gu gu gu en en en gu en en gu en gu el gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu ko gu gu gu el gu en gu en gu gu gu en gu gu gu en gu gu gu en gu en gu gu ko gu en en gu gu gu gu gu gu gu en en en gu gu ko gu gu en gu gu gu gu gu en gu en gu gu ko gu gu en gu en gu en gu en gu gu ko gu gu gu en gu gu en pt en gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu war en en en gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu en en en
હું શું કરું ? | શબ્દો છે શ્વાસ મારા
એક નવી રચના, મહિનાના દર પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે…
(દીકરો મારો લાડકવાયો…       ….દિરાંગ, અરુણાચલ પ્રદેશ. ૦૭-૧૧-૨૦૧૦)
બહારગામ ફોઈને ત્યાં રહેવા ગયો.
એ અમારાથી આમ સાવ જ છૂટો થયો.
એના વિના જાણે સૂરજ ઊગતો જ નથી
ને ઊગે તો પછી કદી આથમતો જ નથી…
ફોન કરીને એના ખબર-અંતર પૂછી લે-
ફોઈને હેરાન કરે છે ?
ક્યાં ક્યાં ફરવા ગયા હતા ?
શું ખાધું ? ફોઈએ શું અપાવ્યું ?
મારા મોબાઇલ પર ફોન કરે
પણ ‘મમ્મીને આપો’ એટલું કહેવા પૂરતું જ.
ખુલ્લું રડી પણ પડે…
(ગુફ્તગુ…                         ….દિરાંગ, અરુણાચલ પ્રદેશ. ૦૭-૧૧-૨૦૧૦)
This entry was posted in અછાંદસ by વિવેક. Bookmark the permalink.
26 thoughts on “હું શું કરું ?”
Kirtikant Purohit on January 22, 2011 at 12:13 pm said:
મારા મોબાઇલ પર ફોન કરે
પણ ‘મમ્મીને આપો’ એટલું કહેવા પૂરતું જ.
તમે શુઁ, કોઇપણ પપ્પા શુઁ કરે?
Hemang on January 22, 2011 at 12:20 pm said:
કોઇપણ પપ્પા શુઁ કરે?
Kaushik Nakum on January 22, 2011 at 2:01 pm said:
સર તમે તો જુની યાદો તાજી કરાવી દીધી…
અમે પણ આમજ કરતા……
આખુ વેકેશન મામાના ઘરે રોકાવા વયુ જાવાનુ ને… આઇસ્ક્રીમો ખાવાની…. ને સાઇકલ ચલાવત શિખવાનું.. ક્રિકેટ રમવાની….
Hiral Vyas "Vasantiful" on January 22, 2011 at 3:39 pm said:
ખરી વાતા છે.. હું પણે ઘરે ફોન કરું તો વધારે વાતો તો મમ્મી જોડે જ થાય…પણ તોય પપ્પાની લાડકી. 🙂
Rahul on January 22, 2011 at 6:07 pm said:
ખુલ્લું રડી પણ પડે…
pragnaju on January 22, 2011 at 9:36 pm said:
ઘણા ખરાની સમસ્યાની સ રસ અનુભૂતિ અભિવ્યક્તી
માતા-પિતા એમ માને છે કે, જાગેલા બાળકને ફરી સૂવાડવું એ જવાબદારી તેઓની છે. તેથી તેઓ સહેજ અવાજ થતાં જ બાળક પાસે દોડી જાય છે. આથી બાળકને આળપંપાળની ટેવ પડી જાય છે. માતા-પિતાને એમ લાગે છે કે, તેઓ બાળકની મદદ કરી રહ્યા છે. જ્યારે વાસ્તવમાં બાળક એવું શીખે છે કે, તે માતા-પિતાની મદદ વિના સૂઈ શકશે નહીં. માતા-પિતાની આળપંપાળ તેના માટે સૂવાની પૂર્વશરત બની જાય છે. આથી રાત્રે જાગેલું બાળક માતા-પિતાનું ધ્યાન ખેંચવા રડવા લાગે છે. આ જ રીતે નવજાત શિશુઓને સ્તનપાન કરાવીને સૂવાડવામાં આવે છે. તેઓ જ્યારે જાગે ત્યારે ફરી સૂવા માટે દૂધની અપેક્ષા રાખે છે. બાળકને જાતે સૂવાની ટેવ પાડવામાં ન આવે તો તેઓ જાતે સૂવાનું શીખી શકતા નથી. તેઓને એક તક આપીને આ વાત શીખવી શકાય છે.
ત્યારે અખાની વાત અનોખી…
પ્રાયે પ્રપંચ આળપંપાળ, પંડિતે તેહેનાં ગુંથ્યાં જાળ ;
શ્ર્લોક સુભાષિત મીઠી વાણ્ય, તેણે મોહ્યા કવિ અજાણ્ય.
કહે અખો મમૅ સમઝ્યા પખે સંસ્કૃતનું પ્રાકૃત કરી લખે.
Dhirubhai Chauhan on January 22, 2011 at 9:47 pm said:
કવિતા મૌર્ય on January 23, 2011 at 12:33 am said:
ખુલ્લું રડી પણ પડે…
સુંદર ! હ્દયને સ્પર્શી ગયું.
urvashi parekh on January 23, 2011 at 8:38 am said:
બહુ જ સરસ મન ને સ્પર્શી ગયુ.
મમ્મી ઘણુ બધુ કરી શકે પણ પપ્પા નુ શું?
વીવેકભાઈ, આ બધુ તો દીકરાઓ નાના હોય ત્યાં સુધી જ,
પછી તો પપ્પા જ વધુ હોય છે, રાહ જો જો…
rachna on January 23, 2011 at 8:38 am said:
બહુ જ સરસ….! સરળ શબ્દોમા પોતાનેી લાગણેી ને વ્યક્ત કરવાનુ તો કોઇ તારેી પાસેથેી જ શેીખે….! હ્રદયશ્પર્શેી…..!ગમેી….!
રાજેશ ડુંગરાણી on January 23, 2011 at 12:58 pm said:
ખુલ્લું રડી પણ પડે…
kanchankumari. p.parmar on January 23, 2011 at 1:19 pm said:
આટલા જ વહાલ થિ મા બાપ દિકરા ને મોટો કરે છે પણ પાંખ આવતા દુર દુર ઉડિ જાય છે અને આપણા હાથ મા રહિ જાય છે એકલો મોબાયલ…….તેના બચપણ નિ યાદો યાદ કરિ કરિ ને જિંદગિ લંબાતિ જાય …..ના તુટતિ જાય છે!!!!!!
સુનીલ શાહ on January 23, 2011 at 6:53 pm said:
સુંદર રચના… સરસ અભિવ્યક્તિ.
મીના છેડા on January 23, 2011 at 9:23 pm said:
Alpesh on January 24, 2011 at 9:07 am said:
ખુલ્લું રડી પણ પડે…
હવે શુ બોલવુ મારે …….?
( મારિ આખ માથિ આસુ સરિ ગયા )
Bharat Gadhavi on January 25, 2011 at 9:58 pm said:
ખુબજ સરસ અભીવ્યકતી……. બાપ ની ને દિકરા ની વચ્ચે હંમેશા એક સ્નેહ સભર પ્રાક્રુતિક દિવાલ જાણે અજાણે હોય છે. મનોવિગ્નાન ને મતે સમ લિંગ સંબધો મા આવુ રહેતુ હોય છે. અને આનાથી ઉલટુ બાપ ને દિકરી નો સંબંધ સાવ નિરાળો છે. જો તમારે દિકરી હશે તોજ હુ જે કહુ છુ તેનો ખ્યાલ આવશે. માં-દિકરો ને બાપ-દિકરી ના સંબંધો ની મનઃ સ્થિતી ખુબજ અલગ હોય છે. અને એને સમજવા માટે એટલે દિકરા ને સમજવા માં બનવુ પડે અને દિકરી ને સમજવા બાપ બનવુ પડે.
ભરત ગઢવી – બોત્સવાના (આફ્રિકા)
amisha on January 26, 2011 at 12:30 am said:
wow bahuj saras lakhiyu che ..have mobilerahi gaya …..prem vehachva samajva …
manvant patel on January 27, 2011 at 5:43 am said:
તમે જણાવ્યુઁ ને અમે વાઁચ્યુઁ તમારુઁ લખાણ.
ભાઇશ્રેી મનહર ઉધાસની બે સેીડેી મગાવીને
સાઁભળવાની ખાસ ભલામણ કરુઁ છુઁ.આપનુઁ
ઉદભવેલુઁ કાવ્ય સાહજિક ને સરસ છે.
આપનો ઘણો ઘણો જ આભાર !કુશળ ને ?
Harikrishna (London) on January 27, 2011 at 9:29 pm said:
દિકરિ વિનાનો બાપ કમનસિબ. દિકરા માના ને દિકરિયો બાપનિ આ મારુ માનવુ che. (Please xuse me not being able to type in Gujarati) Ramayan would not have happend if there were 100 daughters instead of kauravas)
hemant vaidya on January 28, 2011 at 10:38 am said:
chirag on January 28, 2011 at 10:41 am said:
Really its heart touching ( straight to the heart)…. very simple wordings and common feelings for all father… very good
Jitendra Bhavsar on January 28, 2011 at 11:43 am said:
સરસ, પણ પદ્ય કરતા ગદ્ય જેવું વધારે લાગ્યું. માફ કરજો.
kishoremodi on January 28, 2011 at 8:14 pm said:
ભીતરના તાંતણાને હલબલાવી દે એવી સરસ કવિતા
Chandrakant Lodhavia on January 28, 2011 at 9:24 pm said:
મા-બાપ તથા દિકરો અને દિકરી વચ્ચેના સબંધોનો નાજૂક પ્રશ્ન છેડ્યો છે. મા-બાપના મનોભાવોના
વિષયનું વિશ્લેષણ કરીએ કે ન કરીએ હકીકત એમની એમ જ રહેવાની. તમારો પ્રશ્ન દિકરો શા માટે
મા તરફ વધારે ઢળે છે? મારા વિચાર મુજબ દિકરો કુટુંબના વંશવેલા વધારનાર વ્યક્તિ છે. દિકરી પરાયા ઘરને પોતાનું બનાવે છે એટલે તરત જ પોતાના કુટુંબનો મિનારો રચાવાના સ્વપ્નો શરૂ થઈ જાય છે. જેની જવાબદારી દિકરાના ભાગે જ આવે છે. બીજું કારણ મામાં મમતાનો ગુણ છે જ્યારે બાપમાં કડકપણું હોય છે. તે દિકરાને ઉછેરતા જાણે અજાણે મા ન ગમતી દિકરાની ક્રુતિને
અંકુશમાં લેવા બાપનો જ ડર બતાવતી હોય છે. ટૂંકમાં સ્ત્રી પુરૂષના કુદરતે મુકેલા નિર્સગીક ગુણોનું
Suresh Kubavat on January 29, 2011 at 10:26 am said:
ધેીમે ધેીમે હવે બાપ નેી નોધ લેવાનેી શરુઆત થૈ છે. સારિ વાત છે.
manoj on January 31, 2011 at 7:39 pm said:
ખુબ જ સરસ રચના
Proudly powered by WordPress