gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu war gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu war gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en gu en gu en en en en en gu en gu en en en gu en en en gu gu gu gu en en en en en en en en en en pl en en en gu gu gu gu fr en en en en gu en en en en en en en tr en en en gu en en en gu en en en en en en en gu gu gu gu en en en en en en en en en en en en en en en en en en gu gu ko en en en gu en en en en en gu en gu en de en gu en en en en en gu en gu en en en gu en en en en en en en gu gu en en en en en gu en en en en fr en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: બાનો ઓકો – ડૉ. વિરંચિ ત્રિવેદી
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
ઘરમાં સૌથી નાનો ભૈલુ અને સૌથી મોટાં બા – બીજા બધાં ખરાં પણ એ બેને બને બહુ. ભૈલુ તો એનું હુલામણું નામ, બાકી એનું સાચું નામ દ્વિજ. પણ ઘરમાં અને અડોશ-પડોશમાં એ ભૈલુ નામે જ ઓળખાય. આગળ નાની ઓસરી અને પાછળ મઝાનો વાડો એવું મોટું ઘર. એમાં ભૈલુ રમ્યા કરે….. દોટો કાઢ્યા કરે અને ઘૂમ્યા કરે પેલા ચકલાની જેમ ! ચકલો ય જાણે ભૈલુને જાણતો હોય તેમ એની સામે આવીને જ તાર પર બેસે; ચક…ચક… કરે, એકાદ ચક્કર લગાવે અને પાછો ભૈલુની સામે ! ભૈલુય એની પાછળ દોટો કાઢે, પડી જાય તો યે પાછો દોટ મૂકે. બેની પાકી ભાઈબંધી.
‘અલ્યા પડી જઈશ…. વાગશે તને.’ બા ચિંતા યે કરે.
‘પણ જો ને બા, એ મારી સામે જ ચક..ચક… કરે છે. તે હું એને ઉડાડું જ ને ?’ કહીને ભૈલુ પાછો દોટ મૂકવા જ્યાં ગયો કે પડ્યો ચત્તાપાટ…. વાગ્યું ય ખાસ્સું. બા ટેકો દઈ ઊભી થઈ અને એને ઝાલી રૂનું પૂમડું દાબી માથે હાથ ફેરવતી ખોળામાં બેસાડી બોલી :
‘તારામાં તે અક્કલ છે ? એ એની મસ્તીમાં ઊડે….આવે…. અને ચક…ચક…. કરે એમાં તું શાનો ખીજવાય છે ? જો આ કેવું વગાડ્યું ? આ તને ઝાલવામાં હું ય પડતી પડતી રહી ગઈ… મને વાગ્યું હોત તો ?’
‘બા… હવે નહીં દોડું, ચકલો તો ગાંડો છે… હું નહીં, બસ.’
આમ બા અને ભૈલુની જોડી જામતી જ રહે. બા સેવા કરવા બેસે એટલે ભૈલુ ઝીણવટથી જોતો રહે, ‘બા, તમે ચોડેલું ચંદન કાઢીને પાછું ચંદન જ ચોડો છોને, તો કાઢો છો શું કામ ?’ એના કુતૂહલનો પાર નહોતો.
‘એ તને ખબર નહીં પડે.’
‘ના, એમ નહીં, મને ખબર ના પડે, કારણ કે હું નાનો છું. પણ તમે તો મારાં બા છો ને, તમને તો ખબર પડે ને ?’
‘હા, મને ખબર પડે છે એટલે તો દેવને નવડાવી ચાંલ્લો કરું છું.’ બા તેને પટાવે.
‘પણ મને સમજ પાડો, તમે ભૂસીને પાછો ચાંલ્લો કરો છો, તો ભૂંસો છો શા માટે ?’
‘તારી મમ્મી તને સાબુ ચોપડ્યા પછી સાબુ કાઢે છે કે નહીં ? એને કેમ નથી પૂછતો કે તો પછી સાબુ ચોપડે છે કેમ ?’ બાએ જાણી જોઈને અવળવાણી ઉચ્ચારી.
