hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
ոգեշնչված այն աշխարհին, որ նկարագրվում է Էմմայի գրքերում: Մեծ հափշտակությամբ ընթերցելով այս վեպերը` ֆրանսիական բուրժուազիան, այնուամենայնիվ, բավարարվում էր իրենց շրջապատող սահմանափակ բարիքներով: Այն ռոմանտիկ էությունը, որով Ֆլոբերն օժտում է իր հերոսուհուն, առաջին հերթին տհաճ է հենց իրեն: Սա Ֆլոբերի համար գիտակցված ինքնախաբեություն է` չիրականացված ու արդեն անհնար երազանքների ու հույսերի աշխարհ:
Էմման առանց վարանելու ընդունում է բարի բնավորության տեր, գավառական բժիշկ Շառլ Բովարիի ամուսնության առաջարկը: Վերջինս անբովանդակ է ու սահմանափակ, սակայն սիրում է կնոջն ու ի սրտե երջանիկ է նրա կողքին: Նույնը չի կարելի ասել Էմմայի մասին, որն ամուսնությունից շատ չանցած հասկանում է, որ չի սիրում Շառլին, ավելին` անհույս ձանձրանում է նրա կողքին: Արդյունքում Էմման արտամուսնական կապեր է հաստատում` սիրային թարմ արկածներ փնտրելով: Էմմայի վախճանը ողբերգական է, բայց Ֆլոբերի գրչի տակ ողբերգականը կարծես չեզոքանում է. հեղինակն արգելում է ընթերցողին կարեկցել նրան:
Ինչպես նշվեց, Ֆլոբերը խուսափել է վեպին սրընթաց, դինամիկ շունչ հաղորդելուց. «եթե մեր կյանքը դինամիկ լիներ, չէր լինի 19-րդ դարի ֆրանսիական իրականությունը»: Երջանկությունը հարաբերական մի բան էր դարձել. մարդիկ հոգեպես միայնակ էին: Ֆլոբերը պատկերում է քաղքենի կյանքը, նյութականի ուժը, առանց որի Էմման չէր կարող իր կյանքը պատկերացնել: Ամեն ինչի հիմքում ընկած էր նյութականը:
Վեպում ներկայացվում է նաև ֆրանսիական հասարակության ծավալուն պատկերը`
ինքնամփոփ ու անգութ մարդկանց թագավորությունը: Պատահական չէ, որ Էմմայի սիրեկաններն ու ողբերգության վկաները` Ռուդոլֆն ու Լեոնը, շարունակում են անխռով կյանք վարել` կարծես ոչինչ չի պատահել: Պատահական չէ նաև, որ վեպն ավարտվում է դեղագործ Օմեյին Նապոլեոնի ժամանակների Պատվավոր լեգիոնի շքանշանով պարգևատրելու հայտարարությամբ: Շքանշանը զարդարում է այն բուրժուայի կուրծքը, որի պատգամներից մեկն է` «Պետք է միշտ պահպանել սեփական գրպանը»: Անտարակույս ֆարս է գյուղատնտեսական ցուցահանդեսը, որտեղ Ռուդոլֆի սիրային զեղումները միախառնվում են տնտեսական նվաճումների մասին խանդավառ ելույթներին: Այս կտավի վրա լայնորեն պատկերվում է բուրժուական ընչաքաղցությունը. 52 տարի աշխատած աղքատ ծեր կինը պարգևատրվում է 25 ֆրանկով. սա միայն տհաճություն ու ամոթի զգացողություն է պատճառում վերջինիս:
Ֆլոբերի գեղագիտական փնտրտուքների հիմքը կյանքը վերափոխելու ձգտումն էր: Նա հավատարիմ էր մնում ռեալիզմի գլխավոր կարգախոսին` կյանքը պատկերել ինչպես որ կա: Ժառանգելով ռեալիզմի վարպետներ Բալզակի ու Ստենդալի` կերպարի սոցիալական դետերմինացման սկզբունքը` Ֆլոբերը ամենավառ կերպով կերտում է Էմմայի` տիպիկ ու հավաքական կերպարը: Վերջինիս հանդեպ հեղինակը, այնուամենայնիվ, երկակի վերաբերմունք ունի: Դիտելով այն միջավայրը, որտեղ «խեղդվում է» Էմման, և որ ինքը` Ֆլոբերը, տանել չէր կարողանում, նա կարեկցում է հերոսուհուն: Էմման ինքն էլ, թեկուզև անհետևանք, բայց պայքար էր մղում հասարակության դեմ, ընդդիմանում նրա օրենքներին: Ահա թե ինչու Ֆլոբերն ասել է` «Բովարին ես եմ»: Իհարկե, միևնույն ժամանակ, հեղինակը խիստ քննադատում է Էմմային: Նրա ամբողջ կյանքը վերածվում է կեղծիքի. նա խաբում է ամուսնուն, սիրեկանները խաբում են իրեն, և այդպես շարունակ: Այդ դժվարին իրավիճակից ելնելու փորձերի հետևանքով Էմման ավելի է խճճվում. սկսում է ստել նույնիսկ այն ժամանակ, երբ դրա կարիքը բոլորովին չկա: Էմման համոզված էր, որ հեքիաթային սիրո մասին երազանքը կարող է իրականություն դառնալ, սակայն կյանքը դաժանորեն հիասթափեցնում է նրան: Սա է նրա իրական ողբերգությունը: Էմմայի ճակատագիրը 19-րդ դ. Ֆրանսիայի շատ սերունդների ճակատագիրն էր, սերունդներ, որոնց անուրջները փշրվեցին՝ բախվելով բուրժուական իրականությանը:
Այսպիսով, Ֆլոբերը ստիպում է ընթերցողին կյանքը տեսնել իր ամբողջ մռայլությամբ ու այլանդակությամբ: Երազելը տվյալ ժամանակաշրջանի Ֆրանսիայում պարզապես ծիծաղելի էր, անօգուտ ու ողբերգական: «Մադամ Բովարին» ոչ միայն դասվում է ռեալիզմի ուղղության բոլոր ժամանակների լավագույն ստեղծագործությունների, այլև այն գործերի շարքին, որոնք առավել մեծ ազդեցություն են թողել համաշխարհային գրականության վրա:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 11:44
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.