hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy fr en my en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en
Հունվարի 15, 2018Հունվարի 25, 2018 Անի Գասպարյան
Գուցե տեղացիներիս զարմանալի թվա, բայց Արշոյին առաջին հայացքից գրավում է ընդարձակ տարածություններով Երևանը, որ նեղլիկ, թափթփված փողոցներով, բարձրահարկերով լցված ու կանաչ տարածքներից զուրկ Բեյրութից հետո իսկական դրախտ էր թվում։ 4 օր անցկացնելով Հայաստանում, լինելով Սևանում, Ծաղկաձորում, Խոր Վիրապում, այցելելով Ծիծեռնակաբերդ, զորամաս, անձրևի տակ թրջված վայելելով System of a Down-ի համերգը՝ նա իր համար բացահայտում է Հայաստանը՝ իր աչքով տեսածը հակադրելով մշտապես հնչող այն տեսակետին, թե Հայաստանն ապրելու համար այնքան էլ լավ չէ: Վերադառնում է Բեյրութ՝ միտքն ու հոգին Հայաաստանում թողած:
«Սկզբում չէի արտահայտվում, բայց արդեն որոշել էի, որ տեղափոխվելու եմ Հայաստան: Այդ ժամանակ 4-րդ կուրսում էի սովորում, զուգահեռ նաև դասավանդում էի դպրոցում։ Սկսեցի մտածել մանկավարժության ոլորտի և Հայաստանի, անգամ Արցախի մասին, չնայած Արցախում դեռ չէի եղել»։
Ծնողները, բարեկամներն ու ընկերները սկզբում լուրջ չէին վերաբերվում Արշոյի Հայաստան տեղափոխվելու ցանկությանը՝ մտածելով, թե դա անցողիկ բան է։ Բայց աղջիկը միջոցներ ու հիմնավորումներ էր փնտրում իր որոշումն արդարացնելու և իրականացնելու համար: Եվ ինչպես ասում են, եթե ինչ-որ բան սրտանց ուզում ես` ողջ տիեզերքն է օգնում, որ այն իրականանա։ Ահա մի գեղեցիկ օր Արշոյի ընկերներից մեկը ֆեյսբուքով կրթական մի ծրագրի մասին է տեղեկացնում։ «Teach for Armenia». այսպես էր կոչվում ծրագիրը, որի նպատակը Հայաստանի մարզերում 2 տարով մանկավարժական գործունեության ծավալումն է։ Արշոն միանգամից դիմում է, անցնում բոլոր փուլերով և ընտրվում։ Այդ ամենը տեղի է ունենում Հայաստանից վերադառնալուց հետո մի քանի ամսվա ընթացքում, այնքան արագ, որ անգամ ինքն է հանկարծակիի գալիս: «Համալսարանի ավարտական քննությունները տվեցի, բայց դեռ դիպլոմս չվերցրած՝ հունիսին արդեն Հայաստանում էի»,-պատմում է նա։
Միակ բանը, որ նրան իսկապես մի քիչ վախեցնում էր, գյուղում աշխատելն էր: Լսել էր, թե իբր Հայաստանի գյուղերում վիճակը վատ է, պայմաններ չկան, հատկապես՝ սահմանամերձ գյուղերում: Բայց երբ ոտք է դնում Տավուշ, ամեն ինչ իր տեղն է ընկնում: Հրաշալի բնություն, հրաշալի մարդիկ, էկոլոգիապես մաքուր միջավայր. «Ես այստեղ իսկապես լավ հանգստանում եմ: էս տարածքն իմ վրա ամեն ինչով լավ է ազդել, ասում են՝ անգամ սիրունացել եմ, մաշկս լավացել է; Դե, մաքուր կյանքով եմ ապրում, որակյալ սնունդ եմ ստանում»,- ծիծաղում է նա:
Հիմա անգամ մի քանի հարյուր մետրից երևացող հակառակորդի դիրքերին է սովորել:
Այս ծրագիրը նա համարում է անգնահատելի հնարավորություն, միջոց հայրենասիրությունը գործով ապացուցելու համար։ Երիտասարդ մանկավարժի համար հատկապես ոգևորիչ է այն, որ իր աշխատանքը երեխաների հետ է․ «Նախևառաջ դա մեծ պատասխանատվություն է, բացի այդ, հնարավորություն է, որը բոլորին չի տրվում։ Երեխաների հետ աշխատանքը նույնն է, որ դու խմորի հետ խաղաս, խմորը հունցես և սարքես այն, ինչը քեզ պետք է։ Ամենակարևորը, որ նրանց դարձնես լավ մարդ, որի կարիքը մեր երկիրն ունի։ Չլինեն բողոքավոր, չմտածեն, որ եթե գյուղում են ապրում, ուրեմն դժբախտ են, հնարավորություններից զուրկ։ Ընդհակառակը, պետք է հպարտ զգան, որ այստեղ են և երբեք չթողնեն իրենց ծննդավայրը: Պետք է տեսնեն իրենց կարողությունները, չպետք է հանձնվեն, քանի որ սա նաև սահման է, որտեղից հակառակորդը մեկ կիլոմետրից էլ քիչ հեռավորության վրա է»։
Հունիս ամսին Աշալույսի աշխատանքային պայմանագիրն ավարտվում է։ Ի՞նչ է լինելու հետո: «Ճիշտն ասած՝ ես ուզում եմ մնալ Տավուշում: Չգիտեմ, մի ծրագիր պիտի ճարեմ, որ շարունակեմ այստեղ աշխատել: Այն զգացողությունն ունեմ, որ հազար տարի այստեղ եմ ապրել, էստեղի աղջիկ եմ»։
Իսկ Լիբանան վերադառնալու մասին նույնիսկ չի էլ մտածում: Հայաստան տեղափոխվելուց և սահմանամերձ գյուղում երեխաների հետ աշխատելուց հետո Արշալույսը վերաիմաստավորել է իր ողջ կյանքը, հասկացել, որ աշխարհում ոչ մի դժվար բան չկա, ամեն ինչ հաղթահարելի է, պարզապես պիտի իմանաս՝ ինչպես ապրել և ինչու ապրել։
​Վերադարձ Հայաստան. 2017-ի ամենալուսավոր պատմությունները
«Սա ձերն է. սիրե՛ք ու գնահատե՛ք». հինգ երկրում ապրած և Հայաստան վերադարձած աղջկա հորդորը
Մայիսի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
«Հայաստանի գյուղերը մի ուրիշ ձևով եմ սիրում։ Երբ մտնում ես գյուղ, քեզ տնից էլ լավ ես...
Ապրիլի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Լիդան մի քանի ամսական էր, երբ ընտանիքը 90-ականներին տեղափոխվեց Ռուսաստան։ Ամեն ինչ կարծես լավ էր, ինքն...
Մարտի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
Հակոբ Նազարյանն առաջիններից էր, որ արձագանքեց Հայաստանում թավշյա հեղափոխության կոչին ու ընտանիքով վերադարձավ հայրենիք՝ իր հետ...
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն