mk hbs_cyr mk mk mk mk hbs_cyr mk mk ru hbs_cyr mk mk ru hbs_cyr mk ru mk hbs_cyr mk mk mk mk hbs_cyr mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk ru mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk mk hbs_cyr hbs_cyr uk de mk de mk de mk mk de mk de mk de mk de mk de mk de mk mk de bg de mk de hbs_cyr de ru de mk de hbs_cyr de mk de mk de mk de mk hbs_cyr mk mk mk mk hbs_cyr mk mk ru hbs_cyr mk mk ru hbs_cyr mk ru mk mk mk mk mk mk en mk mk mk en mk mk
Американски проект на суперсоничен бомбардер со нуклеарни мотори - Авијација 2022
Нуклеарната еуфорија од педесеттите години на минатиот век доведе до многу смели идеи. Енергијата на фисија на атомското јадро беше предложена да се користи во сите сфери на науката и технологијата, па дури и во секојдневниот живот. Ниту дизајнерите на авиони не ја оставија без надзор. Високата ефикасност на нуклеарните реактори, во теорија, овозможи да се постигнат неверојатни карактеристики на летот: новите авиони со нуклеарни мотори можат да летаат со голема брзина и да поминат до неколку стотици илјади милји при едно „полнење гориво“. Сепак, сите овие предности на нуклеарната енергија беа повеќе од компензирани со минуси. Реакторот, вклучувајќи го и воздухопловниот, мораше да биде опремен со цела палета заштитна опрема за да не претставува опасност за екипажот и сервисниот персонал. Покрај тоа, прашањето за оптималниот систем на нуклеарен млазен мотор остана отворено.
Околу средината на педесеттите години, американските нуклеарни научници и дизајнери на авиони одлучија за низа проблеми што мора да се решат за успешна изградба на услужлив авион со нуклеарна централа. Главниот проблем што спречи создавање полноправна атомска машина беше опасноста од радијација. Прифатливата заштита на реакторот се покажа како премногу голема и тешка за да се подигне од тогашните авиони. Димензиите на реакторот доведоа до голем број други проблеми, технички и оперативни.
Меѓу другите, тие работеа на проблемот со појавата на практично применлив атомски авион во авионите Нортроп. Веќе во 1956-57 година, тие развија свои гледишта за таквата технологија и ги утврдија главните карактеристики на таков авион. Очигледно, компанијата Нортроп сфати дека атомската машина, со сите свои предности, останува премногу комплицирана за производство и работа, и затоа не е неопходно да се сокријат главните идеи за нејзиниот изглед под етикети за тајност. Така, во април 1957 година, списанието Популарна механика објави интервјуа со неколку научници и вработени во Нортроп, кои беа вклучени во дефинирањето на обликот на атомски авион. Покрај тоа, оваа тема последователно беше покренувана од други публикации.
Тим инженери во Нортроп, предводен од специјалистот за нуклеарна технологија Ли А. Олингер, работеа на дизајнирање на перспективен авион, решавајќи технички проблеми при нивното појавување и применувајќи ги наједноставните и најочигледните решенија. Значи, главниот проблем на сите авиони со атомски погон - неприфатливите големи димензии и тежина на електрана со нуклеарен реактор - се обиде да се реши со едноставно зголемување на големината на авионот. Прво, ова ќе помогне оптимално да се управува со внатрешниот волумен на авионот, и второ, во овој случај, ќе биде можно да се одделат кокпитот и реакторот што е можно повеќе.
Со должина на авион од најмалку 60-70 метри, може да се користат два основни распоред. Првото подразбира стандардно поставување на пилотската кабина во носот на трупот на авионот и реакторот сместен во задниот дел од него. Втората идеја беше да се инсталира реактор во носот на авионот. Во овој случај, пилотската кабина требаше да се наоѓа на килот. Овој дизајн беше многу посложен и затоа се сметаше исклучиво за алтернатива.
Целта на работата на групата Олингер не беше само да се утврди изгледот на ветувачки атомски авиони, туку да се создаде прелиминарен нацрт на одреден суперсоничен стратешки бомбардер. Покрај тоа, беше планирано да се оцени можноста за развој и изградба на патнички или транспортни авиони со високи перформанси на летот. Сето ова беше земено предвид при изработката на изгледот на основниот бомбардер и значително влијаеше врз неговиот дизајн.
Значи, барањата за брзина доведоа до фактот дека проектираниот хипотетички авион доби делта крило лоцирано во задниот дел на трупот на авионот. Шемата без опашка се сметаше за најперспективна во однос на изгледот. Тоа овозможи да се помести реакторот што е можно подалеку од пилотската кабина лоцирана во носот на авионот и со тоа да се подобрат условите за работа на екипажот. Нуклеарните турбо мотори требаше да бидат сместени во едно пакување над крилото. На горната површина на крилото беа обезбедени две кили. Во една од варијантите на проектот, со цел да се подобрат перформансите на летот, крилото беше поврзано со трупот на авионот користејќи долг и моќен столб.
Најголемите прашања ги постави нуклеарната централа. Експерименталните дизајни на реактори достапни во средината на педесеттите години, чии димензии теоретски дозволија да се инсталираат на авиони, не ги исполнија барањата за тежина. Прифатливо ниво на заштита може да обезбеди само повеќеслојна конструкција изработена од метали, бетон и пластика со тежина од околу 200 тони. Секако, ова беше премногу дури и за голем и тежок авион со проценета тежина не повеќе од 220-230 тони. Затоа, дизајнерите на авиони можеа само да се надеваат на рано појавување на помалку тешки средства за заштита со доволни карактеристики.
Моторите станаа уште една контроверзна точка. Повеќето од „концептната уметност“на перспективен атомски авион прикажуваат авиони со осум млазни мотори. Од објективни причини, имено, поради недостаток на готови нуклеарни турбо мотори, инженерите на Нортроп разгледаа две опции за електрана, со мотори со отворено и затворено коло. Тие се разликуваа едни од други по тоа што кај моторот од прв тип, со отворен циклус, атмосферскиот воздух по компресорот мораше да влезе директно во јадрото на реакторот, каде што се загреваше, а потоа се пренасочуваше кон турбината. Во мотор со затворен циклус, воздухот не треба да го напушта каналот и да се загрева од разменувачот на топлина во протокот со течноста за ладење што циркулира во него од јамката на реакторот.
Двете шеми беа многу сложени и опасни за животната средина. Мотор со отворен циклус, во кој надворешниот воздух беше во контакт со елементите на јадрото, ќе остави радиоактивна трага зад себе. Затворениот циклус беше помалку опасен, но пренесувањето доволно енергија од реакторот на разменувачот на топлина се покажа како доста предизвикувачки. Мора да се запамети дека американските дизајнери започнаа да работат на создавање нуклеарни мотори за авиони уште во доцните четириесетти години. Сепак, повеќе од десет години тие не успеаја да изградат работен мотор погоден за инсталација дури и на експериментален авион. Поради оваа причина, тимот на Олингер мораше да работи само со некои хипотетички бројки и ветените параметри на моторите што се создаваат.
Врз основа на карактеристиките што ги објавија развивачите на моторите, инженерите на компанијата Нортроп ги утврдија приближните податоци за летот на авионот. Според нивните пресметки, бомбардерот може да забрза до брзина три пати поголема од брзината на звукот. Што се однесува до опсегот на летови, овој параметар беше ограничен само од можностите на екипажот. Во теорија, дури беше можно да се опреми бомбардер со блок за домаќинство со салони, кујна и бања. Во овој случај, неколку екипажи може да бидат во авионот одеднаш, кои работат во смени.Сепак, ова ќе биде можно само со употреба на моќна заштита. Во спротивно, времетраењето на летот не треба да надминува 18-20 часа. Пресметките покажаа дека таков авион може да лета најмалку 100 илјади милји при едно полнење гориво со нуклеарно гориво.
Без оглед на шемата и видот на готовиот мотор или карактеристиките на летот, новиот авион се покажа како голем и тежок. Покрај тоа, требаше да биде опремен со делта крило, кое има специфични аеродинамички квалитети. Така, на нуклеарен стратешки бомбардер му требаше особено долга писта. Изградбата на таков објект ветуваше огромни трошоци, поради што само неколку нови аеродроми можеа да „грицкаат“солидна дупка во воениот буџет. Покрај тоа, војската не може брзо да изгради широка мрежа на такви аеродроми, поради што ветувачките бомбардери ризикуваа да останат врзани за само неколку бази.
Проблемот со основање беше предложен да се реши на прилично едноставен, но оригинален начин. Приземните аеродроми требаше да бидат оставени само за транспортни авиони, или воопшто да не се градат. Стратешките бомбардери, пак, требаше да служат во крајбрежните бази и да полетаат од водата. За таа цел, групата на Олингер воведе скијачка шасија прилагодена за полетување и слетување на вода во облик на атомски авиони. Доколку е потребно, бомбардерот најверојатно може да биде опремен со опрема за слетување на тркала, но само површината на водата требаше да се користи како писта.
Во интервју за списанието Popular Mechanics L.A. Олингер ја процени временската рамка за создавање на првиот прототип на атомски авиони на 3-10 години. Така, до крајот на шеесеттите години, компанијата Нортроп може да започне да создава полноправен проект на стратешки суперсоничен бомбардер со нуклеарни турбо-мотори. Сепак, потенцијалниот клиент на таква опрема мислеше поинаку. Целата работа на педесеттите години во областа на нуклеарните мотори за авиони не даде речиси никаков резултат. Беше можно да се совладаат голем број нови технологии, но немаше наменет резултат, како и немаше полноправни предуслови за тоа.
Во 1961 година, F.Ф. Кенеди, кој веднаш покажа интерес за ветувачки авијациски проекти. Меѓу другите, на неговата маса лежеа документи за проектите на мотори на нуклеарни авиони, од кои следеше дека трошоците за програмите растат, а резултатот с still уште беше далечен. Покрај тоа, во тоа време се појавија балистички ракети кои можеа да ги заменат стратешките бомбардери. Кенеди нареди да се затворат сите проекти поврзани со мотори со нуклеарен турбомотор и да се направат помалку фантастични, но поперспективни работи. Како резултат на тоа, хипотетичкиот авион, со кој беа ангажирани вработените во Нортроп Авион за одредување на изгледот, остана без мотори. Понатамошната работа во оваа насока беше препознаена како залудна и проектот беше затворен. Најамбициозниот проект на атомски авион остана во фаза на разработка на изгледот.
Популарна по тема тема
Нападни авиони за американски специјални сили со советско минато. MC-145B Coyote
MC-145B Coyote, рендери На крајот на јуни 2021 година, Соединетите држави воведоа нов лесен напаѓачки авион за Командата за специјални операции. Презентираниот авион е еден од петте тековно што се тестираат како дел од програмата „Вооружен надзор“. Новата машина е со мала тежина
Bell Textron HSVTOL проект. Технологии за далечински иднини tiltrotor
Три варијанти на конвертипланови на платформата HSVTOL Американска компанија Bell Textron Inc. има долгогодишно искуство во областа на вертикални авиони за полетување и слетување. Во моментов, се користи во развојот на нов концептен проект за семејство на тилтротор со голем број карактеристични карактеристики. На
Во раните фази: проект за повеќенаменски нуклеарни подморници SSN (X) за американската морнарица
Повеќенаменска нуклеарна подморница USS Seawolf (SSN-21) на истоимениот проект. И покрај техничката извонредност, овие бродови не станаа масивни. Додека овој проект има симбол
„Морска сенка“или проект IX-529. Дали тој беше толку лош?
Ако проучувате с everything што е на Рунет за оваа креација, тогаш главната порака на огромното мнозинство автори се сведува на една работа: Американците се глупави, тие потрошија милијарди долари за создавање, не разбираат зошто, а потоа расклопен. Дали вреди да се испита дали „експерти“од домашна пива, затоа што
Американски сили за противвоздушна одбрана, воздушни извидувачки и контролни системи распоредени во Јапонија
Фото: Андреј Шматко / wikipedia.org Во коментарите на написот за модерните јапонски борци, некои читатели изразија мислење дека повеќекратната супериорност на воздухопловните и поморските сили за самоодбрана на Јапонија над нашите 11-ти далечни источни воздухопловни сили и армија за воздушна одбрана и Црвениот знаме Пацифик
Популарни во текот на денот
Рускиот воен потенцијал на сателитски снимки на Google Earth
Google Earth - откривач на воени тајни
„Царски топови“на советската авијација
Противвоздушна артилерија на Германија од среден и голем калибар во Втората светска војна
Германска противтенковска артилерија во Втората светска војна. Дел 1
Митралез од голем калибар Владимиров. Историја и модерност
Германска противтенковска артилерија во Втората светска војна. Дел 2
Оружје за противвоздушна воздушна одбрана на Црвената армија
Беспилотни разузнавачки авиони со голем дострел RQ-4 Global Hawk
Двосед тренерски авион Т-33А Shooting Star
Додаток HOWA: автомат пиштол Minebea PM-9
Полицијата! Бајонети придружете се! Гответе гасни гранати
Не е профитабилно државата повторно да опремува војници на нови модели
Како Сталин стана Генералисимо
Првите чекори кон заживување на Високата воена авијациска школа за пилоти Борисоглебск
Концептот за модернизација на главните резервоари од типовите Т64, Т72 со користење на непромислен ненаселен модул и коморно полнење на пиштолот
Војната на југоистокот на Украина се менува квалитативно
За цената на Т-34 и ефективноста на советскиот индустриски и економски систем за време на војната
Вооружувачи на Западна Европа во 16 век
Пристап за модернизација: ново оружје за авиони
Суптилна ракета воздух-воздух Have Dash (САД)
Мотори NK-32-02 и иднината на авијацијата со долг дострел
Огледален авион и ласери. Тајни прототипи на небото Мохаве
Борбени авиони. Луфтвафе губитнички орли
Азербејџан и Ерменија: беспилотна конфронтација
Враќање на Куциот Гоблин: зошто Ф-117 продолжуваат да летаат
Авионите за напад А-10С ќе претрпат нови надградби
Борците Нортроп Ф-5 во служба на бразилските воздухопловни сили
Инженерски трупи и транспорт
Артилерија на нестандардни калибри од Првата светска војна (дел од 1)
Прво, да си го поставиме прашањето што е „нестандарден калибар“? На крајот на краиштата, бидејќи има пиштол, тоа значи дека неговиот калибар е препознаен како стандарден! Да, ова е така, но историски се случи дека стандардот во армиите на светот на почетокот на дваесеттиот век се сметаше за множител од еден инч. Тоа е 3 инчи (76,2 мм)
Уште еднаш на прашањето за „резервоарот на Пороховшчиков“
Во секоја земја има луѓе кои сакаат да ја „стареат“својата историја или да „додаваат поени“на својата земја, припишувајќи it на сето тоа замисливи и незамисливи достигнувања и совршенство. За што и зошто тоа беше направено во СССР, јасно е: работниците на регионалниот комитет на КПСС добија колбаси, но во областа на балетот … Но
Revolver Colt Navy 1851 (Colt 1851 Navy)
Револверите Колт Вокер и Колт Драгунс за кои веб -страницата HistoryPistols.ru веќе кажа дека се доста масивни. Со оглед на нивната големина и тежина, тие обично беа оружје на возачите и се носеа во футроли за јавање. Револверот Colt Baby Dragoon е покомпактен, но неговиот калибар 0,31 одговара само на
Пушка Ремингтон: по земја и континент
Како што често се случува, штом пушките на Ремингтон ја видоа светлината на денот, се појавија имитатори: 17 октомври 1865 година Т.Т.С. Лејдли и С.А. Емери го доби патентот # 54.743 за болт сличен на оној на Josephозеф Рајдер, но дизајниран да избегне кршење на патентите на Рајдер. Во 1870 година
Pepperbox Remington Zig-Zag Derringer
Како и многу други големи производители на оружје, Ремингтон се обиде да ја задоволи зголемената побарувачка за компактно оружје што може лесно да се скрие во џебовите за облека или багажот. За да добие конкурентна предност на пазарот на оружје, компанијата објави неколку
© Copyright mk.military-review.com, 2022 Октомври | За страницата | Контакти | Политика за приватност.