gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu la gu la gu gu gu gu gu la gu la gu la gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en en de en en en gu en en en en en en en gu gu gu en en en gu en en en gu gu en en en gu en en en gu gu en en en gu en en en en en en en en en en en gu en en en gu en en en gu en en en en en en en en en gu en gu gu en en en gu gu en en en gu en en en gu gu en en en en en en en gu en en en gu en en en gu gu gu en en en gu en en en gu en en en en en en en en en en en en en en en gu en gu en en en en fr en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: સગા બાપનો દીકરો – શંભુપ્રસાદ હ. દેસાઈ
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[‘અરધી સદીની વાચનયાત્રા : ભાગ-3’માંથી સાભાર.]
લોલવણ ગામના ચોરા ઉપર મામલતદાર સાહેબનો મુકામ હતો. ગામના ખેડૂતો, વેપારીઓ તથા ઉભડો ભેગા થયા હતા. મામલતદાર સાહેબ ગાદીતકીએ બેઠા હતા. પાસે તલાટી તથા પટેલ પણ બેઠા હતા. આજુબાજુ ખેડૂતો બેઠા હતા. વેપારીઓ પણ હતા. બે કોસના પાકા કૂવા તથા કૂંડી બાંધેલી એક વાડીની સો વીઘાની જમીન બિનવારસે જતાં આજે હરાજ થવાની હતી. વાડીમાં એક મકાન હતું. ઢોરનાં ઢોરવાડિયાં હતાં. ચાલીસ આંબાનાં ઝાડ હતાં. નાળિયેરી, મોસંબી અને ચીકુનાં પણ ઝાડ હતાં. જમીનની ફરતી દીવાલ હતી અને જમીન-માલિક શ્રીમંત માણસ હતા. તેણે શોખ ખાતર આ બધું કરેલું, પણ અચાનક ગુજરી જતાં તેમ જ વારસ ન હોઈ ‘દરબાર દાખલ’ થયેલ તેની આજે હરાજી હતી. તેથી લેવા ઈચ્છનારાઓની, અને કોના ભાગ્યમાં આ લૉટરી લાગે છે તે જોવા આવનારાઓની ઠઠ જામી હતી.
મામલતદાર સાહેબે કાગળોનો નિકાલ કરવા માંડ્યો. હરાજી જેમ મોડી થાય તેમ લોકો વધારે એકત્ર થાય એ માટે પરચૂરણ કાગળોનો જ નિકાલ શરૂ કર્યો. તલાટી નામ બોલતા જતા હતા. ખેડૂતો જવાબ લખાવતા હતા અને કામ ચાલ્યે જતું હતું.
‘કાના ગોવા !’ તલાટીએ નામ પુકાર્યું. અને એક જુવાન ઊભો થયો. શ્યામલ વાન, કૃશ શરીર અને માત્ર એક ચોરણો ને શિર ઉપર ફાળિયું ધારણ કરેલી માનવકાયા ‘જી’ કહી આવી ઊભી રહી.
અને ગોપો ઊભો થયો. મામલદાર સાહેબે બન્નેના સામું જોયું. વસ્ત્રોમાં, દેખાવમાં, રંગમાં અને મુખાકૃતિમાં બદલ્યા બદલાય એવા સહોદર ભાઈઓ તરફ એમણે મીટ માંડી. પછી સાહેબે પૂછ્યું :
‘તમે તલાટી સાહેબ પાસે વહેંચણ નોંધાવી છે તે બરાબર છે ?’
‘જી હા.’ બન્નેએ જવાબ આપ્યો.
‘જુઓ, હું ફરી વાંચું છું. હજી પણ તમે ફેરફાર કરી શકો છો. હું એક વાર મંજૂર કરીશ પછી ફરી નહિ શકો તે તમને ખબર છે ને ?’
‘ત્યારે સાંભળો : ખીજડાવાળું ખેતર દસ વીઘાંનું તથા લોલવણ ગામનું ખાંધું ઉત્તર-દક્ષિણ દસ હાથ, પૂર્વ-પશ્ચિમ છ હાથ : એ બન્ને નાના ભાઈ ગોપાને ભાગે, બરાબર ?’
‘રામપરાને માર્ગે વાડી વીઘાં છની, જ્યાં એક કૂવો છે તે, કાનાને ભાગે, બરાબર ?’
‘ત્યારે મંજૂર કરી દઉં ?’
‘જી, હા.’ અહીં બન્ને જણાએ એક સાથે ઉત્તર આપ્યો. મામલતદાર સાહેબે સહી કરવા કલમ ઉપાડી ત્યાં પાછળથી અવાજ આવ્યો : ‘એ મા-બાપ, રહેવા દ્યો : જલમ કરો મા –’ એક સ્ત્રી અમાસની મેઘલી રાત જેવા વર્ણની, કાખમાં એક એવા જ વર્ણના બાળકને તેડીને માથેથી પડતા છેડાને ખેંચતી આગળ આવી, ‘બાપા, તમારો દીકરો તો ગાંડો થયો સે…’ છોકરાને કાખમાં ઊંચી ચડાવતી જાય છે, છોકરો રોતો જાય છે, અને લાંબા હાથ કરી મામલતદાર તરફ કોપાયમાન ભ્રૂકુટિ કરી બાઈ આગળ વધી રહી છે.
‘રહેવા દેજો, હું ખોરડું નહિ દઉં, નહિ દઉં, ને નહિ દઉં ! મારાં છોકરાંને મારે નાખવાં ક્યાં ?’
‘આ કોણ છે ?’ મામલતદાર સાહેબે પ્રશ્ન કર્યો.
‘મારી જીવલેણ, સાહેબ !’ કાનાએ એક જ શબ્દમાં પોતાની પત્નીનો પરિચય આપી દીધો.
‘જીવ લેવા તો તું બેઠો છ – ભાઈને દઈ દે બધું ! આજ તો ખેતર ને ખોરડું દે છ, ને કાલ મને પણ દઈ દેજે…’ સ્ત્રીઓના હાથમાં જે અંતિમ શસ્ત્ર છે તેનો ઉપયોગ કરતાં બાઈ રોવા માંડી.
‘પણ ભાઈને અર્ધો ભાગ દેવો જ જોઈએ ને ? તું સમજતી નથી ને ભર્યા માણસમાં મારી આબરૂ લે છ ! જા જા, હાલતી થા….’ પતિદેવ ગરજ્યા.
‘ઊભો રે, કાના, ખીજા મા. મને વાત કરવા દે. જો દીકરી, તારે મોટાને ખેતર ન દેવાં હોય તો વાડી ગોપાને દઈ દે….’
‘કાંઈ નહિ. વાંઢો રૂંઢો છે. ગમે ત્યાં ગદરી ખાય ! હું છોકરાંછિયાંવાળી, મારો માંડ માંડ વાડી ને ખેતરમાંથી ગુજારો થાય, એમાં ગોપલાને શું દઉં – ડામ ?’ મામલતદાર જોઈ રહ્યા. ગામલોકોને આ અન્યાય વસમો લાગ્યો.
‘સાહેબ, મારું રાજીનામું. મારે કાંઈ ન જોયે; લખી લ્યો. મારો ભાઈ ને ભાભી ભલે બધું ભોગવે…’ હવે ગોપો બોલ્યો.
‘અરે, એમ હોય ? તું મારા બાપનો દીકરો, ને ભાગ તો માગ ને !’ કાનાએ ગોપાનો હાથ રોક્યો, ‘આનો તો દી ફરી ગયો છે.’
‘દી તારો ફર્યો છે તે બાવો થાવા ને અમને કરવા નીકળ્યો છે…’ બાઈ રડી પડી.
‘સાહેબ, મેં કહ્યું ઈ માંડોને, બાપા. મારે કાંઈ ન જોવે. મારો ભાઈ સુખી તો મારે બધું છે; હું ક્યાંક ગુજારો કરી લઈશ.’
‘અરે પડને પાટમાં, મારા રોયા ! લૂંટવા બેઠો છે ભોળા ભાઈને ! સમજાવીને પડાવી લેવું છે. આ તો ઠીક થયું કે મને ખબર પડી ગઈ, નહિતર મને ઘરબાર વગરની કરત ને ! હું તને કાંઈ નહિ દેવા દઉં, હા વળી….’
‘અરે, પણ મારે જોવે છે પણ ક્યાં ? તમે બે જણાં સુખે રોટલો ખાવ તો હું આઘે બેઠો બેઠો રાજી થાઈશ, પણ આ ભર્યા માણસમાં તું ભલી થઈ અમારી આબરૂ પાડ મા. મારે કાંઈ ન ખપે….’
‘ઈ તો વાતું. હમણાં ડાયરામાં પોરસીલો થાછ, પણ પછી આવીશ બાઝવા. ગોપલા, તને તો નાનપણથી ઓળખું છ…..’
ગોપો હસ્યો. પોતાના પિતાની મિલકતનો અર્ધો ભાગનો હિસ્સેદાર અને હક્કદાર હતો, ભાઈ ભાગ દેવા તૈયાર હતો, પણ તેના સંસારને સળગાવી પોતે ભાગ લેવા તૈયાર ન હતો. ભાઈનું સુખ તેને મિલકતથી વિશેષ હતું.
‘તો સાંભળ, આ ભાગ, ખેતર, ખોરડું કે ઘરવખરી એમાંથી મારે કાંઈ ન ખપે ! આ પહેર્યાં લૂગડાં હક્ક છે, બાકી મારે ગોમેટ છે. બસ, હવે રાજી…..’
‘હાં…હાં….’ લોકોમાંથી અવાજ આવ્યો.
‘ગોપા, વિચાર કરી લેજે; કાયદો તને મદદ કરશે, અર્ધો ભાગ બરાબર મળશે.’ મામલતદારે કહ્યું.
‘સાહેબ, બાપા, મેં મોઢેથી ગોમેટ કહી દીધું પછી હિંદુના દીકરાને બસ છે ને ! મારો ભાઈ ને ભાભી રાજી તો હું સો દાણ રાજી.’ અભણ કોળી યુવાને તેના ભાઈના સુખ ખાતર સર્વસ્વનું બલિદાન આપ્યું. સહુની આંખો તેના તરફ મંડાઈ રહી. એક નીચું માથું કરી જોઈ રહ્યો અને આંસુ સારી રહ્યો કાનો. મામલતદારે મૌન ધારણ કર્યું. ગોપાની હક્ક છોડી દેવાની કબૂલાતમાં સહી લીધી. સર્વત્ર મૌન છવાઈ ગયું.
‘ચાલો, હવે વાડીની હરાજી કરીએ.’ મામલતદાર સાહેબે મુખ્ય અને અગત્યના કામનો પ્રારંભ કર્યો અને લોકો પણ જરા આનંદમાં આવી ગયા. તલાટીએ વિગતો તથા શરતો વાંચી સંભળાવી. મામલતદાર સાહેબે તેની કિંમત હજારો ઉપર જાય તેમ સમજાવ્યું અને લોકોને માગણી કરવા આગ્રહ કર્યો. પણ કોઈ પહેલ કરતું નથી. મોટા મોટા માણસો કરવા આવ્યા છે. પહેલી માગણી કોણ કરે તે જોવા એકબીજાનાં મુખ સામું જોઈ રહ્યા હતા. ઘણી વાર થઈ, કોઈ માગણી કરતું નથી. મામલતદારે ગામના અગ્રગણ્ય નાગરિક વનેચંદ શેઠને કહ્યું : ‘શેઠ, માગણી કરો ને ? કોક શરૂ કરશે પછી ચાલશે.’
‘હાં….હાં….,’ શેઠ હસ્યા, ‘સાહેબ, કોકે પગ તો માંડવો જોવે; આપ ગમે તેની માગણી મૂકો, પછી ચાલશે.’
‘તો કોની મૂકશું ?’
‘ગોપાની….’ માંડલામાંથી અવાજ આવ્યો. તેમાં ગોપાની હમદર્દી હતી કે મશ્કરી તે સમજાયું નહિ. પહેરેલ લૂગડે બહાર નીકળેલા ગોપા પાસે પાંચ હજારનું નજરાણું ભરવાની ક્યાં ત્રેવડ હતી ?’
‘તો ભલે…. લ્યો, ગોપાનો સવા રૂપિયો.’ મામલતદારે માગણી લીધી.
‘સાહેબ, પણ….’ ગોપો બોલી ન શક્યો.
‘ગભરા મા, ગોપા, તારા હાથમાં આ શેઠિયા આવવા નહિ દે. હજી તો આંકડો ક્યાંય પહોંચશે.’
પણ માગણી થતી નથી. મામલતદાર સાહેબ સમજાવીને થાક્યા.
‘હબીબ શેઠ, પૂછપરછ તો ઘણા દિવસથી કરતા હતા, હવે કાં ટાઢા થઈ ગયા ?’ એમને બીજા શેઠને કહ્યું.
‘સાહેબ…’ વનેચંદ બોલ્યા, ‘આપે ભૂલ કરી એ વાત આપને કોણ કહે ?’
‘કેમ ! મારી ભૂલ ?’
‘હા, આ દેવ જેવા ગોપાની ઉપર કોણ ચડાવો કરે ? જમીન તો મળી રહેશે, પણ આવો ખેલદિલ જુવાન નહિ મળે, જેણે બાપની મિલકત ભાઈના સુખ સારુ હરામ કરી. એની ઉપર ચડાવો હોય નહિ. આપો, સાહેબ સવા રૂપિયામાં આ વાડી ગોપાને આપો !’ આખા માંડલામાં આનંદ પ્રસરી ગયો. વનેચંદ શેઠના શબ્દોને જ અનુમોદન મળવા માંડ્યું. કોઈ ચડાવો કરવા તૈયાર નથી.
‘ગોપા, ત્યારે ‘ત્રણ વાર’ કહી દઉં ? દસ વીઘાંનું ઘાસખેતર છોડ્યું તેના બદલામાં તને આવી અફલાતૂન વાડી મળી. રાજી ને ?’ મામલતદારે ‘એક વાર, બે વાર….’ બોલતાં કહ્યું.
‘બાપા,’ ગોપાની આંખોમાં આંસુ આવ્યાં, ‘ગામ લેવા દે, ને આપ માવતર આપો તો રાજી, પણ હું એકલો શું કરું ? એમાં મારા ભાઈ કાનાનું પણ નામ નાખી દ્યો…..’ મામલતદાર, મહાજન અને ગામ જોઈ રહ્યાં.
Share this on WhatsApp
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous હોડી તેજતરાપે તરે – દર્શના ધોળકિયા
હાસ્યરંગની રંગોળી – સંકલિત Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
વિશ્વાસ – ડો. નવીન વિભાકર
ને નીચેથી પ્રાર્થના સંભળાઈ રહી. ‘દર્શન દ્યો ઘનશ્યામ, મોરી અંખિયા પ્યાસી રે....’ લક્ષ્મીબહેનનો મંજુલ સ્વર તેમના હાથમાં વાગતી-રણકતી ઘંટડી જેવો આખા મંદિરને ભરી રહ્યો. ‘નમન ! જલ્દી કરો. બાપુજી હમણાં પૂજામાં બેસવા આવશે. તમારો નિયમ તૂટશે.’ ધોતિયાની પાટલી વાળતાં નમન બોલ્યો, ‘વાસંતી ! તને અચરજ નથી થતું કે તારો આ ભણેલોગણેલો પતિ હજી પણ ધોતિયું પહેરી રોજ સવારે પૂજા કરે છે ?’ ‘એમાં અચરજ ... [વાંચો...]
શ્રદ્ધા સ્મૃતિમંદિર – ડૉ. ચંદ્રકાન્ત મહેતા
(‘અખંડ આનંદ’ સામયિકના ઓક્ટોમ્બર-નવેમ્બર, ૨૦૧૭ના દીપોત્સવી વિશેષાંકમાંથી સાભાર) ‘પપ્પા, આ શું માંડ્યું છે? વહેલી સવારે ઊઠીને શ્રદ્ધાનો મંત્રોચ્ચાર કરીને મારી ઊંઘ બગાડો છો?' નિખિલેશ સહેજ છણકા સાથે બોલ્યો અને પાસું ફેરવી સૂઈ ગયો ! ભક્તિપ્રસાદ પૂર્વ આફ્રિકાનાં મોમ્બાસા નગરમાં રહ્યા અને પુષ્કળ ધન કમાયા. તેમનામાં ભારતીય સંસ્કૃતિ પ્રત્યેનો પ્રેમ ભારોભાર હતો. શ્રદ્ધા એમના જીવનનું પ્રેરકબળ હતી. એ મૂડીને આધારે જ તેઓ કરોડપતિ ... [વાંચો...]
વીણેલાં ફૂલ (ટૂંકીવાર્તાઓ) – હરિશ્ચંદ્ર
બીકણ સસલી નીલુ બીકણ છે. સસલીનું કાળજું લઈને જ જાણે જન્મી છે. નીલુનો પતિ, નીલુની સાથી શિક્ષિકાઓ, બધાં જ એવું કહે છે. આજના જમાનામાં આવા તે પોચા રહેવાતું હશે ? આજે તો વહેવારુ થવું પડે, કઠોર થવું પડે, ચામડી જાડી રાખવી પડે. પરંતુ નીલુ પોતે શિક્ષિકા હોવા છતાં વહેવારુતા અને કઠોરતાનું આ ગણિત કદી ઉકેલી શકતી નથી. એક દિવસ નીલુ ... [વાંચો...]
31 પ્રતિભાવો : સગા બાપનો દીકરો – શંભુપ્રસાદ હ. દેસાઈ
August 5, 2011 at 8:23 am
August 5, 2011 at 10:05 am
Dr Dilip patel (Bharodiya) says:
August 5, 2011 at 11:18 am
ખુબ સરસ વાર્તા. કલિયુગ મા આવો ભાઇ પણ મળવો મુશ્કેલ છે.
August 5, 2011 at 1:56 pm
only one word. Excellent
August 5, 2011 at 2:02 pm
હ્રદય ગદગદીત થઈ ગયું. ભારતિય સંસ્‍કૃતિનો વારસો ગોપા અને કાના જેવા યુવાનોએ ગ્રામ્‍ય જીવનમાં ધબકતો રાખ્‍યો છે. ભણેલ ગણેલ શેઠો (શઠો) અને નેતાઓ ભલે શહેરમાં રહ્યા પરંતું ગામડાના વનેચંદ શેઠો એ જ આવી સંસ્‍કૃતિમાં દિવેલરૂપી દીલેરી દાખવી રહ્યા છે. આપણે બે શબ્‍દો પ્રસાદીરૂપે જીવનમાં ઉતારીએ તો પણ ધન્‍ય.
August 5, 2011 at 9:29 pm
Awesome……૧૦૦% આ વાર્તા સતયુગ ની જ છ.
August 5, 2011 at 10:24 pm
આવિ સરસ આપદિ સન્સ્ક્રુતિ અને સન્સ્કાર નિ વતો વાન્ચિને અત્લુ જ કહેવનુ મન થાય કે જય જય ગરવિ ગુજરાત…
પન આજના સમય મા જે લોકો ને ગુજરાતિ બોલવમ પન સરમ આવતિ હોય તેવા લોકો ને આ વાર્તા મા થિ કૈ પ્રેરના મલે…એવિ પ્રભુ ને પ્રાર્થના…
August 5, 2011 at 10:32 pm
આજે એમ થય ચ્હે કે પેલુ જુનુ readgujarati user friendly.. હતુ…આ કૈક અલગ અલગ લગે ચ્હે..પેલા ફોર્મેટ મ મજ અવ્તિ હતિ….
Karasan Bhakta USA says:
August 6, 2011 at 7:15 am
ગામડા ગામની કહેવાતી અભણ પણ વાસ્તવમા ખૂબ સમજુ પાસે કૉણ શીખે ?
આપણા ધર્મમાથી -મહાભારતના ક્વરવ પાડ્વની લડાઇ સીવાય સારુ શુ શીખ્યા ?
August 6, 2011 at 12:13 pm
એકદમ અદભુત વાર્તા. ધન્ય છે ગોપાને….
August 6, 2011 at 1:57 pm
Nice touchy and simple story.
August 6, 2011 at 2:15 pm
Yea.. That’s true.. Very touchy story…
August 6, 2011 at 6:05 pm
August 8, 2011 at 9:28 am
આજ ના આ કલયુગ માં ગોપા જેવા ભાઈ લાખો માં એક મળશે.
August 8, 2011 at 11:31 pm
આ અન્ધકાર જેવ કળિયુગમા પણ કોઇ માણસોના દિલમા પ્રેમના દીવા પ્રગ્ટાવેલા છે, તે આ વાર્તાથી પ્રતિત થાય છે!
August 9, 2011 at 10:55 am
August 12, 2011 at 6:35 pm
very simple story with simple language, but it is enough to send message to the people. really, SHAMBHUPRASHADJI , very nice for society.
August 14, 2011 at 9:09 pm
સગા બાપ નો દિકરો સારિ વાર્તા સે
G G Herma says:
August 24, 2011 at 9:29 pm
વાર્તા ઘણી જ સારી છે .ગ્રામ્ય વાતાવરણ અને ગોપાની ઉદાર ભાવના અનેઅતે સત્યની જ જ્ય થાય છે
આપ એજ શઁભુ પ્રસાદ હ્ દેશાઇ છો કે જેમણે ઇતિહાસ ને લગત્ પુસ્તક લખ્યા છે ?
September 1, 2011 at 7:29 pm
ખરેખર ગામદા ગામ નિ વાત ચ્હે. પન સબન્ધો નિ જે કિમ્મત દર્શાવિ ચ્હે ખુબ સરસ હો લોહિ ના સબન્ધો નુ મુલ્ય ગોપો સમજાવિ જાય ચ્હે
October 13, 2011 at 2:42 am
અહીં વિદેશની ધરતી પર એકલા રહેતા મારા જેવાઓને દેશમાંરહેતા નાના-મોટા ભાઈ યાદ કરાવી દીધા અને આંખોમાં ઝળઝળિયાં લાવી દીધા. આ ક્યારની વાર્તા છે? શું આ ગોપા ભાઈ આજે પણ હયાત છે? એમના પ્રેમનો ૧ ટકો પણ આપણે આપણા જીવનમાં આપણા કુટુંબ વચ્ચે વહેંચી શકીએ તો ધન્ય છે…આવા વિરલ માનવી છે, ત્યાં સુધી આપણા સનાતન ધર્મને કોઈ આંચ નહિ આવે, ભલે ને સાલા મિશનરી લોકો હજારો હિન્દુઓને છેતરીને એમના ધર્મ-પરિવર્તન કરાવે…સાલાઓ અહીં જ ભોગવીને જશે….
February 22, 2012 at 12:40 pm
EK satyanisht manvini vaat che,thanks Mrugeshbhai
April 24, 2012 at 3:55 am
વાર્તા તરીકે આ બધુ સારુ લાગે, પણ હકીકત મા આવુ બનવુ અશ્ક્ય છે. આવા ભલા ભોળા પાત્રો વાર્તા મા જ હોઈ શકે. મામલતદાર ને છોડો પટાવાળો પણ કોઈ ને ઘાંસ નાખે નહિ ને જવાબ દેઇ નહી
July 14, 2012 at 11:02 pm
આખ મા અ કારન આસુ આવિયા
July 29, 2012 at 1:39 am
કોમેન્ત કરવિ સહેલિ સે તમે કોઇવાર ગરિબ દરદિને મફત કેસ ફિ લિધા વિના તપાસ્યો સે?માફ કરજો ખોતુ ન લગાદતા.મારો ભઇ દાક્તર સે સતા મારિ ફિ લેસે આતો કલિયુગ
January 9, 2013 at 11:50 am
‘એક વાર, બે વાર…. ને ત્રણ વાર….
June 23, 2013 at 1:39 pm
July 9, 2013 at 5:19 pm
July 19, 2013 at 8:05 am
Very touching. . We still have brothers like this story…
July 24, 2013 at 8:39 pm
aa story vanchine tabiyat khush thai gayi.
September 28, 2014 at 6:33 pm
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
રીડગુજરાતી.કોમ પર પ્રસ્તુત થતા લેખ ટાઈપ કરવા માટે યોગ્ય વ્યક્તિઓની જરૂર છે. પૂરતું વળતર આપવામાં આવશે. વોટ્સએપ : ૯૯૭૪૪૧૦૮૬૮
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
હાસ્યનો હોજ.. – સં. તરંગ હાથી
સરિતાની શરત – રમણ મેકવાન
છે(છો)ડ સખી સરગમ – સ્વાતિ મેઢ
શ્રદ્ધા સ્મૃતિમંદિર – ડૉ. ચંદ્રકાન્ત મહેતા
થોડાસા રુમાની હો જાયે.. – નમ્રતા દેસાઈ
tia: બીચરી વાર્તા તો પોતાના ઠેકાણે રહી અને લેખ કહો કે...
viren machwala: Give me more quotes
CD VORA: મને મજા આવી હું પણ આવા તબક્કાઓમાંથી વરસાદ થયો...
સંજય કે સંઘવી: જેમ પુ રવિશંકર મહારાજ કેહતા તેમ ડૉ કલામ...
ગોપાલ ખેતાણી: અદભૂત વર્ણન. આપની સાથે દરિયાઈ સફર કરી તેવો...
જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’: ટૂંકી વાર્તા કે લેખ ? અતિ સુંદર...
Yogesh pandya: I m writter yogesh pandya..u hv read my...
Mahendra kumar, Babariya Dubai: Thought provoking article.
Chauhan Yashpa: Wah sir good story…….
Kirtika Macwan: A wonderful story
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
નવરસમાં ઝબોળાયેલી માઈક્રોફિક્શન – ડૉ. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક
એક અપીલ – ધ્રુવ ભટ્ટ
વન ડે માત્રમ – કુલદીપ લહેરુ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.