‘સાબુ ભેળો મેલ પણ નીકળી જાય ને ! ચોખ્ખા થઈ જવાય.’
‘બસ, એ જ રીતે દેવને નવડાવવાથી દેવ પણ ચોખ્ખા થઈ જાય અને આપણી પૂજા પણ થઈ જાય.’ બાના જવાબથી ભૈલુ ઠેકડો મારતોકને ઊભો થઈ પોતાને સમજ પડી ગઈ માની, ચકલી જેમ આખા ઘરમાં બે પગે સામટા કૂદકા મારતો ચક્કર લગાવી આવે. આવીને પાછો બા પાસે જ બેસી જાય.
‘શું કરો છો, બા ?’
‘તે મનેય ચાંલ્લા કરોને !’ ને બા તેનું નાનકડું મોઢું પકડી, વાળ સરખા કરી કપાળે ચાંલ્લો કરે.
‘હે… બાએ મારી પૂજા કરી.’ કરતોકને ખુશ થઈ જાય.
બપોરે ખાવાનો સમય થાય એટલે પુત્રવધૂ થાળી મૂકી જાય. પાણીનો લોટો-પ્યાલો પણ. વહુ કહે, ‘બા… જમી લો.’
‘હા, તે ખાઉં છું.’ એમ બા કહે, પણ બા ક્યારેય પેલા ચકલાને ચણ નાખ્યા વિના ખાય નહીં ને બૂમ મારે.
‘વહુ…. તે ક્યાં ગયો પેલો ભૈલુ….?’
ને ભૈલુ દોડતો દોડતો આવે, ‘બા…બા…. શું જોઈએ છે ? બા તેને માથે હાથ મૂકી, નાના નાના બે ત્રણ કોળિયા ભરાવે પછી જ ખાય….
ભૈલુ ય બોલી ઊઠે, ‘મારાં બા….! મારાં વહાલાં બા….!’
બા બપોરે આડેપડખે થવાં ટેવાયેલાં. જમીને જેવા સૂવા જાય કે ભૈલુ દોડતો અંદરના રૂમમાં જાય અને માથા નીચે બાનું પ્રિય ઓશિકું મૂકી આપતાં કહે : ‘બા…. આ તમારો ઓકો, હવે સૂઈ જાવ.’ ઓકો એટલે ઓશિકું. બા માટે એક જરા વધારે રૂનું પોચું ઓશિકું માથા નીચે મૂકી દે અને બહુ વહાલ ઊભરાય તો માથે હાથ ફેરવી આપે અને કૂદતો કૂદતો જતો રહે. કોણ જાણે એ ક્યાંથી જાણી ગયેલો કે આ બાનું ઓશિકું છે. કોઈની મજાલ છે કે એ ઓશિકાને કોઈ અડે !
‘લાવ, મારી બાનો ઓકો… હા… આ તો બાને જ મળે…. તમારે નહીં લેવાનો…’ જાણે કે એ બાનો અને બાના ઓકાનો રખેવાળ ના હોય !’
થયું એવું કે બા પડ્યાં માંદા, અને તે ય એવાં કે હૉસ્પિટલમાં દાખલ કરવાં પડ્યાં. દીકરો અને વહુ બાની પાસે જાય પણ ભૈલુને કાયમ ના લઈ જાય. ને આ બાજુ બા ભૈલુને સોરે…. અને ઘરમાં ભૈલુ બાને સોરે….
‘તે તું મને લઈ કેમ નથી જતી મમ્મી….? મારે બાને હાથ ફેરવવો છે.’ બહુ જિદ કરી ત્યારે એક દિવસ ભૈલુને દવાખાને લઈ ગયાં એ દિવસે બા અને ભૈલુ એટલાં પ્રસન્ન હતાં કે ના પૂછો વાત !
‘મને કોઈ ચાંલ્લો નથી કરતું ! બા…બા… હું તમારે માટે કંઈ લાવ્યો છું.’
‘તમારો ઓકો…. તમને ઊંઘ આવે છે ઓકા વગર ?’ અને બા ભાવવિભોર થઈ ગયાં. પાસે બોલાવી, ભૈલુને માથે અપાર હેતથી હાથ ફેરવી આશીર્વાદ આપ્યા.
‘બેટા…. તું બહુ મીઠડો છે. આ ઓકો ઘેર પાછો લઈ જા… આ દવાખાનાવાળાએ બીજો ઓકો આપ્યો છે.’
‘ના….બા, બધા તમારો ઓકો લઈ લે છે તે તમે જ અહીં રાખો.’
‘જો ભૈલુ, સાંભળ, આપણો ઓકો બહુ સરસ છે. આ દવાખાનાવાળા બદલી લેશે તો મને ઘેર ઊંઘ નહીં આવે. તું ઘેર લઈ જા. ને તારી પાસે જ સાચવી રાખજે, કોઈને ય ના આપીશ. હું પાછી આવું ત્યારે મને જ આપજે.’ કોણ જાણે ભૈલુ શું સાર પામી ગયો કે ચૂપચાપ એ ઓશિકું ઘેર લઈ ગયો. બાએ કહ્યું હતું કે ‘મારે ઘેર જોઈશે. હું આવું ત્યાં સુધી આ ઓકો સાચવજે. કોઈનેય લેવા ના દઈશ હોં….કે…. તારી વહાલી બાનો વહાલો ઓકો છે. શું સમજ્યો ?’ બસ, ભૈલુને તો ભાવતું હતું ને વૈદ્યે કહ્યું. છાતીસરસો ઓકો દાબી ફરે અને ગાતો જાય…
ને દવાખાનેથી ખબર આવ્યા કે બા ગયા…. ઘરમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો. બાની સ્મશાનયાત્રા ભૈલુને તો ઊંઘતો રાખીને જ કાઢવી પડી. પછી એ પૂછે ત્યારે સાંજે, કાલે… કાલે નક્કી દવાખાને જઈશું કહી દિવસોના દિવસો પસાર થવા દીધા. પણ તેને ગંધ આવી ગઈ હતી કે બાને કશુંક થઈ ગયું છે અને આવ્યો સરવણીનો દિવસ. બધા શોકગ્રસ્ત ચહેરે બેઠા હતા. વચમાં બાનો ખાટલો ઢાળ્યો હતો. કોઈ છાનું ડૂસકું ભરી લેતું તો મહારાજ આશ્વાસન આપતા કે ‘બા લીલીવાડી મૂકીને ગયા છે, તમે સુખી છો તે બાના પ્રતાપે. ને હજુ વધુ સુખી થશો.’ ભૈલુને કંઈ ગેડ પડે નહીં ને આમતેમ બઘવાયા કરે ને ખાટલામાં ગોઠવેલી વસ્તુ જુએ… ગણે… ને વિચારે ચઢે ને મહારાજે જોરથી બૂમ પાડી.
‘બા વાપરતા હતા તે વસ્તુઓ ખાટલામાં મૂકો, બાને પહોંચે….’
ને બાની લાકડી… બાના ચંપલ, બાના ચશ્માં, જોડું લૂગડાં, ને એવી બીજી ગમતી વસ્તુઓ પણ ખાટલામાં ગોઠવાઈ.
ને મહારાજે પૂછ્યું : ‘હવે કંઈ બાકી છે ?’
કોઈ બોલ્યું : ‘બાનું ઓશિકું ?’
