gu en en en en en en en en en en en en en en en tl tr en en en en en en en en en en en en en en en fr tr en en en en es en en en en en en en en en en fi en nl en en pt en gu gu en nl en en gu gu ceb gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en fa en en en en en ru en en en en en en en en es en en en en ar en en en en en en
કથા-સપ્તાહ - દેવતા (એવો મારો સાંવરિયો - ૪)
‘હું!’ શર્વરી ડઘાઈ. દીદીનાં સાસુ આ શું કહી ગયાં! મારાં લ...ગ્ન આશ્લેષ સાથે?
1  |  2  |  3  |  4  |  5  |
‘જોયું?’ માજીની કીકી ચમકી ઊઠી,
‘તેં આશુને નામથી બોલાવ્યો, જાજુ તરીકે નહીં...’
‘મારી કેસરવહુએ જવાનું હતું ને તે ગઈ...’ નિ:શ્વાસ નાખીને માજીએ ઉમેર્યું, ‘પણ એથી આપણે તો જીવવાનું નથી ત્યજી શકતા. કેસરને ન્યાય અપાવવા આશ્લેષે આદરેલી લડતમાં તું તેની સાથી જેવી હતી મેં જોયું છે. આશુ ઉશ્કેરાટમાં ભાન ન ભૂલે એ માટે તું તેના પડખે રહેલી. આજે પણ આશુ ન્યાય મેળવવામાં નબળો ન પડે એ માટે તું સતત તેને તરાશતી રહે છે. આ માત્ર સાળી-જીજુના સંબંધે પણ હોય તોય એને એક કદમ આગળ લઈ જવાની સંભાવના તો એમાં રહી જ છે.’
શર્વરી સ્તબ્ધ હતી. આ દિશામાં કદી વિચાર્યું નહોતું. દીદીના પતિને પોતાનો પતિ બનાવાનું તો વિચારાય પણ કેમ?
‘દીદીની હયાતીમાં એ પાપ ગણાય શર્વરી, પણ તેની ગેરહાજરીમાં તેના હકને જાળવવાની તારી પવિત્ર ફરજ બને છે.’ દમયંતીમાએ વહાલથી શર્વરીના માથે હાથ ફેરવ્યો, ‘તું કોઈના પ્રેમમાં હોત, તારું વેવિશાળ થઈ ચૂક્યું હોત તો આ બધું ન કહેત... તને તારી દી માટે લાગણી છે, કેસરના જતાં મુન્નાને તેં મા બની સંભાળી જાણ્યો હતો એની હું સાક્ષી છું; માટે જ બીજા કોઈને ન કહેતાં તારું મન ટટોલી રહી છું... મા છું, દીકરાના સુખ માટે લાલચું છું; પણ આશુને પામીને તું સવાઈ સુખી થઈશ એનીયે મને ખાતરી છે!’
શર્વરી પહેલી વાર સહેજ લજાઈ. મા સાચું જ કહે છે. દીદીનો ભાંગેલો સંસાર મારે જ સંભાળવાનો હોય... કાલ ઊઠીને આશ્લેષ અન્યત્ર પરણે તો સાવકી મા ન જાણે મારા મુન્ના પર શું વિતાવે! અને આશ્લેષને નકારવાનું બીજું કારણ પણ શું છે? મા કહે છે એમ કેસરદીના ન્યાયની લડતમાં અમારી વચ્ચે મિત્રતાની, આત્મીયતાની નવી ધરી તો રચાઈ જ છે. દીદીના દેવતાને સંભાળવા મારું સૌભાગ્ય ગણાશે! મોટી બહેનની જગ્યા નાની બહેન લે એવું સંસારમાં બનતું રહ્યું છે...
શર્વરીના પ્રશ્નમાં તેનો ખુદનો આડકતરો હકાર હતો. માજી મુસ્કુરાઈ ઊઠ્યાં, ‘પહેલાં તો આશ્લેષને બીજાં લગ્નની જરૂરિયાત સમજાવવી પડશે...’ તેમના સ્મિતમાં મીઠી લુચ્ચાઈ ભળી, ‘એટલે તો મકાન-રિપેરિંગના બહાને અઠવાડિયાથી હું વલસાડ આવતી રહી છું. હમણાં તો તે મુન્નાને ઘર નજીકના ઘોડિયાઘરમાં મૂકીને ઑફિસ જાય છે, પણ આ ગોઠવણ લાંબી નહીં ચાલે એવું તો હું તેને ઠસાવતી રહું છું...’
‘ઓહ. મુન્નો દિવસભર ઘોડિયાભરમાં રહે છે જાણીને અમારો તો જીવ કપાયો હતો. તમારું એકાએક વલસાડ આવી જવું ગળે નહોતું ઊતર્યું. આજે તમારી ચાલ સમજાઈ.’ શર્વરી પણ હસી પડી.
‘બસ, આટલું આશ્લેષને પણ સમજાય તો સમજો ગંગા નહાયા! ’
માજી-શર્વરીએ તાળી ઠોકી, પણ દીકરાને છોડ્યા પછી મુંબઈમાં શું થવાનું છે એની કોને ખબર હતી?
ઘોડિયાઘરનું આંગણું જોતાં મુન્નાએ ભેંકડો તાણ્યો.
દીકરાને પટાવીને મેટ્રનને હવાલે કરવો પડ્યો. આશ્લેષનો જીવ કપાયો, પણ શું થાય! બે વરસના દીકરાને નોકરીએ તો જોડે લઈ ન જવાય, રોજરોજ પાડોશીઓને પણ ઓછો સોંપાય? એ હિસાબે ઘર નજીકનું ભૂલકાં ભવન નામનું ઘોડિયાઘર જ બેસ્ટ વિકલ્પ હતો. તેની વયનાં ચારેક બાળકો આવે છે, મેટ્રન મમતાબહેન ગુજરાતી છે અને બાળકોને સાચવે પણ જતનથી એટલે રાહત છે.
જોકે અચરજ મા વિશેનું છે. તે શું જોઈને ગામ જતી રહી? મકાનની મરમ્મત કરવાની હતી ખરી, પણ એ તો સંબંધીઓ પણ જોઈ લેત... હશે. કદાચ તે બિચારીનેય કેસર વિના અહીં ગોઠતું નહીં હોય!
આશ્લેષ અટક્યો. આકાશ તરફ જોયું. સૉરી કેસર, તારા ગયે આજે દોઢ મહિનો થયો, છતાં હું તને ન્યાય નથી અપાવી શક્યો...
આંખે બાઝતાં ઝળઝળિયાં લૂછીને આશ્લેષે સ્ટેશન તરફ ચાલવા માંડ્યું.
મીંઢું મલકતી કરુણાએ બે હજારની બે થપ્પી ડ્રેસના ગજવામાં મૂકીને ડૉ. નીરજની કૅબિનમાંથી રુખસદ લીધી.
કમિની બ્લૅકમેઇલર! ડૉ. નીરજ ધૂંધવાયા, પણ શું થાય!
કેસર બાબત આશ્લેષે તમાશો સરજ્યો, પોલીસમાં ફરિયાદ નોંધાવી. જોકે એમ તો મેં પણ વચેટિયાઓ દ્વારા રૂપિયા વેરીને તપાસમાં ઢીલ રખાવી હતી, કાયદાવિદની સલાહ લઈને આગોતરા જામીનની વ્યવસ્થા પણ કરી રાખેલી જેની જોકે જરૂર નથી પડી. આમાંના કોઈને સત્ય કહેવાનું પણ ન હોય. ‘યુ નો, પેશન્ટ મરે એટલે સગાંઓને ક્યારેક ઇમોશનલ અટૅક આવતો હોય છે, ડૉક્ટર દુશ્મન લાગવા માંડે છે અને અમારા હિતશત્રુઓની ચડામણી પણ હોયને... બાકી નેહાલી મારી હૉસ્પિટલમાં આવે છે કેવળ શીખવા. મારી પાસે ત્રણ-ત્રણ અસિસ્ટન્ટ છે, જોઈએ તો હું ચોથો ન રાખું? શા માટે ડૉક્ટર ન થયેલી દીકરીની કારકર્દિી જોખમમાં મૂકું? આ તો ઠીક, આવા ન્યુસન્સને પહોંચી વળવાનો સમય નથી એટલે...’
નીરજને ખાતરી હતી કે પોતાનું બયાન સામાને સંદિગ્ધ તો લાગતું જ હશે, એ વિના કોઈ આટલા રૂપિયા ન વેરે; પણ દરેકને પોતાના રોટલા સાથે મતલબ હોવાની, ટપ-ટપ સાથે નહીં!
ખાસ તો આશ્લેષ પાસે પુરાવા ન હોવાથી પોતે મુશ્તાક હતા, પણ...
પણ એ ભ્રમ ભાંગ્યો રિસેપ્શનિસ્ટ કરુણાએ!
મારા પણ ધ્યાનબહાર રહ્યું કે હૉસ્પિટલ CCTV કૅમેરાથી સજ્જ છે. કેસર આવી, રિસેપ્શન પર નેહાલીને મળી, પ્રિસ્ક્રિપ્શન લઈને કેમિસ્ટની દુકાને ગઈ, પાછી આવી અ બધું જ CCTV કૅમેરામાં રેકૉર્ડ થયું છે અને એનાં ફુટેજને સ્પેશ્યલ ટેક્નિકથી ઝૂમ કરો તો નેહાલીના પ્રિસ્ક્રિપ્શનમાં લખેલી દવા અને તેની સહી પણ સાફ દેખાય.
પોલીસફરિયાદ પછી કરુણાના ધ્યાનમાં આવ્યું હશે. એટલું વળી સારું કે ફુટેજ આશ્લેષ યા પોલીસને સોંપવાને બદલે તે સીધી મારી પાસે આવી : આપ આની કિંમત ચૂકવી શકો તો...
કિંમત ચૂકવવી જ પડે એમ હતી. આજેય પોતે એની જ ચુકવણી કરી. આની તો જોકે ઘરે પણ મેં જાણ નથી કરી.
વંદના આમેય કેસરના બનાવ પછી સ્ટ્રિક્ટ બની ગઈ છે. નેહાલીએ માંડ નચિંતતા કેળવી છે એમાં ક્યાં કાંકરીચાળો કરવો? કરુણાની કિંમત કંઈ એવી મોટી નથી...
પણ એમ તો એક તુચ્છ ઔરત ઘીટ બ્લૅકમેઇલરની જેમ મને તંગ કરતી રહે એ કેમ સહન થાય? અને આજે તેને પૈસામાં રસ છે, કાલે સચ્ચાઈનું ભૂત સવાર થયું ને તેણે પ્રૂફ આશ્લેષ કે પોલીસના હવાલે કરી દીધાં તો?
નહીં, આનો કોઈક નિવેડો તો લાવવો રહ્યો.
ના, કરુણાને ટચ કરવામાં શાણપણ નથી. તેણે મને કહી રાખ્યું છે : મને નુકસાન પહોંચાડવાનું વિચાર્યું તો ફુટેજ સોશ્યલ મીડિયામાં ફરતાં થઈ જશે...
કદાચ એ પોકળ ધમકી હોય તો પણ જોખમ શીદ લેવું?
એક જ ઉપાય છે.
આશ્લેષ પોતે જ જો ફરિયાદ પાછી ખેંચી લે તો ન પોલીસે તપાસ કરવાની રહે, ન કરુણા પાસેનાં ફુટેજનો અર્થ રહે!
અને આશ્લેષને ફરિયાદ ખેંચવા રાજી કરવો હોય તો...
ડૉ. નીરજનું દિમાગ ખટપટી કામમાં જોતરાઈ ગયું.
- અને આના અઠવાડિયા પછી આશ્લેષે સાચે જ ફરિયાદ પાછી ખેંચી લીધી.
તમે આવું શા માટે કર્યું આશ્લેષ?
શર્વરીની ભીતર એકનો એક પ્રશ્ન ઘૂમરાય છે. વારંવાર પૂછ્યું છે આશ્લેષને, પણ કદી સાચો જવાબ મળ્યો હોય એવું લાગ્યું નથી.
દમયંતી મા સાથે આશ્લેષનાં પુનર્લગ્નની વાત થયા પછી પોતે આ દિશામાં મનને તૈયાર કરવા માંડેલું. આશ્લેષનું મન જાણીને મા ગમે ત્યારે પ્રસ્તાવ લઈને આવવાનાં હતાં...
પણ બે ઘટના સાથે બની. ત્યાર પછીના અઠવાડિયે માએ બીજાં લગ્ન માટે આશ્લેષને સમજાવ્યો અને એ જ સાંજે આશ્લેષે કેસર બાબતની ફરિયાદ પાછી ખેંચી, એ પણ - મારી નાસમજીમાં હું ખોટા આરોપ લગાવી બેઠો. બાકી ડૉક્ટર યા તેમની દીકરીને મારી પત્નીના મૃત્યુ સાથે કંઈ જ લાગતુંવળગતું નથી એવું દસ્તાવેજમાં લખી આપીને!
તેના પગલે ઘરમાં સૌ સ્તબ્ધ હતા. એકાએક આશ્લેષને આ સૂઝ્યું?
‘તે મને પણ કંઈ કહેતો નથી...’ આશ્લેષ પાસેથી સરખો જવાબ ન મળતાં શર્વરીએ માને પૂછતાં તેય બિચારાં અવઢવમાં લાગ્યા, ‘સવારે હું મુંબઈ પહોંચી ત્યારે તે થોડો વિચારવશ, હેબતાયેલો તો હતો જ... મને વળગીને થોડું રડ્યો પણ ખરો... પણ એ તો કેસરની વિરહ-વેદનાને કારણે પણ હોય. તેને જ હાથો બનાવીને તારી જોડે લગ્નની વાત મૂકતાં થોડો ડઘાયો, ‘મુન્નાને જાળવવા માની
જરૂર તો ખરી જ...’ એવું કહીને હકાર જતાવ્યો - શર્વરીને વાંધો ન હોય તો હું પણ તૈયાર છું!
સવારે લગ્ન માટે તૈયાર થનારા સાંજે ઑફિસથી આવતાં ફરિયાદ પાછી ખેંચતા આવ્યા એ કેવું!
‘નવી શરૂઆત માંડતી વેળા જૂના દર્દને વળગી રહેવાનો અર્થ ખરો?’
પછીથી નિરાંતે મળવાનું થતાં આશ્લેષે આવો ખુલાસો કર્યો એથી તો શર્વરીને ગિલ્ટ જેવી અનુભવાઈ હતી. મારા કારણે આશ્લેષદીને થયેલો અન્યાય ભૂલ્યા?
‘તું ખુદને દોષ ન આપ. મેં જે કર્યું એ કેસરના અંતરાત્માને પૂછીને કર્યું, તેની સાક્ષીમાં કર્યું એટલું ચોક્કસ માન.’
ત્યાર પછી દલીલને અવકાશ રહ્યો નહોતો...
સાદાઈથી અમારાં લગ્ન થયાં. મુન્નાને મેં માની જેમ સંભાળ્યો એનો આશ્લેષનો વિશેષ સંતોષ હતો.
‘તેં મારામાં જુસ્સો પ્રેર્યો છે, તારા આગમને હું નિશ્ચિંત બન્યો છું...’ એવું આશ્લેષ કહેતા એ પણ ગૂઢાર્થ જેવું લાગતું. ખેર, ધીરે-ધીરે રહ્યોસહ્યો સંકોચ ખરતાં સંસાર પણ મંડાયો. મારી દીના દેવતા મારા દેવતા બની ચૂક્યા છે અને છતાં...
છતાં તે દેવપુરુષનું એક પાસું મને અકળ લાગે છે... ડૉ. નીરજને જોમથી પડકારનારા સંગ્રામવીર એકદમ કેમ પાણીમાં બેસી ગયા?
આનો ખુલાસો નહીં મળે ત્યાં સુધી મારા દેવતામાં મને થોડી અધૂરપ લાગવાની એ આશ્લેષને કેમ સમજાવવું?
શર્વરીને સૂઝતું નથી ને સમય સરકતો જાય છે. એ કયો અંજામ દેખાડશે એની કોની ખબર હતી?
‘અરે સંભાળીને...’ કરુણાએ શર્વરીને સંભાળી. પળવાર બે સ્ત્રીઓ એકમેકને નિહાળી રહી.
શર્વરીને છઠ્ઠો મહિનો બેસી ચૂક્યો હતો. આવતી કાલે સીમંત માટે વલસાડ જવાનું હતું. ડિલિવરી ત્યાં જ કરવાની હતી. નૅચરલી, આ વખતે અહીં તેમણે નીરજ મહેતાને કન્સલ્ટ કર્યા નહોતા.
શર્વરીને એ પણ રહસ્યમય લાગેલું, ડૉક્ટર અને તેની દીકરી ગુનેગાર છે એ જાણીનેય તમે ફરિયાદ પાછી ખેંચી હોય તો તેમના પર તમને ભરોસો પણ હોવો જોઈએ, મને પણ તેમને જ દેખાડોને...
આવુંબધું કહીને જોકે આશ્લેષને દૂભવતાં જીવ નહોતો ચાલ્યો. ઈશ્વરે નવી ખુશી આપી છે ત્યારે જૂનાં મડદાં શીદ ઉખેળવાં?
વલસાડ માટે નીકળતાં અગાઉ તે ટૅક્સીને કરી સંન્યાસ આશ્રમના મંદિરે આવી હતી, જ્યાં કરુણાનો ભેટો થયો. હું જરાક ડગલું ચૂકતાં મને સંભાળનારી તો તે જ... ડૉ. નીરજની રિસેપ્શનિસ્ટ!
ઓળખાણના ઝબકારે શર્વરીથી બોલાઈ ગયું, ‘દાનવરૂપ ડૉક્ટરની સેક્રેટરીમાં આટલી કરુણા છે જાણીને ગમ્યું.’
કરુણાના કપાળે કરચલી ઊપસી.
Subscribe via email (Registered users only)
Write the displayed characters
Please enable JavaScript to post a new comment
You need an iframes capable browser to view this content.
Copyright © 2012 Mid-day Infomedia Ltd. All Rights Reserved.