hy ca hy hy hy hy hy hy sk ru tr de hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy en hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy nl hy ru hy en hy es hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy
ընտրել լեզու հայերեն pyc eng
ՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ 23.02.2022 | 05:52  |  183
88-ի աշնանը, երբ Հայաստանն իր ազգային զարթոնքի օրերն էր ապրում, հանկարծ ու Երևանում բացվում է Մինաս Ավետիսյանի ցուցահանդեսը:
Այն պայթյունի նման մի բան էր ոգեղեն Հայաստանի կյանքում: Այն սպասված ու երազած մի հրաբուխ էր, որ լցվեց երևանյան հզոր օրերի մեջ, իր լիցքերով խառնվելով համազգային մեր պոռթկումներին՝ խառնելով զգացողություններ, զգացումներ, ապրումներ: Մինասը կարծես յուրօրինակորեն եկավ ու միացավ համազգային շարժմանը:
Իմ այս անդրադարձը, որ գրվեց այդ ցուցահանդեսի առիթով, երիտասարդ ժուռնալիստիս այն արձագանքներից էր, որն այսօր էլ կարող եմ կարդալ ներքին գոհունակությամբ:
Այս նույն արտահայտությունը Կամո Վարդանյանն արեց ևս մեկ անգամ, մի ուրիշ հոդվածի առիթով, բայց այդ մասին հետո:
Շնորհակալ եմ Հայաստանի ազգային գրադարանի հանրային կապերի պատասխանատու Արմինե Վարդանյանին, որի շնորհիվ հնարավոր եղավ ունենալ այս հոդվածիս պատճենը:
«Նկարչի տան ցուցասրահում Մինաս Ավետիսյանի կտավներն են...
Ինչ-որ անբացատրելի մի ուժ չի թողնում հեռանաս նրա խորհրդավոր աշխարհից, չի թողնում անհաղորդ մնաս նրա կարմիր հրաշքին, ու թվում է, հեռացար թե չէ՝ կորցնելու ես այն ընդմիշտ ու անվերադարձ:
Կարմիր դեզեր, կիթ ու աղուն,
Ծառի կարմիր ու տան կարմիր,
Այս որտեղի՞ց Ջաջուռ գյուղում
Այսքան առատ որդան կարմիր...
Ու զարմանում ես ինքդ քեզ վրա, որ արևի երկրի որդին լինելով հանդերձ, նորից, մի կրկին անգամ, սքանչանում ես որդան կարմիրով ու նորից, արդեն որերորդ անգամ, ինքդ քեզ հարց տալիս, թե որտեղի՞ց այսքան առատ որդան կարմիր:
Չգիտե՞նք, թե՞ ամեն անգամ նորից ենք ուզում իմանալ, նորից ենք ուզում իմաստավորել, որ կարմիրը ճակատագիր է եղել, որ այն տրվել է մեզ ի վերուստ, նախախնամությամբ, և մարդը, որ ծնունդն է այդ երկրի, որ տեսել է շիկնանքն Արարատի, և մանավանդ որ արվեստագետ է տաղանդավոր, անպայմանորեն պիտի ոգեշնչվեր ու հիանար իր երկրի անթեղված կրակներով:
Նրա համար նորից պիտի հրեղեն բոցերի միջից ծնվեր գեղանի մանուկը՝ Վահագն անունով, պիտի կենդանանային միջնադարի մեր անանուն ու համբավավոր ծաղկողները, որ անտրտունջ իրենց խաչն էին կրում, տեսիլքի ու ցնորքի նման պիտի հառներ Նաիրի երկրի առասպելական պատմությունը, որի էջերը հաճախ էին կարմիրով գրվում...
Մինասի նախնիները եկել էին հայոց Մուշ աշխարհից, եկել էին հայրենիքի կարոտը հոգիներում, Արածանիի կապույտ երազանքը՝ ուղենիշ իրենց ճամփաներին:
Մինասի Կարապետ հայրը, որ Մշո սուրբ Կարապետի անվամբ էր մկրտվել, որ ծնվել էր Ջաջուռի մերկ լեռներում՝ իր կարոտած հայրենիքը չտեսած և որ իր ծննդից հարյուր տարի հետո կնքեց միայն իր մահկանացուն, անկարող էր իր Մինաս որդուն չպատգամել՝ տեսնել ու զգալ գույնը կարոտի:
Եվ Մինաս որդին, որ Ջաջուռի մերկ լեռները կարմիր էր տեսել, իր երազներն ու ներշնչումները կարմիր էր տեսել, անհագորեն համբուրել էր տիրամոր պատկերով իր մոր հողահոտ ձեռքերը ու հողը կարմիր էր տեսել, հետո նայել էր թոնրի մեջ ճարճատվող կրակին, կուտ գնացած լավաշ հացի մեջ մոր պատկերը կարմիր էր տեսել և հետո ուսումնառության տենչը առաջը գցած թողել էր Ջաջուռ աշխարհը, հասել էր Լենինգրադ ու ցուրտ քաղաքի փողոցներում, աշխարհի մեծ նկարիչների կտավների առաջ կանգնած մտորել էր իր խղճի, իր էության հետ, չէր կարողացել սանձել ներսի խմորումները, ազատ էր արձակել զգացմունքներն ու հանկարծ տեսել էր Ջաջուռը, հոր չտեսած ու կարոտած հայրենիքն էր տեսել ու կարոտը կարմիր էր տեսել:
Հետո, երբ Մինասը Երևան էր եկել, վերադարձել էր իր արևոտ կտավները իր ժողովրդի գնահատանքին հանձնելու, շիկնել էր, երբ հայոց շատ մեծեր իրեն տաղանդավոր ու հանճարեղ էին հորջորջել: Շիկնել էր, երբ մեծն Սարոյանը ասել էր. «...Անի մեր հանճարներեն է», երբ Գառնիկ Զուլումյան նկարիչը ասել էր. «...Մինասի նկարներուն մեջ ուժեղ կերպով Հայաստանը կզգամ»:
Մինասը մինչև վերջ, մինչև իր անհեթեթ ու ողբերգական մահը հարազատ մնաց իր հիշողությանը, իր որդիական մեծագույն պարտքին: Նրան չլքեց մեծ կարոտից ներսում կուտակվող խորհրդավոր, առեղծվածային զգացողությունը, ու նրա լուսավոր կտավներում մի տխուր բան հայտնվեց, մի լուսավոր թախիծ ու տրտմություն:
«Ծնողներս» կտավը, որ այսօր էլ ցուցադրվում է նրա պատկերահանդեսում, մի անօրինակ վեհություն ունի իր մեջ, մի աննկարագրելի հարազատություն:
Գիտեի՞ն նրանք արդյոք, այդ անմեղ ու միամիտ մարդիկ, որ Մինաս են տվել աշխարհին, որ մի ողջ ժողովուրդ հպարտանում է իրենց սիրելի զավակով:
Կանգնած է Մինասի հայրը՝ մի քիչ կորացած աշխարհի դարդից, ու նրա կողքին Մինասի պաշտելի մայրն է՝ ղարսեցի քահանայի աղջիկը՝ լույս ճառագող դեմքով ու սրբապատկերի անմեղությամբ... Չգիտես ինչու, խոնարհվել ես ուզում այս կտավի առաջ ու ծնրադիր երկրպագել ես ուզում մեծ նկարչին:
Մինասի մոր վաղաժամ մահը մի անդառնալի ցավ թողեց որդու սրտում, ու նրան թվաց, թե մարել է օջախի ծուխը: Մոր կերպարը չհեռացավ նրա տեսողությունից և որպես մայրության խորհրդանիշ, որպես հավերժության խորհրդանկար մեկընդմիշտ մնաց Մինասի ստեղծագործություններում:
«Հիշողություն» հանրահայտ կտավում ջաջուռյան բնապատկեր է, ջաջուռյան փոքրիկ տուն է՝ կամարակապ դռնով, ու տան շեմին նկարչի մայրն է, որ կարծես եկել է որդուն այցի, որ նորից իր էությամբ հառնել է որդու մտապատկերում...
