gu en en en en en en en en en en en en en en en en tl tr en en en en en en en en en en en en en en en fr tr en en en en es en en en en en en en en en en fi en nl en en pt en gu gu en nl en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu ko gu gu gu gu gu gu gu la gu tr gu gu gu en gu gu en en en en en fa en en en en en ru en en en en en en en en es en en en en ar en en en en en en
ડાકુ : વટ, વચન અને વેર - પ્રકરણ ૨૦૯
You need an iframes capable browser to view this content.
ચોક્કસ સમયમર્યાદા સુધી છેલભાઈ અને ફોજદાર આણિ મંડળીએ સાથે રાહ જોવાનું કામ કર્યું, પણ જે ઘરમાં બહારવટિયા છુપાયા હતા એ ઘરમાંથી કોઈ પણ જાતની ઉતાવળ ન હોય એવું લાગવા માંડ્યું હતું.
અડધી કલાક, એક કલાક અને બે કલાક.
થોડા-થોડા સમયે શરણાગતિ માટે કહેણ આપવામાં આવતું હતું, પણ એ કહેણ પછી પણ સામેથી કોઈ પ્રત્યાઘાત નહોતો આવતો. ઊગતી સવારથી શરૂ થયેલું આ કામ છેક નમતી બપોર સુધી ચાલ્યું. મનમાં હતું કે બહારવટિયાની ધીરજ ખૂટશે, પણ એવુંય કંઈ દેખાયું નહીં અને ધારણા હતી કે બહારવટિયાઓ અંદર રહેલા ઘરના સભ્યોના જીવના બદલામાં નીકળવાની કોશિશ કરશે. પણ એવુંય કંઈ બન્યું જ નહીં.
‘ફોજદાર, કોઈ ભૂલ નથીને તમારી?’
એક તબક્કે તો છેલભાઈને ફોજદાર પર આશંકા જન્મી હતી. જોકે પોતાની આ આશંકા ખોટી હોઈ શકે છે એવી ધારણા પણ તેમને જ મનમાં થઈ હતી. જો અંદર કોઈ હોય નહીં તો સ્વાભાવિક રીતે અંદરથી બચાવ માટેની વિધિ શરૂ થઈ જાય અને એવું પણ નહોતું બન્યું કે અંદરના સભ્યોને મારી નાખવામાં આવ્યા હોય. જો એવું થયું હોય તો અંદરથી બંદૂકના ધડાકાઓ સંભળાયા હોત, પણ છેલભાઈના આવ્યા પછી એકેય ધડાકો સંભળાયો નહોતો.
ફોજદારે જવાબ આપીને આખી ઘટના ટૂંકમાં વર્ણવી દીધી અને કહી પણ દીધું, ‘મને પાકી ખાતરી છે કે ભૂપત જ ઘરમાં છે. કુલ ત્રણ જણ હતા. બે ભાગ્યા અને ભૂપત એકલો આ ઘરમાં ઘૂસી ગયો. હવે તેને નીકળવાનો માર્ગ નથી મળતો એટલે અંદર પડ્યો છે, નીકળવાનો માર્ગ શોધે છે.’
‘હમં... વાત સાચી ફોજદાર, પણ આ બધામાં તે સમય શું કામ વેડફે છે એ નથી સમજાતું મને.’
‘મારો અનુભવ કહે છે કે બે કારણ હોઈ શકે. એક તો કાં તે પોતાના સાથીઓ આવે એની રાહ જોતો બેસી રહ્યો હોય અને બીજું કે રાતનું અંધારું ઘેરાય એની રાહ જુએ છે.’
બહારવટિયાઓની પાછળ લાંબો સમય રઝળપાટ કરનારા ફોજદારની પાસે જ છેલભાઈએ જવાબ માગ્યો.
‘સાથીઓ આવે ત્યાં સુધી બેસી રહેવું કે પછી સૂરજ ડૂબી જાય ને તે બહાર નીકળવા તરફડિયાં મારવાં શરૂ કરે ત્યારે હુમલો કરવો?’
