gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu en gu en en gu en en gu en gu en gu gu en en en en en en en en en gu gu gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu en en en en en en en en gu en en en en en en en gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en
પીછું – પાર્થ પુનાલાલ ગોલ | Readgujarati.com
સ્વ. મૃગેશ શાહ વાર્તા સ્પર્ધા ૨૦૧૪
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[જામનગરની એમ.પી. શાહ મેડીકલ કૉલેજના M.B.B.Sના બીજા વર્ષના વિદ્યાર્થી શ્રી પાર્થભાઈની એક વાર્તા આપણે મહિના અગાઉ માણી હતી. આજે માણીએ તેમની અન્ય એક કૃતિ. રીડગુજરાતીને આ કૃતિ મોકલવા માટે તેમનો ખૂબ ખૂબ આભાર. આપ તેમનો golparth@yahoo.co.in પર અથવા +91 9974298335 પર સંપર્ક કરી શકો છો.]
આજે મને કંટાળો આવે છે. કદાચ ઘણો બધો કંટાળો. મન નથી લાગતું. ખબર નથી પડતી કે શું થયું છે. ટી.વી. ચાલુ કરી ને ચેનલો બદલાવતાં આંગળી દુ:ખી ગઈ તોય કંટાળો દૂર ન થયો. એકેય પ્રોગ્રામે મને કે મારા મનને આકર્ષયો નહીં એટલે ગુસ્સામાં, દુ:ખતી આંગળી વધુ જોરથી દબાવી રિમોટથી ટી.વી. બંધ કર્યું. રિમોટ સોફામાં મૂકી ઊભો થયો. મોટેથી બૂમ પાડીને ઊર્વીને કીધું : ‘હું ઉપરના રૂમમાં જાઉં છું….’ એણે પણ રસોડામાં રોટલી બનાવતા બનાવતા જવાબરૂપે ‘હા’ કહી.
મારા પગ સડસડાટ સીડી ચઢવા લાગ્યા. લાકડાના કઠેડાનો ટેકો લઈ આરસના એ ઠંડા પગથિયાં પર હું પગ મૂકી ઊર્ધ્વારોહણ કરવા લાગ્યો. જો કે આજે તો આ પગથિયાં પણ ગરમ લાગે છે, ખબર નહીં આ બેચીની શાની છે ! રૂમમાં પ્રવેશી ‘સ્લીપવેલ’ના એ સરસ આરામદાયક ગાદલા પર હું આડો પડું છું. આંખો બંધ કરીને ઊંઘવાની કોશિશ કરું છું પણ પાછો નિષ્ફળ નીવડું છું. ત્યાં જ અચાનક મારા મનમાં એક વિચાર ઝબકે છે કે લાવને સમય છે તો માળિયું ફંફોળું. જુની વસ્તુઓ જોવા તરત નાનકડી ટિપોઈ પર ઊભો રહી માળિયાનું કબાટ ખોલું છું. નજર સામે એક પતરાની પેટી દેખાણી. કાટથી અડધી કાળી થઈ ગઈ હતી. એકાએક નજર તેની બાજુમાં મૂકેલી ચમકારા મારતી નવીનક્કોર એક બીજી પતરાની પેટી પર પડી. યાદ આવ્યું કે જ્યારે પાંચમા ધોરણમાં પહેલી વાર હોસ્ટેલમાં જવા માટે નક્કી કરવામાં આવ્યું ત્યારે પપ્પા હોંશથી મારા માટે આ પેટી લઈ આવ્યા હતા ને ત્યારે હું તેને પટારો કહેતો. પપ્પાએ સરસ મજાના ‘ઓઈલપેન્ટ’ વડે એના પર મારું નામ મરોડદાર અક્ષરોમાં લખી આપેલું…. – બધું જ યાદ આવીને જાણે નજરો સામે છવાઈ ગયું. વળી, આમતેમ નજર નાખતાં સામે કાટ ખાઈ ગયેલું તાળું દેખાયું અને તેની સાથે દોરીથી બાંધેલી એની ચાવી પણ હતી. અજાણતા જ આંગળીઓમાં ચાવી પકડાઈ ગઈ. તાળામાં પરોવતા જ એક ઝાટકે તાળું ખૂલી ગયું. નવાઈ લાગી કે આટલું જૂનું તાળું આટલું જલદી કેવી રીતે ખૂલી ગયું !
પટારો ખુલતાં જ સામે પુસ્તકોનું સંમેલન દેખાણું. ઘણા બધા પુસ્તકો તેમાં હતાં. દસમા ધોરણથી લઈને કૉલજ અભ્યાસ સુધીના બધા પુસ્તકો સાચવી રાખેલા. એ બધાને જોઈ જોઈને મન પણ દસમાથી કૉલેજકાળની એ દુનિયામાં વિહાર કરવા લાગ્યું. એટલામાં મારી નજર લાલ રંગના પૂઠાંવાળા ‘એનેટોમી’ના પુસ્તક પર પડી. મારા ફર્સ્ટયર એમ.બી.બી.એસનું એ પુસ્તક હતું. મારા હાથ એ પુસ્તક તરફ વળ્યા અને બે હાથ વડે મેં તેને બધા પુસ્તકો વચ્ચેથી ખેંચીને કાઢ્યું. માળિયામાં જ રાખીને તેને ખોલ્યું તો આંખો સામે એક પીછું દેખાણું. એ મોરપીછમાં જાણે આંખોને આંજી દે એટલું તેજ હતું ! પુસ્તકમાં સાચવીને રાખ્યું હતું તેથી તેના રંગો પણ આછા નહોતા થયા. હજી જાણે નવા જેવું જ લાગતું હતું. એને જોઈને હું ભુતકાળના એ કૉલેજના દિવસોમાં ખોવાઈ ગયો.
બપોરનો એ લાઈબ્રેરીમાં વિતાવેલો સમય અને સામે બેઠેલી પૂર્વીને જોઈ રહેલી આંખો યાદ આવી ગઈ. આખી ઘટના પહેલા સ્મૃતિમાં આવી અને પછી મનના પડદા પર તેના દરેક ચિત્રો વારાફરતી પસાર થવા લાગ્યા. જાણે કે એક નાનકડું ચલચિત્ર શરૂ થઈ ગયું ! દરરોજ બપોરે બે વાગ્યે જમ્યા પછી પૂર્વી ચોક્કસ લાઈબ્રેરીમાં વાંચવા આવતી અને નક્કી કરેલી જગ્યાએ જ એ બેસતી. બેસીને જાણે એ તો ચોપડીઓની દુનિયામાં ખોવાઈ જતી. એની પાછળ પાછળ હું પણ જતો. જ્યાં એ બેસતી એ જ કમ્પાર્ટમેન્ટમાં મારી ખુરશી પણ ગોઠવાતી ને મારી આંખો મારા પુસ્તક કરતાં એના પુસ્તકમાં વધારે રહેતી ! તે સિવાય એની સાથે લાવેલી એની સુંદર બેગ પર…. ગરમીના કારણે કાઢેલા એના સેન્ડલ પર… ખુરશી સાથે વીંટળાઈને લટકતી એની ચુંદડી પર…. પાણી ભરીને લાવેલી તેની બોટલ પર…. લગભગ એની દરેક વસ્તુ પર મારી નજર ફરતી. એના વાળમાં ભરાવેલું બક્કલ મારા કરતાં નસીબવાળું હતું કારણકે એને એના વાળમાં રહેવાનું મળતું. એની પાણીની બોટલ નસીબદાર હતી કે તે તેના હાથોનો સ્પર્શ પામતી. વળી, એ બોટલનું મોં તો એનાથીય વધુ નસીબવાળું હતું કારણ કે એના હોઠોનો સ્પર્શ એને મળતો…. આવી રીતે હું આ બધાયની ઈર્ષ્યા કરવામાં અને એના સૌંદર્યને નીરખવામાં મારો સમય પસાર કરતો.
