gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en en en gu gu gu gu en en en en en en en gu en tr en gu gu en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gu en en en en en en en gu en en en en en en en gu gu gu gu en en en gu en en en en en en en gu en gu en en en en fr en en en en el gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu es en gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: ‘દામિની’ ત્રાટકી છે ત્યારે…. – મીરા ભટ્ટ
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[‘જન્મભૂમિ પ્રવાસી’ અખબારમાંથી સાભાર. મીરાબેનનો (વડોદરા) આપ આ નંબર પર +91 9376855363 સંપર્ક કરી શકો છો.]
અને જુઓ આ 2012ની દામિની ! શું કહેવું ? સભાઓ ગજવી ગજવીને નીકળેલા શબ્દો પાછા પોતાના કાને જ અથડાતા રહ્યા અને સ્યાહીમાં બોળીને લખાયેલા શબ્દોનો દરિયો ઊછળી ઊછળીને પાછો પોતાનામાં જ ડૂબી ગયો ! ‘આંસુનો દરિયો’ નામના મારા પુસ્તકમાં દુનિયાભરની સ્ત્રીઓની આંખોમાંથી ઝરેલાં આંસુની જ વાત છે ! પણ આંખ સૂકાઈ ગઈ. કોઈ નાનુંસરખું પણ આશાનું કિરણ જડતું નહોતું અને આ દામિની ત્રાટકી. દિલ્હીની સડક પર યુવા બાળાઓ ફાટફાટ હૈયે આકાશને ગજવી રહી છે, આનાથી વધારે આક્રોશ કેવો હોઈ શકે ? તરત ઊઠેલા પ્રત્યાઘાતમાં સૌને ‘ગુનેગારને ફાંસી’નો ઉપાય સૂઝે છે. પરંતુ રોષ ખૂટી પડશે, આક્રોશ થાકી જશે ત્યારે અનુભવાશે કે ફાંસી એ આ ઘટનાનો ઉકેલ નથી. ‘ડરની સામે ડર’, ‘બેલેન્સ ઓફ ટેરર’ એ વિજ્ઞાનયુગનો મૂળોચ્છેદી ઉપાય નથી. ફાંસી કે જન્મટીપ એ શાખાગ્રાહી, પર્ણગ્રાહી પ્રતિક્રિયા છે. શાખા તોડી નાખવાથી ઝાડ નાશ નહીં પામે. સંભવ તો એમાં આવો પણ રહે કે ભસ્માસુરના લોહીના એક ટીપામાંથી બીજો ભસ્માસુર ઊભો થઈ જાય !
ભારતીય સંસ્કૃતિએ ભસ્માસુર રાક્ષસને હણવા માટે દુર્ગાશક્તિ ઊભી કરી છે. આ શક્તિ મારિણી નથી, તારિણી છે. આ માતૃશક્તિ છે. સર્જકશક્તિ છે. એ વિનાશ કરે તો પણ વૃત્તિઓનો વિનાશ કરે, પાપને જડમૂળમાંથી ઉખેડે. આપણે પણ એવા જ રસ્તાની શોધમાં છીએ, જેમાં એ પાઠ શીખે. જેની વૃત્તિઓ નિરંકુશ બનીને ચોમેરથી ઘેરી વળી હોય, વિકારોએ પોતાના તમામ અશ્વોને મેદાનમાં ચરી લેવા છૂટ્ટા મૂકી દીધા હોય, દિગ્મૂઢ હોય, બુદ્ધિનો તો ભ્રંશ જ થયો હોય તેવાને પાઠ કેમ ભણાવાય ? વળી વળીને એક જ વાત ધ્યાનમાં આવે છે કે સમાજમાં સંયમના વાતાવરણની સર્વોપરિતા ન હોય તો આ પ્રશ્ન ઉકેલી ન શકાય.
મને એક ઘટના યાદ આવે છે. આવી જ બળાત્કારની કોઈ ઘટના ત્યારે ઘટેલી અને હું ભારે અકળાઈ ઊઠેલી. દરેક વખતે તો આવે વખતે બહેનોની સભાનું આયોજન કરતી, પરંતુ આ વખતે તો મને થયું કે વાત તો મારે પુરુષો સાથે કરવી છે. બહેનોને બોલાવીને શું કરીશ ? એટલે મેં સહચિંતન કરી શકે તેવા ભાઈઓનું એક મિલન ગોઠવ્યું. એ સભામાં ઘણો ઊભરો ઠલવાયો, આક્રોશ પણ પ્રગટ થયો. ભાઈઓ દ્વારા ચિંતા અને નિસ્બત બંને પ્રગટ થયા, પરંતુ એક ભાઈએ કહ્યું : ‘બહેન, આ પ્રશ્ન માત્ર સ્ત્રીઓનો નથી, આખા સમાજનો છે અને એમાં પુરુષ જ જવાબદાર છે, એમાં કોઈ મીનમેખ નથી, પરંતુ અમારી પણ મુશ્કેલી છે. શું આપણે બહેનોને આટલું કહી શકીએ કે અમારી સંયમશક્તિને હંફાવે તેવાં કપડાં ન પહેરે ?’ – આજકાલની યુવાપેઢી આ પ્રશ્નથી છંછેડાઈ ઊઠે છે તે હું જાણું છું ! પહેરવાં-ઓઢવાનું સ્વાતંત્ર્ય તો મિનિમમ સ્વાતંત્ર્ય ગણાય ! પરંતુ સ્ત્રી-પુરુષનાં સામાજિક સહજીવનમાં કોઈ ને કોઈ વાતે ડખલ ઊભી થતી હોય તો સહાનુભૂતિપૂર્વક સદભાવથી સમાધાન કરવામાં શાણપણ નથી ? આપણા પહેરવેશથી કોઈની સંયમશક્તિને હાંફવું પડે એવું આપણે શા માટે કરવું ? વસ્ત્રોનું પ્રયોજન શરીરને ઢાંકવાનું છે કે ઉઘાડવાનું ? – આ પ્રશ્નનો જવાબ હોવો જ જોઈએ. ‘ઠંડીથી રક્ષણ’-આટલી વાત બાદ કરતાં વસ્ત્ર એ સામાજિક મૂલ્ય છે. સમાજને સડવા ન દેવો હોય તો પ્રત્યેકે વસ્ત્ર-વિવેક દાખવવાં જ પડે !
બળાત્કારની આ ઘટનાના વિરોધમાં બોલીવૂડ જગત પણ સામેલ થયું છે. એ વાત સારી જ છે, પરંતુ એ જગતે પણ થોડુંક ઊંડું મંથન કરવાની જરૂર છે ! સૌ કોઈ જાણે છે કે આજે કમભાગ્યે, ફિલ્મ જગતનાં હીરો-હીરોઈન જ જુવાન પેઢીનો આદર્શ બની ગયાં છે. સિનેતારીકાઓનાં વસ્ત્રોની ડિઝાઈન બીજા જ દિવસે આમ દરજીઓ પાસે પહોંચી જાય છે અને ત્રીજા દિવસે તો ખુલ્લેઆમ સડક પર ફરતી સ્ત્રીઓમાં ! સાવ ઉઘાડી, સોના જેવી સ્પષ્ટ વાત છે કે આવો પહેરવેશ એ પોતે જ એક પ્રકારનું નિમંત્રણ છે ! આવું કહેવાય છે ત્યારે બે-પાંચ વર્ષની બાળા કે પંચોતેર-એંસીની વૃદ્ધા પર થતા બળાત્કારની વાત આવે છે, આંધળી અને બહેરી થયેલી ઈન્દ્રિયો ઠામ-ઠેકાણું જોવા જેટલી જાગૃત જ નથી હોતી. આવા સંજોગોમાં, સમાજમાં બહેકાવનાર પ્રવૃત્તિઓને અંકુશમાં રાખવાનો પ્રયત્ન થવાને બદલે આજે ઉઘાડેચોક અશ્લીલતા નાચ નાચી રહી છે. ‘ડર્ટી પિક્ચર’માં નારીજાતિનાં લાચારી અને દુર્દશાનું ચિત્રણ પુરસ્કૃત કરવા જેવું લાગ્યું કે વિદ્યા બાલનનું ઉઘાડાપણું, એ મારે મન પ્રશ્ન છે ! આજે સિનેતારીકાઓ આઈટમ ગર્લ બનવા ઉત્સુક બની રહી છે. આ શું સૂચવે છે ?
