gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu la gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en en en gu en en en en en gu en gu gu en en en gu en en en gu en en en gu gu en en en gu en en en gu en en en gu en en en en en gu en gu en en en en en gu en en en en gu en en en ja en en en en en en en en en gu en en en gu en en en gu en en en en en en en gu en en en it en es en en en en en en en de en en en en en en en en gu en gu en gu en en en en en en en gu en en en gu en en en en en en en gu en en en gu en en en en en gu en en en en fr en en en en el gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: સુખ નામનો પ્રદેશ – ડૉ. હિતા વાય. મહેતા
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[ આમ જુઓ તો આ વાર્તા તેના મધ્યભાગ સુધી સાવ સામાન્ય અને નિયત ગતિથી ચાલે છે. પરંતુ એ પછીથી તેમાં ધીમે ધીમે બદલાવ આવે છે અને છેવટે તેનો અંત કલ્પનામાં ન આવે તેવો બેજોડ છે. વાર્તાકથનની તે વિશિષ્ટતા છે. સુખ નામના પ્રદેશની ચાવી મેળવવા નાયિકાને કેવું પગલું ભરવું પડે છે તેની આ કથા છે. આ એક વાર્તા જ છે પરંતુ કોઈક અંતરિયાળ ગામોમાં તમે જઈને જોશો તો તમે પણ બોલી ઊઠશો કે : ‘સત્યમેવ જયતે !’ રીડગુજરાતીને આ કૃતિ મોકલવા બદલ ડૉ. હિતાબેનનો (રાજકોટ) ખૂબ ખૂબ આભાર. તેઓ અભ્યાસે Ph.D છે અને હાલમાં પોતાનું મોટું પ્લેગૃપ ચલાવી રહ્યા છે. તેમનો એક કાવ્યસંગ્રહ પણ પ્રકાશિત થયો છે. આપ તેમનો આ સરનામે hita.mehta07@gmail.com અથવા આ નંબર પર +91 9898345639 સંપર્ક કરી શકો છો.]
‘સુખ શું છે ?’ તે પોતાની જાતને પૂછી રહી હતી. ‘સુખ ક્યારે મળશે ? એવું કંઈક હોય તો મારા ભાગે કટકો પણ કેમ નથી આવતો ?’ મનમાં અસંખ્ય પ્રશ્નોની વણઝાર હતી. આ રૂપા કે જેને કદાચ પોતાનું સાચું નામ યાદ નથી. સમજણ આવી ત્યારથી રૂપલી શબ્દ જ તેના કાને પડ્યો છે. નાનપણથી જ સુખ નામનાં પ્રદેશની જાણે શોધમાં રહી. જન્મ આપતાં જ મા મૃત્યુ પામી. આગળ ત્રણ ભાંડરડાં મૂકીને. પેદા કરેલા બાળકો ઉપર બાપને કોઈ વ્હાલ નહીં. તેમાં રૂપલીનાં જન્મથી માનું મૃત્યુ થતા બાપને રૂપલી વધુ અળખામણી બની. બાળકોનાં સુખ માટે નહીં પરંતુ પોતાની જરૂરિયાત માટે બાપે બીજા લગ્ન કર્યાં. આમ પણ ગામડાગામમાં આ કઈ નવાઈની વાત નહોતી. ઘરમાં ગરીબી આંટા મારે અને તેમાં નવીમાનું વધતું જતું પેટ. સ્વાભાવિક છે કે જૂનીનાં બાળકો નવીને હવે ભારરૂપ લાગવા લાગે. આમ પણ પહેલેથી કોઈ લાગણી ના હોય અને તેમાંય વધતા જતા પેટનું કારણ. રસ્તો કાઢવો જ રહ્યો, નહીં તો ક્યાંક બીજી પણ જતી રહેશે તો ? એવા ભયથી બાપે બે બાળકોને મામાની ઘરે મૂકી આવવાનું નક્કી કર્યું. તેમાં રૂપલીનો તથા તેની મોટી બહેનનો વારો આવી ગયો.
મામા-મામીની નામરજી છતાં પરાણે આવી પડેલ બન્ને ભાણીઓએ ક્યારેય સુખ નામનો પ્રદેશ જોયો નહોતો. રૂપલી દેખાવડી હતી. ભણવાનું તો તે વિચારી પણ શકે તેમ નહોતી. પરંતુ તેનામાં હોંશિયારી હતી. પરંતુ સતત અવહેલના, મહેણાં, માર અને ગાળોના વરસાદ તથા કામનાં ઢસરડાંએ તેને થોડી ક્રોધી બનાવી દીધી હતી. માનસિક તથા શારીરિક યાતનાએ મોટી બહેનને ઠરેલ અને સહનશીલ બનાવી હતી, જ્યારે રૂપલીને બળવાખોર માનસની બનાવી દીધી હતી. ‘આપણો અસ્તરીનો અવતાર જ સહન કરી લેવાનો છે રૂપલી….’ ક્યારેક મા બની જતી મોટી બહેન કહેતી. રૂપલી કંઈ જવાબ ન આપતી. સમય વીતતો ગયો અને મજૂરની જેમ કામ કરતા અને ઢોરની જેમ માર ખાતા બંન્ને બહેનો જુવાનીને આંબી ગઈ. ઓગણીસ વર્ષની મોટી બહેનને મામા-મામીએ એક બીજવર સાથે સારો એવો દલ્લો લઈ પરણાવી દીધી. ત્યારે ગાળ અને મારથી મૂઢ થઈ ગયેલી રૂપલી ધ્રુસકે-ધ્રુસકે રડી હતી.
રૂપલી એકલી પડી ગઈ હતી પરંતુ બે જ વર્ષમાં રૂપલીનો પણ વારો આવ્યો. બાજુના જ ગામડામાંથી બે સ્ત્રી તથા એક પુરુષ તેને જોવા આવ્યા. મામા-મામીએ મહેમાનોની આગોતરી જાણ રૂપલીને કરી હતી. મામા-મામી મહેમાનોની મહેમાનગતિ કરવામાં લાગ્યા. ગામડાગામમાં બન્ને કુટુંબની મુલાકાત એ જ નક્કી કરવાનું નિમિત્ત બનતી હોય છે. શહેરોની જેમ કોઈ અંગત મુલાકાત હોતી નથી. પરંતુ અહીં તો મુરતિયાને જોઈને રૂપલી બઘવાઈ ગઈ. તે યુવક નહોતો પણ પુરુષ જ હતો. તેનાથી કદાચ દસેક વર્ષ મોટો. રૂપલીએ ક્યાસ કાઢી લીધો. પુરુષનું-મુરતિયાનું નામ ચંદુ હતું. તેની સામે જોતાં રૂપલીને તેની નજરમાં એવા સાપોલિયા દેખાયા કે રૂપલી મોં ફેરવી ગઈ. ચંદુ રૂપલીને ઉપરથી નીચે એવી રીતે જોતો હતો કે જાણે કોઈ વસ્તુ ખરીદતા પહેલાં ગ્રાહક ચીજવસ્તુને જોતો હોય. મહેમાનો ગયા. ઘરમાં સ્ત્રીઓએ પહેરેલા દાગીનાની ચર્ચા ચાલી. ઘર સાવ પાતળું નથી તે નક્કી થયું.
અંતે રૂપલી પરણી ગઈ. કહો કે પરણાવાઈ ગઈ. રૂપલીનું હા-ના કરતું મન દલીલે ચઢ્યું, ‘મૂઈ, અહીં પણ ક્યાં સુખ છે ? સાસરે એમ પણ બને કે સાસુ મા જેવી હોય ! બાકી મરદનું તો શું ? ધીમે-ધીમે ગમવા માંડશે !’ બાળોતિયાની બળેલી રૂપલી ફરી સુખ નામના પ્રદેશની આશાએ પરણી ગઈ. રૂપલીને કોઈ સખી તો મામીએ થવા નહોતી દીધી કે જેને વળગીને રડી શકાય અને મૈયર છોડતા બીજા કોઈ રડાવે એવા સંબંધો નહોતા. હા, બાપ પ્રસંગે આવી ગયો… ફરજરૂપે. પરંતુ દીકરીને બાપ માટે કે બાપને દીકરી માટે કોઈ એવી લાગણી નહોતી.
‘અલી બીજવરની વહુને કંકુ પગલાં નહોય બઈ, આ વિધિ તો પહેલીવારમાં જ હોય….’ ઘરના ઉંબરે પગ મૂકતાં પહેલાં સ્ત્રીવૃંદમાંથી એક અવાજ આવ્યો. નવોઢા રૂપલીનાં પહેલા પગલે જ કાળજે ઘસરડો લાગ્યો. તો શું ચંદુ બીજવર છે ? શું મામા-મામીએ મને છેતરી કે એ લોકોએ મામા-મામીને છેતર્યા ?
