gu en en en en en en en en en en en en en en en tl tr en en en en en en en en en en en en en en en fr tr en en en en es en en en en en en en en en en fi en nl en en pt en gu gu en nl en en gu gu ceb gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu en en en en en fa en en en en en ru en en en en en en en en es en en en en ar en en en en en en
કથા-સપ્તાહ - યાત્રા (એક સફર - 4)
1  |  2  |  3  |  4  |  5  |
ત્રીજીની બપોરે અવનીશને ત્યાં આવીને તેણે ઝરણા સાથે યોજનાને અંતિમ રૂપ આપવા માંડ્યું:
છઠ્ઠી માર્ચ અવનીશની જિંદગીનો આખરી દિવસ હશે. આ મુરત નક્કી કરવાનાં કેટલાંક કારણો છે.
ખેર, અવનીશનું મર્ડર હું કરવાનો છું. અહીં, તેના જ બંગલે. એ દિવસે અવનીશ વડોદરામાં જ છે, સાંજે સાતેક વાગ્યે તે ફૅક્ટરીથી પાછો આવશે ત્યારે હું અહીં મોજૂદ હોઈશ. મને ભાળીને તેને થોડું અચરજ તો થશે. થોડી વાતો કરી તે ફ્રેશ થવા રૂમ તરફ વળશે કે બસ, સોફા નીચે અગાઉથી મૂકી રાખેલો લોખંડનો સળિયો પાછળથી તેના માથામાં ફટકારીને હું તેનું ઢીમ ઢાળી દઈશ... તેના મરતાં જ ઝરણા બાથરૂમમાંથી ઍસિડનો કાર્બો લઈ આવશે. જલદ તેજાબ અવનીશના ચહેરા પર છાંટવાનો છે જેથી બળી ગયેલા ચહેરાથી લાશની ઓળખ ન મળે... પછી લાશના પગ વાળી એને કોથળામાં પૂરી દેવાની. સાથે લાકડાના વહેરનો મસાલો ભરવો જેથી અંદર લાશ છે એવી પહેલી નજરે ખબર ન પડે.
આટલો પ્લાન તો ક્યારનો નક્કી હતો, પણ પછી લાશનું શું કરવું એ સૂઝતું નહોતું. અહીં અવનીશ જ અમારી મદદે આવ્યો. તેણે ધનરાજની મજબૂરી જણાવી, દીકરાના કામ વિશે કહ્યું અને બસ અમને આગળ વધવાનો માર્ગ મળી ગયો : ધારો કે લાશનું પોટલું હું ધનરાજને હવાલે કરી દઉં, તે એને પૅન્ટ્રી કારમાં બીજા સામાન સાથે તેના દીકરાને સુપરત કરે ને અડધી રાત્રે તેનો દીકરો કોથળાને એકાદ નદીના પુલ પર ફગાવી દે તો અવનીશની લાશ મળવાનો, મળે તો ઓળખાવાનો સંભવ નહીં રહે....
પ્લાન ફૂલપ્રૂફ લાગ્યો એટલે ધનરાજને સાધ્યો. તેને જરૂર ૩૦ લાખની છે, પણ મેં દસ લાખથી શરૂઆત કરતાં જ તે જોમમાં આવી ગયો : આવા બીજા બે કોથળા હોય સાહેબ તો પણ વાંધો નથી! કોથળામાં શું હશે એ મારે કહેવાનું નહોતું ને તે બંદાએ પૂછ્યું પણ નહીં. માણસ સમજદાર ગણાય. એક પોટલાને સગેવગે કરવાના દસ લાખ ચૂકવાય તો એમાં શું હોઈ શકે એ સરકારી નોકરીમાં રહીને બૂટલેગરને મદદરૂપ થનારા કાબા આદમીને ફોડ પાડવાની જરૂર પણ ન હોય!
