gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en en en en en en en en gu gu en en en gu en en en en en en en en en en en en en gu en en en gu en en en gu en en en hbs_lat en en en en en en en nl en en en fr en en en gu gu en en en gu en de en gu en en en en gu en en en gu en en en tr en en en en en en en en en en en en gu en en en gu gu en en en fi en en en en en en en gu en en en en en en en en en en en gu en en en en gu en en en en eo en en en en en gu en en en en en en en en en en en gu en gu gu en en en gu gu en en en en en gu en en en en fr en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: કાળાં બૂટ – જતીન મારુ
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[રીડગુજરાતીને આ સુંદર વાર્તા મોકલવા માટે યુવાસર્જક શ્રી જતીનભાઈનો (જામનગર) ખૂબ ખૂબ આભાર. આપ તેમનો આ નંબર પર +91 9033566487 અથવા આ સરનામે jatinmaru@rocketmail.com સંપર્ક કરી શકો છો.]
‘મા, ઓ મા….! ક્યાં ગઈ ?’ ચંદુએ ઘરમાં પગ મૂકતાવેંત ખભે ટીંગાડેલું દફતર ખૂણામાં ફંગોળીને માને બૂમ પાડવા માંડી.
‘શું છે લ્યા ? ઘરમાં આવતાવેંત આટલો દેકારો શાનો કરે છે ?’ માએ રસોડામાંથી પ્રાઈમસને પંપ મારતાં-મારતાં જ જવાબ આપ્યો. કેટલાંયે પંપ મારવા છતાં પ્રાઈમસ કેમેય કરીને પેટાતો જ નહોતો.
‘પહેલાં રસોડામાંથી બહાર આવ તો કહું !’ ચંદુએ લાડમાં કહ્યું.
‘એક તો આ પ્રાઈમસ પેટાતો નથી અને ઉપરથી તું લોહી પીએ છે ! કહી દે ને, જે કહેવું હોય ઈ !’ માએ રસોડામાંથી જ કહ્યું. તે હાંફી ગઈ હતી. થોડીવાર થોભીને તે ફરી પ્રાઈમસ પેટાવવાનો પ્રયાસ કરવા લાગી.
‘મા, મારે બૂટ લેવાના છે, કાળાં બૂટ ! સાહેબે કીધું છે કે, હવે હું હાઈસ્કૂલમાં આવી ગયો ! હવે ચંપલ નહીં ચાલે. કાળાં બૂટ પહેરવા ફરજિયાત છે.’ ચંદુ ઉત્સાહભર્યા અવાજમાં એકીશ્વાસે બોલી ગયો.
‘શું ?! હજી હમણાં જ તો યુનિફોર્મનો ખર્ચો કરાવ્યો ને હવે ઉપરથી આ કાળાં બૂટ ? માસ્તરનેય નવાં-નવાં તૂત સૂઝ્યા કરે છે. અત્યારે પૈસા નથી; થોડા દિવસ ચલાવી લે, પછી અપાવી દઈશ.’ માએ સહેજ અકળાતાં જવાબ દીધો. પ્રાઈમસ હવે ભડભડ કરતો સળગવા માંડ્યો હતો. એક તો જિંદગીમાં પહેલીવાર બૂટ પહેરવાની તક મળી હતી ! અને એ તકને પણ આમ, હાથમાંથી સરતી જોઈને ચંદુ નિરાશ થઈ ગયો. પાંગળી દલીલ કરતાં તે બોલ્યો, ‘પણ સાહેબે કીધું છે કે બૂટ પહેર્યાં વિના નિશાળમાં નહીં પેસવા દે !’
‘એમ કાંઈ એક-બે દિ’માં તને કાઢી નહીં મેલે ! એમને કે’જે કે, થોડાં દિવસમાં આવી જશે.’ મારે કપાળ પર વળેલ પરસેવાને સાડીની કોર વડે લૂછતાંકને કહ્યું.
