mk hbs_cyr mk mk mk mk hbs_cyr mk mk ru hbs_cyr mk mk ru hbs_cyr mk ru mk hbs_cyr mk mk mk mk hbs_cyr mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk hbs_cyr mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk ru mk mk mk mk mk mk mk ru mk mk hbs_cyr mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk hbs_cyr hbs_cyr uk de mk de mk de mk mk de mk de mk de mk de mk de mk de mk mk de bg de mk de hbs_cyr de ru de mk de hbs_cyr de mk de mk de mk de mk hbs_cyr mk mk mk mk hbs_cyr mk mk ru hbs_cyr mk mk ru hbs_cyr mk ru mk mk mk mk mk mk en mk mk mk en mk mk
М.Ју. Лермонтов - во црвена кошула на бел коњ - Историја 2022
Пред некое време на TOPWAR се водеше дискусија за нашиот голем поет М.Ју. Лермонтов … Покрај тоа, се однесуваше не толку на поезијата, и ова е разбирливо, со оглед на интересите на публиката, туку чисто на војската. Односно, што претставуваше тој како офицер, како, всушност, се бореше, што доби или на кои награди им се претстави. И оваа тема е многу интересна, бидејќи ви овозможува да го оцените не само самиот поет, туку и многу луѓе поврзани со него во службата. Какви слики се појавуваат во главата при изговарање на ова големо презиме? Па, да ја запознаеме оваа страна од неговиот живот. И ќе започнеме со претставување на овој прекрасен поет, автор на „Херој на нашето време“, кој, следејќи го „Онегин“на Пушкин, ги отслика типовите на неговата ера, креаторот на романтичните слики на „Демонот“и „Мтсири „, во позадина на величествените Кавкаски Планини, во развеана бурка со планински бодеж на појас и во черкеска капа, јавајќи снежно-бел коњ …
Портрет на М.Ју. Лермонтов, облечен во корнет ментика на полкот на Хусарските стражари. Уметникот П.Е. Заболоцки. 1837 година.
Што се однесува до другарите, тие го знаеја Лермонтов како очајно храбар офицер. Покрај тоа, судбината го турна против Кавказ двапати. Првиот пат беше во 1837 година, кога за неговата песна „Смртта на поетот“тој беше испратен таму во егзил, бидејќи си дозволи премногу експлицитно да ги назначи виновниците за смртта на Пушкин. Но, тој не остана долго таму. Наскоро, со највисок декрет, тој беше префрлен од Кавказ во полкот на спасувачите Гродно Хусар, кој беше сместен во провинцијата Нижни Новгород. И тогаш баба му го побара, и … поетот успеа да се врати во Царское Село! Дуелот со Барон де Барант беше причина за неговиот втор егзил. Судската одлука за неговиот случај рече: „да се чува во стражарницата три месеци, потоа да се лишат чиновите и благородништвото и да се испрати приватен на Кавказ“. Николај ја смени казната: да испрати ист ранг до пешадискиот полк Тенгински. Веднаш.
Портрет на М.Ју. Лермонтов во палтото на пешадискиот полк Тенгински. Акварел од уметникот К.А. Горбунов. 1841 година.
И на 13 април М.С. Лермонтов го напушти главниот град. Морам да кажам дека во советско време, сето ова се толкуваше недвосмислено: прогресивниот поет стана жртва на царската тиранија. Но, дали беше така, ако погледнете внимателно, и дали имаше случаи слични на Лермонтов? Излезе дека имало! Значи, младиот принц Голицин, додека беше на гозба и пиеше многу, во полутемнината на соблекувалната имаше непромисленост да не ја облече својата униформа, која немаше сребрен вез, туку злато, а покрај тоа и нарачка, што тој самиот го немаше. Во оваа форма, тој одеше по Невски, се сретна, за жал, началникот на неговиот полк, Големиот војвода, и … тој, веднаш забележувајќи с everything, нареди веднаш да биде уапсен, ставен во Петропавловка и суден! „Но, како се осмелувате да организирате комедија од воена чест, униформа без право да земете и носите крст што не ви е доделен?! - го прашаа судиите, а принцот само одговори: "Тој беше пијан!" Пресудата беше слична на казната на Лермонтов - да го испрати на Кавказ. Значи, излегува дека царот не постапил толку сурово ако ги споредиме овие две прекршоци.
„Хајлендер“е скулптура на Е.А. Лансер.
Еднаш во Ставропол, поетот заврши во одред на генералот Галафеев - на левото крило од линијата Терек, во Чеченија. Првично, Лермонтов дејствуваше како помошник на генералот.Во исто време, тој покажа храброст, се однесуваше смирено, беше извршен и знаеше како веднаш да ја процени ситуацијата и да донесе вистинска одлука - ги забележаа сите овие квалитети на поручникот Галафеев, и ова е она што подоцна го напиша за него: му беше наложено одлична храброст и смиреност, и со првите редови на најхрабрите војници упадна во урнатините на непријателот “.
"Линеарен козак со козак" - скулптура од Е.А. Лансер.
Набргу по пристигнувањето на Кавказ, Лермонтов учествува во својата прва битка на потокот Валерик. Битката не изгледаше страшна за поетот, тој беше подготвен во секој момент да истрча во нападот и да ја изврши својата должност. Но, во овој масакр, тој виде бесмисленост:
И таму во далечината несогласен гребен, Но, засекогаш горд и смирен, Планини се протегаа - и Казбек
И со тајна и срдечна тага, помислив: сожален човек.
Што сака … небото е чисто
Има многу простор под небото за секого
Едниот е во непријателство - зошто?
Лермонтов подоцна напиша за оваа битка: „Изгубивме 30 офицери и до 300 приватници, а нивните 600 тела останаа на место - се чини добро! - Замислете дека во клисурата, каде што имаше забава, еден час откако случајот мирисаше на крв. Денес „оптоварувањето“од 600 „две стотинки“не би го нарекле забавно. Но … ајде да направиме попуст на време. Времето беше … ова!
Генералот К. Маманцев, учесник во оваа битка, се сети како Лермонтов, јавајќи на бел коњ, брзајќи напред, исчезна зад урнатините, па дури и мислеа дека е убиен. Но, судбината го чуваше од непријателските куршуми!
Куќа во Пјатигорск, каде што живееше М.Ј.ју последните два месеци. Лермонтов.
Сепак, сеќавањата на пријателите и очевидците не се секогаш сигурен историски извор - тие се многу често субјективни. Многу е поинтересно да се прочитаат, да речеме, списоците со канали на полковите на руската армија, кои ги напишале нивните команданти лично. Таму, има многу помалку субјективност, бидејќи тие навистина би можеле да побараат искривување! И тука, на пример, како М.Ју. Лермонтов доби сертификат за време на неговата офицерска служба во хусарскиот полк. Во служба - "вредни", способноста на умот - "добро", во моралот - "добро" и во економијата, исто така, "добро". Слично на тоа, тој беше овластен во пешадијата Нижни Новгород и Тенгин, но менталните способности беа препознаени како „одлично добро“. И оваа информација беше тајна и отиде „нагоре“, така што беше невозможно да се направат некои специјални дополнувања овде. Може да наидете на тест.
Патувачкиот преклопен кревет на поетот и масата на која пишуваше.
Интересно, другите офицери беа осудени многу остро. На пример, поручникот Гроф Алопеј беше овластен како што следува: во моралот - „непостојана“, но поручникот Лили беше пристојна во моралот, но расипничка во економијата!
Решителноста, смелоста, храброста и издржливоста на Лермонтов беа исто така забележани во записите за канали и … го направија командант на одред од монтирани доброволци (Козачки сто), кој исто така беше наречен летачки одред. „Наследив од Дорохов, кој беше ранет, избран тим ловци, составен од сто Козаци, разни бес, доброволци, Татари и други, ова е нешто како партизански одред“, напиша поетот, „ако случајно би бил успешен со него, тогаш можеби ќе дадат нешто “.
Потоа стана очигледно дека во услови на партизанска војна, планинарите имаа јасна предност пред редовната војска. Тогаш се појавија чети на доброволци (како што рекоа, „ловци“) на Кавказ, преземајќи извидувачки и честопати саботажни и казнени функции. Командата над таквиот „одред на смели“, кој помина низ многу битки и гледаше на војната и грабежот како средство за збогатување, беше преземен во октомври 1840 година од големиот руски поет. Новодојдените поминаа низ еден вид иницијација. Секој што сакаше, доби нешто како испит: на апликантот му беше дадена тешка задача и тој ја исполни.Потоа, како награда за ова, му ја избричија главата, му наредија да носи брада, го облекоа во черкеска носија и како оружје му дадоа пиштол со двоен цевко со бајонет. Во исто време, тие не беа заинтересирани ниту за националноста ниту за религијата на „ловецот“: во одредот на Лермонтов, покрај Козаците и руските доброволци, служеа многу планинари. Според очевидци, Лермонтов собрал вистинска банда „валкани насилници“. Не препознавајќи огнено оружје, тие полетаа во непријателските аули, водеа вистинска партизанска војна и беа наречени со големо име - „одред Лермонтов“.
Луѓето во секое време сакаа убави работи и удобност. Обрнете внимание на свеќникот со рефлектирачко огледало и способност да ја прилагодите положбата на свеќата.
На почетокот, неговите соработници реагираа на новиот стотник со недоверба, па дури и со дел од презир. Но, првиот впечаток брзо се промени. Се испостави дека поручникот ги имаше оние борбени квалитети што беа високо ценети од Козаците. Михаил Јуриевич беше одличен возач, добронамерен стрелец, беше одличен со меле оружје. И тој не се разликуваше од другите борци. „Спие на земја, јаде со банда од обичен котел… Пред нападот, тој го соблекува капутот, брза пред лавата на бел коњ во црвена козачка кошула … “
Неговите претпоставени исто така го фаворизираа, и затоа беше така! На крајот на краиштата, во битките, с everything е на повидок! „Невозможно беше да се направи подобар избор: насекаде поручникот Лермонтов, секаде првиот беше подложен на истрели од предатори и во сите работи покажа несебичност и дискреција, без пофалби“. Од крајот на септември, Лермонтов учествува во друга експедиција во Чеченија. На 4 октомври, во поглед на запаленото село Шали, самиот Шамил се обиде да ги разбуди Чеченците во контранапад, но, паѓајќи под насочениот оган на руската артилерија, „беше истуран со земја од истрелот и веднаш повлечен од неговиот муриди “. Во таа битка, патем, се истакна капетанот Мартинов, идниот убиец на Лермонтов, командувајќи со Козаците. „Секогаш прв на коњ и последен на одмор“, рече полковникот Принц В.С. Голицин, еден од командантите на кавкаската линија.
Сето погоре ги потврдува зборовите на К. Мамацев: „Добро се сеќавам на Лермонтов и, како и сега, го гледам пред мене, сега во црвена маичка, сега во офицерски капут без еполети, со јака фрлена назад и шапка од Черкез фрлена преку рамото, како и обично насликајте го во портрети. Тој беше со средна висина, со темно или пржен лице и големи кафени очи. Тешко беше да се разбере неговата природа. Во кругот на неговите другари, офицерите чувари кои учествуваа со него во експедицијата, тој секогаш беше весел, сакаше да се шегува, но неговите духовитости честопати се претворија во ситни и зли сарказми и не им донесоа многу задоволство на оние кај кои беа режија …
И ова е внатрешноста на просторијата на обесчестениот поет во истата куќа под покрив од трска!
Тој беше очајно храбар, ги изненади дури и старите кавкаски коњаници со својата моќ, но ова не беше негова вокација, и тој носеше воена униформа само затоа што тогаш сите млади луѓе од најдобрите семејства служеа во стража. Дури и во оваа кампања, тој никогаш не послуша ниту еден режим, а неговиот тим, како скитничка комета, шеташе насекаде, се појавуваше каде сакаше. Но, во битка, таа ги бараше најопасните места … “
Флинт кавкаска пушка во куќата на Лермонтов.
Пиштол Тула со кремен.
Да, може и треба да се каже дека Лермонтов ја знаеше војната од прва рака. Во „Валерик“тој ни се обраќа на сите нас, на неговите современици, на идната генерација:
… Но, се плашам да те измачам, Во забавата на светлината, сметате дека е смешно
Вознемиреност од диви војни;
Не сте навикнати да го измачувате умот
Тешко размислување за крајот;
На твоето младо лице
Траги од грижа и тага
Не може да се најде и тешко можеш
Дали некогаш сте виделе во близина
Како умираат. Бог да те благослови
И да не гледам: други грижи.
Наскоро Михаил Јуриевич беше првиот со своите борци кои успеаја да поминат низ шумата Шали, „потпирајќи се на сите напори на предаторите“, а потоа, неколку дена подоцна, кога ја преминаа шумата Гојти, поетот и неговите луѓе успеаја да го пронајде непријателот и не му дозволи да напредува понатаму.На 30 октомври, Лермонтов исто така се покажа несебично, го отсече патот на непријателот од шумата, а потоа уништи значителен дел од неговиот одред.
Се разбира, сите овие дејствија според статијата не можеа да останат незабележани, односно тој беше претставен за награди.
Така, на пример, во септември петиција за наградување на сите оние што се истакнаа во битката кај Валерик отиде во Санкт Петербург. И меѓу нив беше М.Ју. Лермонтов. Во петицијата за негова награда, беше забележано дека „овој офицер, и покрај сите опасности, ја изврши задачата што му беше доверена со одлична храброст и смиреност и со првите редови на војникот упадна во урнатините на непријателот. Ред на Св. Владимир од 4 степен со лак “.
Нешто подоцна, командантот на одделниот кавкаски корпус повторно го претстави Лермонтов за кампањата во Мала Чеченија. Покрај овие награди, Лермонтов може да добие и златен сабја со натпис: „За храброст“, слично како и Орденот на Св. Georgeорџ 4 степен. Исто така, му беше врачен и Орденот на Свети Станислав 3 степен …
Сепак, царот ги одби сите овие награди … И нареди во исто време „да бидат сигурни дека ќе бидат присутни на фронтот, да не се осмелуваат, под никаков изговор, да се повлечат од предвремената служба со својот полк“. Па, тоа беше начинот на кој беше царот Николај Први. Тој веруваше дека дисциплината во армијата треба да биде на прво место, и ако на офицерот му се даде крст, тогаш треба да ја носи на својата униформа, а не на црвена свилена кошула.
Иако може цврсто да се каже дека Лермонтов, дури и ако беше заобиколен со награди, имаше среќа и во услугата и во пријателството. Значи, поетот имаше шанса да се сретне со Јермолов. И тоа се случи сосема случајно - неговиот поранешен ајдутант му предаде писмо преку поручникот Лермонтов. И кратката средба на обесчестениот генерал со посрамениот поет беше доволна за Алексеј Петрович летото 1841 година, откако ја прими веста за смртта на Лермонтов, рече: ќе видиш наскоро!"
Па, само неколку дена пред кобниот 15 јули, дуел и неговата смрт, поетот напиша „Јас излегувам сам на пат …“
Мир и тишина, но:
Зошто ми е толку болно и толку тешко?
Што чекам? Дали жалам за што?
Не очекувам ништо од животот …
И воопшто не жалам за минатото.
Шармантни, поетски редови кои многу добро ги пренесуваат неговите чувства. Сепак, мислата за смртта во поезијата само блесна, како што се случува со секого. Да се ​​каже дека Лермонтов имаше претстава за неа? Кој знае … Но, дури и да е така, тој не можеше да замисли од чија рака ќе умре. Дуелот со Мартинов се одржа во вторникот, 15 јули 1841 година, во близина на Пјатигорск, во подножјето на планината Машук. Михаил Јуриевич беше убиен со куршум низ градите.
Вака изгледа обелискот денес во подножјето на планината Машук на местото на дуелот на М.Ју. Лермонтов.
Интересно е што некои од оние офицери со кои тој беше пријател, служеа и се бореа заедно, можеа дури и да се искачат на високи чинови и да добијат генерални ленти за рамо. Но, Лермонтов отиде во вечноста, и како воен човек остана во него само како поручник на пешадискиот полк Тенгин …
Популарна по тема тема
Оклоп „бел“и оклоп „обоен“(прв дел)
До сега, главно зборувавме за борбените својства на средновековниот витешки оклоп и само случајно зборувавме за нивната уметничка декорација. Сега е време да се обрне внимание на нивната естетика и, пред с, на нивната боја. На пример, витешкиот оклоп се нарекуваше „бел“ако претставува
Тилтротор (хеликоптер-авион) Бел В-22 Оспреј
Меѓу најинтересните авиони, кои немаат аналози во други земји, е американскиот тилтотор (хеликоптер-авион) В-22 „Оспреј“. Беа потребни 25 години за да се развие, а катастрофите што се случија за време на тестовите за летање однесоа 30 животи. Министерството за одбрана на САД на
Целниот резервоар „Чифтајн луд коњ“
Музејски резервоар Чифтајн. Фото The Tank Museum / tankmuseum.org Британскиот главен борбен тенк Чифтајн во исто време стана база за голем број оклопни возила за различни намени. Можеби најинтересниот проект на оваа ревизија се појави во последната фаза од своето работење. Исклучен од армијата
Iелезен коњ: како мотоциклите се користеле во воените операции
Од припитомувањето на коњот и пронаоѓањето на тркалото, човекот ги користел сите можни превозни средства за воени цели. Коли, коли, коли. Оваа судбина не избега од мотоциклот. Решивме да ја разбереме еволуцијата на воените мотоцикли од првите модели од почетокот на 20 век до денес
ЗИЛ-131: работниот коњ на Советската армија
По потекло од Москва Во книгата на Евгениј Кохнев „Автомобили на советската армија 1946-1991“е дадена идејата за влијанието на американските камиони РЕО М34 врз дизајнот на домашниот ЗИЛ-131. Дури и да е така, тогаш Советскиот Сојуз избра добра опција за следење. Работете на американскиот автомобил
Популарни во текот на денот
Рускиот воен потенцијал на сателитски снимки на Google Earth
Google Earth - откривач на воени тајни
„Царски топови“на советската авијација
Противвоздушна артилерија на Германија од среден и голем калибар во Втората светска војна
Германска противтенковска артилерија во Втората светска војна. Дел 1
Митралез од голем калибар Владимиров. Историја и модерност
Германска противтенковска артилерија во Втората светска војна. Дел 2
Оружје за противвоздушна воздушна одбрана на Црвената армија
Беспилотни разузнавачки авиони со голем дострел RQ-4 Global Hawk
Двосед тренерски авион Т-33А Shooting Star
Додаток HOWA: автомат пиштол Minebea PM-9
Полицијата! Бајонети придружете се! Гответе гасни гранати
Не е профитабилно државата повторно да опремува војници на нови модели
Како Сталин стана Генералисимо
Првите чекори кон заживување на Високата воена авијациска школа за пилоти Борисоглебск
Концептот за модернизација на главните резервоари од типовите Т64, Т72 со користење на непромислен ненаселен модул и коморно полнење на пиштолот
Војната на југоистокот на Украина се менува квалитативно
За цената на Т-34 и ефективноста на советскиот индустриски и економски систем за време на војната
Вооружувачи на Западна Европа во 16 век
Пристап за модернизација: ново оружје за авиони
Суптилна ракета воздух-воздух Have Dash (САД)
Мотори NK-32-02 и иднината на авијацијата со долг дострел
Огледален авион и ласери. Тајни прототипи на небото Мохаве
Борбени авиони. Луфтвафе губитнички орли
Азербејџан и Ерменија: беспилотна конфронтација
Враќање на Куциот Гоблин: зошто Ф-117 продолжуваат да летаат
Авионите за напад А-10С ќе претрпат нови надградби
Борците Нортроп Ф-5 во служба на бразилските воздухопловни сили
Инженерски трупи и транспорт
Артилерија на нестандардни калибри од Првата светска војна (дел од 1)
Прво, да си го поставиме прашањето што е „нестандарден калибар“? На крајот на краиштата, бидејќи има пиштол, тоа значи дека неговиот калибар е препознаен како стандарден! Да, ова е така, но историски се случи дека стандардот во армиите на светот на почетокот на дваесеттиот век се сметаше за множител од еден инч. Тоа е 3 инчи (76,2 мм)
Уште еднаш на прашањето за „резервоарот на Пороховшчиков“
Во секоја земја има луѓе кои сакаат да ја „стареат“својата историја или да „додаваат поени“на својата земја, припишувајќи it на сето тоа замисливи и незамисливи достигнувања и совршенство. За што и зошто тоа беше направено во СССР, јасно е: работниците на регионалниот комитет на КПСС добија колбаси, но во областа на балетот … Но
Revolver Colt Navy 1851 (Colt 1851 Navy)
Револверите Колт Вокер и Колт Драгунс за кои веб -страницата HistoryPistols.ru веќе кажа дека се доста масивни. Со оглед на нивната големина и тежина, тие обично беа оружје на возачите и се носеа во футроли за јавање. Револверот Colt Baby Dragoon е покомпактен, но неговиот калибар 0,31 одговара само на
Пушка Ремингтон: по земја и континент
Како што често се случува, штом пушките на Ремингтон ја видоа светлината на денот, се појавија имитатори: 17 октомври 1865 година Т.Т.С. Лејдли и С.А. Емери го доби патентот # 54.743 за болт сличен на оној на Josephозеф Рајдер, но дизајниран да избегне кршење на патентите на Рајдер. Во 1870 година
Pepperbox Remington Zig-Zag Derringer
Како и многу други големи производители на оружје, Ремингтон се обиде да ја задоволи зголемената побарувачка за компактно оружје што може лесно да се скрие во џебовите за облека или багажот. За да добие конкурентна предност на пазарот на оружје, компанијата објави неколку
© Copyright mk.military-review.com, 2022 Октомври | За страницата | Контакти | Политика за приватност.