ru en es mk ky ru es mk mk mk hbs_cyr mk en mk en en mk ru es ceb de mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk ru mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk bg mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk es en mk mk mk mk mk mk uk mk ru es mk mk en zh
Александар Дугин: Распутин на Путин? - Вечер
Дарја Дугина, ќерка на влијателниот националист и руски филозоф Александар Дугин, загина вчера кога експлодирал автомобилот со кој патувала.
Автомобилот бил на нејзиниот татко, па се шпекулира дека се работи за напад насочен кон Дугин.
Во обид да се обидат да разбере што точно се случува во главите на Владимир Путин и неговите блиски соработници кои ја започнаа инвазијата на Украина, бројни аналитичари во медиумите ги анализираа сите можни геополитички и економски прашања.
Но, експертите предупредуваат дека во оваа приказна не треба да се игнорира важната улога на рускиот филозоф Александар Дугин, личност која многумина ја нарекоа Распутин на Путин, не само затоа што личи на него со својот изглед и монашката облека, туку и затоа што има слична улога меѓу современата политичка елита на Русија, како улогата на идеолошки гуру што Распутин ја имал во царското семејство.
Историјата не учи дека многубројните војни, покрај директните организатори и извршители, имале и свои идеолози.
Денес, Дугин ги опишува претензиите на Русија кон Украина, како и кон другите земји создадени со распадот на СССР, како решение на руското прашање.
Ќерката на главниот ИДЕОЛОГ НА ПУТИН загина „разнесена во автомобил-бомба во Москва“ (ВИДЕО)
Дугин е роден во Москва во семејството на генерал полковник на советската воена разузнавачка служба Гели Александрович Дугин и неговата сопруга, докторката Галина. Како и Путин, тој пораснал во СССР.
Како млад тој покажал исклучителна дарба за јазици.
Денеска зборуваат девет од нив. Како 19-годишник во 1980 година, тој се приклучил на групата Јужински, тајна авангардна дисидентска група интелектуалци заинтересирани за мистицизмот, паганизмот, натприродното и фашизмот и за преведување на такви дела од нивните оригинални јазици на руски.
Тој самиот ја превел на руски книгата на италијанскиот паганско-фашистички филозоф Јулиј Евола. Подоцна ќе се покаже дека италијанскиот антисемитски поет, окултист и теоретичар на заговор имал силно влијание врз Дугин, особено неговите традиционалистички идеи за светот наопаку.
Ален де Беноист, француски политички филозоф, основач на Nouvelle Droite (Нова десница) и шеф на етно-националистичката тинк-тенк GRECE, кој го критикуваше христијанството, човековите права, неолиберализмот, репрезентативните демократии и егалитаризмот, имаше слично влијание врз Дугин.
Поради таквата вмешаност, која не била популарна во СССР, тој бил приведен од КГБ во 1983 година, а исто така бил избркан од авијациската школа.
Подоцна магистрирал филозофија и се стекнал со два доктората, еден по социологија и еден по политички науки.
Дисидент, но не и демократски
Поминал неколку години во странство како дисидент, новинар кој се борел против комунизмот. Меѓутоа, за разлика од другите неистомисленици, тој не се залагал за демократија и човекови права, туку шири посебно толкување на фашистичката филозофија со другите екстремно десничарски европски интелектуалци.
Тој јавно изразува восхит кон сатанизмот и нацистичките Вафен-СС и тврди дека националната големина може да се најде во „вистинскиот, вистински, радикално револуционерен и конзистентен, фашистички фашизам“.
Освен со фашизмот, бил опседнат и со разни мистицизми, особено православни, но и паганизам и источни митологии.
Во својата филозофија, меѓу другите, тој се потпира на германскиот филозоф Мартин Хајдегер, кој во една фаза бил наклонет кон националсоцијализмот. Тој бил понесен од идејата дека западните либерални, демократски општества ќе пропаднат и дека тој ќе помогне да се врати духот на традиционализмот во нив.
Напишал 30 книги, меѓу кои најпознати се “Основите на геополитиката“ и “Четвртата политичка теорија“, во кои, меѓу другото, обработува мистични и религиозни теми, особено доаѓањето на крајот на времето, во кое новосоздадената империја на Евроазија-Русија треба да игра клучна улога.