ચંદુ પણ પોતાની વિધવા માની સ્થિતિ સારી રીતે જાણતો હતો એટલે વધુ દલીલ કર્યા વિના તે ચૂપચાપ ખાટલે બેસીને બારણા પાસે પડેલાં પોતાના જૂનાં ચંપલને જોતો રહ્યો. આ ચંપલ ક્યારે લીધાં હતાં એ તેને યાદ પણ નહોતું ! તે ઘણાં વખતથી આ જ ચંપલ પહેરતો હતો. તૂટે એટલે ફરી-ફરીથી મોચી પાસે સંધાવીને એનાં એ જ ચંપલ પહેરવાનાં ! કોઈ જૂના સાથીની જેમ આ ચંપલ ઘણાં વખતથી તેનો સાથ નિભાવી રહ્યાં હતાં. અલબત્ત, આ સાથી હવે ચંદુને અળખામણાં લાગવા માંડ્યાં હતાં. જેમ જીવનમાં અમુક સંબંધો પરાણે સ્વીકારવા પડતાં હોય છે અને પછી આપણે આવા સંબંધો, લાંબા ટકાવવાનું ગૌરવ લેતાં હોઈએ છીએ પણ ભીતરથી તો આપણે જ જાણતાં હોઈએ છીએ કે, એ તો નિર્વિકલ્પે સ્વીકારવા પડ્યા હતા. તેમ, ચંદુની હાલત પણ કંઈક એવી જ હતી.
બીજે દિવસે સવારે ચંદુ શાળાએ ગયો. વર્ગખંડમાં પ્રવેશતાં જ માસ્તરે તેને અટકાવ્યો….
‘એય ચંદુડા, ઊભો રે !’
ચંદુ નીચું મોં કરીને ચૂપચાપ ઊભો રહી ગયો.
‘તને કાલે કીધું’તું ને કે આમ લઘરાની જેમ નહીં હાલ્યા આવવાનું ? તારા બૂટ ક્યાં ?’ સાહેબે લાકડાની ખુરશીનાં બે પાયાં પર ઝૂલતાં-ઝૂલતાં કહ્યું. ચંદુએ ડરતાં-ડરતાં જવાબ આપ્યો :
‘હજુ લીધાં નથી. માએ કીધું છે કે થોડાં દિવસમાં અપાવી દેશે !’
‘નાલાયક, હજુ સુધી લીધાં નથી ? થોડાં દિવસ પછી પણ લેવાના તો છે જ ને, તો અત્યારે શું વાંધો છે ?’ હાથમાં રહેલી લાકડાની ફૂટપટ્ટીને મેજ પર પછાડીને સ્હેજ ઊંચા અવાજે સાહેબ બોલ્યા. ચંદુ ધ્રૂજી ઊઠ્યો. તેની પાસે કોઈ જવાબ નહોતો. તે ચૂપચાપ દરવાજા પાસે જ ઊભો રહ્યો. બીજા વિદ્યાર્થીઓ ધીમું-ધીમું હસતાં હતાં.
‘ચલ, જા, બેસ ! પણ કાલથી બૂટ પહેરીને જ આવજે હોં !’ જાણે કોઈ ખુંખાર ગુનેગારનો ગુનો માફ કરતા હોય એવી ઉપકારક અદાથી સાહેબ બોલ્યા. ચંદુ ચૂપચાપ પહેલી બેંચ તરફ બેસવા વળ્યો. ત્યાં જ સાહેબે તેને ફરી ટપાર્યો :
‘એય….! ત્યાં નહીં, છેલ્લી બેંચ પર બેસ. બૂટ પહેરીને આવે પછી જ આગળની બેંચ પર બેસજે.’ ચંદુ મૂંગે મોંએ છેલ્લી બેંચ પર જઈને બેસી ગયો.