એ સાંભળતાં જ ભૈલુ સ્પ્રિંગની જેમ ઊછળ્યો, ‘શું બોલ્યા ? ઓકો ? બાનો ? નહીં મળે બાનો ઓકો. બા મને કહીને ગયાં છે કે હું પાછી આવું ત્યાં સુધી સાચવી રાખજે, લાવો…. મારાં બા પાછા લાવો…. જાવ, દવાખાનેથી બા લઈ આવો… નથી દવાખાને લઈ જતા, નથી બાને લાવતા. તે હું બાને શો જવાબ દઈશ ? બા પણ નથી, હવે બાનો ઓકો ય લઈ લેવો છે ? હું કોની જોડે રમું ? એ મારાં બા છે અને આ મારી બાનો ઓકો છે. નહીં મળે….’ છાતીસરસો ઓકો દબાવી ગભરાયેલો ભૈલુ રડતો જાય ને ડૂસકાં ભરતો જાય.
‘ના….. નૈ આપું… ના નથી લેવાનો….. ના મારી બાનો ઓકો હવે તો આ ઓકો નીચે નહીં જ મૂકું. લઈ જાવ મને બા પાસે, મારે એના માથે મૂકી બાને હાથ ફેરવવો છે….’ કહી ભૈલુ આક્રંદ કરવા લાગ્યો. અને શોકના વાદળથી છવાયેલી સ્વજનોની આંખોએ ઊમટ્યું આંસુનું પૂર….
અને એ પૂરમાં તણાયા પેલા મહારાજ પણ. ‘સારું બેટા…! બા તારા આત્મામાં જ જીવે છે. ના આપીશ કોઈને આ ઓકો !
ને બીજાને રડવાની ના પાડનાર મહારાજ પણ બે હાથ આંખો પર મૂકી બોલતાં બોલતાં રડી પડ્યા.
Share this on WhatsApp
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous સમજ સાથે – દર્શક આચાર્ય
અમૃતની શોધ – ડબલ્યુ જે. મેકિન Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
તરસ – પ્રફુલ્લા વોરા
(‘અખંડ આનંદ’ સામયિકના જૂન, ૨૦૧૭ના અંકમાંથી સાભાર) “ચંદુ... એ... ચંદુ... એય... ચંદુડા ! ક્યાં ગયો? કાંઈ સાંભળતો જ નથી ને ! બસ, આખો દિવસ ટોળ-ટપ્પા... હરવું-ફરવું ને રમવું.” દરરોજની માફક આજે પણ સવિતા બૂમ પાડી પાડીને થાકી ગઈ. પણ ચંદુ તો નિશાળેથી આવે, દફતર ફેંકી દે ને કપડાં (યુનિફોર્મ) બદલ્યા વગર જ ઘરની બહાર નીકળી જતો. એને પહેલેથી જ ભણવું ગમતું ... [વાંચો...]
પ્રેરણાની પતવાર (પ્રેરણાસભર વાર્તાઓ) – શૈલેષ સગપરિયા
(‘પ્રેરણાની પતવાર’ પુસ્તકમાંથી. આ પુસ્તકમાં પ્રેરણાસભર ૧૦૧ વાર્તાઓ આપવામાં આવી છે, તેમાંથી કેટલીક પસંદગીની વાર્તાઓ અહીં રજૂ કરવામાં આવી છે. પુસ્તક પ્રાપ્તિની વિગતો અંતે આપવામાં આવી છે.) (૧) આઈ લવ યુ એક નાનું એવું રૂડું રૂપાળું પંખી બગીચામાં ખીલેલા એક સફેદ ફૂલ પર જ ઊડ્યા કરતું હતું. ફૂલે પંખીને પૂછ્યું, “તું કેમ મારી આસપાસ જ ઊડ્યા કરે છે ?” પંખીએ હસતાં હસતાં ... [વાંચો...]
મમ્મીનો માસ્ટરપીસ – પાયલ શાહ
યોગેનભાઈ ત્રણથી ચાર વખત ડોરબેલ વગાડી. નીલાબેન દરવાજો ન ખોલ્યો. નીલા બહાર ગઈ છે તો મોબાઈલ કેમ નથી ઉપાડતી ? પાડોશી પાસેથી ચાવી લઈને ઘર ખોલ્યું આ શું ! નીલા ઘરમાં જ હતી. બાલ્કનીમાં બેઠી હતી આંખો બંધ કરીને. સાંજના સાત વાગ્યા હતા, પણ નહોતી તેણે લાઈટ કરી કે નહોતો મંદિરમાં દીવો પ્રગટાવ્યો. રસોઈ પણ નહોતી કરી. યોગેનભાઈએ જોયું નીલાની ... [વાંચો...]
29 પ્રતિભાવો : બાનો ઓકો – ડૉ. વિરંચિ ત્રિવેદી
November 21, 2011 at 10:53 am
ખુબ જ હૃદયસ્પર્શી વાર્તા.
November 21, 2011 at 4:56 pm
અદ્ભુત વાર્તા. બાળકો અને દાદા-દાદીનો સંબંધ અતિશય લાગણીસભર હોય છે.
November 21, 2011 at 6:23 pm
It’s realy heart touching story.
November 21, 2011 at 7:45 pm
આનું જ નામ વારતા !
November 21, 2011 at 8:33 pm
લાગણીઓ તો હૃદયમાંથીજ જન્મતી હોય છે એમો ઉમર નો સેતુ ન હોય .
Karasan Bhakta USA says:
November 21, 2011 at 9:46 pm
બે પેઢીના નીસ્વાર્થ સબન્ધોને જોડતી નીવીવાદ એક ખુબ સરસ વાર્તા !
આપણાથી આ પડીતો,ગોરો,અને સાધુબાવાઓની ક્રીયાકાડની ચુન્ગાલમાથી ક્યારે અને કેમે કેમ છુટાશે?
મહારાજે ક્યા વાહન દ્રારા બાના સઘળા સાધનો પહોચાડ્યા હશે?
ચન્દ્ર અને બીજા અવકાશી ગ્રહો ઉપર પહોચેલા આધુનીક વેગ્નાનીકો આ પહેલા આવા મહારાજો અને પડીતોને મળ્યા હોત તો કેવુ રુડુ?
November 21, 2011 at 11:27 pm
Karsan, very good sarcastic comment.
Even, KABIRJI,DAYANAN SARASWATI may reborn in huge numbers still, we refused to change.
Our forefathers and we are simply scared of FAKE KRIYAKAN and these pundits.
November 21, 2011 at 11:44 pm
aakh ma pani avi gya….
ashu roki na sakyo….
November 21, 2011 at 11:48 pm
કેવિ સુન્દર જોડી .
કેવો નિર્દોશ પ્રેમ.વ્યાજ કેવુ વ્હાલુ લાગે દાદિમા ને!
i wonder if he is is same VIRANCHIBHAI FROM SURAT?
November 27, 2011 at 7:15 am
તેઓ વડોદરામાં રહે છે.
January 19, 2012 at 12:33 pm
I read all comments but and feel it is very emotional story.
i like all your comments on behalf of my respected sir. v r very thankful to you. and keep reading his next stories.
adrilata and pinki, this comment is from dr. viranchi trivedi to you,
baa ni sathena laagni bharya sambandh na tame pratyaksh shakshi cho, baa ne aapne raday maa jeevti rakhiye eej shraddha. thank you all.
November 29, 2011 at 6:10 pm
ના. આ વિરન્ચિ ત્રિવેદેી વદોદરાના …..
November 22, 2011 at 3:04 am
મને મરા બા એ આપેલું મારૂ પહેલું ક્રિકેટ બેટ યાદ આવી ગયું. આજે પણ એ બેટ છે મારી પાસે અને એ મારા માટે મારી બા ના આશીર્વાદ છે. જ્યારે હું ૫ વર્ષનો હતો ત્યારે બા એ આપેલું. આજે એ વાત ને ૨૭ વર્ષ થયા… હું જ્યારે પણ એ બેટ ને પકડું છું ત્યારે એવો ભાસ થાયછે કે મારો હાથ પકડી ને બા ઉભા છે અને મને શિખવાડે છે… Baa I really miss you
November 22, 2011 at 5:59 am
This story make me cry….Really wonderful……..