હવેની મૂંઝવણ ફોજદારની હતી. રાતે પીધેલા દારૂ અને એ પછી કરેલા ઉજાગરાને લીધે હવે તેમના માથામાં ઘણ વાગતાં હતાં, જેને લીધે આગળ શું કરવું એની કોઈ ગતાગમ હવે ફોજદારને પડતી નહોતી. જ્યારે ગતાગમ ન પડે ત્યારે પુછાયેલા સવાલના જવાબ માટે દિમાગ અને જીભનો તાલમેલ પહેલાં તૂટતો હોય છે. અત્યારે ફોજદાર સાથે પણ એ જ થયું હતું.
‘સાથીઓ આવે ત્યાં સુધી બેસી રહેવું કે પછી સૂરજ ડૂબી જાય ને તે બહાર નીકળવા તરફડિયાં મારવાં શરૂ કરે ત્યારે હુમલો કરવો?’
‘આપ કહો, શું કરવું છે?’
‘ફોજદાર, અનાજ ભરેલી વખારમાં ઉંદર થઈ જાય અને જ્યારે પણ પકડવા જાઓ ત્યારે દરમાં ઘૂસી જાય તો શું કરવું જોઈ?’
સરળ સવાલ અને ફોજદારે એનો જવાબ પણ સરળતાથી જ આપી દીધો.
‘સાઠીકડું દરમાં ઘાલવું પડે...’
જવાબ મળી ગયો હતો છેલભાઈને અને જવાબ મળતાંની સાથે જ છેલભાઈએ આજુબાજુમાં નજર દોડાવવાનું કામ પણ શરૂ કરી દીધું. પ્રશ્ન પૂછવામાં આવે કે મૂંઝવણને હોઠ પર લાવવામાં આવે એ પહેલાં તો છેલભાઈના આદેશ છૂટી ગયા અને હાજર રહેલી પોલીસ પલટન ચાર ભાગમાં વહેંચાઈ ગઈ. છેલભાઈએ જુદા તારવેલા આ ચાર પલટનના પોલીસકર્મીઓને સૂચના આપવાનું પણ શરૂ કરી દીધું. અલબત, આ સૂચના શરૂ થાય એ પહેલાં તેણે આ વિસ્તારના અને ખાસ તો જે ઘરમાં બહારવટિયા હતા એ ઘરના નકશાથી વાકેફ હોય એવા બે જણને સાથે રાખ્યા હતા.
‘ઘર કેવું છે અને અંદર જવાના કયા-કયા રસ્તાઓ છે?’
ઘર, એ વિસ્તાર અને ઘરના નકશાથી વાકેફ હોય તેમણે આ ચારેય ટુકડીને ઘરની બાંધણી કેવા પ્રકારની છે એની માહિતી આપી તો ઘરમાં દાખલ થવા માટે જે ત્રણ રસ્તા હતા અને એ રસ્તાઓ ક્યાં ખૂલતા હતા એના વિશે પણ માહિતી લઈને છેલભાઈએ ચારેય ટુકડીઓને હારબંધ સૂચનાઓ આપવાની શરૂ કરીને સ્પષ્ટતા પણ કરી દીધી કે ઘરમાં દાખલ થવા માટે અગાસીનો ઉપયોગ કરવાનો છે.
ચારેય ટુકડીઓમાં સૌથી અનુભવી હવાલદારે કડક સલામી આપી એટલે ફોજદારે ચોથી ટુકડી, જે અગાસીમાંથી અંદર ઊતરવાની હતી એ ટુકડીના હવાલદાર સામે જોયું.
‘તમારી સાથે હું રહીશ.’
ફોજદારના શબ્દોને છેલભાઈએ વચ્ચે જ કાપી નાખ્યા અને કાપ્યા પછી કહી પણ દીધું, ‘ધાર્યું ન થાય એ જ સાહસ ખોટું સાહસ કહેવાય ફોજદાર, પહેલેથી એવું ધારી લેવું કે કરવા જઈએ છીએ એ દુ:સાહસ છે તો નિશ્ચિત રીતે પછડાટ જ મળે. ભૂપતે આજ સુધી આ જ કામ કર્યું છે. મનથી હરાવીને તેણે જીતનો આગોતરો લાભ લીધો છે, પણ હવે નહીં. હવે એ કંઈ નહીં ચાલે.’
