gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu gu gu gu gu gu en en en gu gu en en en gu gu en en en gu en en en gu en en en gu en de en te en pt en en en gu gu gu gu en tr en gu gu en en en gu en en en gu en en en gu en en en en en en en en gu gu gu gu gu en en en en en en en gu en en en gu en en en gu en en en en en en en fr en en en gu en en en gu gu gu gu gu en en en gu en gu en en en en fr en en en en fi gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en lt en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: બાકી લાડવા એટલે લાડવા – વિનોદ ભટ્ટ
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[ ‘ગુજરાત’ સામાયિક- દીપોત્સવી અંકમાંથી સાભાર.]
આવી એક બહેને નાની ચમચી વડે કાકાની ડિશમાં એક રતાશ પડતી ચીજ નાખી.
કાકાએ તેને પૂછ્યું : ‘બહેન, આ ચટણી છે ?’
‘ના કાકા, આ તો ગાજરનો હલવો છે…..’ બહેને ચોખવટ કરી.
‘તો મોટી બહેન…..’ કાકા દાઢમાં બોલ્યા : ‘હલવો પીરસાતો હોય એ રીતે પીરસોને ?’
ગીધુકાકા તેમના તેમ જ તેમના વડવાઓના જમાનાની વાત કરતાં કહે છે કે, એ વખતે વળી કંકોતરી કેવી ને વાત કેવી ! બધું મૌખિક હોય. અત્યારે તો સટ્ટા-જુગારમાં કમાએલાઓ ત્રણસો રૂપિયા જેવી રકમ એક એક કંકોત્રી પાછળ ફેંકી દે છે. એ સમયમાં તો ન્યાતનો વેદિયો ગામના ફળિયામાં કે શહેરની પોળના ચોકઠામાં આવીને મોટેથી સાદ પાડી જાય કે, ફલાણા ફલાણાને ત્યાંથી આ દિવસે, તિથિએ, વારે, આ સમયે આખાય ગામના રહીશોને જમાડવાના છે. એ સાંજે કોઈએ ઘેર ચૂલો સળગાવવાનો નથી. એ વખતે જેના ઘેર તાળું હોય તેના ઘર પાસે પેપરો મૂકવામાં આવતાં ને તેનાં પડોશીને જાણ કરવામાં આવતી કે શિવાભાઈ આવે તો પ્રાણલાલ શેઠનાં નોતરાનું કહી દેજો.
ઘરેથી પડિયા, પતરાળાં અને પાણીનાં બોઘરણાં, ગ્લાસ વગેરે સાથે લઈ જવાનો રિવાજ હતો. અત્યારે કહેવાતું ચોખ્ખું પાણી ‘જાર’, બોટલોમાં અને પાઉચમાં વેચાય છે એવું ત્યારે નહોતું. નદી, કૂવા કે બોરનાં પાણી પીવાતાં, છતાં એ પાણીથી થતા રોગોનું પ્રમાણ આજના મુકાબલે ઘણું ઓછું રહેતું. અને લગ્ન ટાણે ગામડાંમાં તો ઘી પણ પાણીની પેઠે વપરાતું. પંદર-વીસ ગાઉં દૂરના ગામોમાંથી ખમતીધર માણસના ત્રીસથી ચાળીસ ગાડાં જોડીને જાન આવે. વરના ગામથી કન્યાના ગામે વહેલા પહોંચવાની ઉતાવળ હોય તેમ બળદોને દોડાવવાની હોડ ચાલે. બળદોય શાણા, સમજુ-પોતાનાં ગામના વરરાજાની આબરૂનો સવાલ હોય તેમ કે પછી જાણે પોતાનું જ લગ્ન હોય તેમ બળદોય પૂરી તાકાત લગાવીને દોડતા. ગાડે જોડેલ જે બળદની જોડ કન્યાના માંડવે પહેલી પહોંચે એનું બહુમાન થાય, બળદની એ જોડ ફાવી જાય. પાસેના હવાડામાં ઘી હોય એ ઘીથી ભરેલો હોય. પ્રથમ આવેલા બળદોને ત્રણ ત્રણ નાળ જેટલું ઘી ઈનામ પેટે પીવા મળે. બાકીનું ઘી અન્ય બળદોની વચ્ચે વહેંચાય. આ થઈ બળદની વાત.
