gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en fr en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
(૧૯ ફેબ્રુઆરી, ૨૦૦૫ના રોજ મૃગેશભાઈએ લખેલો એક હાસ્યલેખ આજે તેમના અને રીડગુજરાતીના જન્મદિને તેમને જ સાદર અર્પણ. રીડગુજરાતી આજે તેરમા વર્ષમાં પ્રવેશી રહ્યું છે એ વિષયે મારી વાત આજે જ એક અન્ય લેખમાં મૂકી રહ્યો છું.)
‘શોપિંગ એ મારો જન્મસિદ્ધ અધિકાર છે’ એવું લગભગ દરેક શ્રીમતીજી માને છે. કોલેજમાં આજ કાલ જેમ રોઝ ડે, પિન્ક ડે, બ્લેક ડે જેવા ડે ઉજવાય છે એમ અમારા ઘરમાં પણ જુદા-જુદા ડે જેવા કે સાફસૂફી ડે, કચરાપોતાં ડે, દિવાળીમાં માળિયા ડે જેવા જુદા જુદા ડે ઉજવાય. ફરક એટલો જ કે આ બધામાં મુખ્ય રોલ મારે પ્લે કરવાનો હોય. વળી, શોપિંગ ડે પણ એમાંનો એક જ. શોપિંગ ડે એટલે કે મારા માટે ખિસ્સા ખાલી કરવાનો ડે!
પણ શું કરીએ? આપણે તો ‘હસબન્ડ’ એટલે તો કંઈ બોલાય જ નહીં. ‘હસ’ કહે તો હસવાનું, ‘બંધ’ કહે તો બંધ.
અમારા રાજુકાકા અંગ્રેજી શબ્દ WIFE ને કાયમ Wories invited for ever એમ કહ્યા કરે. ગમે તે હોય પણ શોપિંગ કર્યા વગર કંઈ થોડું ચાલે? પછી ભલે ને એમાં મુખ્ય રોલ આપણો ન હોય!
માંડ માંડ બચાવેલાં પૈસામાંથી હું અને બટુક આજે ૬થી૯માં જવાનું આયોજન કરતા જ હતા ત્યાં સવારમાં જ શ્રીમતીજીનો હુકમ છૂટ્યો, “જુઓ પેલી હંસાની છોડીનું લગ્ન આવતા અઠવાડિયે આવશે, પેલા પરેશભાઈની છોકરાની સગાઈ પણ છે અને પાછું ઘણા વખતથી…”
“હંહં… તે ચોક્કસ જઈ આવશું સગાઈ ને લગ્ન બંનેમાં. બસ. હું એવુ હશે તો રજા પણ લઈ લઈશ.”
“સાંભળો તો ખરા હવે, વચ્ચે બોલ બોલ કર્યા કરો છો. પૂરી વાત પણ સાંભળતા નથી.”
“તો વાત એમ છે કે ઘણા વખતથી કશી ખરીદી કરી નથી. મારા ચંપલ, દાગીના, સાડી, કપડાં બધું હવે Old fashion થઈ ગયું છે. આ સામેવાળી સીમા તો દર શનિવારે શોપિંગ કરવા જાય છે, તમે જ કંઈ કરતા નથી.”
“એમાં હું શું કરું? એમને જવું હોય તો એમની મરજી. એ કમાય તો એ જાય પણ ખરા..”
“વળી પાછું અવળું બોલ્યા. તમારામાં તો બુદ્ધિ ક્યારે આવશે? હું આપણું ‘કંઈ’ કરવાની વાત કરું છું, લોકોની નહીં.”
“શું ધૂળ કરીએ?” શ્રીમતીજી ઘૂરક્યાં, “આકે, સાંજે આપણે શોપિંગ કરવા જવાનું છે.”
“આજે?” મેં કહ્યું. પછી જરા બટુકભાઈને યાદ પણ કર્યા.
“હા, આજે જ. કેમ આજે કશું છે?”
“શું બટુક? તમે ને તમારા બટુકભાઈ દુનિયાભરના પિક્ચરો અને મુશાયરોમાં ફર્યા કરો. હવે જરા સુધરો. ઘર તરફ પણ જરા ધ્યાન આપો. આખો દાડો બટુક-બટુક શું કર્યા કરો છો.” શ્રીમતીજી એ લાંબુ લેક્ચર આપ્યું. મને તો બોલવાનો અવકાશ જ નહતો.
“હા ચલો ને જઈશું.” અંતે મેં સ્વીકારી લીધું.
જ્યારથી નાનકાએ પાછળ પડીને સ્કૂટી શીખવાડી દીધું. ત્યારથી ખિસ્સા ખાલી કરવાના પ્રસંગો આઈ મીન શોપિંગ ડે અમારા ઘરમાં વધારે પ્રમાણમાં ઉજવાવા લાગ્યા.
હું જાણે ઘરમાંથી ભાગવાનો પ્લાન બનાવવાનો હોય તેમ બધી ચેકબુકો, ક્રેડિટ કાર્ડ, એટીએમ કાર્ડ ભેગાં કરી લાવું. ખાતું ચાલુ રહે એટલા પૈસા રાખીને બાકીના ઉપાડી લઉં. ખિસ્સુ જરા ભારે થાય પછી અમારો શોપિંગ કાર્યક્રમ જરા વ્યવસ્તિત ચાલે. આ બધામાં પૈસા ખૂટે એટલે રસ્તામાં મોટા મોટા થેલાઓ લઈને એટીએમમાં જવાનો શુભ પ્રસંગ પણ ઘણી વાર બની જાય. ત્યારે શ્રીમતીજીનું મોઢું જોવા જેવું થઈ જાય.
આજે પણ કંઈક એવો જ પ્રસંગ બન્યો. સાંજ પડી એટલે શ્રીમતીજી તૈયાર. મેં પણ છેલ્લી વાર નોટોના બંડલની સામે જોઈને મનમાં ગણગણ્યું. “બેકાર કી દુઆએ લેતી જા, જા તુજકો સુખી પરિવાર મીલે.”
“ચલો તૈયાર” – ત્યાં તો શ્રીમતીજીએ બૂમ પાડી.
“હા ચલો. એકદમ તૈયાર” મેં નોટોની થપ્પી ખિસ્સામાં નાખતાં કહ્યું.
બજારમાં પહોંચ્યાં. મારા જેવા કેટલાય બિચારાઓ ને મેં દીઠાં. આપણા જેવા આપણને દેખાય પછી ચિંતા થોડી હળવી થાય પણ તેથી શું? ખિસ્સું તો ખાલી થવાનું જ ને.
“આ ચાદર જુઓ તો… ડબલબેડની છે. કેવો મસ્ત કલર છે.”
“કલર તો સારો છો પણ આ જે ઓરેન્જની સાથે પિન્ક અહીંયા મિશ્ર થાય છે એની જગ્યાએ બ્લુની સાથે પિન્ક હોત અને ઓરેન્જની કિનારી હોત તો વધારે સારું રહેત પણ આ બ્લેક છાંટ છે એ સારી લાગે છે. વળી, આ કુંડાળા છે એ કંઈક અસ્તવ્યસ્ત દેખાય છે. અને આ ચેક્ષ વચ્ચે જોઈ? આ ચેક્ષ બરાબર બટુકના બુશકોટ જેવી છે.”
“જરાક તો સીધું બોલતાં શીખો. જ્યારે પૂછીએ ત્યારે લાંબા લાંબા લેકચર આપો છો. મેં ચાદરનો રીપોર્ટ નથી માંગ્યો. અહીં ચાદરમાંય પાછો બટુક ક્યાંથી આવ્યો?” શ્રીમતીજીએ કહ્યું.
“ના, એટલે મને એમ લાગ્યું. પણ આ સામે જો, પેલી બ્લેકમાં મરૂન કલરવાળી કેવી લાગે છે?”
“હા એ પણ સારી છે.” શ્રીમતીજીએ સંમતિ દર્શાવી અને દુકાનવાળાને કહ્યું, “પેલી જરા બ્લેકમાં મરૂનવાળી બતાતો તો.”
“આ સરસ છે. આ લઈ લે.” મેં શ્રીમતીજીને હળવેથી કહ્યું.
“૪૦૦ રૂપિયા. દશ ટકા ડિસ્કાઉન્ટ સાથે છે.” દુકાનદાર બોલ્યો.
“૪૦૦ રૂપિયા!?!” મારી આંખો પહોળી થઈ ગઈ. મેં દુકાનદારને ઉદ્દેશીને કહ્યું. “અલા ૪૦૦ રૂપિયા તે કંઈ હોતા હશે. આટલા બધા? લૂંટવા જ બેઠા છો કે શું? આના તો ૧૦૦ રૂપિયા અલાય.”