અરસપરસ ઊંડી અસર કરનારી આવી બાબતોનો ઉકેલ કોઈ એકલદોકલ માણસ ન કરી શકે. યુગાવતાર બનીને રામકૃષ્ણ પાછા આવે તો પણ એ આ પ્રશ્ન ઉકેલી ન શકે. આ માટે તો સામૂહિક ઈચ્છાશક્તિ અને સંયમવૃત્તિ જાગવા જોઈએ. આપણે કોઈને સાધુ-સંન્યાસી નથી બનાવવા ! કમ સે કમ આપણો માનવીય સમાજ તો રહે, પશુ સમાજમાં આપણે ન ફેરવાઈ જઈએ – આટલું તો કરીએ ! મેં લખેલી આ વાત લાખ્ખો વાર સેંકડો લોકોની કલમે લખાઈ ચૂકી છે, પરંતુ આ સિવાય કોઈ કારગર ઉપાય દેખાતો નથી. બહુ બહુ તો આવું કહી શકાય કે બળાત્કારીઓને શિક્ષા નહીં, પણ એવું શિક્ષણ આપવાની વ્યવસ્થા થાય કે ખરાબ સંસ્કાર ભૂંસાઈને સારા સંસ્કાર સિંચાય ! મતલબ કે – એકડે એકથી શરૂ કરવું પડે. ફાંસી આપવાથી આટલો ફેર પડી શકે કે છેલ્લી ક્ષણોમાં પણ એને એટલો પશ્ચાત્તાપ થાય અને જો એ પ્રાયશ્ચિત્ત બુદ્ધિથી ફાંસી પર ચઢે તો કદાચ એનો બીજો જન્મ સુધરી જાય. વૈચારિક દષ્ટિએ ફાંસીની સજા એ રીતે આવકારદાયી નથી કે એમાં માણસમાં પડેલી સુપ્ત ભલાઈને જગાડવાના પ્રયાસને સ્થાન નથી મળતું.
આપણી ભાષામાં ‘શિયળ’ શબ્દ છે. કદાચ એને virginity કહી શકાય. અગાઉના જમાનાની સ્ત્રીઓને પોતાનું આ ‘શિયળ’ જાનથી પણ વધારે મૂલ્યવાન હતું. હકીકતમાં તો ‘શિયળ’ શબ્દ સ્ત્રી-પુરુષ બંનેને લાગુ પડવો જોઈએ, પરંતુ કોણ જાણે કેમ એ સ્ત્રીજગત માટે આરક્ષિત થઈ ગયો છે. આનું એક જ કારણ દેખાય છે કે સર્વસામાન્યઃ પુરુષ માટે વર્જિનિટીનો પ્રશ્ન જ ન ઉઠવો જોઈએ. એ ગમે તે કરી શકે… મને જાણવાની ઈચ્છા થાય કે પુરુષો આ અંગે કેટલા ઈન્વોલ્વ છે ? પોતાની વર્જિનિટી લગ્ન પહેલાં અકબંધ રહેવી જોઈએ એવું એમને લાગે છે ? શું એને જીવનનું મૂલ્ય બનાવી શકે છે ?
‘દામિની’ નિમિત્તે સમાજમાં આવું વ્યાપક અને ઊંડું વિચારવલોણું ચાલીને સમાજ સ્વસ્થતાની દિશામાં એક ડગલું પણ ભરશે તો દામિનીને થયેલા અન્યાયનું થોડું ઝાઝું પ્રાયશ્ચિત પણ આપણે કર્યું ગણાશે. ઝાડનું એક પાંદડું ખરે તો એના માટે આખું વૃક્ષ જવાબદાર છે. આ વાત જો આપણે માનતા હોઈએ તો બહાર ભલે સડકો પર આવીને આપણા પોકારોથી આકાશ ભરી દઈએ, પરંતુ સાથોસાથ સઘળા ઘોંઘાટોથી દૂર જઈને ભીતરના પારાવાર મૌનમાં થોડીક આપણી જાતને પણ ખંખોળીએ !….. પોતાની અંદર ડોકિયું કરવાની શક્તિ ઈશ્વરે ફક્ત માનવજાતિને જ આપી છે. એ સદભાગ્યને આપણે સાર્થક કરીએ. આજે સમાજ કાળાડીબાંગ ઘોર અંધકારમાંથી પસાર થઈ રહ્યો છે ત્યારે પ્રભાતનું કોઈ કિરણ ફૂટી શકે તેવું પરોઢ લાવવા કોઈકે તો તપવું જ રહ્યું !
