gu en en en en en en en en en en en en en en en tl tr en en en en en en en en en en en en en en en fr tr en en en en es en en en en en en en en en en fi en nl en en pt en gu gu en nl en en gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu fr gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en en en en fa en en en en en ru en en en en en en en en es en en en en ar en en en en en en
કથા-સપ્તાહ - જબ જબ ફૂલ ખીલે (દિલ દીવાના... - ૨)
1  |  2  |  3  |
લતાજીનું આ ગીત અને ફિલ્મ પપ્પાનાં મોસ્ટ ફેવરિટ. હાઉસબોટના ડેક પરથી આભમાં ચમકતા તારલાઓને તાકતાં આર્જવે સાંભર્યું.
‘અમે હનીમૂન માટે કાશ્મીર ગયેલાં ને આ ગીત મેં તારી મમ્મી પાસે પર્ફોર્મ કરાવેલું...’ પપ્પા કહેતા.
‘ખરા છો તમે.’ મા પપ્પા પર ભડકતી, ‘શું અનાપશનાપ બાફ્યે રાખો છો. આર્જવ હવે નાનો નથી.’
‘નાનો નથી રહ્યો એટલે તો કહું છું શ્રીમતીજી... આ ઉંમરે બાપ-દીકરો એકબીજાના દોસ્ત બની જતા હોય છે.’
કેટલા લાઇવ હતા પપ્પા. એવી જ લાગણીશીલ મમ્મી. પરસ્પરને અખૂટ ચાહતાં ને હું તેમના જીવનનું કેન્દ્ર. હું ભણવામાં હોશિયાર પણ એથી ડૉક્ટર, એન્જિનિયર બનવા પર જ ઝોક નહીં.
‘જીવનમાં બીજું ઘણુંબધું કરવા જેવું છે, પણ પહેલાં એ માટેની નજર કેળવાવી જોઈએ.’
પપ્પા ક્રિકેટ રમવા લઈ જતા, ફુટબૉલની મૅચ દેખાડતા, સિનેમાનું શૂટિંગ જોવા પણ અમે ગયા છીએ...
- પણ મને રસ પડ્યો કૅમેરામાં.
પપ્પાએ મારા ટેન્થના સરસ રિઝલ્ટ બદલ કૅમેરા ગિફ્ટ કર્યો. સોનીનો હૅન્ડકૅમ મળતાં મને પાંખો મળી. વ્યાવસાયિક ફોટોગ્રાફર બનવાનું સમણું શૅર કર્યું ત્યારે મા પિતાને વઢી નહોતી કે તમારી ગિફ્ટે આ કેવો દિવસ દેખાડ્યો! બલ્કે પપ્પાની જેમ માએ પણ મારા જીવનસ્વપ્નને વધાવેલું : તારું ગમતું કરવામાં તું આભ આંબ!
કૉલેજ તો ડિગ્રી પૂરતી કરી, બાકી હું તો મારા કૅમેરામાં જ વ્યસ્ત હોઉં... માંદગીમાં મા-બાપના પાછા થવાનો આઘાત પણ હું ખમી શક્યો મારી હૉબીના પ્રતાપે.
ધીરે-ધીરે મારી તસવીરો છાપાં-મૅગેઝિનોમાં પ્રગટ થતી ગઈ. પછી તો મોંઘામાંનો કૅમેરા પણ ખરીદ્યો. ફ્રીલાન્સ૨ તરીકે મારું નામ-કામ જામી ગયાં. નોકરીનું બંધન મને પરવડે નહીં.
‘નોકરીને તમે બંધન ગણો, ઠીક છે; પણ દરેક બંધન નકારવા જેવું નથી હોતું આર્જવ.’
નંદિનીના શબ્દો પડઘાતાં આર્જવના હોઠ મલકી પડ્યા.
કેટલી આત્મવિશ્વાસુ, કેવી ટૅલન્ટેડ છોકરી. કબૂલ, તેને પિતાનું આર્થિક પીઠબળ છે, પણ ‘લુક ઍટ મી’ની સફળતાનું સંપૂર્ણ શ્રેય નંદિનીને જ આપવું પડે. અફકોર્સ, તેનો ઍટિછ્યુડ છાનો ન રહે, સામાને પોતાના પ્રભાવમાં રાખવાની તેની ખાસિયત અજાણી પણ કેમ હોય? જ્યારે પણ ‘લુક ઍટ મી’ની ઑફિસે જવાનું બન્યું છે, સ્ટાફને તેના ધાકમાં રહેતો જોયો છે. એકલા હાથે ફૅશન મૅગેઝિનને સફળ બનાવનારે ડૉમિનેટિંગ પણ રહેવું પડે. અલબત્ત, મારી સાથે થોડી જુદી જ નંદિની હોય - સહજતાથી મારું અંગત પૂછી શકે એવી, હસીને હળવી થઈ શકે એવી. છતાં તેનું વ્યક્તિત્વ એવું જાજરમાન કે અમારા મેળને મૈત્રીનું નામ આપતાંય બે વાર વિચારવું પડે!
‘તમે કયા બંધનની વાત કરો છો નંદિની? જરા સ્પષ્ટ કહો.’
‘બધી સ્પક્ટતા મારે જ કરવાની આર્જવ?’ પૂછીને તે મલકતી. તેનો ગૂઢાર્થ સમજ બહાર રહેતો. તે બાવીસની ને હું ચોવીસનો તોય જાણે મારાથી પરિપક્વ હોય એવી તેની વાતો.
વરસેક અગાઉ ‘લુક ઍટ મી’ માટે પહેલી વાર ગુજ્જુ ગર્લનું ફોટોશૂટ કર્યું ત્યાર પછી લગભગ દર મહિને કંઈક ને કંઈક અસાઇનમેન્ટ મળતું રહ્યું. આની મને નવાઈ ન હોય. મુંબઈનાં ટૅબ્લૉઇડ અને ગ્લૉસી મૅગેઝિન્સ જ નહીં, મારી તસવીર ‘રીડર્સ ડાયજેસ્ટ’, ‘નૅશનલ જ્યૉગ્રાફિક’ જેવાં આંતરરાષ્ટ્રીય ખ્યાતિપ્રાપ્ત મૅગેઝિનોમાં પણ પ્રકાશિત થઈ ચૂકી છે. મને એની પ્રસિદ્ધિનો મોહ નહોતો, બલ્કે લો-પ્રોફાઇલ રહેવું ગમતું.
નંદિનીનાં કામ ગ્લૅમરસ રહેતાં. રૂપકડી મૉડલ્સને શૂટ કરવાનું કોને ન ગમે! જોક અપાર્ટ, હું કામ સાથે કામ રાખનારો. કૅમેરા હાથમાં હોય પછી મને બીજું કંઈ સ્પર્શી ન શકે. મારી પીઠ પાછળ લોકો મને નીરસ પણ કહેતા હશે, બટ આઇ ડોન્ટ કૅર. બાકી જેને જાણવાનો હક બનશે તે તો મને પરણીને જાણી જ જશે કે હું કેટલો રસિક છું! વયસહજ ઊર્મિઓ મને કેમ ન હોય, પણ તનમનનું અંગત-અંગત જે સમવન સ્પેશ્યલ જોડે વહેંચવાનું હોય તેનાં પગલાં રૂદિયાના રસ્તે પડ્યાં નથી. હૃદયની પાટી કોરી છે, હાલ મને કંઈ પ્યારું હોય તો એ મારી ફોટોગ્રાફી!
કામકાજમાં અવકાશ મળ્યે પ્રવાસ ખેડવાનો પણ મને ગમે. જાણીતા-અજાણ્યા પ્રદેશોને કૅમેરાની આંખે જોવાનો જલસો જ કંઈ ઑર. રાજસ્થાનના રણપ્રદેશની મારી યાત્રા નૅશનલ જ્યૉગ્રાફિકે ફોટોસ્ટોરી તરીકે પ્રકાશિત કરેલી. કાશ્મીરને નોખી નજરે જોવાનો જોગ હવે ગોઠવાયો...
સહેજ તીણા ઉદ્ગારે આર્જવ ઝબક્યો. જોયું તો સીડીના ખૂણે પંદરેક વરસની કિશોરી દેખાઈ. કાશ્મીરી લિબાસમાં માત્ર તેનું ગોરું મુખડું જ ઉજાગર થતું હતું. એમાં કેવી માસૂમિયત ટપકતી દેખાઈ.
‘ક્યા હુઆ?’ આર્જવે પૂછતાં તે સહેજ સહેમી, ‘જી, વો પૈર પે સે ચૂહા કુદ ગયા...’
પછી વધુ કંઈ કહેવું-પૂછવું ન હોય એમ તે સીડી ઊતરી પણ ગઈ!
છોકરી ક્યારથી અહીં ઊભી હશે! હુસેનની તો નથી. હાઉસબોટમાં મારા ઉપરાંત અન્ય ઉતારુઓ રોકાયાનો સંભવ નથી. છોકરી હતી તો કાશ્મીરી જ... બની શકે, હુસેનની ઓળખાણમાં હોય.
તેની ઓળખ બીજી સવારે મળી. પોતાને ગરમાગરમ કાવો આપવા આવેલા હુસેનની પાછળ જ તે દેખાઈ એટલે આર્જવે પૂછતાં હુસેને ખુલાસો કર્યો, ‘મારા ભાઈબંધની દીકરી છે. અનારકલી. બિચારીનાં મા-બાપ રહ્યાં નથી. બુઢ્ઢા દાદા-દાદી છે જે રજૌરીથી સહેજ અંતરિયાળ સીમા નજીકના ચિનાર ગામમાં રહે છે. અહીં તેની દૂરની માસી છે. તેને ત્યાં રહીને અનાર ભણે છે.’
કાશ્મીરમાં કન્યાકેળવણી! આર્જવના અચરજનો પડઘો હુસેને પાડ્યો, ‘વચમાં પરિસ્થિતિ થાળે પડેલી, હવે વણસી છે. સ્કૂલ ક્યારે ખૂલશે એ નક્કી નથી ત્યારે અહીં રહીને પણ શું કરવું? અનાર દાદા-દાદી પાસે જવા માગે છે, સંગાથ મેં સાધી આપ્યો છે. બપોરે નીકળવાનું છે એટલે ગઈ રાત્રે જ તે અહીં આવી ગઈ’તી.... ’
ઓહ! આર્જવે નજર ફેંકતાં અનારકલી ભીતર દોડી દઈ.
આર્જવના હોઠો પર સ્મિત ફરકી ગયું. ત્યારે બિલકુલ અંદાજ નહોતો કે આ છોકરી પોતાને વિશ્વપ્રસિદ્ધ બનાવી દેવાની છે...
કાશ્મીરની ધરતી માટે બીજો કોઈ શબ્દ પર્યાપ્ત ન ગણાય. સૂર્યના પહેલા કિરણે સોનવર્ણી બનતી પ્રકૃતિને નિહાળો કે પછી રાતના સન્નાટામાં ગેબી લાગતો બર્ફીલો નઝારો... સમાન સ્તરે તમને આકર્ષે. જ્યાં જિંદગી અને મોત એકસરખાં ખૂબસૂરત લાગે એને જન્નત જ કહેવાયને!
સહેલાણીઓ મોટા ભાગે સોનમાર્ગ સુધીની યાત્રા ખેડીને જીવતેજીવ સ્વર્ગ જોયાની અનુભૂતિ મેળવી શકે છે, પણ હું તો એનાથીયે આગળ. જેમ-જેમ અંતરિયાળ જતો જાઉં છું એમ-એમ એનું સૌંદર્ય નિખરતું જાય છે...
મિલિટરી ટેન્ટની બહાર ગરમાગરમ ચાનો ઘૂંટ ગળતો આર્જવ વિચારે છે.
જોકે આવો સુંદર પ્રદેશ પાકિસ્તાનના પાપે રણમેદાન બની ગયો છે એનો અફસોસ અવશ્ય થાય. જ્યાં જુઓ ત્યાં આર્મી. ગમે ત્યારે કરફ્યુ. ખેર, મારો વિષય કાશ્મીરીઓની સમસ્યા મૂલવવાનો નહીં, કાશ્મીરના સૌંદર્યને નિ૨ખવાનો છે; જે અદ્ભુત છે!
‘વૉટ! તમે કા...શ્મીરમાં છો!’
નંદિનીની તીણાશે આર્જવે કહેવું પડ્યું, ‘ચિલ નંદિની, કાશ્મીરમાં જ છું. વિજય માલ્યા નથી બની ગયો.’
બપોરનો સમય છે. સરહદને અડીને આવેલા ગામમાં આમ પણ મોબાઇલનાં સિગ્નલ મળવાં મુશ્કેલ. નસીબજોગે નંદિનીએ જોડેલો ફોન લાગ્યો તો પોતે કાશ્મીરમાં હોવાનું જાણીને તે કેવી ભડકી જાણે તેના કોઈ કર્મચારીએ કંપનીની રૂલ-બુક વિરુદ્ધનું કૃત્ય કર્યું હોય! તેને ખબર હોવી ઘટે કે હું તેનો એમ્પ્લૉઈ નથી, ફ્રીલાન્સર છું.
‘ગુડ સેન્સ ઑફ હ્યુમર.’ નંદિનીએ હસી નાખવું પડ્યું. બાકી તો સમસમી જવાયું હતું.
પોતે જેને સપનામાં આવવામાં છૂટ આપી તે પુરુષ વાસ્તવમાં પોતાની જાણ બહાર ઠેઠ કાશ્મીરમાં રખડતો હોય એ કેમ ખમાય!
એના તોરમાં પોતે તીખાશથી બોલી પડી તો આર્જવે કેવો કટાક્ષ કર્યો‍! બીજું કોઈ હોત તો મેં ઈંટનો જવાબ પથ્થરથી આપ્યો હોત, પણ તમારે તો મને પ્રેમ કરવાનો છે એટલે તમારી દરેક ખતા નંદિની શેઠ માફ કરે છે, જાઓ! પણ લગ્ન પછી આ બધું નહીં ચાલે, લખી રાખજો!
ઊંડો શ્વાસ લઈને તેણે રણકામાં હળવાશ ભેળવી, ‘એક જમાનામાં લોકો કાશ્મીર હનીમૂન માટે જતા. તમારું પણ એવું તો નથીને!’
‘નહીં રે...’ આર્જવ પણ ખટકો વિસારીને ખુલ્લા દિલ હસી પડ્યો, ‘બંદાને બેડીમાં બંધાવાની કોઈ ઉતાવળ નથી.’
હાશ. નંદિનીએ હૈયે ધરપતનો હાથ મૂક્યો : આવી ભૂલ કરતા પણ નહીં આર્જવ! તમે મારો હક છો આર્જવ ને હકમાં હું ભાગબટાઈ પસંદ નથી કરતી...
‘ક્યારે આવો છો?’ પોતાની અંગત અધીરાઈ છલકી ન જાય એની પૂરતી સાવધાની સાથે નંદિનીએ પૂછ્યું, ‘આઇ મીન, ‘લુક ઍટ મી’ના નેક્સ્ટ ઇશ્યુ પહેલાં આવી જશો કે...’
‘વેલ, હજી થોડા દિવસ ખરા...’
‘ઓહ...’ નંદિની ‘ટેક કૅર’ કહીને ફોન કટ કરે છે ત્યાં...
‘હાઈ અલર્ટ. ચિનારમાં ટેરર અટૅક થયો છે... આપણી કુમકને ત્યાં બોલાવી છે...’
મિલિટરીમૅનના પોકારે આર્જવને થીજવી દીધો.
કૅમેરાની ચાંપ દાબતા આર્જવનું અંતર રડતું હતું, પણ તસવીરકાર તરીકેની સ્વસ્થતા ઓસરવા દીધી નહીં.
બે દિવસ અગાઉ ચિનાર ગામમાં આતંકવાદીઓએ બહુ ઘાતક હુમલો કર્યો. જવાબી કુમકમાં તો પોતાને જવા ન મળ્યું, પણ મૂઠભેડ શમ્યા પછી અહીં આવનારો પ્રથમ મીડિયાકર્મી હું છું... ત્રણ જવાનની શહીદી અને ઘૂસેલા તમામ સાત આતંકીઓનાં મોતને અંજામ આપનારી ઘટનાનો ઓથાર હજીયે વાતાવરણમાં યથાવત્ છે. છૂટાંછવાયાં પચીસ-ત્રીસ ખોરડાં ધરાવતા ગામનું કોઈ ઘર એવું નથી જે સળગ્યું ન હોય... માંડ સો જણની વસ્તીવાળા ગામમાંથી ૧૫-૧૭ જણ મૂઠભેડમાં હોમાયા એ તો ઘટનાની સંવેદનશીલતા જોતાં હજી જાહેર પણ નથી થયું...
થોડા કલાક પહેલાં અહીં કદમ માંડ્યાં ત્યારે ધારણા નહોતી કે લાગણી બહેર મારી જાય એવી વાસ્તવિકતા ભોંકાશે! ક્ષત-વિક્ષત મકાનો, બરફ પર થીજેલા રક્તના ધબ્બા, ક્યાંક હજીયે ઊઠતો ધુમાડો, ક્યાંક હચમચાવી જતું કલ્પાંત...
ગોળીના એક ઘાથી કે બૉમ્બના એક હુમલાથી માણસ જેવો માણસ ફાટી પડે છે, હુમલાખોરની સંવેદના પણ નહીં ફાટતી હોય?
- અને નિ:શ્વાસ નાખતો આર્જવ ચમક્યો.
કૅમેરાના લેન્સમાંથી બળીને ખાખ થયેલા ઘરના ચીંથરેહાલ અવશેષો દેખાતા હતા અને એના પ્રાંગણમાં ઘૂંટણિયે બેસીને આસમાનને તાકતી તે કિશોરીની નજરોમાં શું છે? ચિત્કાર? ખોફ? દર્દ કે દુઆ?
દુર્લભ તસવીરો માટે કંઈકેટલું જોખમ ઉઠાવતા, વનવગડો ખૂંદતા તસવીરકારને પણ જ્વલ્લે જ સાપંડે એવી એ પર્ફેક્ટ પિક્ચર-મોમેન્ટ હતી...
અને લેન્સ ઝૂમ કરી, પૂરેપૂરી એકાગ્રતાથી, પોતાના તમામ કૌશલને સમેટીને આર્જવે કૅમેરા ક્લિક કર્યો ને સદીની એક યાદગાર તસવીર ઝડપાઈ ગઈ!
કૃતાર્થતાની લાગણી અનુભવતો આર્જવ ચોથી પળે ચમક્યો : અરે, આ તો... અનારકલી!
Subscribe via email (Registered users only)
Write the displayed characters
Please enable JavaScript to post a new comment
You need an iframes capable browser to view this content.
Copyright © 2012 Mid-day Infomedia Ltd. All Rights Reserved.