gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu en en en gu gu en en en gu en en en gu en en en en en en gu en en en en fr en en en en el gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu es en gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: તારી પૂર્ણતા ગઈ અડી મને….. – જયદેવ માંકડ
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[ મોરારિબાપુનાં સાંનિધ્યમાં કૈલાસ ગુરુકૂળ ખાતે વ્યવસ્થાપન સંભાળતાં-સંભાળતાં જે કંઈ અનુભવો-અનુભૂતિ થઈ તેને શ્રી જયદેવભાઈ ખૂબ વિચાર-મંથન સાથે શબ્દબદ્ધ કરીને કાગળ પર ઉતારતાં રહે છે. પ્રકાશના પંથીઓ માટે તે પ્રેરણાદાયક બની રહે તેમ છે. નાની-નાની બાબતોમાં જાગૃતી રાખવી એ કેટલી મૂલ્યવાન બાબત છે, તેનું દર્શન તેમના લેખોમાં થાય છે. રીડગુજરાતીને આ લેખ મોકલવા માટે શ્રી જયદેવભાઈનો (મહુવા) ખૂબ ખૂબ આભાર. આપ તેમનો આ નંબર પર +91 9825272501 સંપર્ક કરી શકો છો.]
‘હસતાં હસતાં રડી પડે ભૈ માણસ છે, રમતાં રમતાં લડી પડે ભૈ માણસ છે….’ પંક્તિઓ ગમી જાય તેવી છે. સ્વીકારી શકાય તેવી છે. પરંતુ જો મનની નિર્દોષ દશા માટે ગવાતી હોય તો… બાકી આપણા સામાન્ય અનુભવમાં માણસ અને તેનું મન એટલે તોબા ! ભાઈસા’બ… બે હાથ અને ત્રીજું માથું. છળ-કપટ, રાગ-દ્વેષ, ઈર્ષા-મદ-મોહ-ક્રોધ… આ બધામાં રમમાણ એટલે સામાન્ય સ્તરે જીવતો માણસ. તેનું મન ભાગ્યે જ નિર્દોષ સ્થિતિમાં રહેતું હશે.
મનુષ્ય સિવાયની અન્ય પ્રજાતિઓના એટલે કે પ્રાણીઓના જીવનને જોઈને આપણે જાણીએ છીએ કે ગાયનું વાછરડું, ગધેડાનું ખોલકું કે બકરીનું લવારું જન્મતાવેંત થોડા કલાકોમાં ચાલવા લાગે છે. પક્ષીનું બચ્ચું થોડા જ દિવસોમાં ઉડાન ભરે છે. વજનમાં ભારે હોવા છતાં પ્રાણીઓ પાણીમાં તરે છે. આવું નિરીક્ષણ આપણા સૌનું છે. એના માટે વૈજ્ઞાનિક કારણો તો જે હશે તે ખરા જ પરંતુ મારા મતે તેમાં સહજતાનો ક્રમ પણ દેખાય છે. પ્રકૃતિએ જે આપ્યું છે તેને અનુકૂળ થઈને સહજ જીવવું. સામે પક્ષે માણસનો વિચાર કરીએ તો ? પરસ્પર ક્રોધયુક્ત, દ્વેષયુક્ત વર્તન કરવું તેવું પ્રકૃતિ તો નથી શીખવતી ! એ તો આપણા ‘ફળદ્રુપ’ ભેજાની પેદાશ છે. ‘Nature never did betray, the heart that loved her.’ વર્ડ્સ વર્થ નામના કવિ આમ લખી ગયાનું યાદ છે. પ્રકૃતિએ નિર્દોષતા આપી છે. આપણી અંદર તો સારાસારની સમજ આપી જ છે પણ માણસ જેનું નામ… સહજતાથી જીવવાને બદલે કલ્પિત મનોવિશ્વ રચે. આમ જોઈએ તો કિલ્લો સુરક્ષાનું પ્રતિક છે પરંતુ જ્યારે દ્વેષ-અપમાન, અવમાન, નિંદા, ક્રોધ, ઈર્ષા, સખ્ત અને જામેલા દુર્ગંધયુક્ત અહંકારના કોચલાને કિલ્લો ગણી-બનાવી જીવતો માણસ કેવી મૂર્ખતામાં રાચતો દેખાય છે ? નવું નવું, હજુ હમણાં જેનું આ વિશ્વમાં આગમન થયું છે તેવા શિશુના હાસ્ય ને જોવાની ક્ષણ એટલે સાક્ષાત્કારની ક્ષણ. એ તો પ્રસાદ છે ભાઈ ! એ હાસ્ય એવું તો નિર્ભેળ અને નિર્દંભ હોય કે તેને અનુભવતા આંખ ભીની થઈ ઊઠે. અહીં નિર્ભેળ શબ્દ પ્રયોજ્યો છે. ઈર્ષામુક્ત, સ્પર્ધામુક્ત, દ્વેષમુક્ત અને શ્રદ્ધાયુક્ત જીવનની છૂપી સમજ તો સૌને આપી છે પરંતુ અહંકાર અને ખોખલું હોવાપણું આપણા વર્તન વ્યવહારને સંભાળે છે તેથી સમસ્યાઓ ચાલતી રહે છે.
નિર્દોષ અને નિર્વ્યાજ પ્રેમની ઝાંખી આપણને ક્યારેક તો થઈ જ હશે. હૃદયના ઉત્તમ પવિત્ર ભાવની અનુભૂતિ થઈ હશે. ઈર્ષા ને સ્થાને ત્યાગ ને માણ્યો હશે. વૈયક્તિક કે કૌટુંબિક સ્તરે આવું અનુભવતા આપણે જ્યારે સામાજિક જીવન કે જાહેર જીવનના ભાગ બનીએ છીએ ત્યારે આપણા સ્વભાવદોષ આપણા વર્તનનો કબજો લઈ લે છે. પરિણામે સંબંધોથી લઈને આખીયે વ્યવસ્થા દૂષિત બને છે. દેખાય છે તેવું પર્યાવરણ તો છે પણ ભાવજગતનું, વૈચારિક જગતનું, વ્યવસ્થાનું અને સ્પંદનનું પણ એક અનોખું પર્યાવરણ છે જે આવા સ્વભાવદોષોને લઈ કલુષિત થાય છે. – આ ભૂમિકા સહેતુક છે. આપણે અવઢવમાં જીવતા દેખાઈએ છીએ. એક તરફ ઉત્તમની ઈચ્છા અને આચરણની નબળાઈ. સમારીએ ડુંગળી ને સુગંધ સુખડની જોઈએ. પરસ્પરના વ્યવહારોના મૂળમાં દ્વેષ, ઈર્ષા, ક્રોધ ને ધિક્કાર…. અને જોઈએ છે શાંતિ, પ્રસન્નતા અને પ્રેમ. મન બેકાબુ છે અને ચિત્તની નિર્વિકારતા જોઈએ છે. યુટોપિયા માટે સ્વથી શરૂઆત કરવી રહી.
આ સંદર્ભમાં મોરારિબાપુ પાસે રહેતાં-રહેતાં થયેલો મારો એક વખતનો અનુભવ અહીં મૂકું છું. રોગ પ્રમાણે ઉપચાર થાય, દુરસ્તી તંદુરસ્તી લાવે… કેવો પાઠ શીખવા મળ્યો તેની વાત નોંધવી છે. ગુરુકૂળમાં કોઈ પ્રસંગ હતો. કદાચ ગુરુપૂર્ણિમા કે હનુમાનજયંતી હશે. દેશવિદેશના મહેમાનો હર્ષભેર, શ્રદ્ધાભેર અને ભાવભેર સહભાગી બન્યા હતા. એક અર્થમાં ખોજીઓની ભીડ જામી હતી… હાસ્તો ! તરસ લાગે તે પરબ શોધે ! ગ્રીષ્મનો તાપ જેને દઝાડે તે છાંયો શોધે – એવી આ વાત હતી. બાપુને મળવા માટે ભારે ભીડ રહે. કોઈને કોઈક પ્રશ્ન તો કોઈને કોઈક સ્વાર્થ. ક્યાંક ફક્ત પરમાર્થ. ક્યાંક લાગણી તો ક્યાંક માગણી…. આવી મિશ્ર માનસિકતાવાળી મેદનીને પ્રસન્નતા સાથે પ્રશાંતભાવથી બાપુ સતત સાંભળતા રહે છે. લોકોની માનસિકતાના પ્રકારોને સુપેરે સમજતા અને સ્વીકારતા બાપુ માટે માણસ હંમેશને માટે આદરનું પાત્ર રહ્યો છે તેવું સમજ્યો છું. માણસ કેવું બંડલ છે ! જાણે સંભાવનાઓનું પડીકું છે ! ખોલો તો કંઈ પણ નીકળે ! પરંતુ બાપુને મન વ્યક્તિમાત્રમાં સારપ છે, તેથી આદર છે… સ્વીકાર છે. ગંગાજીની પવિત્રતા બેમત છે. પાક્કા મુસ્લિમભાઈઓ માટે ઝમઝમ નદીના દર્શન વિનાની હજયાત્રા અધૂરી છે. સૂર્ય પ્રકાશે છે – ઘૂવડના મતની વાત જુદી જ છે. એ જ રીતે સમાજમાં પણ એવા વ્યક્તિત્વો હોય કે જેના વિષે બેમત કહી શકાય. બીજા શબ્દોમાં તીર્થ સમાન વ્યક્તિત્વ. જેને ‘અંદરની’ અપવિત્રતા ખટકે કે ક્યાંક અટકે. તીર્થસમાન પ્રવાહમાં ડૂબકી લગાવવાનો મોકો શોધે. આવા ભાવથી એકત્ર થયેલી મેદનીને અમે બે-ત્રણ જણ સંભાળતા હતા. અમારી કોશિશ પણ એ જ કે સૌ આરામથી મળી શકે અને બાપુને પણ વિશ્રામ રહે. શ્રી દેવાભાઈ (બાપુના નાનાભાઈ)નાં ઘર બહાર એટલી બધી જગ્યા નહીં કે ઝાઝા લોકો સમાઈ શકે. જેમ જેમ બધા મળતા જાય તેમ તેમ સૌને પોતાના નિવાસ પર આરામ માટે જવાનું અમે સૂચન આપતાં હતાં.
‘ચાલો ભાઈ, હવે તમારા રૂમ પર પહોંચો તો…..’ મારા પોલીસવેડા શરૂ થયા. અવાજ ઊંચો થયો. સૂચના થોડી ભારે બનવા લાગી. ગુરુકૂળની વ્યવસ્થાનો ભાગ હોવાનો ગર્ભિત અહંકાર અમારી સૂચનાઓને વધુ વજનદાર બનાવતો હતો. અચાનક પાછળથી કોઈએ મારો ખભો થપથપાવ્યો. શ્રી દેવાકાકાનાં ફળિયામાંથી કોઈ આવીને મને કહે…. : ‘બાપુ કહે છે કે એને (જયદેવને) કહો કે ધીમેથી સૂચનાઓ આપે….’ હું તો ઠરી જ ગયો ! સાવ સ્તબ્ધ. અમે તો અમારા તોરમાં-ગર્વમાં-વહીવટના નશામાં. ઊલટું આટલું બધું ધ્યાન રાખવાનું ? આવી કાળજી લેવાની ? વ્યક્તિ સાથેનાં સામાન્ય વર્તનમાં પણ આટલી સાવધાની રાખવાની ? પણ આજે જ્યારે આ બનાવને યાદ કરું છું ત્યારે ઘણા પાસાઓ ઉપસી આવે છે. અતિથિ-સત્કાર, અતિથિ દેવો ભવઃ નું સુત્ર તો ખરું જ સાથે સાથે શીલયુક્ત વ્યવહારના પાઠ શીખવા મળ્યા. અમારું ગર્વમંડન નહીં, તેમજ ગર્વખંડન પણ નહીં – વ્હાલસભર યોગ્ય દિશાસૂચન થયું. સમાન હેતુથી ભેગા થયેલાની સાથે સમાન વ્યવહારની સમજ મળી. વાણીનો વિનિયોગ કેમ થાય તે પણ સમજાયું. સામેની વ્યક્તિના મનોભાવો, તેનું પણ હોવાપણું, તેની ઉત્સુકતા અને તેના પરિશ્રમને આદર પ્રદાન કરવા અંગે નવું દષ્ટિબિંદુ પ્રાપ્ત થયું. આ પછી એવા અનેક પ્રસંગોનાં સાક્ષી બનવાનું થયું છે જેમાં વૈયક્તિક વ્યવહારોમાં કેવી સાવધાની રાખવી જોઈએ તેના પાઠ શીખવા મળ્યા છે. હજુ આજેય બાપુ અકારણ નિંદા, ટીકા, અપમાન અને અવહેલના ઝેલતા રહે છે પણ તેથી તેનો બદલો થોડો લેવાય ? સહન કરે, જીવતો જાય ને વળી તોય શીખવતો જાય તે સંત, બીજું શું ? સૌ માટેનો પ્રેમ દિને દિને નવમ નવમ…..
ક્યારેક કોઈ કથામાં સમાજને અને વ્યક્તિને સ્પર્શતા સ્વભાવદોષની ચર્ચા નીકળે ત્યારે મારી સ્મૃતિમાં છે તેમ બાપુનો હાથ આપોઆપ માળા પર જતો રહે. માળા કે નામસ્મરણના વિજ્ઞાન અંગે કશુંય કહેવા હું જરાય પાત્ર નથી. પણ દોષદર્શનથી સર્વથામુક્ત રાખે તે માળા. સતત ‘તેનું’ સ્મરણ, ‘તેના’ હોવાનો અહેસાસ કરાવે તે માળા. સતત કોઈ સાથે જોડે તે માળા. આવું માળા વિષે વિચારી શકું છું. ‘ટીકા કે નિંદા મારાથી ન થાય, એમ કરીએ તો આ અસ્તિત્વનું પર્યાવરણ બગડે…’ આવું એક પ્રસંગે બાપુને કહેતા મેં સાંભળ્યા હતા. આપણા વ્યવહારો અસ્તિત્વના પર્યાવરણને કેવી અસર કરે છે તે અંગે વિચારતો રહ્યો.
એક વખત કોઈ એક રામકથામાં બાપુના નિવાસ્થાને, સાંજના સમયે મુલાકાતીઓની ભારે ભીડ. લાંબી લાઈન. હું નજીક ઊભો હતો. બાપુએ એક નાનો છોડ રોપેલું કૂંડું દૂર મૂકવા કહ્યું. શિશુસમાન છોડને માનવીય ધક્કો ન લાગે તેની કેવી કાળજી ! લોકોની ભીડ વચ્ચે આસપાસની વનસ્પતિ અને ફૂલછોડને જોતા રહેતા હોય. વનસ્પતિ કે માણસ – બધુંય નારાયણ સ્વરૂપ ! સાવધાની એ જ સાધના. બાપુનાં શબ્દો યાદ છે તેમ ‘બાધક ન બને તે સાધક.’ આપણે તો જોઈએ સારપ અને વાવીએ છીએ દ્વેષ – એવો જ્યાં ઘાટ છે ત્યાં ઉપરનો અનુભવ મૂડીરૂપ સાબિત થયો. સજાગતામાં અને જાગૃતિમાં જીવવાનો સંનિષ્ઠ પ્રયાસ એટલે સાધના. આમ કહી શકાય. આવું જોઉં છું ત્યારે કવિની પંક્તિ કહેવાનું મન થઈ ઊઠે છે : ‘મારી ન્યૂનતા ના નડી તને…. તારી પૂર્ણતા ગઈ અડી મને…..’
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous જીવન એક ઝંઝાવાત છે….. – મોહમ્મદ માંકડ
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
નાનકડી જીભ – જ્યોતીન્દ્ર દવે
નુષ્યની સર્વ ઈન્દ્રિયોમાં જીભનું મહત્વ વિશેષ છે. કાન, હાથ, પગ, આદિ બબ્બે ઈન્દ્રિયો છે ને તે કાર્ય એક જ કરે છે. એક સાંભળવાનું કામ કરવા માટે બે કાન, એક શ્વાસ લેવાનું કાર્ય કરવા માટે બે નસકોરાં, ચાલવાના એક કાર્ય માટે બે પગ, જોવાના કામ માટે બે આંખ. પણ બોલવાનું ને સ્વાદ ચાખવાનું એમ બે કામ માટે એકલી જીભની જ નિમણૂક ... [વાંચો...]
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
(‘યુ-ટર્ન’ પુસ્તકમાંથી સાભાર. રીડ ગુજરાતીને આ પુસ્તક ભેટ આપવા બદલ ગૂર્જર ગ્રંથરત્ન કાર્યાલયનો ખૂબ ખૂબ આભાર. પુસ્તક પ્રાપ્તિની વિગતો લેખના અંતે આપવામાં આવી છે.) ક્યારેક બીમારી પણ આપણા માટે લાભદાયી બની રહેતી હોય છે. બીમારી ઓચિંતી આવી પડે ત્યારે આપણા નિકટનાં સ્વજનો કોણ છે એનો ખ્યાલ મેળવવાનું સરળ થઈ પડે છે. કોણ દોડીને આપણા માટે આવી પહોંચે છે, કોણ આપણી કેવી-કેટલી ... [વાંચો...]
જે કંઈ પણ થાય એ બધું સારા માટે જ – એષા દાદાવાળા
રે હું લગભગ વીસ વર્ષની હતી. જિંદગી એક બહુ મોટી ઈમોશનલ ક્રાઈસિસમાંથી પસાર થતી હતી. હાથમાંથી સરી જતી રેતીને પકડી રાખવા માટે મુઠ્ઠીને ગમે એટલી સજ્જડ વાળી રાખો, રેતી હાથમાંથી સરી જ જાય છે એવી ત્યારે ખબર નહોતી. આંગળીઓમાંથી ઘણું બધું છૂટી રહ્યું હતું અને મન સ્તબ્ધ થઈ ગયું હતું.... એ ક્રાઈસિસમાં ટકી જવા માટે કરેલા બધા જ પ્રયત્નો નિષ્ફળ ... [વાંચો...]
5 પ્રતિભાવો : તારી પૂર્ણતા ગઈ અડી મને….. – જયદેવ માંકડ
January 27, 2012 at 1:50 pm
પૂજ્ય બાપુ ના શ્રી મુખે થી રામકથા નુ પાન કરી ને મન ના વિકારો શમી જાય છે
એ મારો સ્વાનુભવ છે.
January 28, 2012 at 10:07 am
ઉત્કૃષ્ટતાની એક વ્યાખ્યા છે – નાની લાગતી બાબતોને કાળજીપૂર્વક પાર પાડવી.
તેની સાથે જ્યારે નાની નાની વાત માટે સંવેદનશીલતા ભળે અને તમારાં જીવનમાં આવેલ દરેક નાનાથી માંડીને મોટાં માટે તમારાં મનમાં એક સરખો પ્રેમ અને આદર હોય ત્યારે જ તમારી વાતને સાંભળવા દુનિયા આંખનું કાજળ ગાલે ઘસીને તમારી વાત સાંભળવા ઘેલું થાય.
January 29, 2012 at 8:29 pm
વાહ્..ખુબજ સરસ …વાચવાનિ મજાઆવિ
April 14, 2012 at 2:41 pm
April 17, 2015 at 11:37 pm
Murari Bapu is the example of Shuddh Satvik Peronality. Scu quality in natural way comes after the practice of years & years & By grace of God.
Love, Happines & Respect is the purpose of life. Let us express these qualities in our life. Life become heavan & meaningfull.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
* * * * *
Download First Issue Absolutely Free !!
Click Here for download page
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
pritesh patel: wish u many many happy returns of the day...
Amrut Gosai: વાહ સ્વાતિબેન ….ખુબ સુન્દર રિતે સમાજ...
બટુક ઠુંમર: અદભુત, અવર્ણનિય અને અકલ્પનિય. ડો.એટલુ સરળ અને...
Vijay Panchal: Bau Saras… che….
Sheela Patel: Good story
NEELAM GUPTA: આ ને બચ્પન માટૅ લખો.સારી કવિઆ હે.
jigisha dave: Very nice story its really hart...
Darshan: 30/૩/1987 time 21ઃ00 birtha peels ઃ godhara...
Arvind Patel: અંતઃસપુરના. હું જયારે એમ માનુ કે બધું હું જ...
Keyur Patel: પૂરાણૉમા પણ વાર્તા છે જ કે દધિચીએ પોતાના...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૨)
દિલ્હીનું અનોખું રવિવારી પુસ્તકબજાર.. દરિયાગંજ બુકમાર્કેટ – જીજ્ઞેશ અધ્યારૂ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૧)
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.