જમનાર-જાનૈયાઓને પણ તેમની ખાવાની તાકાત હોય એટલું ઘી સીધે સીધું પીરસાય. લાપસી કે બરફી ચૂરમામાં વાડી દ્વારા ઘીની ધાર થાય. મહેમાન બસ ના કહે ત્યાં સુધી ઘીની ધાર ચાલુ રહે. બાજુમાં ખાલી વાટકો પડ્યો હોય તો એ પણ ઘીથી ભરી આપે. ઉપર બૂરું ખાંડ ભભરાવવાનો. પતરાળાંની નીચે પહેલેથી જ પાણી છાંટ્યું હોય એટલે લાપસી કે ચૂરમાનો ટેકરો કરે, જે પછી પેટનો ખાડો પૂરે. ભૂખ કકડીને લગાડવા માટે બ્રાહ્મણો વડે યથાશક્તિ સંસ્કૃત શ્લોકો લલકારવામાં આવે, એનો આશય જો કે ભોજનને પૂરતો ન્યાય આપવાનો જ હોય. મોદકપ્રિય કોઈ દાદા 85-90 વર્ષે અમરધામ પામ્યા હોય તો તેમની મરણ પહેલાંની અંતિમ ઈચ્છા એવી જ રહેતી કે મેં હમણાં સુધી ઘણા બધા લોકોને ત્યાં જઈ ટંકે સાત-આઠ લાડવાના માથા ભાંગ્યાં છે. તો મારી પાછળ ઘીથી લચપચ લાડુ ભલે લોકો ખાય. એ બધાનું અહીં ખાધેલું મને ત્યાં મળશે. ઉપર જઈને પણ લાડવા પામવાની મંછા તો ખરી જ.
બાકી લાડવા એટલે લાડવા. એને કોઈ ના પહોંચે. આ લાડવાનો પ્રભાવ જ એવો કે જ્યાં સુધી ભાણામાં લાડુ પડ્યો હોય ત્યાં સુધી દાળને તો છેટે જ રાખવાની- દાળમાં હાથ નાખે એ વાડમાં હાથ નાખે…. જો કે વરાની ને ખાસ તો બ્રાહ્મણિયા દાળ પણ એટલી બધી ટેસ્ટી હોય કે તેની સુવાસ ત્રણ દિવસ સુધી આંગળમાંથી જતી નહીં. એનું કારણ એ કે, એ દાળના સબડકા બોલાવવા જમનારા પોતાના આંગળાનો ઉપયોગ કરતા. તેમ છતાં મન ના ભરાય, સંતોષ ન થાય તો દાળનો પડિયો મોઢે માંડી પીનારા છૂટા મોંએ દાળ પીતા. આ દાળ પ્રકરણમાં ચમચી નામની આડખીલીનો કોઈ વિચાર કરતું નહીં (ચમચીનો ઉપયોગ એરંડિયું પીવામાં જ કરાતો) અને દાળનો પડિયો મોઢે માંડનાર ક્યારેય શરમ, સંકોચ કે ક્ષોભ અનુભવતો નહીં, કેમ કે તેની આસપાસ-ચોપાસ દાળના સબડકાના સુસવાટા જ સંભળાતા હોય. અને ભોજનમાં ચટણી એ વળી શું ? ચટણીઓ પહેલ વહેલી હોટલોમાં શરૂ થઈ. વચમાં વળી ચટણીનું શું કામ ? બહુ, બહુ તો કેરી કટકા હોય, તે પણ એની સિઝનમાં જ. રાયતાં-ફાયતાં ના તાયફા તો મોડાં શરૂ થયાં. ને ત્યાર બાદ ગામડાં તૂટ્યાં ને શહેરો વસ્યાં એમ કહેવાને બદલે સાચું પૂછો તો જેનું વહેલું ખૂટ્યું એ વહેલા આવ્યા. જેમની કોઠીઓમાં દાણા વહેલા ખૂટ્યાં એ શહેર તરફ વહેલા વળ્યા.
તો પણ શહેરની પોળોમાં લગ્ન ઘર આંગણે જ હોય. ઘરની નજીક ચોકઠું હોય ત્યાં મંડપ બંધાય. લગ્નના બે-ત્રણ દિવસ પહેલાં ઢોલી આવતો, ઢોલ વગાડતો. એ સમયે શહેરોમાં લાઈટો નહીં એટલે લાઉડ સ્પીકરોનાં ન્યૂસન્સ નહોતાં. બ્રાહ્મણોની પંગત જમતી હોય ત્યાંથી કોઈ પરન્યાતીલો- અબ્રાહ્મણ પસાર થઈ શકે નહીં, બૂટ કે ચંપલ પહેરવાનો તો સવાલ જ નહીં- ઉઘાડા પગેય ત્યાંથી નહીં જવાનું. આ ભૂદેવોની પંગત જમીને ઊઠે નહીં ત્યાં સુધી પેલા બિન-બ્રાહ્મણોને ‘સ્ટેચ્યુની’ પેઠે દૂર ખોડાઈ રહેવાનું (તેને મનોમન પ્રભુને પ્રાર્થના કરવાની છૂટ કે હે ઈશ્વર ! આ બ્રાહ્મણોને ઊભા કર, જેથી હું મારા ઘેર જઈ ખીચડી ખાઈ શકું) એટલે તો ગીધુકાકાને નિરાંતે પંગતમાં બેસીને જમવાની મજા આવે છે, એવી મજા બુફેમાં ક્યારેય નથી આવતી.
અત્યારે તો ભૂખ લગાડવા માટે તો પહેલા ચીઝ-કોર્ન ટોમેટો સૂપ, સ્વીટ કોર્ન સૂપ, કે ફલાવર-બદામનો સૂપ યા જલજીરાના શરણે જવું પડે છે. આવું બધું એ સમયે નહોતું. ત્યારે તો જમણનું નિમંત્રણ જ ઓપિટાઈઝર બની જતું. નિમંત્રણ મળે એ ક્ષણથી જ ભૂખ ઉઘડવા માંડતી. જ્યારે આજે તો ભૂખ લગાડવા મથવું પડે એવા દિવસો આવ્યા છે. સૂપ પતાવ્યા પછી ખાલી ડિશ, બાઉલ, ચમચી ને પેપર નેપકીન લેવા લાઈનમાં ઊભા રહી જવાનું. ડિશ, વાડકી વગેરે મળે એ લઈને રામરોટી ઘરના પાસે ઊભા રહેલા ભિક્ષુકોની પેઠે, ગરીબ-રાંકડા થઈને વાનગીઓનાં ટેબલ પાસે કતાર લગાવવાની અને પોતાનો નંબર આવે ત્યાં સુધી એ ટેબલ પર તેમજ આસપાસના ટેબલો પર ખડકાયેલી વાનગીઓની આગળ મૂકેલ પાટિયાં વાંચવાનાં. બાપ જન્મારેય સાંભળવામાં ન આવી હોય એવી વાનગીઓનાં નામ વાંચતા જીવ ચૂંથાય કે એ ચીજ શું હશે ? સ્વાદમાં કેવી હશે ? મોટા ભાગે વાતમાં માલ નહીં, પાછાં નામ અટપટાં જેમ કે લસણિયા, બાર બેકિયું, ખિચિયા. મેં ગીધુકાકાને પૂછેલું કે આ ખિચિયા કિસ ચિડિયાકા નામ હૈ ? ત્યારે તેમણે મને સમજાવેલું કે વિનુ, તને યાદ છે આપણે પરિમલ ગાર્ડન પાસે એક વાર પટલાણીનું ખીચું ખાધેલું ? બસ એને શણગારી એની જાતિ બદલીને અહીં ખિચિયા બનાવી દીધી છે.
એક લગ્નમાં અમે કુલ 73- તોંતેર આઈટમ્સ જોઈ હતી, જેમાંની પંદર-સત્તર ચાખતાં જ પેટ ભરાઈ ગયું. એટલું જ નહીં, પેટ ખેંચવા માંડ્યું. ત્યાં એક ઓળખીતાએ માહિતી આપી કે વિનુભાઈ, ડેઝર્ટમાં પુડિંગ ઈટેબલ છે, લેવા જેવું છે, પણ સાચું કહું તો પાન ખાવાનીય પેટમાં જગ્યા નહોતી. જો કે મને કે ગીધુકાકાને ભોજનમાં જૂની ને અસલ ચીજો મળતી તે શુદ્ધ સંગીત જેવી ઑરિજિનલ લાગે છે ને અત્યારની વાનગીઓ રિ-મિક્સ મ્યુઝિક જેવી બનાવટી લાગે છે. પહેલાં જે વાનગીઓ જમતાં તેમાંથી અમીનો ઓડકાર આવતો એ કોણ જાણે કેમ પણ અત્યારે નથી આવતો. ક્યારેક પેટ ભરાય છે ખરું, પણ મન તો ક્યારેય ભરાતું નથી, ઠરતું નથી.
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous સંવેદન, સમજણ અને સાવધાની – જયદેવ માંકડ
તારી આંખનો અફીણી – કલ્પના દેસાઈ
એમ.બી.બી.એસ. (મેડિકલ !)માં એડમિશન ન મેળવનારની પહેલી પસંદ ડેન્ટિસ્ટ બનવાની જ રહે છે. એનું દેખીતું કારણ છે બત્રીસ દાંત ! પેશન્ટનું મોં ખોલતાની સાથે જ ડૉક્ટરની આંખ ચમકી ઊઠે, ‘અરે વાહ ! ચાર સડેલા ! છ અડધા તૂટેલા ! આઠ તો હલે છે ને બાકીના એની મેળે હલતા થઈ જાય એવા કરી આપીશ. વાહ પ્રભુ વાહ ! તારી લીલાનો જવાબ ... [વાંચો...]
દિવાળીના દિન આવતાં જાણી… – રતિલાલ બોરીસાગર
(‘નવનીત સમર્પણ’ સામયિકના ઓક્ટોબર, ૨૦૧૬ના દીપોત્સવી વિશેષાંકમાંથી સાભાર) સ્વ. ઈન્દુલાલ ગાંધીની ‘ભાણી’ નામની એક કવિતા છે. આ કવિતાની પ્રથમ પંક્તિઓ નીચે મુજબ છે : દિવાળીના દિન આવતાં જાણી, ભાદરમાં ધુએ લૂગડાં ભાણી. એક વાર દિવાળીના દિવસોમાં ઉપરની બે પંક્તિ પરથી મને નીચેની પંક્તિઓ સૂઝી હતી : દિવાળીના દિન આવતાં જાણી, બાવાંજાળાં જુઓ પાડતી ભાણી. મૂળ કવિતામાં ‘ભાણી’નો અર્થ છે ‘ભાણી’ નામની ગરીબ સ્ત્રી. મારી કવિતામાં – જોકે ... [વાંચો...]
વાળવૃદ્ધિનો એક અદ્દભુત પ્રયોગ – રતિલાલ બોરીસાગર
ભારતીય સંસ્કૃતિના મહાન ગ્રંથ ‘રામાયણ’માં એવું આવે છે કે દશરથ રાજાએ એક વાર અરીસામાં જોયું અને એક સફેદ વાળ નજરે પડ્યો. રાજાએ તરત નિર્ણય કર્યો કે હવે જ્યેષ્ઠ પુત્ર રામને અયોધ્યાની ગાદી સોંપીને પોતે રિટાયર થઈ જવું જોઈએ. મેં અરીસામાં પહેલીવહેલી વાર એકી સાથે અનેક વાળ સફેદ થતા જોયા ત્યારે મારે રિટાયર થવાને તો ઘણીવાર હતી અને હું કોઈ એવા ... [વાંચો...]
23 પ્રતિભાવો : બાકી લાડવા એટલે લાડવા – વિનોદ ભટ્ટ
Kalidas V. Patel { Vagosana } says:
February 8, 2013 at 9:40 am
આપના લાડવાએ તો મોંઢામાં પાણી લાવી દીધું ! આપ તો રહ્યા બ્રાહ્મણ એટલે હજુ પણ લાડવાનો જોગ ક્યાંક થઈ જાય બાકી અમે પટેલો તો લાખો ખર્ચીને છેવટે મુફલીસ એવાં મન્ચુરિયન ખાતા થઈ ગયા છીએ ! મોંઢાં અને પેટ બગાડે એવાં !
આપની ક્ષમાયાચના સાથે જણાવું કે … ૧. ચોથા ફકરામાં નીચેથી ત્રીજી લીટીમાં
હવાડા વાળા વાક્યમાં કંઈક ભૂલ છે. ૨. પાંચમા ફકરામાં વાડી દ્વારા ઘીની ધાર …
વાક્યમાં ‘વાઢી દ્વારા’ જોઈએ. { વાઢી = નાળચાવાળુ ઘી પીરસવાનું માટીનું વાસણ.}
આપનું દીર્ઘાયુશ ઈચ્છીને લાલચ રાખુ કે ગુજરાતી ગિરા વધુ હસતી રહે.
