gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu gu en en en gu en en en en en en gu en gu en en en gu en en en gu en tr en gu en en en gu en en en gu gu en gu en en en en fr en en en en el gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu es en gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: હૃદયસ્પર્શી કેફિયત – પ્રમોદ વોરા
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[ ભાવનગરના પ્રમોદ વોરા પોતાની આગવી રીતે નિતનવાં સદભાવનાનાં કામો કરતાં રહે છે. પત્રલેખનની પ્રથા જ્યારે નામશેષ થઈ રહી છે ત્યારે તેમણે નાના વિદ્યાર્થીઓ પાસે જે સંવેદનાસભર પત્રો લખાવ્યા તેના થોડા અંશો અહીં ‘સદભાવના ફોરમ’ સામાયિકમાંથી સાભાર રજૂ કર્યા છે.]
[1] મારા દાદા 75 વર્ષના છે અને હું 13 વર્ષની છું, પણ અમે દોસ્ત છીએ. એક દિવસ દાદાની આંખો આથમી. દશ્યો પડછાયા જેવા દેખાવા લાગ્યા, પણ દાદાની પ્રસન્નતા ન આથમી. એકવાર મને કહેવા લાગ્યા, ‘સ્વીટુ, તારી દાદી ખુબ જ સુંદર છે, નહીં ?’
‘હા, પણ તમે હવે એની સુંદરતા જોઈ શકતા નથી ખરૂને ?’
‘જોઈ શકું છું, સાચું કહું તો અમે યુવાન હતાઅ ને જોતો હતો તે કરતાં વધારે સ્પષ્ટ જોઈ શકું છું.’
[2] હું એક હોસ્પીટલમાં નર્સ છું. એક દિવસ એક તરૂણી ઘાયલ અને બેહોશ અવસ્થામાં એડમિટ થઈ. સારવાર કામ ન આવી અને તે કોમામાં સરી ગઈ. અગિયાર મહિના તે કોમામાં રહી તે દરમિયાન તેનો મિત્ર રોજ ત્રણ-ચાર કલાક તેની પથારી પાસે બેસતો અને ખૂબ જ વાત કર્યા કરતો. હું કહેતી, ‘તે ક્યાં સાંભળે છે ? તું આટલું બધું કોના માટે બોલ્યા કરે છે ?’ તે મીઠું હસીને કહેતો, ‘મારા માટે સિસ્ટર.’ આ ક્રમ એક પણ દિવસ માટે તૂટ્યો નહીં. અગિયાર મહિના પછી એક દિવસ પેલી તરૂણીએ તેનો હાથ પકડ્યો અને બોલી, ‘તું રોજ આવતો ને મારી પાસે વાતો કરતો તેની મને ખબર છે. તે સાંભળીને જ હું પાછી ફરી છું. તું હાર્યો નહીં તેનો મને ગર્વ છે અને હા, હું તારી સાથે લગ્ન કરવા તૈયાર છું.’
[3] મારો કૂતરો અત્યંત વૃદ્ધ અને અશક્ત છે. તેને દેખાતું નથી, સંભળાતું નથી. તે ઊભો પણ માંડ રહી શકે છે અને તેનામાં ભસવાની પણ શક્તિ નથી, પણ હું જેવો તેના કમરામાં જાઉં કે માથું ઊંચું કરી હવે સૂંઘે છે અને તેની પૂંછડી ઝડપથી પટપટાવવા માંડે છે.
[4] મારા 88 વર્ષનાં દાદી અને તેમની 17 વર્ષની પાળેલી બિલાડી બંને હવે જોઈ શકતા નથી. તેમની પાસે એક અંધ વ્યક્તિને દોરે તેવી તાલીમ પામેલો કૂતરો પણ છે. આજ સુધી આ કૂતરો મારા દાદીને દોરતો અને સાંજના સમયે ચક્કર મરાવતો. બિલાડી અંધ થઈ ગઈ ત્યારથી કૂતરો તેને પણ મદદ કરે છે. બિલાડીને ક્યાંક જવું હોય ત્યારે તે અમુક રીતે ‘મ્યાઉં’ કરે. કૂતરો ઊઠી તેની પાસે જાય. તે પોતાના મોંથી તેના શરીરને સ્પર્શે અને બિલાડી તેની પાછળ પાછળ ખાવાનું ખાવા કે પોતાની ઊંઘવાની જગ્યાએ જવા માટે જાય.
[5] હું મહિનાઓથી બેકાર હતો. એક દિવસ થયું, જીવવાનો અર્થ નથી. મેં આપઘાત કરવાની તૈયારી કરી અને ચિઠ્ઠી લખી ત્યાં બારણે ટકોરા પડ્યા. જોયું તો મારી પત્ની ઊભી હતી. તેણે કહ્યું ‘હું પ્રેગનન્ટ છું’. મને જાણે તેના માટે અને આવનાર બાળક માટે જીવવાનું કારણ મળ્યું. આજે એ સંતાન 14 વર્ષનું છે અને અમારો પરિવાર સુખી છે. મેં હજી એ ચિઠ્ઠી સાચવી રાખી છે. હું તેને વારંવાર વાંચું છું અને ઈશ્વરનો આભાર માનું છું. મને બીજી તક આપવા માટે, નવી જિંદગી આપવા માટે.
[6] હું બોલી ન શકતા લોકોને ઈશારાની ભાષા- સાઈન લેંગ્વેજ શીખવું છું. ગઈકાલે મારા કલાસમાં એક સ્ત્રીએ પ્રવેશ લીધો. તેની સ્વરપેટી કેન્સરને લીધે કાઢી નાખવામાં આવી હતી. તેની સાથે મારા કલાસમાં તેના પતિ, ચાર બાળકો, બે બહેનો, એક ભાઈ, માતા-પિતા અને બાર મિત્રોએ પણ પ્રવેશ લીધો. આ બધાં બોલી શકતાં હતાં. તેમને આ સ્ત્રીની સાથે વાતચીત કરવા માટે સાઈન લેંગ્વેજ શીખવી હતી.
[7] મને લોકોમાં, તેમની જોડે વાતો કરવામાં અત્યંત રસ છે. બેચાર દિવસથી હું જીમમાં એક અંગ્રેજ યુવાનને જોઉં છું. આજે મેં તેને ગૂડમોર્નિંગ કહ્યું અને વાતોએ વળગ્યા. તે થોડા દિવસ માટે ભારતમાં આવ્યો હતો. મેં તેના સુગઠિત અને મજબૂત શરીરની પ્રશંસા કરી અને ભારતના ટૂંકા નિવાસમાં પણ નિયમિત કસરત કરવાની તેની ચીવટની પ્રશંસા કરી ત્યારે તેના ચહેરા પરથી વિષાદનું એક વાદળ જાણે આવીને ચાલી ગયું. તે હળવેથી બોલ્યા, ‘માય ફ્રેન્ડ, મારે ખૂબ મજબૂત કસાયેલું શરીર જોઈએ છે. હું એક દિવસ માટે પણ કસરત છોડતો નથી. આનું કારણ એ છે કે મારે એક અપંગ દીકરો છે. તેને વારંવાર ઊંચકવો પડે છે. હવે તેનું વજન વધતું જાય છે એટલે હું પણ મારું શરીર વધુ મજબૂત બનાવવા માગું છું જેથી હું તેને વધુમાં વધુ સમય સુધી ઊંચકી શકું.
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous કચ્ચી ડોર, કટી પતંગ – ચિરાગ ડાભી
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
જીવન નીતરી વાણી – રવિશંકર મહારાજ
ઊંઘ તમારે રોજનીશી લખવી જોઈએ. કેટલો વખત કામમાં ગાળ્યો અને કેટલો વખત આળસમાં ગયો એનો તમારે હિસાબ રાખવો જોઈએ. ચોવીસ કલાકમાં એક મિનિટ પણ નકામી ન જવી જોઈએ. ઊંઘવું એ નકામું નથી. જરૂર પૂરતી ઊંઘ લેવી એ પણ કામ છે. પણ ઊંઘને મર્યાદા હોવી જોઈએ. અમથા પથારીમાં પડ્યા રહેવું એ પ્રમાદ કહેવાય. ઊંઘવાની જગ્યાએ જાગવું અને જાગવાની જગ્યાએ ઊંઘવું એ ... [વાંચો...]
‘વટવાળા’ કોને કહેવાય ? – હરેશ ધોળકિયા
રે તરફ નજર કરીએ, છાપાં વાંચીએ, ટી.વી. જોઈએ, તો શું નજરે પડે છે ? લાગે છે કે ચારે તરફ ધુમ્મસ જેમ ‘લઘુતાગ્રંથિ’ પ્રસરી ગઈ હોય તેવો આભાસ થાય છે. ‘લઘુતાગ્રંથિ’ એટલે શું ? એટલે સતત પોતાનો પ્રચાર કરવો. સતત પોતાનો સ્વીકાર થયા કરે તે માટે હવાતિયાં માર્યાં કરવાં. ‘હું છું, હોં’ ની જાહેરાત કરવી. સતત ક્યાંયથી પણ સન્માન થાય તેની હાયવોય કર્યા કરવી. ... [વાંચો...]
સ્વર્ગ અને નર્ક – ડૉ. આઈ. કે. વીજળીવાળા
એક દાદા અને એમનો વફાદાર કૂતરો એક સાંજે ફરવા નીકળ્યા હતા. અચાનક જ ટ્રક કે કોઈ એવા જ વાહન સાથે અકસ્માત થયો અને બંને મૃત્યુ પામ્યા. આ બધું ઝાંખુંઝાંખું યાદ હોવા છતાં દાદાને લાગ્યું કે પોતે અને કૂતરો હજુ ચાલ્યા જ જાય છે. ચાલતા ચાલતા બંને એક વિશાળ દરવાજા પાસે પહોંચ્યા. એ દરવાજો પૂરેપૂરો સોનાથી મઢેલો હતો. એના પર ઠેકઠેકાણે ... [વાંચો...]
9 પ્રતિભાવો : હૃદયસ્પર્શી કેફિયત – પ્રમોદ વોરા
Kalidas V. Patel { Vagosana } says:
July 4, 2013 at 9:37 am
નાના બાળકો પાસે લખાવેલાં સંવેદનાથી મહેંકતા પત્રો ખૂબ જ હ્રદયસ્પર્શી લાગ્યા. છેલ્લો ખૂબ જ ગમ્યો. ખરેખર , બાળકો જ આ જગતમાં ” સાચા ” હોય છે.
કાલિદાસ વ. પટેલ { વાગોસણા }
Piyush S. Shah says:
July 4, 2013 at 1:22 pm
ખુબ જ સરસ ..
July 4, 2013 at 7:11 pm
July 5, 2013 at 10:31 am
અદ્ભૂત. આ કારણે જ હજી મેં મનુષ્ય જાતિ પ્રત્યેની આસ્થા ગુમાવી નથી! પ્રાણીઓમાં તો મને પહેલેથી આસ્થા છે જ!
July 5, 2013 at 6:48 pm
વાત આમ તો બધી બહુ નાની કહેવાય પણ તેમાં દરેક્નો અભિગમ એક્દમ ઊંચો છે. ખુશી અને સંતોષ ભવ્યતા કરતા વધારે નાનકડી ક્ષણોમાં વધુ છુપાયેલા હોય છે. વળી અહી અન્યને પણ પ્રેરણા મળી શકે છે.
July 6, 2013 at 2:10 am
July 6, 2013 at 9:57 pm
vkvora Atheist Rationalist says:
July 8, 2013 at 12:59 pm
માય ફ્રેન્ડ, મારે ખૂબ મજબૂત કસાયેલું શરીર જોઈએ છે.
July 9, 2013 at 2:44 pm
સરસ સ્પન્દનો લ્ખયા છે જે લખે તે તો વાન્ચયા, પણ બધા ન જ જીવન મા આવી બાબતો બનતિ જ હોય છ્હે, પણ આપણૅ ધ્યઆન આપતા નથી, આને જ સહિત્ય કહેવાય્.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
* * * * *
Download First Issue Absolutely Free !!
Click Here for download page
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
pritesh patel: wish u many many happy returns of the day...
Amrut Gosai: વાહ સ્વાતિબેન ….ખુબ સુન્દર રિતે સમાજ...
બટુક ઠુંમર: અદભુત, અવર્ણનિય અને અકલ્પનિય. ડો.એટલુ સરળ અને...
Vijay Panchal: Bau Saras… che….
Sheela Patel: Good story
NEELAM GUPTA: આ ને બચ્પન માટૅ લખો.સારી કવિઆ હે.
jigisha dave: Very nice story its really hart...
Darshan: 30/૩/1987 time 21ઃ00 birtha peels ઃ godhara...
Arvind Patel: અંતઃસપુરના. હું જયારે એમ માનુ કે બધું હું જ...
Keyur Patel: પૂરાણૉમા પણ વાર્તા છે જ કે દધિચીએ પોતાના...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૨)
દિલ્હીનું અનોખું રવિવારી પુસ્તકબજાર.. દરિયાગંજ બુકમાર્કેટ – જીજ્ઞેશ અધ્યારૂ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૧)
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.