‘વહુભા, હાલ્યા આવો સીધે-સીધા ઘરમાં…. બીજીને શેનાં લાડ હોય ?’ કર્કશ અવાજથી રૂપલીની તંદ્રા તૂટી. આ શબ્દ સાસુનાં હતાં. રૂપલી હોઠ ભીંસીને તેનો ગુસ્સો ગળી ગઈ.
ઉંબરાના અપશુકન આ બે વર્ષમાં બીજમાંથી વટવૃક્ષ બનીને ફૂલ્યાફાલ્યા. ધણીમાં પણ એને જીવનસાથીનાં દર્શન ન થયા. એ જ ગાળો અને વાકબાણોથી દિવસ શરૂ થઈ પૂરો થતો અને રાત્રે વરૂ જેવો ધણી. હવે તો રૂપલીને સુખ નામનો પ્રદેશ ઝાંઝવાનાં જળ જેવો લાગતો.
ઝબકીને જાગી રૂપલી. અગાસીએ બેઠાબેઠા કેટલો સમય વહી ગયો તેની ખબર પણ ન રહી. અગાસીમાં રાતનું અંધારું ઉતરી આવ્યું હતું.
‘કામચોર…. ઉપર શું દાટ્યું છે ? આટલી બૂમો પાડું છું તે સાંભળતી જ નથી ?’ ભારે શરીરવાળા સાસુ ઉપર ચડતાં, હાંફતા-હાંફતા બૂમો પાડતા હતા. સટાક કરતી રૂપલી ઊભી થઈ ગઈ.
‘શું છે ?’ છણકો કરતાં બોલી.
‘પાછી પૂછે છે શું છે ? કોને પૂછીને અગાસીએ ગઈ’તી ? કામ કોણ કરશે, તારો બાપ ?’ કમરે હાથ દઈ બીજો હાથ લાંબો કરી સાસુ ઊંચા અવાજે બોલ્યા. કંઈ પણ જવાબ આપ્યા વિના રૂપલી સડસડાટ પગથિયાં ઉતરી રસોડામાં ચાલી ગઈ. ઘરમાં જેઠ-જેઠાણી, સાસુ, પતિ એમ ચાર જ જણ હતા. પરંતુ રૂપલીને થતું, દુઃખ દેવા માટે આમાંની એક વ્યક્તિ પણ પૂરતી હતી. જેઠાણી ખમતીધર ઘરની દીકરી હતી અને તેને હિસાબે બન્ને ભાઈઓ વચ્ચે કરિયાણાની નાની હાટડી થઈ હતી તેથી સાસુનાં ચાર હાથ જેઠાણી પર હતા. કંઈ બોલ્યા વિના રૂપલી કામ આટોપવા લાગી.
‘અમે ખાઈ લીધું, તું જલદી ખાઈ લે… માતાજીએ જવું છે…’
‘ત્યાં શું કરવા ?’ અણગમાથી રૂપલી બોલી. તેને ત્યાં જવું જરાયે નહોતું ગમતું. ત્યાં માતાજીને નામે નાટક થતા હોય તેવું તેને લાગતું. ગામની રેવામા ધૂણતી અને સાથે બે-ત્રણ ભુવા પણ ધૂણતા અને ભૂવી રેવામાનું જાડું શરીર, છૂટ્ટાવાળ અને લાલઘૂમ આંખો જોઈને રૂપલી ડરી જતી.
‘શું કરવા તે….. બે વરહ થ્યા, તારા પગલા ભારે નથ થતા તે….’
‘એ તો પહેલીનાં પણ ક્યાં થ્યા’તા ?’ શબ્દો રૂપલી ગળી ગઈ. પહેલી પાંચ વરસ રહી પણ પછી ફારગતી થઈ હતી એવી ધીમે ધીમે રૂપલીને ખબર પડી હતી. તેને પણ બાળક નહોતું. રાત્રે પરાણે જેઠાણી સાસુ સાથે તેણે ‘માતાજી’એ જવું પડ્યું. ભૂવી રેવામાં, ભૂવા વગેરે ધૂણતા હતા અને સામે ગામલોક એકઠું થયું હતું. વારાફરતી ગામલોક તેને પગે લાગતા હતા. પોતાની સમસ્યા રજૂ કરી તેના સમાધાન શોધતા હતા. ગરીબ અને અભણ પ્રજા કદાચ સુખ નામનાં તાળાની ચાવી શોધવાનો પ્રયત્ન કરતી હતી.
અંતે રૂપલીનો વારો આવ્યો. રેવામાની આંખો, મોટા ચાલ્લાવાળું કપાળ, છૂટ્ટાવાળ જોઈને રૂપલી ડરી ગઈ. સાસુ અને જેઠાણી રેવામાને પગે લાગી. રૂપલીને આગળ ધરી.
‘કંઈ બોલમા, મને બધી ખબર છે.’ રૂપલી સામે ત્રાટક કરતા ભૂવીમા બોલ્યાં, ‘પંડમાં પહેલી વહુ ઘૂસી છે. કંઈ થવા નહીં દે. ત્રણ અમાસ અહીં રૂપલીને લઈ આવો. મારી-મારીને એને કાઢ્યે જ છૂટકો….’
‘ભલે મા…. બીજુ કંઈ ?’ સાસુ હાથ જોડી ઊભા હતા.
‘બીજું, વિધિ માટે આવો ત્યારે પાંચ શેર ઘઉં, બાજરી, ચોખા અને બે કિલો ઘી….’
‘ભલે મા….’ વળી સાસુ-જેઠાણી નમી પડ્યા. ન નમી રૂપલી. તે સન્ન થઈ ગઈ. સાસુ અને જેઠાણીને ધક્કે વિચારશૂન્ય હાલતમાં ઘેર પહોંચી. તેણે અગાઉ પણ જોયું હતું. ગામડામાં આવું થતું રહેતું. અનેક નિર્દોષ સ્ત્રીને કારણવગર ચાબુકે-ચાબુકે ભૂવાઓ ફટકારતા તે સમયે સ્ત્રીની કારમી ચીસોથી વાતાવરણ ભરાઈ જતું અને વેદના-પીડાનાં અતિરેકથી જ્યારે સ્ત્રી બેભાન થઈ જતી ત્યારે ભૂવાઓ ‘કામ થઈ ગયું’ જાહેર કરતાં.
ઘરે પહોંચતા બાર વાગી ગયા હતા. રૂપલી યંત્રવત તેના ઓરડામાં પ્રવેશી. તેનું મોં સફેદ પૂણી જેવું થઈ ગયું હતું. તે ખૂબ ગભરાયેલી હતી. ચંદુએ તેના પર તરાપ મારી અને વિચારમગ્ન રૂપલીનાં હાથમાં તેનાં નહોર ભરાયા. તેણે ચીસ નાંખી પરંતુ ચંદુને તેની કોઈ અસર નહોતી.
‘છોડો મને…. શાંતિ લેવા દો….’ રૂપલી ખિજાયેલ સ્વરે બોલી.
‘તને છોડવા માટે ઘરમાં ઘાલી છે ?….’ વરૂ વધુ ભૂરાયું થતું હતું.
‘છોડ…..’ આજે રૂપલીને ખરેખર જુગુપ્સા અને ગુસ્સો- બંને લાગણી થતી હતી. તેણે ચંદુને રીતસરનો ધક્કો માર્યો. અણધાર્યા પ્રહારથી ચંદુ વધુ ગિન્નાયો.
‘સાલ્લી…. ધણીને ધક્કો મારે છે ?…’ ચંદુનું મોં જોઈ રૂપલી સમજી ગઈ કે વાત બગડશે. મન પર લગામ રાખીને તે નરમાશથી બોલી, ‘મારે તમને એક વાત કહેવી છે….’
‘હં… તે બોલી નાખ….’ આકળો થયેલો ચંદુ ઊંચા અવાજે બોલ્યો.
‘આજે મા-ભાભી ભૂવીમા પાસે મને લઈ ગયા’તા. ભૂવીમા ત્રણ અમાસ મને ત્યાં લઈ જવાનું કહે છે…’
‘તો ?’ અત્યારે ચંદુને આ બધી વાતો ક્ષુલ્લક લાગતી હતી.
‘ચંદુ, મારે ત્યાં નથ જાવું. ત્યાં ખૂબ મારે છે. છોકરા થાવા હશે તો થાશે પણ તું કંઈ કર. મારે એવો માર નથી ખાવો….’ રૂપલી રીતસર કરગરી ઊઠી.
‘તે જવુંય પડે… જણતર નથી થતું તને તો…..’ તોરમાં બોલતાં ચંદુએ તેને નજીક ખેંચવાનો પ્રયત્ન કર્યો. હવે રૂપલીને ધીરજ ન રહી. આ તે ધણી છે કે જાનવર ? ઝાટકાથી હાથ છોડાવી, તલવારની ધાર જેવા અવાજે રૂપલી બોલી, ‘તે આગલીને પણ ક્યાં થયું’તું, તું જ…..’
‘રૂ….પ…લી…. કમ…જા..ત….’ ચંદુનાં દાંત કચકચી ગયા. ચહેરો કરડો થઈ ગયો અને હાથ ઊંચો થયો રૂપલીને ફટકારવા….
‘ખબરદાર….’ સટાક કરતી રૂપલી ઊભી થઈ ગઈ અને ચંદુનો હાથ મજબુતાઈથી પકડી લીધો, ‘ખબરદાર મારા પર હાથ ઉપાડ્યો છે તો….’ તીણા અવાજે અને લાલઘૂમ આંખે સામે ઊભેલી રૂપલીને જોઈ ચંદુ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. રૂપલીનું આવું રૂપ તેણે પહેલાં ક્યારેય નહોતું જોયું. બધો જુસ્સો ઓસરી ગયો અને હાથ ઢીલો પડી ગયો.
‘બૈરી સામે શૂરો થાય છે…. સાલ્લા…નપાણીયા….’ બોલતા જોરથી ઝાટકો મારી ચંદુનો હાથ છોડી, એક ભયંકર નફરત ભરી નજરે ચંદુ સામે જોઈ સડસડાટ ઓરડાની બહાર નીકળી, ઉપર અગાસીએ પહોંચી ગઈ. અગાસીનું બારણું બંધ કરી તે ત્યાં જ બેસી પડી. તેનું હૈયું ભરાઈ આવ્યું. તે બે ગોઠણ વચ્ચે માથુ મૂકી ધ્રુસકે-ધ્રુસકે રડી પડી. તે ક્યાંય સુધી રડતી રહી. ધીમે-ધીમે તેનાં ખભા ધ્રુજતા બંધ થયાં. તેનાં હીબકાં શાંત થયાં. તેનું હૈયું ખાલી થઈ ગયું. દિવાલને અઢેલી માથું ટેકવી તે વિચારતી રહી. આકાશ તરફ તકાયેલી આંખો જાણે ઈશ્વર પાસે મદદ માંગતી હતી. અમાસને દિવસે શું થઈ શકે તે વિચારથી તે ભયભીત હતી. આ ભૂવા અને ભૂવીમા… કેવા ઠાઠથી જીવતા હતા. બધા તેને લળી-લળીને પગે લાગતા હતા. ગામ લોકોની કૃપાથી ભંડાર પૈસાથી અને કોઠાર અનાજથી ભરેલો રહેતો. આ જ ભૂવાનાં નામે ઓળખાતા પુરુષો દિવસે ચરસ-ગાંજો પીને આડાઅવળા પડ્યા રહેતા તો ભૂવીમા વિશે તો અનેક વાતો કર્ણોપકર્ણ તેણે સાંભળી હતી. આવી કક્ષાની વ્યક્તિને માના આશીર્વાદ હોય ખરા ? અને હંમેશા વળગાડ ફક્ત સ્ત્રીઓને જ શું કામ થતો ? ગામમાં તેણે ક્યારેય પુરુષોને કંઈ વળગ્યું કે મારઝૂડ તો સાંભળી નહોતી ! આજે રૂપલીનાં મનમાં પ્રશ્નો ઉપર પ્રશ્નો જાગતા હતાં. એકાએક રૂપલીનાં મગજમાં ચમકારો થયો. તેની આંખો ચમકી, હાથની મૂઠ્ઠીઓ વળી ગઈ, શરીર ટટ્ટાર થઈ ગયું અને તે અગાસીમાં જ નિરાંતે ઊંઘી ગઈ.
‘સાંભળ્યું કંઈ ?’ ગામમાં બધા એકબીજાને કહેતા.
‘શું ?’ સાંભળનાર પૂછતો.
‘રૂપલીને માતાજી પધાર્યા છે.’
બીજે દિવસે ચારે બાજુ એક જ વાત હતી. ચંદુની વહુ રૂપલીને માતાજી પધાર્યા છે. વાત વાયુવેગે પ્રસરી ગઈ. ઘડીમાં તો આખું ગામ ચંદુને ફળિયે ભેગું થઈ ગયું. બધા હાથ જોડી ઊભા હતા. વચ્ચે રૂપલી છૂટ્ટાવાળ સાથે ઠેકડા મારી-મારીને ધૂણતી હતી, હાકોટા-પડકારા કરતી હતી.
