gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en ca es es en en en en en en en es en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en en gu gu gu en en en gu en en en it en en en gu en en en gu en en en en en en en gu en gu en en en en fr en en en en el gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu es en gu en en gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu gu en gu gu gu en en en en en en en
ReadGujarati.com: અંગત શોધનો પ્રદેશ – વર્ષા અડાલજા
પસંદ કરો પ્રથમ પાનું અનુક્રમણિકા – ટૂંકીવાર્તાઓ – નિબંધો – કાવ્યો અને પદ્ય – ગઝલો – અધ્યાત્મિક લેખો – હસો અને હસાવો – સાહિત્ય લેખો – બાળસાહિત્ય – અન્ય લેખો – પ્રકીર્ણ – ડાઉનલોડ – લેખ શોધો – મહિનાવાર લેખો – ગુજરાતીમાં લખો – ગુજરાતી કેલેન્ડર – આપનો લેખ મોકલાવો – આપનું યોગદાન સંપર્ક
ઘરનું પાછલું બારણું ખોલી હું ત્યાં ઊભો હતો. હજી સવાર સળવળી નહોતી. અંધકારનો પડદો ધીમે ધીમે ઊંચકાય ત્યારે નેપથ્યમાંથી પ્રગટ થતા સૂર્યનો ચમત્કાર નજરે જોવો હતો. આ જ જગ્યાએ, આમ દાદાજી ઘણી વખત ઊભા રહેતા, અને પછી ધીમે પગલે સામેની કેડીએ થઈ નદી પાસેના જંગલમાં ચાલી જતા. નાનો હતો ત્યારે એમને મોડેથી, તડકામાં હાંફતા પાછા ફરતાં જોતો. હું પૂછતો, ‘દાદાજી, ક્યાં ગયા હતા ?’ એ કશું કહેતા નહીં. મારે માથે હાથ મૂકી હસી દેતા.
કૉલેજના વેકેશનમાં મા-બાપુ સાથે ક્યારેક આવતો, તો દાદાજી, અને ક્યારેક બાપુને પણ આ કેડીએથી જતા હું ઉપરના ગોખમાંથી જોતો. હું કુતૂહલથી પૂછતો, ‘દાદાજી, મોર્નિંગ વોક લેવા જાઓ છો ?’ દાદાજીએ મારે ખભે હાથ મૂક્યો. અને ધીમેથી, કોઈ ગૂઢ રહસ્ય છતું કરતા દોસ્તની જેમ કહેલું- નદીપારના જંગલમાં જાઉં છું બેટા, જીવનનો અર્થ મને ત્યાંથી મળ્યો છે, તું ક્યારેક તીવ્ર એકલતાનો અનુભવ કરે ત્યારે ત્યાં ચાલી જજે. કદાચ, તંએ પણ પ્રાપ્ત કરી શકે. એ અંગત શોધનો પ્રદેશ છે.
મેં જરા હસીને કહેલું : ‘આમ વહેલી સવારે જંગલમાં આથડવું મૂર્ખતા નથી ?’
‘બીજા લોકો જેને મૂર્ખતા કહે છે, એવું તું ક્યારેય કરે જ નહીં, તો મૂર્ખ લોકો શું જાણતા હતા, એની તને ક્યારે ખબર પડે ?’
દાદાજીની એ વિચિત્ર વાતો, અને એને શાંતિથી સાંભળી, મરક મરક હસતા બાપુ એટલા નજર સામે તરવરી ઊઠ્યા કે તીવ્ર એકલતાના દંશથી હું વિહવળ બની ગયો. મને અચાનક થયું, નદીપારના જંગલમાં જતી આ કેડી મને વારસામાં મળી છે. અને મારે મારા જીવનના અર્થની અંગત શોધ કરવાની છે. કોઈ અદ્રશ્ય ખેંચાણે હું એ કેડી પર ચાલવા લાગ્યો. થોડી વાર પહેલાં જ વરસી ગયેલા વરસાદે ધૂળભર્યા રસ્તાની માટીને મઘમઘતી કરી મૂકી હતી. મારાં બૂટ કાદવમાં ઊંડે ખૂંપી જતા હતા, અને જોરથી પાછા ખેંચતો હતો ત્યારે પાણીના પરપોટાનો એક વિચિત્ર અવાજ આવતો હતો, જે મેં શહેરના ડામરના કર્કશ રસ્તાઓ પર ક્યારેય સાંભળ્યો ન હતો.
ઝાડી જરા વધુ ગીચ બની. કપાઈ ગયેલા કોઈ વૃક્ષના થડ પર હું થોડો સમય બેઠો. સઘળું જ નીરવ હતું અને એ નીરવતાની વાચા વડે કોઈ અદ્દભુત વાતો મને કહેતું હતું. આ વૃક્ષ કેવડું વિશાળ હશે ! આવી અવદશા કોણે કરી હશે ! રે ! એની પર હજી શું યે વીતવાનું બાકી હતું. ધીમે ધીમે એને નામશેષ થઈ જવાનું હતું. મારો હાથ થડની બાજુઓ પર ફરતો હતો. એની ખરબચડી તિરાડોમાંથી નાનકડાં બે-ત્રણ છોડ ફૂટી નીકળ્યા હતા. એના સ્પર્શથી રોમાંચ થઈ ગયો. આ રહ્યું જીવન. થડ નામશેષ નહીં થાય. બીજા સ્વરૂપમાં ફરી એના મૂળિયાં નાંખશે. આ જંગલની લીલેરી સૃષ્ટિનો એક ભાગ બની જીવશે. હું ઊભો થયો અને ફરી ચાલવા લાગ્યો. હવે કેડી નહોતી. મારે જવું હોય ત્યાં વળી જઈ શકતો. મારા સ્પર્શથી હલી ગયેલી ડાળીઓમાંથી છૂપાઈ ગયેલાં ફોરાં નાના બાળકની જેમ મારી પર કૂદી પડતાં હતાં. એક આહલાદક અનુભૂતિથી મન સભર થઈ ગયું. સામેની થોડી ખુલવટમાંથી નદીને હું બરાબર જોઈ શકતો હતો. જરા ઝડપથી હું ઝાડી બહાર નીકળ્યો અને નદીકિનારે આવીને ઊભો રહ્યો. વરસાદથી ધીંગી અને મસ્ત બનેલી નદી તોફાની બની હતી. ખડકોને જોરથી થપાટો મારતી, નાની નિર્બળ વસ્તુઓને પોતાનામાં ડૂબાડી દેતી, પોતાનાં સામર્થ્યથી કિનારાઓને ગળીને વિસ્તરતી જતી પ્રબળ વેગથી દોડતી હતી.
સામેની ક્ષિતિજો પરથી ધીમે ધીમે સૂર્ય, આકાશના ખુલ્લા દરવાજામાંથી કોઈ ભારે પ્રતાપી શહેનશાહની જેમ પૃથ્વીના દરબારમાં પધારતો હતો. એના સંચારસ્પર્શે સઘળું જ સજીવ થઈ ગયું. પંખીઓનો કિલ્લોલ, લીલીછમ વનરાજિનું પવનમાં ઝુલવું… આ પ્રેમવિહવળ નાયિકા જેવી નદીનો આવેગ…. કાળા ખરબચડા અને બરછટ ખડકના પથ્થરો પર રેશમ જેવી મુલાયમ લીલીકુંજાર શેવાળ…. અને પોતાનાં વિશાળ સામ્રાજ્ય પર તેજભરી દષ્ટિથી જોતો આ ઊગતા સૂર્યનો પ્રચંડ લાલ ગોળો…. હું સ્તબ્ધ બની ગયો. આ જ…. આ જ દ્રશ્યનો તો દાદાજીએ મને વારસો આપ્યો હતો ! એમણે અહીં સંતાડી રાખેલા જીવનના અર્થનો, ગૂઢ રહસ્યનો, આ અણમોલ ખજાનો મેં શોધી કાઢ્યો હતો ! મેં અત્યંત કોમળતાથી આ ક્ષણને મારા ચિત્તમાં છૂપાવી દીધી. કારણ કે હું કાલે શહેરમાં હોઈશ, અને આ ક્ષણનું સ્મરણ ત્યાંનાં બરછટ જીવન સાથે અથડાઈ નંદવાઈ ન જાય એની મને ચિંતા હતી.
આખરે મારે પણ આ ક્ષણનો વારસો મારાં સંતાનને આપવાનો હતો અને ત્યાં સુધી એની મુગ્ધતા લગીરે ઓછી ન થાય એમ હું ઈચ્છતો હતો.
Email This Article ·  Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati
« Previous દિશાઓની પેલે પાર – દિનકર જોષી
સપ્તપદીનો મંત્રાર્થ – પલ્લવી આચાર્ય Next »
આ પ્રકારનું અન્ય સાહિત્ય:
પન્નાએ કહેલી વાત – હિમાંશી શેલત
(‘સહજ બાલઆનંદ’ સામયિકના સપ્ટેમ્બર, ૨૦૧૫ના અંકમાંથી) રોજ સાંજે બગીચામાં એકાદ કલાક રમવાનો સમય છોકરાંઓ ગમે ત્યાંથી કાઢી લેતાં. સાંજે રમવાથી તાજાં થઈ જવાય, એવું એમના માબાપ પણ સ્વીકારે. આમ રમવાનો નિયમ બરાબર સચવાય, કોઈ દિવસ વળી રમવાને બદલે બધાં અંતકડી રમવા બેસી જતાં. આજે તો છોકરાંઓ એકઠાં થયાં કે તરત પન્નાએ જાહેર કરી દીધું કે એની પાસે એક નવીનક્કોર અને માન્યામાં ન ... [વાંચો...]
કથાનિધિ ગિરનાર – નરોત્તમ પલાણ
ભારતવર્ષના જૂનામાં જૂના ભૂસ્તરમાં ગિરનારની ગણના થાય છે. ૨૨ થી ૨૬ કરોડ વર્ષની એની ઉંમર છે. ભૂસ્તરની માફક જૂનામાં જૂની ભારતીય કથાવાર્તાઓના તંતુ પણ ગિરનાર સાથે જોડાયેલા છે. એક અનુમાન એવું છે કે છેલ્લા ૨૫ હજાર વર્ષ આપણા પૌરાણિક સાહિત્યના છે. આ સાહિત્યમાં જૂનામાં જૂની કથાઓ સૂર્યપરિવાર સાથે સંકળાયેલી છે. ગિરનારનું એક નામ ‘રૈવંતગિરી’ સૂર્યનો અર્થ પણ ધરાવે છે. વૈદિક ... [વાંચો...]
અંદરની શૂન્યતા – ફાધર વાલેસ
જી વસ્તુ ખરીદી, એટલે પગમાં બીજો પથરો બાંધ્યો. નવી માલિકી અને નવી ગુલામી. હાથમાં માલ લેવો, એટલે દિલને બેડીઓ પહેરાવવી.’ અપરિગ્રહનો એ પ્રાચીન મંત્ર હતો. પણ એ જૂના ઉપદેશમાં હવે નવો રણકો વાગે છે. કારણ કે એ ઉપદેશ આપનાર એક આધુનિક વિજ્ઞાની હતા. ઉપર ટાંકેલા શબ્દો આજના યુગમાં વિજ્ઞાનીઓના શિરોમણિ એવા આલ્બર્ટ આઈન્સ્ટાઈનના હતા. લોકો એમને કોઈ ભેટ આપવા જાય, કોઈ ... [વાંચો...]
7 પ્રતિભાવો : અંગત શોધનો પ્રદેશ – વર્ષા અડાલજા
October 23, 2012 at 10:23 am
‘બીજા લોકો જેને મૂર્ખતા કહે છે, એવું તું ક્યારેય કરે જ નહીં, તો મૂર્ખ લોકો શું જાણતા હતા, એની તને ક્યારે ખબર પડે ?’
આખરે મ્રુગેશભાઈ એ વર્ષા બેન ની, બધાને ગમે એવી જરા હતકે વાર્તા શોધી જ કાઢી. આભિનન્દન્.
October 23, 2012 at 11:32 am
અદભુત એવું દ્રષ્ટિજગત !
October 23, 2012 at 2:11 pm
Varsha g khub maja avi. Me avo anubhav karelo che atle te badhu najar samaksh avi gayu.ati gamyu.
October 23, 2012 at 10:41 pm
એક સરસ અનુભૂતિની વાર્તા…
October 23, 2012 at 10:47 pm
પ્રક્રુતિ નુ સુન્દર શબ્દચિત્ર .તેને માણવા નો લ્હાવો અદભુત હોય છે.સુન્દર્
November 2, 2012 at 2:50 pm
March 1, 2016 at 12:14 pm
લાગણી ને કોઈ ભાષા નથી. દાદા અને પૌત્ર વચ્ચે નો સંબંધ અદભુત હોય છે. જેનું વર્ણન કરવા શબ્દો ઓછા પડે. બાલ માનસ માં પડેલી દાદાજ ની છબી જીવન પર્યંત તેમ જ રહે છે. ખુબ જ આદરણીય વ્યક્તિત્વ દરેક ને માટે દાદાજી જ હોય છે. હવે દાદાજી નથી તેવી અઘરી વાત સ્વીકારવી તે પણ મુશ્કેલ હોય છે.
Click here to cancel reply.
Select language:   Gujarati   English   (Press F12 to change language) Show Keyboard
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
* * * * *
Download First Issue Absolutely Free !!
Click Here for download page
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
ગરમાળો, ગુલમોર અને ખખડેલું બસસ્ટોપ ! – રામ મોરી
વિધવા : પ્રથમ તો એક માણસ – સ્વાતિ બારોટ સિલ્હર
દો પલ કે જીવન સે એક ઉમ્ર ચુરાની હૈ… – રોહિત શાહ
મારી સાઇકલ – રમણ સોની
ભાઈ એન્ડ બા વીથ ગોડ એટ જી-મેલ ડોટ કોમ – રાહુલ શુક્લ
pritesh patel: wish u many many happy returns of the day...
Amrut Gosai: વાહ સ્વાતિબેન ….ખુબ સુન્દર રિતે સમાજ...
બટુક ઠુંમર: અદભુત, અવર્ણનિય અને અકલ્પનિય. ડો.એટલુ સરળ અને...
Vijay Panchal: Bau Saras… che….
Sheela Patel: Good story
NEELAM GUPTA: આ ને બચ્પન માટૅ લખો.સારી કવિઆ હે.
jigisha dave: Very nice story its really hart...
Darshan: 30/૩/1987 time 21ઃ00 birtha peels ઃ godhara...
Arvind Patel: અંતઃસપુરના. હું જયારે એમ માનુ કે બધું હું જ...
Keyur Patel: પૂરાણૉમા પણ વાર્તા છે જ કે દધિચીએ પોતાના...
રીડગુજરાતી પરના વિશેષ લેખો કે અન્ય અગત્યની માહિતી આપના ઈ-મેઈલ પર મેળવવા માટે અહીં આપનું ઈ-મેઈલ સરનામું લખીને જોડાઓ.(4500 થી વધુ વાચકો)
રીડગુજરાતી : તેરમા વર્ષમાં મંગલ પ્રવેશ
શોપિંગ – મૃગેશ શાહ
ભગવાનની ખોજ – આશા વીરેન્દ્ર
વાત પરભામહારાજની… – મહેશ યાજ્ઞિક
રાષ્ટ્રશહીદોનાં સ્મારકમાં શરમ કેવી? – ડૉ. કુમારપાળ દેસાઈ
રીડગુજરાતી વિશે : પ્રેસ વિભાગ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૨)
દિલ્હીનું અનોખું રવિવારી પુસ્તકબજાર.. દરિયાગંજ બુકમાર્કેટ – જીજ્ઞેશ અધ્યારૂ
જીવન અંંતરંગ – લઘુનવલ (ભાગ ૧)
This site is dedicated to Shrimad Bhagvat Mahapuran
Back to top ↑
Send to Email Address Your Name Your Email Address Cancel
Post was not sent - check your email addresses!
Email check failed, please try again
Sorry, your blog cannot share posts by email.