gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu sa sa gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu gu gu gu en en en gu gu gu gu en en en gu gu en en en gu gu gu en en en en en en en en en gu en en en gu en en en es en en en gu gu gu gu en en en gu en gu en en en en fr en en en en el gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: ન જાને સંસાર – વર્ષા અડાલજા
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[ જીવનપ્રેરક લેખોના પુસ્તક ‘ન જાને સંસાર’માંથી સાભાર. પુસ્તક પ્રાપ્તિની વિગત લેખના અંતે આપવામાં આવી છે.]
આપણી સૌથી અદકેરી સંપત્તિ છે તન અને મન. બધાં જ પ્રાણીઓમાં આથી આપણે છીએ સૌથી વધુ ઐશ્વર્યવાન. બાઈબલની કથા છે, પિતા ભગવાને પ્રથમ જીવ આદમનું સર્જન કર્યું અને એને કહ્યું : આ સ્વર્ગ, આ નંદનવન તારું જ છે. તું સુખેથી અહીં રહે. આદમને સાથ આપવા પછીથી ઈવને ઘડી. ભાગવતમાં શુકદેવજી સૃષ્ટિના સર્જનની વાત માંડીને કરે છે. સરજનહારે પહેલાં પ્રકૃતિ સરજી પછી જડ સૃષ્ટિ અને એમાંથી ઉત્પન્ન કરી ચેતન સૃષ્ટિ. મનુષ્યનાં સર્જન પહેલાં અસંખ્ય વર્ષો સુધી ભયંકર પશુઓ, જળચરો વગેરે પૃથ્વી પર વિહરતાં રહ્યાં. સૃષ્ટાને સંતોષ ન થયો. આ તે કેવી સૃષ્ટિ ? એનો નાશ કરું ? ના. આ મારો જ અંશ છે, એટલે ઈશ્વરે પણ સ્વયં કેવા અવતારો લીધા ? લાખ્ખો વર્ષ પછી ઈશ્વરે મનુષ્યને ઘડ્યો.
મનુષ્ય માટે બે પ્રકારના શબ્દ છે અને બન્ને છે અર્થપૂર્ણ. આદમ પરથી બન્યો તે આદમી. રજનીશ કહે છે આદમનો અર્થ માટી. આ માટીના ઘરમાં છે આત્માનો વાસ. મન પરથી બનેલો બીજો શબ્દ મનુષ્ય. જેના પર મન શબ્દની બધી જ અર્થચ્છાયાઓ છે. આદમી સીધોસાદો માણસ છે. સભ્યતા અને સંસ્કૃતિના વાઘા પહેરે છે ત્યારે બને છે મનુષ્ય. પ્રગતિના પહેલે પગથિયે છે આદમી. એક એક સોપાન ચડતા એ મનુષ્યત્વ તરફ ગતિ કરે છે. સામાન્ય જન માટે એટલે જ આમ આદમી શબ્દ વપરાતો હશે ! એક શબ્દ આદમીથી બન્યો. બીજો મનથી. માટીના આ મૃત બાહ્ય શરીરથી ધીમે ધીમે ભીતરની યાત્રાનો લાંબો વિકટ પથ કાપતાં એ બને છે મનુષ્ય. મહાભારતમાં માણસની આ અમૃત યાત્રાનો સરસ શ્લોક છે :
भूतानां प्राणिनः श्रेष्ठः प्राणिनां मनुः श्रेष्ठः ।
मनुष्याणां नरः श्रेष्ठः, नराणां च नरोत्तमः ।।
આદમીથી મનુષ્ય અને મનુષ્યથી નરોત્તમ બનવા જન્મજન્માંતરનું તીર્થાટન કરવું પડે. માટીના કાયાગૃહમાંથી નીકળી જઈ એ સઘળું પરહરતો, છાંડતો, ભીતરની યાત્રા કરતો કરતો જો એ મનની પણ સોંસરવો નીકળી જાય તો સામે વિસ્તરેલું રહે છે અનંત ભૂરું આકાશ. પછી ક્યાં તન અને મન ! ન વાસના, ન વિચાર. એથી તો તન અને મન આપણી કીંમતી મૂડી છે. એને જ સાચવીને વાપરતાં બહોળો વેપાર કરવાનો છે. મનુષ્યજીવન એટલે ભવોભવના અસંખ્ય બારણાંઓમાંનું અંતિમ દ્વાર. જ્યાંથી કોઈ પણ દિશામાં રસ્તો ફંટાઈ શકે. અ જંકશન. જુદા જુદા નગરનાં નામ અને માઈલના સાઈનબૉર્ડ અહીં છે. સાઈનબૉર્ડ વાંચીને ક્યાં જવું તે નક્કી પણ આપણે કરવાનું અને ચાલવુંય આપણે જ પડે. રસ્તો ક્યારે ચાલે છે ? માણસ પર મનુષ્યત્વની મહોર મારી માનવ્યને આપણે જ સિદ્ધ કરવું પડે.