દુકાનદાર બોલ્યો, “હું કાકા? ૧૦૦ રૂપિયામાં તો ટુવાલ આવે.” મારી ઘરવાળી ‘બેન’ અને હું ‘કાકા’. આવા ઘોર પક્ષપાતથી હું અકળાયો. મારા મોંમાંથી નીકળી ગયું – “હા તો પછી આ સાઈઝનો ટુવાલ જ આપી દે અમારે ચાલશે.” મેં કહ્યું.
“તમે બી શું ચૂપ બેસો ને જરા.” શ્રીમતીજી બોલ્યાં.
“હું શું કરું? બોલું છું તો તું કહે છે લેકચર આપો છો ચૂપ બેસી રહું તો કહે છે બોલતા નથી. હવે મારે શું કરવું શું?” મેં કહ્યું. શ્રીમતીજીએ મારી તરફ ત્રાંસી આંખે જોયું અને બોલ્યાં –
“તમારે કંઈ કરવાનું નથી. તમે ફક્ત ‘હા’ ને ‘ના’ માં જવાબ આપો. મને મારું કામ કરવા દો.”
શોપિંગનો પોગ્રામ આગળ ચાલ્યો. મારું કામ હવે મોબાઈલ કેશિયર જેવું હતું.
ડ્રેસ… ડ્રેસ પતે એટલે સાડીઓ, સાડીઓ પતે એટલે નેપ્કીનો, નેપ્કીનો પતે એટલે ટુવાલો, ટુવાલો પતે એટલે વળી પાછા ડ્રેસો… એમ શોપિંગ પ્રક્રિયા સતત ચાલતી. અહીં પછી બિચારા નાનકડા પાકીટનં શું ગજું.
“પૈસા ખલાસ. થોડા ખંખેરી લઈએ.”
“ખંખેરી લઈએ? એટલે શું?”
“ના… ના એટલે એમ કે જરા નજીકના એ.ટી.એમ.માંથી જઈને ઉપાડી આવીએ.”
“વળી પાછું એ.ટી.એમ.? આ તો રંગમાં ભંગ પડ્યો?” શ્રીમતીજીએ મોઢું મચકોડ્યું.
મને વળી એમ કે રંગમાં ભંગ નહીં પડે તો મારો રંગ ઊડી જશે. “ચલને હવે! વાર નહીં લાગે.”
નજીકના એ.ટી.એમ સેન્ટર પર અમે પહોંચ્યા જોયું તો મોટી લાઈન. વળી આપણે ત્યાં એ.ટી.એમ. રૂમમાં બધાને સપરિવાર જવાની છૂટ એટલે કાયમ ભીડ અને ભીડ જ લાગ્યા કરે.
“અહીં તો મોટી લાઈન છે!” શ્રીમતીજી બોલ્યાં.
“તે આપણી જેમ આખી દુનિયામાં દુઃખ બધે હોય. દુઃખ ક્યાં નથી? જીવન તો સુખદુઃખનો સરવાળો છે.”
“વળી, પાછું ચાલું કર્યું.” બબડતાં બબડતાં અમે લાઈનમાં ઊભાં. દશ-પંદર મિનિટે નંબર લાગ્યો. હું બારણું ખોલીને અંદર. શ્રીમતીજીના હાથમાં થેલીઓ (મેં જ પકડાવેલી) એટલે એમણે પગ વડે જોરથી બારણાંને ધક્કો માર્યો, અંદર પેસી ગયા, અને ડોર ક્લોજર ને લીધે બારણું એટલી જ જોરથી બહાર તરફ ખૂલ્યું અને પાછળ ઊભેલીં એક હેલ્ધી બેનને ભટકાણું. પરિણામે બેન દારરો ચૂક્યા. આખી લાઈન હાલક-ડોલક થઈ ગઈ અને પછી શું થયું એ આખી દુનિયાએ જાણ્યું. માંડ-માંડ લોકોની ભીડમાંથી પૈસા લઈને અમે એ.ટી.એમ.માંથી છૂટ્યાં.
રાત સુધી શોપિંગ જ શોપિંગ. અમારું નાનકડું સ્કૂટી થેલીઓથી ચારેબાજુ છલકાઈ ગયું. ટિફિન સર્વિસવાળા ટિફિનો જેમ લઈને જતા હોય એવું વારંવાર મને સ્કૂટી પર બેસીને લાગ્યા કરતું.
વળી પાછી એ જ ચાદરવાળાની દુકાન પાસે આવવાનું થયું.
મેં બૂમ પાડીને કહ્યું “ટુવાલ આપવો છે?”
શ્રીમતીજીએ પાછળથી કોણી મારી, “ચલો હવે છાનામાના!”
