gu en en en en en en en en en en en en en en en tl tr en en en en en en en en en en en en en en en fr tr en en en en es en en en en en en en en en en fi en nl en en pt en gu gu en nl en en gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu en en en en en fa en en en en en ru en en en en en en en en es en en en en ar en en en en en en
કથા-સપ્તાહ - દીવાની (કાયા-માયાનો રંગ નિરાળો - ૧)
ઉત્તેજનાસભર સિસકારો નાખતાં તે આંખો મીંચી ગઈ. પોતાના પર છવાયેલા પુરુષ સાથેનું આ પ્રથમ સાયુજ્ય નહોતું. છતાં દર વખતે તે નવીનપણે ઊઘડતો, નોખી રીતે ઘમરોળતો અને એવું વરસતો કે ધરતી પાછલું ચોમાસું ભૂલી જાય!
‘તારું નામ આખલો હોવું જોઈતું હતું.’ પોતે ઘણી વાર કહેતી એ અદિતિને સાંભરી ગયું, ‘પાંત્રીસની ઉંમરે, વિના સેક્સટૉનિક આટઆટલું વરસીને પણ થાકતો નથી પછી બીજું શું કહેવું?’
જવાબમાં અજાતશત્રુ મર્દાનગીભર્યું મલકી પડતો, ‘તારી ત્રીસની સામે મારી ૩૫ની ઉંમર કંઈ વધુ ન કહેવાય... બાકી મને ફિટ રહેવું ગમે છે અને ખરું કહું તો મારા બદન માટે તારા જેવો આગેવ મેં મારી ઘરવાળીમાં પણ નથી ભાળ્યો એ પણ મને પ્રેરે છે.’
ના, પુરુષ પરણેલો છે એ તો ચારેક વરસ અગાઉ અમે પહેલી વાર ક્લબની પાર્ટીમાં મળ્યાં ત્યારની જાણ હતી... પણ મને એનો છોછ ક્યાં હતો? પછીની બીજી સાંજ મારા ઘરના આ જ કિંગસાઇઝ બેડ પર અમે ગાળી હતી! અંગે યૌવન મહોર્યું ત્યારની હું જાણતી હતી કે હું કોઈ એકની થવા નથી સર્જા‍ઈ... બાગમાં ખીલેલી બેનમૂન કળીને તો કોઈ પણ ભ્રમર આવીને ચટકી શકે! લગ્ન કરવા, સંસાર માંડવો મારા
અજાતશત્રુનું આક્રમણ માણતી અદિતિ સાંભરી રહી:
‘આ છોકરીનું કંઈ કરવું પડશે.’
મા કહેતી. તેના બોલમાં ચિંતા પડઘાતી. નાની દીકરીનાં લક્ષણ તેને ઠીક નહોતાં લાગતાં : હજી અઢારની થઈ ત્યાં છોકરાઓ સાથે બેફામપણે ઘૂમવા લાગી છે, તેની ભણવાની ચોપડીઓ વચ્ચે બીભત્સ મૅગેઝિન છુપાવીને રાખે છે તારી નાની બહેન...
સુગંધાબહેનને બે દીકરી. પતિ સૂર્યકાન્તભાઈનો બહોળો વ્યાપાર એટલે આર્થિક સ્થિતિ સધ્ધર. મરીન ડ્રાઇવના દરિયાકિનારે બે માળની વિલા. મોટી દીકરી આરાધનાને તો તેમણે વેળાસર પરણાવી દીધેલી. વરલીના સાસરે તે સુખી હતી, પણ તેનાથી છએક વરસ નાની અદિતિ માટે તેમનો જીવ
ફફડતો. વેપારમાં વ્યસ્ત પતિને આવું બધું ક્યાં કહેવું? એટલે ફોન પર કે કદી પિયર આવતી મોટી દીકરી સમક્ષ બળાપો કાઢતાં.
‘મા, આ ઉંમર જ એવી છે.’ આરાધનાનું ઠરેલપણું બોલી ઊઠતું, ‘અદિતિ નાનપણથી ચંચળ રહી છે. આપણાં લાડે પોતાનું જ ધાર્યું કરવાની તેને ફાવટ આવી ગઈ છે. થોડી મોટી થવા દે, આપોઆપ મૅચ્યોરિટી આવશે.’
