gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu el gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en en en gu en en en gu gu gu en en en gu en en en en en en en en gu gu en en en en en en en en en en gu en gu en en en en fr en en en en el gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu es en gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: આઈસીયુ – હિમાંશી શેલત
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
[ હળવી શૈલીમાં સામાજિક પ્રશ્નોને વાચા આપતું તાજેતરમાં પ્રકાશિત થયેલ પુસ્તક ‘ડાબા હાથે’માંથી પ્રસ્તુત લેખ સાભાર લેવામાં આવ્યો છે. રીડગુજરાતીને આ પુસ્તક ભેટ મોકલવા બદલ ‘ગૂર્જર પ્રકાશન’નો ખૂબ ખૂબ આભાર. પુસ્તક પ્રાપ્તિની વિગત લેખના અંતે આપવામાં આવી છે.]
આમ તો આઈસીયુમાં મુલાકાતીઓનું નિયંત્રણ હોય છે અને હૉસ્પિટલનું વહીવટીતંત્ર વળી જો એકદમ સાબદું હોય તો તો અંદર પ્રવેશી મુખદર્શન કરીને જ પાછાં આવી જવાની તકેદારી રાખવી પડે, પણ માનવસંબંધો માટે સુખ્યાત એવા આપણા સમાજમાં ક્યારેક જરા અલગ સ્થિતિ સર્જાઈ શકે. આ એક એવી ઘટનાનો આંખે દેખ્યો હેવાલ છે. એમાં અતિશયોક્તિ બિલકુલ નથી અને જરૂર પડે તો ‘ગીતા’ પર હાથ રાખી ‘હું જે કહીશ તે સત્ય જ કહીશ અને સત્ય સિવાય બીજું કંઈ નહીં કહું’ એમ જાહેર કરીશ.
સવારના દસેકનો સમય, મળસકે એક વડીલ આઈસીયુમાં દાખલ થયા છે. એમને શ્વાસની તકલીફ છે, અને વેન્ટીલેટર પર મૂક્યા છે. તજજ્ઞ આવીને એમને તપાસે છે. એમના તથા એમની આસપાસ વીંટળાયેલા મદદનીશોના ચહેરા પરની ગંભીરતાથી પરિસ્થિતિનું જોખમ પામી શકાય એવું છે. ડૉક્ટર બહાર આવે છે. વડીલના આપ્તજનો ડૉક્ટરની છેક પાસે આવી ઊભા રહે છે. ડોક્ટર ધીમા અને સ્પષ્ટ અવાજે કહે છે : ‘તમારે જેમને ખબર આપવા જેવી હોય તેમને આપી દો. સ્થિતિ ક્રીટીકલ છે…’ આટલા શબ્દો વીજળીવેગે કુટુંબીજનોમાં પ્રસરી જાય છે. હવે પરિવારના મુખ્ય કર્તાહર્તા રંગમંચ પર ભારે પગલે પ્રવેશે છે. નવી આવી પડેલી જવાબદારીના ભાનથી નમી ગયેલા, ક્ષુબ્ધ.
‘સાહેબ, એમ પૂછવાનું કે જાણે તાત્કાલિક બોલાવી લઈએ કે એકાદ દા’ડો થાય તો વાંધો નથી ?’
કાગળિયામાં મોં રાખીને ઊભેલા ડૉક્ટર સામે પૂછે છે : ‘એ તો શી રીતે કહું ? ક્રીટીકલ છે એટલું કહું. પછીનું તમારે વિચારવાનું.’
મુખ્ય વ્યક્તિને ખભે ઘણા ઝળૂંબતા હતા. ડૉક્ટરના બોલ સાંભળીને સહુ કાર્યાન્વિત થયા. થેલામાંથી, પર્સમાંથી ફટાફટ ડાયરીઓ નીકળવા માંડી.
‘એમ કરો. મુંબઈ ખબર આપી દો. રાત સુધીમાં જે ગાડી મળે તેમાં નીકળી આવે. કાલ સવાર લગીમાં આવી તો જાય….’
‘મુંબઈનું તમે કરો જેન્તીલાલ, પણ વડોદરા અને વલસાડ આપણા નાનાભાઈ અને કીકીફોઈને બી કહેવાનું છે. એ તો તરત આવી લાગહે…’
‘ટ્રેન નીં ને બસમાં હો અવાય.’
‘અલ્યા, નવસારી છોટુકાકાને કીધું ? એમને તો તરત જ ખબર આપ્યાની ઉતી !’
‘નથી છોટુકાકા આટલે. લંડન એમની જયનાને તાં છે.’
‘પણ એમનો મનુ તો આટલે ખરો કે નંઈ ? એને કેઈ દો. ખરાબ લાગે…. તરત ફોન કરો. છે નંબર ?’ આઈસીયુની બહાર કલબલાટ મચી ગયો. જતાં-આવતાં બધાં આ ધમાલ જોઈ રહ્યાં. વીસેક મિનિટમાં આખો ઝમેલો પોતપોતાને ભાગે આવેલાં કામ કરવા વેરવિખેર થઈ ગયો. આઈસીયુમાં ચિંતાગ્રસ્ત ચહેરાઓની આવનજાવન ચાલુ રહી. લગભગ સાડાઅગિયારે વડીલનાં સંબંધીઓનો પહેલો જથ્થો આઈસીયુ પાસે આવી ઊભો. એ કદાચ છોટુકાકાને ત્યાંનો મનુ-પરિવાર હોઈ શકે. કુલ માથાં ત્રણ.
જીવનની અનિશ્ચિતતા, પ્રસંગની કટોકટી અને આજે કોઈ બીજું આઈસીયુમાં છે, કાલે આપણે પણ હોઈ શકીએ, એ સંભાવના વક્તા-શ્રોતાને મૂળસોતી હચમચાવવા માટે પર્યાપ્ત છે. આઈસીયુમાં દાખલ થયેલી વ્યક્તિ અતિપરિચિત કે અલ્પપરિચિત હોઈ શકે છતાં એથી મનમાં જે ખળભળાટ પેદા થાય છે તે તો સરખો જ હોય.
‘તમે બે જઈ આવો પહેલાં….’
મનુ અને એની પત્ની ભણી હાથ કરતાં એકે સૂચન કર્યું. ચહેરા પર ઉચિત ગાંભીર્ય સાથે બંને વડીલની પથારી નજીક પહોંચ્યાં. વડીલને હલબલાવી દેતો એક તીણો અવાજ સહુને કાને પડ્યો.
‘બાપા, આ છોટુકાકાનો મનુ આઈવો છે. ઓળખો કે ? આપડા છોટુકાકાનો મનુ….’
સ્થળનો ઉલ્લેખ જરૂરી લાગવાથી એક જણે ફોડ પાડ્યો, ‘ઠેઠ નવહારીથી આઈવો, નવહારીથી…. તમને જોવા…. આપડે એને ઘેર હો ગયેલા, ઈયાદ છે ?’
જીવનમરણનો જંગ ચાલતો હોય ત્યાં નવહારીની મનુસ્મૃતિ વડીલ માટે બિલકુલ અપ્રસ્તુત હોવા છતાં વડીલ એ પ્રતિભાવ આપી શકવાની સ્થિતિમાં નહોતા. મનુ નામધારી વ્યક્તિ સપત્ની બહાર ગઈ કે તરત કોસંબાથી આવેલાં વડીલનાં દૂ…રનાં બેન આઈસીયુમાં પેઠાં. પેઠાં કે તત્કાલ રડવા મંડ્યાં. બધાંએ પોતાને નાકે આંગળી મૂકી ચૂપ-ચૂપના ઈશારા કર્યા, પણ એ રડતાં અટક્યાં નહીં, ઊલટું અવાજ વધારે મોટો કર્યો. અંતે એમને બહાર ધકેલ્યાં. એક દોઢને સુમારે, જ્યારે બધાં જંપી ગયેલાં ત્યારે મુંબઈથી મોટરમાં મારમાર કરતાં સંબંધીઓનો બીજો જથ્થો હલ્લા બોલની અદામાં ધસી પડ્યો. ‘કેમ છે, કેમ છે,’ ના સવાલના ધોધ સામે એક સલામત ઉત્તર અપાયો.
‘ઠીક છે. આરામ કરે છે. તમતમારે ચાપાણી કરી આવો….’
‘અમને તો કંઈ થાક નથી લાગ્યો. તમારે આરામની જરૂર છે. દિવસોના ઉજાગરા હશે…. અમે બેઠાં છીએ, તમે જરાય આરામ…..’
‘અમારે તો બેસવું પડે. તમે અજાણ્યાં, કંઈ જરૂર પડે મૂકે તો….’
‘અરે વીણા, મુંબઈ ફોન કરી દે, મોબાઈલ છે ને ? કહી દે કે પહોંચી ગયાં છીએ. અંદર જઈએ ?’
જવાબ મેળવ્યા વિના જ મુંબઈના સમૂહના નેતા આઈસીયુમાં દાખલ થઈ ગયા. વડીલને અધખુલ્લી આંખે આમતેમ જોતાં દીઠા એટલે એમનો ઉત્સાહ વધી ગયો.
‘બાપા ! હું જસવંત… મુંબઈવાળો જસવંત !’
વડીલની આંખો પોતાના પર ઠરે એવી આશાએ વડીલની સાવ સામે એ જઈ ઊભા. ત્યાં સુધીમાં વડીલે આંખનો દરવાજો બંધ કરી દીધો. ઝંખવાઈ ગયેલા જસવંત ખિન્ન ચહેરે બહાર નીકળી ગયા પણ મહત્વની જાહેરાત કરવાનો આ અવસર ચૂકવા દેવાનો નહોતો. આઈસીયુની બહાર જઈ ચિંતિત સ્વજનોને એમણે કહ્યું : ‘નથી ઓળખતા કોઈને…. ગંભીર છે.’ આટલું મોંમાંથી નીકળ્યું કે લાગલાં જ બેચાર જણ- મહિલાઓ જ તો, રડવા લાગ્યાં. આઈસીયુનું બારણું જેટલી વાર ખૂલે તેટલી વાર રુદનના રેલા અંદર પહોંચે.
‘પ્લીઝ, આ રીતે તો બીમાર વ્યક્તિનું મનોબળ તૂટી જાય. અંદર બીજા માંદા લોકોયે છે ! પ્લીઝ…’ કોઈ શાણા મુલાકાતીની ટકોરથી રડવાનું ઓછું થયું. જેને જ્યાં ઠીક લાગ્યું ત્યાં સહુ ગોઠવાયાં.
‘નીચેથી ચાબા મંગાવો, ભ’ઈ !’
‘સાથે કંઈ ખાવાનું બી, જે મળે તે…. આપડે તો હવે આટલે જ બેઠાં છીએ !’
‘એમ હોય કંઈ મુરબ્બી ! ઘેર બધ્ધી વેવસ્થા કરેલી છે….’
‘ના, અમે તો મલવા જ આવેલા તે મલી લીધું, આવું ને આવું રેય તો રાતે ચાલી જવાના….’ એક પક્ષે રોકાઈ જવાનો આગ્રહ અને બીજે પક્ષે પાછાં નીકળી જવાનો નિર્ધાર – બેય વચ્ચે ખેંચતાણ ચાલી. દરમિયાન ચા-કૉફી અને પેટીસ-ફાફડા આવી ગયાં. ધ્યાનનું કેન્દ્ર બદલાયું.
‘લેવ બધ્ધાં જ, જરા તાકાત આવી જાય. થાકેલાં છો તમે લોક…’
બધાં એક રોચક પ્રવૃત્તિમાં નિમગ્ન બન્યાં. પછી આઈસીયુનું બારણું જ્યારે જ્યારે ખૂલ્યું ત્યારે ત્યારે ફાફડા-પેટીસ અને મસાલા ચાની સુગંધ બેરોકટોક આઈસીયુમાં પ્રવેશી, વેન્ટીલેટર પરના વડીલને પૃથ્વીલોકના રસપ્રદ પદાર્થોનું સ્મરણ કરાવતી !
[કુલ પાન : 127 (પાકું પૂઠું). કિંમત રૂ. 80. પ્રાપ્તિસ્થાન : ગૂર્જર પ્રકાશન રતનપોળનાકા સામે, ગાંધીમાર્ગ, અમદાવાદ-380001. ફોન : +91 79 22144663. ઈ-મેઈલ : goorjar@yahoo.com ]
Share this on WhatsApp
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous રાજી થવાનું અઘરું નથી – રોહિત શાહ
બુનનો બ્રુનો – પુષ્પાબેન ગજેન્દ્રભાઈ ગોસ્વામી Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
મારો કેડો ક્યારે છોડશો ? – વિનોદિની નીલકંઠ
શે તો સ્વપ્નું જ પણ હું જાણે જાગૃતાવસ્થામાં જ તેને જોઈ રહી છું, એવો મને ભાસ થયો. મારા ઘરના અભ્યાસખંડમાં બેઠી-બેઠી લખી રહી હતી ત્યાં તેણે પ્રવેશ કર્યો. આશ્ચર્યથી હું તેને જોઈ રહી. અગાઉ હું કદી તેને મળેલી ન હતી. હતો તો તે સાવ અજાણ્યો, છતાં તે કેમ જાણે ચિરપરિચિત લાગતો હતો ? અને તેના ચહેરા ઉપર કેવી કરુણાજનક ગ્લાનિ ... [વાંચો...]
ગાંધીજીનું ગદ્ય – રામનારાયણ વિ. પાઠક
ર્ય ઊગે અને એનો પ્રકાશ જેમ ચોમેર ફેલાય, તેમ ગાંધીજીની દષ્ટિ જીવનના એકેએક પ્રશ્ન ઉપર ફરી વળી છે. હિંદના જીવનના એકેએક પ્રદેશમાં એમણે કામ કર્યું છે. તેઓ જે કાંઈ લખે છે તે પત્રકાર તરીકે; ‘નવજીવન’, ‘હરિજન’ વગેરેના તંત્રી તરીકે. લોકમત અમુક રીતે કેળવવા માટે તેઓ લખે છે, લોકો પાસે અમુક કાર્ય કરાવવા લખે છે. એ ખરું છે કે પત્રકારનાં લખાણો બધાં ... [વાંચો...]
બાળક : આવતી કાલનું ઉજ્જવળ ભવિષ્ય – ડૉ. પ્રતાપ પંડ્યા
ળકના આત્મવિશ્વાસ અને સ્વાભિમાનને પોષણ આપવાનું ખૂબ જરૂરી હોય છે. કેટલાંક માબાપ આ સમજતાં નથી. બાળક કાંઈક કરવા જતો હશે તો માબાપના મોંમાંથી વારંવાર સાવધાનીના સૂર નીકળ્યા જ કરવાના. માબાપ કહેશે ‘રહેવા દે, તારું કામ નથી ! તું નકામું કાંઈક તોડી-ફોડી નાખીશ. દીવાલમાં ખીલા મારવાનું તારું કામ નહીં, ઊંચે ચડીને માળીએથી ડબ્બા તારાથી ન ઊતરે ! ઝાડે ચડીને રમવા-કૂદવાનું ન ... [વાંચો...]
8 પ્રતિભાવો : આઈસીયુ – હિમાંશી શેલત
April 25, 2012 at 8:45 am
આ વાચ્યા બાદ આપણા રિવાજોમાઁ બદલાવ લાવવો જરૂરી છે એ આપણે જલદીથી સમજીએ તો સારૂઁ
Hiral Vyas "Vasantiful" says:
April 25, 2012 at 10:00 am
સાવ સાચી વાત….આપણે ક્યારેક માત્ર ખરાબ ન લાગે માટે જ કંઇક કરીએ છીએ….પણ કંઇક કરવું આપણને ગમશે એમ વિચારીને ક્યારેય કંઇ કરતા નથી.
April 25, 2012 at 11:31 am
આઇ.સી.યુ. ને ઇન્ટેનસીવ કેર યુનીટ કહેવાય, એટલે શું ? આને અગ્નાન કહેવું કે અણસમજ ! પણ એટલે જ આઇ.સી.યુ. પ્રતિક્ષા કક્ષ થી અલગ હોય છે.
રહી વાત ખરાબ લાગવાની તો સ્વજન આઇ.સી.યુ. માં હોય ત્યારે એની સંભાળ લેવાની બાકી બધુ ભગવાન ભરોસે. સુક્મ નીરીક્ષણ વાળો લેખ.
‘પ્લીઝ, આ રીતે તો બીમાર વ્યક્તિનું મનોબળ તૂટી જાય. અંદર બીજા માંદા લોકોયે છે ! પ્લીઝ…’ કોઈ શાણા મુલાકાતીની ટકોરથી રડવાનું ઓછું થયું.–નાટકીય (મોટા અવાજે) કે પ્રાસંગીક (સ્વજન ને ભેટી) કે લાગણી થી(માત્ર આંસુ) રુદન ?!!
April 25, 2012 at 11:37 am
કોઇ પણ પરિસ્થિતિને તેના યથતથ સ્વરુપમા લેવાનું, સંવેદવાનું આપણને આવડતું નથી કારણકે આપણી સમજ ટાંચી પડે છે કારણકે આપણે અમુક વય પછી વિચારવાનું અને શીખવાનું બંધ કરી દીધું છે. માટે જ આવી તો શું પણ મોટા ભાગની પરિસ્થિતિમાં આપણે અણઘડ દેખાઈએ છીએ. હિમાંશીબહેન આમ લખે ત્યારે આપણા સમાજ સામે આયનો ધરે છે.
April 25, 2012 at 4:49 pm
Dear Mrugesh. I like so much. such type of lekh require to focus in our samaj.By refering one can understand what situation is require.
Karasan Bhakta usa says:
April 25, 2012 at 7:44 pm
ખુબ જ વાસ્તવીક લેખ,આવી ગંભીર ઘટનામા “દેખાડો” કરવાની પણ હદ હોય !
એક ટ્રીપલ બાય સર્જરીના દર્દીને, ” બોલો,ભાઇ મારા માસાજીએ તો ઓપરેશનના ચોથે દાડે દેહ છોડેલો”. આવા સગાવહાલા ખબર અંતર જાણવા કે હિમંત આપવા ન આવ્યા હોત તો ખુબ રૂડુ.
April 26, 2012 at 5:23 am
When my grandfather was in critical condition one relative come with his big photo and asking other relatives Is this size good for funeral/”besnu”?…..
Oh GOd! Please give sense to all this kind of human those who just be human and help to leave soul peacefully ……
Some people come to see condition of sick people and than expecting their relatives give them food/lunch and dinner….what a insane relatives are?….
At least if we are going to see sick people and condition is really very bad than give peace to sick people’s relativer rather than giving tham burden………
April 26, 2012 at 1:34 pm
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
* * * * *
Download First Issue Absolutely Free !!
Click Here for download page
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
pritesh patel: wish u many many happy returns of the day...
Amrut Gosai: વાહ સ્વાતિબેન ….ખુબ સુન્દર રિતે સમાજ...
બટુક ઠુંમર: અદભુત, અવર્ણનિય અને અકલ્પનિય. ડો.એટલુ સરળ અને...
Vijay Panchal: Bau Saras… che….
Sheela Patel: Good story
NEELAM GUPTA: આ ને બચ્પન માટૅ લખો.સારી કવિઆ હે.
jigisha dave: Very nice story its really hart...
Darshan: 30/૩/1987 time 21ઃ00 birtha peels ઃ godhara...
Arvind Patel: અંતઃસપુરના. હું જયારે એમ માનુ કે બધું હું જ...
Keyur Patel: પૂરાણૉમા પણ વાર્તા છે જ કે દધિચીએ પોતાના...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૨)
દિલ્હીનું અનોખું રવિવારી પુસ્તકબજાર.. દરિયાગંજ બુકમાર્કેટ – જીજ્ઞેશ અધ્યારૂ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૧)
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.