gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu tr en en en gu en gu en gu en en gu gu en en en gu en en en gu gu gu en en en gu en gu en en en en fr en en en en el gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu es en gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: જીવકોર બાપા – વિષ્ણુપ્રસાદ ડાહ્યાભાઈ ત્રિવેદી
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
(‘અખંડ આનંદ’ સામયિકના ડિસેમ્બર, ૨૦૧૬ના ‘જોયેલું ને જાણેલું’ વિભાગમાંથી સાભાર)
હમણાં-હમણાં ત્રણ ચાર વર્ષથી પાલનપુરથી મારા વતનમાં જતો ત્યારે અંબાજી ધામ તરીકે ઓળખાતા સણાદર ગામ ને દિઓદર ગામ વચ્ચે દર પૂનમે પગપાળા દિઓદરથી સણાદર જતા લોકો માટે ખુલ્લી પાણીની પરબ જોવા મળવા લાગી. આ પરબ ખાસ કરીને ઉનાળાના ચાર મહિનાની પૂનમે જ ચાલતી હોય તેવું લાગતું. પાલનપુરથી સવારની બસમાં દિઓદર જઈએ ત્યારે બસની બારીમાંથી ખુલ્લી પરબનાં દર્શન થતાં. સાંજે છેલ્લી બસમાં પાલનપુર જઈએ ત્યારે પણ પાણીની પરબ તો ચાલુ જ હોય. લીમડાના છાંયડે હાઈવેને અડીને મોટી સિન્ટેલની ટાંકીમાં બરફ નાખીને ઠંડુ પાણી બનાવેલ હોય. ને આ ટાંકીમાંથી ઠંડુ પાણી ગળાઈને સ્ટીલની પવાલીમાં ભરાય ને પછી સ્ટીલના ગ્લાસથી પાણી પિવડાવવામાં આવતું. જ્યારે પણ આ બાજુથી નીકળવાનું થાય ત્યારે ચાલીસી વટાવી ગયેલ સદ્‍ગૃહસ્થ આખો દિવસ પાણી પિવડાવતા નજરે પડે. આખો દિવસ પાણી પીવડાવે છતાં થાક કે કંટાળાનું મુખ પર નિશાન જોવા ન મળે. ઉનાળાની કાળ-ઝાળ ગરમીમાં ને લૂ ઝરતા વાયરામાં પણ આનંદથી પાણીની પરબ ચલાવ્યા જ કરતા.
મનમાં ઘણીવાર પ્રશ્ન ઉદ્‍ભવતો. આ સજ્જન કોણ છે ? આવી ગરમીમાં જાતે લોકોને શા માટે પાણી પિવડાવતા હશે ? આ પરબનો ખર્ચ કોણ આપતું હશે ? ઘણા લોકો તો પોતાના નામની પરબ છે તે માટે મોટા બેનરો લગાવતા હોય છે. અહીં તો કશા જ પ્રકારના બેનર વગર પાણીની પરબ ચાલતી હતી. સજ્જનના દેખાવ પરથી તો તેઓ સામાન્ય માણસ તો નહોતા દેખાતા. કપડા ને તેમની રહેણીકરણીથી તો વ્યવસ્થિત ઘરના દેખાતા હતા. આ નિરુત્તર રહેલા પ્રશ્નોના જવાબો મેળવવા મનમાં જ ઘણી તાલાવેલી લાગતી.
આ વૈશાખી પૂનમે વતનમાં જવા નીકળ્યો એટલે પ્રથમ દિઓદર જવાના બદલે સવાર-સવારમાં નવ-સવા નવ વાગ્યે પરબે ઊતરી પણ ગયો.
મારા આશ્ચર્યની વચ્ચે આજે પરબમાં ફેરફાર જણાયો. લીમડાનો છાંયડો ગાયબ થઈ ગયેલ ને તેની જગ્યાએ ચાર થાંભલા પર ઉપરના ભાગે સરસ મજાનો રંગીન મંડપ હવામાં હિલોળા લેતો હતો. ચારે દિશાઓ ખુલ્લી હોવાથી બેરોકટોક હવા આવતી જતી હતી. રોડની સાઈડો પહોળી કરવાથી કેટલાંય વૃક્ષોનું નીકળી ગયેલું. તેમાં પરબવાળો લીમડો પણ ભોગ બનેલ જણાયો. સિન્ટેલના ટાંકાએ પણ વિદાય લીધેલ ને તેની જગ્યાએ ટેબલો પર ધોળું બાસ્કા જેવું કાપડ પાથરેલ ને તેની ઉપર સરસ મજાના ચાર-પાંચ મિનરલ પાણીના જગ ગોઠવેલ. દરેકની બાજુમાં સ્ટીલના ગ્લાસ. પ્લાસ્ટિકના કે થર્મોકોલના ગ્લાસ માટે આ પરબમાં પહેલેથી જ સ્થાન મળેલ નહીં. કદાચ પ્લાસ્ટિકનું પ્રદૂષણ ન થાય તેવો ઉદ્દેશ પણ હશે.
પરબમાં પેલા સદ્‍ગૃહસ્થ બેઠેલા તેમણે મને આવકારી અંદર ગોઠવેલ ખુરશીમાં બેસવા કહ્યું. મારે આમેય આ પરબ વિશે ઘણી બધી વાતો જાણવી હતી એટલે હું પરબની અંદર ગોઠવેલ ખુરશીમાં ગોઠવાયો. સદ્‍ગૃહસ્થે મને તેમના સ્વહસ્તે ઠંડુ પાણી પાયું. પાણી એક તો ઠંડુ હતું ને પાછું મિનરલ હતું. બે ગ્લાસ પાણીના પી ગયો. મારા શરીરમાં ટાઢક વળી ગઈ. મેં પરબની અંદર જોયું તો બીજા પંદરેક જગ પાણીના ભરેલ હતા. તેમાંથી અંદાજ આવી ગયો કે પરબમાંથી પાણીનો પ્રવાહ સાંજ સુધી અવિરત વહેતો જ હશે.
આ સદ્‍ગૃહસ્થે વટેમાર્ગુઓને પાણી પિવડાવતાં મારી સાથે કલાકેક આત્મીયતાભરી વાતો કરી. વાતચીતનો મુખ્ય સાર જોઈએ તો આ પ્રમાણે હતો. આ સદ્‍ગૃહસ્થ અને તેમના ધર્મપત્ની દિઓદરની બાજુના ગામમાં શિક્ષણકાર્ય સાથે જોડાયેલા. દંપતી કર્મપરાયણની સાથે સાથે ધર્મપરાયણ પણ ખરું. આ સદ્‍ગૃહસ્થે ગુજરાતીમાં ‘જીવકોરમા’ નામનો બાળકોને પાઠ ભણાવ્યો. પાઠમાં જીવકોરમા નામનાં એકલપંડ વૃદ્ધ માજીએ પોતાના ગામના પાદરે ઘેઘુર વડલાના થડમાં ઠંડા પાણીની વરસો સુધી પરબ ચલાવેલ. આજુબાજુનાં ગામોમાં પણ જીવકોરમાની પરબોની વાતો થતી. જીવકોરમાની પરબ ત્રિભેટે એટલે કેટલાય વટેમાર્ગુઓ આ પરબનું ઠંડુ પાણી પી જીવકોરમાને આશીર્વાદ આપતા. આ પાઠના અંતે માનવમૂલ્યમાં લખવામાં આવેલ કે ‘બાળકોમાં સમાજસેવાનો ગુણ વિકસે.’ ત્યારે આ સદ્‍ગૃહસ્થે વિચાર્યું કે બાળકોમાં આ ગુણ ખીલવતાં પહેલાં આપણે આ ગુણને આત્મસાત્‍ કર્યો હોય તો કેવું સારું ! આપણે જીવકોરમાની જેમ ‘જીવકોર-બાપા’ બની જઈએ તો કેમ.
પછી તો તેમણે વિચાર્યું કે કયા રસ્તે સૌથી વધારે વટેમાર્ગુઓ ચાલતા જાય છે ને ઘણીબધી વિચારણાના અંતે તેમણે નક્કી કર્યું કે દિઓદર-સણાદર વચ્ચે હાઈવે પર જ પરબ શરૂ કરવી. મક્કમ નિર્ધાર સાથે પરબ શરૂ થઈ. શરૂઆતમાં થોડીઘણી મુશ્કેલી પડેલ. પણ આ સદ્‍ગૃહસ્થે જરા પણ ડગ્યા વિના પરબ ચાલુ રાખી, ઉનાળાની કાળઝાળ ગરમીમાં પણ ઠંડા પાણીનો પ્રવાહ અવિરત વહેતો રાખ્યો. ઘણા સહકર્મચારી મિત્રો ઠપકો પણ આપતા, ‘આવી ગરમીમાં શેકાયા વગર ને લોકોને પાણી પિવડાવ્યા વગર ઘરે સરસ મજાની એસીની ઠંડી હવા ખાઓ. લૂ લાગશે તો આમાંનો કોઈ સગો નહીં થાય.’
આ મીઠો ઠપકો સહર્ષ સાંભળીનેય આ સજ્જને પોતાનું આ શ્રમકાર્ય ચાલુ રાખ્યું. સવારથી સાંજ સુધી ઠંડા પાણીની પરબ ચાલતી. ક્યારેક રાત્રીના નવેક વાગ્યે પણ પરબ ચાલુ રહેતી. આખો દિવસ જાતે ખડેપગે ઊભા રહી લોકોને હસતા મોઢે પાણી પિવડાવતા. ક્યારેય મોં પર રોષ કે અણગમાનું ચિહ્‍ન જોવા ન મળે. પાણી પિવડાવતાં પિવડાવતાં તરસ્યા માણસની તરસ છીપાતી જોઈ મનોમન રાજી થતા. આ સદ્‍ગૃહસ્થ ખરેખર મૂક સેવક મહારાજ જેવા જ ગણાય. સેવાનો ભેખ ધારણ કરેલ ઓલિયો માણસ.
એમની વાતચીત પરથી એ પણ જાણવા મળ્યું કે પોતે ધારે તો પાણી પિવડાવવા માણસને પગાર આપી રાખી શકે પણ આ પગારદાર માણસ લોકો પાસેથી પાણીના પૈસા ઉઘરાવવા માંડે ને કદાચ કોઈ વટેમાર્ગુ પાસે પૈસા ન હોય ને પાણી પીધા વગર જાય તો તેની આંતરડી કેટલી કકળે એટલે પોતે જાતે જ આ સેવાકાર્ય કરતા.
બપોરના સમયે તેમનાં ધર્મપત્ની ટિફિન લઈ આવતાં. તેઓ પણ બપોરના સમય દરમ્યાન વટેમાર્ગુઓને પરબમાંથી પાણી પિવડાવી પોતાના પતિના ભગીરથ સેવાકાર્યમાં સહયોગ આપતાં.
આજે સમાજમાં માનવમૂલ્યોનું અસ્તિત્વ નાશ પામી રહ્યું છે ત્યારે આવા ‘જીવકોર બાપા’ જેવા સજ્જનો દ્વારા સમાજના દૂર ખૂણે પણ માનવમૂલ્યોનું જતન થતું જોવા મળે ત્યારે આપણું મસ્તક આવા સજ્જનોના સેવાકાર્ય સામે ઝૂકી જાય છે.
સંપર્ક : ૧૧, પરફેક્ટ રેસિડન્સી, ડીસા હાઈવે, પાલનપુર-૩૮૫૦૦૧, મો. : ૯૪૨૯૩૬૧૨૯૫
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous બે ગઝલરચનાઓ.. – ગૌરાંગ ઠાકર
કમ્પ્યૂટર સાક્ષરતા અભિયાન – મૃગેશ શાહ Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
એક સરકારી ફાઈલની આત્મકથા – દિવ્યમ પરેશભાઈ અંતાણી
આમ તો અત્યાર સુધી મારી કોઈએ કિંમત કરી નથી. એટલે આજે મને મારી જાતની જ કિંમત કરવાનું મન થયું ! માત્ર સડેલા ધુળના ઢગલાઓ વચ્ચે પડી પડી મારા અંતિમ સમયની પ્રતિક્ષા કરું છું પણ જતાં જતાં દરેક તુચ્છ માનવને મારી મહાનતાનો પરિચય કરાવવા માગું છું જેથી મારા પછીની પેઢી પર મારા જેવો અત્યાચાર ન થવા પામે. હા, હું છું સરકારી ... [વાંચો...]
બાના છેલ્લા દિવસો – મનુબહેન ગાંધી
આગાખાન મહેલ, પૂના. તા. 13-2-1944. આજથી લાહોરથી આવેલા પંડિત શિવશર્માની દવા ચાલી. આજે આખો દિવસ તબિયત બહુ સારી રહી. અમને થયું કે, ખરેખર આ વૈદ્યરાજને યશ મળશે જ. સાંજે તો મોટીબા (કસ્તૂરબા) કહે : ‘મને બાળકૃષ્ણ પાસે લઈ જાઓ.’ મીરાબહેન પોતાના ઓરડામાં બાળકૃષ્ણ રાખતાં અને મોટીબા સાજાં હતાં ત્યારે રોજ જતાં. મોટીબાને પૈડાંવાળી ખુરશીમાં બેસાડી ત્યાં હું લઈ ગઈ. બાપુજી, સુશીલાબહેન, ... [વાંચો...]
બાળપણ વિરુદ્ધ જેહાદ ! – આનંદ
આજે આખા વિશ્વમાં બાળપણ વિરુદ્ધ જેહાદની જાણે કે એક પ્રક્રિયા ચાલી રહી છે. પછી તે દેશ ગરીબ હોય કે તવંગર, બાળકો આ જેહાદનો ભોગ બન્યા વિના રહેતાં નથી. ઉપરછલ્લી રીતે ભલે સુદાન, સોમાલિયા, ઈથોપીયા જેવા ગરીબ દેશોનાં બાળકોની દશા યુરોપ-અમેરિકાનાં બાળકોથી જુદી લાગે, પરંતુ, બાળકો-બાળપણ પરનો પ્રહાર એક અર્થમાં જોઈએ તો બધે સરખો જ અનુભવાયો છે. કોઈ દેશ પર હુમલો ... [વાંચો...]
6 પ્રતિભાવો : જીવકોર બાપા – વિષ્ણુપ્રસાદ ડાહ્યાભાઈ ત્રિવેદી
January 17, 2017 at 9:59 am
Great selute Jivabapane.dhanyawad. God bless you.
January 18, 2017 at 2:25 am
ઉમદા વિચારો સહીતનુ સદ્કાર્ય.
January 18, 2017 at 10:49 am
Charity begin at home
માણસ સમાજમા કંઇક નવું કરે અને તેની શરુવાત પોતાનાથીજ કરે તેનાથી રુડુ બીજુ શુ હોઈ શકે?
સો સો સલામ તેઓની વિચારધારાને
January 18, 2017 at 11:13 am
“આપણા મલકના માયાળુ માનવી”… ગુજરાત હજુયે પોતાની સંસ્કૃતી ભુલ્યો નથી એ વાતનું ગર્વ છે. સો સો સલામ જીવકોરમાના અનુયાયીને!
January 18, 2017 at 11:17 am
“આજે સમાજમાં માનવમૂલ્યોનું અસ્તિત્વ નાશ પામી રહ્યું છે ત્યારે આવા ‘જીવકોર બાપા’ જેવા સજ્જનો દ્વારા સમાજના દૂર ખૂણે પણ માનવમૂલ્યોનું જતન થતું જોવા મળે ત્યારે આપણું મસ્તક આવા સજ્જનોના સેવાકાર્ય સામે ઝૂકી જાય છે.”
May 13, 2017 at 12:16 pm
આજ મને દિલ્હિ મા આવેલા ગુજરાતિ સેવા સમાજ મન્દલ નિ યાદ અપાવિ દિધિ.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
* * * * *
Download First Issue Absolutely Free !!
Click Here for download page
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
pritesh patel: wish u many many happy returns of the day...
Amrut Gosai: વાહ સ્વાતિબેન ….ખુબ સુન્દર રિતે સમાજ...
બટુક ઠુંમર: અદભુત, અવર્ણનિય અને અકલ્પનિય. ડો.એટલુ સરળ અને...
Vijay Panchal: Bau Saras… che….
Sheela Patel: Good story
NEELAM GUPTA: આ ને બચ્પન માટૅ લખો.સારી કવિઆ હે.
jigisha dave: Very nice story its really hart...
Darshan: 30/૩/1987 time 21ઃ00 birtha peels ઃ godhara...
Arvind Patel: અંતઃસપુરના. હું જયારે એમ માનુ કે બધું હું જ...
Keyur Patel: પૂરાણૉમા પણ વાર્તા છે જ કે દધિચીએ પોતાના...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૨)
દિલ્હીનું અનોખું રવિવારી પુસ્તકબજાર.. દરિયાગંજ બુકમાર્કેટ – જીજ્ઞેશ અધ્યારૂ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૧)
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.