gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu la gu gu gu gu gu gu gu zh gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en en gu gu
ભયાનક રાત – ચાર મિત્રોની કહાની | જલ્સા કરોને જેંતીલાલ
પ્રથમ ગુજરાતી હાસ્ય લોકશાહી - લોકો માટે, લોકો દ્વારા, લોકો ને અર્પણ
April 28, 2017 in લેખકની કટારે, હિતેશગીરી ગોસાઈ
હૃદયના દર્દીઓ આ વાર્તાથી દુર રહે
અમે ૪ ખુબ નજીકના મિત્રો હતા. આશિષ, કીર્તિ, ચિરાગ અને હું. બચપણ થી જોડે મોટા થયેલા. આ વાત છે ૨૦૦૨ ની જયારે અમે ચારેજણ ૧૨ માં ધોરણ ની પરીક્ષા પૂરી કરી વેકેશન માણી રહ્યા હતા. એક દિવસ અમેં ટેરેસ પર બેસીને ભૂત-પ્રેત વિષે વાતો કરી રહ્યા હતા. અચાનક આશિષ બોલ્યો..
આશિષ: હુંતો યાર કોઈ ભૂત બુત માં નથી માનતો.
કીર્તિ: એતો કેવું આસાન છે, સામે આવે એટલે પરસેવા છૂટી જાય ભાઈ,
આશિષ: ભાઈ, હોય તો કઈ સામે આવેને.!!
એટલા માં કીર્તિ અને ચિરાગને મારા મજાક માં શામેલ કરીને ચા ની ચુસ્કી લેતા હું બોલ્યો. “તો કરો અખતરો”
ચિરાગ મારી વાતમાં હામી ભરતા બોલ્યો: હા હા થઈજાય…
આશિષ: હૂતો તૈયાર છું, બોલો શું કરવાનું?
૧૦-૧૫ સેકંડ સુધી અમે ચારે મૌન થઇ ગયા, અચાનક મૌન તોડતા કીર્તિ બોલ્યો.
..”રાત્રે ૧:૩૦ વાગે સિવિલ હોસ્પિટલ ના postmortem room માં આશિષે એકલા જવાનું. અને સ્ટ્રેચર (જેના પર લાશનું postmortem થાય) તેની ઉપર ૫ મિનીટ સુધી સુઈ ને આવવાનું, બોલ આશિષ શું કેવું છે.”
આશિષ: હું તૈયાર છું.
(શરત મુજબ જો આશિષ એ કરવામાં સફળ થઇ જાય તો અમે ત્રણે જણ એને ૫૦૦-૫૦૦ રૂપિયા આપીશું અને આજીવન આશિષને અમારી ગેંગ નો નીડર સિપાહી માનીશું, અને જો એ ડરી જાય અને પાછો આવી જાય તો અમે એને આજીવન ડરપોક માનીશું અને ૨ દિવસ સુધી અમારું લંચ આશિષ કરાવશે.)
ચિરાગ અને હું પણ નવા અખતરા માટે તૈયાર થઇ ગયા.
અમે ચારે જણાએ મળીને બીજા દિવસનો પ્લાન બનાવ્યો. જેમાં બહાર વોચમેન થી છુપાઈ ને દીવાલ કુદીને અંદર જવાનું હતું, જ્યાં અંધારી લોબી ની બહાર અમારે ત્રણે ઉભા રેવાનું હતું અને આશિષે એકલા postmortem room માં સ્ટ્રેચર પર સુઈને પોતાનો ફોટો કેમેરા માં લેવાનો હતો. (નોધ: આ ઘટના પાટણ સિવિલ હોસ્પિટલની છે. હોસ્પિટલ ખુબ મોટી છે, લગભગ ૨ કિલોમીટર માં પથરાયેલી. અને postmortem room વચ્ચો-વચ છે. હોસ્પિટલ ની પાછળના મહેલ્લા માં અમારું ઘર હતું ત્યાંથી સિવિલ ના પાછળ ના ગેટ ઉપરથી અંદર દાખલ થવાનું હતું.)
હવે એ સમય આવી ગયો જેની અમે રાહ જોતા હતા. અમે ચારે જણ રાત્રે ૧૦ વાગે પાન ના ગલ્લે ભેગા થયા.
આશિષ: કીર્તિ કઈ એડવાન્ચર કરતા પેલા એક એક પાન થઈ જાય યાર.
કીર્તિ: હા હા કેમ નઈ, પણ હજુ ચિરાગ કેમ નથી આવ્યો? મેં કહ્યું આવતોજ હશે.
કીર્તિ: ચાલો ભાઈ કાલિદાસ ચાર પાન બનાવો.
એટલામાં પાછળ થી ચિરાગ આવ્યો.
ચિરાગ પોતાની જોડે એક કેમેરો, લીંબુ અને એક મોટો છરો (મોટું ધારદાર ચાકું) લાવ્યો હતો.
આશિષ: અરે ચિરાગ આ લીંબુ અને છરો કેમ?
ચિરાગ: જો ભાઈ, ભૂત છે કે નઈ એની મને ખબર નથી, પણ જો હોય તો મેં સાંભળ્યું છે કે ભૂતને લીંબુ અને લોખંડ થી ડર લાગે, એટલે આ તારી રક્ષા માટે છે દોસ્ત.
(આ બધું આશિષ ને થોડો વધારે ડરાવા માટે હતું, પણ આશિષ ડરે એનું નામ નઈ.)
આશિષ: હા ચલ લાવ આ બધું.
“આશિષે ચિરાગ પાસેથી કેમેરો, લીંબુ અને છરો લઇ લીધા.”
કીર્તિ: ચાલો ભાઈ અખતરાની તૈયારી કરો.
(અમે ચારે જણ સિવિલ હોસ્પિટલની પાછળ નો ગેટ કુદીને અંદર ગયા. એ અંધારી કાળી રાત હતી, હોસ્પિટલ ની અંદરના ઝાડવાં પણ રાત્રે ભયાનક દેખાતા હતા. અમે ચારે હિંમત કરીને postmortem room તરફ જવાની લોબી સુધી પહોચ્યા. લગભગ રાત નો ૧ વાગવાની તૈયારી હતી.)
કીર્તિ: ચલ ભાઈ આશિષ, આજે બતાવીદે કે તું નીડર છે.
આશિષ: હા હા ચાલો ત્યારે, તમે અહીજ ઉભારહો અને કોઈ આવે તો મને બુમ પાડજો હું અંદર જાઉં છું.
આશિષ ધીમે ધીમે postmortem room તરફ ગયો.
આશિષ થોડોક આગળ ગયો એટલે ધીમા અવાજે કીર્તિએ મને કહ્યું: સંભાળ હિતેશ હું આશિષ ની પાછળ જાઉં છું. એને ડરાવવા માટે. મેં કહ્યું તે યોગ્ય નથી, જો એ સાચેજ ડરીજશે તો?
ચિરાગ: ના યાર, થોડો ડરે તોજ મજા આવશે. તું જા કીર્તિ…
કીર્તિ છુપાઈ ને આશિષ ની પાછળ ગયો.
અહી આશિષ postmortem room સુધી પહોચી ગયો. ત્યાં રૂમ નું બારણું ખુલ્લુજ હતું. રૂમ માં વચ્ચો વચ મોટું સ્ટ્રેચર પડેલું હતું, અને આજુ-બાજુ લોહીના ધબ્બા હતા. આવા ભયાનક દ્રશ્યો થી આશિષ પણ ઘભરાઈ ગયો. તે ધીમેથી સ્ટ્રેચર તરફ ગયો. સ્ટ્રેચર પર હાથ લગાડ્યું તો લોહી ની ચિકાસ, કોણ જાણે કેટલીયે લાશો ના postmortem એના પર થયા હશે. આશિષ હિંમત કરીને સ્ટ્રેચર ઉપર ચઢીને સુઈ ગયો. એક હાથે એ કેમેરો કાઢીને પોતાનો ફોટો લેવા જતોજ હતો કે પાછળથી કીર્તિ એને ડરાવતા જોરથી બોલ્યો ભૌઉઉઉઉઉ.
કીર્તિ કઈ સમજે એ પેલાતો આશિષે છરો કાઢીને જોર થી કીર્તિ ના પેટમાં ગુસાડી દીધો.
અમે બહાર મોટી રાડ સાંભળી, અમે જેવા દોડીને અંદર ગયા તો ત્યાં કીર્તિ ની લોહિયાળ લાશ પડી હતી અને આશિષ જોર જોર થી રડી રહ્યો હતો…. હું અને ચિરાગ આ જોઈને સ્તબ્ધ થઇ ગયા. એક મજાક હવે ભયાનક મર્ડર નો શાક્ષી બની ચુક્યો હતો. હકીકતમાં અમે ખુબ મોટી ભૂલ કરી બેઠા હતા.
આ ધટના બાદ પોલીસ કેસ પણ થયો પણ આશિષ ની ઉંમર ૧૮ થી ઓછી હોવાથી અને મર્ડર માટેનો એનો કોઈ ઈરાદો નાં હોવાથી એને છોડી દેવામાં આવ્યો. અમને સમજાઈ ગયું કે એક ભયાનક મજાક ના લીધે અમે અમારો બાળપણ નો મિત્ર ખોઈ બેઠા છીએ. આ દર્દનાક હાદ્સાએ અમારું જીવન બદલી નાખ્યું. ત્યાર બાદ ઉચ્ચ અભ્યાસ અર્થે અમે ત્રણે મિત્રો છુટા પડી ગયા.
એક દિવસ હું પાટણ આવ્યો ત્યારે ચિરાગ નો મારા પર ફોન આવ્યો, ચિરાગે મને આશિષ ના ઘરે મળવા જવાની વાત કરી. મેં ચિરાગને હા પાડી. અમેં બંને આશિષના ઘરે ગયા. આશિષ ના ઘરે એના મમ્મી-પપ્પા હતા. તેઓએ અમને જોઈને થોડો ગુસ્સો કર્યો. પછી આશિષની મમ્મી રોતા રોતા બોલ્યા: આશિષ.!!! હું શું કહું તમને… આશિષ હવે એ આશિષ રહ્યો નથી.
ચિરાગ: પણ આંટી થયું છે શું એમ તો કહો?
આશિષ ના મમ્મી: તમેજ ઉપર જઈને જોઈ જુઓ..
હું અને ચિરાગ ઉપર આશિષના રૂમ માં ગયા, ત્યાં અમે આશિષની હાલત જોઈને દંગ થઇ ગયા.
..આશિષ હવામાં વાતો કરતો હતો, એના મોઢા માંથી લાળ ઝરતી હતી, ક્યારેક પોતાની જાતનેજ મારતો હતો તો ક્યારેક દીવાલ પર માથા પછાડતો હતો… આશિષ ના પપ્પા એ અમારી પાસે આવીને કહ્યું: ડોક્ટર કહે છે કે આશિષ ને “સ્કીઝોફેનિયા” નામની ભયંકર માનસિક બીમારી થઇ છે. પણ અમને એ મનાતું નહોતું.  અમે આશિષ જોડે ગયા અને એને બોલાવ્યો તો એ અમને ઓળખતો પણ નહોતો. મનમાં ધીમે ધીમે કઈ બડબડતો હતો. હું મારા કાન એના મોઢા ની નજીક લઇ ગયો તો હું ગભરાઈ ને ચીખી ઉઠ્યો ઓહ માય ગોડ…
મેં જે સાંભળ્યો તે આશિષ નો અવાજજ નહોતો, તે કીર્તિ નો અવાજ હતો અને એ બોલી રહ્યો હતો,,,
“હું આશિષને મારી નાખીશ..
હું આશિષને મારી નાખીશ..”
હું અને ચિરાગ ત્યાંથી ગભરાઈ ને ઘરે આવી ગયા…
એક રોજ સવારે અમને ખબર મળી કે રાત્રે આશિષ નું મૃત્યુ થઇ ગયું છે.
મૃત્યો નું કોઈ ઠોસ કારણ હજુ સુધી જાણવા મળ્યું નથી.
એ દિવસ અમારા માટે બેહદ દુઃખનો દિવસ હતો. આજે પણ હું અને ચિરાગ મળીએ છીએ પણ એ ઘટનાને ક્યારેય યાદ કરતા નથી. અને ક્યારેય કોઈ મજાક, કે કોઈ નવો અખતરો કરતા નથી……
આ પોસ્ટ વાંચી આપને કેવું લાગ્યું એ “મનોભાવ” આપ અચૂક જણાવજો તો મારો ઉત્સાહ વધશે !
← જાણો છો તમારા વાળનું અમૃત કોણ છે ? – “શાકભાજી”
ગુજરાતની રજવાડી કારો નો કાફલો તમે જોયો છે ? →
Leave a Reply Click here to cancel reply.
Email (will not be published) (required)
© 2012 જલ્સા કરોને જેંતીલાલ. All Rights Reserved. Terms of Use | Privacy Policy
પ્રથમ ગુજરાતી હાસ્ય લોકશાહી - લોકો માટે, લોકો દ્વારા, લોકો ને અર્પણ