Share this on WhatsApp
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
પિયર પધારેલી પત્નીને પ્રેમપત્ર – ડૉ. વિનિત પરીખ
રી તોફાની બાયડી, લિ. તારા ભૂખ્યા ભરથારના જય જગદંબે. આમ તો તને પોસ્ટકાર્ડ જ લખવાનો હતો, પણ આ કવર મફતમાં મળી ગયું એટલે થયું કે ભલેને મારી બૈરી ખુશ થતી ! જત જણાવવાનું કે હું અહીં તારા વિરહના દિવસોની મઝા માણી રહ્યો છું. તેમાં તારો પત્ર મળતાં મારી ખુશી ઓર વધી ગઈ છે. આમ તો હું હમણાંથી રોજ ભૂખ્યો જ રહું છું, ... [વાંચો...]
તમારી જાતને કામથી મુક્ત કરો ! – પલ્લવી મિસ્ત્રી
એક ઘટાદાર ઝાડ નીચે મજાથી આરામ ફરમાવી રહેલ એક વ્યક્તિને ત્યાંથી પસાર થતાં મુસાફરે પૂછ્યું. ‘શું કરો છો, ભાઈ ?’ ‘જોતા નથી ? આરામ કરું છું.’ ‘પણ એ કરતાં કોઈ કામ કરતાં હોવ તો ?’ ‘શા માટે મારે કામ કરવું જોઈએ ?’ ‘કામ કરવાથી પૈસા મળે. પૈસામાંથી ગાડી, બંગલો, કપડાં બધું આવે. અને પૈસા વધે એમાંથી બચત કરવાની.’ ‘બચત શાના માટે કરવાની ?’ ‘બચત કરીએ તો પાછલી ... [વાંચો...]
સ્ત્રીને સમજવી છે ! – નિપુણ ચોકસી
પતિ અને પત્ની..... શબ્દ કેવી રીતે બન્યા હશે ? પતિ શબ્દ બોલવામાં અને સમજવામાં સરળ છે જ્યારે પત્ની શબ્દ બોલવામાં અઘરો અને સમજવામાં તેથી પણ અઘરો છે. જે પતી જાય એ 'પતિ' અને પતાવી નાંખે તે પત્ની, એવું કહેવાય ? પતિ શબ્દમાંના 'ત'ને અધમૂઓ કરી 'ની' લગાવો એટલે પત્ની શબ્દ બને...! કાનોમાત્ર વગરના 'નર' શબ્દને મચેડો, વાળો અને એના પર ... [વાંચો...]
0 પ્રતિભાવ : શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
રીડગુજરાતી.કોમ પર પ્રસ્તુત થતા લેખ ટાઈપ કરવા માટે યોગ્ય વ્યક્તિઓની જરૂર છે. પૂરતું વળતર આપવામાં આવશે. વોટ્સએપ : ૯૯૭૪૪૧૦૮૬૮
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
હાસ્યનો હોજ.. – સં. તરંગ હાથી
સરિતાની શરત – રમણ મેકવાન
છે(છો)ડ સખી સરગમ – સ્વાતિ મેઢ
શ્રદ્ધા સ્મૃતિમંદિર – ડૉ. ચંદ્રકાન્ત મહેતા
થોડાસા રુમાની હો જાયે.. – નમ્રતા દેસાઈ
ઉદય ત્રિવેદી: હું મૂળ સાવરકુંડલાનો જ છું અને લલ્લુભાઈ શેઠ...
tia: સત્ય ઘટના પર આધારીત વાર્તા હમેશા હૃદયસ્પર્શી હોય છે...
tia: બીચરી વાર્તા તો પોતાના ઠેકાણે રહી અને લેખ કહો કે...
viren machwala: Give me more quotes
CD VORA: મને મજા આવી હું પણ આવા તબક્કાઓમાંથી વરસાદ થયો...
સંજય કે સંઘવી: જેમ પુ રવિશંકર મહારાજ કેહતા તેમ ડૉ કલામ...
ગોપાલ ખેતાણી: અદભૂત વર્ણન. આપની સાથે દરિયાઈ સફર કરી તેવો...
જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’: ટૂંકી વાર્તા કે લેખ ? અતિ સુંદર...
Yogesh pandya: I m writter yogesh pandya..u hv read my...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
નવરસમાં ઝબોળાયેલી માઈક્રોફિક્શન – ડૉ. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક
એક અપીલ – ધ્રુવ ભટ્ટ
વન ડે માત્રમ – કુલદીપ લહેરુ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.