દેહને છે વર્ષોની સીમા. નિશ્ચિત વર્ષો જીવી લીધા પછી માણસ સીમા ઓળંગી સરહદપાર જાય એટલે દેહનું મૃત્યુ થાય. એ જ ભયથી આપણે સીમાને કાંટાળી વાડ બાંધીએ છીએ, તોય વાડમાં છીંડું પાડી મૃત્યુ ગેરિલા દુશ્મનની જેમ અંદર ઘૂસી આવે છે. બહુ વિરલ વ્યક્તિ આ છાપામાર સાથે મિત્રભાવે હાથ મિલાવી શકે છે. દેહ મૃત્યુ પામે છે, પણ મન તો ચેતનતત્વ છે. અનેક જન્મોનાં સંસ્કારની છાયા છે એની પર. ભગવાન બુદ્ધે તેને સરસ નામ આપ્યું છે – આલયવિજ્ઞાન. સ્ટોર હાઉસ ઑફ કોન્સીયસનેસ. પશુ, પંખી, ફૂલ, વૃક્ષ…. બધાં સજીવની એને સ્મૃતિ છે. બૌદ્ધદર્શન મુજબ તો તમને ગુલાબનું ફૂલ ખૂબ ગમે છે તો શક્ય છે તમે પોતે જ કદીક ગુલાબ હશો ! એથી જ એની સુગંધથી તમારું અસ્તિત્વ મહોરી ઊઠે છે. આપણે છીએ વીતી ગયેલા સમયની અને આવનારા સમયની લાંબી સાંકળની વચ્ચેની એક નાની-શી કડી.
ચીની તત્વચિંતક ચ્વાનત્સે એક વાર ચાલતા જઈ રહ્યા હતા કે પગે કાંઈક અથડાયું. જોયું તો એક ખોપરી ! એમણે કાળજીથી ખોપરી લઈ રસ્તાની ધારે મૂકી અને તેની ક્ષમા માગી. શિષ્યને નવાઈ લાગી. એક ખોપરીની આટલી કાળજી અને માફી માગવાની ? ગુરુએ જવાબ આપ્યો, કોને ખબર છે ભવિષ્યમાં આપણી પણ આ જ હાલત નહીં થાય ? હરીન્દ્ર દવેની એક કાવ્યપંક્તિનું અહીં સ્મરણ થાય છે :
અટકીને હર વળાંકે, પૂછું છું સર્વને,
અહીંયાથી તમને યાદ, કઈ જિંદગી ગઈ ?
[2] સાંભળો પૃથ્વીવાસીઓ હો !
સંસારના માણસો એક સવારે ઊંઘમાંથી ઊઠ્યાં, ત્યાં અચંબો પામી ગયાં. એક અભૂતપૂર્વ ઘોષણા આકાશમાંથી સંભળાઈ રહી હતી. કોઈ ડાહ્યા માણસને એમ લાગ્યું કે એ અવાજ કદાચ અંતરમાંથી પણ આવતો હોય ! ગમે તે હોય સ્વર સ્પષ્ટ અને મધુર હતો અને આખી પૃથ્વી પર બરાબર સંભળાતો હતો.
પૃથ્વીના ખૂણે ખૂણે આ ઉદ્દઘોષણાનો સ્વર ફેલાતો રહ્યો. સૌએ કાન માંડીને એ સ્વર સાંભળ્યો : અરે ! આ તો સ્વયં ઈશ્વરે આપેલું વરદાન ! કોણ મૂર્ખ હોય કે આવો અવસર ચૂકે ! આ તો પરમાત્માની અમૃતવાણી. ચાલો, દુઃખોને ફેંકી દઈ મનગમતાં સુખોનાં પોટલાં બાંધી લાવીએ, પછી જીવનમાં નકરું સુખ ને સુખ. આખી પૃથ્વી પછી તો આનંદમય ! રાત ઢળવા લાગી. સૌ દુઃખનાં પોટલાં બાંધવામાં મચી પડ્યાં. વીણી વીણીને દુઃખો લઈ લીધાં. ખૂબ વિચારતાં, પહેલાં જે દુઃખ નહોતું તેય હવે દુઃખ લાગવા માંડ્યું. એ દુઃખ પણ ગાંસડીમાં બાંધી દીધું. એક એક મનુષ્ય પાસે મોટી મોટી ગાંસડીઓ થઈ. મધરાત થતાં સૌ માથે પોટલાં મૂકી ગામબહાર ચાલ્યા. બધાં જ ઘરો ખાલી થઈ ગયાં. ગામબહાર જઈ સહુએ દુઃખોની ગાંસડીઓ ફેંકી દીધી. હાશ. કેટલી હળવાશ લાગતી હતી ! આ દુઃખોએ તો હેરાન-પરેશાન કરી મૂક્યાં હતાં. સૂર્યોદય પહેલાં ઘરે પાછાં ફરવાનું હતું એટલે વાતોનો વખત ન હતો. સૌ જલદીથી દિવસભર વિચારીને ગોખી રાખેલાં સુખોનાં ઝટપટ પોટલાં બાંધવા લાગ્યા. જે માગે તે મળવાનું નક્કી હતું. જે સુખનું સપનુંય પહેલાં જોઈ શકતા ન હતા એ સુખને આજે પરમાત્મા તથાસ્તુ કહેવાના હતા. પછી માગવામાં કૃપણતા કોણ કરે ?
બધા લોકોએ સુખોના વજનદાર પોટલાં બાંધ્યાં અને ઘર ભણી દોટ જ મૂકી. સૂર્યોદય પહેલાં પહોંચવાનું હતું અને ઝાઝાં સુખના લોભમાં પોટલાં બાંધતાં સૌને ખાસ્સી વાર થઈ હતી. ઘરે પહોંચતાં સૌ હાંફી ગયા, પણ ખૂબ જ પ્રસન્નતા હતી. હાશ. કાયમ માટે દુઃખની કાશ ગઈ, હવે આનંદ જ આનંદ. સૂર્યનું પહેલું કિરણ ફૂટતાં જ સૌનાં સપનાં સાકાર થઈ ગયાં.
આનંદને બદલે ચોતરફ રોક્કળ થઈ ગઈ. એક એક ઘરમાંથી છાતીફાટ આક્રંદનાં તીવ્ર સરો ઊઠ્યા. અરેરે ! પેલું સુખ માગવાનું કેમ રહી ગયું ? હવે તો એ સુખથી સદા માટે વંચિત જ રહેવાનું ને ! પાડોશીનું સુખ કેટલું સરસ હતું ? એવું માગવાનું મને કેમ ન સૂઝ્યું ? એના સોનાના મહેલ પાસે મારા ઈંટ-ચૂનાના મહેલની વળી શી કિંમત ? જૂનાં દુઃખ અને ચિંતાઓને ગામવટો દીધો ત્યાં અનેકગણાં દુઃખો ટોળે આવી મળ્યાં. જે દુઃખો હોઈ શકે એની કલ્પના સુદ્ધાં નહોતી એ દુઃખો સૌને પીડવાં લાગ્યાં. દુઃખનુંય દુઃખ તો એ હતું કે હવે આ દુઃખો સદા એમની સાથે જ રહેવાનાં હતાં. નક્કામાં ગણી જે દુઃખો ફેંકી દીધાં હતાં એ ખરેખર તો સુખ હતાં પણ હવે એ સદાને માટે ખોયાં હતાં.