આવું વધુ બે-ચાર દિવસ ચાલ્યું. રોજ માસ્તર ચંદુને ધમકાવે અને રોજ મા કોઈને કોઈ રીતે તેને ફોસલાવીને શાળાએ મોકલી આપે. પરંતુ એક દિવસ માસ્તરનો મિજાજ ગયો. તેણે ચંદુને નિશાળમાં પેસવા દેવાની જ ચોખ્ખી મનાઈ ફરમાવી દીધી અને જ્યારે બૂટ આવે ત્યારે જ નિશાળે આવવાનું કહીને તગેડી મૂક્યો… ચંદુ ઘરે આવીને ચૂપચાપ બેસી ગયો. તેની માતા અડોશ-પડોશનાં ઘરે જઈને પારકાં કામ કરીને ઘરનું ગાડું હાંકતી હતી. સવારનો સમય હોવાથી તે કામ કરવા ગઈ હતી. થોડીવારે તે પાછી ઘરે આવી. ચંદુને અત્યારે શાળામાંથી પાછો આવેલો જોઈને તેણે સ્હેજ ચિંતાભર્યા સ્વરે પૂછ્યું :
‘કેમ, ભાઈ ! આજે વહેલો આવી ગયો ? તારી તબિયત તો સારી છે ને ?’
‘મા, હવેથી હું નિશાળે નહીં જાઉં. મનેય તારી સાથે કામ કરવા લઈ જજે !’ ચંદુ ઢીલા અવાજે બોલ્યો. તેની વાત સાંભળીને માની ચિંતા બેવડાઈ ગઈ.
‘કેમ બેટા, એવું બોલે છે ? તારે તો ભણી-ગણીને હોંશિયાર બનવાનું છે ને ? મારે તને મજૂરી નથી કરાવવી.’
‘પણ બૂટ વગર સાહેબ નિશાળમાં પેસવા જ દેતા નથી….’ ચંદુ એટલું કહેતાં રડી પડ્યો.
માએ તેને બાથમાં લઈને શાંત પાડ્યો.
‘ચાલ, રડવાનું બંધ કર જોઉં ! આપણે અત્યારે જ તારા બૂટ લઈ આવીએ, ચાલ !’ કહીને માએ તેના આંસુ લૂછીને તેને ધરાર ઊભો કર્યો. પછી અભરાઈ પર પડેલો માટીનો ગલ્લો ફોડીને એમાં બચાવેલ થોડાં પૈસા લઈને તે ચંદુની સાથે બજારમાં નીકળી પડી… બપોરના તાપથી ડામરની સડકો તપી ગઈ હતી; પણ એ સ્ત્રીનાં ઉઘાડાં પગને એની ઝાઝી અસર નહોતી. કાપાવાળી તેના પગની ખરબચડી પાનીઓને ખરબચડો રસ્તો સદી ગયો હતો. ચાલતાં-ચાલતાં મા-દીકરો રસ્તાંની એક બાજુએ ફૂટપાથ પર બેસીને હાટડી ચલાવતાં મોચી પાસે આવ્યાં.
‘ભઈલા, આનાં માપનાં કાળાં બૂટ છે ?’ માએ મોચીને પૂછ્યું.
‘એના માપનાં તો નથી બેન, પણ થોડાં મોટાં છે. ક્યો તો કાપીને માપનાં કરી આલીશ.’ કહીને મોચીએ લાકડાની મોટી પેટીમાંથી તળિયાં ઘસાઈ ગયેલાં અને ઝાંખાં પડી ગયેલાં રંગવાળાં, ચામડાનાં કાળાં બૂટ કાઢ્યાં.
‘ઠીક છે, કેટલાં રૂપિયા થશે ?’ માએ બૂટ જોઈને પૂછ્યું.
‘સાઈઠ રૂપિયા….’ મોચીએ જવાબ આપ્યો.
‘અરે, આ જૂનાં બૂટનાં તે કાંઈ સાંઈઠ રૂપિયા હોય ?’ માએ કહ્યું.
‘અરે બેન, સાવ નવાં જેવાં જ કરી આલીશ. ને ઉપરથી અસલ ચામડાનાં છે એટલે ટકશે પણ ઘણાં.’ મોચીએ પોતાના માલની પ્રશસ્તિ કરવા માંડી. થોડી રકઝકને અંતે પચાસ રૂપિયામાં બૂટ લેવાનું ઠેરવાયું. મોચીએ બૂટને કાપીને ચંદુના માપનાં કરી આપ્યાં. કાળાં બૂટ પહેરીને કોઈ સિપાહીની અદાથી ડગ ભરતો ચંદુ ઘરે પહોંચ્યો. આ જૂનાં બૂટ તેને મન કોઈ મોંઘી મૂડી સમાન હતાં. ચંદુને બૂટ અપાવ્યા પછી માને પણ મનોમન કંઈક સંતોષની અને કંઈક રાહતની લાગણી થઈ. હવે પોતાના દીકરાનું ભણતર નહીં રોકાય એ વાતનો આનંદ પણ હતો.
કાળાં બૂટ પહેરીને બીજે દિવસે ચંદુ ઉત્સાહભેર શાળાએ પહોંચી ગયો. આજે તો જાણે તેના પગમાં પાંખો લાગી હતી ! ભણવામાં હોંશિયાર હોવા છતાં, બૂટનાં વાંકે તેને પ્રથમ બેંચ પર બેસવા મળતું નહોતું. આજે જ્યારે પોતે પહેલી બેંચ પર બેસશે ત્યારે પેલા ખીલ-ખીલ હસતાં તેના સહધ્યાયીઓના મોં કેવાં ખાસિયાણાં પડી જશે – એવા વિચારે ચંદુ, મનોમન રાજી થઈ રહ્યો હતો. વર્ગ શરૂ થયો. આજે સાહેબે, ચંદુને બૂટ વિશે કંઈ જ ના કહ્યું. થોડીવારમાં પટાવાળો એક નોટિસ લઈને આવ્યો. સાહેબ નોટિસ વાંચવા લાગ્યા : ‘….આથી સર્વ વિદ્યાર્થીઓને જાણ કરવામાં આવે છે કે આ નવા સત્રથી આપણી શાળાનો ગણવેશ બદલવાનો છે જે અન્વયે હવેથી દરેક વિદ્યાર્થીએ કાળાં બૂટને બદલે સફેદ ટેનિસ શૂઝ પહેરવાનાં રહેશે…..’
નોટિસ સાંભળતાં જ ચંદુના પગમાં ખાલી ચડી ગઈ. કાળાં બૂટ જાણે તેના પગને ગળી ગયાં હોય એવું તેને લાગ્યું. ચૂપચાપ તે પોતાની જગ્યાએથી ઊઠીને છેલ્લી બેંચ પર જઈને બેસી ગયો.
Share this on WhatsApp
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous હેલ્પલાઈન – અજય ઓઝા
‘અખેપાતર’ નવલકથા વિશે… – વંદના શાંતુઈન્દુ Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
ઢબુબા – ભૂપેન્દ્ર વ્યાસ ‘રંજ’
હિમાંશુ પંચાવનનો વિધુર. તેના હાથમાં મોટી થેલીમાં મોટો ફોટો – હિમાંશુના મામાના લગ્નમાં પડાયેલો સ્ત્રીઓનો ગ્રૂપ ફોટો. તેમાં તેની માનો ફોટો હશે, એમ હિમાંશુ માનતો હતો. હિમાંશુ ચાર વર્ષનો હતો ત્યારે જ તેણે માની છાયા ગુમાવી હતી. તેને તેની માનો ચહેરો યાદ નહોતો, માના ખોળાનું ઝાંખું સ્મરણ હતું. તે આ ગ્રૂપ ફોટામાંથી માનો ફોટો કઢાવી એના ખોળામાં ખૂંદવા માંગતો હતો. ... [વાંચો...]
માની વ્યાખ્યા – નિશિતા સાપરા
‘મમ્મી, તું બિલકુલ સ્માર્ટ નથી, બીજાની મમ્મીઓને જો.... કંઈક તો શીખ. જીન્સ પહેર, ફેસબુકમાં તારું એકાઉન્ટ બનાવ. હું તો તને કહી કહીને થાકી પણ તું સુધરવાની જ નથી.’ શૈલી કૈંક ગુસ્સામાં બોલી. ‘ભાઈ સાહેબ, મને ઘરના, તારા, વિશેષના અને તારા ડેડીના કામમાંથી ફુરસદ મળે તો કંઈક કરું ને ?’ વિભા શૈલીના આમતેમ ફંગોળાયેલા કપડાં સરખાં કરી રહી. ‘આ બધાં તારા બહાના છે, ... [વાંચો...]
પ્રસન્નતાનાં પુષ્પો – કુમારપાળ દેસાઈ
(‘પ્રસન્નતાનાં પુષ્પો’ પુસ્તકમાંથી સાભાર. રીડ ગુજરાતીને આ પુસ્તક ભેટ મોકલવા બદલ ગૂર્જર ગ્રંથરત્ન કાર્યાલયનો ખૂબ ખૂબ આભાર. પુસ્તક પ્રાપ્તિની વિગતો લેખના અંતે આપવામાં આવી છે.) (૧) શું લાવ્યા અને શું લઈ જશો? જિંદગી સદૈવ એકસરખી જતી નથી. એમાં ભરતી અને ઓટ પેઠે સુખ અને દુઃખ આવે છે. સમય અને સંજોગ પલટાય છે. એક સમયે અપાર સમૃદ્ધિમાં આળોટતા ધનિકની સંપત્તિ એકાએક ચાલી ગઈ અને ... [વાંચો...]
38 પ્રતિભાવો : કાળાં બૂટ – જતીન મારુ
September 15, 2011 at 8:41 am
Karasan Bhakta USA says:
September 15, 2011 at 9:40 am
To me looks like, WAY FAR FROM REALITY but surely a touchy fictional story.
As a matter of fact, we were more than a dozen did our high schooling during ’58to’62, barefooted and used to walk 6 miles every day.
September 15, 2011 at 11:06 am
તમે ૬ માઈલ ચાલી ને જતા હતા આજ થી ૫-૬ દાયકા પહેલા,પણ આજે પણ ઘણા ગામડા ઓ ની સ્થિતી સુધરી નથી. અને વાત મા કાલ્પનીક તો કશુ લાગતુ નથી. આજે હજી પણ ગામડા મા શું મુંબઈ જેવા મહાનગરો મા પણ લોકોના કામ કરી ને પેટીયુ રળતા કુટુંબ મા આવી હાલતો જોવા મળે છે અને આજે સરકારી શાળા મા પોતાના છોકરાઓ ને ભણવા મોકલતા છોકરાઓ ના મા-બાપ ને આવી પરિસ્થિતી નો સામનો કરવો પડે છે. આજે નોકરો અને ઝાડુ વાળા ના છોકરાઓ પણ મિશનરિ દ્વારા ચાલતી કોનવેંટ શાળાઓ મા પોતાના બાળકો ને મુકે છે કારણ તે શાળા ઓ સરકારી ગ્રાંટ ની મદદ થી ચાલે છે અને છોકરી ઓ ને મફત શિક્ષણ અપાય છે પણ તેઓ તેઓના અમુક નિયમો ને વળગી રહે છે જેમા શાળા ના ગણવેશ બાબત તેઓ બહુજો ચોક્કસ હોય છે.
September 15, 2011 at 9:53 pm
ત્રુપ્તીબેન, હું તમારી વાત સાથે બીલકુલ સંમત છું. આમારે ત્યાં જે કામવાળી બાઈ આવે છે તેના છોકરા આવીજ સરકારી ગ્રાંટ ની મદદ થી ચાલતી શાળા માં છે પણ તેઓ ના અમુક નીયમો તો પાળવાજ રહ્યા… એમના છોકરાઓ અમારા જુના (બહુ જુના નહી) શર્ટ, પેન્ટ, ટી-શર્ટ પહેરે અને અમારા બે-ત્રણ વરસ જુના બુટ પહેરે છે… એમનો એટલો ખર્ચો તો બચે જ છે….
September 16, 2011 at 3:49 am
I totally agree with you Truptiben.
September 16, 2011 at 1:59 am
Wonderfully described, but very sad story. This is a bitter truth that there are many schools demanding students to wear uniforms, shoes, etc. which is not affordable to all class of people.
I think, teachers should not be so rude and heartless. They should try to have one-on-one relationship with each student and try to know and understand their circumstances. If need be, like in Chandu’s case, teacher can talk to the higher authority in the school or can help him out in any possible way he/she can.
Thank you Mr. Jatin Maru for giving us an opportunity to think about it and if such situation comes in life, we will not act like the teacher in this story did, but try to understand the problem and help student find a solution for it.
September 16, 2011 at 6:30 am
September 16, 2011 at 9:29 am
September 16, 2011 at 11:13 am
મને મારી લખેલી વાર્તા યાદ આવી ગઈ… “સફેદ શર્ટ” અને “બગાડેલું મીટર”. જે થોડા સમય પહેલા રીડગુજરતીમા publish થઈ હતી. વાચવા માટે આ લિન્ક પર જાઓ…http://archive.readgujarati.in/sahitya/?p=3774
September 17, 2011 at 2:04 am
September 18, 2011 at 10:26 pm
This is amazing story..yes In reality, this happens. When I was in 12th grade, I wanted to go to school trip that cost 5000rupees. My father did not have money so I could not go. I cried a lot and did all kind of plan to gather money. I failed. All my friends went and they had blast. Years later I made good money and be able to go on vacation anywhere in the world but Can not go back to my highschool trip.
September 22, 2011 at 9:00 pm
bahuj saras vaarta 6e.
September 23, 2011 at 3:54 pm
જતિન …net par tari varta vanchi ne ghanoj aanand thayo…
October 9, 2011 at 2:10 am
આ માત્ર વર્તા નથિ….. આ એક સાચિ વાત ચે.. જોરદાર મારા દોસ્તો….
dr sudhakar hathi says:
November 17, 2011 at 8:30 am
યુવ સર્જક જતિન મરુ ને અભિનન્દન
December 8, 2011 at 9:01 pm
અતિ સુંદર… અભિનંદન …..
awesm story it was….
December 19, 2011 at 1:26 pm
ખુબ જ સરસ મજ આવિ ગઈ
December 28, 2011 at 12:22 pm
February 26, 2012 at 9:54 pm
Avi schoolo ne ava tayfa mate punisment karvi pade atyare ava problems na lidhe gana hosiyar loko bhani sakta nathi
February 27, 2012 at 12:18 pm
June 14, 2012 at 10:47 am
The Reality which everyone should digest without any complain.
‘VERY VERY NICE STORY, JATIN PROUD OF YOU.’
July 31, 2012 at 11:44 pm
આ વારતા ચદુ નિ નહિ પન મારિ હોય તેવુ લાગ્યુ ગરિબ નુ આ જગતમા કોઇ નથિ એક સાધો ત્યા તેર તુતે તે આનુ નામ….સરસ વારતા બદલ અભિનન્દન…..
October 6, 2012 at 7:31 pm
આ ટુકી વાતા ઘણાને ઉતેજન આપી શકે તેમ
Dipak T. Solanki says:
February 11, 2013 at 5:07 pm
Koi kathanak j v varta vastu na hova chata pan aapna desh ni nakkar hakikat ne sparsh karti varata o ma uncha darajjani varta che… potani rite alagaj tari aavti varta.
March 29, 2013 at 10:18 pm
very sad story. writing with tears in my eyes. i wish kids in US know the value of money.
May 4, 2013 at 12:16 pm
આ વર્તા મા વાન્ક શાલા નો કે ગરેીબેી નો?
October 14, 2013 at 3:06 pm
Very nice information. Thank you for sharing it.
November 7, 2013 at 7:51 pm
Very useful information. Thank you for sharing it.
November 30, 2013 at 7:45 pm
“જીવનમાં અમુક સંબંધો પરાણે સ્વીકારવા પડતાં હોય છે અને પછી આપણે આવા સંબંધો, લાંબા ટકાવવાનું ગૌરવ લેતાં હોઈએ છીએ.”
Naked fact of Life..
January 22, 2014 at 3:13 pm
હુ જ્યારે ૧૨મ ધોરણ મા ભણતી હતી ત્યારે ટ્યુશન ક્લાસીસ માથી એક ટુર નુ આયોજન કરવામા આવ્યુ હતુ. દરેક સ્ટુડંટ ને સર Forcefully ટુર મા આવવા માટે Ready કરી રહ્યા હતા પણ જ્યારે મારો વારો આવ્યો ત્યારે સરે કંઈ કહ્યા વિના મારા પછીની સ્ટુડંટ ને Forcefully ટુર મા આવવા માટે Ready કરી. આજે આ વાર્તા વાચ્યા પછી મને તે દિવસ યાદ આવેી ગયો.
February 22, 2014 at 4:45 pm
kaharekhar khubj saras su lakhvu aa varta vise
ke jena mate koy sabdo j nathi
May 17, 2014 at 11:13 am
This is very useful information shared here. I am really thankful for this.
September 7, 2014 at 3:09 pm
aaje sixan atlu moghu ane hveto khanagi jya garib na 6okra bhni skta nthi avu nthi pn ana maa baap bhnavi sakta nthi…… paratmik shalana sixako kai bhanavta nthi ane garib potana balakne sari shakama muki sakto nathi. …. p6i apna deshnu bhavisya j 6 a j rhevanu 6
September 13, 2014 at 10:31 pm
This was part of my life when we were not having money and still I remember that days.
February 13, 2015 at 9:32 am
કાલિદાસ વ. પટેલ {વાગોસણા} says:
October 26, 2015 at 12:31 pm
દર્દ ભરી હ્રદયસ્પર્શી કથા. સ્કૂલોના આવા દેખાડા કરવાના નિયમોને કારણે ઘણા આશાસ્પદ પરંતુ ગરીબ વિદ્યાર્થીઓના અભ્યાસ રખડી પડ્યા છે.
કાલિદાસ વ. પટેલ {વાગોસણા}
April 13, 2016 at 11:02 am
હૃદયદા્વક સ્ટોરી.સ્કૂલ મા ગણવેશ ફરજીયાત હોવો જોઇએ પણ પગ મા બૂટ હોય કે ચપ્પલ શો ફેર પડે?
અથવા સ્કૂલે ગરીબ આથિઁક પછાત વિદ્યાથઁીઓ માટે નિયમો માં છૂટછાટ હોવી જોઇએ.
October 21, 2016 at 2:48 pm
nice story, feeling confused after reading.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
રીડગુજરાતી.કોમ પર પ્રસ્તુત થતા લેખ ટાઈપ કરવા માટે યોગ્ય વ્યક્તિઓની જરૂર છે. પૂરતું વળતર આપવામાં આવશે. વોટ્સએપ : ૯૯૭૪૪૧૦૮૬૮
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
હાસ્યનો હોજ.. – સં. તરંગ હાથી
સરિતાની શરત – રમણ મેકવાન
છે(છો)ડ સખી સરગમ – સ્વાતિ મેઢ
શ્રદ્ધા સ્મૃતિમંદિર – ડૉ. ચંદ્રકાન્ત મહેતા
થોડાસા રુમાની હો જાયે.. – નમ્રતા દેસાઈ
tia: બીચરી વાર્તા તો પોતાના ઠેકાણે રહી અને લેખ કહો કે...
viren machwala: Give me more quotes
CD VORA: મને મજા આવી હું પણ આવા તબક્કાઓમાંથી વરસાદ થયો...
સંજય કે સંઘવી: જેમ પુ રવિશંકર મહારાજ કેહતા તેમ ડૉ કલામ...
ગોપાલ ખેતાણી: અદભૂત વર્ણન. આપની સાથે દરિયાઈ સફર કરી તેવો...
જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’: ટૂંકી વાર્તા કે લેખ ? અતિ સુંદર...
Yogesh pandya: I m writter yogesh pandya..u hv read my...
Mahendra kumar, Babariya Dubai: Thought provoking article.
Chauhan Yashpa: Wah sir good story…….
Kirtika Macwan: A wonderful story
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
નવરસમાં ઝબોળાયેલી માઈક્રોફિક્શન – ડૉ. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક
એક અપીલ – ધ્રુવ ભટ્ટ
વન ડે માત્રમ – કુલદીપ લહેરુ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.