એક દિવસ તે વાંચવા બેઠી જ હતી ત્યાં તેની સહેલી દાખલ થઈ અને એના કાન પાસે કંઈ ગણગણી ને પછી તુરંત જ પૂર્વી હાંફળી-ફાંફળી થતી ફટાફટ બધો સામાન બેગમાં ભરવા લાગી અને સેન્ડલ માં પગ નાંખી ફટાફટ લાઈબ્રેરીની બહાર નીકળી ગઈ. પરંતુ આ ઉતાવળમાં તેના એક પુસ્તકમાંથી નાનકડું પીછું સરી પડ્યું. કદાચ મારા માટે જ સરક્યું હશે કારણ કે મારા સદભાગ્યે આ વાત એના ધ્યાનમાં નહોતી આવી. એ વખતે એ કમ્પાર્ટમેન્ટમાં મારા અને એના સિવાય એક ત્રીજી વ્યક્તિ હતી પરંતુ એ પણ પોતાના પુસ્તકમાં મોં નાખીને વાંચવામાં વ્યસ્ત હતી. આ જોઈને મેં મોકો ઝડપી લીધો. લગભગ તો દોડીને જ મેં એ પીછું મારા હાથમાં ઉપાડ્યું હતું અને પછી હાંફતો હાંફતો પાછો ખુરશીમાં ગોઠવાઈને એ પીછાંને ઘણા લાંબા સમય સુધી પંપાળતો રહ્યો હતો. આજેય આ બધું યાદ છે. એ અવિસ્મરણીય આનંદ હતો ને પછી એ પીછું મેં મારી ‘એનોટૉમી’ના પુસ્તકમાં સાચવીને મૂકી દીધેલું.
લાઈબ્રેરી છોડતી વેળાએ પાછો એક નવો વિચાર આવેલો. મેં પેન્સિલ લઈને એ જ્યાં બેસતી હતી ત્યાં જઈ નાના અને ઓળખાય નહીં એવા અક્ષરે લખેલું કે, ‘તમારું પીછું સલામત છે. આખી જિંદગી જીવની જેમ સાચવીશ. તમારા કરતાં પણ વધારે કાળજીથી રાખીશ. – લિ. તમારા પીછાનો નવો માલિક.’ બસ, પછી તો બે દિવસ પછી એણે એ વાંચ્યું હશે તેથી જવાબમાં લખેલું કે : ‘સારું સાચવજો.’ કંઈ નક્કી ન કરી શકાયું કે એનો આ જવાબ ગુસ્સાનો હતો કે પ્રેમનો હતો. તેથી પછી કોઈ દિવસ આગળ વધવાની હિંમત ન કરી શક્યો. – એટલામાં જ વિચારતંદ્રા તૂટી અને વધારે પડતું ઝૂકવાને કારણે ટીપોઈ પરનો પગ સરક્યો અને ટીપોઈ ધડામ દઈને નીચે પડી. સંતુલન જાળવીને હું લટકી ગયો પરંતુ ટીપોઈનો અવાજ સાંભળીને રોટલી કરતી ઊર્વી એ બૂમ પાડી : ‘પાર્થ શું થયું ?’ મારી પત્ની મારી કેટલી ચિંતા કરે છે, નહીં ! બીકથી હાંફતો હાંફતો ફટાફટ ટિપોઈ ઊભી કરીને ચોપડી પટારામાં ગોઠવી, પટારો બંધ કર્યો. તાળું ખુલ્લુ છોડી અને માળિયાનો દરવાજો બંધ કરી નીચે ઊતરતો હતો ત્યાં જ હાથમાંથી છટકી ગયેલું પીછું નીચે જમીન પર પડેલું દેખાણું. હજી કાંઈ કરી શકું એ પહેલાં તો ઊર્વી રૂમમાં દાખલ થઈ. ‘શું કરો છો તમે ?’ થોડા ગુસ્સા અને થોડા પ્રેમથી એણે સવાલ કર્યો, ‘શેનો અવાજ થયો ?’
મેં કહ્યું : ‘કંઈ નહીં. ટિપોઈ પડી ગઈ એનો અવાજ થયો અને માથે હું ઊભો હતો એટલે વધારે અવાજ થયો.’
