ભગાઈ ગયો…
સ્ત્રીનો એક આખો સમય …. બહુ જ ઓછા શબ્દોમાં વર્ણવી ગયો એવું હવે નક્કર લાગ્યું…
yamini patel on July 1, 2012 at 1:24 pm said:
કોઇ કહી શકે કે આ કવિતા એક સ્ત્રીએ નથી લખી?
kirtkant purohit on July 1, 2012 at 6:25 pm said:
આપણુ હોવુ શુ ખરેખર હોવુ છે? આપણે તો તત્વગ્યાનની ભાષામા સ્વપ્ન જ છીએ ને? વાહ્…સુન્દર રચના અને એટ્લુ જ સરસ ચિત્ર પણ.
ચેતના ભટ્ટ on July 1, 2012 at 6:59 pm said:
Milind Gadhavi on July 1, 2012 at 7:17 pm said:
Khub khub khub saras..
sapana on July 2, 2012 at 6:40 am said:
એકદમ ધારદાર અછાંદસ વિવેકભાઈ
kumar shah on July 2, 2012 at 8:09 am said:
it’s an eye opener for husbands like me!!! 🙂
સુનીલ શાહ on July 2, 2012 at 7:53 pm said:
rajul b on July 2, 2012 at 9:39 pm said:
મોટાભાગની ગૃહિણીની દિનચર્યા આ કાવ્યમાં વર્ણવાયેલી છે એવી હોય છે..
કાવ્ય ની નાયિકા પણ ઘરમાં રહે છે, કુટુંબમાં સાચવે છે.. પણ એ ખરેખર ત્યાં છે? એ સ્વ ને ઘરના દરેક ખુણે શોધી વળે છે પણ પોતે જ પોતાને જડ્તી નથી..
કાવ્ય ના અંત માં એ પ્રશ્ન કરે છે..હું ક્યાંય નથી ?આ પ્રશ્ન નો જવાબ તો કવિશ્રી એ પોતાના કાવ્યમાં જ આપી દીધો છે..
દૂધના ગ્લાસમાં મિઠાશ સ્વરૂપે,ચાની તપેલીમાંથી ઊઠતી ગરમ વરાળમાં સવારની તાઝગી સ્વરૂપે,ગરમાગરમ બટેટાપૌંઆ ના સરસ સ્વાદમાં,દફ્તરમાં કાળજીપૂર્વક ગોઠવેલી ચોપડીઓની વચ્ચે અને હોમવર્કના પાનાંઓના અક્ષરે-અક્ષરમાં એ એનો સ્પર્શ છે..રાતના બોરિંગ બગાસામાં અને ઊંડા પાણીની શાર્કના દાંત જેવી એકલતામાં પ્રતીક્ષા સ્વરૂપે છે એ..
જો છેલ્લું વાક્ય ” હું ક્યાંય નથી ?” ન હોત તો કદાચ નાયિકાની પોતાના અસ્તિત્વ વિશે ની શોધ અપૂર્ણ જ રહેત..
anil bhatt on July 2, 2012 at 9:44 pm said:
Pancham Shukla on July 7, 2012 at 6:21 pm said:
Beautiful poem. I think Gujarati language is in need of such poems.
nehal on July 8, 2012 at 9:14 pm said:
સુનીલ શાહ on September 3, 2012 at 6:30 pm said:
ગૃહિણીની મનોવ્યથાનું સુંદર શબ્દચિત્ર ઉપસાવી શક્યા છો વિવેકભાઈ. ખૂબ સરસ…
Proudly powered by WordPress