gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en en en gu en en en de en en en en en en en en en gu gu en en en gu en en en en en en en en en en en gu en gu en en en en en en en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu ru en gu en gu en en en gu gu en en en gu en en en en en en en gu en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gu en en en gu en en en gu en en en gu en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en en en gu gu en en en gu gu gu en en en gu en en en en en en en en en en en en gu en gu en en en en fr en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: બે આંખની શરમનો દુકાળ – ગુણવંત શાહ
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[ કલોલથી પ્રકાશિત થતા ‘સંપર્ક’ના દીપોત્સવી અંકમાંથી સાભાર.]
એક નવી જ સંસ્કૃતિનો ઉદય થઈ રહ્યો છે. એનું નામ છે : ‘લેવડદેવડ્યા સંસ્કૃતિ’. માનવસંબંધો ભાખરી બાંધવાના લોટ જેવા છે, જેમાં લાગણીનું મૉણ ન હોય તો ન ચાલે. લેવડદેવડ અનિવાર્ય છે. એના વગર સમાજ ટકી જ ન શકે, પરંતુ લાગણીને કારણે લેવડદેવડ પણ સ્નેહદીક્ષા પામે છે. મારી વાત ગળે ન ઊતરે તો ભાઈને રાખડી બાંધતી હોય ત્યારે કોઈ બહેનના ચહેરા પરના ભાવ નીરખવાનું રાખશો. એ ચહેરા પર લાગણીનું કાવ્ય વાંચવા મળશે.
બધુ જ વેચી શકાય અને બધું જ ખરીદી શકાય એવા બજારિયા સમાજમાં જીવવા કરતાં તો હું આફ્રિકાના જંગલમાં હરણોના ટોળામાં હરણ બનીને જીવવાનું વધારે પસંદ કરું. આજકાલ બધી જ બાબતો વેચાઉ (બિકાઉ) બનતી ચાલી છે. સ્ત્રીનું સૌંદર્ય વેચવાથી પૈસા મળે છે ને ? તો તેને વેચવા કાઢો. નગ્નતા વેચવામાં નફો થાય તો નગ્નતા વેચો. ઈમાન વેચવાથી માલામાલ થઈ જવાતું હોય તો ઈમાનને મારો ગોળી. માંહ્યલો ગીરવી મૂકવાથી દહેજની રકમ જો તગડી થતી હોય તો માંહ્યલાને પલીતો ચાંપો. ગમે ત્યાંથી, ગમે તેમ કરીને અને ગમે તે ભોગે પૈસો મળે એટલે પત્યું. આપણું શરીર પંચમહાભૂતોનું બનેલું ગણાય છે. પૈસો છઠ્ઠો મહાભૂત બની ગયો છે.
મારી પાસે લાડુ છે. હું એ એકલો જ આરોગી જાઉં તેવી વૃત્તિ થાય એ મારી પ્રકૃતિ ગણાય. મારી પાસે લાડુ નથી, પણ બીજા પાસે છે. હું એ લાડુ ઝૂંટવીને ખાઈ જાઉં તો એ મારી વિકૃતિ ગણાય. મારી પાસે લાડુ છે તે બીજા સાથે વહેંચીને ખાઉં તો એ મારી સંસ્કૃતિ ગણાય. પ્રકૃતિ, વિકૃતિ અને સંસ્કૃતિથી પર, એવી માણસાઈના મેઘધનુષને માતા કહેવામાં આવે છે. એ પોતાનો લાડુ જતો કરીને અન્યને ખવડાવે છે અને એમ કર્યા બદલ ઊંડો પરિતોષ પામે છે. આવું બને ત્યારે તે ક્ષણે અને તે સ્થળે તીર્થ રચાય છે. દુનિયા આવી અસંખ્ય તીર્થઘટનાઓને કારણે ટકી રહી છે. ક્યારેક કોઈ માતા પોતાના દીકરાને બધું જ આપે છે અને બદલામાં રોકડી અશાંતિ પામે છે. પરબડીએ શીતળ જળ પામ્યા પછી જળ પીનારો જળ પિવડાવનારને તમાચો મારે ત્યારે સંસ્કૃતિ અરણ્યરુદન કરતી હોય છે. બે આંખની શરમનો દુકાળ પડે ત્યારે જીવન ભૂખે મરતું જણાય છે. દ્રૌપદીનું વસ્ત્રહરણ થઈ રહ્યું હતું ત્યારે બે આંખની શરમનો કારમો દુકાળ કૌરવસભામાં પડેલો. એ વેળાએ દુર્યોધનનો ભાઈ વિકર્ણ ચિત્કારી ઊઠેલો : યહ સબ ક્યા હો રહા હૈ ! બે આંખોની શરમના ભયાનક દુકાળ વખતે માનવતાને કાને પડેલા એ ચિત્કારને કારણે વેરાનમાં અમીછાંટણાં થયેલાં. રામને મર્યાદાપુરુષોત્તમ કહ્યા કારણ કે તેઓ બે આંખની શરમ નડે એવા સમાજનું શમણું સેવનારા મહામાનવ હતા. જો બે આંખની શરમ નડી ન હોત તો એમણે કૈકયીને લાફો લગાવી દીધો હોત. બે આંખની શરમ ખૂટી પડે ત્યારે કોક શાહજહાં આગ્રાના કિલ્લામાં બંદીવાન બનીને દૂર દેખાતા તાજમહેલને આંસુ સારતો જોયા કરે છે. કોઈ પણ સમાજ બે આંખની શરમ વગર ટકી ન શકે.
ક્યારેક કોઈ સરકારી ઑફિસમાં જવાનું બને ત્યારે મારું મન ગ્લાનિથી ભરાઈ જાય છે. ત્યાં ખુરશી પર બેઠેલો કર્મચારી ઘણુંખરું આપણી સામે જોવાનું ટાળીને વાત કરે છે. આપણું કામ સાવ વાજબી હોય અને મિનિટમાં પતી જાય તેવું હોય તોયે એ અતડાપણું જાળવીને થોડીક તોછડી રીતે જ વાત કરે છે. એના પરમ પૂજ્ય પિતાશ્રીનું આપણે કશું જ બગાડ્યું નથી હોતું તોય બે આંખની શરમનો દુકાળ જોવા મળે છે. આ બાબતે પણ ક્યારેક ઉમદા અપવાદો જડી આવે ત્યારે ભાંગમાં તુલસી જેવો ઘાટ થાય છે. ઑફિસોમાં હવે સ્ત્રી કર્મચારીઓની સંખ્યા વધી રહી છે. સ્ત્રી કર્મચારીઓ પ્રમાણમાં સારી રીતે વાત કરતી હોય છે. આપણી ઓફિસમાં જે શુષ્ક અતડાપણું (dehumanized and depersonalized alienation) જોવા મળે તેમાં સ્ત્રી કર્મચારીઓની હાજરી થોડુંક આશ્વાસન પૂરું પાડનારી છે. છેલ્લા વાવડ એવા છે કે સ્ત્રી કર્મચારીઓ પણ ધીરે ધીરે બગડતી જાય છે. આ વાવડ ખોટા ઠરે એ શક્ય છે. ભગવદગીતામાં કૃષ્ણ ‘ધર્મની ગ્લાનિ’ની વાત કરે છે. બે આંખની શરમનો દુકાળ, એ જ ધર્મની ગ્લાનિ. બે અજાણી આંખોમાં સામી વ્યક્તિ માટે થોડીક લાગણી જળવાઈ રહે, તેને જ કહે છે ધર્મની સંસ્થાપના. એક માણસ બીજા માણસ સાથે ખુલ્લંખુલ્લા લુચ્ચાઈ ભલે કરે, પરંતુ જ્યાં સુધી લુચ્ચાઈ કરનાર માણસ, લુચ્ચાઈનો ભોગ બનેલા માણસ સાથે આંખો મિલાવવાનું ટાળે ત્યાં સુધી માનવધર્મ ટકી ગયો જાણવો. લાક્ષાગૃહમાં પાંડવોને જીવતા બાળી મૂકવાનું કાવતરું નિષ્ફળ ગયા પછી દુર્યોધન જો નીચું જોઈ ગયો હોત તો મહાભારતનું યુદ્ધ ન થયું હોત. મહંમદ અલી ઝીણાને મહાત્મા ગાંધીની બે નિર્મળ આંખોની થોડીક શરમ નડી હોત તો કદાચ દેશના ભાગલા ન પડ્યા હોત. ‘ટ્રેજેડી ઑફ જિન્નાહ’ (લેખક : કૈલાસ ચન્દ્ર, વર્મા પબ્લિશિંગ કંપની, પો.બો. નંબર 249, લાહોર, 1943) પુસ્તક વાંચ્યા પછી આ બાબતે કોઈ શંકા રહેતી નથી.
લાભવાદ અને લોભવાદ વકરે એવી આબોહવામાં આજનો માણસ જીવી રહ્યો છે. પૈસો પણ કમાવા જેવી ચીજ છે. લક્ષ્મીનો અનાદર ગરીબીને રોકડી બનાવે છે. દરિદ્રનારાયણની નહીં, સમૃદ્ધિનારાયણની પ્રતિષ્ઠા થવી જોઈએ. પૈસો કમાનારની વૃત્તિ હોવી, એ ગુનો નથી. સગવડ પ્રત્યે દ્વેષ રાખનાર પ્યુરિટનો સુખવિરોધી અને જીવનવિરોધી વાતો કરતાં જ રહે છે. પૈસો આદરણીય છે, પરંતુ જ્યારે એની આગળ ત્રણ શબ્દો ગોઠવાઈ જાય ત્યારે એ જ પૈસો રાક્ષસી બની જાય છે. એ ત્રણ શબ્દો છે : ‘ગમે તે ભોગે.’ આજકાલ મનની ઋતુ બદલાઈ રહી છે. માણસ ગમે તે ભોગે પૈસો બનાવવા માટે અધીરો થયો છે. પૈસો કમાવો અને પૈસો બનાવવો, એ બેમાં ફરક છે.
વેપારી બીજું બધું ભૂલીને કેવળ નફો જ જુએ છે. દાકતર, વકીલ, અમલદાર અને નેતા કમાણી પર નજર ઠેરવે છે. આ ગીધવૃત્તિ છે. રવિશંકર મહારાજ કહેતા કે ગીધ જ્યારે મરેલા ઢોરના પેટમાં ઊંડે સુધી પોતાની ચાંચ ખોસે ત્યારે પાંખો પહોળી કરીને ઢોરના શરીરને ઢાંકેલું રાખે છે, જેથી બીજું કોઈ પોતાની મિજબાનીમાં ભાગ ન પડાવે. આવી વૃત્તિને આપણે ‘કલ્ચર ઑફ ધ વલ્ચર’ કહી શકીએ. લાંચરુશ્વત ટાળી ટળે તેમ નથી. લુચ્ચાઈ વગરનો સમાજ રચાય એવું શમણું ક્યારે સાચું પડશે તે કહેવું મુશ્કેલ છે. દગાબાજી કંઈ આજકાલની ઘટના નથી. માણસ સ્વભાવે સ્વાર્થી પ્રાણી છે. ભલે, એને સ્વાર્થી રહેવા દો. જ્યાં સુધી બે આંખની શરમ બચી છે ત્યાં સુધી માણસ-માણસ વચ્ચેની ‘થોડી સી બેવફાઈ’ સર્વનાશ નહીં નોંતરે. ખલનાયકના શરાબના પ્યાલામાં થોડીક શરમ બરફના ટુકડા સાથે તરતી રહે તોય બસ છે.
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous વાચકમિત્રોને…. – તંત્રી
અહીં બુલબુલનું અભિવાદન છે ! – ગુણવંત શાહ
જેને આપણે આપણું ઘર ગણીએ છીએ તે કેવળ આપણું નથી હોતું. ઘરમાં અટવાતા ઉંદરને પણ એ ઘર પોતાનું જ લાગે છે. જો ઘર માત્ર આપણું જ હોત તો એમાં ચકલીએ માળો ન બાંધ્યો હોત. ઘરમાં આવી પડનારાં બિલ્લીમાસી મોજથી ચકરાવો મારીને ચાલી જાય છે. પ્રત્યેક ઘરમાં થોડાક મંકોડા, વંદા અને મચ્છરો ‘લિવ એન્ડ લાયસન્સ’ના કરાર મુજબ રહેતા હોય છે. બારી ... [વાંચો...]
મનોમંથનની વાટે – નવનીત શાહ
આપણા ઘડવૈયા આપણે માણસ ઘડાય છે, ઘણાંથી, પણ સાચી રીતે તો તે પોતે જ પોતાની જાતને ઘડે છે. તેના જીવન ઘડતરમાં આસપાસના વાતાવરણની ચોક્કસ અસર પડે છે. પણ જો તે પોતાની જાતને ઘડવા માટે તત્પર કે તૈયાર ન હોય તો તે બધું જ વ્યર્થ છે. મહાપુરુષોનાં જીવનનું આપણે જો બારીકાઈથી નિરીક્ષણ કરીશું તો જણાશે કે, તેઓએ પ્રતિકૂળ સંજોગોમાં જ પોતાની ... [વાંચો...]
ચાંદની રાત – કાકા કાલેલકર
ણસ ખૂબ દૂર સુધી જોઈ ન શકે એટલા માટે ઈશ્વરે ચાંદની રાત પેદા કરી છે. અંધારી રાતે આપણે આકાશમાંના અસંખ્ય તારાઓ એટલે કે અસંખ્ય વિશ્વો જોઈ શકીએ છીએ. વનવગડામાં ચાલતા હોઈએ ત્યારે જો આપણે નીચે બેસીએ અને આપણી નજર સામે આકાશનો પડદો લાવીએ, તો આપણાથી બહુ દૂર અંતરે કોઈ જતું હોય તોપણ તેનું કાળું છાયાચિત્ર આકાશના પડદા પર ઊઠી આવીને ... [વાંચો...]
32 પ્રતિભાવો : બે આંખની શરમનો દુકાળ – ગુણવંત શાહ
October 25, 2011 at 11:02 am
October 25, 2011 at 12:34 pm
ખૂબજ મનનીય અને અનુભવની કલમે લખાયેલ લેખ જુદો જ તરી આવે છે. લેખ વાંચવો ગમ્યો.
October 25, 2011 at 7:26 pm
good to read such articles again and again peridically.
October 25, 2011 at 10:07 pm
Shree Gunvant shah is my best one….I just love it…
October 26, 2011 at 8:19 am
ખુબ સરસ, વાસ્તવીક વિચાર સહિતનો લેખ.
જિન્નાને બાપુજીની બે આખની શરમ ના નડી,જે ઇતિહાસની વ્યાજબી ઘટના.
VKVora, Atheist, Rationalist says:
October 26, 2011 at 8:31 am
ગીધ જ્યારે મરેલા ઢોરના પેટમાં ઊંડે સુધી પોતાની ચાંચ ખોસે ત્યારે પાંખો પહોળી કરીને ઢોરના શરીરને ઢાંકેલું રાખે છે, જેથી બીજું કોઈ પોતાની મિજબાનીમાં ભાગ ન પડાવે. આવી વૃત્તિને આપણે ‘કલ્ચર ઑફ ધ વલ્ચર’ કહી શકીએ.
October 26, 2011 at 8:50 am
Wah janab! Different perspective….
October 26, 2011 at 12:51 pm
aaj ni paristhiti ne khubj vastvik rite raju kari 6r
October 26, 2011 at 10:03 pm
સાચી વાત કે માણસ ગમે તે ભોગે પૈસો બનાવવા માટે અધીરો થયો છે. લેખકો નિમ્નકોટિના અને તદ્દન વ્યર્થ લેખો લખવામાં જરા પણ અચકાતા નથી.
October 26, 2011 at 11:01 pm
shocking,shameful and sad thing but reality of our fast growing,educated and devloping society including me too…
each and every article of sh.gunvant bhai shah is real pearls and serves us the best among the best…
thank you so much for publishing the article
October 28, 2011 at 3:28 pm
શ્રી ગુણવંત શાહના લેખમાં તેમનો આગ ઝરતો બળાપો આપણે
બધાંને છે ,તેમને દર્શાવેલી સરકારી નોકરોની આપખુદી લગભગ
બધાયેજ અનુભવી હોય છે,આપણે રહ્યા અહિંસક ધર્મના પાલતું
તો તેમને આવાજ અનુભવ થયે રાખવાના, ‘મારું કામ પતે છે ને
હું ક્યાં બીજાની વ્યાધી કરું!!’ આવી સિલસિલો છેલ્લા ૬૪ વર્ષથી
ચાલુ છે,ફરિયાદ કરી કરીને અને આવા લેખોના ભરમારમાંથી
આપણે વધુ કંઈ નથી કરી શકતા તેજ ‘ખાટલે ખોડ છે’ કોઈ જાતની
નાગરિક ફરજની લડત ચાલતી હોય તે બહુ જાહેરમાં આવતું નથી
તેથી ‘આમઆદમી’ હાથ જોડીને જીવે જાય છે,હા, કથા-વાર્તામાં તેમની
હાજરી લગાતાર સંખ્યાબંધ છે,પણ તેનાથી કોઈ સમાજમાં બહુ
ફેર નથી જણાયો,ધાર્મિક લાગણીવેળા,અંધશ્રદ્ધા ફાલી ફૂલી છે અને
કથાકારો,સંતોનો તો રાફડો ફાટ્યો છે!! ઘણીવાર સારા સજ્જનો પણ
આવા પ્રચારમાં કેમ જોડાય છે તેજ સમજમાં નથી આવતું.
શ્રી ગુણવંત શાહ એક પ્રખર ચિંતક છે તેમની કલમમાં સત્ય નીતરતું
રહેતું હોય છે અને દેશદાઝ પણ એટલીજ છે.
તાજેતરમાં તેમના સ્વાથ્ય વિશેની માહિતી ગુજરાતના દૈનિકો કે
કોઈ સમાચાર માધ્યમોમાં નહતી હવે તેમની તબિયત કુશળ
October 28, 2011 at 10:26 pm
બે આંખની શરમ એ મથાળું બરાબર નથી.
October 28, 2011 at 11:25 pm
આ લેખ વાંચીને ઈસ્વરને દિલની પ્રાર્થના કે મને શક્તિ આપે કે હું ક્યારેય એવું કામ ના કરું કે ‘આંખ ના મિલાવી શકું’. અને મને કાયમ ‘બે આંખની શરમ નડે’.
શ્રી ગુન્વાન્તભાઈ ને મારા તરફથી નવા વરસ ની સુભકામના અને સુખ અને સમૃદ્ધી આપે એવી ઈસ્વરને મારી સાચા દિલની પ્રાર્થના.
October 29, 2011 at 1:02 pm
PRIYAVADAN PRAHLADRAY MANKAD says:
October 29, 2011 at 10:22 pm
Very good article like his all other articles. But does a writer of the calibre/stature of Shri Gunvant Shah need any comments? That he has survived a heart attack is a matter of relief for not only himself/his family, but also for all his fans. May God bestow upon him good health and long life.
October 30, 2011 at 9:11 am
October 30, 2011 at 10:05 am
very good gunvantbhai is always inspiring
October 30, 2011 at 10:18 am
October 31, 2011 at 10:09 am
gunavant shahebne ghana vakhate vanchvano moko mlyo, khubaj anand thayo….
Manish B. Mehta, Rajkot says:
November 8, 2011 at 4:50 pm
ુAs usual, the article of Dr. Gunwavt Shah is superb. I am die-hard fan of Shri Gunubhai & late Shri Chandrakant Baxi. May Almighty God give him a very healthy & wealthy life!
November 8, 2011 at 6:16 pm
આશા રાખીયે કે તમારી તબિયત સારી થઈ રહી હશે. તમારા લેખૉનૉ લાભ અમને મળતૉ રહે એવી પ્રભુને પ્રાર્થના.
November 16, 2011 at 3:37 pm
મા.શ્રી ગુણવન્તભાઇ, જોડણીદોષ માફ કરશો. જેને મરવુ છે તેને જીવાડવાનો અર્થ નથી.હાલમા જગત મરવા માટે જીવી રહ્યુ છે.લાગણી,ભાવના,સમ્વેદના આ બધી પરગ્રહ્ ની વાતો અને ભાષા છે.શરમ હવે સ્વપ્નમા પણ કોઇ અનુભવતુ હશે કે કેમ ? તમારા વિચારો સાથે કિશોરાવસ્થાથી સમ્પર્ક છે,સહયાત્રી છુ માટેજ લખૂ છુ.
November 17, 2011 at 3:05 pm
ખુબ જ સરસ લેખ… નવી પેઢીને આ૫ની ખુબ જ જરુર છે.
November 25, 2011 at 1:40 pm
શાહ સાહેબ કેટલા છે જે કહી શકે કે મને કોઇની બે આઁખોની શરમ નડી!!!
November 25, 2011 at 2:55 pm
શાહ સાહેબ કેટલા છે જે કહી શકે કે મને કોઇની બે આઁખોની શરમ નડી!!!
જરા માન.જલન માતરી સાહેબ, શુ કહે તે તો જુઓ
આઠે પ્રહર ગરીબો ઉપર બેશુમાર કેમ ?
પડતી રહે છે આફતો પરવરદિગાર કેમ ?
ઈમાન વેચનાર છે, આરામથી ખુદા,
ખાતો રહે છે, ઠોકરો ઈમાનદાર કેમ ?
નિર્દોષ ભોગવે સજા, દોષિત મજા કરે,
તુજ મે’રબાનીના ખુદા આવા પ્રકાર કેમ ?
ઈમાનદારી છોડવાનો છે સમય હવે
આવે છે રાત-દિ’ મને આવા વિચાર કેમ ?
અડ્ડો જમાવી બેઠી છે વર્ષોથી પાનખર,
ભૂલી ગઈ છે બાગને મારા બહાર કેમ ?
લેવા જવાબ ઓ ‘જલન’ અહીંથી જવું પડે,
પાછા ફર્યા નથી હજુ ઉપર જનાર કેમ ?
May 13, 2012 at 2:06 pm
Good article by shri Gunvant bhai and thanks mrugesh bhai for sharing here.
July 26, 2012 at 8:40 am
શુ તમે મને – નિચેના નિબન્ધ વિશે લેખ
dinesh bhai bhatt says:
August 24, 2012 at 6:58 pm
ખરે ખર સમજવા જેવો લેખ છે. જો માણસ સમજે તો જે સુતો હોય એને સાહેબ આપણે જગાડી શકાય પણ જે સુવા નો ડૉળ કરિ ને જે સુતો હોય તેને જગાડવો
મુશકેલ હોય છે.મા.શ્રી ગુણવન્તભાઇ,ના વિચારો ખરેખર પ્રેરણા દાયક હોય છે
બહુ સરસ લેખ છે. ધન્યવાદ્
September 29, 2012 at 10:47 pm
સાહેબ આ લેખ લખવા બદલ આભાર .
December 4, 2012 at 9:57 am
i always waite for sunday divya bhaskar where dr. gunvantbhai write.
mrugesh bhai, i have read about your activity in mumbai samachar and immediately show your site. very impressive. for those gujarati reader to get many things in one site.i have sent altlest 40 friends your readgujarati.com information. all the best.
babubhai danabhai rathod says:
September 18, 2013 at 6:31 pm
GOD bless YOU both of SIRS,
October 29, 2016 at 12:17 am
લેખ સારો છે, પણ ફરિયાદ સ્વરૂપે છે. સમય કે જમાનો બદલાય એટલે પ્રભાવ, સ્વભાવ, ટેવ, પ્રાથમિકતા, વગેરે ઘણું બદલાય છે. જેને પચાવવું જરૂરી છે. જો ના પચાવી શકીયે તો ફરિયાદ પોથી બની જઇયે. સમય પ્રમાણે જે સંજોગો બદલાય તેને સ્વીકારતા શીખીયે તો સારું. ફરિયાદ રહેશે નહિ. જે છે તે છે, અને જે નથી તે નથી. છેલ્લી સદીમાં ઘણું પરિવર્તન આવ્યું છે. સારું પણ છે અને કૈક ના ગમે તેવું પણ છે. સરવાળે સારું વધારે છે અને ખરાબ ઓછું છે. પરિવર્તન સ્વીકારી ચાલુ સમય માં ભળી જવું તે જ ડહાપણ ની વાત છે. ભૂતકાળ ને વળગી રહેવાની આદત છોડી દેવી. હમેંશા દરેક પરિસ્થિતિ માં સારું શું છે, તે જોવું અને જે સારું નથી તેને સુધારવાનો પ્રયત્ન કરી જોવો અને ના સુધારે તો સ્વીકારી લેવું. ક્યારેય જગડવાના મૂડ માં આવવું નહિ.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
રીડગુજરાતી.કોમ પર પ્રસ્તુત થતા લેખ ટાઈપ કરવા માટે યોગ્ય વ્યક્તિઓની જરૂર છે. પૂરતું વળતર આપવામાં આવશે. વોટ્સએપ : ૯૯૭૪૪૧૦૮૬૮
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
હાસ્યનો હોજ.. – સં. તરંગ હાથી
સરિતાની શરત – રમણ મેકવાન
છે(છો)ડ સખી સરગમ – સ્વાતિ મેઢ
શ્રદ્ધા સ્મૃતિમંદિર – ડૉ. ચંદ્રકાન્ત મહેતા
થોડાસા રુમાની હો જાયે.. – નમ્રતા દેસાઈ
ગોપાલ ખેતાણી: અદભૂત વર્ણન. આપની સાથે દરિયાઈ સફર કરી તેવો...
જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’: ટૂંકી વાર્તા કે લેખ ? અતિ સુંદર...
Yogesh pandya: I m writter yogesh pandya..u hv read my...
Mahendra kumar, Babariya Dubai: Thought provoking article.
Chauhan Yashpa: Wah sir good story…….
Kirtika Macwan: A wonderful story
asha buch: bahuj sundar ane sachi vat
tia: જેઓની પાસે શારીરિક જોમ છે અને સાથે ફાલતુ ટાઈમ હોય...
tia: હર જમાના માં ગુણ નો મહીમા સમૃઘ્ઘી કરતા વિષેશ રહ્યો...
tia: આપણા પસંદગી ના ધોરણ બદલાઈ ગયા લાગે છે….કુમાર...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
નવરસમાં ઝબોળાયેલી માઈક્રોફિક્શન – ડૉ. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક
એક અપીલ – ધ્રુવ ભટ્ટ
વન ડે માત્રમ – કુલદીપ લહેરુ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.