gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en en en en en en en en en ru en gu en gu gu en en en gu en en en gu gu gu gu en en en en en en en en en en en gu en en en gu en en en gu en en en en en en en en en en gu gu gu en en en en en en en en en en en en en gu en en en gu en en en en en en en en en en en en gu gu gu gu gu en en en en en ba en de en war en en en gu en en en gu gu en en en en en en en en en en en en en en en en gu en en en en en en en gu gu gu gu en en en gu gu en en en gu en en en gu en en en en en en en gu en en en en en en en en gu en en en gu en en en en en en en en en en en en en en en en gu en en en gu gu en en en gu en en en en en en en en en en en en en en en en gu en en en en en gu en gu gu gu en en en en en en en gu en en en en en en gu en en en en fr en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: પાયાની ઈંટ – ડૉ. શરદ ઠાકર
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
માનવીની જિંદગીનું મૂલ્ય કેટલું ? માત્ર સમુદ્રકિનારે રેતીનાં પટમાં પડેલા છીપલાં જેટલું જ ? હવાની લહેરખીની જેમ એક જ જોરદાર મોજું ધસી આવે. બે-ચાર પળ રહે, ન રહે અને પાછું વળી જાય, પણ એટલી વારમાં કંઈક છીપલાં ઊંધા વળી જાય, કોઈક છીપલું રેતીમાં દટાઈ જાય, કોઈ પાણીના પ્રવાહમાં તણાઈ જાય અને બીજી જ ક્ષણે કિનારો સમથળ બની જાય ! ક્ષણ પહેલાંની ઊથલપાથલનો જાણે કોઈ અણસાર પણ ન મળે. આવું જ એક છીપલું એટલે નમિતા. મેં જોયેલા યુવાન ડૉક્ટરોના વિશાળ દરિયાકાંઠા પરનું ઝળહળતા મોતી જેવું વ્યક્તિત્વ એટલે નમિતા.
ડૉ. નમિતાએ મેડિકલ અભ્યાસક્રમમાં માત્ર ગ્રેજ્યુએશન જ કરેલું, પણ એનો પતિ ફિઝિશિયન થયેલો હતો એટલે એણે આગળ ભણવાનું ન વિચાર્યું. પતિ દેખાવમાં સાધારણ જ્યારે નમિતાનાં નામ આગળ મૂકવા માટે સૌંદર્યના એક લાખ પર્યાયો ઓછા પડે. શરીરમાં ચૈતન્યનો અને સ્ફૂર્તિનો અખૂટ ભંડાર ભરેલો, એટલે સતત કાર્યરત જોવા મળે. ચોવીસ કલાકનો દિવસ એના માટે અડતાળીસ કલાકનો બની જાય. એનાં પતિને સહેજ મોડાં ઊઠવાની ટેવ. નમિતા ઊઠવાને બદલે ઊગવામાં વિશેષ શ્રદ્ધા ધરાવે અને ઊગવાનું પણ પાછું સૂરજ કરતાં વહેલા !
સવારના પહોરમાં વૃદ્ધ સસરા બૂમ પાડે : ‘વહુ બેટા, મારા માટે ચા મૂકજો.’
‘પપ્પા, છાપામાંથી માથું હટાવો તો ખબર પડે ને કે ચા પણ તૈયાર છે અને તમને ભાવતી ગરમાગરમ ઉપમા પણ !’ નમિતા દીકરીની જેમ ઠપકો આપીને સસરાના હાથમાંથી છાપું ખેંચી લેતી અને સસરા પણ સસરો મટીને બાપ બની જતા. પોચો પોચો સ્વાદિષ્ટ નાસ્તો પેટમાં પધરાવતાં ત્રાંસી નજરે વૃદ્ધ પત્ની તરફ જોઈને બોલી પણ નાખતા : ‘આવો નાસ્તો જો પહેલેથી મળ્યો હોત તો આ દાંત આટલા વહેલા ન પડી ગયા હોત !’ સાસુ પાસે જવાબમાં આડું બોલવા જેવાં બે વેણ કદાચ હોય પણ ખરાં, પણ મોઢું જ ચોખ્ખા ઘીમાં બનાવેલા બદામપાકથી ભરાઈ ગયું હોય અને એ પણ વહુએ પ્રેમથી બનાવેલા…. પછી કોઈ વાંકબોલા પતિને જવાબ આપવા નવરું હોય ?!
‘નમિતા, બાથરૂમમાં મારા કપડાં મૂક્યા ? કેટલી વાર થશે હજી ?’ પ્રાતઃ કર્મથી પરવારેલા પતિ પંચમ સૂરમાં આલાપે છે : ‘તું તો મને પરણી છે કે મારા ફૅમિલીને ?’
‘એ માટે તો તમારે બાથરૂમમાં જવું પડે, મહાશય ?’ નમિતાની આંખોમાં મોડી રાતનો શૃંગાર તાજો થાય છે. પતિ (ડૉ. હિમાંશુ) બાથરૂમમાં જાય છે અને છોભીલો પડી જાય છે. બે ડોલ ભરીને ગરમ પાણી તૈયાર છે. રેપરમાંથી કાઢેલો નવો, સુગંધી સાબુ ઈન્તજાર કરી રહ્યો છે. બાથરૂમની ખીંટી પર આજે પહેરવાના શર્ટ-પેન્ટ, બેલ્ટ, મોજાં, ટાઈ, હાથરૂમાલ બધું જ તૈયાર છે અને આ બધા ઉપર પત્નીનો પ્યારભર્યો સ્પર્શ છે. પતિ તૈયાર થઈને બહાર આવે છે. ત્યાં જુએ છે કે એની પત્ની બે બાળકોની મમ્મીનું પાત્ર ભજવવામાં વ્યસ્ત છે. કેમ કરતી હશે એ આ બધું ? ક્યારે ? કેવી રીતે પહોંચી વળતી હશે એ ? રસોઈ માટે બાઈ રાખી હતી એને નમિતાએ બીજા જ મહિને વિદાય કરી દીધી. પોતે ડૉક્ટર થઈ એટલે શું થઈ ગયું ? સ્ત્રી તરીકે મટી ગઈ ? ઘરનાં માણસોએ જેવુંતેવું, કાચુંપાકું બેસ્વાદ ભોજન જ આરોગવાનું હોય તો પછી આટલું બધું કમાવાનો શો અર્થ ?
સવારે પતિ હોસ્પિટલમાં પહોંચે એની પાછળ અડધા કલાકમાં જ નમિતા પણ જઈ પહોંચે. એનું હસતું વ્યક્તિત્વ અને મીઠો સ્વભાવ જોઈને દર્દીઓની ભીડ જામે. બધાંનો એની પાસે જ ચેકઅપ કરાવવાનો આગ્રહ. જનરલ પ્રેક્ટિસથી માંડીને ગાયનેકના કેઈસીઝ પણ એ તપાસી લે. હિમાંશુ ઑપરેશન કરે ત્યારે એને આસિસ્ટ કરવાનું કામ પણ એનું જ. ચામડી પરના ટાંકા તો એણે જ લેવાના ! હિમાંશુ પોતે આ કામ પત્નીને સોંપી દે. કહે પણ ખરો : ‘આ કામ તો તારું જ, દરદીઓ જ હવે તો શરત કરે છે કે ઑપરેશન ભલે તમે કરો, પણ ટાંકા તો બહેનને જ લેવા દેજો.’ નમિતા બહુ જતનપૂર્વક, આવનારા સંતાન માટે સ્વેટર ગૂંથતી હોય એમ દર્દીની ચામડી પર સોય અને દોરાથી નકશીકામ કરી આપતી. એણે લીધેલા ટાંકા ક્યારેય પાકતાં નહીં.