કામ છઠ્ઠીએ પાર પાડવાનું છે જાણીને ધનરાજ મૂંઝાવાને બદલે હરખાયેલો : તો-તો સારું. એ દહાડે ટ્રેનમાં પેલો શાહબાઝ આવવાનો છેને. પબ્લિકનું ધ્યાન તેના પર હશે ને પોલીસનું પબ્લિક પર... શોરબકોરમાં પાછલા ડબ્બામાં હું કોથળો ચડાવું છું એનું કોઈને ધ્યાન પણ નહીં રહે. બાકી તો નાઇટ ડ્યુટીમાં ઇન્સ્પેક્ટર અરેન જેવા ચકોર ઑફિસર હોય ત્યારે મુશ્કેલ થઈ જાય...
અમારી પણ આ જ ગણતરી હતી. છઠ્ઠીનું મુરત ફાઇનલ કરવા પાછળના બીજા કારણમાં હતો અવનીશનો સાત માર્ચનો પ્રોગ્રામ. ધંધાના કામે તેણે અમદાવાદ જવાનું નક્કી હતું. સવારે જઈને સાંજે પાછા. ત્યાંના ડિસ્ટિÿબ્યુટર્સને આની જાણ પણ છે.
‘રાબેતા મુજબ તેણે સાતમીની સવારે સાડાઆઠની ઇન્ટરસિટી પકડી, અમદાવાદ પહોંચ્યાનો મારા મોબાઇલ પર ટેક્સ્ટ-મેસેજ કર્યો, પછી તેમના કોઈ ખબર નથી.’ ઝરણા પતિના મિસિંગની ફરિયાદમાં આવું કહી શકે ને પોલીસ અવનીશના મોબાઇલનું લાસ્ટ લોકેશન ચેક કરે તો એ અમદાવાદનું જ નીકળે એ માટે ખરેખર તો હું અવનીશનો સેલફોન લઈને અમદાવાદ જવાનો છું ને ઝરણાને મેસેજ કરવાનો છું... પછી એ મોબાઇલ જશે સાબરમતીના પેટાળમાં!
આના કારણે થશે એવું કે છઠ્ઠીએ મરી ચૂકેલો માણસ સાતમીની સવાર સુધી જીવતો હોવાનું, અમદાવાદથી ગાયબ થયો હોવાનું જ પોલીસ માનવાની ને ખોટી દિશામાં તપાસ માંડનારી પોલીસના હાથમાં કશું લાગવાનું નહીં!
હા, પતિની લાશ નથી મળી એટલે સાત વરસ સુધી તેને મૃત માની ન શકાય, ઝરણાથી બીજાં લગ્ન નહીં થાય; પણ થોડાક મહિના પછી જીવનમાં આગળ વધવાના ઇરાદે તે મારી સાથે સંબંધ બાંધે, અમે લિવ-ઇનથી રહીએ એમાં કોઈને શંકા તો ન જ ગંધાય...
આખા પ્લાનમાં એક વખત મારે પ્રગટ થવાનું રહેશે. ધનરાજને કોથળો સોંપવા મારે જ જવું પડશે. ઝરણાને મારે સેફ રાખવી છે. દસ લાખ કૅશ સાથે કોથળાનો ભાર ધનરાજને સોંપીને હું હળવો થઈશ, તેને બીજા વીસ લાખનું કામ આપવાની લાલચ દઈશ તો તે દગો નહીં જ રમે... આઠ-દસ મિનિટની આ મુલાકાત દરમ્યાન હું દાઢીના ગેટઅપમાં હોઈશ એટલે મળીને પણ ધનરાજ મારી અસલિયત પામી નહીં શકે...
યસ, આડા સંબંધને સીધો કરવાનો અમારો પ્લાન ફૂલપ્રૂફ છે! હવે વહેલી આવો છઠ્ઠી માર્ચ!
૬ માર્ચ, સાંજના ૪.૪૫.
ખભે લટકાવેલા પર્સ પર મુઠ્ઠી ભીડીને તાનિયા આત્મવિfવાસભેર એક નંબરના પ્લૅટફૉર્મ પર દાખલ થઈ.
અત્યારે અહીં સામાન્ય ભીડભાડ હતી. ‘વી વેલકમ યુ શાહબાઝ’નાં બૅનરો દીવાલે ચોંટ્યાં હતાં, પણ ચાહકોનો પ્રવાહ તો મધરાતે જ ધસમસવાનો. જેટલી ભીડ વધુ એટલા ખાનના અપમાનના સાક્ષી વધુ. પર્સમાં બે ડઝન ઈંડાં છે ને બાળપણમાં લખોટીની રમતમાં ટાંચ લેવાનો મહાવરો રૂમના એકાંતમાં તાજો કરીને મેં નિશાનબાજીની પૂરતી પ્રૅક્ટિસ પણ કરી છે. મારો વાર ખાલી નહીં જાય!
ધારેલું એમ અત્યારે સિક્યૉરિટી પણ સુસ્ત છે એટલે ધ્યાન ચૂકવી સ્ટોરરૂમમાં દાખલ થઈ, લાકડાની સીડી ચડી કાતરિયામાં ગોઠવાઈ જવાનું આસાન રહેશે...
- અને જેવો કશા કામ માટે
રેલવે-કૅન્ટીનના માણસે સ્ટોરરૂમ ખોલ્યો કે લાગ જોઈને તાનિયા ભીતર સરકીને કાતરિયામાં છુપાઈ ગઈ!
ગાર્ડે‍ લીલી ઝંડી આપતા ઑગસ્ટ ક્રાન્તિનાં પૈડાં પાટા પર સરક્યાં.
‘લૉન્ગ લીવ અવર ખાન!’ મોજૂદ હકડેઠઠ ભીડે ચિચિયારી મારી. સસ્મિત ચાહકોનું અભિવાદન કરતો ખાન દ્વાર પરથી અદૃશ્ય થયો. પાછળ આવતા મુખ્તારને કહ્યું, ‘શરૂઆત તો સારી છે!’
ક્રૂ સાથે શાહબાઝ યાત્રાના મૂડમાં છે ત્યારે પાછળના પૅન્ટ્રી કારમાં ધનરાજનો દીકરો મયૂર તાણ અનુભવે છે : આજે પપ્પા એક કોથળો આપવાના છે જેને મારે ચાલુ ટ્રેને નદીમાં ફંગોળવાનો છે... પાછું કોઈનું ધ્યાન ન પહોંચે એ રીતે. શું હશે એમાં?
‘જીવતોજાગતો માણસ પણ હોય તો તારું રૂંવાડું ફરકવું ન જોઈએ. ઘણા વખતે લક્ષ્મી ચાંલ્લો કરવા આવી છે ત્યારે પાણીમાંથી પોરા ન કાઢવા.’
પિતાના શબ્દો સાંભરીને મયૂરે મન મક્કમ કર્યું.
ડોરબેલ રણકી. ફૅક્ટરીથી અવનીશ આવી પહોંચ્યા. ચહેરા પર દુપટ્ટો ફેરવીને ઝરણાએ નવર્સયનેસ લૂછી. દીવાનખંડના સોફા પર ગોઠવાયેલા પિયુને જોઈને છાતીમાં વિfવાસ ભરીને તેણે દરવાજો ખોલ્યો.
રોજની જેમ ભેટવા જતા અવનીશને તેણે કહ્યું, ‘કોઈ આવ્યું છે...’
ઝરણાએ ઇશારો કરતાં અવનીશનું ધ્યાન હૉલમાં બિરાજમાન મહેમાન તરફ ગયું, ‘અરે આપ!’
હાથમાંની બ્રીફકેસ બાજુએ મૂકી અવનીશ મહેમાનની સામે ગોઠવાયો, ‘અચાનક અહીં! આઇમીન, અફકોર્સ આઇ ઍમ હૅપી ટુ સી યુ. ક્યારે આવ્યા?’
પૂછતાં ઝબકારો થયો, ‘બાય ધ વે, શહેરથી અહીં આવ્યા કઈ રીતે? કાર તો કમ્પાઉન્ડમાં છે નહીં...’
- કાર બૅકયાર્ડમાં છે અવનીશ. વન ઑફ માય કાર - તાતાની વાઇટ ઇન્ડિગા બહુ કૉમન કાર છે અને એની આગલી-પાછલી નંબરપ્લેટ યલો રંગની પ્લેટથી બદલી કાઢી છે એટલે થોડા કલાકો પૂરતી ટૂરિસ્ટ વેહિકલ બની ગઈ છે...
‘ટૅક્સીમાં આવ્યો છું, મુલાકાત પતે એટલે એને ફરી બોલાવી લઈશ.’
‘હોતું હશે! અમે તમને મૂકવા આવીશું... ઝરણા, તું ચા-નાસ્તાની વ્યવસ્થા કર, આપસાહેબ ડિનર અહીં જ લેશે. ત્યાં સુધીમાં હું નાહીને ફ્રેશ થઈ જાઉં.’
આગંતુકને ‘એક્સક્યુઝ મી’ કહીને અવનીશ રૂમ તરફ વળ્યો જ કે...
સોફા નીચે સંતાડેલો સળિયો ઊંચકીને તેણે દમ ભીડીને અવનીશના માથે ઘા કર્યો...
ખટાક્. ખોપરી તૂટવાનો અવાજ આવ્યો. લોહીની ધાર ફૂટી ને ઘડીભરમાં અવનીશનું પ્રાણપંખેરું ઊડી ગયું! પોતાને છળથી કેમ મરાયો, આમાં ઝરણા પણ સામેલ હતી કે મારા પછી તેનેય હત્યારો મારી નાખશે? આવું કંઈ વિચારવાની મહોલત પણ ન મળી તેને.
‘ક્વિક...’ થીજી ગયેલી ઝરણાને તેણે ઊંચા અવાજે આદેશ આપ્યો, ‘ઍસિડનો કાર્બો લઈ આવ...’
ત્યાર બાદ કોથળો કારની ડિકીમાં મૂકવા સુધીનું ધાર્યા મુજબ બનતું રહ્યું.
‘અવનીશનો સેલફોન અત્યારે ઘરે જ રાખ. કોઈનો પણ ફોન આવે તો તtન સ્વસ્થતાથી વાત કરજે. અવનીશ કશા કામે શહેર ગયા છે, કાલે અમદાવાદ જવાના છે એ કહેવાનું ચૂકતી નહીં... લોહીના ડાઘ સાફ કર્યા છે, સળિયો પણ કોથળામાં મૂકી દીધો છે - હું જઈને આવું ત્યાં સુધી તું ધીરજ રાખજે...’
ઝરણાએ ડોક ધુણાવી. અવનીશ હવે સંસારમાં નહોતો. પોતે વિધવા હતી; પણ એથી કોઈ સ્પંદન ફૂટતું નહોતું, બલ્કે મને તો મારા ડાર્લિંગની ચિંતા છે!
‘અગિયાર વાગ્યાથી પબ્લિકનો રાફડો ફાટશે... આઇ વૉન્ટ એવરીબડી ઇન પોઝિશન બાય ધેટ.’