„Последните времиња и есхатолошкото значење на политиката нема да се реализираат сами по себе. Залудно ќе го чекаме крајот… Ако четвртата политичка пракса не би била способна да го реализира крајот на времето, ќе биде невалидна. Треба да дојде крајот, но нема да дојде сам. Ова е задача, а не сигурност. Тоа е активна метафизика. Тоа е практика“, напиша Дугин.
Во 1987 година, втората година од владеењето на Горбачов, Дугин, во средината на своите дваесетти години, станува член на познатата антисемитистичка руска националистичка организација Памјат.
Кон крајот на 1988 и 1989 година бил член на Централниот совет на Памјат.
Од обид за политика до десничарски месија
Во 1995 година се кандидира за Думата на листата на Националната болшевичка партија (НБП), но освои само еден процент од гласовите. Тој решава да ја смени тактиката напуштајќи ги напорите за градење сопствена партија и наместо тоа усвојува попродуктивна стратегија да стане главен човек за сите големи националистички партии, вклучително и Единствена Русија на Путин, CPRF на Зјуганов и ултранационалистичката Либерално-демократска партија на Русија на Владимир Жириновски. .
Во таа улога брилијантно успеа.
Во својата дисертација за книгата на Дугин “Основи на геополитиката“, Грант Скот Фелоус во 2018 пишува дека „Ѕвездата на Дугин набрзина се издигна во изминатите дваесет години“.
Тој се издигна, пишува Фелоус, од опскурноста за да служи како советник на руските политички фигури и да ја заземе позицијата на водечки идеолог на неофашизмот, не само во Русија, туку и во светот.
Дугин на својата идеолошка рамка и дал неколку имиња, „еврозијство“, „четврта политичка теорија“ и „национален болшевизам“, меѓутоа, разликите меѓу нив се површни, а идеолошките принципи што тој ги претстави во Четвртата политичка теорија (2009) се во согласност со оние од неговото главно дело, Основи на геополитиката (1998).
Според Џон Данлоп, водечки научник на руската екстремна десница, веројатно ниту една друга книга објавена во Русија за време на посткомунистичкиот период немала исто влијание врз руската војска, полиција и етатистичка надворешна политика како неофашистичката расправа на Дугин „Основи на геополитика“.
Данлоп истакнува дека Дугин, за традиционалист и стар верник, неверојатно вешто ги користи социјалните мрежи и интернетот и успешно ги шири своите ставови низ светот. Тој има десетици илјади следбеници на неговите страници на социјалните мрежи и е поврзан со истакнати неонацисти и други расистички ултранационалисти во САД, Италија, Франција и на други места.
Неговите тинк-тенкови, како што се Катеон и Центарот за конзервативни студии, веројатно добија одредено финансирање од руската влада, а тој исто така беше вработен како шеф на Одделот за меѓународни студии на Московскиот државен универзитет (МГУ), еден од двата најпрестижни универзитети во Русија, се додека не беше отпуштен заради интервју во кое премногу отворено изјави дека во Украина има „страшни луѓе“ кои мора да бидат „убиени, убиени, убиени“.
Со текот на времето, тој стана многу почитувана личност во руските политички кругови, особено во оние на Путин, а неговите идеи и стратегии станаа еден вид водич по кој се создава руската надворешна политика.
Против либерализмот, глобализацијата и слободниот пазар
Дугин смета дека е дојдено време за пад на западната либерална демократија, која ја смета за декадентна, и за воспоставување на нова евроазиска империја и враќање на традиционализмот.
Тој ги дели земјите од светот во две главни групи.
Тој ги доживува САД, Велика Британија и НАТО алијансата како „атлантска таласократија“, т.е. морски земји, додека континентот што ги вклучува Русија и нејзините идни сојузници го гледа како евроазиска телурократија, т.е. земји свртени кон копното. Овде е интересно да се забележи дека оваа поделба во големо мнозинство потсетува на конфликтните страни во книгата 1984 од британскиот писател Џорџ Орвел.
Дугин ги обвинува атлантистите, лабава алијанса на морски држави, за распадот на СССР. Тој тврди дека морските сили го планирале падот на Варшавскиот пакт и верува дека е дојдено време за одмазда. Тој ги смета за особено виновни САД и нивниот извоз на прогресивни идеали.
