gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en en gu gu en en en gu en en en en en en en gu en en en en en en en en en gu en en en gu en en en gu en gu en gu gu gu en en en gu en en en gu en en en en en en en gu en gu en gu gu en en en gu en en en en en es en gu en de en en en en en gu en en en fr en en en en en en en en gu en en en it en de en uk en en en fi en en en hu en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gu en en en en en en gu en en en en fr en en en en el gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu gu gu gu gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: મેળો – જતીન મારુ
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
આજે શ્રાવણ વદ આઠમ એટલે કે જન્માષ્ટમી હતી. પોતાની વયના અન્ય છોકરાઓની જેમ દીપક પણ આજે ખૂબ જ ખુશ હતો. નિશાળમાં રજા હતી. ગામમાં પ્રગટેશ્વર મહાદેવના મંદિરના ચોગાનમાં મેળો ભરાવાનો હતો. સવારે વહેલો ઊઠીને તે જલદી જલદી તૈયાર થઈ ગયો. બાપુજીનાં પાટલૂનમાંથી કપાવીને બનાવેલી ભૂરી ચડ્ડી અને લાલ રંગનું અડધી બાંયનું ખમીસ પહેરીને તે કબાટનાં તરડાયેલા અરીસામાં જોઈને ઈનશર્ટ કરવા લાગ્યો. ‘વાહ ! મારો તો ખરેખર, વટ પડે છે હોં !’ મનોમન તે પોરસાવા લાગ્યો.
‘આ લે, દીપુડા ! પૂરા દોઢસો રૂપિયા છે. સાચવીને રાખજે ખિસ્સામાં…..’ માએ સાડલાની કોર છોડીને, એમાંથી ચલણી નોટો દીપકને આપતાં કહ્યું. પછી કંઈક યાદ આવતાં ફરી ઉમેર્યું, ‘અને હા ! રમકડાં જરા તપાસીને લેજે અને ફૂટે નહીં એનું ખાસ ધ્યાન રાખજે !’
‘હા, હા, તું ચિંતા ન કર, મા !’ ચૌદ વર્ષનો દીપક, કોઈ સમજદારની અદાથી બોલ્યો. ઉતાવળે પગલે, પગમાં સ્લીપર પહેરીને, બસ ડેપોએ જવા, તે ચાલી નીકળ્યો. બસમાં બેસીને તેણે ખિસ્સામાંથી કાઢીને રૂપિયા ફરીથી ગણી જોયા. વળી ગયેલી, એ ગાંધીછાપ નોટોની કિંમત પૂરા દોઢ-સો રૂપિયા હતી. તેણે ફરીથી નોટો પોતાની ચડ્ડીના ખિસ્સામાં મૂકી દીધી. બારીની બહાર જોયું. એક નાનકડા છોકરાને તેડીને કોઈ સ્ત્રી બહાર ઊભી હતી. છોકરો ‘આવજો’ ‘આવજો’ કહેતો, હાથ હલાવતો હતો. દીપકે ધ્યાનથી જોયું. એ છોકરો બસ ડ્રાઈવર સામે હાથ હલાવતો હતો. કદાચ એ તેનો દીકરો હશે !
દીપકનું મન વિચારે ચડી ગયું. મા કહેતી કે, પોતે જ્યારે નાનો હતો ત્યારે ઘણીવાર બાપુ સાથે બસમાં જવાની જીદ કરતો. ત્યારે મા તેને આ જ રીતે બાપુને વળાવવા, ડેપો સુધી લઈ જતી. ત્યારે પોતે પણ આ રીતે જ, પિતાને ‘આવજો’ કહીને વળાવતો હતો ! એક દિવસે સાંજે અતિશય મોડું થઈ ગયું. બાપુ ન આવ્યા. મા ચિંતાતુર ચહેરે ચોરા સુધી તપાસ કરવા ગઈ હતી. કોઈકે કહ્યું કે, બાપુની બસને અકસ્માત નડ્યો છે. કોઈ ઢોરને બચાવવા જતાં, બસ ખાડામાં ગબડી પડી હતી. અઠવાડિયા બાદ જ્યારે બાપુ ઈસ્પિતાલેથી ઘેર આવ્યા ત્યારે જાણે સાવ બદલાઈ ગયા હતા. કંઈક ખૂટતું હતું એમનમાં ! ડાબો પગ ક્યાંય દેખાતો નહોતો ! બસ, એ પછી તો મા, પારકાં કામ કરી-કરીને અને જૂનાં લૂગડાંનું સમારકામ કરીને ઘરનું ગાડું ચલાવતી.