છેલભાઈએ છાતી પર ગોળી ન વાગે એ માટે મગરમચ્છની ખાલમાંથી બનાવવામાં આવેલું જૅકેટ પહેરી લીધું અને બન્ને હાથમાં રિવૉલ્વર લઈ ઘરની અગાસી તરફ આગળ વધવાનું શરૂ કર્યું. જો જીવનમાં પણ સિનેમાની જેમ જ પાર્શ્વસંગીત હોત તો એ સમયે શંખનાદનું સંગીત શરૂ થઈ ગયું હોત.
સીધું અગાસીમાં જવું ઉચિત નહીં હોવાથી છેલભાઈએ પાડોશીના ઘરમાંથી આ ઘરની અગાસીમાં ઊતરવાનું નક્કી કર્યું હતું. અગાસીમાં પહોંચવામાં તો કોઈ ચિંતા નહોતી, પણ અગાસીમાંથી ઘરમાં ઊતરતી વખતે નીચે રહેલા ડાકુને ખબર પડી જાય એવી સંભાવના હતી અને એ જ સમય દરમ્યાન ચીવટ રાખવાની હતી.
અગાસીનું બારણું સંજોગોવશાત્ અંદરથી બંધ કરવામાં નહોતું આવ્યું, જેનો લાભ છેલભાઈને મળ્યો. માણસ જ્યારે તમામ વિપરીત ઘટનાઓ વચ્ચેથી પસાર થતો હોય છે ત્યારે આપોઆપ તે નસીબની દિશામાં વિચારવાનું કામ શરૂ કરી દેતો હોય છે અને કમનસીબ-સદ્નસીબ જેવા શબ્દોનો આશરો શોધી લેતો હોય છે. અત્યારે એવું જ થયું હતું. અગાસીનું બારણું અંદરથી બંધ નહોતું એ વાતને છેલભાઈ પોતાનું સદ્નસીબ માનીને બેઠા હતા, પણ તેને ખબર નહોતી કે આગળ શું થવાનું છે.
અગાસીમાંથી નીચે ઊતરતાં પહેલાં છેલભાઈએ પોતાનાં બૂટ કાઢી નાખ્યાં, જેથી અંદર ઊતર્યા પછી કે પછી ઊતરતી વખતે બૂટ અવાજ કરીને ચાડી ન ખાય. પગરખાં કાઢીને તેમણે ધીમેકથી નીચેની દિશામાં લઈ જતાં પગથિયાં પર પગ મૂક્યો અને દબાયેલા પગલે નીચે ઊતરવાનું શરૂ કર્યું. અઢાર પગથિયાં પછી છેલભાઈ ઘરના પહેલા માળે પહોંચ્યા. આ માળમાં સ્મશાન જેવી શાંતિ હતી અને બધા ઓરડાનાં બારણાંઓ બહારથી બંધ હતાં. બહારથી બંધ રહેલાં એ બારણાંઓ પરથી ખબર પડી રહી હતી કે એ એક પણ ઓરડામાં ડાકુઓ નથી. જો અંદર કોઈ હોય તો એ ઘરવાસી હોઈ શકે અને તેમને આ તબક્કે ઓરડામાંથી બહાર કાઢવાનું કામ બધા માટે જોખમ ઊભું કરનારું હતું.
ડરના માર્યા એ લોકો ચિલ્લાઈ ઊઠે તો નીચેના મજલે રહેલા ડાકુઓ સાબદા થઈ જાય અને ધારો કે એવું ન પણ થાય, પણ એ પછી જો ડાકુઓ સાથે અફડાતફડી મચે તો ઓરડામાંથી બહાર આવી ગયેલા ઘરના લોકો પણ એ અફડાતફડીના ભોગ બને અને નાહકનો જીવ ગુમાવવાનો વારો આવી શકે. એવું ન થાય એટલે છેલભાઈએ એ એક પણ ઓરડાની દિશામાં જોયા વિના કે નજર નાખ્યા વિના જ નીચેની દિશામાં આગળ વધવાનું ચાલુ રાખ્યું.