Тој е жестоко антилиберален, што значи дека се противи на какво било зајакнување на индивидуалните, граѓанските или демократските права, вклучително и правата на ЛГБТ луѓето и се залага за традиционални улоги, вредности и моќ. За него, либералните демократии претставуваат декаденција несоодветна за евроазиското размислување, што значи дека треба да бидат ослабени, или уште подобро, уништени.
„Мораме да формираме стратешки сојузи за да го урнеме сегашниот поредок на нештата, чиешто јадро може да се опише како човекови права, антихиерархија и политичка коректност – сето тоа се лицето на Ѕверот, антихристот или, со други зборови, Кали-Југа (терминот за последното, декадентно доба во митологијата на хиндуизмот оп.а.)“, вели Дугин.
Гушење на медиумските слободи и релативизирање на вистината
Тој, исто така, смета дека новинарите кога известуваат за факти не ја претставуваат вистинската вистина затоа што бара подлабок увид во работите, кои ги немаат.
„Вистината е прашање на верување“, рече Дугин на религиозно ориентирана ТВ станица блиска до Кремљ.
„Постмодернизмот покажува дека секоја таканаречена вистина е прашање на верување. Значи, ние веруваме во она што го правиме, веруваме во она што го кажуваме. И тоа е единствениот начин да се дефинира вистината. Значи, ние имаме своја посебна руска вистина што треба да ја прифатите“, објасни тој.
Таквото разбирање на новинарството е одлична основа за ограничување на медиумските слободи и создавање алтернативни и лажни вести, како што се случува во Русија со години, особено од почетокот на инвазијата.
Во 2021 година, Русија беше 150-та од 180 земји според Индексот на слободата на печатот што го составија Репортери без граници.
На почетокот на март, Путин потпиша закон со кој се забранува објавување на „лажни информации“ за руските операции во Украина.
Новинарите може да добијат и до 15 години затвор доколку ги наречат војна или инвазија.
Украински vs. руски фашизам
На прв поглед, наклонетоста на Дугин кон фашизмот и реториката на Путин за денацификацијата на Украина може да изгледаат контрадикторни. Но, Дугин овде го разликува она што тој го смета за декадентен наци-либерализам, кон кој, како што тврди, Украина се свртува во последните години, од она што тој го гледа како здрава форма на фашизам што треба да заживее во Евроазија.
Според веб-страницата New Fascism Syllabus, неоевроазиската идеологија на Дугин е всушност форма на ултра-национализам кој повикува на духовно и насилно оживување на митската нација. Дугин го дели рускиот шовинизам на Путин и желбата за нова Голема Руска империја која ќе ги надмине противречностите меѓу фашизмот и комунизмот.
Така, на пример, гостувајќи на Infowars, Дугин парадоксално тврди дека е на некој начин антифашист, додека во други контексти, како што е неговата „Четврта политичка теорија“, ја промовира сопствената идеологија како еден вид суштински заеднички корен за фашизмот и комунизмот, односно повисока верзија на националсоцијализмот.
Откажување од државноста, независноста и територијалниот интегритет на Украина
Погледот на Дугин за Украина несомнено влијаеше на политиката на Путин кон таа земја.
На пример, во својот говор на 21 февруари, Путин ја опиша Украина како „неотуѓив дел од руската историја, култура и духовен простор… роднини, луѓе врзани со крвни и семејни врски“.
Неговиот емотивен апел за братство и неговото тврдење дека Донбас „всушност бил втурнат во Украина“ ја формираат позадината на историската фикција во која земјите создадени со распадот на СССР се природен дел од Русија и нивните популации братски народи.
За Путин, Украина нема историја.
„Модерна Украина беше создадена во целост од… болшевичката, комунистичка Русија… на начин кој беше исклучително груб кон Русија – со одвојување и раздвојување на она што е историски руска земја“, рече Путин во својот говор.
Раните пишувања на Дугин за Украина се многу блиски до овие тези на Путин.
„Украина како земја нема геополитичко значење“, напиша Дугин во неговите “Основи на геополитиката“.
„Таа нема посебно културно значење или универзално значење, нема географска посебност, нема етничка ексклузивност.“
Според Дугин, само три западноукраински региони – Волин, Галиција и Закарпатска област – составени од единствена западноукраинска федерација – би можеле да се одделат од Велика Русија, но и тоа под услов федерацијата никогаш да не стане членка на НАТО.
Евроазија од Даблин до Владивосток и Индискиот Океан
Идеологијата на Дугин е нешто поинклузивна и посложена од традиционалниот нацизам.
Меѓу другото, тој не е застапник на расизмот, што има смисла во контекст на неговата визија за огромна евроазиска империја. Тој верува во целосно уништување на современиот свет и либерализам. Овој радикален пресврт во светот треба да биде проследен со повторното раѓање на патријархалните заедници од крв и почва со хиерархиски, односно кастински систем, управуван од свештеници воини, кои тој ги нарекува „политички војници“.
Дугин сака да ја види Москва како главен град на евроазиската империја која ќе се протега од Даблин до Владивосток и во која Истанбул повторно ќе стане Константинопол. За него, инвазијата на Украина е само првиот чекор во тоа „големо словенско повторно освојување“.
Еден од најблиските сојузници на Путин, поранешниот руски претседател Дмитриј Медведев, напиша за оваа визија на Телеграм и објави дека крајната цел на Москва е „да изгради отворена Евроазија – од Лисабон до Владивосток“.
Според Дугин, Евроазија би стигнала сè до водите на Индискиот Океан на југ, каде што ќе има свои бази кои би можеле да им се спротивстават на атлантските земји. Во овој контекст, оската Москва-Техеран е особено важна, како и пријателскиот однос со Индија.
„Идејата за континентален руско-исламски сојуз“, пишува Дугин, „лежи во основата на антиатлантската стратегија. Новиот сојуз ќе се заснова на традиционалниот карактер на руската и исламската цивилизација… Во суштина, целата исламска зона претставува природна пријателска геополитичка реалност во однос на Евроазиската империја бидејќи исламската традиција… целосно ја разбира духовната некомпатибилност на Америка и религијата. Атлантијците го гледаат исламскиот свет како целина како нивен потенцијален противник“, објаснува Дугин.
Тој смета дека за Русија, што се однесува до југот, „геополитичката оска на историјата има само еден императив, а тоа е геополитичка експанзија до бреговите на Индискиот Океан“.
„Кога ќе добие геополитички пристап – пред сè, поморски бази – на бреговите на Иран“, пишува Дугин, „Евразија ќе ужива целосна безбедност од стратегијата „Анаконда прстен“.
Поделбата на териториите во визијата на Дугин за Евроазија-Русија
Благодарение на овој голем сојуз, Евроазија-Русија треба да биде подготвена да го подели царскиот плен со Исламската империја на југ.
Дугин го гледа рускиот југ како област која ги опфаќа источните и северните брегови на Каспиското Море, односно териториите на Казахстан и Туркменистан, Централна Азија, вклучувајќи ги Узбекистан, Киргистан и Таџикистан и Монголија.
-Дури и тие региони, забележува тој, треба да се гледаат „како зони за понатамошна геополитичка експанзија на југ, а не како вечни граници на Русија“.
„Контролата над Кавказ отвора… излез за топли мориња“, пишува Дугин во “Основи на геополитика“.
Голема територија што се наоѓа на југот на Руската Федерација треба да се подели со идната Иранска империја и Ерменија.
„Ерменија, која е традиционален и сигурен сојузник на Русија на Кавказ, има посебна геополитичка улога“, пишува Дугин.
„Ерменија ќе служи како најважна стратешка база во сузбивањето на турската агресија на север и на исток“.
Затоа, додава тој, неопходно е да се создаде оска Москва-Ереван-Техеран. Дугин со одобрување нагласува дека Ерменците се ариевски народ, исто како Иранците и Курдите.
Од друга страна, Азербејџан претставува еден од примерите како триото Евроазија-Русија, Иран и Ерменија може да го подели пленот.
Дугин предупредува дека Азербејџан, „ако ја задржи својата антитурска ориентација, ќе биде поделен меѓу Иран, Русија и Ерменија“. Истото важи и за другите региони на Кавказ – Чеченија, Абхазија, Дагестан итн.
Според “Основите на геополитиката“, Казахстан треба да биде интегриран „во заеднички континентален блок со Русија“, како и Абхазија.
Дугин слична судбина и наменил и на обединета Осетија. Во неговата визија, она што останува од православната христијанска Грузија, откако Русија ги апсорбира Абхазија и Јужна Осетија, може да му биде предадено на Иран како плен, веројатно како казна за посткомунистичкото инсистирање на таа земја за независност од Русија.
Според Дугин, една од клучните причини за склучување на Големиот сојуз со Иран е потребата на Русија да има муслимански сојузник во борбата против секуларната Турција и Саудиска Арабија со нејзиниот опасен вахабизам.
Дугин смета дека е неопходно на Турција да и се даде улога на жртвено јагне во евроазискиот проект и дека во таа смисла Курдите, Ерменците и другите турски малцинства треба да бидат испровоцирани на револти кои би предизвикале геополитички шокови и распаѓање на Турција. Тој предвидува дека Турција, како и Азербејџан, во иднина може да биде распарчена од евроазиското трио – Русија, Иран и Ерменија.
Основата на пристапот на Дугин кон Далечниот Исток лежи во создавањето на оската Москва-Токио.
Тој смета дека САД ќе се покажат како заеднички непријател на Јапонија и Русија. Во новата прераспределба на светот, на Јапонија треба да и се понуди голема империјална населба – да и се вратат Курилските острови, кои се протегаат од руска Камчатка до јапонскиот остров Хокаидо во Тихиот Океан.
Според Дугин, важен сојузник на Евроазија-Русија треба да биде и Индија, која, како и Јапонија, ќе биде поканета да и се придружи на Русија во нејзините напори да ја задржи и можеби распарчи Кина.
Двете Кореи и Виетнам, исто така, ќе бидат поканети да учествуваат во овој напор. Дугин ја смета Монголија за стратешки сојузник на Русија и смета дека таа треба директно да се апсорбира во Евроазија-Русија.
Нејасна позиција на Кина
Некои аналитичари сметаат дека Кина би можела да има позиција на партнер во новата поделба на светот. Но, Дугин не го претстави така во “Основи на геополитиката“.
Како и САД, тој го гледа тоа како голема закана за Евроазија-Русија. Тој толкува дека Кина, откако го отфрли здравиот пат на Мао на „селскиот социјализам“, започна серија економски реформи кои беа постигнати „по цена на длабок компромис со Западот“. Во оваа смисла, Кина е блиску до атлантските земји, смета Дугин.
Тој особено стравува дека во одреден момент Кина може да се обиде да се прошири кон север, односно кон Казахстан и Источен Сибир. Освен тоа, во поглавјето насловено „Падот на Кина“, тој директно предупредува дека „Кина е најопасниот геополитички сосед на Русија на југ“.
Затоа Дугин верува дека мора да се скрши. Во овој контекст, тој ги гледа областите како Тибет, Ксинџијанг, Монголија и Манџурија како безбедносниот појас на Русија. Тој смета дека „Евразија-Русија мора да се стреми, по секоја цена, да промовира територијална дезинтеграција, фрагментација и политичка и административна поделба на Кина“.
На Кина треба на крајот, како геополитичка компензација за загубата на нејзините северни региони, да и се понуди да го прошири своето влијание на југ над Индокина, освен Виетнам, и над Филипините, Индонезија и Австралија. Дугин смета дека овие области претставуваат соодветна сфера за кинеска доминација.
Зошто Дугин е толку популарен?
За многу луѓе на Запад, овој оџак од идеи може да изгледа смешно, а нивниот автор Дугин лудак кој припаѓа во ментална институција. Сепак, експертите сметаат дека не треба да се потцени неговото влијание врз Путин и руските елити, како и врз десничарските радикали во светот. Тешко е да се каже со сигурност колку Путин буквално го следи Дугин, но ако ништо друго, јасно е дека тој прифатил многу негови идеи и геополитичка реторика.
Дугин тврдеше дека неговата книга “Основи на геополитиката“ е прифатена како учебник во многу руски образовни институции. Поранешниот претседател на руската Дума, Генадиј Селезњев, кому Дугин му беше советник за геополитика, повика „геополитичката доктрина на Дугин да биде задолжителен дел од училишната програма“.
Исто така, неспорно е дека Путин и Дугин имаат значителен број симпатизери во светот.
На пример, истражувањето на Pew Research од 2020 година покажа дека дури една третина од американските републиканци имаат позитивно мислење за Путин.
За ова секако придонесе поранешниот американски претседател Доналд Трамп, кој постојано го фалеше Путин како силен државник.
На пример, Трамп уште во ноември 2021 година рече: „Го почитувам Путин. Тој е силен лидер“.
Тоа го направи уште на почетокот на руската инвазија на Украина, кога рече дека Путин таму прави брилијантни потези. Покрај тоа, неодамнешната истрага покажа дека Трамп имал намера да ја врати Русија во Г8 и покрај тоа што знаел дека таа финансира терористички групи кои убивале американски војници во Авганистан.
Симпатиите се очигледно взаемни. Имено, Дугин во Трамп препознал државник по негов вкус. Во 2016 година ја поддржа неговата кандидатура на руската веб-страница Катехон.
„Трамп е лидер“, напиша Дугин.
„Сакаме да ја положиме нашата доверба во Доналд Трамп. Гласајте за Трамп и ќе видиме што ќе се случи.“
Идеите на Дугин за Евроазија-Русија се рефлектираат и во систематските обиди на Русија и Путин да ги ослабат врските на ЕУ, НАТО и ЕУ-САД, како и во поддршката за Брегзит и напорите да се влијае на изборите во САД.
Конечно, како што веќе наведовме на почетокот на текстот, Медведев неодамна ја претстави и визијата за Евроазија од Лисабон до Владивосток, што е визија на Дугин.
Врски со крајната лева и десна страна
За сериозноста на проблемот придонесува и фактот што идеите на Дугин се подеднакво привлечни за радикалната левица како и за радикалната десница, кои очигледно немаат премногу проблеми со идејата да владеат со цврста рака, па дури и со диктатура.
Тој има развиено врски со екстремно десничарските и екстремно левичарските политички партии во Европската унија, вклучувајќи ги Сириза во Грција, Атака во Бугарија, Партијата на слободата во Австрија и Националниот фронт на Мари Ле Пен во Франција, за да влијае на политиката на ЕУ кон Украина и Русија.
Дарко Полшек, редовен професор по социологија на Катедрата за антропологија на Филозофскиот факултет во Загреб, смета дека популарноста на Дугин е резултат на фактот што тој критички зборува за бројни проблеми и теми, како што се глобализмот на Џорџ Сорос, Бил Гејтс и Марк Цукерберг, НАТО, западниот империјализам, неолиберализмот, колонијализмот итн., од кои барем некои силно резонираат со размислувањата на многумина, и од левицата и од десницата.
„Кога Дугин го критикува „Западот“, или како што вели тој – „цивилизацијата на морето“, тој со презир ја отфрла и напаѓа идеологијата на либерализмот и „глобалниот свет“ како идеологија на универзалните вредности, идеологија на „несомнен напредок“, “неограничен технолошки и материјален напредок“, како “идеологија“ на еднаквост“, која претпоставува дека сите луѓе во светот имаат „иста антропологија“, како идеологија на пазарната економија и капитализмот, колонијализмот, империјализмот и расизмот, тој има многу големи “пријатели“ во бројни западни интелектуалци и од левата и од десната страна, исто како што Путин има големи „пријатели“ кај некои западни државници“, вели Полшек.
„Многу западни интелектуалци се веќе самите „разгалени“: тие не само што повеќе не веруваат во просветителството и универзалните идеи, туку и самите сериозно придонеле за нивна ерозија или уништување. Затоа, „филозофијата“ на Дугин треба да се чита како регрутирање на западни „интелектуалци“. За нивните, или поточно – путинистички „азиски“ идеи и практики“, објаснува социологот.
Но, Полшек вели дека се надева оти „путинистичките практики на кои во моментов сме сведоци во Украина, како и „путинистичките теории“ обвиткани во мантилот на Дугин, сепак ќе одиграат улога на аларм за таквите „критични“ интелектуалци на Запад и ќе ги претставуваат точка од која, повеќе или помалку радосно, се враќаме во јатото на токму таквите, со омраза зацртани идеали на Западот“.
Војната создаде нов светски поредок – Русија и Западот…
Затоа, не копајте си ги очите, ќе ви требаат!
Комисијата во предворјето на пеколот
KОЈ БИ ПОБЕДИЛ ВО НУКЛЕАРНАТА ВОЈНА, САД или РУСИЈА?…
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
Vecer.mk е прв македонски информативен портал, основан во 2004 година.
2004-2021 © Вечер, сите права задржани
Сите содржини и објави на vecer.mk се авторско право на редакцијата. Делумно или целосно преземање не е дозволено.
Develop & Design MaxMedia Group Copyright © 2004-2021. Vecer.mk