ક્યારેક તેમની ચર્ચા કાને પડતી તો અદિતિ મનોમન હસતી : મૅચ્યોરિટીના માપદંડ શું? તમે આજ સુધી માત્ર જીજુ જોડે જ સૂતાં હશો દી, હું ત્રણ જુવાનોને માણી ચૂકી છું : તમારાથી વધુ અનુભવી ન ગણાઉં?
આવું જોકે કહેવાતું નહીં. અદિતિ જાણતી-સમજતી કે આપણે ગમે એટલા મૉડર્ન યુગમાં રહેતા હોઈએ, છોકરીએ વિના લગ્ને વર્જિનિટી ગુમાવ્યાનું જાણીને આજે પણ પેરન્ટ્સને હાર્ટ-અટૅક આવી જાય... જુવાની પહેલો પાઠ જ એ શીખવતી હોય છે કે હવે દરેક વાત મા-બાપને કહેવાની જરૂર નથી!
અને અદિતિને તો લગની જ કાયાની માયાની હતી! દીદી પરણીને જતાં આખો રૂમ તેને મળ્યો. બદનની ડાળીએ યૌવનની વસંત બેસી ચૂકી હતી.
ડ્રેસિંગ-મિરરના આયના સામે નિર્વસ્ત્ર થઈને અંગડાઈ લેતી ત્યારે કણ-કણમાં ચટકા ભોંકાતા. પોતે રૂપની દેવી હતી અને અદિતિને એ પણ ખ્યાલ હતો કે તેની એક ઝલક માણવા કંઈક જુવાન હૈયાં તડપી રહ્યાં છે! પોતાના માટે લાળ ટપકાવીને ફરતા ગરજાઉ ભમરાની કમી નહોતી, પણ અદિતિએ કળશ ઢોળ્યો કૉલેજના મોસ્ટ હૅન્ડસમ ગણાતા નિકામ પર... બિનઅનુભવી નિકામ સાથેનો પહેલો સમાગમ બહુ વખાણવા જેવો નહોતો, પણ એણે પ્યાસ ભડકાવી. છોકરડાને બદલે કાબેલ પુરુષો વધુ સંતુષ્ટિ આપી શકે એમ માનીને તેણે કૉલેજના એકાદ પ્રોફેસરને પણ તક આપેલી...
એ હિસાબે સુગંધાબહેનની ચિંતા વાજબી હતી. આરાધનાએ જેને વયસહજ ચંચળતા ગણી એ ૨૧ની થતાં સુધીમાં તો અદિતિનો સ્વભાવ બની ગઈ હતી...
ગ્રૅજ્યુએશન પૂરું થતાં મા દીકરીનાં લગ્ન માટે આકરી બની : હું તારું કંઈ જ સાંભળવાની નથી અદિતિ. બહુ થયું. હવે પરણીને થાળે પડો...
કદાચ માની જીદ સામે અદિતિનું કંઈ ચાલત નહીં, પણ નિયતિનું લખ્યું કોણ બદલી શક્યું છે? શ્રીનાથજીની ટૂંકી જાત્રાએ ગયેલા સૂર્યકાન્તભાઈ-સુગંધાબહેનનું પ્લેન ઉદયપુર આગળ ક્રૅશ થયું અને અન્ય તમામ ઉતારુઓ ભેગા તેમનો પણ સ્વર્ગવાસ થયો...
અદિતિ હચમચી ઊઠેલી... આરાધના મહિનો તેની સાથે રહી, થોડા દહાડા પોતાના પેન્ટહાઉસમાં લઈ આવી, પણ છેવટે તો તેનોય સંસારને! મા-બાપના અણધાર્યા દુ:ખમાંથી સ્વસ્થ થવા તેની પાસે પતિ હતો, બે વરસનો દીકરો અંશ હતો...