Մինասի «Մտորում» կտավը ամբողջությամբ մի իմաստասիրական խորհրդածություն է մահվան ու կյանքի, հուշի ու հիշողության մասին, արարչագործություն է՝ ձոնված անմահությանը:
Հիանում ես նկարչի անկեղծությամբ, նրա նախասկիզբ մաքրությամբ, ու թեև թախծում ես, որ չկա Մինասը, որ այլևս կարմիրի նոր բռնկումներ չեն լինելու, այնուամենայնիվ, նրա պատկերահանդեսը տոն է թվում, հրավառություն, որ հոգիներ է լուսավորում:
Նայում ես «Խաչքարերով բնանկարին», «Լավաշ են թխում» պարզ ու անմիջական աշխատանքին, և փառավորվում է հոգիդ ու արդեն քանիերորդ անգամ օրհնել ես ուզում ծնունդը ժողովրդիդ ու նրա երևելիների:
Նայում ես նրա «Հիշողություն» կտավին, ուր պատկերված են լամպի մոտ նստած երկու կին, կիսաբաց մի գիրք կամ մատյան մեկի ձեռքին, ու հիշողությունդ հետ է գնում հազար տարով, ու մարգարեների ես տեսնում, որոնք զրույց են անում տիեզերքի հետ՝ հին-հին գրերը ընթերցելով:
Նայում ես Մինասի բնապատկերներին, ջաջուռյան անկրկնելի տեսարաններին, «Ջաջուռ» սքանչելի կատարելությանը ու նորից ճչալ ես ուզում նրա կարոտի ահավոր ցավից:
Նայում ես նկարչի «ինքնանկարներին», թատերական անկրկնելի ձևավորումների էսքիզներին ու որտեղից որտեղ կոմիտասյան մեղեդի ես հիշում ու անզոր ես դառնում ճակատագրի առաջ...
Անհնար է թվարկել Մինասի բոլոր աշխատանքները, որոնք այսօր նորից մեզ են ներկայացել և, ի վերջո, «հասարակ» մահկանացուներիս չէ, որ իրավունք է տրված նրա արվեստի մասին խոսք ասելու:
«Ողբ» և «Խաչելություն» կտավները նկարիչը վրձնել է իր կյանքի վերջին տարում և անավարտ է թողել, քանզի նրա հետագա ճանապարհն էլ... անավարտ էր լինելու:
Ի՞նչ է զգացել հանճարեղ այրը, որ «Ողբ» կտավում իրեն է նկարել մահվան մահճում և կնոջը, որ նրա ողջ անցած ուղու անդավաճան ուղեկիցն է եղել, սնարին խոնարհված:
Ի՞նչ է զգացել նկարիչը, որ քրիստոսյան մեծադիր խաչն է վրձնել, և ի՞նչ տեսիլք է ացելել նրան, որ որոշել է «խաչել» իրեն...
Երբ թողնում ես Մինասի աշխարհն ու հեռանում, մի հին մտածմունք կարծես պարուրում է նորից, ե՞րբ պիտի անհնարինը դառնա հնարավոր... Կարծես մղձավանջի նման հիշում ես հրդեհված արվեստանոցը, այրված կտավներն ու շրջանակները, հիշում ես, որ նա հիմա պիտի ընդամենը վաթսուն տարեկան լիներ, ու նորից ծնվում է հարցը. անհնարինը դառնալո՞ւ է հնարավոր...
Ու նորից բանաստեղծական մի փոքրիկ պատկեր է հայտնվում հիշողությանդ մեջ, ու նրա ընթերցումը աղոթք է թվում ու խոստովանանք.
...Կանգնել էին նրանք՝ մի հոգնատանջ գեղջուկ
Ու թևաթափ մի մայր... Եվ անձրև էր մաղում...
Չգիտեին նրանք՝ ի՞նչ է եղել, ինչո՞ւ,
Չգիտեին նրանք, որ Հիսուս են թաղում...»:
1988 թվական, 6 հոկտեմբերի,
ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ
ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ
© Copyright «ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակ 2016
«ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակում գովազդի տեղադրման բացառիկ իրավունքը պատկանում է PBM Media House ընկերությանը
Իրավաբանական աջակցությունը ՝ MM Legal Outsource ընկերության
Ծանոթացեք խմբագրական քաղաքականությանը և հաստատեք, որ համաձայն եք մեր խմբագրական քաղաքականության հետ:
Դառնալով «ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակ նախագծի անդամ, Դուք ազատ եք «ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակի Ձեր անձնական մեդիատարածքում տեղադրվող Ձեր հրապարակումներում (հոդված, ակնարկ,վերլուծություն, ուսումնասիրություն, նոթ և այլն) արտահայտելու Ձեր կարծիքը, տեսակետը, դիրքորոշումը, սակայն մենք ունենք խմբագրական քաղաքականության ընդունված սկզբունքներ, որոնք Դուք ևս պետք է ընդունեք:
Եթե չեք ընդունում մեր խմբագրական քաղաքականության սկզբունքները, Դուք չեք կարող դառնալ մեր համայնքի անդամ:
Ինչ խոսք, պարտադիր չէ, որ Դուք կիսեք մեր խմբագրական քաղաքականության սկզբունքները: Այսօր արտահայտվելու հարյուրավոր հարթակներ կան՝ սոցիալական ցանցերից մինչև սեփական բլոգային տիրույթներ:
Ուղղակի մենք ունենք ընդունված սկզբունքներ և ուզում ենք, որ «ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակում ընդգրկվեն մարդիկ, որոնք ընդունում են դրանք:
Մեզ համար կարևորը ՊՐՈՖԵՍԻՈՆԱԼ խոսակցությունն է կոնկրետ ոլորտների շուրջ, որում էլ տեսնում ենք ՓՈԽԵԼՈՒ ԵՎ ՓՈԽՎԵԼՈՒ փիլիսոփայությունը:
Մենք հրապարակելու ենք բացառապես ՍՏՈՒԳՎԱԾ, ՀԱՎԱՍՏԻ ՏԵՂԵԿՈՒԹՅՈՒՆ, ՓԱՍՏԱՐԿՎԱԾ ԿԱՐԾԻՔ և ՏԵՍԱԿԵՏ, ԽՈՐՔԱՅԻՆ ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆ, ՊՐՈՖԵՍԻՈՆԱԼ ՄԻՏՔ՝ շարադրված չաղարտված լեզվով, հարգալից, բարեկիրթ տոնով:
Դուք իրավունք չունեք Ձեր հրապարակումներում օգտագործել ԱՆՎԱՆԱՐԿՈՒՄՆԵՐ, ցանկացած տեսակի ԱՆՎԱՅԵԼ, ԱՆՊԱՐԿԵՇՏ բառեր և արտահայտություններ, դրանց փոխարինող ԽՈՐՀՐԴԱՆՇԱՆՆԵՐ, ՆՇԱՆՆԵՐ, ԱՐՏԱՀԱՅՏՉԱՁԵՎԵՐ և այլն, այդ թվում՝ տառերի մտածված, ակնարկող բացակայություններ, կետադրական նշաններով՝ բազմակետեր, փակագծեր և այլն, արվող ակնարկներ, լեզվական աղավաղումներ:
«ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակը բացառիկ նշանակություն է տալիս լեզվական խնդիրներին, լեզվի անաղարտությանը օգտատերերի նյութերի շարադրանքներում՝ ընդունելով միաժամանակ այն, որ լեզուն զարգացող երևույթ է:
Դուք չեք կարող տեղադրել անպարկեշտ բնույթի տեղեկատվություն, ՊՈՌՆՈԳՐԱՖԻԱ,  ԲՌՆՈՒԹՅՈՒՆ, ԴԱԺԱՆՈՒԹՅՈՒՆ պարունակող, քարոզող տեքստեր, պատկերներ, նկարագրություններ, կենդանիների հետ անմարդկային վարվելու օրինակներ, սուիցիդի դրդող սադրիչ նյութեր, հրապարակումներ, անչափահասների իրավունքները, մարդու անձնական իրավունքները, անձնական կյանքի անձեռնմխելիությունը խախտող բնույթի տեղեկատվություն՝ տեքստեր,լուսանկարներ, արտահայտություններ և այլն:
Մենք ԱՆԹՈՒՅԼԱՏՐԵԼԻ ենք համարում որևէ կերպ վիրավորել որևէ մեկին, քննարկել որևէ մեկի ԱՆՁԸ՝ ԴԻՐՔՈՐՈՇՄԱՆ կամ ՏԵՍԱԿԵՏԻ, ԿԱՐԾԻՔԻ փոխարեն, սեփական կարծիքի, տեսակետի կամ դիրքորոշման արտահայտումը պայմանավորել այլոց կամ նրանց տեսակետը, դիրքորոշումը անվանարկելով, տարածել սպառնալիքներ, վարկաբեկիչ բնույթի տեղեկատվություն, մարդու պատիվն ու արժանապատվությունը, գործարար համբավը վիրավորող՝ այդ թվում և այլ օգտատերերին կամ երրորդ անձանց վերաբերվող:
Մեր սկզբունքներին դեմ է ազգային, կրոնական կամ այլ կարգի անհանդուրժողականություն հրահրելը, ծայրահեղական մոտեցումներ պարունակող նյութեր տարածելը, հանցավոր գործունեությունը խրախուսելը, պետական, ռազմական, առևտրային գաղտնիք պարունակող տեղեկատվություն տեղադրելը:
Արգելվում է օգտատերերի կողմից գովազդային նյութեր, այդ թվում և քաղաքական, այդպիսի երանգավորում ունեցող տեղեկատվություն տարածելը, սպամեր ուղարկելը, այլ իրավունքներ և շահեր խախտելը:
Մենք մեզ իրավունք ենք վերապահելու «ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակում չտեղադրել մեր համայնքի անդամ դարձած օգտատերերի բոլոր այն հրապարակումները, որոնք կխախտեն վերընշյալ պահանջները, այն հրապարակումները, որոնք մենք հիմնավորված կգտնենք, որ չեն համապատասխանում «ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակի խմբագրական քաղաքականության սկզբունքներին:
Դա չի նշանակում, որ մենք դեմ ենք լինելու որևէ երևույթի քննադատությանը: Մենք լինելու ենք բաց և գնահատելու ենք բացախոսությունը, բայց և հարգելու ենք այն սկզբունքները, որոնք միջազգայնորեն ընդունված են որակյալ բովանդակություն արտադրող Մեդիայի կողմից:
Մեր խմբագրական քաղաքականության սկզբունքներին օգտատերերի հրապարակումների ՀԱՄԱՊԱՏԱՍԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ կամ ՈՉ՝ որոշելու են ՄՈԴԵՐԱՏՈՐՆԵՐԸ, որոնք ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՈՒ անձ են:
Մոդերատորները չեն կարող միջամտել Ձեր նյութերի բովանդակային կողմին, և իրավունք ունեն միայն.
