gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu en gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en en en en en en en gu en eo en gu en en en gu en en en gu gu gu gu gu en en en gu gu en en en id en en en gu en en en gu gu en en en gu gu gu en en en en en en en gu en it en gu en en en en en en en gu en en en en en en en gu en en en gu en en en gu en en en gu en en en en en en en en en en en en gu en en en en en en en en en en en en en en en en en en gu en en en gu en en en gu gu en en en en en en en gu en en en gu en gu en en en en fr en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: ઢબુબા – ભૂપેન્દ્ર વ્યાસ ‘રંજ’
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
હિમાંશુ પંચાવનનો વિધુર. તેના હાથમાં મોટી થેલીમાં મોટો ફોટો – હિમાંશુના મામાના લગ્નમાં પડાયેલો સ્ત્રીઓનો ગ્રૂપ ફોટો. તેમાં તેની માનો ફોટો હશે, એમ હિમાંશુ માનતો હતો. હિમાંશુ ચાર વર્ષનો હતો ત્યારે જ તેણે માની છાયા ગુમાવી હતી. તેને તેની માનો ચહેરો યાદ નહોતો, માના ખોળાનું ઝાંખું સ્મરણ હતું. તે આ ગ્રૂપ ફોટામાંથી માનો ફોટો કઢાવી એના ખોળામાં ખૂંદવા માંગતો હતો. પણ ફોટો ઓળખે કોણ ?
હા, એવાં હતાં એક ઢબુબા. ઢબુબા હિમાંશુની મા નબુની ખાસ બહેનપણી. તે ઓળખી શકે નબુને. બસ, એટલી ખબર હતી કે તે હેમપાર્કમાં રહે છે. હિમાંશુ હેમપાર્કમાં દરવાજે અટકી ગયો હતો. તેની સામે ખડી હતી પચાસ ઍપાર્ટમેન્ટ્સની હારમાળા. દરેક ઍપાર્ટમેન્ટમાં વીસ-વીસ ફલૅટ્સ. કુલ હજાર ફલૅટ્સ. એમાં ક્યાં રહેતાં હશે ઢબુબા ? આ તો દરિયામાં ડૂબકી મારવા જેવું થયું. અરે ! એમ હિંમત હારી જવાય ? જો, પ્રભાતનો સૂરજ આકાશનો ઢાળ ચઢી રહ્યો છે. એ યુગોથી પૃથ્વીની પ્રદક્ષિણા ફરવાની છે ? ફક્ત હેમપાર્કમાં ફરવાનું છે. હમણાં ફરી વળીશ.
એક માણસ હેમપાર્કમાંથી બહાર આવી રહ્યો હતો. હિમાંશુએ પૂછ્યું :
‘ઓ ભાઈ ! અહીં કોઈ ઢબુબા નામના માજી રહે છે ?’
‘હેમપાર્કમાં રહે છે. બસ, એટલી ખબર છે.’
‘હેમપાર્ક તો કેટલું મોટું છે ! કેવી રીતે ગોતશો ?’
‘અહીં તો માજી ઘણાંય રહે છે, પણ ઢબુબા એમાં કોણ હશે ? પેલા ઍપાર્ટમેન્ટમાં નીચેના ફલૅટમાં એક માજી રહે છે, બિચારાં એકલાં રહે છે. દીકરો છે, પણ સગી માને રાખતો નથી – એવું સાંભળ્યું છે.’ હિમાંશુની આંખો ચમકી. તો તો એ જ હશે ઢબુબા. ઢબુબાને તેનો દીકરોય ક્યાં રાખે છે ? તે ઝડપથી પહોંચી ગયો એ ઍપાર્ટમેન્ટ પાસે.
‘અહીં કોઈ માજી રહે છે ?’
‘હા, જુઓ પેલી ઓરડીમાં રહે છે.’ ત્યાં રમતા છોકરાઓમાંથી એકે જવાબ આપ્યો. ઓરડી બંધ હતી. બારણાં ખખડાવ્યાં, ક્યાંય સુધી ખખડાવ્યાં. કોઈએ ખોલ્યાં નહીં, પડોશી બહેને કહ્યું : ‘જરા, જોરથી ધક્કો મારો, ખૂલી જશે.’
હિમાંશુએ જરા જોરથી ધક્કો માર્યો. બારણાં ખૂલી ગયાં. અંદર તૂટીફૂટી ખાટલીમાં એક અતિવૃદ્ધ માજી સૂતાં હતાં. આવી હાલત ઢબુબાની ? દીકરો કેવો દયાહીન છે ? માજી હિમાંશુ સામે જોઈ રહ્યાં. કોણ હશે આ ભાઈ ? કેમ આવ્યા હશે ?
‘માજી, તમારું નામ શું છે ?’
બંનેનો સંવાદ સાંભળીને પડોશી બહેન ત્યાં આવ્યાં.
‘માજી બહેરા છે. તમારે કોનું કામ છે ?’
‘આ તો સંતોકબા છે.’ માથે હાથ મૂકીને હિમાંશુ ત્યાં જ બેસી પડ્યો. તેના મુખ પર નિરાશાની રેખાઓ ઊપસી આવી. તેના કંઠમાંથી શબ્દ સરી પડ્યો : ‘આ….હ….!’
પડોશી બહેને પૂછ્યું : ‘ઢબુબા ક્યાં રહે છે ?’
‘કયા એપાર્ટમેન્ટમાં રહે છે ? ફલૅટ નંબર શું છે ?’
‘એ ખબર હોત તો તો…. ?’
‘ખબર નથી, તો લઈ આવો ઈમનું પાકું સરનામું. હથિયાર વગર લડવા નીકળ્યા છે, કેવા છે ?’ એમ બોલતાં બોલતાં એ બહેન તો ત્યાંથી જતાં રહ્યાં.
હિમાંશુ મનમાં ને મનમાં બોલી રહ્યો : ‘હા, હથિયાર વગર નીકળ્યો છું. કેમ નીકળ્યો છું, હથિયાર વગર, એની એને ખબર છે ? ઢબુબાના સગા દીકરા પાસે ગયો’તો. એને સગી માના સરનામાની પૂરી ખબર નહોતી. સાચું કહું છું. એણે બિંદાસ્ત કહી દીધું’તું : હેમપાર્કમાં ભાડાની ઓરડીમાં રહે છે. બીજી ખબર નથી. કેવો જમાનો આવ્યો છે ! કોઈ કોઈનું નથી રે, કોઈ કોઈનું નથી રે !’ હિમાંશુ માજીના વિવશ ચહેરા તરફ જોઈ રહ્યો. કાશ ! આ માજી મારી બા હોત તો ? એ મારી બા નથી, પણ એ પુત્રને ઝંખે છે ને હું મારી બાને ઝંખું છું.
માજીના મુખમાંથી શબ્દો સરી પડ્યા : ‘બે….ટા… જરા પાણી પાઈશ ?’ હિમાંશુએ ટેબલ પર પડેલા લોટામાંથી પ્યાલામાં પાણી ભર્યું. માજીને ટેકો કરી બેઠાં કર્યાં. પછી ઘૂંટડે ઘૂંટડે પાણી પાયું. જાણે પુત્રનો પ્રેમ મળ્યો. માજી હિમાંશુને વળગી પડ્યાં. તેના માથે હાથ ફેરવવા લાગ્યાં. તે મનોમન આશિષ દઈ રહ્યાં હતાં : ‘બેટા ! તને ઢબુબા જરૂર મળશે.’ માજીને શાતા વળી એથી વધુ શીતળ હિમાંશુ થયો. તેનામાં નવી હિંમત, નવી શ્રદ્ધા, નવી શક્તિનો સંચાર થયો.
તે ત્યાંથી નીકળી એક પછી એક ઍપાર્ટમેન્ટમાં ફરવા લાગ્યો. તે માત્ર ભોંયતળિયાના ફલૅટ્સમાં જ તપાસ કરતો હતો. આટલી મોટી ઉંમરનાં એકાકી માજી ભોંયતળિયાની ઓરડી જ ભાડે રાખે ને ? એવા વિચારે એનું કામ થોડું સહેલું થયું હતું. સત્યાવીશમા ઍપાર્ટમેન્ટમાં નીચે એક માજી રહે છે, એવી ખબર પડતાં હિમાંશુ તેમની પાસે પહોંચી ગયો. ખુરશીમાં બેઠેલાં એ માજી પણ અતિવૃદ્ધ. તેમનો એક પગ તો કપાયેલો હતો. તેને જોઈને હિમાંશુ વિચારવા લાગ્યો. કપાયેલા પગે માજી તેમની જીવનચર્યા કેવી રીતે કરતાં હશે ? પોતાના ઉદરમાં અતિકષ્ટ વેઠીને મા પોતાના સંતાનને ઉછેરે છે. જન્મ આપ્યા પછી એનું જીવની જેમ જતન કરે છે. એ સંતાન મોટા થયા પછી વૃદ્ધ અને અપંગ માને નોધારી છોડી દે છે, આનાથી વધુ નમકહરામ બીજું કોણ હોઈ શકે ? અરે હિમાંશુ ! બીજા વિષે કંઈ પણ વિચારવું સહેલું છે. તારી મા જીવતી હોત તો ખબર પડત કે તું કેવી રીતે એને રાખે છે. મારી મા જીવતી હોત તો આટલી મોટી ઉંમરેય હું તેના ખોળામાં ખેલતો હોત.
હિમાંશુને જોઈને માજી રાજી થયાં. એને થયું – કોઈકની માનવતા જાગી ઊઠી. મારી ખબર જોવા તો આવ્યું.
‘ઢબુબા….? એકવાર એક માજી મળ્યા હતા. તેનું નામ ઝબું હતું કે ઢબુ, યાદ નથી.’
‘એ માજી ક્યાં રહે છે ?’
‘ઈ રામ જાણે. પણ તું કોણ છે, બે…ટા…..’
‘દીકરો ? પ….ણ….. બધી લેણદેણની વાત છે, બેટા.’
‘મારા લાયક કંઈક કામ હોય તો કહો.’
‘કામ ? તો લે પેલી શીશીમાંથી દવા પિવડાવતો જા.’ ટેબલ પર પડેલી દવાની શીશી તરફ હાથનો ઈશારો કરી માજી બોલ્યાં. હિમાંશુએ માજીને દવા પિવડાવી. માજીએ દવા પીને આશિષ આપ્યા : ‘સો વરહનો થા, બેટા.’
‘ના, માજી એટલા બધા ઘરડા થવું નથી. એને બદલે એમ કહો કે ઢબુબા મને મળે, અત્યારે જ મળે.’
હિમાંશુ આશાભર્યો ત્યાંથી જવા ઊભો થયો : ‘માજી, હું જાઉં છું.’
‘હા, બેટા. પેલી લાકડી આપતો જા.’ માજીને લાકડી આપીને હિમાંશુ પાછો ઢબુબાની શોધમાં નીકળી પડ્યો.
ઘૂમતાં ઘૂમતાં ઓગણચાલીસમા ઍપાર્ટમેન્ટમાં તેને એક માજી મળી આવ્યાં. તેને થયું આ ઢબુબા હોય તો કેવું સારું. ઊંડા ઊતરી ગયેલા અવાજે માજી બોલ્યાં : ‘બે દિવસની ભૂખી છું, બેટા !’ હિમાંશુએ પોતાના માટે રાખેલું બિસ્કીટનું પૅકેટ માજીને આપી દીધું.
‘ભિસ્કુટ ! ભિસ્કુટ તો મને બહુ જ ભાવે છે. કેટલા દિવસે ભિસ્કુટ મળ્યાં ! મારા જેવી બોખી ડોહીને ભિસ્કુટ સારાં.’
‘માજી, તમારે એકેય દીકરા નથી ?’
‘દીકરી નથી, એમ પૂછ. ભગવાને એક દીકરી આપી હોત તો સારું હતું.’ બિસ્કીટ ખાતાં ખાતાં માજી બોલ્યાં અને બોલતાં બોલતાં માજી રડી પડ્યાં. હિમાંશુ પોતાના હાથરૂમાલથી માજીનાં આંસુ લૂછવા લાગ્યો. જાણે ઢબુબાનાં આંસુ લૂછતો ન હોય ! હિમાંશુના મોઢે માથે હાથ ફેરવતાં ફેરવતાં માજી બોલ્યાં : ‘સગા દીકરા સગા ન થયા, પણ ભગવાન તારા જેવા દીકરાને મારી પાસે મોકલી દે છે. મારે કેટલા બધા દીકરા ! આહાહાહા ! દીકરા ! દીકરા ! દીકરા !’
હિમાંશુએ માજીને પાણી પાઈને પૂછ્યું :
‘માજી, તમારું નામ ?’
‘નામનું શું કામ, બેટા ?’
‘હું ઢબુબાને શોધું છું.’
‘ઢબુબા કોણ છે ? તારી બા છે ?’
‘બા તો નથી. પણ મારી બાને ઓળખે છે.’
‘હું ઢબુ નથી, બેટા.’
‘કંઈ વાંધો નહીં માજી, મને ઢબુબા ના મળ્યાં, પણ તમને એક વધુ દીકરો મળ્યો, ખરું ને ?’ માજીને વંદન કરીને હિમાંશુ ત્યાંથી વિદાય થયો અને ઢબુબાની શોધમાં લાગી ગયો.
ઢબુબાને શોધતાં શોધતાં તે આખરે પચાસમા ઍપાર્ટમેન્ટ પાસે આવી ઊભો રહ્યો. ઢબુબા મળવાની હવે કોઈ આશા રહી નહોતી. ત્યાં ઊભેલી એક બાળકીને પૂછવા ખાતર પૂછ્યું : ‘બેટા ! આટલામાં ઢબુબા નામનાં કોઈ માજી રહે છે ?’
બાળકી મૂંગી હતી. મોઢું હકારમાં ધુણાવતાં ધુણાવતાં તેણે હાથની ઈશારો કરીને ઓરડી બતાવી. પેલી બાળકીના ચહેરાના હાવભાવ જોઈને તેને આશા જાગી. તેણે કોટના ખિસ્સામાંથી બિસ્કિટનું છેલ્લું પૅકેટ કાઢ્યું. પેલી બાળકીને એડવાન્સમાં ખુશીનું ઈનામ આપતો હોય એમ આપીને તે ઝડપથી એ ઓરડી તરફ ચાલવા લાગ્યો. ઓરડી પાસે ધતુરાના છોડ ઊગ્યા હતા. ધતુરાનાં ફૂલની મહેક તેને ગુલાબ જેવી લાગી. એની જોડાયેલી પાંખડીઓ ગુલાબ જેવી હતી. હિમાંશુએ બારણે ઊભા રહીને બૂમ પાડી : ‘ઢબુબા… ઓ ઢબુબા….!’ તેના અવાજમાં કોણ જાણે કેમ શ્રદ્ધાનો રણકાર હતો.
‘ઢબુબા પાસે ભગવાને કોને મોકલ્યા ?’ એમ બોલતાં બોલતાં ઢબુબાએ બારણું ખોલ્યું. બન્નેની નજર એક થઈ.
‘હા, હું ઢબુ, તું કોણ બેટા ? મોઢું જાણીતું લાગે છે, પણ યાદ આવતું નથી.’
‘હિમાંશુ ? હિમાંશુ કોણ ?’
‘તમારી બહેનપણી નબુનો દીકરો.’
‘ઓહ….. હિમો ! તું હિમો ! કેટલો મોટો થઈ ગયો છે ! ઓળખાય એવો રહ્યો નથી. તું અહીં ક્યાંથી ? બેટા, અંદર આવ, અંદર.’ ઢબુબાએ હિમાંશુના મીઠડાં લીધાં. હિમાંશુ ઢબુબાના પગમાં પડ્યો. ઢબુબાએ તેના માથે હાથ મૂકી આશિષ દીધા : ‘ભગવાન સદાય સુખી રાખે. બેસ બેટા, બેસ. મારી પાસે ખાટલે બેસ.’ હિમાંશુ ઢબુબાની અડોઅડ બેઠો. તેને જાણે તેની બા નબુનો સ્પર્શ થયો.
‘હા, હા, લે પાણી પી.’ ઢબુબાએ નવા માટલાની મહેકવાળું ઠંડું જળ આપ્યું. હિમાંશુ ઢબુબાના ચહેરામાં પોતાની મા નબુને જોતો જોતો પાણી ગટગટાવી ગયો. ઢબુબા એકાણુનાં હતાં, પણ તંદુરસ્તી સારી હતી. સો પૂરાં કરશે એમ સહુ કહેતાં.
‘તું નાનો હતો ત્યારે તને ખૂબ રમાડ્યો છે. નબુ વહેલી પ્રભુને પ્યારી થઈ ગઈ; પછી તું નબુને બદલે આ ઢબુને ‘બા-બા’ કરતો’તો.’ ઢબુબા હિમાંશુના નાકે નેણે હાથ ફેરવતાં ફેરવતાં ‘તારી મા જેવા જ તારાં નાક નેણ છે’ કહીને હિમાંશુના ગાલે બચી ભરી લીધી. હિમાંશુએ પણ ઢબુબાને એક બચી ભરી દીધી.
‘તમે અહીં એકલાં કેમ રહો છો ?’
‘મને એકલું જ ગમે છે.’
‘દીકરાને ત્યાં ફાવતું નથી ?’
‘પણ શું ? દીકરા રાખતા નથી ?’
‘રાખે છે, રાખે છે.’
‘તમે કંઈક છુપાવો છો.’
‘તને ઢબુબા વર્ષો પછી યાદ આવ્યાં ? કેમ યાદ આવ્યાં, બેટા ?’
હિમાંશુએ થેલીમાંથી ફોટો કાઢ્યો. ઢબુબાના ખોળામાં મૂક્યો. ‘પેલાં ચશ્માં લાવ…’ હિમાંશુએ ચશ્માં આપ્યાં. ઢબુબા ચશ્માં ચઢાવી ફોટો જોવા મંડ્યાં. હિમાંશુએ પૂછ્યું :
‘તમને કોઈ ઓળખાય છે ?’
‘હા, ઓળખાય છે ઘણાંય. કેટલાં વરહે બધાંને જોયાં. મારી હાઈરના બધાંય ભગવાનને ઘેર પહોંચી ગયાં. આ ઢબુને કેમ રાખી હશે હજી અહીં ?’
‘મારી બા નબુનો ફોટો ઓળખવા. આ ગ્રૂપ ફોટામાં મારી બાનો ફોટો છે. ઓળખી કાઢો તો તમે ઢબુબા ખરાં.’
‘હમણાં ઓળખી કાઢું. નબુને ન ઓળખું ?’
ઢબુબાએ ચશ્મામાંથી આંખો ફાડીફાડીને ક્યાંય સુધી જોયું, પણ નબુનો ફોટો નજરે ન ચડ્યો. ‘નહીં આવી હોય નબુ. હા…યાદ આવ્યું – તે માંદી હતી, નો’તી આવી શકી. પછી એનો ફોટો ક્યાંથી હોય ?’
‘મારી બા એના સગા ભાઈના લગ્નમાં પણ નહોતી આવી શકી ? અરેરે ! હું કેવો કમભાગી !’ એમ બોલતો બોલતો હિમાંશુ ઢબુબાના ખોળામાં માથું નાખી ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડ્યો. અને રડતાં રડતાં બોલી ઊઠ્યો : ‘તું જ મારી ઢબુબા ને તું જ મારી નબુબા.’
Share this on WhatsApp
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous ગેરસમજ – બકુલ દવે
શનિવારની સવારે – નટવર પટેલ Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
વરસાદ – અજ્ઞાત (રશિયાની આ એક જૂની વાર્તા છે.) ગઈકાલે રાત સુધી પહાડી વિસ્તારમાં એકધારો ધોધમાર વરસાદ વરસતો રહ્યો હતો. રશિયાની ખાચેન નદી બંને કાંઠે વહી રહી હતી તેની પશ્ચાતમાં ઊભેલા પહાડોમાંથી નીકળતી પાણીની ફેનિલ ધારા નદીને વધુ તોફાની બનાવી રહી હતી. એના કાંઠે વસેલા એક અંતરિયાળ ગામના રસ્તા પર એક માલધારક ટ્રક જઈ રહી હતી. ટ્રકનો જુવાન ડ્રાઈવર આજે કંઈ ... [વાંચો...]
રાની બિલાડો – નમ્રતા દેસાઈ
"શાંતિ, જો તો! કિચનની બારી બંધ છે કે નહીં?" "હા બેન, જોઈ લઉં, નહીં તો પેલો બિલાડો ફરી આવી ચઢશે!" "ખબર નહીં કોણ જાણે ક્યાંથી, આ ઘરમાં પેધો પડ્યો છે, એકાદવાર દૂધની તપેલી ખુલ્લી રહી ગયેલી તે વારંવાર જાણે એનું જ ઘર, પાછો કોઈનાથી ડરતો જ નથી. શાંતિ જો ને ! કેટલો ખૂંખાર દેખાય છે? લીલી આંખો વાળો, ડોળા કાઢીને મને ડરાવતો ... [વાંચો...]
ઓટલો – સુરેશ ઓઝા
(‘કુમાર’ સામયિકના જૂન, ૨૦૦૫ના અંકમાંથી સાભાર) રમાભાભી કંઈક વિચારતાં લાકડીને ટેકે ખૂબ જ ધીમે ચાલતાં, પગ હમણાં ઘૂંટણમાંથી વળી જશે ને બેસી પડીશ જમીન પર; એવી તેમના મનની સ્થિતિ સાથે ઉબડખાબડ ગલીના નાકા સુધી પહોંચી ગયાં. તે દેરાસર ગયાં હતાં. રોજનો તેમનો આ નિયમ. હવે તો પચીસ ડગલાં ને ઘર. તેમને નિરાંત થઈ. પહોંચીને ઘરમાં જવાને બદલે ઓટલા પર, લાકડી દીવાલને ટેકવી બેસી ... [વાંચો...]
32 પ્રતિભાવો : ઢબુબા – ભૂપેન્દ્ર વ્યાસ ‘રંજ’
April 15, 2011 at 8:58 am
ખુબજ સંવેદનશીલ કથા. હિમાંશુ ને નબુબા તો ન મળ્યા પણ આખરે ઢબુબા તો મળી ગયા………
April 16, 2011 at 12:00 am
It is really very touching! Maa it is a beautiful word. When God realized that he can not reach all human beings and that is why he made mother!
April 15, 2011 at 10:19 am
આ વાર્તા ખુબ સર સ ચ્હે. આભાર્ર્
April 15, 2011 at 11:05 am
April 15, 2011 at 12:44 pm
April 15, 2011 at 12:46 pm
આ વાર્તા નો પણ દુખદ
આવી કેટલી ઢબુબા એકલી અટુલી પોતાના અંતિમ દિવસો પસાર કરતી હશે?
કૈ થઈ શકે આમના માટે.?
July 13, 2012 at 12:40 am
થઈ શકે, ઘણું થઇ શકે, આવા પારિવારિક કિસ્સાઓમાં કાયદો/બંધારણ નકામું છે અથવા તો અપૂરતું છે. આપણી શાળાઓમાં શિક્ષણ આપે છે, સંસ્કાર નહિ. સંસ્કાર હોય તો માણસ માં-બાપને કાઢવાનું વિચારતા પહેલાં મરી જવાનું પસંદ કરે.. જ્યાં સુધી મૂળભૂત શિક્ષણ પદ્ધતિ નહિ બદલાય બધું નકામું છે, પણ તે લાંબા ગાળે અસર કરે તેવો ઉપાય છે, કામચલાઉ માટે આવા માં-બાપને રઝળતાં મૂકી દેનાર સાલા નપાવટ અને નપુસંક ૫-૧૦ છોકરાંઓને જાહેરમાં ગામ/શહેર ભેગું કરીને ગોળીએ દીધા હોય તો રાતોરાત બધું બદલી શકાય.
June 12, 2015 at 11:33 pm
Bahu saras ek mane sodhava jata anek ma mali emni seva kari pan sachej mani seva kem koi kartu nathi?
April 15, 2011 at 1:21 pm
April 15, 2011 at 2:54 pm
ઢબુબાને શોધતાં શોધતાં કેટલા માજીની સેવા થઈ!
April 15, 2011 at 8:40 pm
મારુ મન ભરાઇ ગયુ….મ્રુગેશ ભાઇ કૈક એવિ વેબ સાઇટ બનાવિ ને એના થકી આવા લોકો માટે આપ ને સૌ મદદ કરિ શકિએ?
હુ હાલ અમેરિકા મા ચ્હુ…..computer નુ થોડુ knowledge ચ્હે……તમે guide કરો તો હુ સેવા માટે તૈયાર ચ્હુ….
September 22, 2012 at 12:44 am
Hey, I am in USA too, I would love to join you guys if you have already got something but if not than someone will have to take the initiation or guide me!!
April 16, 2011 at 12:11 am
April 16, 2011 at 8:49 am
સંવેદનશીલ કથા….. આજકાલ દરેક ઘરમાં એક ઢબુબા રહેતા હશે
April 16, 2011 at 5:58 pm
thanks for real life story every home in one dhabubaa kash aa kariyug ma bhagvan darek na gare ek sawan ape
April 16, 2011 at 7:52 pm
વૃધ્ધાશ્રમો અને બીજે પણ અનેક જગ્યાએ વૃધ્ધોની કાળજી થાય તેવા પ્રયાસ થયા છે પણ આ અંગે હજુ વધારે જાગૃતિની જરુર છે. અમેરિકામા સીનીયર સીટીઝનોની ખૂબ કાળજી લેવાય છે .સારા ડે કેર સેન્ટરો ચાલે છે અને નર્સીંગ હોમમા પણ પૂરતી કાળજી લેવાય છે છતા અહીં પણ કડવા અનુભવો જોવા મળે.અમારો ગ્રાંડસન આવા નર્સીંગહોમમા વૉલન્ટીયર તરીકે જાય છે.તેના અનુભવમા આ રીતની સેવાઓથી અજાણ્યા.,અહીંની ભાષા અને અપાતા ખોરાકથી અણજાણ તથા જેની માનસિક હાલત સારી નથી તેવાને વધુ તકલીફ પડે છે.અમારા સ્નેહીની માને જણાવ્યું હોવા છતા ભૂલથી માંસાહારી ખોરાક અપાતા બહુ દુખી થયા હતા.સેવા આપનારની પણ મર્યાદા હોય ત્યાં ઘડી ઘડી મંગાતી સેવાઓથી સંતોષ ન થતા વધુ દુખી થાય છે.બધે જ તીરે બેઠા તમાસો જોતાને નાની અગવડતાને મૉટું સ્વરુપ આપવાની ટેવ હોય છે અહીં ની જેમ.દરેક વિદ્યાર્થીને આવી કોઇ પણ સંસ્થામા વૉલન્ટીયર તરીકે સેવા આપવાનું ફરજીયાત બાનાવવુ જોઈએ
April 20, 2011 at 9:21 am
nice. every generation has their own story!!!
April 18, 2011 at 9:55 pm
હિમાંશુને ફોટામાં મા ન મળ્યાનો “રંજ ” થયો પણ ફક્ત પળ માટે જ . એક બીજાને મેળવીને ઢબુબા અને હિમાંશુ બંનેનો જીવતરનો ખાલી ખૂણો ભરાઈ ગયો.
April 20, 2011 at 4:23 pm
અતિ સંવેદનશીલ વાર્તા છે.
April 23, 2011 at 12:45 pm
અતિ સંવેદનશીલ વાર્તા છે.
April 23, 2011 at 12:48 pm
હિમાંશુને ફોટામાં મા ન મળ્યાનો “રંજ ” થયો પણ ફક્ત પળ માટે જ . એક બીજાને મેળવીને ઢબુબા અને હિમાંશુ બંનેનો જીવતરનો ખાલી ખૂણો ભરાઈ ગયો.
April 25, 2011 at 12:02 pm
very very interesting story.
May 6, 2011 at 3:46 am
Very heart-touching and sad. There are few relationships in this world that cannot be replaced or substituted by some other and one of those relationship is the relationship between a child and mother.
Nice story. Thank you for sharing.
August 7, 2011 at 6:49 pm
April 26, 2012 at 4:58 pm
VERY TOUCHING SHORT STORY, HIMANSHU CAN ACCEPT ANY OF THE
BA AS DHABHUBA SINCE ALL WERE LIVING THEIR LIVES IN EXTREME
BUT, THE AIM OF HIMANSHU WAS TO MEET NABUBA. AT THE END
IT COULD NOT GET FULL FILL BUT DHABHUBA GOT REPLACED AS
NABUBA AND SERVE THE PURPOSE OF HIMANSHU.
May 7, 2012 at 2:59 pm
October 5, 2012 at 11:58 am
ખુબ જ રુહ્દય દાવક કથ નઇ કહેવાય દોસ્ત આપ્ના દેસનિ કે કોઇ ઔલદ સારિ નથિ હોતિ અને કેતલાક ને માત પિતા નિ આશિશ નથિ મલ્તિ
October 5, 2012 at 6:51 pm
April 20, 2013 at 11:46 am
ખુબ સરસ સ્ટોરી.જન્મદાત્રી, જનની જગતજનની તોલે જ મૂકી શકાય. પછી તે મા હોય કે સાસુ આજે મા ની આજે આ દશા થાય, તે જોતાં આતરમન વલોપાત થાય છે. આજે હું તો બંને મા ને ખોઈ બેઠી છુ. સમાજ મા વૃધ્ધાલય વધુ તે સમાજ ધિકકારને પાત્ર છે.
લેખકના વિચારો તેના લેખમાં જોઈ શકાય છે. લેખન એ વિચારોનો અરીસો છે. ખૂબ સરસ સ્ટોરી અભિનદન.
July 17, 2013 at 6:38 pm
July 17, 2013 at 7:33 pm
ઠે સ્તોર્ય ઓફ ઢબુબા ઇસ એક્ષેલ્લેન્ત્ોન્ગ્રતુલતિઓન્સ્ ૧૭થુલ્ય્
June 13, 2015 at 2:34 pm
બહુ સરસ વાર્તા છે.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
રીડગુજરાતી.કોમ પર પ્રસ્તુત થતા લેખ ટાઈપ કરવા માટે યોગ્ય વ્યક્તિઓની જરૂર છે. પૂરતું વળતર આપવામાં આવશે. વોટ્સએપ : ૯૯૭૪૪૧૦૮૬૮
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
હાસ્યનો હોજ.. – સં. તરંગ હાથી
સરિતાની શરત – રમણ મેકવાન
છે(છો)ડ સખી સરગમ – સ્વાતિ મેઢ
શ્રદ્ધા સ્મૃતિમંદિર – ડૉ. ચંદ્રકાન્ત મહેતા
થોડાસા રુમાની હો જાયે.. – નમ્રતા દેસાઈ
tia: બીચરી વાર્તા તો પોતાના ઠેકાણે રહી અને લેખ કહો કે...
viren machwala: Give me more quotes
CD VORA: મને મજા આવી હું પણ આવા તબક્કાઓમાંથી વરસાદ થયો...
સંજય કે સંઘવી: જેમ પુ રવિશંકર મહારાજ કેહતા તેમ ડૉ કલામ...
ગોપાલ ખેતાણી: અદભૂત વર્ણન. આપની સાથે દરિયાઈ સફર કરી તેવો...
જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’: ટૂંકી વાર્તા કે લેખ ? અતિ સુંદર...
Yogesh pandya: I m writter yogesh pandya..u hv read my...
Mahendra kumar, Babariya Dubai: Thought provoking article.
Chauhan Yashpa: Wah sir good story…….
Kirtika Macwan: A wonderful story
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
નવરસમાં ઝબોળાયેલી માઈક્રોફિક્શન – ડૉ. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક
એક અપીલ – ધ્રુવ ભટ્ટ
વન ડે માત્રમ – કુલદીપ લહેરુ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.