દીપક વિચારમાંથી જાગ્યો ત્યાં શહેર આવી ગયું હતું. એક કલાકના રસ્તામાં તેના મગજમાંથી એક આખો દસકો પસાર થઈ ગયો. દીપક બસમાંથી ઉતરીને ચાલવા લાગ્યો. રસ્તાની એક બાજુ, ગાંઠિયાવાળાની લારી હતી. ગરમાગરમ ગાંઠિયાની ખુશ્બૂએ એનું ધ્યાન ખેંચ્યું. આજે ઉતાવળે ઘરેથી નીકળતાં તેણે શીરામણ કર્યું નહોતું અને કદાચ શિરાવ્યો હોત તો પણ એ ટાઢા રોટલાનાં ટુકડા, આ ગરમાગરમ ગાંઠિયાની સામે કેટલીક ટક્કર ઝીલી શકે ?! માએ એક-બે રૂપિયા, વાપરવાનાં, વધારે આપ્યાં હતાં. એ રૂપિયામાંથી નાસ્તાની મજા લેવા, દીપકનું મન લલચાયું. તે લારી તરફ ચાલતો થયો. ચાલતાં-ચાલતાં વળી, તેને વિચાર આવ્યો. આ બે રૂપિયામાંથી તો માટીનું વધુ એક રમકડું આવી જશે ! અને એ રમકડું મેળામાં ત્રણ રૂપિયા કમાવી આપે ! એક રૂપિયાનો સીધો ફાયદો ! ના, ના, આ પૈસા, નાસ્તામાં નથી વેડફવા ! દીપકનું નાનકડું મન, વેપારીની જેમ ગણતરી કરવા માંડ્યું. તાજાં ગાંઠિયાની સુગંધ, શ્વાસમાં ભરતો, તે મક્કમ મને લારી પાસેથી આગળ વધી ગયો.
રમકડાંવાળાની દુકાન ખાસ્સી દૂર હતી. રિક્ષામાં પૈસા બરબાર કરવા પોષાય તેમ નહોતા. ખિસ્સામાં ફક્ત દોઢ-સો રૂપિયા હતાં ! જેમાંથી રમકડાં ખરીદીને મેળામાં વેચવાનાં હતાં. તહેવારના દિવસોમાં આ રીતે કોઈ મોસમી ધંધો કરીને, મા-દીકરો, થોડું વધારે કમાઈ લેતા અને આ રીતે એમના પરિવારનું ગાડું ગબડ્યે જતું હતું. વળી, આ દોઢસો રૂપિયા પણ માએ, પાડોશી બાબુકાકા પાસેથી ઉછીના આણેલા હતા. બધાં રમકડાં વેચાઈ જતાં સોએક રૂપિયા જેટલો નફો તો મળી જ રહેશે. પછી સાંજે પોતે માને કહેશે કે, મિષ્ટાન્ન બનાવે ! દીપક, પોતાની ધૂનમાં ને ધૂનમાં ચાલ્યો જતો હતો. ધીમે ધીમે તડકો વધતો જતો હતો. ઘસાયેલા સ્લિપરમાંથી પગની એડી જરા બહાર રહેતી હતી. ડામરની તપતી સડકો પર દાઝતાં પગે દીપક, ફટાફટ આગળ વધ્યે જતો હતો. તહેવારનો દિવસ હોવાથી રમકડાંના જથ્થાબંધ વેપારીની દુકાનોમાં ખાસ્સી ભીડ હતી. નાના વેપારીઓ અહીંથી થોકબંધ માલ લઈને બજારમાં ઊંચાં દામે વેચતા હતા.
‘એલા, શું જોઈએ છે તારે ?’ વેપારીએ દીપકને પૂછ્યું.
‘કાકા, આ માટીની ઢીંગલીઓ, પેલા હાથી-ઘોડા અને બતક…..’ દીપકે માટીનાં રમકડાં તરફ નજર કરીને પોતાના મનગમતાં રમકડાં માગ્યાં.
‘ઊભો રે, જરાક ! પેલા બીજા ઘરાકને પતાવી દઉં પછી તારો વારો…..’ કહીને વેપારી વધારે માલ ખરીદવા આવેલા ઘરાકો સાથે સોદો કરવા લાગ્યો. દિવસ ચડવા લાગ્યો હતો. દીપકને મોડું થયું હતું. તેણે વેપારીને વિનંતી કરી, ‘કાકા, મારો ઓર્ડર પહેલાં પતાવી દોને ! હું ક્યારનો ઊભો છું…..’
‘જો ભાઈ, તારે બહુ ઉતાવળ હોય તો હાલ તો થા ! મારે મોટા ઓર્ડરમાં પહેલાં ધ્યાન આપવું કે તારા જેવા પરચૂરણ ઘરાકમાં ?!’ વેપારી જરા તોછડાઈથી બોલી ગયો.
થોડીવારે દીપકનો વારો આવ્યો. પોતાને જોઈતાં રમકડાં કઢાવીને ફટાફટ સોદો પતાવી દીપક, રસ્તા પર ચાલી નીકળ્યો. ખાસ્સું મોડું થઈ ગયું હતું. રમકડાંનું પોટલું માથે મૂકીને દીપક, ઝપાટાભેર બસસ્ટેન્ડ તરફ ચાલી નીકળ્યો. જમવાનો વખત ક્યારનો થઈ ગયો હતો અને ભૂખને લીધે તડકામાં ચાલતાં, હાંફી જવાયું હતું પરંતુ દીપકને તો નજર સામે મેળો જ દેખાતો હતો ! ક્યારે પોતે મેળામાં પહોંચે અને ફટાફટ આ રમકડાં વેચાઈ જાય ! બસ, પછી તો જલસા ! મા તો ક્યારની મેળામાં પહોંચીને મંદિરના પાછળના દરવાજે બેઠી રાહ જોતી હશે ! એકવાર ત્યાં પહોંચી જવાય એટલી જ વાર ! આટલાં રમકડાં તો આજે મેળામાં ફટાફટ વેચાઈ જવાનાં ! દીપક બસ-સ્ટેન્ડ પર પહોંચ્યો તો બસ ઉપડવાની તૈયારીમાં જ હતી. તે ફટાફટ બસમાં ચડી ગયો. તહેવારના દિવસો હોવાથી બસમાં ભારે ગિરદી હતી. પોટલાને એક ખૂણામાં ગોઠવીને તે ઊભો રહી ગયો. થોડીવારે કંડકટર આવ્યો. ટિકિટ ફાડીને આપતાં કહ્યું :
દીપકે ખિસ્સામાં હાથ નાખ્યો પણ પાંચની નોટ જડી નહીં. તેણે બીજું ખિસ્સું પણ તપાસી જોયું પણ કાંઈ જડ્યું નહીં ! તેના પેટમાં ફાળ પડી ! નક્કી રમકડાંવાળાને ત્યાં સોદો કરતી વખતે, પાંચની નોટ ત્યાં જ પડી ગઈ હશે ! દીપકના ચહેરાના હાવભાવ જોઈને કંડકટર પારખી ગયો કે, તેની પાસે રૂપિયા નથી. ‘પૈસા નહોતા તો શું જોઈને બસમાં ચડ્યો ? ચાલ, ઉતર હેઠો !’ કંડકટરે ધમકાવીને, દીપકને બસમાંથી નીચે ઉતારી મૂક્યો અને તેનું પોટલું પણ રસ્તા પર ફેંકી દીધું. દીપક રડમસ ચહેરે ફૂટપાથ પર બેસી રહ્યો. એક તો ભૂખ, ઉપરથી પોટલાનો બોજ અને એમાંય અધૂરામાં પૂરું, ટિકિટના પૈસા ખોવાઈ ગયાં !