કાલિદાસ વ. પટેલ { વાગોસણા }
vkvora Atheist Rationalist says:
February 8, 2013 at 11:34 am
વાહ !! વાહ !!!!
ગામડાં તૂટ્યાં ને શહેરો વસ્યાં એમ કહેવાને બદલે સાચું પૂછો તો જેનું વહેલું ખૂટ્યું એ વહેલા આવ્યા. જેમની કોઠીઓમાં દાણા વહેલા ખૂટ્યાં એ શહેર તરફ વહેલા વળ્યા.
Dr. Vinit C. parikh says:
February 8, 2013 at 1:25 pm
લાડવા હજુ અમારી પેઢી ( ઉ. ૫૨ ) સુધી થોદડ ઘણા લોકપ્રિય છે, પણ નવી પેઢી તો કદાચ એનાથી અજાણ જ છે. નવી પેઢીને આ લેખ વચાવવો જોઇએ.
February 8, 2013 at 3:33 pm
બહુ જ સુન્દર લેખ્. નાનપન નિ યાદ આવિ ગઇ.
February 8, 2013 at 4:28 pm
વાહ વાહ…બહુજ મસ્ત લેખ છે. વિનોદ ભટ્ટને વાંચવાની મજાજ કંઈ ઓર છે. એકદમ રસાળ અને વાંચતા વાંચતા દરેક વાક્યે વાક્યે એક તાજગી અને પ્રસન્નતાનો અહેસાસ થયા વગર ના રહે. ખુબજ સરસ.
Mukund P Bhatt says:
February 8, 2013 at 5:57 pm
ખુબ જ મજા આવી. સમય સમય પ્રમાણે બધુ બદલાય એનો સ્વિકાર કરવો રહ્યો.
February 8, 2013 at 10:07 pm
bufe thi yaad avyu k je loko bufe ma jamva jay 6e te kato ghare thi jamine ave 6e yato ghare jaine khay 6.
baki saram vagrnane kai nahi!!!!!
February 9, 2013 at 2:51 am
વાચેી ને મો મા પાણેી આવેી ગ્યુ .. !
અમે ગામડે રહેતા ત્યારે ભોજન મા ચણા ના વઘારેીયા પણ આવતા, જેનો સ્વાદ હજુ પણ યાદ આવે છે.
આવો સરસ લેખ મોકલવા બદલ ખુબ જ ધન્યવાદ .. !
February 9, 2013 at 5:29 am
અતિ ઉત્તમ મસ્ત લેખ્….મજા આવેી.વિનોદભાઈ તમારા લેખ વૈવિધ્ય ખજાનાથેી ભરપુર ચ્હે.
વર્તમાન સજોગોનુસાર “સમય વર્તે સાવધાન્”નેી નિતેી અપનાવેી રહેી ખરુને?
dodia haribhai hp says:
February 9, 2013 at 7:11 am
લેખ વાચી મજા આવી હવે તો એવુ લાગે કે આ સમય કરતા એ સમય ખૂબ સારો હતો. ૫ણ શુ થાય સમય પ્રમાણે ચાલવુ તો પદશે જ ને……
February 9, 2013 at 7:19 am
…બહુજ મસ્ત લેખ છે. વિનોદ ભટ્ટને વાંચવાની મજાજ કંઈ ઓર છે. એકદમ રસાળ અને વાંચતા વાંચતા દરેક વાક્યે વાક્યે એક તાજગી અને પ્રસન્નતાનો અહેસાસ થયા વગર ના રહે. ખુબજ સરસ.
RAMESH PATEL X says:
February 9, 2013 at 11:54 am
RAMESH PATEL X says:
February 9, 2013 at 11:59 am
Nice article. I invite you to enjoy LADU !
Pravin V. Patel says:
February 11, 2013 at 2:28 am
મોટેભાગે લગભગ ૮૦ના દાયકા સુધીના લાડુના પરવાનાઓ મળી આવે ખરા!!!!!!!!
કે જેઓ નામ સાંભળતાંજ તલપાપડ થઈ જાય.
કોઈ અભાવો નહીં—————————-ખાવ અને ખવડાવો, આનંદ આનંદ.
સુંદર, સુંદર બસ સુંદરજ.
February 11, 2013 at 4:27 pm
superb article…memories recollectd by my grand parents
February 15, 2013 at 11:57 am
March 5, 2013 at 1:23 am
વિનોદભાઈ અને લાઙુ બેઉ યાદ આવી ગયા. બનાવવાનુ ભુલઈ નથી ગયુ. આભાર
March 15, 2013 at 3:37 am
લાદવા ગનિજ સારિ વસ્તુ ખાવા નિ મઝા આવે
April 11, 2013 at 7:28 pm
bufe nu vanchi ne yaad avyu k sathe pangat ma besi ne j jamvani maza male 6 a to bufe ma koi divas na male.bufe jamu 6u tyare evu lage jane koi bhikh manva line ma ubho 6u.
May 15, 2013 at 7:58 pm
ketlak eva 6e je bufe ma’y palaathi vaadi ne besijaay 6e…
July 23, 2013 at 5:15 pm
બહુ સુંદર આ લેખ છે.
Triku C . Makwana says:
July 1, 2014 at 5:17 pm
નીચેના વાક્યો સહજ તા થી રમુજ ફેલાવી ગયા.
આવી એક બહેને નાની ચમચી વડે કાકાની ડિશમાં એક રતાશ પડતી ચીજ નાખી.
કાકાએ તેને પૂછ્યું : ‘બહેન, આ ચટણી છે ?’
‘ના કાકા, આ તો ગાજરનો હલવો છે…..’ બહેને ચોખવટ કરી.
‘તો મોટી બહેન…..’ કાકા દાઢમાં બોલ્યા : ‘હલવો પીરસાતો હોય એ રીતે પીરસોને ?’
September 24, 2014 at 1:20 am
સરસ મને બહુ ગમ્યો.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Download Latest Issue NOW!!
Click Here to download
નૂતન વર્ષના સાલમુબારક – સંપાદક
જરા કહેશો, માબાપની શા કારણે કરો છો અવગણના? – અવંતિકા ગુણવંત
ચરિત્રકીર્તન – અંતિમ વાચનયાત્રા – સં. મહેન્દ્ર મેઘાણી
સલાહ આપનારને એટલી જ સલાહ આપવાની કે… – વિનોદ ભટ્ટ
ચા વિના સૂનો સંસાર! – ગોપાલ ખેતાણી
બ્રિટિશ – અમેરિકન ડાયસ્પોરિક ગુજરાતી કવિતા – રમેશ ચૌધરી
મા ભૂમિની મહેકના સંબંધો – શ્યામ ખરાડે
તરસ – પ્રફુલ્લા વોરા
કવિશ્રી રઘુવીર ચૌધરીની પ્રતિભાવ પ્રેરક કાવ્યરચના – લાભશંંકર ઠાકર
નાઈટ આઉટ એ પેરન્ટસની મોટી સમસ્યા – નમ્રતા દેસાઈ
Mansukh Savaliya: Thanks for such a needful social...
sandip: રીડગુજરાતી ટીમ ને…….. “સાલ...
SHARAD: FAMILY LIFE AND PROFESSIONAL LIFE ARE DIFFERENT....
SHARAD: PATNI PASE SAFAI PRASTUTKARTA BADCHALAN PATI NE...
SHARAD: BIMAR SHARIR ANE MAN NI DAVA , BE YADGIRIO RAKHI...
SHARAD: SATYA GHATNA JEVI BODHVARTA
Mansukh Savaliya: Thanks for serving the society through...
Viral Pandya: I agree with Mr. Vijay’s...
MANOJ HINGU: સૌ પ્રથમ આપણે નવા વર્ષ ની શુભેચ્છા અને...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
નૂતન વર્ષના સાલમુબારક – સંપાદક
જરા કહેશો, માબાપની શા કારણે કરો છો અવગણના? – અવંતિકા ગુણવંત
ચરિત્રકીર્તન – અંતિમ વાચનયાત્રા – સં. મહેન્દ્ર મેઘાણી
સલાહ આપનારને એટલી જ સલાહ આપવાની કે… – વિનોદ ભટ્ટ
ચા વિના સૂનો સંસાર! – ગોપાલ ખેતાણી
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
લેખકો અને ઓનલાઈન ઈ-બુક પાયરસી.. – જીજ્ઞેશ અધ્યારૂ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૧૦)
જિંદગીની આશ.. ઉત્સવ! દીપોત્સવ! – ગોપાલ ખેતાણી
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.