દસ વરસ થઈ ગયાં એનાં લગ્નને. દિવસ-રાત ઘડિયાળને કાંટે પતંગિયાની જેમ ઊડતી નમિતાએ પતિના ઘરને પૈસાથી છલકાવી દીધું. બાકી પરણીને આવી ત્યારે શું હતું ઘરમાં ? અને દસ વર્ષમાં તો શું બાકી રહ્યું હતું ? ભાડાના ફલૅટની જગ્યાએ વિશાળ બંગલો આવી ગયો, સામાન્ય સાંકડાં દવાખાનામાંથી આધુનિક, સગવડદાયી નર્સિંગહોમ બની ગયું. બૅન્કના એકાઉન્ટ્સ ઓવરફલો થઈ ગયા. આરસમાંથી ઘડી કાઢ્યા હોય એવા બે સુંદર દીકરાઓ મોટા થઈ ગયા અને ઘરમાં તમામ ચહેરાઓ ઉપર સંતોષનું લીંપણ ફરી વળ્યું અને આ બધું જ નમિતાએ હસતાં હસતાં કર્યું, કામનો નશો ભાર અનુભવ્યા વગર કર્યું, દર્દીઓના ખિસ્સાં કાતર્યા વગર કર્યું. લોકોના આશીર્વાદ ઝીલતાં ઝીલતાં કર્યું. ડિગ્રીથી નહીં, પણ પોતાનાં વ્યક્તિત્વથી કર્યું. બાકી હિમાંશુ સર્જન હતો. એ બીજી કોઈ પણ ડૉક્ટર યુવતીને પરણ્યો હોત તોપણ વૈભવ તો આવવાનો જ હતો. પણ નમિતા સુખની સાથે ચેન પણ લાવી, વૈભવની સાથે વિકાસ લાવી, સુવર્ણ સાથે સંતોષ લાવી. એ ખુદ એક પત્ની બનીને નહીં, પણ કુટુંબની લક્ષ્મી બનીને આવી.
નવું નર્સિંગહોમ ખરેખર નમૂનેદાર બન્યું. એની એક એક ઈંટ પર નમિતાની પસંદગીની મહોર લાગી હતી. બાથરૂમના નળ અને વૉશ બેઝિનના ફિટિંગ્ઝ પણ એણે જાતે રસ લઈને પસંદ કર્યાં. પોતાના માટે અને પતિને માટે અલગ અલગ કન્સલ્ટિંગ રૂમ્સ હતા. એક એક ઈંચની જગ્યા એણે ઉપયોગમાં લીધી હતી. બપોરે જમીને હિમાંશુ જ્યારે આરામ ફરમાવતો હોય ત્યારે સવારના પાંચ વાગ્યે ઊઠેલી નમિતા આર્કિટેક્ટ જોડે લમણાંઝીક કરી રહી હોય અને છેવટે એના સુગંધી પસીનાનાં છંટકાવથી સોહામણું બનેલું નર્સિંગહોમ જ્યારે તૈયાર થયું ત્યારે એની ઈર્ષા કરનારા પણ મોંમાં આંગળા નાખી ગયા.
‘હવે શું બાકી રહ્યું છે, નમિતા ? જિંદગીમાં એક ડૉક્ટર તરીકે માંગ્યું હતું એ બધું તો આ દસ વરસમાં જ મળી ગયું ?’ ડૉ. હિમાંશુએ ઉદ્દઘાટનના બે દિવસ પહેલાં એને પૂછ્યું.
‘હવે આનાથી વધારે કમાવવું છે કોને ? હવે તો આસપાસના ગામડાંના ગરીબ દરદીઓની સેવા કરવી છે. પૈસા બહુ કમાયા, હવે થોડા આશીર્વાદ પણ મેળવી લઈએ.’ નમિતાની આંખોમાં એક સાત્વિક, પવિત્ર સ્વપ્ન બોલી રહ્યું હતું.
હૉસ્પિટલના ઉદ્દઘાટનના આગલા દિવસે નમિતા અને એનો પતિ કૂળદેવીના દર્શન કરવા નવીનકોર મારુતી ફ્રન્ટીમાં બેસીને નીકળ્યાં. દર્શન કરીને પાછાં ફરતાં એક ટેન્કર જોડે મારુતિની ટક્કર થઈ ગઈ. હિમાંશુ ખૂલી ગયેલા દરવાજામાંથી બહાર ફેંકાઈ ગયો એટલે બચી ગયો. નમિતા બચી ન શકી. મારુતિ માટીના પીંડાની જેવી ચગદાઈ ગયેલી હાલતમાં હાઈવે પર પડી હતી. નમિતાનું વર્ણન થઈ શકે એમ નથી. નમિતાના કરુણ અવસાનના સમાચારથી છાપાંઓ પણ રડી ઊઠ્યા. કલ્પાંત માત્ર એના કુટુંબે જ નહીં, આખા જિલ્લાએ કર્યું. નમિતાના હાથની સારવાર પામેલ દરેક પેશન્ટ એનાં બેસણામાં આવી ગયું. હિમાંશુ આઘાતનો માર્યો પાગલ જેવો બની ગયો. નમિતાનાં સાસુ-સસરા બોલી શકવાની સ્થિતિમાં નહોતાં. બોલતા હતા માત્ર બે નાના-નાના દીકરાઓ અને એ જે પૂછતા હતા એનો જવાબ કોઈની પાસે ન હતો. આ સમાચાર મેં પણ વાંચ્યા હતા. આઘાત એ વખતે પણ મેં અનુભવ્યો હતો. કોઈ જુવાનીનું મોત સાંભળ્યું છે ત્યારે મૃત્યુના ક્રૂર પગલાં હેઠળ તાજું ખીલેલું પુષ્પ કચડાતું હોય એવો ચિત્કાર સંભળાતો અનુભવું છું. નમિતા જેવી સર્વાંગસંપૂર્ણ સ્ત્રી જ્યારે આ સંસારમાંથી અકાળે ઊઠી જાય છે ત્યારે એનાં કુટુંબીજનો માટે આશ્વાસનના શબ્દો પણ શોધી શકતો નથી. મનમાં થાય છે કે આ ઘર ઉપર આઘાતનો અદશ્ય ઓછાયો જિંદગીભર હવે ઝળુંબતો રહેશે.
અને હમણાં જ મેં સમાચાર જાણ્યા, ડૉ. હિમાંશુએ ફરી વાર લગ્ન કર્યાં. આશ્ચર્ય એ વાતનું નથી. હોય, પુરુષ છે. નર્સિંગ હોમ સંભાળવાનું છે, બે બાળકોને મોટા કરવાના છે. લગ્ન ન કરે તો આ બધું મૅનેજ શી રીતે કરે ? પણ આઘાત લાગે એવી એક-બે વાત એવી છે કે હિમાંશુએ આ બીજું લગ્ન ધામધૂમથી, રંગેચંગે, જાન જોડીને, વરઘોડો કાઢીને, ફટાકડાઓ ફોડીને, આમંત્રિતોની આંખ ચકાચૌંધ થઈ જાય એ રીતે સંપન્ન કર્યું. જાનૈયાઓ પૂરા એક કલાક સુધી તો નાચ્યા. કન્યા ડૉક્ટર જ મળી એનો આનંદ વરરાજાના ચહેરા પરથી હાસ્ય બનીને ટપકતો હતો. અને એના વૃદ્ધ પિતા (જેમના દાંતના ચોકઠામાં હજી પણ નમિતાના હાથની વાનગીના કણો ચોંટેલા પડ્યા હશે) મરઘાંની જેમ ગળું ફુલાવીને જ્ઞાતિજનો આગળ ગર્વપ્રદશિત કરતા હતા : ‘મારો હિમાંશુ નસીબદાર તો ખરો જ ને ? પાંત્રીસ વરસની ઉંમર અને બે છોકરાંનો બાપ હોવા છતાં પચીસ વર્ષની કાચી કુંવારી કન્યા પામ્યો ! અને એ પણ પાછી ડૉક્ટર….!’ સાંભળનાર એમને મોં પર તો કશું કહેતા નથી, પણ મનોમન અચૂક બબડી લે છે : ‘આજની નવી, ભવ્ય ઈમારતની ચમકદમક આગળ એના પાયામાં પૂરાયેલી ઈંટ આટલી ઝડપથી ભૂલી જવાતી હશે ! અને એ પણ આટલી બેરહેમેથી ?’
અને મને સવાલ થાય છે કે માણસની જિંદગીનું મૂલ્ય કેટલું ? માત્ર સમુદ્રકિનારે પડેલાં છીપલાં જેટલું જ ? જે પાણીનું એક મોજું આવે અને…….?!
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous પપ્પાને જોઈએ પરિણામ – કર્દમ ર. મોદી
મ ?’ ‘આશુતોષ.’ ‘આશુતોષ ? આખું નામ ભાઈ.....’ પૂછનારના સ્વરમાં કંટાળો ભળ્યો. કોઈ ફાલતું કલબની મૅમ્બરશિપનું ફોર્મ હતું. ઑફિસમાં બધાયની સાથે એનેય મૅમ્બર થવું પડ્યું નહીં તો આશુતોષ હંમેશાં આવું બધું ટાળ્યા કરતો. તેણે નજર ફેરવી ઑફિસમાં ચારે તરફ જોયું. કોઈનુંય ધ્યાન આ તરફ ન હતું. એક ટેબલ પર વાઘેલા અને જયસુખ વાતો કરી રહ્યા હતા. આનંદી નીચું જોઈ કીબોર્ડ પર ઝડપથી ... [વાંચો...]
બસ હવે તો એક મહિનો... છેલ્લો મહિનો...પછી પત્નીની....અનુરાધાની બધી ફરિયાદ દૂર થઈ જશે. પછી તો સમય જ સમય છે. હવે પત્નીના સાન્નિધ્યમાં રહેવા મળશે. સાચા અર્થમાં અમારું સહજીવન શરૂ થશે. જિંદગી માણવાની તક હવે જ મળી છે. અનુની બધી ફરિયાદ હવે દૂર થશે. આટલા વરસો કંપનીને આપ્યા. હવે મારા સમય પર અનુનો પૂરો અધિકાર છે. એની બિચારીની બધી ફરિયાદ સાચી ... [વાંચો...]
વાસ્તવનું ભાન થયું ને તુષાર પરિપક્વ બન્યો – અવંતિકા ગુણવંત
(‘અખંડ આનંદ’ સામયિકના મે, 2016ના અંકમાંથી સાભાર) રાતના બાર વાગ્યા, એક વાગ્યો, બે વાગ્યા પણ અતુલભાઈની આંખમાં ઊંઘ નથી. આજે નહિ, છેલ્લા ચારપાંચ મહિનાથી આ જ દશા છે. રાતે ઊંઘ નથી આવતી, અને આવે છે તોય ઝબકીને જાગી જાય છે, છાતીમાં ભીંસ જેવું લાગે ને બેઠા થઈ જાય. દીવાલને અઢેલીને બેઠા જ રહે ને સવાર પડી જાય. બહાર અજવાળું ફેલાય પણ અતુલભાઈના ... [વાંચો...]
53 પ્રતિભાવો : પાયાની ઈંટ – ડૉ. શરદ ઠાકર
September 12, 2011 at 9:41 am
ખુબ જ સરસ વાર્તા. ડો. શરદ ઠાકરની કલમમાઁ જાદુ કરતા પણ કાઁઇક વિશેષ છે.
September 12, 2011 at 10:06 am
fabulous story…. i m wondered that how a doctor can show his skill on paper and on patient as well…..
really Doctor Saab You are a Surgeon and SARJAK as well
September 12, 2011 at 11:18 am
માણસ હોય છેજ વિચિત્ર હોય છે… કોઈ વ્યક્તિના વિચારો કે વર્તન વિષેની ધારણા હમેશા સાચી પડે એવું ભાગ્યે જ જોવા મળશે.
September 12, 2011 at 2:40 pm
ઘણા વખતે ડોકટર સાહેબ ની કલમ ના કામણ પામવા મળ્યા. લખવા કે બોલવા માટે સબ્દો નથી. અતિ સુંદર અને ભાવવાચક કથા.
September 12, 2011 at 6:47 pm
મને નથી સમજાતુ કે આવી વાતો સાંભળીને ખિન્ન થવુ જોઈએ કે કર્મના સિદ્ધાંતોમાં શ્રધ્ધા રાખીને વધુ વિચારવુ ન જોઈએ. નમિતાએ તો પોતાનુ જીવન સર્વાગંપણે જીવીને પૂરુ કર્યુ.
સમયની સાથે માણસની સાન પણ ફરી જાય તે આનુ નામ.
September 12, 2011 at 7:14 pm
very nice i love dr sharad thakars all articles
September 12, 2011 at 7:46 pm
Very sensitive story..if it is real life story, I will salute to Namita’s parents for their upbringing. At the same time, their pain of loosing such daughter. But this is a reality. 99% relationship ends to with daughter death. I just wonder that Dr Himanshu would have been of any help if Dr. Namita would be the only child of her parents. I have seen lots of families where daughters’ parents live with this pain where they lost their daughter and there is no love or care from son in law and grand kids. I personally believe that this people are murderes whether they have money or fame.
September 12, 2011 at 8:12 pm
સામાન્ય વાતને અસામાન્ય રીતે રજુ કરવા બદલ લેખકને અભિનંદન !
harsha pradip shah says:
September 12, 2011 at 8:14 pm
સામાન્ય વાતને અસામાન્ય રીતે રજુ કરવા બદલ લેખકને અભિનંદન !
September 13, 2011 at 10:46 am
September 13, 2011 at 3:44 pm
very big question that ‘what is the value of person?’
But ‘change’ is necessary for human mind and life.
no one can better else!!
By the way very good performance of sharad thakkar.
September 13, 2011 at 5:57 pm
ખુબ સરસ ાને હ્રદયસ્પર્શિ વાર્તા
શરદભાઇનેી વાર્તાઓ ખુબ સરસ હોય છે.
September 13, 2011 at 11:06 pm
very nice real story. thank you very much.
September 14, 2011 at 1:46 am
I agree with Ami. very nice heart touching story..and another great example of woman’s sacrifies that taken for granted..shame on our MAN oriented culture..
October 1, 2011 at 6:24 pm
કોઇક કિધુ શેકે કોઇ કોઇ નુ નથિ રે કોઇ કોઇ નુ નથિ મુવનિ સન્ગાથે કોઇ જાવા નુ નથિ
September 14, 2011 at 2:44 pm
September 16, 2011 at 1:18 am
Beautiful story with a sad ending. Hats off to the way Namita lived her life and responsibly carried all her roles as a wife, daughter-in-law, mom and a doctor. It is very sad to say that there are characters having mentality/thinking like Namita’s in-laws family members have. Just wish that they get some sense of values, relationships and emotions in them.
Thank you for writing and sharing this wonderful story Dr. Sharad Thakkar.
September 17, 2011 at 2:23 am
very nice story..and as always u did a very great job mr.Thaker. Thank you very much for the inspiring the world specilally gujarati people.
Akbarali Narsi TX USA says:
September 18, 2011 at 12:39 am
અભિનંદન ખુબજ સરસ લખ્યુ, વાસ્તવિકતા પુર્ણ. ફરી ધન્યવાદ
લાગેછે આપના અનેક પુસ્તકો પ્રગટ થયેલ હશે.
ડોકટરી સાથે આવું સરસ લખતા રહો,તંદુરસ્ત,લાંબા આયુસ્ય ની અભિલાસા સહિત
September 18, 2011 at 4:19 am
DADI MA NU GAMTOO BHAJAN YAAD AVE CHE.
KOI KOI NU NATHI RE , KOI KOI NU NATHI RE.
NAHAK MARE CHE BATDHA MATHI MATHI RE … KOI KOI NU NATHI RE
September 18, 2011 at 11:54 pm
sache aje koi na java ti koi ne farak padto nathi
September 19, 2011 at 10:04 am
શરદભાઇ ની દરેક વાર્તાઓ સરસ હોય. હ્રદયસ્પર્શી
September 19, 2011 at 6:37 pm
આ લેખ ને લેખ તરીકે મૂલવવા કરતાં,
સ્વ.ડૉ.નમિતાને મળેલી ઉત્તમ લેખાંજલિ કહી શકાય…
Ashish Dave, Sunnyvale, California says:
September 20, 2011 at 12:29 am
September 20, 2011 at 12:49 am
No words for Dr.Thakar.As usual best story.
September 20, 2011 at 10:08 pm
it is very faboulas story sometimes i am very exhausted i alwaysly read your story
September 22, 2011 at 2:47 pm
બો સરસ.NO WORD SIR .
September 24, 2011 at 5:30 pm
December 15, 2011 at 2:40 am
ડો.શરદભઇની કલમમા ખુબ ભારે કસબ છે.
બીલકુલ નીર્વીવાદ,ડો.નીમીતા એક ખુબ ઉચેરા મહામાનવ !!!!
જ્યારે એમની તુલનામા, બાકીના !
જવા દોને હુ મારી આગળીના સ્ટ્રોક બચાવી લઉ.
January 4, 2012 at 10:10 pm
શુ બધા મનોસો એવ જ હસે?
સ્ત્રિ નિ કિમત આજે પન ક્ઈ નથિ?
January 18, 2012 at 2:05 pm
January 18, 2012 at 2:59 pm
January 23, 2012 at 10:41 pm
touching story, very nice article on value of person in present time.
March 24, 2012 at 3:40 pm
એતો છિપલા નિ અન્દ્ર્નુ મોતિ હતુ
April 10, 2012 at 5:40 pm
vary nice story …..really….
May 9, 2012 at 5:03 pm
માણસની જિંદગીનું મૂલ્ય કેટલું ? માત્ર સમુદ્રકિનારે પડેલાં છીપલાં જેટલું જ ?????????
Dr Rajesh RESHAMWALA says:
July 10, 2012 at 4:30 am
બહુ જ સ્રર સ
August 25, 2012 at 10:46 am
namita is great person but his husband nd his sasu sasra is very selfish person hats odsharad thakar
October 19, 2012 at 10:15 am
a man forgets his past when he moves forward.
mahendrabhai and neelabeben Dubai says:
December 3, 2012 at 11:18 am
Dr Shard Takar always says something interesting at the end,
March 20, 2013 at 5:54 pm
October 25, 2013 at 4:25 pm
ખુબ જ સરસ લેખ .
સર તમારા દરેક લેખ કસુક ઉડેથી વીચારતૉ કરી મુકે …..
June 1, 2014 at 7:31 pm
ખરેખર ખુબજ સરસ લેખ ચ્હે. તમર બધા જ લેખ રસ્પ્રદ હોય ચ્હે.. વિચારતા કરિ મુકે ચ્હે
January 1, 2015 at 5:47 pm
Real Example of our community
March 18, 2015 at 11:34 am
Very heartly touching story.
May 7, 2015 at 4:27 pm
August 12, 2015 at 4:55 pm
ખુબ જ સરસ વાર્તા…….
August 21, 2015 at 3:00 pm
Very heart touching story.
કાલિદાસ વ. પટેલ {વાગોસણા} says:
September 18, 2015 at 10:51 am
એકદમ વાસ્ત્વિક ચિતાર આપ્યો સમાજની માનસિકતાનો ! આજે પણ સ્ત્રીની {સુધરેલી,કમાતી તથા ઘરને સ્વર્ગ બનાવતી} આવી અવદશા ? ક્યારે સુધરશે આ સમાજ ?
કાલિદાસ વ. પટેલ {વાગોસણા}
June 22, 2016 at 4:02 am
Very nice story.Dr.Sharad thaker is good great writer
January 24, 2017 at 10:19 am
દિલને સ્પર્શ કરે એવી સ્ટોરી છે સર very nice sir
May 5, 2017 at 4:44 pm
I love Dr Shardbhai ‘ s writing
He captures the reader –from the beginning to the end,
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
રીડગુજરાતી.કોમ પર પ્રસ્તુત થતા લેખ ટાઈપ કરવા માટે યોગ્ય વ્યક્તિઓની જરૂર છે. પૂરતું વળતર આપવામાં આવશે. વોટ્સએપ : ૯૯૭૪૪૧૦૮૬૮
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
હાસ્યનો હોજ.. – સં. તરંગ હાથી
સરિતાની શરત – રમણ મેકવાન
છે(છો)ડ સખી સરગમ – સ્વાતિ મેઢ
શ્રદ્ધા સ્મૃતિમંદિર – ડૉ. ચંદ્રકાન્ત મહેતા
થોડાસા રુમાની હો જાયે.. – નમ્રતા દેસાઈ
tia: બીચરી વાર્તા તો પોતાના ઠેકાણે રહી અને લેખ કહો કે...
viren machwala: Give me more quotes
CD VORA: મને મજા આવી હું પણ આવા તબક્કાઓમાંથી વરસાદ થયો...
સંજય કે સંઘવી: જેમ પુ રવિશંકર મહારાજ કેહતા તેમ ડૉ કલામ...
ગોપાલ ખેતાણી: અદભૂત વર્ણન. આપની સાથે દરિયાઈ સફર કરી તેવો...
જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’: ટૂંકી વાર્તા કે લેખ ? અતિ સુંદર...
Yogesh pandya: I m writter yogesh pandya..u hv read my...
Mahendra kumar, Babariya Dubai: Thought provoking article.
Chauhan Yashpa: Wah sir good story…….
Kirtika Macwan: A wonderful story
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
નવરસમાં ઝબોળાયેલી માઈક્રોફિક્શન – ડૉ. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક
એક અપીલ – ધ્રુવ ભટ્ટ
વન ડે માત્રમ – કુલદીપ લહેરુ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.