kk cv ru kk ru kk bg kk kk kk kk kk kk kk ky kk ba ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk be kk az ru tt ru kk en ru ru ru en en ru ru ru kk cv ru kk ru kk bg kk kk kk kk kk kk kk ky kk ba ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk de en kk ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk bg ru uk krc tk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk en kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk krc kk kk kk kk kk ky kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk uk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk uk kk kk kk kk kk ru de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk ru bg ru bg ru ru ru ru ru ru bg ru ru bg ru bg ru ru ru ru ru ru hbs_cyr ru ru ru bg ru kk kk kk kk kk
Жүрмін бе әлде жоқты іздеп, кім біледі… | Қазақ Әдебиеті - QazaqAdebieti
Добро пожаловать! Войдите в свою учётную запись
Forgot your password? Get help
Пароль будет выслан Вам по электронной почте.
Бас бет Поэзия Жүрмін бе әлде жоқты іздеп, кім біледі…
Ұлы – күнге, айналған айға – аруы,
Қуып айдап кетті екен, айтыңдаршы,
Жұртты қайтем жазғырып, түсін түстеп,
Шындықты айтпай жүр әлі тілін тістеп.
Шағаладай шарқ ұрып мына өмірде,
Шөл даладан іздедім мұңға батқан.
Қанша бөрі күйіктен қыр асты ұлып,
Қоғам дерті әлі де тұр асқынып.
Сірә, таулар қалды ма мен бармаған,
Арлы ауылын таба алмай жүрмін әлі.
Тапсам егер көзімде күн күледі,
Мына арсыз тірлікте ат арытып,
Жүрмін бе әлде жоқты іздеп, кім біледі.
Жазушы Қали Сәрсенбайдың терең сезім,
Неге сонша өшіктің келбетті елде.
Мен емес пе құм көмген арнаңды ашқан,
Шалғай жерден шалдығып сен жеткенде.
Тұла бойым сауытпен тұр қапталып,
Құлатам деп ойлама бұрқап қалып.
Мына сырқат қоғамды емдей алмай
Жүрсем жүрген шығармын сырқаттанып.
Кер заманда қабағы тұнжыраған,
Қиянатқа жалғанда кім шыдаған.
Ақын ба едің сен әлде ішіңде анау
Жұлдыз болып жана алмай жыр көгінде,
Тас аттың-ау, қайтейін, сырқаттанып,
Әрі-сәрі хал кешіп жүргенімде.
Бәлкім, мұрат көрмедің текті елімді,
Неге сенің көзіңнен кек көрінді.
Жүзіп келе жатқанда қалт-құлт етіп,
Неге қиғың келді, айтшы, желкенімді?!
Сардар аз да, сатқын көп бұл өмірде,
Дел-сал күйде сарсылып жүрем күнде.
Сырқат жанға шипа боп жетер едің,
Бір қасиет болса егер жүрегіңде.
Жүрсең егер ой толғап, жыр қамында,
Неге таза ағыс жоқ бұл қаныңда.
Жүзіп келе жатырмын таза ағында.
Билік мені көзіне ілмесе де,
Жүрмін, бірақ, Алланың назарында.
Өз тағдыры адамның еркінде ме.
Сүйген құлы болмасам Жаратқанның,
Жіберді, айтшы, қатерлі дертін неге?!
Өмірге адам келеді шыдағалы.
Хақ тағала ауыртқан шығар, бәлкім,
Менің өршіл рухымды сынағалы.
Өлім тілеп бір сайтан тұр қасымда.
Кім ойлаған дәрменсіз күн кешем деп,
Жетпіс үшке қараған бұл жасымда.
Арбаға да ұқсатам кейде өзімді,
Қалып қойған жүгі ауып қыр басында.
Таң сәріде албырап ескен арай,
Неге солғын тартады кешке қарай.
Азап, сордың біледі не екенін,
Тауқыметін тағдырдың кешкен талай.
Ойы озықты қақтаған көрігінде,
Кімге күліп қарасын өмір күнде.
Көктемеде жылғадай жылап аққан
Шерлі өзен көп өксіген көңілімде.
Мұқалсам да жүзіндей ұстараның,
Кетер деме қолында ұстағанның.
Мұңдасыма айналып жалғыз қайың,
неге көзден қан ағызбайын.
Дертке дауа табылмай жылдан-жылға,
Келеді әлі созылып сағыздайын.
Қатер бұлтын төбеме төндіргенде,
Тау күйзеліп, аһ ұрған мөлдір көл де.
Жаман ауру жеңетін шығар, бәлкім,
Менің өжет рухымды өлтіргенде.
Өлең болып көзінде от өрілген,
Сардар ермін топ жарып, төте жүрген.
Қай сырқат та дертінен айығады,
Сынағынан Алланың өте білген.
Сардаласын той-думан, сайран көрген
Алты алашқа сатқындық қайдан келген.
Шөлдеп келе жатқанда хан Кенеге
Жапандағы жалғыз үй айран берген.
Адамы азып, заманы бұзылғанда,
Кімдер айла таппаған қысылғанда.
У қосылған ақ айран ұсынғанда.
Кісі емес пе жетілген жігерлі елде,
Кімді сұспен жеңеді түнергенде.
Айран түсі өзгеріп, тұна қалған
Дүр дүние тұрғанда дөңгеленіп,
Жұрты оны үйренген өрде көріп.
Кенесары айранды сімірді-ай кеп,
Бара жатса, қайтеді, шөлден өліп.
Жұмбақ ханның қыр-сырын кім біледі,
Ол бар жерде, әйтеуір, күн күледі.
–Улы айранды ішсе де неге өлмеді, –
деп жаулары ызалы дүрлігеді.
Тіршілікте көрді ме қалғып арман,
Асыл қанша жойылып, нарқы қалған.
Айрандағы бар уды осқан кезде
Алмас қанжар бойына тартып алған.
Тамырына қан құйған құба белдің,
Бәлкім, рухы қолдайды тұлғалы елдің.
Қандай у да бойына дарымайды,
Алмас қанжар қынында тұрғанда ердің.
Қайғы, мұңның тербеліп қайығында,
Жүрмін елдің адасып қай қырында.
Еркін неге жүзбедім айдынында.
Тағдырымның, ендеше, қай сасқаны,
асқақ рухымның қайда асқары?
Нұрын төгіп тұратын айлы аспаны.
Аламанға қосылмай атым арып,
Жүрмін неге тірлікте қапы қалып.
Бақытты өмір кешіп жүр,
Бақытымды біреулер тартып алып.
Сенген барлық жақыным жатқа айналып,
Рас, ғұмыр кештім қақпайланып.
Сарсылмаған, тәйірі, күнім бар ма,
Мына ойсыз ортаға жақпай қалып.
Күндерімнің жүк артқан көшін түзеп,
Жүрсем де ылғи жақсының көзімін деп,
Қалың елдің ішінен өзімді іздеп.
Қалай ғұмыр кешемін тұлғаланып,
Заңның өзі тұрғанда бұрмаланып.
Қызыл қанға тамырын тұрған малып.
Сағынышын сарнатқан туған айдың,
Бәлкім, өзі шығармын нұрлы арайдың.
Шыңына егер шығарсаң ұлы Абайдың!
Өлең арнап жазсам да елге күнде,
Қайғы жоқ деп ойлама келбетімде.
Жер бетінде қалмаса ізім егер,
Жүріп қайтем қалқайып жер бетінде.
Көңілінің сәулесі шыңға асылып,
Тіршілікте жүрмейді кім тасынып.
Жас күнімнің іздерін таба алмадым,
Бәрін түгел үлгерген құм жасырып.
Қырық түрлі күй кешіп келте күнде,
Жапа шекпей тұра ма ер тегінде.
Тасқа түскен ізімді, шара қайсы,
Жаңбыр шайып өшірген ертеңінде.
Жолымды ашпай тағдырым қарысқалы,
Атқан жебем ұшпады алысқа әлі.
Топандарға көмілген ізім қанша,
Жұпар атып тұрғанда гүлдің бәрі,
Ізім егер қалмаса – кім кінәлі?
Сардаланың шалғынын кешіп өткен
Ізімді де таба алмай жүрмін әлі.
Тозбайды деп ойлама сауыт денем,
Жоғалған ізімді іздеп шауып келем.
Өзім тауып бермесем, келер ұрпақ,
Қылығымыз жоқ емес-ау пері атқан,
Кейде өзен секілдіміз кері аққан.
Елдің езі құласа аттан қайғырып,
Қуанамыз жығылса егер ері аттан.
Бұрқанасың не сұмдықты көргенде,
Маңайыңнан кісі таппай өр кеуде.
Талантсыздың тірісінде бағы артып,
Таланттының бағы жанған өлгенде.
Алыс жолға аттанғанда жас арман,
Тағдыр кейде тас қаптырып қасарған.
Қателіктен кейде білмей жіберген,
Елге қалай баянды бақ орнайды,
Жандар аз ба қыран көрген торғайды.
Солар неге аруақты қорғамай,
Елдің қашан жаны дерттен сауықты.
Пәк күнім кеткен сол әппақ шашына сіңіп анамның…
Өмірдің ғажабы мен жалғандығы
ҰЛЫТАУҒА БАРДЫҢ БА, ЖҮРСІН АҒА?
Рабиға 01.05.2017 at 17:03
Моншақтай тізілген, жан айқайы үзілмеген мәні терең өлеңдер екен. Бірақ сол жан айқайын еститін құлақ бар ма? Ағамыздың ауырып жүргенін білеміз. Бірақ сонда да ақынға тас лақтыратындар бар көрінеді. Алла ағамызға жар болсын! Тезірек жазылып кетсін. Өлеңдерін оқып, көңіліме мұң ұялады.
МЫСЫР МЕН ШАМДЫ БИЛЕГЕН…
ЕЛІН СҮЙГЕН, ОТҚА КҮЙГЕН…
БӘРІ ДЕ БАЛАЛАРҒА АРНАЛҒАН
Смағұл Елубай – 70
«СӘТБАЕВ» ғұмырнамасының 16 басылымы – Халықаралық көрмеде
Ауру жайын емдеген білер…
Медициналық сақтандыру – салауатты өмір кепілі
"Қазақ әдебиеті" — Қазақстан Республикасының әдебиет, мәдениет және өнер газеті. Әр апта сайын, жұма күні шығады.
Газет 1934 жылдың 10 қаңтарынан бастап шыға бастады. «Қазақ әдебиеті» газеті — Қазақстан жазушылар одағының органы ретінде тұңғыш саны 1934 жылдың қаңтарында жарық көрген.
«Қазақ әдебиеті» - газетінің тарихы
© "Қазақ әдебиеті" Қазақстанда 1 наурыз – Алғыс айту күні мерекесі
error: Көшіруге болмайды! Авторлық құқықты бұзбаңыз !!