જેને ખાવા અન્ન ન હતું એ ઓછા અન્નભંડાર માટે રડી રહ્યું હતું અને આ અન્નભંડાર ખૂટશે ત્યારે પોતાનું શું થશે એ ભયથી પણ ફફડી ઊઠ્યું હતું. જેને પહેરવા વસ્ત્રો નહોતાં એ બીજા પાસેનાં કીમતી રત્નો જોઈ માથા કૂટી રહ્યું હતું. સંસાર નવો નક્કોર થઈ ગયો હતો, પણ મનુષ્ય એનો એ જ હતો. સુખદુઃખને માપવાનો ગજ અને મન પણ એનાં એ જ. સૌનાં હતાં તેય સુખ ગયાં અને સૌ દુઃખી દુઃખી થઈ ગયાં. માત્ર એક નગ્ન ફકીર નીજી મસ્તીમાં સૌને રડતા જોતો હતો અને હસતો હતો. એક અત્યંત દુઃખી મનુષ્યે ચીડથી કહ્યું :
‘અરે ફકીર ! તેં કોઈ દુઃખનું સુખ સાથે સાટું નહોતું કર્યું ? તું આટલો આનંદમાં શાથી ?’
ફકીરે કહ્યું : ‘ભાઈ, આનંદ તો મારા મનમાં છે. એટલે એને બહારથી પોટલાં બાંધીને લાવવાની જરૂર ન પડી. જે મનમાં છે તે મારી પાસે જ છે, એટલે શોધવાની જરૂર ન પડી. હું એ સુખથી ખુશ છું એટલે મારે નવું સુખ માગવાની જરૂર ન પડી. તારું સુખ બાહ્ય વસ્તુઓ પર આધારિત છે. એટલે જ્યારે જ્યારે તારી દષ્ટિ બદલાય ત્યારે એ જ સુખ તને દુઃખ લાગે ને કદીક એ જ દુઃખ કીંમતી હીરા જેવું પ્રિય લાગે.’
આજદિન પર્યંત મનુષ્ય સુખદુઃખની વ્યાખ્યામાં ગૂંચવાયેલો રહ્યો છે.
[કુલ પાન : 114. કિંમત રૂ. 60. પ્રાપ્તિસ્થાન : આર. આર. શેઠની કંપની. ‘દ્વારકેશ’, રૉયલ એપાર્ટમેન્ટ પાસે, ખાનપુર. અમદાવાદ-380001. ફોન : +91 79 25506573.]
Share this on WhatsApp
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous અણગમો ઑફિસનો – ડૉ. પ્રજ્ઞા પૈ
તમે ચંપલ પહેર્યાં ? – સુધા મૂર્તિ Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
પ્રેમ એટલે…. – ગુણવંત શાહ
મિસકૉલ મારવાની મજા ભારતની બધી ભાષાઓના બધા શબ્દકોશમાં ન જડે એવો એક શબ્દ હવે લોકજીભે ચડી ચૂક્યો છે. બૉસ અને એના ડ્રાઈવરને જોડતો એ શબ્દ છે : ‘મિસકૉલ.’ મોબાઈલ ફોન વાપરનારા લોકોમાં ગરીબ લોકોનું પ્રમાણ ઓછું નથી. ઝૂંપડપટ્ટીમાં મોબાઈલ ફોન ધરાવનારા લોકોની સંખ્યા ઓછી નથી હોતી. ઘરની કામવાળી પણ પોતાના પતિને મિસકૉલ મારતી હોય છે. મિસકૉલની દુનિયા અનોખી છે. ઈલેક્ટ્રોનિક સ્વર્ગના ... [વાંચો...]
