gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu en en en en en en en gu en en en hu en en en pl en en en gu en en en en en en en gu en en en gu en en en gu en en en en en en en gu en en en en en en en gu en tr en gu en gu en en en en fr en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu en en en en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: પવિત્ર લોહી – આશા વીરેન્દ્ર
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
તમે શું એમ માનો છો કે, ગરીબોનાં ઝૂપડાંમાં હંમેશા નિઃસાસા અને ડૂસકાંના જ અવાજ સંભળાતા હોય છે ? જો તમારી માન્યતા એવી હોય કે, નિર્ધન અને દુઃખી લોકો હસી નથી શકતા, તો તમારી ભૂલ થાય છે. વાત ભલે ધણાં, એટલે કે લગભગ સિતેરેક વર્ષ પહેલાંની હોય પણ સા…વ સાચી છે. મારા પિતાજી ઘણી મહેનત કરતા પણ બે ટંક ખાવા અમને ભાગ્યે જ મળતું. ગરીબી એટલી કે, કદાચ અમારાથી વધુ ગરીબ આસપાસનાં ઝૂપડાંઓમાં કોઈ નહીં હોય, પણ તો યે મારા બાળપણના દિવસોમાં હું જેટલું હસ્યો છું એટલું આખી જિંદગીમાં નથી હસ્યો. કયાંથી હસું ? સદા હસતી ને હસાવતી મારી મા મને પાંચ-છ વર્ષનો મૂકી કે ચાલી ગઈ હતી ને ?
માનું હાસ્ય એવું ચેપી હતું કે, એને હસતી જોઈને મને ઘણીવાર કંઈ સમજ્યા વગર પણ હસવું આવી જતું. ગમે તેવા કપરા સંજોગોમાં ય એ કેવી રીતે ખડખડાટ હસી શકતી એ મને આજે પંચોતેર વર્ષે યે નથી સમજાયું. બની શકે કે જયારે રડયા વગર નહીં જ રહેવાય એવું લાગે ત્યારે એ જોરજોરથી હસવા લાગતી હશે. કયારેક હસતાં હસતાં વળી ગાતી ય ખરી,
“શીંખડ, પૂરી ને ખાજા, ખાઈને થાવ તાજામાજા,
તમે રહેજો મુન્નાભાઈ સાજા, ઘરમાં પૈસા ભર્યા છે ઝાઝા.”
આવું કંઈક ગાઈને મને ગલીપચી કરતાં એ એટલું હસતી કે એના ધોળી પૂણી જેવા ફિક્કા ગાલ લાલ થઈ જતા, જાણે બંને ગાલ પર લાલ ગુલાબ ન ચોંટાડી દીધાં હોય ! આટલું બધું હસવાથી એની આંખમાથી પાણી નીકળવા માંડતાં ને સાથેસાથે ખૂબ ઉધરસ પણ ચઢતી. છાતી ધમણની જેમ ઊંચી-નીચી થવા લાગતી તો ય એ હસવાનું ન છોડતી. જુઓને, તે દિવસની જ વાત કરું. મા મને કહે, ‘મુન્નાભાઈ, આજે સાત પૈસાની જરૂર પડવાની છે. કયાંથી લાવીશું ?’
હું એટલો નાનો હતો કે એના સવાલનો જવાબ તો મને આવડયો નહીં. મેં સામે એનો એ જ સવાલ પૂછયો, ‘કયાંથી લાવીશું મા ?’
‘કયાંથી તે જાદુથી વળી !’ માએ હસતાં હસતાં કહ્યું ને ઘરમાં પડેલી નાનકડી લાકડી હાથમાં પકડીને ગોળગોળ ઘુમાવતાં એ બોલી, ‘હું કહીશ, સીનસીનાકી બબલા બૂ, સાત પૈસા આપીને થા છૂ.’ આવું ધડ-માથા વગરનું બોલતી વખતે માના ચહેરા પરના હાવભાવ જોઈને મને એટલું હસવું આવતું કે ન પૂછો વાત ! મેં પૂછયું, ‘મા, સાત પૈસા શેને માટે જોઈએ છે ?’
એણે ખૂણામાં પડેલાં મેલાં કપડાં બતાવીને કહ્યું, ‘આ બિચારાં કેટલા દિવસથી ના’યા નથી. એ મને કહે છે કે, ભલે ફાટેલાં તો ફાટેલાં પણ તું એમને ઘો તો ખરી ?’ પછી એમાંથી તેલના ધાબાવાળું પિતાજીનું શર્ટ ઉપાડીને મારા નાક આગળ ધરીને કહે, ‘જો, આમાંથી અત્તરની સુંગધ આવે છે ને ?’ મેં કહ્યું, ‘છી !’ મા હસી પડી. પછી કહે, ‘પિતાજી પાસે કાલે મજૂરીએ જતી વખતે પહેરવા આના સિવાય બીજું શર્ટ નથી. સૂર્યાસ્ત પહેલાં જો સાત પૈસા મળી જાય તો સાબુની ગોટી લાવી શકું. બીજું કંઈ નહીં તો શર્ટ તો ધોઈ નાખું ! ચલ ભઈલા,આપણે બેઉ મળીને ઘરમાં છુપાઈ ગયેલા સાત પૈસાને શોધી કાઢીએ.’
મને મા સાથે આ શોધ-ખોળની રમત રમવાની બહુ મજા પડતી હતી. સીવવાના મશીન પર કપડાં સીવીને મા થોડા-ઘણા પૈસા ભેગા કરતી એટલે સૌથી પહેલાં અમે મશીનનાં ખાનાંઓની તપાસ આદરી. જુદાં જુદાં ખાનાંઓમાંથી ત્રણ પૈસા તો મળી ગયા, પણ ચોથો કયાંયથી હાથમાં આવતો નહોતો. માએ સોય, બટન, કાતર, દોરાની રીલ બધું ભરેલું ખાનું જમીન પર ઊંધું વાળી દીધું ને મને ખોળામાં બેસાડી, ખાના પર હળવેથી હાથ ફેરવતાં ગાવા લાગી,
“પૈસા, પૈસા, તું મારો ભાઈ, તારે ને મારે ઘણી સગાઈ,
આવી જા, આવી જા, આવી જા, જાદૂમંતર છૂ, તને બોલાવું છું.”
ઉત્સુકતાથી હું ખાનાને હાથ લગાડવા ગયો ત્યાં મા એકાએક બોલી ઊઠી, ‘ઊભો રહે, ઊભો રહે, બહું સાવચેતી રાખવી પડશે. નહીંતર હમણાં ઊડી જશે. કેવી રીતે ખબર છે ? પાંખો ફફડાવીને, ફરરર…. કરતો.’ એણે બેઉ હાથથી ઊડતાં પક્ષીનો અભિનય કર્યો ને અમે બંને ખૂબ હસ્યાં. રસોડામાં જઈને વાસણો ઊંચા-નીચાં કર્યાં, મસાલાના ડબ્બામાં જોયું, પાણીના માટલામાં હાથ નાખીને જોયું. દરેક વખતે અમે એકબીજા સામે અંગુઠો હલાવીને ‘નથી’ એવો ઈશારો કરીને હસી પડતાં. એક પૈસો અભરાઈ પરથી, એક મેં બરફગોળો લેવાં માટે સંતાડેલો એ અને બીજો એક માના જૂના બ્લાઉઝના ખીસામાંથી એમ બધું મળીને છ પૈસા તો થયા પણ હવે બાકીનો એક કયાંયથી પણ મળવાની શકયતા નહોતી. એટલામાં ઘરની બહારથી અવાજ આવ્યો,
‘એક પૈસો આપ મૈયા, ભગવાન તારું ભલું કરશે.’ ભિખારી સામે જોઈ મા સાડલાનો છેડો મોંમાં ખોસીને હસવા લાગી, ‘તમે ય ખરા વખતે આવ્યા ચાચા ! તમારે શું, મારે ય એક પૈસાની જરૂર છે. હવે કોણ કોને આપે બોલો !’ ભિખારી ચાચા ગંભીર થઈને કહેવા લાગ્યા, ‘તને એક જ પૈસો જોઈએ છે દીકરી ? મારી પાસે માત્ર એક જ છે. આ એક પૈસાનું હું શું કરવાનો ? એના કરતાં તને કામ લાગશે. લે, લઈ લે તું.’
મા જોરજોરથી હસવા લાગી. એની આંખો આંસુથી ભરાઈ ગઈ. આંસુ લૂછતાં ને હસતાં જતાં એણે કહ્યું, ‘જોયું ને ચાચા ? હવે આ દિવસ આવ્યો છે, ભિખારી પાસે ભીખ માંગવાનો.’ ચાચાએ પરાણે આપેલો પૈસો પેલા છ પૈસા સાથે મૂકીને એ કહેવા લાગી, ‘હવે આ સાત પૈસાનું શું કરવું, બોલો મુન્નાભાઈ ! સૂર્યાસ્ત થઈ ગયો છે. અંધારું છે અને દીવામાં તેલ સુધ્ધાં નથી.’ ને પછી સાત પૈસા આમતેમ ગબડાવતાં એ એટલું હસી કે એનો શ્વાસ રુંધાવા લાગ્યો. એ પડી જતી હતી, મેં એને પકડી લીધી. કશુંક છલકાઈને મારા હાથ પર પડયું. એ હતું દારુણ ગરીબીમાં ય હસી જાણનાર મારી માનું પવિત્ર લોહી.
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous એક મુલાકાત – અમી ઢબુવાલા
પ્રથમ પ્રણયની અનુભૂતિ – પારૂલ બારોટ Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
શિક્ષા – યશવંત ઠક્કર
નિશાળેથી આવીને બિરજુએ દફતર, ચૂપચાપ ટેબલ પર મૂકી દીધું અને સીધો બાથરૂમમાં જઈને હાથપગ ધોવા માંડ્યો. આમ તો તે નિશાળેથી બે-ચાર વાતો લઈને જ આવતો અને મમ્મી-પપ્પાને સંભળાવતો. પણ જે દિવસે તેનાથી નાનુંમોટું તોફાન થઈ ગયું હોય તે દિવસે પપ્પાથી ડરતાં ડરતાં જ ઘરમાં પગ મૂકતો. જયવદનને ખ્યાલ આવી ગયો કે આજે બિરજુએ નિશાળમાં કે રસ્તામાં કશી હરકત કરી હશે. ‘બિરજુ, ... [વાંચો...]
સંતોષ અને આનંદનાં આંસુ – પુષ્પા અંતાણી
(અખંડ આનંદ’ સામયિકના ઓગષ્ટ, ૨૦૧૫ના અંકમાંથી સાભાર) ગૌતમ ભણવામાં ખૂબ હોશિયાર હતો. એ દર વર્ષે એના વર્ગમાં પ્રથમ આવતો. એ ભણવાની સાથે સમય મળે ત્યારે માને કામમાં મદદ કરતો, સવારે વહેલો ઊઠી ગામમાં છાપાં આપવા જતો, રજાના દિવસે કે વેકેશનમાં ચાની કીટલી પર કામ કરવા જતો. એ ખૂબ સાદાઈથી, છતાં સુઘડ રીતે રહેતો હતો. એને જોઈને કોઈને ખબર પણ ન પડે ... [વાંચો...]
એક નવો અધ્યાય – ડૉ. ચંદ્રકાન્ત મહેતા
એક વિશાળ વડલાની ગોદમાં મેલાં-ઘેલાં વસ્ત્રો પહેરીને બેઠેલા એક યુવકને જોઈને ગોપાલીને આશ્ચર્ય થયું. મલિન વસ્ત્રો, ઊંડી ધસી ગયેલી આંખો, રૂપાળો છતાં માવજતને અભાવે ઝાંખો પડી ગયેલો ચહેરો, અસ્તવ્યસ્ત વાળ, બધું વગર પૂછે સઘળું કહી દેતું હતું. ગોપાલી એના તરફ ઝીણવટથી જોઈ રહી છે, એ વાત એના પપ્પાજીની ચતુર નજર ક્યારની યે પામી ગઈ હતી. ગોપાલીના મનમાં કરુણાનો ભાવ ઊભરાય ... [વાંચો...]
15 પ્રતિભાવો : પવિત્ર લોહી – આશા વીરેન્દ્ર
February 14, 2014 at 11:15 am
એક્દમ સાચુ….. મા તે મા…..તેનુ સ્મિત જિવન જિવિ જવા માતે પુરતુ……
February 14, 2014 at 2:36 pm
very nice and heart touching end asha ben
February 14, 2014 at 3:54 pm
સુંદર અને હ્ર્દયસ્પર્શેી લખાણ્…મનને ગમ્યું.
February 14, 2014 at 5:40 pm
Zsigmond móricz Ni varta no khub saras anuvad…
February 14, 2014 at 6:30 pm
jisko hamne dekha nahi uski surat kya hogi,, he ma” teri surat se alag bhagvan ki surat kya hogi
February 16, 2014 at 3:41 am
ખુબ સરસ નવિ જ ભાત પાડતિ વાર્ત
February 17, 2014 at 3:46 pm
Thanks Ashaben for sharing such a nice heart touching story.
February 25, 2014 at 10:44 pm
ંમા તે મા બેીજા બધા વગડા ના વા.
April 4, 2014 at 6:24 am
સાવજ ને પ્ણ્ રડાવે તેવી વાર્તા…ખુબ સરસ
p j pandya says:
June 29, 2014 at 11:00 am
ખુબ્જ મઝા આવિ ગૈ
August 5, 2014 at 3:11 pm
Ma te ma,bija badha vagda na va……this story is mindbloing…kuch bhi ho jaye par ma kabhi apne bachhe ko apna hal nahi batati..
August 11, 2014 at 6:31 pm
ખરેખર હૃદય થંભી ગયું અંત માં। … ખુબ સરસ
August 19, 2014 at 10:16 pm
March 30, 2015 at 3:25 pm
મારેી મ્રુત્યુ પામેલિ મા નેી યાદ અપાવિ દિધિ. ઘનુ જ સુન્દેર લેખન . ધન્યવાદ્
July 10, 2015 at 9:39 am
ઉત્તમ્.ર્હ્દયસ્પર્શેી લેખ્.જનનેીનિ જોદ સખેી નહેી જદે.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
રીડગુજરાતી.કોમ પર પ્રસ્તુત થતા લેખ ટાઈપ કરવા માટે યોગ્ય વ્યક્તિઓની જરૂર છે. પૂરતું વળતર આપવામાં આવશે. વોટ્સએપ : ૯૯૭૪૪૧૦૮૬૮
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
હાસ્યનો હોજ.. – સં. તરંગ હાથી
સરિતાની શરત – રમણ મેકવાન
છે(છો)ડ સખી સરગમ – સ્વાતિ મેઢ
શ્રદ્ધા સ્મૃતિમંદિર – ડૉ. ચંદ્રકાન્ત મહેતા
થોડાસા રુમાની હો જાયે.. – નમ્રતા દેસાઈ
viren machwala: Give me more quotes
CD VORA: મને મજા આવી હું પણ આવા તબક્કાઓમાંથી વરસાદ થયો...
સંજય કે સંઘવી: જેમ પુ રવિશંકર મહારાજ કેહતા તેમ ડૉ કલામ...
ગોપાલ ખેતાણી: અદભૂત વર્ણન. આપની સાથે દરિયાઈ સફર કરી તેવો...
જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’: ટૂંકી વાર્તા કે લેખ ? અતિ સુંદર...
Yogesh pandya: I m writter yogesh pandya..u hv read my...
Mahendra kumar, Babariya Dubai: Thought provoking article.
Chauhan Yashpa: Wah sir good story…….
Kirtika Macwan: A wonderful story
asha buch: bahuj sundar ane sachi vat
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
પુણ્યનું વાવેતર – મનસુખ સલ્લા
હાથનાં કર્યાં – અર્જુનસિંહ કે. રાઉલજી
રાજાને જે ચરણપ્રહાર કરે તેને શી સજા કરવી જોઈએ? – આચાર્ય શ્રી ‘વાત્સલ્યદીપ’ સૂરિજી
ત્રણ ગીત – કાંતિલાલ એમ. કામરિયા
માઈન્ડ યોર ઓન બિઝનેસ? – ગિરીશ ગણાત્રા
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
નવરસમાં ઝબોળાયેલી માઈક્રોફિક્શન – ડૉ. હાર્દિક નિકુંજ યાજ્ઞિક
એક અપીલ – ધ્રુવ ભટ્ટ
વન ડે માત્રમ – કુલદીપ લહેરુ
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.