November 22, 2011 at 10:43 am
મારા દાદી ને મેં કોઈ દિવસ જોયા નથી કારણ જ્યારે મારા પપ્પા ૧૦ વરસ ના હતા ત્યારે તેમનુ અવસના થયુ માટે મારે માટે આ અનુભવ ફક્ત વાર્તા અને લેખો પુરતો જ સિમિત છે કારણ નાની ને કુલ મળી ને ૧૬ દોહિત્રી-દોહિત્રા માટે આવી લાગણિ કદી જોવા નહતી મળી. પરંતુ મારી દિકરી આ બાબત મા બહુ નસિબ વાળી છે.
તેને દાદી નો તો નહીં પણ નાના-નાની નો બહુ જ પ્રેમ મળ્યો છે અને એ પ્રેમ ની અવિરત ધારા ભગવાન ની દયા થી હજુ પણ ચાલૂ છે. બદલા મા મારી દિકરિ પણ જો તેના નાના-નાની કંઈ થાય તો ટેન્સન મા આવી જાય.
આજ થી ૩ વરસ પહેલા મારી મમ્મી ને એન્જ્યોપ્લાસ્ટી ઈમરજ્ન્સી મા કરાવવી પડી હતિ અને એન્જ્યોપ્લાસ્ટી કરનાર ડો. ના હાથે અમે બહુ હેરાન થયા હતા, તે મારી દિકરી ને માટે સહન કરવાનુ બહુ અઘરુ હતુ અને આજ ની તારિખ મા પણ છે. જોગાનુ જોગો . નો છોકરો તેની જ શાળા મા તેની જોડે ભણે છે તે વાત ની જ્યારે તેને ખબર પડિ ત્યારે તેને નાની ને હેરાન કરવાનુ વેર જો તેનુ બસ ચાલે તો તેના છોકરા ને હેરાન કરી ને કાઢે તેવુ તેને તેની ડાયરી મા લખ્યુ હતુ જે જોગાનુ જોગ એક દિવસ મારા હાથ મા આવિ ગઈ ત્યારે મને ખ્યાલ આવ્યો કે તે તેની નાની માટે કેટલી પસેસિવ છે. આ લખાણ તેને લખ્યુ ત્યારે અને અત્યારે પણ તે નાદાન છે માટે તેને મે સમજાવ્યુ કે આપણે બદલો લેવા કોણ? પણ હજી પણ જ્યારે પણ મમ્મી ને ડો. ને બતાવવા જવાનુ હોય ત્યારે તે મમ્મી ને કહે કે તેને હવે તેના ડો. બદલી કાઢવા જોઈએ.
સુંદર હ્ર્દય સ્પર્શી વાર્તા બદલ લેખક ને અભિનંદન.
November 23, 2011 at 10:00 pm
Wow…What a heart-touching story! Full of emotions. I did not feel at all as if I was reading a story. It is so well-written, in simple words that I could feel as if I am in front of that little kid and grandmother listening to their beautiful conversations.
Definitely this story brought tears in my eyes and made me miss my Grandmother even more today. I am fortunate enough that she is with us and I will meet her very soon during my visit to India 🙂
Thank you so much Dr. Viranchi Trivedi for sharing this story with us.
November 27, 2011 at 3:19 pm
Very heartly story. Thank you so much.Dr.Trivedi
Ashish Dave, Sunnyvale, California says:
November 29, 2011 at 12:19 am
Nice Storyline with lots of emotions…
Adrilata and Pinky Bhatt says:
December 27, 2011 at 5:09 am
બાના સન્સ્મરણો તાજા થયા. બાને માથામાં તેલ નાખતા’તા ને વલુરતા’તા તે યાદ આવી ગયું.
વાહ, અદભૂત વાર્તા ! બાને ઓશિકું તો અમે પણ ઘણી વાર આપ્યું હતું પણ ભઈલુએ બાના દવાખાનેથી પાછા આવવાની રાહ જોઈને ઓશિકું જે રીતે સાચવી રાખ્યું એ વાંચીને ભઈલુની લાગણીમાં અમારી લાગણી પણ ભળી ગઈ અને આંખમાંથી બે મોતી બિંદુ સરી પડ્યા.
December 29, 2011 at 4:53 pm
કાશ મારે પણ “બા” હોત …….
February 4, 2012 at 3:56 pm
This is the matter of realization…only!!!
June 30, 2012 at 3:47 pm
ખુબ જ સરસ. ટચીંગ
November 9, 2012 at 9:49 am
ખુબ જ હ્રિદય સ્પર્શિ વાત્…મને મારિ બા યાદ આવિ ગઇ….
March 3, 2013 at 7:46 pm
nanpan ma vadilo ne aatlu bdhu chahnaar balko yuvan thaay tyare temni lagnio ma ot aavi km aavi jati hase..?!
March 10, 2013 at 8:49 pm
ખુબજ ગમેી .. !
March 10, 2013 at 8:51 pm
ખુબ જ હૃદયસ્પર્શી વાર્તા.
May 24, 2013 at 7:37 am
January 13, 2015 at 8:22 pm
બા યાદ આવઇ ગયા
January 10, 2017 at 4:01 am
Extraordinary story.. Aaj Na kids ne shlok sikhva “Hare Rama Hare Krishna” ma tuition lagavva pade.. Jyare ame bhagvan ne nvdavta bhajan shlok chandlo krta daddu Bali jde sikhya chie.. Hu pn mari Bali ne khub prem kru chu.. Amne bnne ne ek bija vgr Na chale.. Lv u Bali..
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
રીડગુજરાતી.કોમ પર પ્રસ્તુત થતા લેખ ટાઈપ કરવા માટે યોગ્ય વ્યક્તિઓની જરૂર છે. પૂરતું વળતર આપવામાં આવશે. વોટ્સએપ : ૯૯૭૪૪૧૦૮૬૮
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
હાસ્યનો હોજ.. – સં. તરંગ હાથી
સરિતાની શરત – રમણ મેકવાન
છે(છો)ડ સખી સરગમ – સ્વાતિ મેઢ
શ્રદ્ધા સ્મૃતિમંદિર – ડૉ. ચંદ્રકાન્ત મહેતા
થોડાસા રુમાની હો જાયે.. – નમ્રતા દેસાઈ
tia: બીચરી વાર્તા તો પોતાના ઠેકાણે રહી અને લેખ કહો કે...
viren machwala: Give me more quotes
CD VORA: મને મજા આવી હું પણ આવા તબક્કાઓમાંથી વરસાદ થયો...
સંજય કે સંઘવી: જેમ પુ રવિશંકર મહારાજ કેહતા તેમ ડૉ કલામ...
ગોપાલ ખેતાણી: અદભૂત વર્ણન. આપની સાથે દરિયાઈ સફર કરી તેવો...
જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’: ટૂંકી વાર્તા કે લેખ ? અતિ સુંદર...
Yogesh pandya: I m writter yogesh pandya..u hv read my...
Mahendra kumar, Babariya Dubai: Thought provoking article.
Chauhan Yashpa: Wah sir good story…….
Kirtika Macwan: A wonderful story
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
નવરસમાં ઝબોળાયેલી માઈક્રોફિક્શન – ડૉ. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક
એક અપીલ – ધ્રુવ ભટ્ટ
વન ડે માત્રમ – કુલદીપ લહેરુ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.