gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en ca en en es es en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en en en en en en en en hu en en en en gu gu en en en gu en en en gu en en en gu gu en gu en gu gu gu gu en en en gu en gu en gu gu en en en gu en en en gu en en en en en en en en gu en en en gu en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gu en en en gu en en en gu en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gu gu en en en gu en en lt en gu en gu en en en en en en en en en en en en en en en gu en en en pt en gu en gu en gu en en en en fr en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en en
ReadGujarati.com: અનુપમ લઘુકથાઓ – સંકલિત
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[1] સંતોષનું સ્મિત – હાર્દિક યાજ્ઞિક
[રીડગુજરાતીને આ લઘુકથા મોકલવા માટે હાર્દિકભાઈનો (નડિયાદ) ખૂબ ખૂબ આભાર. આપ તેમનો આ સરનામે hardikyagnik@rediffmail.com અથવા આ નંબર પર +91 9879588552 સંપર્ક કરી શકો છો.]
સ્ટ્રેચર પરથી ઊંચકીને પથારી પર સુવાડતા જ્યોતિ બોલી : ‘લ્યો, આ તમારો દીકરો આવી ગયો.’ રમણિકલાલના હૃદયમાં ઊંડે ઊંડે પડઘા પડવા લાગ્યા કે દીકરો આવી ગયો… માંડ માંડ આંખો ઉંચકવાનો નિરર્થક પ્રયત્ન પણ તે ઊડું ઊડું થતા ખોળિયાએ કરી જોયો. હાથ થોડા ઘણા ફરક્યાં. આવેલા દીકરાએ પણ હાથમાંની બેગ બાજુમાં મૂકીને બેઉ હાથ વડે ખૂબ જ હેતથી રમણિકલાલના હાથ પકડી લીધા.
જ્યોતિ સિસ્ટરે ડોકું ધીમેથી હલાવીને ‘હવે વધુ સમય નથી…’ નો મૌન સંદેશો દીકરા સુધી વગર શબ્દે પહોંચાડ્યો. રમણિકલાલના મોં પર આજે દસ દિવસે કંઈક નવો સંતોષ હતો. લગભગ બે કલાક સુધી આમ ને આમ દીકરા અને બાપ વચ્ચે એક પણ શબ્દ વગરની ઘણી બધી ચર્ચા થઈ. બંનેમાંથી કોઈ હાલ્યું નહીં. હવે રાતના અગિયાર થયા હતા. વોર્ડમાં છૂટાછવાયા ઉંહકારા અને ઉધરસ સિવાય શાંતિ હતી. ઘણા સમયથી પિતાનો હાથ પકડીને બેઠેલા દીકરાને જોઈને સિસ્ટરે દીકરાને બહાર બાંકડે જઈને આરામ કરવાની સલાહ આપી. દીકરાએ ફક્ત ડોકું ધુણાવ્યું અને ફરીથી એક હાથે પકડેલા પિતાના હાથને બીજા હાથે પ્રેમથી પંપાળતો રહ્યો.
લગભગ બે કલાક બાદ અચાનક જ એક નાનકડો પરંતુ કંઈક જુદો જ અવાજ સંભળાયો અને દીકરાના હાથમાં પકડેલ બાપનો હાથ નિર્જીવ બની ગયો. દીકરાએ નર્સને બોલાવી. બધાને આ સમય આવવાનો છે તેની જાણ હતી. કંપાઉન્ડરો યંત્રવત રીતે રમણિકલાલના અચેત શરીર પરથી ઑક્સિજન માસ્ક અને બીજા યંત્રો દૂર કરવા માંડ્યા. જ્યોતિ સિસ્ટરે માનવતા બતાવતા દીકરાના ખભે હાથ મૂકીને કહ્યું :
‘ઈશ્વર જે કરે છે તે ભલા માટે જ કરે છે. ઘણા વખતથી બિચારા એકલા એકલા રિબાતા હતા. ભગવાન એમના આત્માને શાંતિ આપે. આમ તો ઘણા સારા માણસ હતા….’
તે પાછળ ફરીને બોલ્યો : ‘હા, લાગ્યું જ કે કોઈ સારા માણસ હતા. પરંતુ તેઓ કોણ હતા ?
સિસ્ટર આશ્ચર્યમાં પડી ગયા અને બોલ્યાં : ‘અરે ! શું વાત કરો છો ? હોશમાં તો છો ને ? આ તમારા પિતા હતા.’
ખૂબ સ્વસ્થતાથી તેણે જવાબ આપ્યો : ‘ના, હું એમનો દીકરો નથી. મારા પિતાજી તો મારી ઘરે છે. હા, કદાચ હું આ કાકાના દીકરા જેવો થોડો દેખાતો હોઈશ. હું તો અહીં હોસ્પિટલના ઑપરેશન થિયેટરનું જનરેટર ઈમરજન્સીમાં ઠીક કરવા માટે રાત્રે આવ્યો હતો. હું કામ પતાવીને રિસેપ્શન પર આવ્યો અને મારું નામ કહ્યું તો આપ મને અહીં લઈ આવ્યા. પહેલાં તો મને લાગ્યું કે આપ મને ચેક અપાવવા માટે ડૉકટર સાહેબ પાસે લઈ જાઓ છો. પરંતુ તમે તો મારી ઓળખાણ આ કાકાના દીકરા તરીકે કરાવી ! ખબર નહીં કેમ, પરંતુ મને થયું કે મને જેટલી ચેકની જરૂર છે તે કરતાં આ કાકાને મારી વધારે જરૂર છે. ઉંમર અને માંદગીના સમન્વયે કદાચ એમણે મને પોતાનો દીકરો માની લીધો. તમે નહીં માનો સિસ્ટર, પણ છેલ્લા ચાર-પાંચ કલાકમાં મેં એમની સાથે કંઈ કેટલીયે વાતો મૌનથી કરી. ચાલો, કંઈ નહીં તો મરનાર વ્યક્તિના ચહેરા પર રમતા સંતોષના છેલ્લા સ્મિત બનવાનું સદભાગ્ય તો ઈશ્વરે મને આપ્યું. ડૉકટર સાહેબને કહેજો કે મારો ચેક ન બનાવે અને બની શકે તો તેમાંથી આ કાકાનું બિલ ભરી દે.’ આમ કહીને બે હાથ જોડીને રમણિકલાલના શબને પ્રણામ કરી તે યુવાન ચાલતો થયો.
એક અજબ આશ્ચર્ય સાથે જ્યોતિ સિસ્ટર એને રોકવા જાય ત્યાં તેની નજર રમણિકલાલના નિર્જીવ શરીર પર પડી. ત્યાં બધું જ મૃત્યુ પામેલું હતું. ફક્ત જીવંત હતું તો પેલું સંતોષનું સ્મિત…
[2] વારસાગત – દુર્ગેશ ઓઝા
[રીડગુજરાતીને આ લઘુકથા મોકલવા માટે દુર્ગેશભાઈનો ખૂબ ખૂબ આભાર. આપ તેમનો આ નંબર પર +91 9898164988 અથવા આ સરનામે durgeshart@yahoo.in સંપર્ક કરી શકો છો.]
ઘણા વર્ષોથી રામશંકરના કુટુંબનું અને એમની જમીનનું તન-મનથી જતન કરી રહેલા મગને ફળદ્રુપ ખેતર જોઈ રાજીપો વ્યક્ત કર્યો. ટાઢ, તડકો કે વરસાદ – કશુંય ગણકાર્યા વિના તેણે ફળ, શાકભાજી અને અનાજનો મબલખ પાક ઉપજાવી અઢળક કમાણી કરાવી આપી હતી. તેની આવી મહેનતનો બદલો વાળવાનો શુભવિચાર રામશંકરને આવતા એમણે જમીનનો એક ટુકડો કાઢી આપતાં કહ્યું’તું : ‘મગન, મારા હૃદયના એક ટુકડાને જમીનનો એક ટુકડો આપું છું. આમાં તારું ખેતર અને મકાન, બંને બનાવજે. આજથી આ જમીન તારી.’
પરંતુ કશું પાકું લખાણ થાય એ પહેલાં તો રામશંકરે દેહ છોડી દીધો હતો. અને બન્યું એવું કે મગનની જમીનમાં મબલખ પાક લહેરાયો ને રામશંકરના પુત્ર મોહનના ખેતરમાં પાક નિષ્ફળ ગયો ! સ્વજનોએ સલાહ આપી : ‘મોહન, જરા વહેવારુ બન. મગન પાસે માલિકીનું કોઈ લખાણ નથી. આંકડે મધ છે; ને એય માખો વગરનું… ચાલ અમારી સાથે….’
મોહન શેઠને મગન સહર્ષ આવકારી રહ્યો.
‘આવો આવો નાના શેઠ. તમારા પ્રતાપે અને રામશંકરકાકાની કૃપાએ આજે મારી જમીનમાં સોનાનો સૂરજ……’
‘આ જમીન તારી છે એનો કાયદેસરનો કોઈ આધાર પુરાવો છે તારી પાસે ?’
‘મારે મન તો રામશંકરકાકાનો બોલ એ જ એની સાબિતી, નાના શેઠ.’
‘એ ન ચાલે. આ જમીન તારી નથી. લે આ કાગળિયાં, ને કર સહી એટલે છેડો ફાટે.’
મોહનના આ શબ્દોથી મગનને જમીન હાથથી સરી જતી લાગી. દોસ્ત સમી જમીન જમીનદોસ્ત થતી લાગી. ધ્રુજતા હાથે સહી કરી મગન રડી પડ્યો અને સૌ અટ્ટહાસ્ય કરી રહ્યાં.
મોહન બોલી ઊઠ્યો : ‘હવે કામ પૂરું. હવે તારી પાસે કોઈ સાબિતી નહીં માંગે. મુરખ, આજથી આ જમીન કાયદેસરની તારી થઈ ગઈ. સાચવ તારો આ દસ્તાવેજ.’ સ્તબ્ધ સ્વજનો પ્રશ્નસૂચક નજર માંડી રહ્યાં એટલે મોહને ‘મોહ’ને હડસેલતાં કહ્યું, ‘હું રામશંકરનો દીકરો છું, સમજ્યા ?’
[3] નોકરી – રવજીભાઈ કાચા
‘મમ્મી…. મમ્મી……’ નિશાળેથી આવતાં જ અંકિતે બૂમ પાડી. આંગણામાં નોકરાણી રાધા ઊભી હતી. તેને નવાઈ લાગતાં બોલી :
‘અંકિતભાઈ, આજ કંઈ વધુ ખુશમાં લાગો છો ને ?’
અંકિતે મૂંગે મોંએ જેમ તેમ, ખાધું ન ખાધું ને ઊભો થઈ ગયો. સોફામાં બેસી વિચારે ચડી ગયો.
‘રાધા, એક પ્રશ્ન પૂછું ?’ અંકિતે રાધાને પૂછ્યું.
‘હા…હા… પૂછો.’ પ્રસન્ન થઈ રાધા બોલી.
‘પીન્કીને ફરી બીમાર પાડવી હોય તો શું કરવું પડે ?’
અંકિતનો પ્રશ્ન સાંભળી રાધાની આંખો ચાર થઈ ગઈ. તેને વિશ્વાસ નહોતો આવતો કે અંકિત પોતાની નાની બહેન વિશે આવું વિચારતો હશે.
‘એવું કેમ પૂછો છો અંકિતભાઈ ? પીન્કી તો હજી હમણાં ટાઈફૉઈડમાંથી ઊભી થઈ છે. આવો વિચાર તમને કેમ આવ્યો ? એ તમારી નાની ને પ્યારી બહેન છે.’
‘તું નહીં સમજી શકે, રાધા.’ કહી અંકિત પોતાના સ્ટડીરૂમમાં ચાલ્યો ગયો.
સાંજે અંકિતના પપ્પાને રાધાએ અંકિતે કરેલી વાત કહી. પપ્પાએ અંકિતને બોલાવી કંઈ પણ જાણ્યાજોયા સિવાય એક થપ્પડ લગાવી દીધી. એટલામાં મમ્મી આવી. મોં ચડાવી રડતા અંકિતને જોઈ મમ્મીએ માથે હાથ ફેરવી પૂછ્યું :
‘બેટા, શું થયું ? કેમ રડે છે ?’ જવાબ દીધા સિવાય અંકિતે મોં ફેરવી લીધું.
‘મેં એને માર્યું એટલે ભાઈ રડે છે.’ પપ્પાએ ગુસ્સામાં કહ્યું.
‘શા માટે તમે અંકિતને માર્યું ?’
‘જરા પૂછ તારા લાડકાને કે એ પિન્કી વિશે શું વિચારે છે ?’
‘શું થયું પિન્કી સાથે, બેટા ? તારું કંઈ એણે તોડી ફોડી નાંખ્યું ?’
‘એ શું બોલવાનો હતો ? એ રાધાને પિન્કીને હજી બીમાર પાડવાનો ઉપાય પૂછતો હતો.’ સાંભળતાંની સાથે જ મમ્મીએ પણ જોરદારની એક થપ્પડ ગાલ પર ચોડી દીધી. કાન પકડી બોલી, ‘તારી નાની અઢીત્રણ વરસની બહેન માટે આવું વિચારે છે ? એ તને ક્યાં આડી આવી ? મને તો તને બેટા કહેવામાં પણ શરમ આવે છે.’ કહેતી મમ્મી ગુસ્સામાં ઊભી થવા જાય છે ત્યાં અંકિત મમ્મીનો હાથ પકડી રડતાં રડતાં બોલ્યો :
‘મમ્મી, તું અને પપ્પા વિચારો છો એવું નથી. પિન્કી તો મારી લાડલી, વહાલી બહેન છે. હું એને ખૂબ પ્યાર કરું છું પણ મમ્મી…..’
‘તો પછી તારા મોઢામાંથી…..’
‘મમ્મી, પિન્કી પંદર દિવસ બીમાર હતી તો તું ઘેર રહેતી હતી. નિશાળેથી સીધો આવી તારા ખોળામાં બેસી કેવી બધી વાતો કરતો હતો. મારે નિશાળેથી આવી તારી સાથે વાતો કરવી હોય પણ તું તો…. ઘેર જ નથી હોતી. આજ મને ટેસ્ટમાં ગણિતમાં સોમાંથી સો માર્કસ મળ્યા તેની ખુશ ખબર તને આપવી હતી. પણ….’ મમ્મી અંકિતને છાતીએ ચાંપી ચોધાર આંસુએ રડી પડી. ધીરેથી કહ્યું : ‘બેટા, મારી ભૂલ થઈ ગઈ. કાલથી મારું નોકરીએ જવાનું બંધ.’
·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous શિક્ષા – યશવંત ઠક્કર
ના મળે ! – આબિદ ભટ્ટ Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
અંતિમ ઇચ્છા – સુમંત રાવલ
(‘નવચેતન’ સામયિકના એપ્રિલ, ૨૦૧૭ના અંકમાંથી સાભાર) સાઠ વર્ષે મા એકાએક બીમાર પડી. સાઠ વર્ષ સુધી ક્યારેય તાવ પણ આવ્યો નહોતો. તંદુરસ્ત હતી. ગામડાના લોકો કહે તેવી “કડેધડે” હતી. પણ સાઠમું બેઠું અને તબિયત લથડી. લોહી સુકાવા લાગ્યું. આંખોમાં તેજ ઘટવા લાગ્યું. કાને બહેરાશ આવવા લાગી. ટેમ્પરેચર સો ઉપર રહેવા લાગ્યું. નિષ્ણાત ડૉક્ટરો પાસે તેના શરીરના જુદા જુદા અનેક ટેસ્ટ લેવરાવ્યા, છતાં ... [વાંચો...]
સન્તુષઃ સતતં યોગી – કામિની મહેતા
ઊંઘતા પતિના માથા પર હળવેકથી વ્હાલ ભર્યો હાથ ફેરવી ઉમાબેન બહાર હૉલમાં આવ્યાં. ધીરેથી બેડરૂમનો દરવાજો બંધ કર્યો. બારીમાંથી કવીન્સ નેકલેસ ચમકતો હતો. ઘૂઘવતા દરિયા ફરતે ગોળાકાર વર્તુળમાં ગોઠવેલી લાઈટ જે પહેલાં વ્હાઈટ હતી અને હમણાં થોડાક વખતથી ગોલ્ડન થઈ ગઈ હતી. એક નજર તેમણે ઘરના રાચરચીલા પર નાંખી અને જૂના દિવસો જાણે ફરી તાજા થઈ ગયા. કેટલાંયે શમણાંઓ લઈ તે ... [વાંચો...]
એકવીસમું ટિફિન – રામ મોરી
(‘નવનીત સમર્પણ’ સામયિકના મે-૨૦૧૫ના અંકમાંથી સાભાર) “નીતુ..” મમ્મીના ઘાંટાએ મારી ચેટની મજા બગાડી નાખી. હું ડ્રોઈંગરૂમમાંથી સીધી રસોડામાં ગઈ. “મમ્મી પ્લીઝ, ડોન્ટ કોલ મી નીતુ… યુ નો વ્હોટ માય નેમ ઈઝ નિતલ. તને ભૂલવાની આદત છે, પણ એની સાબિતી વારંવાર આપવાની કોઈ જરૂર નથી. લાસ્ટટાઈમ જ્યારે મારી કોલેજફ્રેન્ડ આવી ત્યારે તારા નીતુ… નીતુ… ના બરાડાને લીધે આજે આખી કોલેજ મને આર.કે.ની મોમ ... [વાંચો...]
40 પ્રતિભાવો : અનુપમ લઘુકથાઓ – સંકલિત
December 2, 2011 at 8:00 am
all stories are very good
December 2, 2011 at 8:20 am
All stories are really nice..
December 2, 2011 at 8:51 am
Dr. Pravin Mehta says:
May 20, 2019 at 10:16 pm
યત્રણેય લઘુકથાઓ ગમી. જો ક્રમમાં ગોઠવવી હોય તો, જે‌ ક્રમમાં છે તે જ આપુ્
સંતોષનું સ્મિત એક ઉત્તમ દ્રષ્ટાંત પૂરું પાડે છે્‌તો વારસાગત માનવતાનું ઉદાહરણ છે. જ્યારે નોકરી આજની સમસ્યા પર પ્રકાશ પાડે છે્ આજની પરિસ્થિતિ માં નોકરી મજબુરી થી કરવી પડતી હોય છે. અને બાળક‌ હિજરાય છે
December 2, 2011 at 10:25 am
Hiral Vyas "Vasantiful" says:
December 2, 2011 at 12:39 pm
ત્રણે વાર્તાઓ ખુબ જ સુંદર. એક થી એક ચડે તેવી
December 2, 2011 at 12:45 pm
દોસ્ત સમી જમીન જમીનદોસ્ત થતી લાગી.—-
December 2, 2011 at 1:21 pm
ખુબ જ લાગણીસભર વાર્તાઓ
December 2, 2011 at 3:23 pm
ખુબજ સરસ બધી વાર્તાઓ, આભાર મૃગેશ ભાઈ રીડગુજરાતી પર સારી વાર્તા મૂકવા બદલ….
અશોક જાની 'આનંદ' says:
December 2, 2011 at 3:50 pm
ત્રણેય લઘુકથા ખુબ જ હ્રદયસ્પર્શી લાગી..કયાંક કલમના ચમકારા પણ વર્તાયા….( દોસ્ત સમી જમીન જમીનદોસ્ત થતી લાગી/મોહને ‘મોહ’ને હડસેલતાં કહ્યું )
December 2, 2011 at 4:36 pm
ખુબ સુંદર અને હ્રદયસ્પર્શી વાર્તાઓ.
December 2, 2011 at 8:22 pm
ખુબ જ સરસ આશયઘન કથાઓ! પહેલી તથા બીજી કથા વાંચીને આંખ ભીની થયા વગર ન રહે. હાર્દિકભાઈની કથા ખૂબ માર્મિક છે તેમજ દુર્ગેશભાઈની કથા પણ. લેખકોને અભિનંદન. તેમની વધુ કથાઓ મૂકવા તંત્રીને વિનંતી.
December 2, 2011 at 10:35 pm
very very touchy stories. Hard to decide which one is best.
December 3, 2011 at 12:35 am
વાહ્….લાગણી થી ભરપુર વાર્તાઓ…..
December 3, 2011 at 12:50 am
બહુ જ સુંદર અને હ્રદયસ્પર્શી અને લાગણીસભર વાર્તાઓ.
December 3, 2011 at 10:50 am
All the stories are very nice… First two stories are like the stories of my favorite writer O. Henry, whose stories have always surprising ends… 3rd story was a common story but Good.
December 3, 2011 at 1:00 pm
hardikbhai… very nice story
December 3, 2011 at 5:31 pm
badhi story khub saras chhe.
thanks for givng such a nice stories
December 3, 2011 at 5:35 pm
All are nice stories
December 3, 2011 at 10:22 pm
all the story are very good!!!
December 5, 2011 at 8:50 am
All stories are excellent. and Hardikbhai if you are From Dolphin than Get well soon 🙂
December 6, 2011 at 3:23 pm
December 7, 2011 at 7:17 pm
December 9, 2011 at 6:49 pm
December 12, 2011 at 4:37 pm
Really very nice story, life is a continuous learning.
December 15, 2011 at 1:25 am
Thank you Shri Hardik Yagnik for the wonderful story describing humanity. The title of the story is also very appropriate – goes well with the story.
Thank you Shri Durgesh Oza for writing and sharing a positive story describing the nobility existing in humanbeings. As mentioned in many comments, the words used in this story are also very unique and effective.
Thank you Shri Ravjibhai Kaacha for sharing this beautiful story for bringing awareness amongst Parents who are not giving what they should to their kids. I have read about this topic in many stories before, but enjoyed reading again. In a short conversation, you have made a good attempt to pass on the moral.
Once again, thank you all for writing and sharing these stories. Would definitely love to read more from each of you.
December 20, 2011 at 8:00 pm
thx readers for compliments.thx to shri mrugeshbhai shah who made this possible.regards durgesh b.oza porbandar
December 21, 2011 at 6:25 pm
All Stories are Very Good!!!
February 22, 2012 at 2:34 pm
All three stories r wonderful. Due to Read Gujarati..again started reading Gujarati.
P. P. MANKAD says:
March 16, 2012 at 3:57 pm
All the three ‘Laghukatha’ very good. Congrats to all the three writers of respect ‘laghukatha’s.
April 3, 2012 at 12:17 am
Kalidas V. Patel { Vagosana } says:
November 22, 2012 at 5:31 am
લાગણી સભર લઘુકથાઓ. ગમી.
કાલિદાસ વ. પટેલ { વાગોસણા }
December 8, 2012 at 3:29 pm
કોઈ શબ્દ નથિ બોલ્વા મા…. ખુબ્ કહેી નખ્યુ
July 12, 2013 at 6:11 pm
ત્રણે વાર્તા કસાયેલી કલમ થી લખાઈ છે.સરસ છે.
February 24, 2014 at 6:09 pm
I am very disappointed by last story. that is ” kal thi nokri e javanu band”. why we appreciate the steps which are taken against individual’s career. she was not going at any kitty party or any thing but she was working hard to survive in the world so that she can feed batter and give better life to the family. even my dadima also went to farm to grow corp and she used to left their children at home.situation is same. then why working woman crafted as criminal of the family.
June 28, 2016 at 1:27 pm
Very true. I was suppose to write this. Even i m also a working woman. And i know how difficult it is to balance. And every time it is not possible to say kalthi maru nokrie jawanu bandh!
June 25, 2018 at 11:24 am
All Story ar nice
August 23, 2018 at 9:39 am
લાગણી સભર લઘુકથાઓ. ગમી
May 13, 2019 at 8:17 am
June 11, 2019 at 6:05 pm
આમ તો ત્રણે વારતા સારી છે તેમાંય વારસાગત (૨)વારતા મને શ્રેષ્ઠ લાગી
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Like us on FB
Like us on FB
અમે પાકા ઉંદર (બાળવાર્તા) – શૈલેષ કાલરિયા
‘અન્નમ્ ધર્મમ્’ : આપણો આહાર – કેતકી મુન્શી
ખેલ – દેવ કેશવાલા
પ્રકૃતિના ખોળે વર્ષાના વધામણાં.. – હિતેશ રાઠોડ
રીડગુજરાતી : પંદરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
‘આલ્લે લે’ કાવ્યસંગ્રહમાંથી.. – રક્ષા શુક્લ
ઓડકાર.. – દિપિકા પરમાર
નવી શરૂઆત.. – કિરંગી દેસાઈ
(મૃગેશભાઈની પાંચમી પુણ્યતિથિએ..) ચર્ચા જ ચર્ચા (હાસ્યલેખ) – મૃગેશ શાહ
દર્દપુર (કથા કાશ્મીરની) – ક્ષમા કૌલ, અનુ. વંદના શાંંતુઈન્દુ
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
અમે પાકા ઉંદર (બાળવાર્તા) – શૈલેષ કાલરિયા
‘અન્નમ્ ધર્મમ્’ : આપણો આહાર – કેતકી મુન્શી
ખેલ – દેવ કેશવાલા
પ્રકૃતિના ખોળે વર્ષાના વધામણાં.. – હિતેશ રાઠોડ
રીડગુજરાતી : પંદરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
ત્રિકમલાલ – ડૉ. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક
આમ્રપાલી – પ્રકાશ પંડ્યા, હર્ષદ દવે (પ્રકરણ ૧૫)
માઉન્ટ આબુનું અનોખું પર્વતારોહણ મ્યુઝિયમ – જિજ્ઞેશ ઠાકર
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.