છેલભાઈની પાછળ તેમની ટુકડીના પોલીસકર્મીઓ પણ નીચે ઊતરી ગયા હતા અને તેમણે પણ છેલભાઈની સાથે આગળ વધવાનું કામ ચાલુ રાખ્યું. સાવચેતી અને ધીરજ સાથે મૂકવામાં આવતા દરેક પગલામાં મક્કમતા હતી તો કાનમાં ચકોર થઈ ગયા હતા. ક્યાંયથી કોઈ પણ જાતનો અવાજ આવે છે કે નહીં એના પર પણ ધ્યાન અદ્ભુત રીતે જળવાયેલું હતું. જોકે એ પછી પણ એ તો સાચું જ હતું કે ઘરમાં સન્નાટો છવાયેલો હતો. છવાયેલા એ સન્નાટા વચ્ચે બહારથી પોલીસ પલટનનો અવાજ અંદર આવી રહ્યો હતો તો પહેલેથી નક્કી કરવામાં આવ્યું હતું એ મુજબ ફોજદારે હવે બહારથી વધુ એક વાર ચેતવણી આપવાનું કામ શરૂ કરી દીધું હતું.
‘અંદર જે કોઈ હોય તે એટલું યાદ રાખે કે હજી તેને માફી મળે એવી શક્યતા છે, જો થોડી વાર પછી કંઈ બન્યું તો એની એકેય પ્રકારની જવાબદારી અમારી નઈ રે. જીવ વહાલો હોય અને આગળ જીવવું હોય તો હથિયાર હેઠાં મૂકીને શરણાગતિ લઈ લ્યો... નવી જિંદગીની જવાબદારી અમારી. વચન આપું છું તમને...’
સૂચના જેમ-જેમ આગળ વધતી રહી એમ-એમ છેલભાઈ પણ ઘરમાં આગળ વધતા રહ્યા.
ઘરના નીચેના ભાગમાં આવી ગયા પછી છેલભાઈ સાવધાન થઈ ગયા. ડાકુ અહીં હોય એવી પૂરી શક્યતા હતી. શક્યતા શું, ડાકુ અહીં જ હોય એની ખાતરી પણ છેલભાઈને હતી અને આછોસરખો અંદાજ પણ હતો કે તે કયા ઓરડામાં હશે.
ફોજદારે સૂચવ્યા મુજબ એ ઓરડો ઘરની આગળના ભાગનો હતો અને ત્યાંથી ગોળીઓ આવતી હતી.
ઘરની નીચેના ભાગમાં ત્રણ ઓરડા હતા, એક રસોડું હતું અને એક પરસાળ હતી. આ બધાના દરવાજા પરસાળમાં ખૂલતા. છેલભાઈએ પગથિયાંની આડશમાં જ ઊભા રહીને નીચેના ભાગનું અવલોકન કરી લીધું હતું. આ અવલોકન પછી જે ઓરડો રસ્તાની બાજુએ ખૂલતો હતો એ ઓરડા તરફ નજર કરીને છેલભાઈએ પહેલાં એની અંદર જવાની તૈયારી કરી. તૈયારી પહેલાં તેમણે પોતાની પાછળ રહેલી બન્ને ટુકડીઓને પણ સાબદા થઈ જવાનો ઇશારો કરી લીધો. ઘરમાં છ વ્યક્તિઓ હોવાનું આડોશીપાડોશીએ કહ્યું હતું. આ છ વ્યક્તિને કોઈ નુક્સાન ન થાય એની કાળજી રાખવાની ગણતરી સાથે જ છેલભાઈએ ધીમે રહીને ઓરડામાં નજર કરી.
ધારણા હતી કે ડાકુઓનું ધ્યાન ઓરડાના બારણા તરફ નહીં હોય અને તે બહારથી આવી રહેલી સૂચનાને સાંભળતો બારીની દિશામાં જોતો હશે. જો આવી તક મળી ગઈ તો પીઠ પર કે પછી થાપાના ભાગ પર ગોળી મારવાનું કામ આસાન થઈ શકે છે, પણ મનમાં ચાલતી આ યોજના એ ઘડીએ સાવ જ પડી ભાંગી જે સમયે છેલભાઈને અંદરનું દૃશ્ય જોયું. અંદરનું દૃશ્ય જોઈને છેલભાઈ અવાચક રહી ગયા. જરા સરખી પણ કલ્પના તેમણે નહોતી કરી એવો ઘાટ અંદર ઓરડામાં હતો.
છેલભાઈને અચરજ મળ્યું હતું તો એ અચરજની પાછળ જ એક એવડું મોટું અચરજ આવી રહ્યું હતું જે સમગ્ર કાઠિયાવાડ જ નહીં, દેશ આખાને હચમચાવી નાખવાનું કામ કરવાનું હતું.
મોઢા પર ડૂચા મારવામાં આવ્યા હતા અને હાથપગ સહેજ પણ હલે નહીં એવી રીતે મુશ્કેટાટપણે બાંધી દેવામાં આવ્યા હતા. છેલભાઈએ આખા કમરામાં નજર નાખી, પણ કોઈ દેખાયું નહીં એટલે તેમણે બાંધી દેવામાં આવ્યા હતા તેની સામે ઇશારાથી જ ડાકુ વિશે પૂછવાનું કામ કરી લીધું. સામેથી જવાબ પણ ઇશારામાં આવ્યો, પણ હાથ-પગ અને મોઢું બંધાયેલાં હોવાથી એ ઇશારાને કળવાનું કામ અઘરું હતું.
છેલભાઈ સાવચેતી સાથે અંદર દાખલ થયા અને અંદર તેમણે ચિત્તાની ઝડપે નજર ફેરવી લીધી. ઓરડો ખાલી હતો. ફોજદારના હાથ તરત જ કામે લાગ્યા, પણ તેણે ઘરની વ્યક્તિઓના હાથ-પગ નહીં; પણ મોઢું ખોલવાનું કામ પહેલાં કર્યું.
‘અવાજ નહીં, પોલીસ છે આ.’ સાવ જ દબાયેલા અવાજે છેલભાઈએ કહી દીધું અને પૂછી પણ લીધું, ‘ક્યાં ગ્યા પેલા લોકો?’
જેનું મોઢું ખોલવામાં આવ્યું હતું તે વ્યક્તિ ઘરની વડીલ હોય એવું તેની ઉંમર અને જવાબ પરથી લાગતું હતું.
‘ક્યારનો ભાગી ગ્યો ઈ.’
છેલભાઈના પગ નીચેથી ધરતી સરકી ગઈ. હાથમાં આવેલી તક સરકી ગઈ અને તે બધા બહાર મૂર્ખાઓની જેમ ચોકીદારી કરતા બેઠા હતા.
‘ક્યાં ગયો, ક્યારે ગયો?’ ઓરડામાં આવી ગયેલા પોલીસકર્મીઓને ઘરના સૌકોઈને છોડવાનું કામ સોંપી છેલભાઈએ પ્રશ્નોનો મારો શરૂ કર્યો, ‘ફટાફટ વાત કરો.’
‘ચાર-પાંચ કલાકથીય વધારે સમય થઈ ગ્યો સાહેબ, સરકી ગ્યો ઈ આંયથી.’
‘અરે, બને જ નહીં. બહાર બધાય નજર રાખીને બેઠા છે.’ છેલભાઈ સિપાઈઓ તરફ ફર્યા, ‘આખું ઘર તપાસી લો પહેલાં. જલદી, મૂવ ફાસ્ટ.’
આદેશના પાલન સાથે પોલીસકર્મીઓ લગભગ દોડ્યા તો તેમની ગેરહાજરીમાં જેટલી પણ અને જે કંઈ માહિતી મળે એ પૂછવાનું છેલભાઈએ ચાલુ રાખ્યું, પણ એ માહિતીમાં એવી તો કોઈ વાત જાણવા મળી નહીં કે જેને લીધે એ કોઈનો પીછો થઈ શકે. પણ હા, કેટલીક એવી વાત ખબર પડી જે જાણીને તેમને ચોક્કસપણે પોતાના કર્મચારીઓ કરતાં પણ આ ડાકુઓ પર વધારે માન થઈ આવ્યું.
‘ડાકુ, બીજું કોણ હતું સાહેબ?’ ઘરના વડીલના અવાજમાં સહેજ કંટાળો, સહેજ ગુસ્સો અને આછીસરખી અકળામણ પણ ભળેલી હતી, ‘તમે અત્યાર સુધી કોને પકડવા માટે મથતા હતા?’
‘ડાકુનું કંઈ નામ હોય કે નહીં?’
‘સાહેબ, ડાકુનાં નામ પૂછવાની કોઈ હિંમત કરે ખરા?’ વડીલના ગુસ્સાનો બંધ તૂટ્યો, ‘તમારામાંય એવી ત્રેવડ છે? જો તમારામાં ન હોય તો પછી આવી હિંમત અમે ક્યાંથી કરી શકવાના?’
