gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu gu gu en en en gu en en en gu en en en gu en hbs_lat en en en en en tr en gu gu en en en en en gu en en en en fr en en en en el gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu es en gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: છોકરાંઓને ભણવું કેમ ગમતું નથી ? – ડૉ. ઊર્મિલા શાહ
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[ તાજેતરમાં પ્રકાશિત થયેલ પુસ્તક ‘સંતાન : સ્કૂલમાં અને ઘરમાં’થી પ્રસ્તુત લેખ સાભાર લેવામાં આવ્યો છે. રીડગુજરાતીને આ પુસ્તક ભેટ મોકલવા બદલ ‘ગૂર્જર પ્રકાશન’નો ખૂબ ખૂબ આભાર. પુસ્તક પ્રાપ્તિની વિગત લેખના અંતે આપવામાં આવી છે.]
જોતજોતામાં તો અનુરાગ છ વર્ષનો થઈ ગયો અને ફર્સ્ટ સ્ટાન્ડર્ડમાંય આવી ગયો. વખતને જતાં કંઈ વાર લાગે છે ? નર્સરી અને જુનિયર સિનિયર કે.જી.માં તો બહુ વાંધો ન આવ્યો, પણ હવે ભણવાનું શરૂ થયું. સવારે સાડા આઠે તો અનુરાગને સ્કૂલ હોય, બપોરે અઢી વાગે આવે, થોડુંઘણું ખાય ને રમવું હોય તો રમે ને સૂઈ જાય, ઊઠે ત્યાં તો મમ્મી ઑફિસેથી આવી જાય. પ્રિયાબેન આવે એટલે ઘરનું કામ. રસોઈ બધાંની. તો ઉતાવળ હોય જ. સાંજ જ એવી હોય કે જ્યારે છોકરાં છૂટથી રમી શકે એટલે અનુરાગને સાંજે તો ભણવા બેસાડાય નહીં, પ્રશ્ન મોટો એ ઊભો થાય કે એને ભણાવવો ક્યારે !
અંગ્રેજી મિડિયમ તો લેવડાવવું જ પડે. છોકરાને હોશિયાર બનાવવો હોય અને જમાના સાથે કદમ મિલાવવા હોય તો હવે ગુજરાતી મિડિયમ કંઈ ઓછું ચાલે ! કેટકેટલા લોકો ટીકા કરે, ‘તમે આટલાં ભણેલાં-ગણેલાં ને દીકરાને ગુજરાતી મિડિયમમાં મૂક્યો છે ? મોટો થઈને તમને દોષ નહીં દે !’ પણ એ અંગ્રેજી મિડિયમ છોકરાને માથે કેટલો સ્ટ્રેસ ઊભો કરે છે એ તો એમની મમ્મીઓને મળીને પૂછો ત્યારે જ ખબર પડે. પાછાં પ્રિયાબેન તો પૂરેપૂરાં આદર્શવાદી, ‘રાતે વહેલાં સૂઈ જઈ, વહેલાં ઊઠે વીર, તન મન ધન બુદ્ધિ વધે, સુખમાં રહે શરીર’માં માનનારાં એટલે પહેલેથી જ એવું માને કે મારે અનુરાગને વહેલા ઊઠવાની અને નિયમિતતાની બાળપણથી જ ટેવ પાડવી છે. જીવનમાં શિસ્ત કેટલી બધી જરૂરી છે ! એ ન હોય તો મોટો થતાં માણસ બધેથી પાછો પડે. પછી ભલે ને એ ગમે તેટલો બુદ્ધિશાળી હોય.
અને એટલે આટલા નાના અનુરાગનેય સાડા છમાં તો ઉઠાડી જ દે, બિચારો નાનકડો અનુરાગ, એક ઠેકાણેથી બીજે ઠેકાણે પડતાં નાંખતો-નાંખતો માંડ, એની ગાડી ગિયરમાં પડે. દૂધ પણ પૂરો ગ્લાસ પીધું ન હોય ને હોમવર્કનો હાઉ તેના માથા ઉપર સવાર થઈ જાય ! રોજ હોમવર્ક તો બાકી હોય જ, કારણ કે સાંજે રમીને આવીને નાહી-ધોઈને થોડુંઘણું હોમવર્ક થયું હોય, પણ પછી તો પપ્પા ઘરમાં આવે એટલે ટીવીની સિરિયલનો ટાઈમ થાય, મમ્મી-પપ્પા આખો દિવસ કામ કરીને કંટાળ્યાં હોય, એટલે રિલેક્સેશન માટે ટીવી તો જુએ જ ને ! અનુરાગને ભણવા બેસાડે ખરાં પણ આટલું નાનું બાળક, સામે જ ટીવી ચાલુ હોય તો ભણવામાં ધ્યાન રાખી શકાય ખરું ? અને એ ટીવી ચાલે ત્યાં સુધી ઊંઘી પણ ન જ શકે એટલે સૂતાં રોજ અગિયાર તો વાગે જ. આખો દિવસ બાળક તો દોડાદોડ કરતું હોય, પ્રવૃત્તિથી ધમધમતું હોય, એને પૂરતી ઊંઘ તો જોઈએ ને પણ આ બધું ક્યાંથી શક્ય બને ! અને એટલે અનુરાગની સવાર પડે ત્યારથી જ પ્રિયાબેનની એને ભણાવવા માટેની અકળામણ ને ઘાંટા ચાલુ થઈ જાય. કેટલીય વાર અનુરાગ અકળાય, ગુસ્સે થઈ જાય ને પ્રિયાબેન પણ આકળાં થઈ જાય. રોજેરોજનો આ સવારનો ક્રમ. અનુરાગની એકેય સવાર પ્રસન્નતાથી શરૂ જ ન થાય.
મેં મોટા ભાગની મમ્મીઓને ભણાવતી જોઈ છે, તે બધી જ જાણે અકળાતી-અકળાતી જ ભણાવતી જોઈ છે, પેલાં સ્મિતાબેન તો કહે, ‘મને બીજાં દસ કામ આપો તો કરી નાંખું, પણ આ છોકરાંઓને ભણાવવાનું કામ તો ભારે કપરું છે, કોણ જાણે આજકાલ છોકરાંઓને ભણવું જ કેમ ગમતું નથી ? એમને મારીમચડીને ભણાવવાં પડે છે, કેટલું મથીએ ત્યારે માંડ હોમવર્કનો પાર આવે છે, અને ઉતાવળ કરાવો તો અક્ષરનાં તો ઠેકાણાં જ ન મળે, મને તો ચિંતા થાય છે. આ છોકરાં આગળ કેવી રીતે વધશે ! ભણવું જ ન ગમે તે તો કેવી રીતે ચાલે ! ‘હું ભણવાનું enjoy કરું છું’ એવું કહેનાર કેટલી મમ્મીઓ મળે છે ? મને જરા કહેશો ? ન ભણાવીએ તો પરીક્ષાના માર્કસમાં ધબડકો વળે એટલે એ ભણાવે છે, પણ વહાલથી ભણાવનાર કેટલી મા તમને મળશે ? અને આવી સવાર શરૂ થવાને કારણે અનુરાગ રોજ સ્કૂલમાં પણ અસ્વસ્થ દશામાં જ આવે, સ્કૂલમાંય ધ્યાન રાખીને ક્યાંથી ભણી શકે ? એક તો ઊંઘ પૂરી થઈ ન હોય, સવારે મમ્મીએ ખૂબ ધમકાવ્યો હોય એનું હૃદયમાં પારાવાર દુઃખ હોય. આટલું નાનું બાળક હૃદયની એ વેદના કોની પાસે વ્યક્ત કરે ? અને એનો એ અજંપો પછી એના મિત્રો સાથેના વ્યવહારમાં વ્યક્ત થાય છે. વારંવાર એનાં બેન એનું બાવડું પકડી મારી ઑફિસમાં લઈને આવે છે. ‘બેન ! આ અનુરાગથી તો અમે થાકી ગયાં છીએ, બધાં જ સાથે ખૂબ મારામારી કરે છે ને કશું ભણતો જ નથી.’
અનુરાગને મેં મારી પાસે બોલાવી માથે હાથ ફેરવ્યો, એની નમણી અને નિર્દોષ આંખોમાં ભારોભાર પશ્ચાત્તાપ દેખાઈ રહ્યો હતો. ગરમીથી રતૂમડા બની ગયેલા ગોરા ગાલ પર આંસુનાં ટીપાં સુકાઈ ગયેલાં દેખાતાં હતાં. આ બધું જ એના અંતરની વ્યથાની ચાડી ખાતાં હતાં, બાલમનોવિજ્ઞાન મારી રગેરગમાં હોવાને કારણે અનુરાગની એ આંખમાંથી મને એની વ્યથા સમજાઈ અને મેં એનાં મમ્મીને બોલાવી, આખો ક્રમ બદલાવવા ખૂબ નિરાંતે સમજાવ્યાં. માબાપ બુદ્ધિશાળી હોય છે, ભણેલાં-ગણેલાં. ઘણાં શિક્ષિત હોય છે. પણ છોકરાંઓને રાતોરાત હોશિયાર કરી નાંખવાનું ભૂત એમના મગજમાં એવું તો સવાર થઈ ગયું હોય છે કે એ કુમળા મગજમાં ક્યારે અને ક્યાં હથોડા ઠોકાય છે, એમના હૃદયમાં ક્યાં શૂળ ભોંકાય છે એનો એમને ખ્યાલ જ નથી આવતો. ઈશ્વરે માનવમાત્રમાં જિજ્ઞાસાવૃત્તિ મૂકી જ છે. એને નવું જાણવાની ઈચ્છા થાય જ, જો પ્રેમથી અને શાંતિથી મા ભણાવે તો એને ભણવું ન ગમે તેવું બને ખરું ? ‘એક મા બરાબર સો શિક્ષક’ એ કંઈ એમ ને એમ ઓછું જ કહેવાયું છે ! એમાં ઘણું તથ્ય છે, પણ એ માટે આજની માએ ભેખ લેવો પડશે. My child is my challenge, એને તો હું જ તૈયાર કરીશ, હું જ ભણાવીશ, ટ્યૂશનના પૈસા ખર્ચીને ભાડૂતી માણસને ભરોસે આપણા એ મહામૂલા બુદ્ધિવાન બાળકોને ઓછાં સોંપી દેવાય ?
સ્કૂલમાં પણ શિક્ષકો એવો રસ લઈને ભણાવતાં ઓછાં જોવા મળે છે. ખરેખર શિક્ષણમાં અને વિદ્યાર્થીમાં રસ હોય એવા લોકો જ આજે આ ક્ષેત્રમાં કેટલા છે ? ગણ્યાંગાંઠ્યાં જ ને ! સેકન્ડ બેલ પડે પછી જ કૉમનરૂમમાંથી ખુરશીમાંથી ઊભા થઈ માંડમાંડ વર્ગમાં જવાનું, ભણાવવાની જે મિનિટો ઓછી થઈ તે તો ખરી અને પછી ભણાવે તે પણ એવા રસથી તો નહીં જ, શિક્ષકને પોતાને જ જે વિષયનું ઊંડું જ્ઞાન ન હોય એમાં રસ ન હોય, એનું વાચન સતત ન કરતો હોય, માત્ર વર્ગના પિરિયડનો સમય પૂરો કરવા પૂરતું અને કોર્સ પૂરો કરવા પૂરતું ભણાવાતું હોય તો વિદ્યાર્થીનેય રસ ક્યાંથી પડે ? રવીન્દ્રનાથ ટાગોર ક્યાં સ્કૂલમાં ગયા હતા ? ગૌતમ સારાભાઈનું પણ Home-schooling એ વર્ષોમાં થયું હતું ને ! હવે આ Concept પણ અજમાવીએ તો ખોટું નથી. અમે નાનાં હતાં ને ભણતાં હતાં ત્યારે પિરિયડ પૂરો થતો ત્યારે એમ લાગતું કે અરે પિરિયડ પૂરો થઈ ગયો ! શિક્ષક એવી તન્મયતાથી ભણાવતા. આજે એવા રસથી, એવા પ્રેમથી, એવી વિદ્વત્તાથી ભણાવી શકે એવા કેટલા શિક્ષકો છે ? વિદ્યાર્થીમાં તો ઘણું હીર પડ્યું છે. એ તો શિક્ષકની આંખમાંથી નીતરતો પ્રેમ અને તેનું જ્ઞાન ઝંખે છે, પણ એ બેમાંથી એકય આજનાં બી.એડ. કે એમ.એડ. થયેલા શિક્ષકોમાં જોવા મળે છે ખરાં ? બીજી કોઈ કેરિયરની પસંદગી કરી ન શકાઈ હોય તેથી અથવા તો અર્થઉપાર્જનને ધ્યાનમાં રાખીને શિક્ષકની કારકિર્દી પસંદ કરાતી હોય તો એવા શિક્ષકો વર્ગમાં ‘Easy Easy repeated, Hard Hard Omited and Course is Completed’ ની જેમ જ ભણાવે ! એમને રસ પડે, તો છોકરાંઓને રસ પડે ને ! અને પછી આપણે છોકરાંઓને દોષ દઈએ છીએ કે આજનાં છોકરાંઓને ભણવું જ નથી ગમતું. પણ ક્યાંથી ગમે ? ભણવા પ્રત્યેનો પ્રેમ જગાડે એવાં માબાપ પણ ક્યાં છે ? એવા શિક્ષક પણ ક્યાં છે ? અમેરિકામાં તો છેલ્લાં થોડા વખતથી માબાપમાં આવી જાગૃતિ આવી છે અને Home-schooling ની પ્રથા આવતી જાય છે, જેમાં બાળકનો સારો વિકાસ થઈ રહ્યો છે, પોતાના સંતાનની જવાબદારી માબાપે લેવી જ પડશે, હવે એ સિવાય બીજો વિકલ્પ દેખાતો નથી.
[ કુલ પાન : 236. કિંમત રૂ. 160. પ્રાપ્તિસ્થાન : ગૂર્જર ગ્રંથરત્ન કાર્યાલય, રતનપોળનાકા સામે, ગાંધી માર્ગ, અમદાવાદ-1 ફોન : +91 79 22144663. ઈ-મેઈલ : goorjar@yahoo.com ]
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous સંવાદ – વિકાસ ઘનશ્યામ નાયક
આધુનિક સંસ્કૃત કવિ ડૉ. હર્ષદેવ માધવ – એક પરિચય
પણે ત્યાં સંસ્કૃત સાહિત્યમાં સ્તોત્રોથી લઈને બોધકથાઓ સુધી ઘણું સુંદર કાર્ય થયું છે. સંસ્કૃતના વિદ્વાનો અને પંડિતો એ ઉત્તમ રચનાઓ આપી છે. પરંતુ સામાન્ય માણસને માટે તો સંસ્કૃત એટલે ‘બડી દૂર નગરી’ જેવું છે. આજના સમયમાં સંસ્કૃત વિશે વાત કરવી એ તો જાણે કોઈ પુરાતનયુગની કે વૈદિક કાળની વાત કરવા જેવું લાગે ! આ માન્યતાને દૂર કરતું કામ અમદાવાદના ડૉ. ... [વાંચો...]
જાડા કપડાં – પ્રો. ડૉ. ધર્મેન્દ્ર મ. માસ્તર કલિકાલ સર્વજ્ઞ હેમચંદ્રાચાર્ય મહાન વિદ્વાન અને રાજા સિદ્ધરાજ જયસિંહ તથા કુમારપાળના ગુરુ હતા. પોતે સાધુ હોવાથી તે વિવિધ સ્થળોએ ફરતા ને લોકોને ધર્મનો ઉપદેશ આપતા. રાજાના ગુરુ હોવાથી એમનો સમગ્ર રાજ્યમાં ઘણો આદર હતો અને ઠેર ઠેર તેમને ભાવભીનો આવકાર મળતો હતો. એકવાર સૌરાષ્ટ્રમાં એક ગામમાં તેમનું સ્વાગત ગોઠવાયું હતું ને પ્રજાજનો તેમને ... [વાંચો...]
ગુજરાતીને ખતમ કરીશું ? – ડૉ. પંકજ શાં. જોશી
ગુજરાતના કોઈ પણ શહેર-ગામમાં જવાનું અને વિદ્યાર્થીઓ તથા અન્ય નાગરિકોને મળવાનું થાય ત્યારે એક સવાલ અચૂક પુછાય છે : ‘તમે કઈ ભાષામાં તમારો અભ્યાસ કર્યો ?’ જ્યારે હું કહું છું કે હું તો ગુજરાતી માધ્યમમાં જ ભણ્યો છું, ત્યારે મોટા ભાગના લોકો ભારે આશ્ચર્ય અને અચંબો વ્યક્ત કરે છે અને કંઈક આવું કહે છે : ‘હોય નહિ સાહેબ ! એમાં ... [વાંચો...]
7 પ્રતિભાવો : છોકરાંઓને ભણવું કેમ ગમતું નથી ? – ડૉ. ઊર્મિલા શાહ
Kalidas V. Patel { Vagosana } says:
January 8, 2013 at 11:15 am
આપનો પ્રશ્ન બહુ અઘરો નથી, પરંતુ જવાબ કંઈક સારા નથી ! છોકરાંઓને ભણવું કેમ ગમતું નથી , કારણકે… ૧. વર્ગને ‘ સ્વર્ગ ‘ સમજનાર શિક્ષકો નથી. ૨. જ્ઞાન પીરસતી શાળાઓ માત્ર ‘ડીગ્રી’ મેળવી આપતી ફેક્ટરીઓ બની ગઈ છે. ૩. વાલી પણ પાલ્યને માત્ર ડીગ્રી મેળવવા શક્ય એટલી મોંઘી શાળામાં મોકલે છે, જ્ઞાન મેળવવા નહિ.૪.સમાજમાં-વ્યવહારમાં પણ ડીગ્રીનું ચલણ છે, જ્ઞાનનું નહિ.૫.નોકરી અને છોકરી મેળવવામાં ડીગ્રી વટાવી શકાય છે, જ્ઞાન નહિ.૬.સહજપણે રમતાં-રમતાં પણ ભણી શકાય એવો માહોલ જ નથી પછી માત્ર છોકરાંઓનો વાંક કેમ કાઢી શકાય ?
… … અહી મેલ્બર્ન { ઓસ્ટ્રેલિયા }માં છોકરાંઓને ‘સ્કેટીંગ રોડ’ ઉપર આનંદભેર શાળાએ જતાં જોઉં છું ત્યારે મને આપણાં ઘેટાં-બકરાંની જેમ રિક્ષામાં ઠાંસીને શાળાએ લઈ જવાતાં છોકરાં યાદ આવી જાય છે.
કાલિદાસ વ. પટેલ { વાગોસણા }
January 8, 2013 at 7:38 pm
સાચી વાત છે….અત્યારે ભણવુ માત્ર પરીક્ષાલક્ષી થઇ ગયુ છે..!!ખાલી નોકરી મળી જાય એ હેતુ થી જ ડીગ્રી મેળવવામાં આવેછે…હવે ગુરુ-શિશ્ય જેવો અભિગમ પણ ક્યાં જોવા મળ છે!! આપણા દેશમા પણ હોમ સ્કુલ ને અત્યારની સિસ્ટમ જેટ્લુ જ મહત્વ મળે ત્યા સુધી એક વાત શક્ય થાય કે બાળકોને રેસમા જોડ્વાને બદલે મૌલિક્તાથી ખિલવા દેવુ..રહી અર્થ-ઉપાર્જનની વાત તો પછી દરેક મૌલિક બાળક્માં એટ્લી શક્તિ તો આપોઆપ આવિ જાય!!!
