gu en en en en en en en en en en en en en en en tl tr en en en en en en en en en en en en en en en fr tr en en en en es en en en en en en en en en en fi en nl en en pt en gu gu en nl en en gu gu ceb gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en fa en en en en en ru en en en en en en en en es en en en en ar en en en en en en
કથા-સપ્તાહ : અનુસંધાન (ઘટનાક્રમ – 5)
અજાતશત્રુનાં મનોચક્ષુ સમક્ષ ગતખંડ ચલચિત્રની જેમ તાદૃશ થતો હતો. રેવાને અનુભવાતી ભીંસથી તે સાવ બેધ્યાન હતો.
1  |  2  |  3  |  4  |  5  |
‘વિદ્યાને તેની માનું પીઠબળ હતું...’
સાસુ-દિયરને ઘરમાંથી હાંકી બધું વેચી-સાટી વરને મુંબઈ તાણી જવાનો
મા-દીકરીનો પ્લાન. અરુણની અડધી સૅલેરી માને મોકલી આપતી. મોટા તહેવારો મુંબઈમાં જ ઊજવવાના. ત્યાં સાસુ પણ જમાઈને ટલ્લા ફોડે : આ તો મારી દીકરી છે જે તમારી સાથે નિભાવી રહી છે!
‘ખરા નફ્ફટ છે તમારાં બા અને ભાઈ. આટઆટલા ઝઘડા આપણી વચ્ચે થાય છે તોય ધરાર જો ઘર છોડીને જતાં હોય!’ મુંબઈથી પરત થઈ વિદ્યા વધુ આકરી બને.
‘ભાઈના સુખ ખાતર અમે એય કર્યું હોત...’ અજાતશત્રુના સાદે રેવા ભીતરનો થડકો દબાવીને એકાગ્ર થઈ,
‘પણ જેની દાનત જ ખોરી હોય એવી વહુના ભરોસે ભાઈને એકલો કેમ મુકાય! હૈયે પથ્થર મૂકીને અમે જેમતેમ બે વરસ કાઢ્યાં. પોલીસમાં સાસરિયાંના ત્રાસની (જૂઠી) ફરિયાદ નોંધાવવાની રોજ સવારે ધમકી આપનારીને છૂટાછેડાનું તો પુછાય પણ નહીં. છેવટે દિવાળીના તહેવાર નિમિત્તે મુંબઈ જવાનું પ્લાનિંગ હતું. ભાઈએ દુરૉન્તોમાં રિઝર્વેશન કરાવેલું. એ યાત્રા વિદ્યાની અંતિમયાત્રા બની ગઈ. રાતે સૂતેલી સવારે ઊઠી જ નહીં!’
રેવાએ હોઠ કરડ્યો. આગળના વળાંકની કલ્પના સહજ હતી.
‘દેખાવ ખાતર અરુણે, અમે રુદન કર્યું; પણ છેવટે તો અમને ત્રણેને છુટકારાની લાગણી થઈ હતી. વિદ્યાની મા ભાંગી પડેલી. તેણે હરિદ્વારની વાટ પકડી. લોકલાજ ખાતર અમે ક્રિયાપાણી પતાવ્યાં. તેરમાના દહાડે પોલીસ આંગણે આવી.’
રેવાને શ્વાસ લેવામાં તકલીફ વર્તાઈ.
‘ત્યારે અમે જાણ્યું કે વિદ્યાને મોત ભાઈએ આપ્યું હતું! વિદ્યાનો જુલમ કેટલો અસહ્ય થઈ પડ્યો હશે ભાઈ માટે. તેને પોતાની પરવા નહોતી. ત્રાસની જૂઠી ફરિયાદના આધારે વિદ્યા માને કનડે, મારું ભાવિ ધૂંધળું કરે એનો સતત ફડકો રહેતો તેમને. નારી રક્ષા માટેના કાયદાનો સ્ત્રી જ ગેરફાયદો ઉઠાવે છે એ પુરવાર થયેલી હકીકત છે. ટ્રેનની સફરમાં તેમણે વિદ્યાને હંમેશ માટે સુવાડી દેવાનું નક્કી કર્યું છે એની ગંધ પણ મને આવી હોત રેવા તો વિદ્યાને છૂરીના ઘાથી પતાવીને મેં ભાઈના હાથ ખૂનથી રંગાવા દીધા ન હોત...’
‘ચાલુ ટ્રેનમાં, સહપ્રવાસીઓની હાજરીમાં ઇન્જેક્શન દેવામાં જોખમ તો હતું. વિદ્યા જાગી ગઈ તો હોહા મચાવી દે... પણ કામ નિર્વિઘ્ને પતેલું. પોસ્ટમૉર્ટમ રિપોર્ટ પણ નૉર્મલ આવ્યો અને લાશના અãગ્નસંસ્કાર પણ થઈ ગયા પછી પોલીસને એકદમ શું રસ પડ્યો!’
રેવાને ઝંઝાવાતનાં પડઘમ સંભળાયાં.
‘એ તો કેસના ઇન્ચાર્જ ઇન્સ્પેક્ટર શર્માસાહેબ એક વાર વાતો-વાતોમાં બોલી ગયા કે વિદ્યાને ઇન્જેક્શન દેતાં અરુણને એક છોકરીએ નજરે જોયો. તેની ગવાહીના આધારે અમે તપાસ માંડી...’ અજાતશત્રુના કપાળની નસ ફૂલી ગઈ, ‘પોલીસ ગવાહનું નામ ગુપ્ત રાખતી હોય છે જેથી કેસ દરમ્યાન આરોપી તરફથી તેના પર દબાણ ન આવે. બીજી બાજુ ભાઈએ કબૂલાત કરી લેતાં તે છોકરીને કોર્ટકચેરીનો ધક્કો પણ ન રહ્યો. ઘણું મથવા છતાં હું તેની ઓળખ મેળવી ન શક્યો રેવા, પરંતુ મYયા વિના પણ તેને એટલી નફરત કરું છું કે જો મારી સામે આવે તો ગળચી દાબી દઉં! ’
રેવાએ ગરદન પર હાથ મૂક્યો. આકરી ઠંડીમાં કપાળે પ્રસ્વેદ ફૂટuો.
‘શું જરૂર હતી તેને પારકી પંચાતમાં પડવાની? કેટલું જાણતી હતી તે વિદ્યાને? મારા ભાઈને? અરુણભાઈએ પત્નીના ત્રાસનો મુદ્દો મૂક્યો તો તેને વિદ્યાની નિંદા ગણવામાં આવી. વિદ્યાની માએ હરિદ્વારથી દોડી આવી જમાઈને ભાંડવામાં બાકી ન રાખ્યું... મા કે મારી નજરમાં ભાઈએ કશું ખોટું નહોતું કર્યું છતાં તે કાયદાની નજરમાં ગુનેગાર ઠરી ૧૪ વરસની સજા પામ્યો હોય તો ગવાહી દેનારી પેલી છોકરીના પ્રતાપે!’
રેવાની નજર ઝૂકી ગઈ. ગુનાનો બચાવ હોઈ ન શકે, પરંતુ પોતે જો અરુણ-વિદ્યાની સચ્ચાઈ જાણતી હોત તો અવશ્ય આંખ આડા કાન કર્યા હોત... એનો હવાલો કુદરત પ૨ છોડ્યો હોત.
‘હું ન ભાઈને જેલમાં જતાં રોકી શક્યો, ન તે છોકરીની ભાળ કઢાવી શક્યો... મને એવું લાગતું કે જાણે હું મા સાથે, ભાઈ સાથે નજર મેળવવાની લાયકાત ગુમાવી ચૂક્યો. એટલે તો માથી દૂર આવીને વસ્યો છું... માનું સ્વાસ્થ્ય સારું છે એટલે ચિંતા નથી રહેતી. ભાઈ નાતાલ પર પરોલ પર છૂટવાના છે. તેમને મારાં લગ્નની ઉતાવળ છે. ચાર-સાડાચાર વરસ વીત્યા પછી ખૂનકેસની સમાજમાં અસર ધોવાઈ ગઈ છે. બધી અનુકૂળતા છતાં મારું મન નથી માનતું. જ્યાં સુધી ગુમનામ છોકરીને સજા નહીં દઉં ત્યાં સુધી મારી નફરત નહીં શમે, દાવાનળ ઠંડો નહીં પડે.’ અજાતશત્રુ હાંફી રહ્યો.
‘તમે કોઈને મારવા માગો છો અજાત...’ રેવાને દલીલ સૂઝી, ‘પણ તેની હત્યા કરીને તમે પણ જેલમાં જશો કે બીજું કંઈ! મા પર શું વીતશે. અરુણભાઈ એ આઘાત જીરવી શકશે?’
‘હં!’ અજાતશત્રુના હોઠ વંકાયા,
‘તેં કેમ માન્યું કે હું ખૂન કરીને
પોલીસમાં ઝડપાઈશ? દરેક કતલનો ગવાહ નથી હોતો.’
અજાતશત્રુનું ઝનૂન, તેની ભાવના વાંઝણી લાગી રેવાને. કોઈ કાળે તેને ‘પેલી છોકરી’ની ભાળ મળવાની નથી અને એ તબક્કો આવે નહીં ત્યાં સુધી અજાતને વેરના બંધનમાંથી મુક્તિ પણ નહીં મળે! તેને આમ તડપતો, જલતો તો કેમ જોવાય!
‘તમે જ કહ્યું અજાત, તે છોકરી તમારાં ભાઈ-ભાભીને જાણતી નહોતી... પછી તે કેમ ધારી લે કે મોત દેનારો દોષી નથી, વાંક મરનારનો જ છે?’ રેવા સહેજ આવેશમાં આવી, ‘આપણો જ દાખલો લો. શેરુ મને ચાકુ વીંઝવા જાય છે એટલું જ તમે જોયું ને મને બચાવવા કૂદી પડ્યા. તમે એવું તો ન વિચાર્યું કે વાંક છોકરીનો હશે એટલે પુરુષ તેની હત્યા કરવા માગતો હશે - લાઇક અરુણભાઈ! તમને તો એક અનુભવ છે છતાં તમે પુરુષનો જ વાંક જોયો...’
‘રેવા!’ અજાતશત્રુ ડઘાયો. ‘તું તે છોકરીની તરફદારી કરી જ કેમ શકે! દરેક જગ્યાએ શાણપણ ન ચાલે રેવા, મારે એટલું ડહાપણ રાખવું પણ નથી.’
રેવા આંખો મીંચી ગઈ. ખોલી ત્યારે દ્વિધા નહોતી.
‘અજાત, ધારો કે તે છોકરી આ પળે તમારી સમક્ષ હાજર થાય તો તમે શું કરો?’
નજરો પરોવીને રેવાએ પૂછેલા પ્રfને અજાતશત્રુની કીકીમાં તણખો ચમકાવ્યો.
‘તે છોકરી આ પળે મારી સામે હોય રેવા, તો આ પાળી પરથી તેને નીચે ઊંડી ખીણમાં ફંગોળી દઉં : ન તેની લાશ મળશે, ન હત્યાનું નિશાન રહેશે.’
‘ઠીક. તો કરી દો તમારી તમન્ના પૂરી. આ પળે તે છોકરી સાચે જ તમારી સામે ઊભી છે.’
રેવાએ આંખો મીંચી. અજાતશત્રુની કીકીમાં પોતાના માટે નફરત ઝળકે એ જોવાની હામ નહોતી.
તેના શબ્દોનો મર્મ પકડાતાં કરન્ટ લાગ્યો હોય એમ અજાતશત્રુ ઊભો થઈ ગયો : હેં! ભાઈને ઇન્જેક્શન દેતાં જોનારી તું હતી રેવા? તેં મારા ભાઈને જેલમાં પુરાવ્યો?
અજાતનો આપો વશમાં ન રહ્યો. રેવાના બયાન પછી સબૂતની જરૂર નહોતી. રેવાને ઝંઝોડીને તેણે ચિત્કાર કર્યો : તેં આજે બીજો આઘાત આપ્યો રેવા... શા માટે મારી જિંદગીમાં આવી? જતી રહે... જા.... જતી ર...હે...
રેવાને ઘસડતો તે પાળી સુધી લઈ ગયો. હવે બસ ઊંચકીને તેને બહાર ફંગોળવાની હતી. આક્રંદથી થરથરતા અજાતશત્રુએ તેને ઊંચકી પણ ખરી, પરંતુ બહારને બદલે અંદર ચોગાનમાં જ પછાડી!
એ રીતે તો મહોબત વેરને ટપી ગઈ, પણ...
‘જા, ફરી તારું મોં ન દેખાડીશ મને. એ જ તારી સજા.’
ધમધમાટ તે ત્યાંથી નીકળી ગયો. રેવાને થયું પોતે ક્યાં જાય?
ક્યાંય સુધી બેસુધ-સી બેસી રહી. જવાબ સૂઝ્યા પછી તે ઊઠી ત્યારે મનમાં આશંકા નહોતી, અવઢવ નહોતી.
‘તારે માફી માગવાની જરૂર નથી રેવા...’ અરુણે મૃદુ સ્મિત ફરકાવ્યું. ‘તેં ન જોયું હોત, તું ગુનાની ગવાહી ન દેત તો પણ અજાત થાળે ૫ડતાં મારે કબૂલાત કરવાની જ હતી. ગુનાના બોજ સાથે મારાથી ન જિવાયું હોત.’
રેવા હળવી થઈ. અરુણને મળીને અજાતનો ભાઈ પ્રત્યેનો અહોભાવ સમજાયો.
કલકત્તામાં નર્મદામાને મળી ત્યારે તેમણે પણ હંૂફાળું આશ્વાસન પાઠવેલું : મહિને-દોઢ મહિને ઘરનો આંટોફેરો કરી જતા અજાતે તારો ઉલ્લેખ ઘણી વાર કર્યો છે.... તેં તો નિ:સ્પૃહભાવે ફરજ બજાવી, એ સત્ય અજાતે સમજવું પડશે...
ત્યાં સુધી રાહ જોવા પોતે તૈયાર હતી. અનુસંધાનના ફણગાથી હેબતાયેલા ઘરનાને પણ એ માટે કન્વિન્સ કર્યા અને અરુણભાઈની જેલ-મુલાકાત પછી મારો વિશ્વાસ દૃઢ બન્યો છે... અજાત, હું તમને પામીને રહેવાની!
પંદર દિવસની પરોલ પર છૂટેલા મોટા ભાઈને મળવા દાર્જીલિંગથી દોડી આવેલો અજાતશત્રુ આંગણામાં પગ મૂકતાં જ સહેજ ખંચકાયો. બધું કેટલું સાફસૂથરું છે. તુલસીક્યારે દીવો છે, ભાઈના આગમનને વધાવા ફૂલ-આસોપાલવનાં તોરણ બંધાયાં છે.
‘આ બધું તારી માથી થઈ રહ્યું.’ નર્મદાબહેન નાના દીકરાને આવકારતાં લહેકાથી બોલ્યાં, ‘તારા માટે એક કન્યા અમે પસંદ કરી છે. અરુણની છુટ્ટી ૫ૂ૨ી થાય એ પહેલાં તારાં લગ્ન લઈ લેવા છે મારે...’
અજાતે જોયું તો માની વાત સાંભળીને લજાતી એક કન્યા ઘૂંઘટમાં મુખડું છુપાવતી દરવાજા પાછળથી રસોડામાં સરકી ગઈ...
‘છોકરી એવી ઊર્મિશીલ છે કે વિના સગપણે આપણા સુખને વધાવવા આવી છે, માની કેટલી ચાકરી કરે છે.’ અરુણે અજાત સાથે નજરો મેળવી, ‘અને તેનામાં દંભ નથી. તે વિદ્યા નથી અજાત, દરેક સ્ત્રી વિદ્યા હોઈ પણ ન શકે.’
અરુણે પણ માના કથનમાં સાહેદી પુરાવતાં અજાતશત્રુએ ગૂંગળામણ અનુભવી. પોતાના જાકારા પછી રેવા દાર્જીલિંગમાં ફરી દેખાઈ નથી. તે ભુલાતી પણ નથી ને તેનો અપરાધ વીસરાતો પણ નથી! એમાં હવે લગ્નનો ફાંટો...
મા-ભાઈને મારે બધું કહેવું નથી. એના કરતાં મને પરણવા માગતી છોકરીને જ ભગાડી દઉં તો...
- અને છત પર કપડાં સૂકવવા જતી તે કન્યાને તેણે ઝડપી. ‘જો હું તો પરણી શકું એમ નથી, કેમ કે હું કોઈ અન્યને ચાહું છું...’
‘તો તેને પરણી જાઓ...’ તેણે ઘૂંઘટ સરકાવતાં અજાત ચોંક્યો : રે...વા!
ધક્કો લાગ્યો હોય એમ પાછળ સરક્યો : અચ્છા, તો તેં મા-ભાઈને ભોળવી દીધાં!
‘તમારી સજા મને સ્વીકાર્ય નહોતી અજાત, એમ મારે કોઈને ભોળવવાની જરૂર નથી. મેં તેમનાથી કશું છુપાવ્યું નથી. ન મારી ગવાહી, ન તમારી નફરત.’
‘છતાં તેમણે તને અપનાવી!’ અજાત થોડો ડઘાયો. ભાઈના શબ્દો પડઘાયા.
‘કેમ કે તેઓ આપણા મેળાપના અનુસંધાનને સાચી રીતે સમજ્યા છે અજાત... શા માટે અરુણભાઈનું કૃત્ય મારી જ નજરે ચડે? શા માટે શેરુ ત્યારે જ હુમલો કરે જ્યારે તમે બચાવ માટે આસપાસ હો? આ કેવળ જોગાનુજોગ નથી અજાત, વિધાતાએ પોતાનાં ચોકઠાં અગાઉથી ગોઠવી રાખ્યાં હોય છે. આપણે મળ્યાં, મહોબત થઈ અને પછી સાડાચાર વરસ જૂની ઘટનાનું અનુસંધાન થયું એનો સાર હું તો એટલો જ કાઢું કે વેર, દુ:ખ, દર્દ વિસારીને આપણે મહોબતના માર્ગે આગળ વધવું. ’
અજાતશત્રુએ અમીછાંટણાંનો અનુભવ કર્યો. દાવાનળ શમતો ગયો. એક નવી શરૂઆત ઊઘડતી હતી.
‘છતાં તમે હજી તૈયાર ન હો અજાત તો હું રાહ જોઈશ, અનંતકાળ સુધી.’
રેવા જવા વળી કે અજાતે હાથ પકડીને તેને રોકી અને નિકટ ખેંચીને હૈયાસરસી ચાંપી, ‘વિધાતાથી વિશેષ મારા ભાઈ, માની મરજી હોય રેવા તો તને નકારનારો હું કોણ!’
તેના પાશમાં ભીંસાતી રેવાએ પાર ઊતર્યાïની લાગણી અનુભવી.
તેમનો આfલેષ નિહાળીને અરુણ ચુપકેથી આવ્યો એવો જ સરી ગયો. માને કહ્યું, ‘શરણાઈવાળાને કહી દે, આપણે ત્યાં પ્રવેશેલા સુખને સૂરોથી વધાવવા પધારો!’
એ સુખ શાશ્વત રહ્યું એટલું વિશેષ.
Subscribe via email (Registered users only)
Write the displayed characters
Please enable JavaScript to post a new comment
You need an iframes capable browser to view this content.
Copyright © 2012 Mid-day Infomedia Ltd. All Rights Reserved.