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous ‘વટવાળા’ કોને કહેવાય ? – હરેશ ધોળકિયા
ઉપરવાળો તો જુએ છે ને..... – ડૉ. અનુપભાઈ ભાયાણી જ્યારથી અમારી બાજુના ફલૅટમાં રહેતા પડોશીને વિદેશમાં જોબ મળ્યો ત્યારથી તેમની પત્ની અને સ્કૂલમાં ભણતા પુત્ર સહિત ભારત છોડી વિદેશમાં ગોઠવાઈ ગયાં, પરંતુ આ ફલૅટમાં આવ્યાં પછી તેમની તરક્કી થઈ તેથી આ ફલૅટ કોઈને પણ વેચવાની તેમની તૈયારી નહોતી. બીજી બાજુ ફલૅટ પડ્યો પડ્યો અંદરથી ધૂળ ખાતો રહે એ પણ ... [વાંચો...]
વિજ્ઞાનીઓની રમૂજવૃત્તિ – ડૉ. જે. જે. રાવલ
વિખ્યાત ભારતીય ભૌતિકશાસ્ત્રી સત્યેન્દ્રનાથ બોઝે પ્રકાશના વર્તન વિષે થર્મોડાયનામિક્સ પર આધારિત સ્ટેટિસ્ટિક્સ શોધી કાઢ્યું. આ પ્રકાશ વિશે ખૂબ જ ગહન ભૌતિક વિચારસરણી અને ગણતરી છે. વીસમી સદીના પ્રથમ ચરણમાં તેમણે આ સ્ટેટિસ્ટિક્સની શોધ કરી. આ થિયરીનો પ્રથમ અસ્વીકાર થયેલો. પછી બોઝે તેને આઈન્સ્ટાઈનને મોકલી. આઈન્સ્ટાઈને આ થિયરીનું મહત્વ જોઈ જર્મન ભાષામાં ભાષાંતર કરી જર્મનીમાંથી જર્મન ભાષામાં પ્રસિદ્ધ થતા વિખ્યાત વિજ્ઞાન ... [વાંચો...]
હું અને મારી પત્‍ની અમદાવાદથી સુરત આવતાં હતાં. ટ્રેનમાં સીટીંગનું રીઝર્વેશન કરાવેલું હતું. પણ આમ તો અમદાવાદથી વલસાડ સુધી જતી ટ્રેન કવીનમાં રીઝર્વેશન ડબ્‍બામાં પણ ગીરદી પાર વગરની હોય. એમાંય સ્‍ટેશન ૫ર ગાડી આવે ત્‍યારે કીડીયારું ઉભરાયું હોય ! અજગરને કીડીઓએ ભરડો લીઘો હોય એમ ડબ્‍બે ડબ્‍બે માણસો તૂટી ૫ડે ! હા, તમે રીઝર્વેશન કરાવેલું હોય તો તમને તમારી સીટ ... [વાંચો...]
18 પ્રતિભાવો : ‘દામિની’ ત્રાટકી છે ત્યારે…. – મીરા ભટ્ટ
January 16, 2013 at 12:06 pm
Kalidas V. Patel { Vagosana } says:
January 16, 2013 at 4:37 pm
અનિષ્ટના મૂળમાં જ ઘા કરવાથી તેને નષ્ટ કરી શકાય, નહિ કે ડાળા-પાંદડાં કાપવાથી. પશુ સમાજમાંથી ઘણા બધા પ્રયત્નો પછી અને ઘણા બધા વર્ષો પછી આપણે માનવ સમાજની સ્થાપના કરી શક્યા છીએ. તેને બચાવવાની ફરજ બંનેની છે પુરુષ અને સ્ત્રીની. કુદરતદત્ત ભ્રમરવૃત્તિને નાથીને,સંયમીપણુ દાખવીને પુરુષ જેટલો ફાળો આપે તેટલો જ ફાળો મર્યાદા જળવાય એવાં વસ્ત્રો પરિધાન કરીને સ્ત્રીઓએ આપવો જ રહ્યો. આ એક સાદુ સત્ય સૌએ સ્વીકારવું જ રહ્યું.
વળી, પેટની ભૂખની જેમ જ સેક્સની ભૂખની સમાજગ્રાહ્ય યોગ્ય વ્યવસ્થા પણ કરવી જ રહી, જેનાથી આવા અનિષ્ટો ઘટી શકે.
કાલિદાસ વ. પટેલ { વાગોસણા }
January 16, 2013 at 6:37 pm
In all honesty, the solution provided seems to be idealist and not realistic. A change in deep rooted society norms relating to attitude towards women, corruption etc. is welcome, but even if initiated right away, do you think it can bear fruit even in our life times? What about people who suffer until then?
January 16, 2013 at 10:37 pm
January 17, 2013 at 6:46 am
ખુબ સરસ લેખ્.કાલેીદાસભાઈના મન્તવ્ય સાથે સહમત્.નારેીએ અન્ગ પ્રદર્શન થાય તેવા
વસ્ત્ર પરિધાન ન કરવા જોઈએ.
January 17, 2013 at 8:01 am
I fully endorse Mirabens thoughts but till the time these suggestions become practical the only way is strong and detterent punishment
January 17, 2013 at 8:06 am
In Canada women are wearing short sleeveless, bikini, & backless dresses in the public places, but no one bothered & attracted . so,why only Indian society in intimated. Its all depends upon mentality & importance of moral values in individuals life & how much respect person giving to the women.It should not acceptable in the electronic age that women should cover their body is the solution.That shows the poorness of our society.
June 4, 2013 at 10:43 am
January 17, 2013 at 9:45 am
To say that a woman’s clothes are an invitation to man shows that we live in a male dominated society. Can anyone prrove with numbers that girls wearing saree and salwar kameez are not raped or the there are no rapes happening in the interiors of Indai where women still stay behind Ghunghat? What about the rapes on kids and oldies? By no means can a 7 yr old girl or a 60-70 year old woman be attractive for a man. It’s do with people’s mentality. You go to places like USA, Australia, Europe where girls freely roam around in skimpy clothes. By the logic of clothes they should be raped day in and day out. The man whop thinks that it’s ok to rape a girl coz she’s doing skin show has a sick mind who looks at woman as object of pleasure only. Why not stop man from raoming around late at night since they have no control over their actions?
In the interior parts of India like UP, Bihar, Hariyana, man can rape a woman just to prrove to her that he is the superior and mighty one. How can one deal with that mentality? By going around in burkha? In UAE, the omen are respected not because they move around in burkha, but because there are strict laws and they respect women. If my enemy is going around without a weapon, it’s not invitation to be killed.
Stop accusing women and help them when a crime is committed against them. Give them respect and empathy then saying she deserved it for her clothes. Have some humility. No person in this world desrevs to undergo such physical and emotional trauma. When our political leadres, our writers and our GREAT RELIGIOUS LEADERS still favour man, how can women expect justice from society?
Being good looking is not a crime.
January 17, 2013 at 1:49 pm
i totally agree with sweta….
January 17, 2013 at 11:06 pm
agree with all your points here.
One must read JV’s article.
યુવતીઓના મોડર્ન ડ્રેસ : પર્દા જો ઉઠ ગયા તો ભેદ ખુલ જાયેગા? on Jay Vasavda’s blog.
January 18, 2013 at 4:50 am
well said and you covered every point.It’s all in mind.
January 17, 2013 at 7:16 pm
હુ મીરાબહેન સાથે સહમત છુ પરંતુ શું માત્ર વસ્ત્રોની રીત બદલવાથી આપણા સમાજની માનસિકતા બદલાઇ જશે? આપણે માત્ર ચિત્રમાં રંગો બદલી શકીએ..એને જોવાવાળાની દ્રસ્ટી નહી!! વધુ કશુ કહેવુ નથી..