એ અવાજ સાંભળી થોડું હસી ને પૂછ્યું : ‘તમને કંઈ થયું તો નથી ને ?’
મેં સ્મિતસહ જવાબ આપ્યો : ‘તને લાગે છે કે મને કંઈ થાય ?’ પણ ત્યાં જ એની નજર નીચે જમીન પર પડેલા પીંછા પર પડી.
‘આ શું છે ? ક્યાંથી નીકળ્યું ?’
‘કંઈ નહીં. એક જૂની બુકમાંથી નીકળ્યું. કૉલેજકાળમાં સંઘરેલું હશે એટલે મળ્યું, પણ હવે એની જરૂર નથી એટલે નીચે ફેંકી દીધું. નકામું છે.’ મેં કહ્યું.
કંઈક સ્મિત સાથે તે બોલી : ‘ના રે ના, નકામું થોડું છે. કેવું સરસ છે જુઓ ને ! આને કંઈ આમ ફેંકાય થોડું ?’ એણે નીચે નમીને હાથમાં ઉપાડ્યું.
‘તો શું કરીશ એનું ?’ મેં થોડા ગુસ્સામાં પૂછ્યું.
‘કંઈ નહિ, સાચવીશ. જીવની જેમ સાચવીશ. તમારા કરતા પણ વધારે કાળજીથી તમારી યાદ માનીને રાખીશ.’ તે પીછાંને પંપાળતી પંપાળતી રૂમની બહાર નીકળી ગઈ અને હું એમ ને એમ અવાચક બનીને એને જોઈ રહ્યો.
Print This Article ·  Save this article As PDF
« Previous વાચન શિબિરની મુલાકાતે – મૃગેશ શાહ
ગરીબ છોકરી અને શિયાળાની રાત – ડૉ. આઈ. કે. વીજળી વાળા Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
પ્રેમનો આદર્શ – અવંતિકા ગુણવંત
જાનકી ગ્રેજ્યુએટ થઈ ગઈ, એટલે રૂપાબેન તથા અક્ષયભાઈ કહે, ‘બેટા, તું ઈન્ડિયા જા, ત્યાં મોટા કાકાએ બે-ત્રણ છોકરા જોઈ રાખ્યા છે. તું તારી રીતે જો, પસંદ કર, પછી લગ્ન કરાવવા અમે આવી જઈશું.’ જાનકી બોલી, ‘પણ એમ કઈ રીતે છોકરો પસંદ થાય ? એકાદ-બે વાર કોઈને જોઈએ એટલે એની બુદ્ધિનો ખ્યાલ આવે, સ્વભાવનો ખ્યાલ આવે પણ લગ્નનું નક્કી કરવા માટે તો ... [વાંચો...]
‘ઓવર ફીટ’ – ડૉ. ચન્દ્રકાન્ત મહેતા
સત્યાંગ નોકરીએ હાજર થવા ગયો છે. યશા એની આતુરતાપૂર્વક રાહ જોઈ રહી છે. ક્યાં કાલનો સત્યાંગ અને ક્યાં આજનો સત્યાંગ ! કેટલો મોટો ફેર ! એક ધનાઢ્ય પિતાનો લાડકો છોકરો. પાણી માગો ત્યાં દૂધ હાજર. આંગણામાં ત્રણ ત્રણ ગાડીઓ તેની તહેનાતમાં હોય. નાસ્તાના ટેબલ પર ફળફળાદિ અને સૂકા મેવા. એ જ સત્યાંગ આજે એક નાનકડા મકાનમાં ‘નોકરીદાતા’ મટીને ‘નોકરિયાત’ બનવા નીકળી પડ્યો ... [વાંચો...]
પિંજર – નીલમ દોશી
શગુનને તો હજુ માન્યામાં નહોતું આવતું કે પોતાને આવું ઘર ને આવો વર મળ્યો છે ! અક્ષત ચોખાથી ગોરમા પૂજયા છે તે મળે જ ને ? તે મનોમન મલકી રહી. બહેનપણીઓને તેના નસીબની ઇર્ષ્યા આવી. ‘અલી, તને તો સાચ્ચેજ ગોરમા ફળ્યા હોં.! હવે સાસરે જઇ ને અમને ભૂલી ન જતી હોં !’ શગુન તો સાતમા આસમાને ઉડતી હતી અને કેમ ... [વાંચો...]
21 પ્રતિભાવો : પીછું – પાર્થ પુનાલાલ ગોલ
May 22, 2008 at 10:03 am
સરસ રચના……તદન સ્વાભાવિક વેગથી વાંચતા વાંચતા ક્યારે વાર્તા પૂરી થઈ ગઈ એ જ ખબર ના પડી.
May 22, 2008 at 11:22 am
પાર્થભાઈ, … હવેથી તમારી કલમથી નીકળેલી દરેક વાર્તાની કમ સે કમ મને તો કાયમ ઈંતેજારી રહેશે !!… keep up the best of urs …
harish j. ahir says:
May 22, 2008 at 2:53 pm
May 22, 2008 at 3:30 pm
Keep it up young boy,,,
May 22, 2008 at 4:23 pm
આપની મુલાયમ યાદોના આ પીંછડાએ મનના પેટારામાં સંઘરાયેલાં કઈક મોરપીંછોને જાણે વાચા આપી અને યાદોના રંગોથી ભરી દીધા.
May 22, 2008 at 5:14 pm
Just Beautiful…Amazing…no words for it…different type of love story..
keep it up Parth…..All the best for bright future…
May 22, 2008 at 5:53 pm
ેVery nice story. Keep it up.
May 22, 2008 at 7:56 pm
તમે તો મરજીવા ની અદા થી સંસ્મરણ ના સાચા મોતી લઈ આવ્યા…
May 22, 2008 at 11:07 pm
વાંચતા શેર યાદ આવ્યો.
’પહુંચ ગયા હૈ વો ઉસ મંઝિલે તફક્કુર પર
જહાં દિમાગ ભી દિલકી તરહ ધકતા હૈ’
હજુ તો એનાટોમી,પુસ્તક,પીંછુમાંથી ઈરવીન હોસ્પીટલમાં જશો ત્યારે ચેતન પ્રેરણાઓ મળશે…
સાહીત્યની કલમ પકડી રાખશો.
ઈફ્તદા ઈતની અચ્છી હુઈ…
અંજામ અચ્છા હી હોગા…
May 23, 2008 at 1:55 am
પીછાની નિયતી પણ ક્યા ક્યા જઈ મળી!!!!!!
બીતે હુએ લમ્હોકી કસક યાદ તો હોગી..ખામોશી મે હો ચાહે મુલાકાત તો હોગી..
May 23, 2008 at 3:53 pm
nice luv story, no crying, no waiting, no laughing, no quarrelling but still just luving……..
May 23, 2008 at 8:26 pm
PICHANI SATHE SATHE MAN PAN PANKHO LAGAVI ALOKIK DUNIYAMA VIHARRI RAHU.DHANYAVAD
May 24, 2008 at 7:29 pm
ભુતકાળની યાદોને તાજા કરવાનો ખુબજ સરસ પ્રયાસ.મને પણ મારી કૉલેજના દિવસો યાદ આવી ગયા.keep it up! Congratulations.
May 26, 2008 at 7:16 pm
સો સિમ્પ્લ, its going going and story comes to end… very good.. well done
June 7, 2008 at 4:57 pm
HEY PARTH YOUR STORY IS REALLY VERY INTRESTING.
Click here to cancel reply.
એક વર્ષ અગાઉ પ્રકાશિત થયેલા લેખો પર પ્રતિભાવ મૂકી શકાશે નહીં, જેની નોંધ લેવા વિનંતી.
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(3500 થી વધુ વાચકો)
જાદુઈ છોકરી (ટૂંકી વાર્તા) – દુર્ગેશ ઓઝા
સંબંધોના સમીકરણ – અશ્વિન સુદાણી
શૈશવની આંગળીએ.. – કેતા જોશી
અંતરની બારી – નિખિલ દેસાઈ
વિરાટનો હિંડોળો – બકુલ દવે
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran