gu en en en en en en en en en en en en en en en tl tr en en en en en en en en en en en en en en en fr tr en en en en es en en en en en en en en en en fi en nl en en pt en gu gu en nl en en gu gu ceb gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en fa en en en en en ru en en en en en en en en es en en en en ar en en en en en en
કથા-સપ્તાહ - આસવ (યે કૈસા નશા... - 5)
1  |  2  |  3  |  4  |  5  |
પોતે તો ૩૧મી રાત્રે થયેલી છેડખાનીને છોટી સી બાત માનીને વીસરી પણ ગયેલી. આતિથ્યની વર્તણૂકમાં પણ ક્યાંય એનો પડઘો નહોતો કળાયો અને પછી મારાં લગ્ન નિમિત્તે દાદાજીએ ગોઠવેલી લિકર-પાર્ટીમાં દરોડો પડે છે... એ રેઇડે કેવી બદનામી આપી. કુટુંબના વડા તરીકે દાદાજીએ સ્પિરિટ ન દાખવ્યો હોત તો મારી સમગ્ર લગ્નવિધિ પર એનો ઓછાયો રહેત.... જાંચનો આદેશ ઉપરીને ભુલાવામાં નાખીને જાડેજાએ મેળવી લીધેલો. એટલું તો ત્યારે જ લાગતું હતું કે દરોડો પાડનાર જાડેજાને અવશ્ય કોઈનું પીઠબળ હોવું જોઈએ.
મારે તે મૂળ વ્યક્તિને પકડવી હતી. મારો સંકલ્પ આતિથ્યથી છૂપો નહોતો. મારે તો લગ્ન પછી પણ આતિથ્યને કહેવું હતું કે તમે ઘટનાના મૂળમાં જવામાં સહાય કરો, પણ પછી ટાળી જતી. આતિથ્યને એવું ન લાગવું જોઈએ કે હું મારા પિયરના વિચારોમાં જ ગુલતાન હોઉં છું!
મન ક્યારેક વઢતું પણ, મારા આતિથ્ય મારા માટે આવું વિચારે એવું વિચારવામાં તેમનું અપમાન છે!
- એ ભરમ આજે ભાંગી ગયો... હવે સમજાય છે કે દરોડા પછીની સુરતની મુલાકાતમાં તે કેમ ચૂપ હતા! પાપ કોઈને છોડતું નથી આતિથ્ય, દિગંત સાથેની તમારી વાતચીતમાં મારું લગીરે ધ્યાન નહોતું, પણ હું સાંભળી ગઈ છું એમ
ધારી-સ્વીકારીને તમે ન જાણે મનમાં મારાં કેવાં-કેવાં રૂપ જોતા રહ્યા! મારા ચારિત્ર્યમાં, સંસ્કારમાં, સમજમાં તમને આટલી જ શ્રદ્ધા આતિથ્ય?
કબૂલ, એક રાત્રે મેં તમારી અઘટિત ઇચ્છા અવગણી, મારે બળપૂવર્કમ વર્તવું પડ્યું; પણ એ ધક્કો તમને કળણમાં પડતા અટકાવવા મારવો પડ્યો. જોકે તમને દેખાયો માત્ર મારો સિદ્ધાંત! તમે ચૂકો છો તો મારા ઘરના પણ ચૂકવામાં ચૂકતા નથી માત્ર એ દેખાડવા તમે દિગંતભાઈ સાથે મળીને દરોડાનો ખેલ રચ્યો એ સત્ય જાણીને મારા કાળજે કેવી કરવત ફરે છે આતિથ્ય તમને એનો અંદાજ પણ છે?
આજે પણ આતિથ્યએ ખભે મૂકેલો હાથ તરછોડીને નિરાલી પલંગ તરફ વળી, ‘આઇ ફીલ સ્લીપી, ગુડનાઇટ.’
પથારીમાં પડતું મૂકીને માથે ઓઢી લીધું. તે સૂતી ન જ હોય, પણ આતિથ્ય તેને કયા મોંએ જગાડે!
મેં કહ્યું ત્યાં સુધી નિરાલી મારો દોષ જાણતી નહોતી, તેનું રીઍક્શન એની ગવાહી દે છે અને આનો બીજો અર્થ એ કે આકાંક્ષાના સંદર્ભે તે જે કંઈ કહી ગઈ એમાં વેર યા બદલાનો મોટિવ નહોતો, માટે અસત્યનો અંશ નહોતો... તે સતત મલય વિશે ચેતવતી રહી ને હું તેનો જ બચાવ કરતો રહ્યો! નિરાલીના કલ્પિત વારથી બચવામાં હું તેના કાળજાને ઘાયલ કરતો ગયો એનો ઘા જાણે ક્યારે ભરાશે, કેમ ભરાશે?
સમજ કહેતી હતી કે નિરાલીની જ નહીં, તેના ઘરના સૌની માફી માગવી જોઈએ... નિરાલી માટે એ કદાચ પૂરતું ન ગણાય તો પણ મારા હૈયેથી તો બોજ ઊતરશે. નહીંતર નિરાલીને સ્પર્શવાનું તો દૂર, તેની સાથે નજર પણ કઈ રીતે મેળવીશ હું?
બાજુમાં લંબાવતા આતિથ્ય પાસે આનો જવાબ નહોતો.
‘આજનો દિવસ શુકનવંતો છે.’ ડાઇનિંગ હૉલમાં વૃંદાબહેને ટહુકો કર્યો.
લંચ માટે સૌ ટેબલ પર ગોઠવાયેલા છે. એક તો રવિની રજા. એમાં દીકરાના દાદાસસરા અચાનક આવી ચડ્યા. નિરાલી એવી તો ઊછળેલી.
આજે આકાંક્ષા માટે મલયનું કહેણ આવ્યું એ બીજો હરખ.
કાજુકતરીનું બટકું ભરતાં તેમણે જિતેનભાઈને જશ આપ્યો, ‘તમારા આર્શીવાદે દાદાજી થોડી વાર પહેલાં જ મારી લાડો માટે માગું આવ્યું...’
મલયના રિશ્તાના ઉલ્લેખે આતિથ્ય-નિરાલીની નજરો મળી, છૂટી ૫ડી.
ખરી છે નિરાલી... આતિથ્યના ચિત્તમાં પડઘો પડ્યો : બે દિવસ પહેલાં ઘટસ્ફોટનો પહાડ તૂટuો તોય જો કોઈ ત્રીજાને એની ભનક આવવા દેતી હોય. એકલા પડતાં અતડી થઈ જાય. તેની રીસ, તેનો રોષ ભેદવાની કોઈ ચાવી જડી જાય...
‘મા, આમાં મને બહુ...’ હરખાવા જેવું નથી લાગતું એમ કહેવા જતા આતિથ્યના પડખે બેઠેલી નિરાલીએ તેની જાંઘ પર હાથ દબાવીને ચૂપ રહેવાનો ઇશારો આપ્યો અને પછી બોલી, ‘આ બધી ચર્ચા પછી થઈ રહેશે... અત્યારે જમવામાં ઝડપ રાખશો તો રસોડું આટોપાય...’
કહીને તેણે હસી નાખ્યું એટલે ટકોર ભારે ન લાગી.
‘મારે એક કડવી ફરજ બજાવવાની છે.’ જમ્યા પછી દીવાનખંડમાં મુખવાસ આરોગતા જિતેનભાઈ સહેજ ગંભીર બન્યા, ‘મને કહેતાં સંકોચ થાય છે, પણ અમારી પાર્ટીમાં પડેલો દરોડો યાદ હશે. એની પાછળના સૂત્રધારની મને જાણ થઈ છે...’ જાડેજાની ફસામણીની કથા કહીને તેમણે ઉમેર્યું, ‘એ નામ તમારા ઘરનું બહુ વિfવાસપાત્ર છે - દિગંત જાની.’
ન હોય. માતા-પિતા મોં વકાસી ગયાં. આકાંક્ષા પણ ડઘાઈ. દિગંત તો આતિથ્યનો જાની દોસ્ત. તે શું કામ આવું કરે!
‘એ તો તમે તેની ઊલટતપાસ લો તો ખબર પડે. બોલાવો તેને.’
‘એટલે દાદાજી, તમારે મારા ઘરમાં ર્કોટકચેરી બેસાડવી છે?’
નિરાલી એવા તેવરથી બોલી કે દાદાજી સુધ્ધાં હેબતાઈ ગયા.
‘આવું ન કહીએ વહુ...’ વૃંદાબહેને ઠપકો આપ્યો.
‘મા સાચું કહે છે નિરાલી...’ આતિથ્યએ ગળું ખંખેર્યું, ‘દાદાજી, મારે એટલું કહેવું છે કે...’
‘પ્લીઝ આતિથ્ય...’ હાથના ઇશારાથી પતિને અટકાવતી નિરાલીનું મુખ તમતમતું હતું, ‘મને કોઈ સાફસફાઈ નહીં જોઈએ. દાદાજી, દિગંતભાઈ આતિથ્યના પરમ મિત્ર છે. લાંચિયા ઇન્સ્પેક્ટરની જુબાનીએ દોડી આવતાં પહેલાં તમે એટલું પણ ન વિચાર્યું કે આ નામ દેવાની પણ તેને કોઈએ રિશવત દીધી હોઈ શકે?’
આ તર્ક ધારદાર હતો. સ્વીકારવો પડ્યો.
‘જાડેજા કરતાં તમારી દીકરી પર તમને ભરોસો હોય તો માની લો કે દિગંતભાઈ નર્દિો‍ષ છે.’ હવે તેનાં નેત્રોમાં કરુણા ઝબકી, ‘જે થઈ ગયું એને ચોળીને ચીકણું શું કામ કરો છો દાદાજી? ખરો પાઠ તો એ શીખવો જોઈએ કે આવું ગેરકાયદે કામ કરીએ જ નહીં.’
દાદાજી પળ પૂરતી દીકરીને તાકી રહ્યા. પછી માથે હાથ ફેરવ્યો, ‘આજે તું મને સાસરાની વધુ લાગે છે. તારી દાદી હોત તો ખુશ થઈ જાત.’ જિતેનભાઈએ સાદ ખંખેર્યો‍. ‘સંતોષ તો મને પણ થયો બેટા, તું કહે છે એટલે બધું ભૂલ્યો. પાર્ટીઓ પણ બંધ.’
‘ઓહ દાદાજી!’ નિરાલી તેમને વળગી પડી.
‘વેવાઈ-વેવાણ, આતિથ્યકુમાર; તમે પણ કશું મન પર ન લેશો. દિગંતભાઈને કશું કહેશો નહીં.’
છેવટે દાદાજીએ વિદાય લીધી. તેમને વળાવીને નિરાલી કેમ ધþુસકાભેર રડી પડી એ આતિથ્ય સિવાય કોઈને સમજાયું નહીં!
‘તેં ધાર્યું છે શું નિરાલી?’
દાદાના ગયા બાદ વામકુક્ષિ માટે સૌ છૂટા પડ્યા. રૂમમાં પ્રવેશતાં જ આતિથ્યએ તેને ઝંઝોડી, ‘મારે કબૂલાત કરવી હતી, માફી માગવી હતી દાદાજી સમક્ષ; પણ તેં બોલવા ન દીધો...’
‘આજે ચૂપ રહ્યે નહીં ચાલે નિરાલી. કાળજું બળે છે મારું. જાતને નીચી અનુભવું છું. તારા વિશે હું શુંનું શું ધારતો રહ્યો. તું મને ફિટકાર, મને બીજો કોઈ પણ દંડ દે; પરંતુ મારાથી આમ અળગી ન રહે. નથી સહન થતું.’
આતિથ્યના ફાટેલા સાદમાં અંતરની પીડા હતી, કબૂલાતના પ્રયાસમાં દેખાડો નહોતો. આજે આપોઆપ નિરાલીની ભીતર કશુંક સંધાયું.
‘મારે સૌની માફી માગવી છે નિરાલી, પણ પછી બીજા સામે ટકી રહેવાની હિંમત મને તારા સાથ વિના નહીં સાંપડે.’
‘તમને ભૂલ સમજાઈ આતિથ્ય, એટલું કાફી છે.’ તેણે હળવેથી આતિથ્યની છાતી પર માથું ટેકવ્યું.
‘ઓ...હ નિરાલી!’ આતિથ્યએ તેને આfલેષ આપ્યો, ‘પણ તેં દાદાજી સમક્ષ કેમ જૂઠ કહ્યું?’
‘કેમ કે આપણા બેની મૅટરમાં ત્રીજું કોઈ આવી ન શકે આતિથ્ય. મારા દાદાજી પણ નહીં.’
‘દાદા પ્રત્યે કડક થવાનું વસમું લાગ્યું, સચને છુપાવવામાં હું પણ માનતી નથી; પણ એને ઉજાગર કરવામાં પણ વિવેકભાન જોઈએ. તમારું નામ જાહેર કરવાથી જે ઘટ્યું છે એ બદલાવાનું નથી, બલ્કે ઘરનાના આઘાતમાં વધારો જ થવાનો. આવા જમાઈ સાથે અમારી દીકરી કેમ રહેશે એની ચિંતામાં સૌ અડધા થઈ જાય. તમારી નિષ્ઠા, તમારી પ્રીત તેમના શકના દાયરામાં આવી જાય એવું તો થવા કેમ દેવાય?’
આતિથ્યની આંખોના ખૂણા ભીંજાયા.
‘જે નામ તારી જાણમાં હતું એ જાણવા તારા દાદા આટલું મથ્યા, તેં તેમની ફેવર ન કરી...’ આતિથ્યએ પાંપણ લૂછી, ‘ઓહ ગૉડ, પ્યાર કોને કહેવાય એ મને આજે સમજાયું. જીવનસાથી માટેના સ્નેહ-સન્માનની પરિભાષા તેં મને શીખવી.’
આતિથ્ય નર્મિળતાનો અનુભવ કરતો હતો ને એની ઝલક નિરાલીને સ્પર્શતી હતી.
‘દાદાના વકીલે છીંડાં શોધી રાખ્યાં છે એટલે દારૂની પાર્ટીનો કેસ ર્કોટમાં ટકવાનો નથી. જે બન્યું એ ભૂલી જવામાં સાર છે.’
આતિથ્યને ત્યારે સૂઝ્યું, ‘અને તેં મને મલય બાબત કેમ બોલતાં અટકાવ્યો?’
‘એ આપણા ઘરનો મામલો થયો આતિથ્ય, એને દાદાજીની હાજરીમાં કેમ ઉખેળવો? તમે ઇનકાર જતાવત તો આકાંક્ષા તરત મલયની તરફેણમાં તૂટી પડત. તેનો પ્રણય, ૩૧ની રાતવાળો કિસ્સો કશું છાનું ન રહેત. આ બધું દાદાજીની હાજરીમાં થાય તો આપણા ઘર માટે તેમને માન શું રહે, આકાંક્ષાની છાપ શું રહે? સાસરા-પિયર વચ્ચે અંતરાય ન રાખો, પણ એક થિન લાઇન હોવી જરૂરી છે. બન્ને ઘરનું સુખ એ પાતળી પટ્ટીમાં છે.’
‘યુ નો નિરાલી, આજે તારાં દાદીને થૅન્ક્સ કહેવાનું મન થાય છે.’ આતિથ્યએ કહ્યું.
નિરાલી મલકી પડી. એ મુસ્કાન પર વારી જતાં આતિથ્યએ તેને ઊંચકી, પલંગ પર લઈ ગયો...
અને એવો છવાયો કે ધરા મહોરી ઊઠી.
‘વૉટ!’ આકાંક્ષા ચીખી ઊઠી. ભાઈ મલય માટે ના પાડે છે, એ પણ ભાભીની તારવણીથી?
‘નિરાલીના નિષ્કર્ષમાં મને અપાર શ્રદ્ધા છે.’ આતિથ્યના રણકામાં પત્નીની ભાટાઈ નહીં, ગૌરવ ઊપસ્યું. ‘તેણે તારવેલાં કારણોમાં મને મીનમેખ જણાતો નથી. છતાં આપણે આ પ્રસ્તાવ ટાળી નથી દેવો. બે-ચાર મહિના એમ જ ખેંચીએ. એમાં યા તો આકાંક્ષા આપણી નજરે મલયને જોતી થઈ જશે યા મલયને જોવાની આપણી નજર બદલાશે - બેઉ પરિસ્થિતિ આવકાર્ય જ છે.’
વાહ. આવો સૂઝભર્યો નિર્ણય પણ નિરાલીનો જ હોય! એમાંય દાદાજીની હાજરીમાં આ બધી રામાયણ ન ઉખેળીને તેણે ઠરેલતા દાખવી, અમારે તો એ પણ એટલું જ અગત્યનું! આકાંક્ષા પ્રણયભગ્ન થઈને અઘટિત પગલું ન ઉઠાવે એ માટે પણ ઢીલ જરૂરી છે. મમ્મી-પપ્પા ખુશ થયાં. આકાંક્ષાને ન ગમ્યું, પણ શંલ થાય? રાહ જોવાના ઇનકારમાં મને મલય પર ભરોસો નથી એવું પુરવાર થાય. એના કરતાં ભલેને બીજા બધાની આંખો ખૂલતી!
તેણે મલયને જાણ કરતાં પ્રસ્તાવમાં પડેલી ઢીલ મલયને અકળાવી ગઈ. પછી થયું, આકાંક્ષા ક્યાં સુધી ફાવવાની?
- ખેર, એક સવારે આકાંક્ષાની આંખો ખરેખર ખૂલી ગઈ. ગ્રુપમાં મેસેજ ફરતો થયો હતો : આશાસ્પાદ જુવાનની આત્મહત્યા!
ગર્ભશ્રીમંત કુટુંબના નબીરાની લાશ હોટેલના સ્વિમિંગ-પૂલમાં મળી. એ અકસ્માત નહીં, આપઘાત હતો; કેમ કે જુવાનને એઇડ્સનો વ્યાધિ વળગ્યો
હતો - તેની બેફામ લાઇફ-સ્ટાઇલને કારણે.
તે જુવાન બીજું કોઈ નહીં મલય હતો...
આકાંક્ષા થથરી ઊઠી. હમણાંનો મલય બીમાર રહેતો ખરો, પણ તેને એઇડ્સ હોવાનું તો કલ્પ્યું પણ ન હોય! તેના બેમર્યાદ મોજશોખની ચર્ચા તો હવે કાને પડે છે...
આકાંક્ષા દોડીને ભાભીને વળગી, ‘થૅન્ક્સ ભાભી...’
‘આકાંક્ષાએ આભા૨ માન્યો, મારે તારા પ્રણયના આસવમાં ડૂબી જવું છે...’ આતિથ્યની અ૨જને આવકા૨તી નિરાલી મહેકી ઊઠી.
સ્વાભાવિકપણે ઘરમાં સૌ ખુશ હતા. સુરતમાં કેસ ખારીજ થવાના સમાચાર સાથે ત્રીજા ગુડ ન્યુઝ નિરાલીની પ્રેગ્નન્સીના છે. તેનું સુખ શાશ્ર્વત રહે એ માટે આતિથ્ય કટિબદ્ધ છે એટલું વિશેષ.
Subscribe via email (Registered users only)
Write the displayed characters
Please enable JavaScript to post a new comment
You need an iframes capable browser to view this content.
Copyright © 2012 Mid-day Infomedia Ltd. All Rights Reserved.