January 22, 2013 at 6:44 pm
In our today’s society films affects mainly, we see certain scenes cannot be watchable with family, without item songs film will not complete. Today’s generation what will get by seeing such movies it deteriote our culture totally persons with worst mentality will capture bad elements easily without thinking of its results and commit crimes There should be ban on vulgur item songs and other hopeless scenes which affects our society badly.
March 8, 2014 at 4:39 am
પરિસ્થિતિનું વિવરણ કરવાની આપની રીત અને આ સમસ્યા રાતોરાત સભાઓ કરવાથી કે બળાત્કારીને ફાંસી આપવાથી નહિ ઉકલે તે સમાજને ગળે ઉતારવાનો પ્રયત્ન બંને ખુબ જ ગમ્યા. “ફાંસી કે જન્મટીપ એ શાખાગ્રાહી, પર્ણગ્રાહી પ્રતિક્રિયા છે. શાખા તોડી નાખવાથી ઝાડ નાશ નહીં પામે”. સંભવ તો એમાં આવો પણ રહે કે ભસ્માસુરના લોહીના એક ટીપામાંથી બીજો ભસ્માસુર ઊભો થઈ જાય ! સવિનય માફી સાથે એક સુચન છે, કે સપ્ત્સતી પાઠમાં જે રાક્ષસના લોહીના બિંદુમાંથી તેના જેવા બીજા હજારો રાક્ષસ ઉદ્ભવતા હતા તેનું નામ “રક્તબીજ” છે. જો કે,આ વિષયમાં મારું જ્ઞાન બહુજ માર્યાદિત છે.
” સમાજમાં સંયમના વાતાવરણની સર્વોપરિતા ન હોય તો આ પ્રશ્ન ઉકેલી ન શકાય.”-ખુબ જ સાચી વાત છે બેન, અને આપે “સહચિંતન કરી શકે તેવા ભાઈઓનું એક મિલન ગોઠવ્યું.” તે પ્રયત્ન પણ સાચે રસ્તે દોરતી કેડી જેવો લાગે છે. “સ્ત્રી-પુરુષનાં સામાજિક સહજીવનમાં કોઈ ને કોઈ વાતે ડખલ ઊભી થતી હોય તો સહાનુભૂતિપૂર્વક સદભાવથી સમાધાન કરવામાં શાણપણ નથી ?” આપનો લેખ વાંચીને મારા મનમાં ચાલેલા મંથનમાંથી એક નાનકડો ઉપાય ઉમેરાય છે અને એ છે,”નૈતિક જાગૃતિ”- આ નૈતિક જાગૃતિ માટે આધ્યાત્મિક શિક્ષણ અને સાચા-ખોટા કર્મોની છણાવટ માણસને કરતા આવડે તે જરૂરી છે. અને એટલી હદ સુધી તેને આ બાબતે શિક્ષિત કરવો જોઈએ કે નિરંકુશ કરી મુકે તેવી વાસનાના ઘોડાપૂરમાં પણ તેનો માંહ્યલો તેને તેમ કરતા રોકી શકે. આધ્યાત્મિક શિક્ષણ થકી જેમ દરેક હિન્દુને ખબર છે કે ગાયનું માંસ મારે માટે વર્જ્ય છે,અને “કોઈ પણ સંજોગોમાં” મારે તેને હાથ નથી અડાડવાનો…તે જ રીતે પુરુષોમાં સમાજમાં વિચરી રહેલી માતૃ શક્તિ પ્રત્યે આદર-સન્માન સભર રક્ષાત્મક અભિગમ ઘડવાની જરૂર છે.
આપનો દિવસ શુભ રહે તેવી પ્રાર્થના.
March 8, 2014 at 4:52 am
જાગૃતિબેન અને શ્વેતાબેન ની વાત પણ જો કે સાવ સાચી જ છે, કે માત્ર પહેરવેશ બદલવાથી માણસની માનસિકતા નહિ બદલાય અને પશ્ચિમના દેશોમાં સ્ત્રીઓ માત્ર નામના જ કપડા પહેરીને ફરે છે તો પણ આવા પ્રસંગો નથી બનતા. ઓસ્ટ્રેલિયન મીડિયામાં કાલે જ જોયેલો પ્રસંગ,” એક ૨૪ વર્ષ ની યુવતી વિકેન્ડ માં “નાઈટ આઉટ” માટે ગયેલી. લગભગ સવારે પાછા વળતા ટેક્ષી માં સુઈ ગઈ અને ટેક્ષી ડ્રાઈવર પોતાની જાત ઉપર અંકુશ ના કરી શક્યો અને તે યુવતી સાથે શારીરિક છેડ છાડ શરુ કરી. પ્રશ્ન ૧- વાંક કોનો? પ્રશ્ન ૨- શું ભારતીય યુવતીઓમાં પોતાની સાથે બનેલી આવી ઘટના ખુલ્લે આમ કહેવાની હિંમત છે?અથવા તો શું સમાજમાં આવી ઘટના સાંભળવાની હિંમત છે? આવું બને તો સમાજ છોકરી નો જ વાંક કાઢે, તે છોકરી પ્રત્યે લોકો કોઈક પ્રશ્નાત્મક રીતે એટલી હદે જોવે કે , છોકરીનું જીવન દુષ્કર થઇ પડે. પ્રશ્ન૩- શું ભારતમાં આ પ્રકારના પ્રસંગો માટે પ્રંસગો ઉચિત ન્યાય વ્યવસ્થા છે? પ્રસંગને અનુરૂપ કાયદો બદલતા અને અમલમાં મૂકતા ભારતીય કાયદા વ્યવસ્થા ને કેટલો સમય લાગે?કહેવાનું તાત્પર્ય એટલું છે કે પશ્ચિમમાં પણ પુરુષ તો પુરુષ જ છે, પણ કાયદા વ્યવસ્થા એટલી જડબે સલાક છે કે જલ્દી કોઈ આવી હિંમત કરતુ નથી.
July 22, 2014 at 2:19 am
I totally agree with the author. In USA the women are wearing all kind of short clothes but no one dare to touch them. The problem is not in women’s clothes. It is in the men’s mentality and the way he sees the woman. It has to be changed. They have to learn to respect the women.
July 27, 2016 at 12:41 am
સ્ત્રી સનમાન કે નારી સન્માન ની વાત છે. આપણા સમાજ માં દીકરીઓ ને જન્મતાની સાથે મારી નાખવાની પ્રથા હતી, આજે પણ ગર્ભમાં દીકરી હોય તો તેને જન્મ આપવાને બદલે મારી નાખવાની વાત છે. દીકરી આમ ના કરી શકે અને દીકરો એજ કામ કરી શકે. વર્ષો ના વર્ષો થી ચાલી આવતા કુરિવાજો નું ચલણ બંધ થવું જોઈએ. પત્ની ની ઉપેક્ષા એક સામાન્ય વાત છે. આપણા સમાજ માં ઘણું ઘણું પરિવર્તન લાવવું પડશે. બળાત્કાર થાય છે, તેના મૂળિયાં ખુબ જ ઊંડા છે અને ઘણા બધા કુરિવાજો ની અસરથી આમ થાય છે. શિક્ષણ, સમજ, નારી અને પુરુષ ની સમાનતા, નવું સ્વીકારીને જૂનું ભૂલવાની તૈયારી વગેરે વગેરે.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
* * * * *
Download First Issue Absolutely Free !!
Click Here for download page
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
pritesh patel: wish u many many happy returns of the day...
Amrut Gosai: વાહ સ્વાતિબેન ….ખુબ સુન્દર રિતે સમાજ...
બટુક ઠુંમર: અદભુત, અવર્ણનિય અને અકલ્પનિય. ડો.એટલુ સરળ અને...
Vijay Panchal: Bau Saras… che….
Sheela Patel: Good story
NEELAM GUPTA: આ ને બચ્પન માટૅ લખો.સારી કવિઆ હે.
jigisha dave: Very nice story its really hart...
Darshan: 30/૩/1987 time 21ઃ00 birtha peels ઃ godhara...
Arvind Patel: અંતઃસપુરના. હું જયારે એમ માનુ કે બધું હું જ...
Keyur Patel: પૂરાણૉમા પણ વાર્તા છે જ કે દધિચીએ પોતાના...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૨)
દિલ્હીનું અનોખું રવિવારી પુસ્તકબજાર.. દરિયાગંજ બુકમાર્કેટ – જીજ્ઞેશ અધ્યારૂ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૧)
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.