દીપકનાં મનમાં જાતજાતના વિચારો આવવા લાગ્યા-હવે શું થશે ? સમયસર કેમ પહોંચાશે મેળામાં ? મા, ત્યાં રાહ જોતી હશે ? પહોંચાશે નહીં તો રમકડાં પણ ક્યાંથી વેચાશે ? ને રમકડાં નહીં વેચાય તો…. દીપકની માથે જાણે આભ ફાટ્યું હતું અત્યારે ! દીપકની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં પણ બેઠાં બેઠાં રડવાને બદલે તેણે પોટલું માથે મૂક્યું અને થયો ચાલતો ! શરીરમાં શક્તિ નહોતી, તાપ પણ હતો અને રસ્તો ખૂબ જ લાંબો હતો, પરંતુ દીપકના મનમાં મેળો અને મેળામાં પોતાની નાનકડી રમકડાંની દુકાન જ દેખાતી હતી ! તેના પગને જાણે પાંખો ફૂટી….. દિવસ થોડો જ રહ્યો ત્યારે તે મેળામાં પહોંચ્યો. મા તેની રાહ જોઈને અરધી થઈ ગઈ હતી. તરત જ તેણે કહ્યું : ‘કેમ મોડું થયું ? ક્યારની હું તારી રાહ જોઉં છું….’
દીપક પોટલું એકબાજુ મૂકતાં જમીન પર બેસી પડ્યો. માએ કહ્યું : ‘ચાલ, હવે રમકડાં ગોઠવી દઈએ ! દિવસ થોડોક છે, જલદીથી આ રમકડાં વેચાઈ જાય !’ કશું જ બોલ્યા વિના દીપકે રમકડાંનું પોટલું ખોલ્યું. માએ જોયું તો બધાં જ રમકડાં ફૂટી ગયાં હતાં ! તે ઘડીક દીપકની સામે તો ઘડીક, તૂટેલાં રમકડાંની સામે જોતી રહી….’
‘મા…..’ દીપક તેની માને વળગીને રોઈ પડ્યો. માની આંખો પણ ભીંજાઈ ગઈ. તે બોલી, ‘હશે, જવા દે, આ સાલ નહીં તો આવતા મેળામાં કમાઈ લઈશું, બેટા ! દિવસના ક્યાં દુકાળ છે ? ને જિંદગી છે ત્યાં સુધી મેળા તો આવશે જ ને !’
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous વાદળઘેર્યા આભમાં – ડૉ. નવીન વિભાકર
મોનાલીસાનું સ્મિત (પ્રોત્સાહન પુરસ્કાર વિજેતા વાર્તા) – કલ્યાણી વ્યાસ
આઈ. સી. યુ.ના એ ઠંડાગાર કમરામાં નાનકડી નવ વર્ષની બાળકી તાપસીએ તેના પપ્પાની આંગળી પકડીને ધડકતા હૃદયે અને અજાણ્યા ભયની સાથે પ્રવેશ કર્યો. ચારે તરફ ફરતી તેની વિસ્ફારિત આંખો તેની મમ્મીના ચહેરાને ખોળી રહી. ચુપચાપ સફેદ કપડામાં ફરતી નર્સો, બ્લુ રંગના પડદા પાછળ ઢંકાયેલ દર્દીના ઉહંકારા, તો ક્યાંકથી આવતો અવિરત ખાંસીનો અવાજ તેને ઘેરી વળ્યો. દર્દીઓની સાથે આવેલ સંબંધીઓને રૂમમાં બેસી ... [વાંચો...]