‘બને એટલો જલદી હું તારો હથેવાળો કરી દેવા માગું છું.’ તે પણ માની જેમ કહેતી થઈ, પણ અદિતિને એવી ઉતાવળ નહોતી. શોક ઓસર્યા પછી પોતાને સાંપડેલી એકલતા તેને ગમવા લાગી હતી. આખરે એમાં ભારોભાર સ્વતંત્રતા હતી.
ઐfવર્યની ખોટ નહોતી. અભ્યાસનું ભારણ નહોતું. ઍક્ટિવ રહેવા તેણે પોતાનું સ્પા શરૂ કર્યું. ત્યાં આવતો કોઈ જુવાન બહુ ગમી જાય તો તેને સ્પેશ્યલ મસાજ આપતી. ના, સ્પાના ગ્રાહક વધારવાનો એ નુસખો નહોતો, અદિતિને એની જરૂર પણ નહોતી. બસ, તેને ગમતું રાધર, એનાથી રહેવાતું નહીં.
જોકે આવી વાતો કેટલી છૂપી રહે?
‘આ બધું શું છે અદિતિ? તારા માટે લોકો કેવું ભૂંડું બોલતા હોય છે? છી, મને તો કહેતાં પણ લાજ આવે છે...’
નાની બહેન વિશે કાનાફૂસીથી ત્રાસીને એક દહાડો આરાધનાએ બંગલે આવીને ઝઘડો માંડ્યો હતો, ‘બીજું કંઈ નહીં તો પપ્પા-મમ્મીની આબરૂની તો શરમ કર. અખિલેશ (આરાધનાનો પતિ) મને કેટલું વઢે છે. તને જોઈને અમારાં બાળકો શું શીખશે!’
‘જીજુ તો છે જ જુનવાણી...’
અખિલેશ ઠીક-ઠીક દેખાતો, પણ એમ તો દીદીના સુખ પર નજર બગાડવા જેવી નગુણી નહોતી અદિતિ. જીજુને તે પૂરતું માન આપતી; પણ પોતાના પેરન્ટ્સની જેમ, દીદીની જેમ જીજુ પણ મારું સત્ય જીરવી શકતા નહીં હોય.
જોકે પતિ માટેની ટકોરે આરાધના તંગ થઈ એટલે અદિતિએ તેનો હાથ હાથમાં લીધો.
‘દીદી, મને તારી-જીજુની કન્સર્ન સમજાય છે. તમારા સિવાય મારું બીજું છે પણ કોણ? પરંતુ તમે જે અપેક્ષા મારી પાસે રાખો છો દીદી, એની પૂર્તિ મારા માટે શક્ય નથી. હું આવી જ છું, આવી જ રહેવાની છું એ હકીકત તમારે સ્વીકારવી પડશે દીદી...’
‘અરેરેરે. આ કેવી દીવાનગી!’ આરાધનાએ આખરી પ્રયાસ કર્યો, ‘અદિતિ, તને સાચે જ લગ્ન કરવાનું, ઘર માંડવાનું મન નથી થતું? માતૃત્વ તો સંસારની સૌથી મોટી ઉપલબ્ધિ છે, સ્ત્રી થઈને તને એનોય ચાવ નથી?’
‘તમે માતૃત્વનું કહો છો દીદી...’ અદિતિએ નજર વાળી, હાથ
છોડ્યા, ‘પણ હું તો વિચારું છું હું ગર્ભાશય જ કઢાવી દઉં - પ્રોટેક્શનની ઝંઝટ જ નહીં!’
આરાધના હાયકારો નાખી ગયેલી. હવે સમજાવટ વ્યર્થ હતી.
‘ઠીક છે. તું જીવ તારી મરજીથી, પણ પૂર્વજોના આ ઘરમાં નહીં.’ આરાધનાએ નિર્ણય લીધો, જાતને સજ્જ કરી. પતિને સમજાવી દીધું કે અદિતિને તેનું ધાર્યું કરવા દો. તે તો ફૉરેન જવાય રાજી છે, પણ મેં ના પાડી. મુંબઈમાં હશે તો આપણી પહોંચમાં તો રહેશે!
વકીલકાકાને સાથે રાખીને આરાધનાએ બધું પાકે પાયે કરાવ્યું. બંગલો વેચીને અદિતિ માટે મલબાર હિલમાં વિશાળ પેન્ટહાઉસ ખરીદ્યું. રોકાણ એવી રીતે કર્યું કે આખી જિંદગી લક્ઝુરિયસ લાઇફ-સ્ટાઇલ મેઇન્ટેઇન રહે. વ્યસ્ત રહેવા સ્પા તો છે જ.
હવે અદિતિ સંપૂર્ણપણે સ્વતંત્ર હતી. તેની દીવાનગીને બહેકવાની સંપૂર્ણ છૂટ હતી. તગડા એસ્ર્કોટ્સને તેડાવતી.
સ્ટ્રિપ-શોઝ માણતી, એક્ઝૉટિક વેકેશન્સ પર જતી. સ્પાનો મસાજ તો ચાલુ જ હતો. બે-ત્રણ ક્લબમાં તે મેમ્બર હતી. ત્યાં કે પછી હાઈ સોસાયટીની પાર્ટીમાં કોઈ હૉટ પ્રૉપર્ટી મળી જાય તો ઇજન પાઠવીને પોતાના બેડરૂમ સુધી દોરી લાવતી... આમાં ઉંમરનો બાધ નહોતો, મૅરિટલ સ્ટેટસની દરકાર નહોતી. બસ, પુરુષ ઉત્તેજક હોવો જોઈએ! ક્યારેક તો એકસાથે બબ્બે અને ત્રણ-ત્રણ પુરુષો તેને ત્યાં રાત ગાળતા. મા ન બનવાનું ઑપરેશન કરાવ્યા પછી અદિતિને પ્રોટેક્શનની જરૂર ન વર્તાતી. છતાં દર છ મહિને બ્લડ-રિપોર્ટ કઢાવતી એમ રેગ્યુલર ચેક-અપ માટે પણ જતી.
અલબત્ત, તે નૉર્મલ લાઇફ પણ માણતી. લતાનાં ગીતો સાભળતી, વરસે બે-ચાર વાર દીદીને ત્યાં જતી, અંશ સાથે ખૂબ રમતી.
‘સાચું કહેજે અદિતિ, અંશ પર તું કેવું વહાલ વરસાવે છે. તને ખુદને મા બનવાનું...’
‘નહીં દી...’ અદિતિને દ્વિધા નહોતી. ‘અંશ માટેની મારી મમતા સાચી, પણ એથી મારે કોઈને જનમ આપવાનું નહીં બને.’
પછી એ વિષય જ શું કામ છેડવો? બે-ચાર રોજના એ ફૅમિલી-ટાઇમ સિવાય તો દીદી જોડે અઠવાડિયે એકાદ વાર ફોન પર વાત થતી હોય એ જ માપ. બિલ્ડિંગની સોસાયટી કે ન્યાતના ફંક્શનમાં તે બહુ ભળતી નહીં, પોતાની ઇમેજનો તેને અણસાર હતો; પણ ઘરની બાઈઓ જોડે અલકમલકની વાતો કરતી રહેતી. કૅરટેકર તરીકે આખા દિવસની મેઇડ દયામાસી હતાં. ઘરકામ માટે સકુબાઈ આવતી. રાંધવા આવનારાં મધુબહેન વળી નિરાળાં હતાં. તેમને સત્તરેક વરસની દીકરી હતી. ક્યારેક તે પણ મા જોડે આવતી, પણ મધુબહેનને તેને કામ કરવા દેતાં નહીં.
‘ભલે ભાયખલાની ચાલીમાં રહેતી હોઉં, અમેય ઉજળિયાત માણસો છીએ બહેન. કરમની કઠણાઈ કે મારી સુરીલીના પપ્પા પાછા થયા ને મારે રસોઈકામ બાંધવું પડ્યું... બાકી સુરીને તો મેં કૉન્વેન્ટમાં ભણવા મૂકી છે. ઇંગ્લિશ તો એવું ચટપટર બોલે કે જોતા રહી જાઓ... તે કંઈ ઘરકામ ઓછાં કરશે, તેણે તો ભણીને પોતાનું ભવિષ્ય બનાવવાનું છે...’