વડીલ જવાબ આપતા હતા ત્યારે તેની બાજુમાં ઊભેલાં અને તેની ધર્મપત્ની જેવાં લાગતાં બહેને તેની કમરે પોતાની કોણી મારી, જે છેલભાઈના ધ્યાન પર હતું.
‘બહેન, તમારા વરને જરાક કહો કે આટલીવારથી અમે તેનો જીવ બચાવવા માટે મથતા હતા. હવે જવાબ જરાક સરખી રીતે આપે નહીં તો જીવ બચાવનારાએ જ જીવ લેવો પડે એવી હાલત થઈ જાશે.’
‘માફી સાહેબ પણ શું, ઈ જરાક માણસ થાક્યું તો હોયને. ક્યારના આમ, એક જ હાલતમાં બંધાયેલા પડ્યા છીએ. સરખો શ્વાસ પણ નહોતો લેવાતો.’
‘તમારી જેમ જ શ્વાસ લીધા વિના બહાર પણ બધા ચોકી કરતા ઊભા જ હતા. ખાધાપીધા વિનાના અને રાતની ઊંઘ કર્યા વિનાના.’ છેલભાઈએ હવે આગળ જઈને ઓરડાની બારી ખોલી નાખી. ઓરડાની બારી ખૂલતી હતી ત્યારે બહાર ઊભેલા સૌ સાવધ થઈ ગયા હતા. એકમાત્ર ફોજદાર એવા હતા જેણે ધારી લીધું હતું કે અંદર કંઈ અજુગતું જ પરિણામ આવ્યું છે. મનમાં તો તેને અંદેશો પણ આવી ગયો હતો કે બની શકે કે ઘરમાં કોઈ ડાકુ હવે રહ્યા ન હોય.
ફોજદારનો અંદેશો સાચો હતો. તેણે જોયું કે બારી ખૂલતાંની સાથે જ છેલભાઈએ બારીમાંથી હાથ બહાર કાઢીને તેને અંદર આવવાનો ઇશારો કર્યો હતો.
છલાંગ લગાવીને ફોજદાર ઘરની તરફ ભાગ્યા. તે જ્યારે અંદર પહોંચ્યા ત્યારે અંદર છેલભાઈની પૂછપરછ ચાલુ હતી.
‘હા, ઈ ભૂપતસિંહ હતો, પણ મને તમે એક વાત ક્યો કે નામ હોય તો જ તમે એ ડાકુને પકડવો કે નઈ એવું નક્કી કરો?’
વડીલ બરાબરના અકળાયા હતા. તેમની આ અકળામણનું કારણ શું હતું એ તો કોઈ પારખી નહોતું શક્યું, પણ એટલું સૌકોઈને સમજાઈ ગયું હતું કે તે જવાબ આપવામાં આડાઈથી વર્તતા હતાં.
‘હા, ઈ ભૂપત જ હતો. એકલો હતો. પોતાની ઘોડીને તેણે છૂટી મૂકી દીધી અને પછી ઘરમાં આવી ગ્યો. આ જ ઘરમાંથી...’ વડીલે બારી પાસે જઈને જગ્યા દેખાડી, ‘આંયથી જ, આંયથી જ તેણે ગોળીબારી કરીને જે કોઈને ખતમ કરવાના હતા તેને ખતમ કર્યા. બહુ હાથપગ જોડ્યા એટલે તેણે અમને હેરાનગતિ થાય નહીં એટલે ઘર છોડી દીધું.’
વડીલના શબ્દોમાં સ્પષ્ટપણે નહીં, પણ આંતરિક રીતે અહોભાવ વર્તાતો હતો અને એ અહોભાવ ફોજદારને અકળાવી રહ્યો હતો.
‘સાહેબ, આ નવરીનો સીધી રીતે નહીં માને, જરાક પ્રસાદી આપવા દો તો સરખી વાત કરે.’
છેલભાઈએ આંખથી જ સહમતી આપી અને જેવી સહમતી મળી કે બીજી જ ક્ષણે ફોજદારે ઉપાડીને એક લાફો વડીલના ગાલ પર જડી દીધો.
‘સાલ્લા નવરીના, ક્યારનું પૂછીએ છીએ તો સરખી રીતે મોઢામાંથી ફાટને. ખોટેખોટી લવારી શેની કરે છે.’
ગાલ પર પડેલા ફડાકાએ ઘરના સૌકોઈની ધીરજને તોડવાનું કામ કર્યું.
‘એક ડાકુ આ ઘરમાં અહીં આટલાબધા કલાક રહ્યો, પણ તેણે એક વખત ખરાબ વર્તન નથી કર્યું અને તમે જનતાના રક્ષક થઈને દસ મિનિટમાં સાલ્લાવ જાત પર આવી ગ્યા. સાચું જ કહે છે ભૂપત, સાવ સાચું કહે છે. પોલીસવાળા કૂતરા જ છે.’
વધુ એક લાફો અને એક લાત વડીલને ઠોકવામાં આવી એટલે તેની ધર્મપત્નીએ વડીલની આડશ લઈ લીધી.
‘હવે હાથ ઉપાડ્યો છે તો યાદ રાખજો, ખોટું થઈ જાશે.’
‘એમ! તું અમને ધમકી આપીશ?’ ફોજદારે કમરેથી પાટલૂનનો પટ્ટો ખેંચી કાઢ્યો. ‘તારી આવી હિંમત એમ?’
ફોજદારે પટ્ટો એવી રીતે વીંઝ્યો હતો કે એ બૈરીની પાછળ સંતાયેલા પેલા વડીલને લાગે અને બન્યું પણ એવું જ.
‘મરી ગ્યો, બાપલા. મરી ગ્યો.’
‘અવાજ નહીં, અવાજ જરાય નહીં.’
ફરીથી પટ્ટાનો એક ઘા પેલાના પગ પર પડ્યો અને ફરીથી પેલાના ગળામાંથી રાડ નીકળી ગઈ. થોડી વાર પહેલાં વર માટે ઝઘડવા નીકળેલી તેની ઘરવાળી પણ હવે વાસ્તવિકતા સમજી ગઈ હોય એમ ફોજદારના પગમાં પડી ગઈ.
‘સાહેબ, અમારો શું વાંક? અમે શું કર્યું કે તમે અમારા પર જુલમ કરો છો? મૂકી દ્યો અમને. અમે કાંય નથી કર્યું.’
ફોજદારના ચહેરા પર કોઈ હાવભાવ દેખાયા નહીં એટલે તે સીધી છેલભાઈના પગમાં જઈને ઢોળાઈ ગઈ.
‘તમે તો આમને ક્યો, સાહેબ. નાના માણસને શું કામ આમ દુ:ખી કરવાના. ડાકુયે મારે ને અમારે પોલીસનો મારેય ખાવાનો.’
વાત તો સો ટકા સાચી હતી અને સાચી વાત હંમેશાં અસર કરતી હોય છે. છેલભાઈના મનમાં રામ વસ્યા. તેણે ફોજદારને અટકાવ્યા અને ઘરમાં રહેલા સૌકોઈને પોલીસ ચોકીએ લઈ આવવાનો આદેશ આપી તે ઘરની બહાર નીકળ્યા. ઘરની બહાર નીકળીને હજી તો છેલભાઈ ફોજદાર સાથે વાત શરૂ કરે એ પહેલાં તો તેમનું ધ્યાન સામેથી દોડીને આવતા એક પોલીસ સિપાઈ પર પડ્યું.
અધ્ધર શ્વાસ સાથે દોડતા આવતા સિપાઈએ પાસે આવીને પહેલું કામ તો શ્વાસ લેવાનું કર્યું.
‘શું થ્યું નવરીના, આમ ભાગતો શું આવ્યો?’
‘કઉં-કઉંની ક્યાં મા આણે છે, જલદી બોલ.’
હવે છેલભાઈના કાન ચમક્યા.
‘સાહેબ, ઓલો ભૂપત...’ સિપાઈએ ઊંડો શ્વાસ લીધો, ‘સાહેબ, ઓલો ભૂપત.. ભૂપત ચોકીમાં બેઠો છે.’
છેલભાઈ અને ફોજદાર બન્નેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
Subscribe via email (Registered users only)
Write the displayed characters
Please enable JavaScript to post a new comment
You need an iframes capable browser to view this content.
Copyright © 2012 Mid-day Infomedia Ltd. All Rights Reserved.