ટલી તીવ્રતાનો હતો એ ભૂકંપ ? તીવ્રતા ? તીવ્રતા તો માપી શકાય એમ જ ક્યાં હતી ? એના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ હતી. આખું ઘર જાણે ગોળગોળ ભમતું હતું. આખું ઘર ? ઘર આખું ક્યાં રહ્યું હતું હવે ! વહેલી પરોઢનું એ દશ્ય વારંવાર ઉપસી આવતું હતું એની નજરમાં. ઘડીભર તો જાણે એના પગ ખોડાઈ ગયા હતા જમીન સાથે. એ સ્તબ્ધ બની ગઈ ... [વાંચો...]
જોગસંજોગ – ડૉ. ચંદ્રકાન્ત મહેતા
(‘અખંડ આનંદ’ સામયિકના ઓક્ટોમ્બર-નવેમ્બર, ૨૦૧૬ના દીપોત્સવી વિશેષાંકમાંથી સાભાર) સૂર્યાસ્ત થતાં રાબેતા મુજબ સૌ માતાજીના મઢ પાસે આવી પહોંચતાં અને માતાજીની મૂર્તિનું પૂજન-અર્ચન શરૂ થયું. ભીડ જોઈ પૂજારી પણ તાનમાં આવી જતા અને માઈક્રોફોન પર ત્રાસ ગુજારતા. ભક્તિમાં મૌનનું મહત્વ હવે સાવ વીસરાવા લાગ્યું છે ! દેવીદેવતાઓને રિઝવવા માટે કાનફોડ અવાજ કરવો એને ‘ભાવિક ભક્તો’ અને ભજનિક કૉન્ટ્રાક્ટરો પોતાના ભક્તિસિદ્ધ અધિકાર માની ... [વાંચો...]
33 પ્રતિભાવો : મેળો – જતીન મારુ
September 7, 2011 at 10:29 am
very heart touching story… Eyes got wet towards the end.
Hiral Vyas "Vasantiful" says:
September 7, 2011 at 1:00 pm
એક ગરીબ માટે દોઢસો રુપિયા કેટલી મોટી કિંમત હોય છે તે તો ગરીબ માણસ જ જાણે.
September 7, 2011 at 2:33 pm
આ દીપક કે હુ?…. બિલ્કુલ મારી જ વાર્તા અને વાત લાગી… મારુ બાળપણ યાદ આવી ગયુ.. એ જ તડકો, એ જ પેની થી નાના ચપ્પલ, એ જ આન્ખોમા આન્જેલા સપના….ખુબ ખુબ આભાર, જતીન મારૂ અને તન્ત્રી સાહેબ નો…..
September 7, 2011 at 4:52 pm
Excellent story by Sh. Jatin Maru, The story gives nice message that pull the poor people up, don’t push them down.
September 7, 2011 at 6:31 pm
ખુબ સરસ એતો ગરિબ જ જાણે રુપિયા નુ મહત્વ.
September 7, 2011 at 6:53 pm
Very heart touching story…
September 7, 2011 at 7:28 pm
–> really very heart touching story . . :(..
–> agree with Hiralbnen vyas…..
–> હશે, જવા દે, આ સાલ નહીં તો આવતા મેળામાં કમાઈ લઈશું, બેટા ! દિવસના ક્યાં દુકાળ છે ? ને જિંદગી છે ત્યાં સુધી મેળા તો આવશે જ ને !’
September 7, 2011 at 9:13 pm
એક ગરીબ માટે…રૂ.૧૫૦ કેટલી મોટી રકમ હોય છે…. ખરેખ ખુબજ ભાવાત્મક કથા….
September 8, 2011 at 12:58 pm
September 8, 2011 at 1:09 pm
એક ગરીબ માટે…રૂ.૧૫૦ ખૂબ મોટી રકમ હોય છે….
તો ક્યાંક ઊભા ઊભા રૂ.૧૫૦ ની પાણીપુરી ખવાઇ જાય છે.
September 8, 2011 at 1:15 pm
ખુબ જ સરસ વાર્તા.
September 8, 2011 at 1:21 pm
September 10, 2011 at 3:56 pm
good story, i like it
September 10, 2011 at 9:51 pm
કોઇ દિવસે નકામી વસ્તુ માટે ૧૫૦ રુપિયા વાપરતા પહેલા આવા એકાદ ગરીબ પરિવાર વિશે જરુર વિચારીએ.
September 12, 2011 at 1:49 am
દિલથી ગમી જતીન મારું લેખકશ્રી ….
લાગણીઓથી મન છલકાઈ ગયું અને આંખો પણ અશ્રુ-ભીની થવા ઇચ્છી ગઈ.
Akash K Patel says:
September 12, 2011 at 10:30 am
ખરેખર બચપણ યાદ આવી ગયુ આંખ ભીની થઈ ગ્ઈ.
September 13, 2011 at 9:31 pm
Really heart touch story.nice nice very nice…. Bipin chauhan ahmedabad
September 14, 2011 at 12:42 pm
સુન્દર વાર્તા . ગરિબ આશાવાદિ હોય છે
September 20, 2011 at 1:05 am
very heart touching story…
September 23, 2011 at 12:13 pm
આંખોમાં આંસુ સાથે ……વાહ્…!!!!!
October 17, 2011 at 4:36 pm
December 3, 2011 at 5:14 pm
thank you mr.jatin maru for such a nice story
February 17, 2012 at 12:49 pm
આન્ખો મા આસઉ આવૈ ગયા
February 17, 2012 at 12:51 pm
Hiral Ane Nayanbhai sathe vaat karvi che banne sahitya na jankar che
April 6, 2012 at 2:21 pm
Khub saras varta che…
March 20, 2013 at 10:12 pm
November 26, 2013 at 11:35 am
November 30, 2013 at 8:00 pm
April 1, 2014 at 12:17 am
September 13, 2014 at 10:10 pm
Very heart touching specially the end. Reminded my old days. End part left my eyes full of tears.
February 13, 2015 at 8:08 pm
Every words are like living characters feeling,,,
June 18, 2016 at 1:05 pm
અકદમ સાચેી વાત કરેી છે…એક ગરેીબ જ જાણે ૧૫૦/-રુપિયા નેી કેીમત,, બાકેી તો બેીજા અમેીરો માટે તો આ રુપિયા નેી કાય કેીમ જ નથેી રહેી,,
June 15, 2017 at 2:14 pm
Why this story have a bad end
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
* * * * *
Download First Issue Absolutely Free !!
Click Here for download page
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
પતિવ્રતા ધર્મની આહુતિ પછી જ ને! – વલીભાઈ મુસા
બાકોરું – ધરમાભાઈ શ્રીમાળી
અજનબી – બિમલ રાવલ
મૃગેશભાઈની ત્રીજી પુણ્યતિથિએ.. જાનદાર સવારી, શાનદાર સવારી – મૃગેશ શાહ
નિવૃત્તિને નમાવનારો – કુમારપાળ દેસાઈ
Jemis viradiya: I miss you sir your book and I read books
જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’: @ રામ મોરી – સુંદર વાર્તા. @...
Priyakant Bakshi: ‘Rosa Parks’This name...
કલ્પેશ દોશી: ઝવેરચંદ મેઘાણીની એક વાર્તા… લાડકો...
Jayshree: સમજાતુ નથિ કે એક સ્ત્રેી જ કેમ સ્ત્રેી નેી...
karasan bhakta usa: જીવનની કડવી વાસ્તવિકતા રજુ કરતો ખુબ જ...
સુબોધભાઇ: અઢળક સારા પ્રતિભાવ પ્રાપ્ત રચના ને...
Geeta koriya: ખૂબ સરસ સ્વાતિ નરી વાસ્તવિકતા છે
Malhar: In this Era we have to accept such type of brave...
SURYAKANTSHAH: Really it is a very heart touching.God...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
એક ડેટકથા – યામિની પટેલ
પાંચ પ્રસંગકથાઓ – લતા હિરાણી
કરણીનું ફળ – કનુ ભગદેવ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.