‘માડી તું કોણ…?’ ડરતાં ડરતાં રૂપલીનાં સાસુ બોલ્યા. તેની બાજુમાં જેઠાણી, ચંદુ અને પાછળ આખું ગામલોક હતું.
‘મા છું…. આખા ગામની મા….’ શરીરને વળી ઝાટકો આપતા તે બોલી, ‘હું ગામનું રક્ષણ કરવા આવી છું. હું તમારા બધાની મા. આજથી તમે બધા મારા છોરૂં. માને પોતાનું છોરું ના હોય- ભક્તો જ એનાં છોરું.’
‘જય માતાજી…..’ જય ઘોષ થયો.
‘પણ સામે તમે શું માંગશો મા ?’ કોઈ વડીલ જેવા લાગતા પુરુષે ડરતાં ડરતાં મહત્વનો સવાલ પૂછ્યો.
‘કંઈ નહીં, બસ હવે મારાથી આ ખોરડે ન રહેવાય. ગામમાં એક નાનું ખોરડું બનાવો. હું ભક્તો માટે ત્યાં રહીશ.’ બંધ આંખે ધ્રૂજતા ધ્રૂજતા રૂપલી બોલી.
‘ના મા, તારા રખોપા અમને હોય તો તારી જવાબદારી અમારી મા…. બોલો જય માતાજી….’ બીજા વડીલ બોલ્યા.
‘જય માતાજી….’ ગામ લોકોએ પ્રતિસાદ આપ્યો. ચંદુ અને ઘરનાં મોં વકાસીને જોતા રહ્યા.
બસ, હવે રૂપામા આખા ગામમાં પૂજાય છે. હવે રૂપામાનાં ભંડાર અને કોઠાર ગામવાસીઓની મહેરબાનીથી ભરેલા છે. કોઈ ગાળ તો શું ઊંચા અવાજે પણ બોલતું નથી. તેનાં પગ પાસે મસ્તક નમાવી આશીર્વાદ લે છે… તેના ઘરવાળાં સુદ્ધાં. રૂપાને હવે કોઈ દુઃખ નથી. કદાચ તેને સુખ નામના તાળાની ચાવી મળી ગઈ છે.
Share this on WhatsApp
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous મારી મમ્મી-સુપર મૉમ ! – પ્રાચી દેસાઈ
આંબો – માવજી મહેશ્વરી Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
દરેક ઘરમાં દાદાજી હોવા જોઈએ – અવંતિકા ગુણવંત
(‘નવચેતન’ સામયિકના એપ્રિલ-૨૦૧૫ના અંકમાંથી સાભાર) વેદાંત નિશાળેથી ઘેર આવીને ઘરમાં પગ મૂકતાં જ એના દાદાજીને બૂમો મારતાં એણે મમ્મી ક્ષિપ્રાને પૂછ્યું, “મમ્મી, દાદાજી ક્યાં છે ?” “બેટા, હજી હમણાં તો તું નિશાળેથી આવ્યો છે, તું તારા કપડાં બદલ, હાથ-મોં ધો, નાસ્તો કર અને પછી દાદાજી પાસે જા, દાદાજી ઉપર અગાશીમાં છે.” વેદાંત બબ્બે પગથિયાં એકસાથે કૂદતો દાદર ચડીને ઉપર ધાબે પહોંચ્યો. એણે જોયું ... [વાંચો...]
જૈસે કો મિલા તૈસા.. – મહેશ દવે
(૧) જૈસે કો મિલા તૈસા મુલ્લા નસરુદ્દીન ભારે ચતુર હતા. જેવા સાથે તેવા થઈ છેતરનારને છેતરતા. મુલ્લા નસરુદ્દીનના ગામમાં ત્રણ મૌલવી આવી ચડ્યા. ચોરામાં આવી મૌલવીઓએ કહ્યું, ‘અમે જે સવાલ કરીએ તેનો જવાબ તમારા ગામમાંથી કોઈ આપી નહીં શકે. કાં તો જવાબ આપો, નહીં તો અમને નજરાણું ધરો.’ ગામની આબરૂનો સવાલ હતો. ગામલોકોએ વિચાર્યું, મુલ્લાને બોલાવીએ. એ વિદ્વાન અને હોશિયાર છે, જરૂર ... [વાંચો...]
બે મીઠા બોલ – સંકલિત
વાત તારી, મારી અને રીનાની – દીના વચ્છરાજાની ‘હેપ્પી બર્થડે મમા !’ ‘હેપ્પી બર્થડે રીની !’ના પ્રેમભર્યા ઉદગાર વચ્ચે રીનીની ઊંઘ ઊડી. એને યાદ આવ્યું, અરે ! આજે તો મારો પચાસમો જન્મદિન ! જિંદગીનો એક મહત્વનો પડાવ અને સામે હતાં એ પડાવના સાથી એવાં પુત્ર-પુત્રી અને અસીમ એનો પતિ. ‘મમ્મી, બી પ્રીપેડ ફોર અ બ્લાસ્ટ – સવારના તારા પ્રિય સાઉથ ઈન્ડિયન રેસ્ટોરન્ટમાં ... [વાંચો...]
33 પ્રતિભાવો : સુખ નામનો પ્રદેશ – ડૉ. હિતા વાય. મહેતા
May 11, 2012 at 10:42 am
ખુબ જ સરસ.દરેક સમસ્યા નો ઉપાય હોય જ છે.
May 11, 2012 at 11:21 am
સમસ્યાઓ ઉકેલવામાં વિલંબ ન કરવો જોઈએ
May 11, 2012 at 12:27 pm
Story na starting ma bharat ni paristhiti janavi che….kanya ne bijvar sathe lagn karavi ne rs. Melvi le che….ant kaik alag j hato…overall good story
May 11, 2012 at 12:42 pm
ડો.હિતા મહેતા. મિત્રો. આપ સૌ માટે આ નામ નવુ હશે, (કદાચ હુ ખોટો પણ હોઇ શકુ.) મુખ્ય વાત પર આવુ તો હિતાબેન નો પરિચય રીડગુજરાતી.કોમ પરની લિંક પર કરી જ આપ્યો છે.
તેઓ મારા ખાસ મિત્ર છે, કવિયત્રી સાથે લેખીકા પણ એટલે એમણે એક ટુંકી વાર્તા લખી છે જે મને એક વાંચક તરીકે ગમી છે! આપ પણ આ રચનાથી પરિચીત થશો તો ખ્યાલ આવશે કે ધર્મ, અંધ્ધશ્રધ્ધા અને સામાજીક ઉચ-નીચના ભેદભાવે હિતાબહેન એ એક રૂપલી નામની સ્ત્રીનાં જીવનમાં કેવી રીતે વર્ણવ્યા છે. અને આજના સમય સુધી ચાલી આવતી દંભી પ્રથાને કઇ રીતે પ્રસ્તુત કરી છે. આભાર
May 11, 2012 at 1:06 pm
May 11, 2012 at 1:10 pm
વાહ ,,, મોટાભાગે ભુવા આવી રીતે જ બનતા હોય છે ,,,, સુંદર વાર્તા
Hiral Vyas "Vasantiful" says:
May 11, 2012 at 1:47 pm
ખોટા દંભ અને આડંબર માં રાચતા લોકો ખરા ખોટા નો ભેદ જે ભૂલી જાય એ વાત જ ભયંકર છે.
Dr. Hita Mehta says:
May 20, 2012 at 6:23 pm
May 11, 2012 at 3:13 pm
બહુ જ પ્રેક્ટિક્લ અને રિઅલ લાઈફ સ્ટોરી લાગે એવી વાર્તા! ખુબ જ લાંબા સમય પછી ગુજરાતી વાન્ચ્યુ… આભાર!
May 11, 2012 at 4:38 pm
આપણા સમાજની કુરુપતા ખુલ્લી પાડી આપતી વાર્તા….હિતાબહેને આખી વાત સરસ રીતે મૂકી છે,તે માટે અભિનંદન.
May 11, 2012 at 10:02 pm
Really true. Khabar nahi, apana Bharat ma ket ketla kurivajo,andhshradhha chhe ?
May 12, 2012 at 3:00 pm
શરૂઆત થી અંત સુધી જકડી રાખે એવી વાર્તા અને સુંદર નિરૂપણ
May 13, 2012 at 9:41 am
What a story hey – My salute to’ Rupa Ma ‘for solving her problem
perhaps this was the only way out under the circumstances
‘આપ પણ આ રચનાથી પરિચીત થશો તો ખ્યાલ આવશે કે ધર્મ, અંધ્ધશ્રધ્ધા અને સામાજીક ઉચ-નીચના ભેદભાવે હિતાબહેન એ એક રૂપલી નામની સ્ત્રીનાં જીવનમાં કેવી રીતે વર્ણવ્યા છે. અને આજના સમય સુધી ચાલી આવતી દંભી પ્રથાને કઇ રીતે પ્રસ્તુત કરી છે.’
May 14, 2012 at 10:22 am
May 14, 2012 at 12:13 pm
Heart touch true story……
May 15, 2012 at 12:19 pm
Many women have been becoming victims of such evils.
Such stories bring awareness in society.
May 15, 2012 at 6:53 pm
આપનિ આ વાર્ત ખુબજ પસન્દ આવિ….
May 17, 2012 at 10:10 am
ખુબ જ સરસ …નારેીન જિવનનેી વેદનાને ખુબ જ સરસ રેીતે રજુ કરેી..
May 17, 2012 at 4:48 pm
ખુબ જ સરસ… રજુઆત ખરેખર સુંદર ઢબે થૈ છે..
May 19, 2012 at 11:32 am
a very heart touching story…enjoyed a lot will be waiting for more stories
May 25, 2012 at 12:21 pm
ખુબ જ સરસ લખ્યુ મેમ …. nice
May 30, 2012 at 7:24 am
khub j saras story che
tame khub j sari story kahi amne.
ek nari ni vedna su hoy te khabhar padi…
May 30, 2012 at 12:32 pm
my heartiest congratulations.This story should reach to the society believes in BHUVA/BHUVIS. Good lesson for them. Keep it up and give more & more lessons to our society and “SEWA KARO”
dr bhavna joshi says:
May 31, 2012 at 11:43 am
really very nicee artical with easy words.
we see many times in life that words are weep and tears are speek.
heartly congratulation to you.
dr bhavna and gaurang.
June 5, 2012 at 2:45 pm
આજના જમાનામા પણ આ વાત એટલિ જ સાચિ છે. અભિનન્દન્ .
June 12, 2012 at 6:35 pm
ખુબજ સુઁદર મજા આવેી ગઈ…
August 3, 2012 at 7:02 am
good touchy story.attempt to find happiness.good narration.simple but good story.congrats.-durgesh oza porbandar
mahesh patel nakrani says:
August 7, 2012 at 10:54 pm
November 15, 2012 at 11:54 am
વાહ વાહ કયા બાત હૈ……….
February 20, 2013 at 11:54 am
March 14, 2013 at 1:39 pm
સરસ વાર્તા. Very touching.
February 12, 2014 at 5:43 pm
ખુબ જ સુંદર વર્ણન્ અને વાર્તાનો અંત એથેી પણ સુંદર અને અપેક્ષિત ન હોય તેવો. આ રચના બદલ લેખિકા ને ઘણા અભિનંદન/
August 6, 2014 at 5:15 pm
Very good story heart teaching nice
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
* * * * *
Download First Issue Absolutely Free !!
Click Here for download page
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
પતિવ્રતા ધર્મની આહુતિ પછી જ ને! – વલીભાઈ મુસા
બાકોરું – ધરમાભાઈ શ્રીમાળી
અજનબી – બિમલ રાવલ
મૃગેશભાઈની ત્રીજી પુણ્યતિથિએ.. જાનદાર સવારી, શાનદાર સવારી – મૃગેશ શાહ
નિવૃત્તિને નમાવનારો – કુમારપાળ દેસાઈ
Jemis viradiya: I miss you sir your book and I read books
જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’: @ રામ મોરી – સુંદર વાર્તા. @...
Priyakant Bakshi: ‘Rosa Parks’This name...
કલ્પેશ દોશી: ઝવેરચંદ મેઘાણીની એક વાર્તા… લાડકો...
Jayshree: સમજાતુ નથિ કે એક સ્ત્રેી જ કેમ સ્ત્રેી નેી...
karasan bhakta usa: જીવનની કડવી વાસ્તવિકતા રજુ કરતો ખુબ જ...
સુબોધભાઇ: અઢળક સારા પ્રતિભાવ પ્રાપ્ત રચના ને...
Geeta koriya: ખૂબ સરસ સ્વાતિ નરી વાસ્તવિકતા છે
Malhar: In this Era we have to accept such type of brave...
SURYAKANTSHAH: Really it is a very heart touching.God...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
એક ડેટકથા – યામિની પટેલ
પાંચ પ્રસંગકથાઓ – લતા હિરાણી
કરણીનું ફળ – કનુ ભગદેવ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.