Ա. Կատարել խմբագրական աշխատանք:
Բ. Կատարել վարնագրային քաղաքականության միջամտություն՝ առանց վնասելու նյութերի բովանդակային կողմին:
Գ. Առարկություններ ներկայացնել լեզվական խնդիրների հետ կապված՝ բացառությամբ գրական ստեղծագործությունների լեզվի:
Դ. Որոշել նյութերի համապատասխանությունը կամ անհամապատասխանությունը մեր խմբագրական քաղաքականության սկզբունքներին:
Ե. Չթողարկել այն նյութերը, որոնք չեն համապատասխանում խմբագրական քաղաքականության սկզբունքներին:
Զ.Նյութերի հեղինակների հետ կատարել որոշ ճշգրտումներ՝ կապված նյութերում առկա տեղեկատվության, լեզվական խնդիրների, շարադրանքի և այլ հարցերի հետ:
Վեճերը մոդերատորների հետ անթույլատրելի են:
«ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակի խմբագրական քաղաքականության սկզբունքների անհամապատասխանության հետևանքով չտեղադրված հրապարակումների համար՝ անկախ դրանց քանակից և պարբերականությունից, «ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակը պարտավորություն չի կրում:
Օգտատերը ներկայացնելով իր հրապարակումը «ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակում, հրապարակայնորեն հայտարարում է, որ ինքը տեղյակ է «ՀԱՅԵՐ»համահայկական մեդիահարթակի խմբագրական քաղաքականության սկզբունքներին, համաձայն է դրանց և պարտավորվում է մնալ այդ սկզբունքների սահմաններում:
Օգտատերը ներկայացնելով իր հրապարակումը «ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակում, դրանով հավաստում է, որ իր կողմից տեղադրված նյութերն իր ինտելեկտուալ սեփականությունն են:
Պահպանելով օգտատերերի հրապարակումները իրենց անձնական մեդիահարթակներում՝ տեղադրված մեր կողմից օգտագործվող սերվերային տարածքներում, մենք չենք հավակնում լինել իրավունքի կրող՝ կապված օգտատիրոջ հրապարակումների իրավունքների հետ:
«ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակը պարտավորվածություն չունի վերադարձնել օգտատերերի նյութերը, գրախոսել դրանք, տալ կարծիք, մեկնաբանություն և այլն:
«ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակի միջոցով չի թույլատրվում որևէ կերպ տարածել ուրիշների ինտելեկտուալ սեփականությունը, երրորդ անձանց սեփականությունը: Դա հանդիսանում է անօրինական գործունեություն:
Օգտատերը պարտավորվում է չտարածել ուրիշի կամ երրորդ անձանց ստեղծած բովանդակությունը: Օգտատերն ինքն է պատասխանատվություն կրելու նմանօրինակ գործունեության համար:
Համաձայն եմ Ձեր խմբագրական քաղաքականության հետ:
Բնակության վայր (քաղաք, գյուղ, ավան և այլն)
Բնակության հասցե (փողոց, տուն, շենք, բնակարան և այլն)
Խորագիր Ազգագրություն Անվտանգություն Առողջապահություն Աստվածաբանություն Առևտուր Ապագայագիտություն Ապահովագրություն Արժեքներ Արձակ Արվեստ Բիզնես կառավարում Բանկային Բնապահպանություն Բնական պաշարներ Բնական գիտություններ Բորսաներ Բոնդեր Բրենդի կառավարում Բիզնես Գրականություն Գիտություն Գրականագիտություն Գյուղ Դատական Դրամատուրգիա Դիվանագիտություն Երաժշտություն Եկեղեցի Երեխաներ Ընտանիք Թատրոն Թարգմանչական Թվային աշխարհ Ժամանակակից արվեստ Ժուռնալիստիկա Ինովացիա Իրավունք Ինտերնետ Լուսանկարչություն Ծրագրավորում Կառավարում Կովկաս Կրթություն Կրոն Կրեատիվ Կինո Հատուկ նախագիծ / special stories Հանրային կապեր Հանրային քաղաքականություն Հեռահաղորդակցություն Հասարակություն Հոգեբանություն Հանրային կառավարում Հեռուստատեսություն Ճարտարագիտություն Ճարտարապետություն Մանկավարժություն Միտք Մուլտիմեդիա Մերձավոր Արևելք Մարքետինգ Միգրացիա Միջազգային հարաբերություններ Մշակույթ Նորաձևություն Շուկաներ Պատմություններ Պաշտպանություն Պրոդյուսինգ Ռադիո Ռեսուրսների կառավարում Սոցիալական Սոցիոլոգիա Սփյուռք Վերլուծություն Տարածաշրջան Տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ Տեխնոլոգիաներ Տեղեկատվական անվտանգություն Տուրիզմ Տնտեսություն Ցեղասպանություն Փորձագիտություն Քաղաքագիտություն Քաղաքականություն Քաղաքաշինություն Ֆինանսներ
Կենսագրություն (Ներկայացրեք Ձեր կենսագրությունը ազատ շարադրմամբ)
Բեռնեք Ձեր լուսանկարը (4X4 չափի)
Համաձայն եմ Ձեր խմբագրական քաղաքականության հետ: