en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu ca es es en ne en en gu gu gu gu gu gu gu gu ca es es en ne en en zh en gu gu gu gu en gu gu gu gu en en en gu gu ca es es en ne en en gu gu gu gu gu gu ca es es en ne en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu ca es es en ne en en gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu ca es es en ne en en gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu ca es es en ne en en gu gu gu gu gu gu gu ca es es en ne en en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu ca es es en ne en en gu gu gu gu gu gu gu gu en ca es es en ne en en en en en gu gu zh gu gu gu gu gu gu gu en fr gu en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en pms pt en en it en en en en en en en en en pt en az gu fr en en en en en de de en en gu gu gu gu gu en en en en
kesuda – a gujarati blog by kokila & meenal
‘યસ સર્ર’ નરેશ બોલ્યો. હમેશ કરતા પણ બમણા ઉત્સાહથી અને ઊભો થઈ ને એ બોલ્યો, ‘યસ સરર..’ મારું ધ્યાન ખેંચવા માટેની એની હરકત બહુ સ્પષ્ટ જણાઈ આવી.
‘કેમ નરેશ.. આજે તો કંઈ બહુ ઉત્સાહ માં ? શું વાત છે ?’ મેં પૂછ્યું એટલે એ ફરી ઊભો થયો. મેં ધ્યાનથી જોયું તો તેણે આજે પહેલી જ વાર યુનિફોર્મ પહેર્યો હતો, નવો યુનિફોર્મ.
‘અરે વાહ, યુનિફોર્મ આવી ગયો ? બહુ સરસ ભાઈ.’ મેં શાબાશી આપી. પણ એ બેઠો નહિ, મારી પાસે આવ્યો. ‘સાયબ, ડ્રેસમાં મારો ફોટો..’
‘અરે હા, ચાલ નવા યુનિફોર્મમાં તારો ફોટો તો લેવાનો જ હોય ને.’ કહી મેં એનો ફોટો પાડ્યો અને ટેબ્લેટના રજીસ્ટરમાં એના પ્રોફાઈલમા સેટ કર્યો ત્યારે તેનો જૂનો ફોટો અને જૂની યાદોના એનીમેશન આપોઆપ આંખ સામે ‘પ્લે’ થવા લાગ્યા.
મારા વર્ગમાં નરેશ એક માત્ર એવો વિદ્યાર્થી હતો જેણે ક્યારેય યુનિફોર્મ પહેર્યો જ નહોતો. વરસે દહાડે બે જોડી યુનિફોર્મ માટે શિષ્યવૃત્તિના પૈસા દરેકને આપવામાં આવતા. એટલે ગરીબ મા-બાપ પણ પોતાના બાળકને યુનિફોર્મ અપાવી શકે. નરેશને પણ એ પૈસા મળતા.
હું દર વરસે નરેશના પપ્પાને બોલાવીને રૂબરૂ જ પૈસા આપતો અને ખાસ સૂચના આપતો કે આ વરસે આ પૈસામાંથી યુનિફોર્મ લેવાનો ભૂલશો નહિ. તેના પપ્પા સંમતિમાં માથું હલાવી પૈસા લઈ જાય, પણ યુનિફોર્મ અપાવે નહિ. નરેશને પૂછીએ તો એ કહે કે મને ખબર નથી, મારા પપ્પા ડ્રેસ અપાવે તો પહેરું ને. એના પપ્પાને પૂછું તો એ પણ વાત ઉડાવી દે, ‘ શું સાયેબ તમે પણ..? ડ્રેસ ન પેરે તો છોકરો ભણશે જ નહિ? નો ભણે તોયે હું? અમારે તો મજૂરી જ કરવાની હોય ને!’
એકવાર તેના મમ્મી આવ્યા ત્યારે એણે ચોખવટ કરી, ‘શું કહુ સાહેબ? આનો બાપ કમાતો ધમાતો કાંય નથી, ને રાત પડે પીવા જોવે. દારૂની લતે ચડી ગ્યો છે. તમે જે પૈસા આપો છો એ બધાયે એમા જ ઉડાડી દેય છે, કઈ કહીયે તો આપણને ય ધોલધપાટ કરે, આ નરિયાને ય મારે, હાથ ઉપાડી લે, શું કરવું?’
પરિસ્થિતિ સમજવામાં મને વાર ન લાગી. મેં એમને કહ્યું, ‘જો પૈસા તમને જ મળે એવું કરીએ તો ? તમે નરેશને ડ્રેસ અપાવી શકશો ને?’
‘હા, હા સાહેબ. એવું કરી દ્યો તો બધું હું માથે લઈ લઉં.’ નરેશના મમ્મી ખુશ થતા બોલ્યા.
મેં કહ્યું, ‘જુઓ, આ વરસથી શિષ્યવૃત્તિના પૈસા રોકડા મળવાના નથી. તમે નરેશનું બૅન્કમાં ખાતું ખોલાવો. અને એની સાથે તમારું નામ પણ ખાતામાં રાખવાનું. પૈસા માત્ર તમારી સહીથી જ મળી શકશે.’
મેં એમને બૅન્કમાં ખાતુ ખોલવા માટેની જરુરી વિધિ માટે મદદ કરી ખાતુ ખોલાવી આપ્યુ. આ વરસના પૈસા તેના ખાતામાં જમા થયા એટલે એમને નરેશ સાથે સમાચાર મોકલાવી દીધા હતા.
પછી તો હું પણ ભૂલી ગયો હતો, પણ આજે નરેશે નવો યુનિફોર્મ બતાવ્યો એટલે બધું તાજું થયું. ફોટો પડાવ્યા પછી પાછો કહે, ‘સાયબ, થોડા રૂપિયા વધ્યા છે, એ પાછા આપવાના છે કે મારે જ રાખવાના?’
એની નિખાલસતા સ્પર્શી જાય એવી, મેં કહ્યું, ‘ભાઈ એ વધેલા પૈસાની તારે નોટબૂક લેવાની અને તારે જ વાપરવાના છે. પાછું કંઈ આપવાનું નથી.’ એ ખુશ થઈ ગયો ને પોતાની જગ્યાએ ધીમી ચાલે પહોંચ્યો.
યુનિફોર્મમાં એને જે ગર્વનો અહેસાસ થઈ રહ્યો હતો તે એના ચહેરા પર સાફ દેખાઈ રહ્યો હતો. નરેશનો ઉત્સાહ બેવડાયેલો જોઈ મેં એના પ્રોફાઈલમાં એક વાત નોંધી કે પરિસ્થિતિ સમજીને વાલીને સહયોગ આપીયે તો એટલા જ ઉત્સાહથી વાલી પણ સપોર્ટ કરતા જ હોય છે. ઘરમાં કોઈ એક વ્યક્તિ તો એવી સમજદાર મળી જ આવે જે આપણી વાત સમજે. અને બાળકનું શું? બાળકને તો આખરે ભણવું જ હોય છે ને!
આની સિરિઝ કેનેડાનાં ગુજારાત ટાઇમ્સમાં શરુ થઇ છે.
લેખક: અજય ઓઝા, ભાવનગર ગદ્યસભા
Posted on October 30, 2018October 7, 2018 by kokila ravalPosted in short storyTagged લઘુકથા. Leave a comment
સરલા હોસ્ટેલમાં રહી ભણતી હતી ત્યારે પોતાના પ્રોફેસર કામીનીબેન સાથે ઘણી નીકટ હતી. કામિનીબેન તેના ગામના ઓળખીતા અને સબંધી હતા અને તેનુ ધ્યાન પણ રાખતાં…
એક દિવસ સરલાએ કામિનીબેનને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડતા જોયા. તેને એમ કે તેના બાપુજી હજી ગઈ કાલે ગુજરી ગયાના સમાચાર કોલેજમાં પ્રસર્યા છે તો પછી આજે રજા ઉપર હોવા જોઈએ. અહીં બેસીને કેમ રડે છે? સરલા તેની પાસે જઈ હાથ પકડી બેઠી. શું બોલવું તે સુજ નપડી. પોતાની માં પણ થોડાં વખત પહેલા ગુજરી ગયેલી. બંને સમદુ:ખિયા હતાં.
થોડી વારે સરલા કાંઈ પૂછે તે પહેલા કામિનીબેને દીલ ખોલી પોતાની જિંદગીની વાર્તા કહી સંભળાવી. “હું દસેક વર્ષની હતી ત્યારે મા ગુજરી ગઈ. મારાથી બે નાના ભાઈ અને એક બેન હતી. મારા માથે માની જવાબદારી આવી. મારા બાપુજીએ મને મદદમાં લઈ ઘરકામ, રસોઈ વગેરે શીખડાવ્યું. મેં બધી જવાબદારી સાથે મારૂં ભણવાનુ ચાલુ રાખ્યું. મારી લગ્નની ઉમર થઈ.
બાપુજીએ મુરતિયા બતાવવાનો આગ્રહ કર્યો. મેં નક્કી કર્યું કે મારે લગ્ન નથી કરવા. એક પછી એક ભાઈ બહેનને ભણાવી લગ્ન પણ કરાવી આપ્યા. એક ભાઈ જુદો રહેવા ગયો. ભાભી સુવાવડમાં જ ગુજરી ગયા. દીકરો બચી ગયો. તેની જવાબદારી પણ મારી ઉપર આવી. આમ જવાબદારી ઉપર જવાબદારી આવતી ગઈ.
મારી લગ્ન કરવાની ઉમર વીતિ ગઈ હતી. એકવાર બીજા એક વીધુર પ્રોફેસરે મારામાં રસ લીધો. તેની સાથે લગ્નગ્રંથી થી જોડાવા પૂછ્યું. મેં આવેલી તકને જતી કરી. કારણકે બાપુજીની હવે ઉમર થઈ હતી તેને હવે મારી ખાસ જરૂર હતી. ઘરમાં ભાભી હતી તેણે ચોખ્ખુ કહી દીધું કે એ પળોજણ એમનાથી નહીં થાય. બાપુજીની થોડાં વર્ષ સેવા ચાલી. તેનો મને બહુજ સંતોષ છે. તે દરમિયાન બીજા ભાઈના બાબાનો ઉછેર પણ થઈ ગયો. હું આ મારૂં કુટુંબ અને આ મારૂં ઘર સમજીને રહેતી હતી. પણ જેવા મારાં બાપુજી ગુજરી ગયા એટલે મારા ભાઈએ મને બોલાવી કહ્યું, તું હવે તારી સગવડતા કરી લે. હજી બાપુજીને ઘરમાંથી કાઢ્યા પણ ન હતાં. મને બહુ આઘાત લાગ્યો છે.”
કામિનીબેને ઓચિંતા સરલાનુ બાવડુ ઝાલ્યુ અને કહ્યું, “મને વચન આપ તું મારી જેવું નહીં કરે અને તારી જિંદગી નહીં રોળી નાખે, તું પણ તારા ઘરમાં સૌથી મોટી છો.”
Posted on October 30, 2018October 7, 2018 by kokila ravalPosted in short storyTagged લઘુકથા. Leave a comment
photo credit: Kokila Raval, June 2018, Seaside Park NJ
સંધ્યા દુલ્હન જેમ ઊતરતી,
જલમાં સોનું ઝળહળ થાતું,
બોલી બોલ્યા, રહેવાયું ના,
કહેવાનું પણ કહેવાયું ના;
કવિ: વિરાફ કાપડિયા, પુસ્તક: અમેરિકાવાસી કેટલાક ગુજરાતી સર્જકો
સંપાદક: મધુસૂદન કાપડિયા, પ્રકાશિત: ગુજરાત સાહિત્ય અકાદમી
Posted on October 30, 2018October 7, 2018 by kokila ravalPosted in poemTagged કવિતા. Leave a comment
ફિલાડેલફિયાના સમાચાર – ગુ્ર્જરી ડાયજેસટનાં કિશોર દેસાઇ
માનનિય કિશોરભાઈ દેસાઈ જે અહીં ગુ્ર્જરી ડાયજેસટ ૧૯૮૮ થી ચલાવે છે. તેમનો ૮૦મો surprise જન્મદિવસ ઉજવાયો. તેમને ત્રણ દીકરીઓ છે. બધી તૈયારી તેઓએ કરી હતી. નાસ્તો અને ભોજન અતી ઉત્તમ હતાં. પહેલા જમવા જેટલો નાસ્તો હતો.
ત્યાર પછી એકાદ કલાક માટે સૌએ અભિનંદન આપ્યાં. કુટુંબીઓ પહેલા બોલ્યા. દીકરીઓ અને પૌત્ર પૌત્રીઓએ ઘણી મજાક કરાવી. ભારતથી તેમના ભત્રીજા જોગાનુ જોગ હમણાં અહી આવ્યા છે. તેમણે બાપ દાદાથી ચાલ્યા આવતા ઘનીષ્ઠ સંબધોની વાતો કરી. તેમની પાસે ઘણી નવી વાતો જાણવા મળી. મોટા ભાગના લોકોને ખબર નહોતી કે કિશોરભાઈ અને હંસાબેનના પ્રેમ લગ્ન છે. બીજી વાત એ જાણવા મળી કે ભારતના સગા સંબધી તેમને સુશીલ તરીકે ઓળખે છે.
ટુંકમા તેમના સ્વભાવના સૌએ એકી સાદે ખૂબજ વખાણ કર્યાં. જે એકદમ તેના સુશીલ નામને શોભાવે છે.
૩૧ વર્ષથી શિષ્ટ અને સંસ્કારી સાહિત્યનું ત્રૈમાસિક ‘ગુર્જરી ‘ નામે ડાઈજેષ્ટ નુ સંપાદન કરે છે. ગુજરાતી ભાષાનું અહીંનુ આ પ્રથમ મેગેઝિન છે.
લેખક: કોકિલા રાવળ, ફિલાડેલ્ફીયા
Posted on October 15, 2018October 7, 2018 by kokila ravalPosted in remarkable personTagged પરિચય. Leave a comment
જા, મેં પણ મીઠું છોડ્યું
બાની તબિયત ખૂબ કથળી હતી. માંડ બચ્યાં હતાં. રોગે ફરી ઊથલો માર્યો. બીજા ઉપચારો કામ ન આવ્યા, એટલે બાપુજીએ પોતાના નિસર્ગોપચારની વાત મૂકી. મીઠું અને કઠોળ છોડવા બાને વીનવ્યાં, ટેકામાં જાણકારોના લખાણો વંચાવ્યાં, સમજાવ્યાં; પણ બા માને નહીં.
બાથી કહેવાઈ ગયું, “કઠોળ અને મીઠું છોડવાનું તો તમને કોઈ કહે તો તમે પણ ન છોડો.”
સાંભળીને બાપુને દુ:ખ થયું. પણ મારો પ્રેમ ઠાલવવાનો આ પ્રસંગ છે, એમ સમજાતાં હર્ષ પણ થયો. બોલ્યા: “જા,મેં તો એક વર્ષને સારુ કઠોળ અને મીઠું બંને છોડ્યાં. તું છોડે કે ન છોડે એ નોખી વાત છે.”
બાને ભારે પશ્ચાત્તાપ થયો. તે બોલી ઊઠ્યાં: “મને માફ કરો. તમારો સ્વભાવ જાણતાં છતાં કહેતાં કહેવાઈ ગયું. હવે હું તો કઠોળ ને મીઠું નહીં ખાઉં. પણ તમે તો તમારું વેણ પાછું ખેંચી લો! આ તો મને બહુ સજા કહેવાય.”
બાપુ: “તું કઠોળ-મીઠું છોડશે તો બહુજ સારું. મારી ખાતરી છે કે તેથી તને ફાયદો જ થશે. પણ લેવાયેલી પ્રતિજ્ઞા મારાથી ફેરવાય નહીં. મને તો લાભ જ થવાનો. ને તે બે વસ્તુઓ છોડવાનો જે નિશ્ચય તેં કર્યો છે તેમાં કાયમ રહેવામાં તને મદદ મળશે.”
બા: “તમે તો બહુ હઠીલા છો. કોઈનું કહ્યું માનવું જ નહી.”
બા ખોબો આંસુ ઢાળી શાંત રહ્યાં. પણ પતિ-પત્ની વચ્ચેના આ પ્રસંગમાંથી બાપુને સત્યાગ્રહની ચાવી મળી. પ્રેમ દ્વારા કરેલા ત્યાગથી સામાના હૃદય સુધી પહોંચવું અને એના જીવનમાં કલ્યાણક પરિવર્તન સાધવામાં મદદરૂપ થવું, એ સત્યાગ્રહનો કીમિયો છે. તેથીસ્તો બાપુ આ પ્રસંગ વિશે કહે છે: “તેને મારી જિંદગીનાં મીઠાં સ્મરણોમાંનું એક માનું છું.”
લેખક: ઉમાશંકર જોશી ( મારા ગાંધીબાપુ )
સંપાદક: મહેન્દ્ર મેઘાણી ( લોકમિલાપ ટ્રસ્ટ )
Posted on October 15, 2018October 7, 2018 by kokila ravalPosted in remarkable personTagged પરિચય. Leave a comment
ક્યાં છોડી શકાયું છે ?
અહીંયા આટલું રોકાયા છતાં
ક્યાં વસી શકાયું છે !
અમેરિકાવાસી કેટલાક ગુજરાતી સર્જકો, સંપાદક: મધુસૂદન કાપડિયા
પ્રકાશિત: ગુજરાત સાહિત્ય અકાદમી
Posted on October 15, 2018October 7, 2018 by kokila ravalPosted in poemTagged કવિતા. Leave a comment
કોઈ બોલ્યું નહિ, એટલે મેં એના નામની જ મોટેથી બૂમ પાડી, ‘આય્યતી..!’
બીજા બાળકોએ પણ પડઘો પાડતા હોય એમ ‘આયતી..આયતી’ ચાલુ કર્યું. એટલે બહેનપણીઓ સાથે વાતોમાં મશગુલ આરતીને હોશ આવ્યા. બધા હસવા લાગ્યા.
‘યસ્સ સય્ય..’ ગભરાઈને એ તરત જ બોલી ગઈ. ગભરાવું એની કાયમી તાસીર હતી. એ સતત વિના કારણે આમ જ ગભરાતી રહે.
‘અરે આયતી, ગભરાય છે શું કામ? તને જોઈને તો હું ગભરાઈ જાઉં છું.’ મેં કહ્યું.
એ ‘ર’ ને બદલે ‘ય’ બોલતી. શિક્ષક તરીકેની મારી અનેક મર્યાદાઓમાંની આ પણ એક હતી કે હું એને ‘ર’ નો સાચો ઉચ્ચાર શીખવી નહોતો શક્યો. ઊલટું હું જ એને આરતીને બદલે ‘આય્યતી’ કહેતો થઈ ગયેલો!
પ્રોફાઈલમાં પણ એનો ચહેરો તો ગભરાયેલો જ દેખાઈ આવે. અને એનો એ ગભરાયેલો ચહેરો જોઈ મને એ દિવસની ઘટના યાદ આવ્યા વિના રહે નહિ.
watercolor: Kishor Raval c 2008
એ દિવસે શનિવારની પ્રાર્થના-સભા અને સાંસ્કૃતિક કાર્યક્રમ મેદાનમાં ચાલતો હતો. એ સમયે મને કશુંક કામ યાદ આવતા હું મારા ક્લાસરૂમમાં આવ્યો. મને અચાનક ક્લાસરૂમમાં આવતો જોઈને ત્યાં સંતાઈને બેસી રહેલી મારા ક્લાસની કેટલીક છોકરીઓ હું ખિજાઉં એ પહેલા જ દોડીને પ્રાર્થનામાં ચાલી ગઈ. હું રૂમમાં મારું કામ કરવા બેઠો.
થોડી મિનિટો થઈ હશે ત્યાં પેલી છોકરીઓ ફરી પાછી રૂમમાં આવી. મને કહે, ‘સાહેબ તમારે પ્રાર્થનામાં નથી આવવું?’
‘કેમ? કેમ પૂછવું પડ્યું?’ મેં કહ્યું. એ છોકરીઓ પણ ગભરાયેલી હતી. હું રૂમમાં જ બેસીશ એવું લાગતા એ લોકોની ધીરજ ખૂટી ગઈ ને એમાની એકે દોડીને જાજમ મૂકવાના મોટા કબાટનું બારણું ખોલી નાખ્યું.
મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે કબાટમાંથી આરતી બહાર આવી!
‘આરતી ?’ મારી રાડ ફાટી ગઈ. ‘તું કબાટમાં શું કરતી’તી?’
અચાનક મને આખીયે ઘટનાની ગંભીરતા સમજાવા લાગી ને મારું હૃદય ધબકારા ચૂકવા માંડ્યુ. પેલી છોકરીઓ તરફ ગુસ્સે થઈ બોલ્યો, ‘તમે લોકોએ આરતીને કબાટમાં પૂરી દીધી? આટલો વખત એ અંદર રહી શી રીતે? તમને કંઈ વિચાર ન આવ્યો કે આ છોકરી અંદર ગૂંગળાઈ મરશે તો?’
બધી છોકરીઓ ધૄજવા લાગી. ગભરાયેલી આરતી વચ્ચે બોલી, ‘સય..સય… મેં જ એને કીધું’તું.’
‘શું? તેં જ એને કીધું’તું કે તને પૂરી દે? આ કબાટમાં? શું કામ?’
‘સય, તમને આવતા જોયા ને એટલે મને બીક લાગી, તો મેં કીધું કે મને કબાટમાં પૂયી દ્યો, સય જાશે એટલે હુંય નિકળી જાઈશ. પણ તમે તો ગયા જ નહિ… એટલે..’
હવે એના બદલે ગભરાવાનો વારો મારો હતો. પરસેવો વળી ગયો. જો આ છોકરી વધુ સમય કબાટમાં રહી હોત તો એનું ને એના લીધે મારું શું થયું હોત એની કલ્પના મને કંપાવી ગઈ. જોકે એ ધારે તો અંદરથી અવાજ કરીને કે પાટુ મારીને કદાચ સરકારી કબાટ ખોલી શકે ખરી પણ અત્યંત ગભરાવાની એની આદત એને એવું કરતા રોકી રાખે એ વાત પણ એટલી જ સાચી હતી. એ દિવસથી મેં જાજમ માટેના કબાટને હંમેશ માટે તાળુ મારી દીધું ને એનો ઉપયોગ કરવાનું બંધ કરાવ્યું.
જો કે હિંમત હાર્યા વગર પ્રયત્નો હજી ય ચાલુ જ છે, આરતીની ગભરાહટને દૂર હટાવવાના અને તેને ‘ર’ નો સાચો ઉચ્ચાર શિખવવાના.. ક્યારેક તો સફળતા મળશે જ..
આની સિરિઝ કેનેડાનાં ગુજારાત ટાઇમ્સમાં શરુ થઇ છે.
લેખક: અજય ઓઝા, ભાવનગર ગદ્યસભા
Posted on September 30, 2018September 23, 2018 by kokila ravalPosted in short storyTagged લઘુકથા. Leave a comment
‘અમે ભાનવગરના ભાગ ૧’ ની બીજી આવૃતિ
૨૦૦૫ માં કિશોરે પોતાની ટૂંકી વાર્તાઓનો સંગ્રહ એક પુસ્તક રૂપે તૈયાર કર્યો — અને ’અમે ભાનવગરનાં’ અમદાવાદમાં છપાવી. પોતાના હાથે સાહિત્ય મિત્રોમાં વહેંચી. અઢીસો કોપી છપાવેલી. આજે ૧૩ વર્ષ પછી પણ તેની માગણી અવાર – નવાર આવે છે. એટલે અમે બીજી આવૃતિ છપાવવાનો વિચાર કર્યો.
૨૦૧૪ માં અમે કિશોરની બાકીની વાર્તાઓ જે કમ્પયુટરમાં પડેલી તે ‘અમે ભાનવગરના – ભાગ ૨’ તરીકે અમેરિકામાં છપાવી. આ પુસ્તકની ૧૦૦ કોપી જ છપાવેલી, જે બધી ખલાસ થઈ ગઈ છે. ભવિષ્યમાં ફરી છપાવવાનો વિચાર છે.
સહર્ષ જણાવવાનુ કે નવા ઓપ સાથે ‘અમે ભાનવગરના – ભાગ ૧’ની બીજી આવૃતિ પ્રકાશિત ઓગસ્ટ ૨૦૧૮ માં કરવામાં આવી છે.
બન્ને પુસ્તકો ‘અમે ભાનવગરના ભાગ ૧ અને ૨’ ના રંગીન ચિત્રો કિશોરના પોતાના છે, અને અમેરિકામાં છપાવ્યાં છે.
લેખક: સ્વ. કિશોર રાવળ, પૃષ્ટસંખ્યા: ૧૨ + ૧૮૨, કિંમત: $15
સંપાદક: કોકિલા રાવળ, kokila.raval22@gmail.com
Posted on September 30, 2018September 23, 2018 by kokila ravalPosted in postTagged અમે ભાનવગરનાં. Leave a comment
પાણી ગાંડુતૂર ચો તરફ,
એ જ નદી થઈ ક્રૂર ચોતરફ.
માણસ, વૃક્ષો તરણાં જેવાં,
ઘર ઊભાં મજબૂર ચોતરફ.
આભ સમાણાં ખાય લથડિયાં,
કશું ન સૂઝે, સઘળું બૂઝે,
નજર પડે જ્યાં દૂર ચોતરફ.
સપનું સાચું પડ્યું નદીનું,
દરિયા જેવું શૂર ચોતરફ.
ગઝલકાર: હર્ષ બ્રહ્મ ભટ્ટ ( ખુદને ય ક્યાં મળ્યો છું? )
Posted on September 30, 2018September 23, 2018 by kokila ravalPosted in poemTagged ઘઝલ. Leave a comment
પુસ્તક પરિચય – The Rent Collector by Camron Wright
આ વાર્તા કંબોડિયાના એક મ્યુનીસીપાલીટીના ડંપસ્ટરની છે. ધણાં કુટંબોની તેમાંથી રોજી નીકળતી હતી. એક યુગલ ત્યાં રોજ ડબા- બાટલી અને પસ્તી વીણવા આવતું હતું. તેમાંથી તેનું ગુજરાન ચાલતું. તેને એક માંદલું બાળક પણ હતું. તેનો દવાનો ખરચો પણ અવાર નવાર થઈ જતો.
નજીકના વસાહતમાં તેઓ રહેતા હતાં. ઘરને ત્રણ દિવાલ હતી. ચોથી દિવાલને તાપડા થી ઢાંકતાં. તે દરવાજા તરીકે પણ કામ આપતું. આમ તાળા વગરનુ ઘર કાયમ માટે ઉઘાડું રહેતું. બધાં પાડોશીઓ એકબીજાનુ ધ્યાન રાખતાં. અને જરૂર પડે એકબીજાને મદદ પણ કરતાં.
ભાડાનો તકાડો કરવા દર મહિને એક બાઈ આવતી. એકવાર તે આ લોકોને ઘેર આવી ચડી ત્યારે તેણે જોયું કે મા દીકરાને સુવરાવતી હતી અને ડંપસ્ટરમાંથી મળેલી રંગીન ચિત્રોમાંથી વાર્તા ઘડીને કહેતી હતી. કારણકે તેને વાંચતાં આવડતું નહોતું. પેલી માએ બાઈને પૂછ્યું કે મને ઈંગ્લીશ શીખવશો ? તેનો આટલાે ઉત્સાહ જોઈને તેણે ટાઈમ અને હોમ વર્કની શરત નક્કી કરી. થોડા વખતમાં તો તે વાંચતા લખતા શીખી ગઈ. તેની વાંચવાની ભુખ વધતી ગઈ. પેલી બાઈ તેને પુસ્તકો લાવી આપતી અને બંને વચ્ચે ચર્ચા ચાલતી. આમ બંને વચ્ચે માયા બંધાણી. ઘણી વાર તેની પાસે થી ભાડું પણ ન લેતી.
બાઈને કેંસર થાય છે. તેના છેલ્લા દિવસોમાં તે પોતાને ગામ જઈને મરવાનું નક્કી કરે છે. પાછળ વીલ મૂકીને જાય છે. બધી મીલ્કત આ પતિ પત્નીને મળે છે.
આ નવલ કથા ધીરજ,આશા અને માનવતાનો સંદેશો આપે છે.
ખાસ તો ધીરે ધીરે તેને અક્ષર જ્ઞાન કેવી રીતે આપે છે અને દેશી ઉપચારથી તેના બાળકને કેવી રીતે સાજો કરે છે. આ પુસ્તકમાં કંબોડિયાનો ઈતિહાસ પણ વણી લેવાયો છે.
લેખક: કોકિલા રાવળ, ફિલાડેલ્ફિયા
Read about the documentary film, River of Victory, that inspired the book
Posted on September 30, 2018September 23, 2018 by kokila ravalPosted in book reviewTagged પુસ્તક પરિચય. Leave a comment
ફિલાડેલફિયાના સમાચાર – ગુ્ર્જરી ડાયજેસટનાં કિશોર દેસાઇ
જા, મેં પણ મીઠું છોડ્યું
‘અમે ભાનવગરના ભાગ ૧’ ની બીજી આવૃતિ
પુસ્તક પરિચય – The Rent Collector by Camron Wright
Follow Blog via Email
Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.
Join 98 other followers
arts & crafts book review essay haiku health joke letter news from Philadelphia poem post quotes recipe remarkable person short story translation travel Uncategorized your bouquets
arts & crafts (6)
news from Philadelphia (7)
Fathers Day Father Valles અનુવાદ અમારા બાપુ અમે ભાનવગરનાં કણિકા કલા અને કાલીગરી કવિતા કહેવતો કિશોર ગઝલ ગરબા ઘઝલ તમારા ફુલ નરસિંહ મહેતા નિબંધ પત્ર પરિચય પુસ્તક પરિચય પ્રવાસ ફિલાડેલ્ફિયાનાં સમાચાર મામીનાં છબરડાં મેઘાણી ર.મ.રા. રમરા લઘુકથા વાનગી વાર્તા શબરીનાં બોર શ્રધ્ધાંજલિ શ્રધ્ધાંજલી સંપાદિત સુવાક્ય હાયકુ હાસ્ય
Kesuda – the web magazine
Dipal Adtani on કોળિયાકનો પ્રવાસ – કોળિય…
સુરેશ on રોલ નંબર બે..
meenal on પુસ્તક પરિચય: The Girl on a…
meenal on પુસ્તક પરિચય – A Man Cal…