kk cv ru kk ru kk bg kk kk kk kk kk kk kk ky kk ba ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk be kk az ru tt ru kk en ru ru ru en en ru ru ru kk cv ru kk ru kk bg kk kk kk kk kk kk kk ky kk ba ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk de en kk kk ko ky kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ko kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ko kk kk kk kk kk kk kk kk kk uk kk kk kk kk kk kk ru kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk uk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ky kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ko kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ko kk uk kk kk uk kk kk kk kk kk ru kk kk kk kk ru kk kk tt kk kk ko kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk kk ru de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk de kk ru bg ru bg ru ru ru ru ru ru bg ru ru bg ru bg ru ru ru ru ru ru hbs_cyr ru ru ru bg ru kk kk kk kk kk
Шашылып сырым жатыр ақ парақта… | Қазақ Әдебиеті - QazaqAdebieti
Добро пожаловать! Войдите в свою учётную запись
Forgot your password? Get help
Пароль будет выслан Вам по электронной почте.
Бас бет Поэзия Шашылып сырым жатыр ақ парақта…
Ерке күндер су болып еріп кеткен,
Әлі жүрмін көзіңнен аққан жасты,
Дәл өзіңдей білгенім, жоқ көреген.
Өзің құйдың жүрекке тәтті әніңді,
Тым өзгеше атырып ақ таңымды.
Көктем келді, келді де таққа мінді.
Сар далада ойнайды сұлу сағым,
Еске түсті тағы да құлын шағым.
Қуантса ғой, сол күндер іздеп келіп.
Қазіргінің арманы – қызмет, көлік.
Көзі түзу болса екен, Құдайымның,
Жанарымды өбеді бір мұң келіп,
Құдіреті-ай, ал кейде күлгім келіп.
Налығанмен, тырысып бағам рас,
Жарық күнді көбірек сүргім келіп.
Сар далада ойнаса сұлу сағым,
Еске түсе береді құлын шағым.
Қай тасада қалды екен, бала кезім,
Сені ойладым көзімді көлбеп бір мұң,
Сағынышты жүректен тербеп тұрмын.
Жанарда тек елесің, өзің жоқсың,
Жалғыздықтан жырымды ермек қылдым.
Жеміс салды алма ағаш бүршік атқан,
Жауабы жоқ шаршадым кіл сұрақтан.
Менің жаным өзіңе таза еді ғой,
Қылаң берген секілді кірсіз ақ таң.
Кешірімшіл едім мен, кешір, десең,
Кінәлі де емессің, несін кешем.
Кеудемдегі маздаған қызуы оттың,
Өртеп кетер болмайды өшірмесең.
Маздасыншы, қоздасын жанған шырақ,
Күн кешеміз, қайтеміз жалғаншылап.
Қинайтыны несі екен санадағы,
Өзің жайлы жауапсыз қалған сұрақ.
Өтті ғой, мына бастан неше көктем,
Көктем-ау, көк көрпесін төсеп өткен.
Жанымның жапырағын бүр атқызып,
Көзімнің көлшіктерін нөсер еткен.
Ақылға ақыл қосқан ақ таң күліп,
Жүректің күйі бөлек жатқан жылып.
Шашылып сырым жатыр ақ парақта,
Салғанмен бағынбайтын батпан құлып.
Доспын деп көлгірсиді біреу келіп,
Асқынған дертім жырмен жүр емделіп.
«Келші», – деп Құсқанатын өпкен таулар,
Көрінді бұлт ішінен күреңденіп.
Өлердей күнге ғашық  Мизамкөктей,
Үмітпен мен де өмірді сүрем келіп.
Мизамкөк үсігенмен өлмейді екен,
Күн нұрын ұзағынан көрмейді екен.
Жайқалып қар астынан қылтиғанмен,
Өзге бір өсімдіктей өнбейді екен.
Бұл көктем ерте келіп қалған ба деп,
Сағынып сарылып ек, армандап ек.
Алданып қалғаныңа қапы қалып,
Өзімше шағым айттым жалғанға кеп.
Тәңірім жаратты екен қалай бәрін,
Аралап жүргендер аз ар аймағын.
Жарыққа ұмтылмайтын жанды көрсем,
Мизамкөк, неге екенін сені ойладым…
РОЗА ГҮЛІ немесе ГҮЛНАЗЫМ
Көкек дейтін ол кезде сәуір айын,
Ұмытылған шақ еді сарыуайым.
Қыстан қалған малтаны талмайтын кеп,
Жанған шамдар секілді бір шырақтан,
Шал-кемпірді табушы ек күншуақтан.
Жылдың осы мезгілі қандай ғажап,
Қандай керім тал-ағаш бүршік атқан.
Туыппын сол сәуірдің самалында,
Деуші еді әжем: «отың бар жанарыңда».
25-і жарық күн ашыпты есік,
Анашымның тоңы еріп қабағында.
Әкем болса шаттықтан жарылардай,
Дос-жаранға той қыпты жаны қалмай.
Гүлназым деп қойыпты есімімді,
Жеребе дегеннің бір мәні бардай.
Бесік жырын айтыпты тебіреніп.
Үш ұлдан соң туылған қыз баланы,
Қонған бақ деп түсінген төріне еніп.
Содан әкем бет алған тауға қарай,
Сәуле төгіп алдынан арман-арай.
Роза гүлін көреді қалың өскен,
Жұпар исі жағады жанға қалай.
Аруындай көктемнің мың бұралып,
Кетті бәлкім, ол-дағы мұңды жанып.
Өзгертем деп атымды шешіпті әкем,
Көрініске мұндағы шын қуанып.
Роза гүлі қауызын жарған жаңа,
Бәзбіреуге бәлкім ол арман ғана.
Биік шыңды өзіне бағындырып,
Сұлулығын паш еткен заңғарда да.
Қайта қойып сонымен есімімді,
Құптар депсің туыс-дос шешіміңді.
Бес жылдан соң тағы да анашыма,
Шат көңілге жаныңды бөлегесін,
Қайта шашты дос, құрдас жеребесін.
Жүзге жуық аттардың арасынан,
Қолға түскен Гүлназым деген есім.
«Қанша үмітті үмітке жалғап жүріп,
Қыз сүюді келіп ем арман қылып.
Құдіреті-ай Құдайдың», – депті әкеміз,
Мына қызық қойды-ау деп таңғалдырып.
Өмір өзін үйретті ұғынуды,
Сағынасың жанға сол жылы күнді.
Шын жанашыр адамым болған соң ба,
Арқа тұтам қазір сол сіңілімді.
Мен сені іздей, іздей,
Көз жылап, күледі ішім.
Таң әлі атпаған ба?!
Сендей жан жоқ ғаламда,
Түн айтқан маған оны.
Гүл бақтан қайтқан бір қыз,
Білдің бе, жыр екенін.
Білмей жоқ дал ма екенсің?
Сағыныштардың  бәрі азап екен.
Жаныма не керек енді,
Көз алдым тұман ба, қалай.
Күз күлді терезе жақтан
Білгенмен, барлығы да үнсіз,
Жастығымды жылдарым алып кетті,
Құры кетпей тағдырға налып кетті.
Тұтануға шақ тұр ем, қапияда,
Күл-қоқыс қып жанымды жағып кетті.
Қайта оралмай күндерім нағып кетті,
Жанарымнан тамшы боп тамып кетті.
Мына өмірден көңілім қалып кетті.
Жүрегімді ауыртты, демім бітті,
Көңілімді кім ұғар менің күпті.
Өмір қайда, баяғы мағыналы,
Неге жаным сол күнді сағынады.
Ың-шыңы жоқ кетсем бе құла дүзге,
Жасып қалған жанымды жанығалы.
Жан дүнием тұр неге өксігелі,
Қашан осы білмеймін ес кіреді.
Түрін, түсін білмейтін жүрегімнен,
Түсініксіз бір дауыс естіледі.
Жалғас, жалғас, жалғасшы, тіршілігім,
Жеткізсем деп жүргенде бір шыбығын,
Жайқалғанша сол шыбық тамыр жайып,
Шуағыңды тоқтатпай тұршы, күнім.
Пәк күнім кеткен сол әппақ шашына сіңіп анамның…
Өмірдің ғажабы мен жалғандығы
ҰЛЫТАУҒА БАРДЫҢ БА, ЖҮРСІН АҒА?
МЫСЫР МЕН ШАМДЫ БИЛЕГЕН…
ЕЛІН СҮЙГЕН, ОТҚА КҮЙГЕН…
БӘРІ ДЕ БАЛАЛАРҒА АРНАЛҒАН
Смағұл Елубай – 70
«СӘТБАЕВ» ғұмырнамасының 16 басылымы – Халықаралық көрмеде
Ауру жайын емдеген білер…
Медициналық сақтандыру – салауатты өмір кепілі
"Қазақ әдебиеті" — Қазақстан Республикасының әдебиет, мәдениет және өнер газеті. Әр апта сайын, жұма күні шығады.
Газет 1934 жылдың 10 қаңтарынан бастап шыға бастады. «Қазақ әдебиеті» газеті — Қазақстан жазушылар одағының органы ретінде тұңғыш саны 1934 жылдың қаңтарында жарық көрген.
«Қазақ әдебиеті» - газетінің тарихы
© "Қазақ әдебиеті" Қазақстанда 1 наурыз – Алғыс айту күні мерекесі
error: Көшіруге болмайды! Авторлық құқықты бұзбаңыз !!