January 8, 2013 at 8:09 pm
સરસ લેખ. પ્રતિભાવો પણ એટલા જ મનનીય.
January 8, 2013 at 9:19 pm
બીજી કોઈ કેરિયરની પસંદગી કરી ન શકાઈ હોય તેથી અથવા તો અર્થઉપાર્જનને ધ્યાનમાં રાખીને શિક્ષકની કારકિર્દી પસંદ કરાતી હોય તો એવા શિક્ષકો વર્ગમાં ‘Easy Easy repeated, Hard Hard Omited and Course is Completed’ ની જેમ જ ભણાવે ! એમને રસ પડે, તો છોકરાંઓને રસ પડે ને ! અને પછી આપણે છોકરાંઓને દોષ દઈએ છીએ કે આજનાં છોકરાંઓને ભણવું જ નથી ગમતું. પણ ક્યાંથી ગમે ? ભણવા પ્રત્યેનો પ્રેમ જગાડે એવાં માબાપ પણ ક્યાં છે ? એવા શિક્ષક પણ ક્યાં છે ? અમેરિકામાં તો છેલ્લાં થોડા વખતથી માબાપમાં આવી જાગૃતિ આવી છે અને Home-schooling ની પ્રથા આવતી જાય છે, જેમાં બાળકનો સારો વિકાસ થઈ રહ્યો છે, પોતાના સંતાનની જવાબદારી માબાપે લેવી જ પડશે, હવે એ સિવાય બીજો વિકલ્પ દેખાતો નથી
>> Is HomeSchooling legal in India? – I think it’s not once RTE act implemented in citizen’s life. (you can get away with it if you bribe, as usual).
January 9, 2013 at 5:35 pm
yes mr vijay, i really want to ask too, is home schooling legal in our country?
January 9, 2013 at 5:31 am
સરસ્, આજના આધુનિક યુગમા તદ્દન સાચેી વિચારસરનેી આપે ક્રુતેીમા મનોવેદના વ્યક્ત્ કરેી.માત પિતાના રાહ તલે ફુત્બોલના ખેલ પાલ્યને ખેલવા પદે ચ્હે.પાદાના વાકે
પખાલેીને દામ્. કેમ ખરુને?મારો પુત્રે આપનેી સસ્થામાજ શિક્ષન પ્રાપ્ત કર્યુ ચ્હે.ને તમારેી સાથેનેી મુલાકાતમા ચર્ચા પન કરેી ચ્હે.
February 28, 2013 at 10:44 pm
ajana teacher nu star ghanuj nechu utregayu che.Ma ne gunotsav ma shala ne mukakat levanu banu che.satma dhoran ma bhanta chokra gujarati vanchi shakta nathi.Ganit no bhay atlo badho vidhyarthi ma che ke sada saravla, badbaki karisakta nathi. Ama mane teacher no vank vadhare dekhay che.Teacher sachu gujarati pan bolta nathi. Yatindra Bhatt.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
* * * * *
Download First Issue Absolutely Free !!
Click Here for download page
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
pritesh patel: wish u many many happy returns of the day...
Amrut Gosai: વાહ સ્વાતિબેન ….ખુબ સુન્દર રિતે સમાજ...
બટુક ઠુંમર: અદભુત, અવર્ણનિય અને અકલ્પનિય. ડો.એટલુ સરળ અને...
Vijay Panchal: Bau Saras… che….
Sheela Patel: Good story
NEELAM GUPTA: આ ને બચ્પન માટૅ લખો.સારી કવિઆ હે.
jigisha dave: Very nice story its really hart...
Darshan: 30/૩/1987 time 21ઃ00 birtha peels ઃ godhara...
Arvind Patel: અંતઃસપુરના. હું જયારે એમ માનુ કે બધું હું જ...
Keyur Patel: પૂરાણૉમા પણ વાર્તા છે જ કે દધિચીએ પોતાના...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૨)
દિલ્હીનું અનોખું રવિવારી પુસ્તકબજાર.. દરિયાગંજ બુકમાર્કેટ – જીજ્ઞેશ અધ્યારૂ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૧)
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.