સુરીલી હોશિયાર હતી. બહુ
અદબથી છતાં સ્માર્ટલી પોતાની સાથે વાતો ક૨તી. રૂપકડી હતી. તેની વાતોનું કેન્દ્ર મોટા ભાગે રોમન સિંગર જૉન મૅથ્યુ રહેતો. માંડ વીસ વરસનો છોકરડા જેવો જૉન દુનિયાભરના ટીનેજર્સમાં ભારે લોકપ્રિય છે...
આહ. ચીસ નાખતી અદિતિ ઝબકી, વર્તમાનમાં આવી. પોતાના પર છવાયેલા પુરુષનું આક્રમણ વધુ બેરહેમ બન્યું હતું, પણ એનો તો આનંદ જ હોયને!
ફીલિંગ લેઝી! બપોરે જમીને અજાતશત્રુને વિદાય કરી અદિતિએ પલંગ પર પડતું નાખ્યું.
ઘરની બાઈઓને જાણીતા-અજાણ્યા મરદોની આવનજાવનની નવાઈ નહોતી. રાતના તોફાનથી ગંદી થયેલી રૂમની સફાઈ સકુબાઈ મૂંગા મોંએ કરી દેતી. સારોએવો પગાર ચૂકવતી શેઠાણીની એબ સાથે અમારે કેટલા ટકા!
એ જ રીતે અદિતિના રાત્રિમહેમાનોને પણ દિવસની બાઈઓનો સંકોચ ન રહેતો. અદિતિએ બાઈઓનાં ટાઇમિંગ્સ જ એવાં રાખેલાં કે તેમના આગમન પછી બેડરૂમમાં કંઈ કરવાનું બાકી ન રહ્યું હોય!
રાતનો ઉજાગરો અદિતિને કદી કનડતો નહીં. સવારે ત્રણેક કલાકની ઊંઘ લઈને તે ફ્રેશ થઈ જતી. આજે જોકે કશાયનો મૂડ ન આવ્યો. અજાત કાલે વધારે જોશમાં હશે કે શું આખું બદન તૂટતું લાગે છે! આવી થકાવટ અગાઉ તો કદી અનુભવી નથી...
શું આ વધતી વયની નિશાની છે?
પોતાના જ વિચારે અદિતિ ભડકી. ના રે, હજી તો મને ત્રીસ થયાં... મિરર સામે ઊભી રહી : જુઓ ક્યાંય ચરબીનો થર નથી, બલ્કે વજન સહેજ ઊતર્યું હોય એવું લાગે છે!
પણ એમ તો વજન પણ શા માટે ઊતરવું જોઈએ? હું સ્ટ્રિક્ટ ડાયટ પાળું છું, બેધડકપણે મરદોને માણીને મોજમાં રહું છું, ચિંતા મને સ્પર્શતી નથી, પછી પણ વજન ઉતારવાનું કયું કારણ બચે છે!
ઓહો, આમાં આટલા વિચારવશ થવાની જરૂર નથી. શરીર છે, ચડ-ઊતર ચાલ્યા કરે. બેટર આઇ સ્લીપ...
કલાકેક સૂવા ધારેલું, પણ ઊઠતાં સાંજ થઈ ગઈ. જાગી ત્યારે શરીરમાં ઝીણો તાવ પણ હતો.
જૉન મૅથ્યુ - લાઇવ ઇન કૉન્સર્ટ
જૉનની કૉન્સર્ટ, એ પણ મુંબઈમાં! મારો જૉન મુંબઈ આવી રહ્યો છે! ન્યુઝ સાંભળીને સુરીલીએ ઊછળવા જેવો આનંદ અનુભવ્યો.
Subscribe via email (Registered users only)
Write the displayed characters
Please enable JavaScript to post a new comment
You need an iframes capable browser to view this content.
Copyright © 2012 Mid-day Infomedia Ltd. All Rights Reserved.