નાગાટોળી – કિરીટ ગોસ્વામી
મજાની ખિસકોલી સ્કૂલના ચોગાનમાં ઊભેલા લીમડાના ખરબચડા થડ પર આમથી તેમ દોડાદોડ કરતી ખિસકોલીઓને જોઉં છું. પક્કડદાવ રમતી આ ખિસકોલીઓની પાછળ દોડતું દોડતું મારું મન, છેક બાળપણ સુધી પહોંચી જાય છે.... આંખોની સામે દાદીનું ઘર તરવરવા લાગે છે. છ-સાત લીમડા અને બીજા અસંખ્ય ઝાડવાં દાદીને ઘેર, ભેરુબન્ધની જેમ કાયમ સામે ઊભાં રહેતાં. વેકેશનના દિવસોમાં હું અને ગોપાલ દાદીનાં ઘેરે જ ... [વાંચો...]
ગ્રીષ્મના તાપમાં ખોવાયેલા આપણે….. – પંકજ ત્રિવેદી
ગ્રીષ્મની ઋતુ બરાબર જામી છે. વૃક્ષો પણ સૂર્યના તાપની સામે ટટ્ટાર ઊભાં છે. એ બરાબર જાણે છે કે મારી અડગતા અને અખંડિતતા માનવી માટે પ્રેરણા બની રહેશે. એ એ પણ જાણે છે કે આ મારી શીતળતાની કસોટી છે. વાયુપુત્ર પવનદેવ ક્યારેક રીઝીને પ્રેમભરી હળવી ટપલી મારે ત્યારે એ રાજીપો માત્ર વૃક્ષ પૂરતો સીમિત નથી રહેતો. પરંતુ વૃક્ષની છાયામાં બેઠેલી રાતી ... [વાંચો...]
10 પ્રતિભાવો : ન જાને સંસાર – વર્ષા અડાલજા
Hiral Vyas "Vasantiful" says:
March 17, 2011 at 10:11 am
૧/ આદમી ની મનુષ્ય સુધીની સફર ઘણી લાંબી છે…..આપણે સારા માણસ બની એ તોય એક યોગ્ય કડી બન્યાનો સંતોષ મણશે.
૨/ હંમેશાં એવું જ હોય કે આપણને બીનાની થાળીનો લાડવો મોટો લાગે. આપણી પાસે છે તેને માણવાની જગ્યાએ જે નથી એની ચિંતામાં દુઃખી થઇએ.
આના જ સંદર્ભ માં એક વાત કરું,
અમારી બહુમાળી ઓફિસનો લીફ્ટમેન હંમેશાં હસતો હોય….એનો પગાર સમ્જી શકાય કે એટલો હશે. છતાં મને ક્યારેક એની ઇર્ષા આવે. એ એની મસ્તીમાં ક્યારેક મોબાઇલ પર ગીત સાંભળતો હોય કે પછી ગેમ રમતો હોય…. મારી દશા સાવ જુદી જ હોય….ક્યારેક કામ કરવાની ઇચ્છા ન હોય તો પરાણે ઓફિસ જવું પડે એનો ભાર ચહેરા પર હોય.
March 17, 2011 at 8:54 pm
હીરલબેન આપની સાથે સોએ સો ટકા સહમત— આપણે હમ્મેશા યાદ રાખવુ જોઈએ કે—-
” રાહી મનવા દુઃખકી ચિન્તા ક્યુ સતાતી હૈ દુઃખતો અપના સાથી હૈ.—-અને વળી,
દુઃખોછે બેશરમ એવા કે આવે છે નોતર્યા પહેલા; વિનવણી થીએ ના આવે સુખો એવા સ્વમાની છે—-સુખમા છકી ન જવુ
અને દુઃખમા હિમ્મત ન હારવી એજ મનુષ્ય જીવન સફળતા પૂર્વક જીવવાની માસ્ટર કી છે. ખૂબજ સરસ લેખ.
March 18, 2011 at 3:39 pm
આનંદ તો મનમાં છે.