સ્ટોરરૂમના માળિયે બેઠેલી તાનિયા હવાબારીમાંથી થોડી ત્રાંસમાં ઊભેલી પોલીસ-ટુકડીને નિહાળી રહી. ઘણાનાં તો નામ પણ યાદ રહી ગયાં છે. આ બધામાં સૌથી વધુ ધ્યાન ખેંચે છે સિવિલ ડ્રેસમાં સજ્જ ઇન્સ્પેક્ટર અરેન. મોસ્ટ હૅન્ડસમ જેવા અરેનના બદન પર નિષ્ઠાનું જોમ છે અને બૉડી-લૅન્ગ્વેજમાં આત્મવિfવાસનો રણકો. જોકે અહીં કોઈ જ આવે એવી વકી નથી. નકરી ધૂળ સિવાય કાતરિયામાં કંઈ નથી, પણ આની સામી બાજુ - સ્ટોરરૂમની રસ્તા પર પડતી પાછલી બાજુની હવાબારી પણ ખુલ્લી હોવાથી ક્રૉસ વેન્ટિલેશનને કારણે ગૂંગળામણ નથી.
તાનિયાએ રિસ્ટવૉચ જોઈ. ગાડી વલસાડ વટાવીને સુરતથી નીકળી ચૂકી હશે...
તાનિયાએ નોંધ્યું કે લોકો ગ્રુપમાં
આવવા માંડ્યા છે... ઇન્સ્પેક્ટર અરેન કેવો ત્વરાથી બાજનજર નાખતો અહીંથી ત્યાં ફરી રહ્યો છે...
અને તે ચમકી. સામી બાજુની હવાબારી પર પ્રકાશનો શેરડો પડ્યો હતો.
કમાલ છે, સ્ટોરરૂમ પાછળ પડતો રસ્તો ડેડ ઝોન જેવો છે. કૅન્ટીનના સામાન સિવાયની કોઈ ગાડી અહીં આવતી નથી. અત્યારે કૅન્ટીનની વૅન તો ન જ હોય. લોકો પણ આવીને શું કરે? અહીંથી ઓછો શાહબાઝ દેખાવાનો!
છતાં જોઉં તો ખરી, કોણ આવ્યું છે? તાનિયા સામી બારી તરફ લપકી.
‘જોયું સાહેબ, મેં કહ્યું હતુંને કે
શાહબાઝ આવવાનો હોય તો પણ આ જગ્યાએ કોઈ ન આવે.’
‘હ. આ સંપેતરું તારે તારા દીકરા મયૂરને આપવાનું છે અને મયૂરે એને નદીમાં પધરાવાનું છે ધનરાજ. આ તારી કિંમત. દસ લાખ રોકડા.’
બેઉને જાણ નહોતી કે અમારી વચ્ચે થઈ રહેલી લેતીદેતી બરાબર ઉપરથી સ્ટોરરૂમના કાતરિયામાં છુપાયેલી તાનિયાની નજરે ચડી એમ કાને પણ પડી ચૂકી છે! તાનિયા પોતે સ્તબ્ધ હતી : દસ લાખની કિંમત ધરાવતું કામ જાણે કેવું હશે! જે કોથળો નદીમાં પધરાવવાનો છે એમાં હીરા-ઝવેરાત તો
અને દસ લાખ દેનારો તે દાઢીધારી આદમી. અહીંથી વિશેષ પહેચાન મળવાની નહોતી, પણ કશુંક હતું તેનામાં જે ખૂબ આઇડેન્ટિકલ હતું. વ્યક્તિની ઓળખરૂપ બની શકે એવું કંઈક...
પણ શું? તાનિયા વિચારમાં પડી ત્યાં ટ્રેનની વ્હિસલે જાગૃત થવાનું ભાન આવ્યું: હાલ મને મારા વેર પર ફોકસ્ડ રહેવા દે!
- અને છઠ્ઠીની મધરાતે (કાંડાઘડિયાળમાં સાત તારીખે) ઑગસ્ટ ક્રાન્તિ વડોદરાના એક નંબરના પ્લૅટફૉર્મ પર પ્રવેશી.
Subscribe via email (Registered users only)
Write the displayed characters
Please enable JavaScript to post a new comment
You need an iframes capable browser to view this content.
Copyright © 2012 Mid-day Infomedia Ltd. All Rights Reserved.