March 21, 2011 at 12:15 am
આનંદ તો મારા મનમાં છે. એટલે એને બહારથી પોટલાં બાંધીને લાવવાની જરૂર ન પડી. જે મનમાં છે તે મારી પાસે જ છે, એટલે શોધવાની જરૂર ન પડી. હું એ સુખથી ખુશ છું એટલે મારે નવું સુખ માગવાની જરૂર ન પડી. તારું સુખ બાહ્ય વસ્તુઓ પર આધારિત છે.
March 21, 2011 at 8:18 am
first one is very good and inspiring
March 23, 2011 at 1:48 pm
April 16, 2011 at 9:22 pm
ભાઈ, આનંદ તો મારા મનમાં છે. એટલે એને બહારથી પોટલાં બાંધીને લાવવાની જરૂર ન પડી. ……..સાવ સાચી વાત..
September 26, 2011 at 3:30 pm
realy gud story ,,,,,,,,,
October 20, 2014 at 4:56 pm
જે રીતે અન્ધકાર વિના પ્રકાશ્ નુ મુલ્ય સમજાતુ નથી તેજ રિતે દુખ વિના સુખ્ નુ મુલ્ય પણ સમજાતુ નથિ …મનુશ્ય મા જો દુખ સહન કરવાની ખુમારી ના હોય તો મનુશ્યત્વ નો અભાવ સમજવો.
કવિ એ સુન્દર કહ્યુ
હુ હાથ ને મારા ફેલાવુ તો તારી ખુદાઈ દુર નથી
હુ માગુ ને તુ આપી દે તે વાત મને મજુર નથી.
January 26, 2017 at 1:27 am
ખરેખર તો સુખ અને દુઃખ જેવું કઈ હોતું જ નથી. આતો મન ની કલ્પનાઓ જ છે. પૈસા ના હોય તેને પૈસામાં જ સુખ દેખાય. પરણવા લાયક છોકરાને પત્ની મળે તેમાં જ સુખ દેખાય, નોકરી શોધતા જણ ને નોકરી મળે તેમાં જ સુખ દેખાય, પુત્ર ના હોય તેને પુત્ર થાય તેમાં જ સુખ દેખાય. એટલે આ સુખ અને દુઃખ એતો મનની કલ્પનાઓ માત્ર છે. આપણે મનુષ્ય જાતને , જે છે તેની કિંમત નથી અને જે નથી તેને જ મેળવવા માટે દુઃખી થવાનું. માણસ જે છે તેને આનંદ થી ભોગવે અને જે નથી તેના માટે ઉકળાટ ના કરે. હા, ના હોય તેને માટે પ્રયત્નો જરુર કરે પણ તેને માટે મારી જવાની જરૂર નથી. જો આટલું સમજીયે તો આપણે દુનિયાના સૌથી સુખી માણસ છીએ.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
* * * * *
Download First Issue Absolutely Free !!
Click Here for download page
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
પતિવ્રતા ધર્મની આહુતિ પછી જ ને! – વલીભાઈ મુસા
બાકોરું – ધરમાભાઈ શ્રીમાળી
રાધાબેન શાહ: ખૂબ જ સુંદર લેખ છે
રાધાબેન શાહ: હું પણ શિક્ષક છું આજે મને પણ અહેસાસ થયો કે...
gopal khetani: લાગણી સભર વાર્તા
Hiral Vyas "VAsantiful": ખુબ સુંદર.
Ruchita Rathod: ખૂબજ સુંદર આજે પણ આવા જ રામુદાદાની જરૂર...
Karasan Bhakta usa: દાદા અને પૌત્ર વચ્ચેના લગણિસભર સબન્ધો...
જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’: @આશા વીરેન્દ્ર – અતિ સુંદર...
Dr. Prashant Sandipan: Hello sir, Really it is heartfelt...
સુબોધભાઇ: માનવી ની અદમ્ય ઇચ્છા અંતિમ ક્ષણો સમયે સુક્ષ્મ...
Nayi Sudhir: Nice stories Air koi stories hoo to muje...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
દિલ્હીનું અનોખું રવિવારી પુસ્તકબજાર.. દરિયાગંજ બુકમાર્કેટ – જીજ્ઞેશ અધ્યારૂ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૧)
એક ડેટકથા – યામિની પટેલ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.