hy hy en hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Չա-չա-չա՝ լատինամերիկյան ամենահանրահայտ պարերից, որը մտնում է  լատինամերիկյան պարային ծրագրի մեջ:
Առաջին վարկածի համաձայն՝ ավանումն իմաստավորում է պար այնպիսի բույսի հետ, որի ճյուղրեը կոչվում են չա-չա: Դրանցից պատրաստում էին երաժշտական պարզագույն գործիքներ, որոնք օգնում էին ապահովել ռիթմը:
Համաձայն երկրորդ վարկածի՝ չա-չա-չա բառը եկել է մեկ այլ կուբայական պարից՝ գուարաչայից, որն ի սկզբանե եղել է մամբո՝ գուերո-ռիթմով: Այն կատարել են երաժշտական հատուկ գործիքի նվագակցությամբ, որը պատրաստել են չորացված դդումից:
Առավել հավանական է համարվում  այն վարկածը, որ պարի անվանումն ասոցացվում է պարողների քայլերի ձայնի հետ: Էնրիկե Խորինոյի կողմից  ստեղծված մեղեդին դուր է եկել պարողներին, և նրանք սկսել են իմպրովիզներ կատարել դրա հիմքի վրա՝ հետևելով նվագակցմանը: Նրանց պարային քայլերից եկող ձայնն էլ նման է եղել չա-չա հնչյունների, ինչից և ծագել է պարի անվանումը:
Այն անմիջապես լայն տարածում  է  գտնում  և աստիճանաբար ասպարեզից դուրս մղում մամբոյին:
Չա-չա-չա-ի տարածումը ամերիկյան մայրցամաքի սահմաններից դուրս տեղի է ունենում, մեծամասամբ, շնորհիվ պարահանդեսային պարերի անգլիացի վարպետ Պիեր Լավելյուի: Կուբայում տեսնելով այդ նույն պարը, որը նմա էր ռումբային, բայց տարբերվում էր իր սուր ռիթմով, նա սկսում  է  դասավանդել այն Անգլիայում՝ որպես լիովին նոր ու առանձնահատուկ պար:
Չա-չա-չա-ն համարվում է լատինամերիկյան մշակույթի այցեքարտերից մեկը, բայց միայն միջազգային ասպարեզում  է այն ձեռք բերել նրբաճաշակության գծեր:
Կատարման երաժշտական չափը 4/4-ն է, մեկ րոպեի ընթացքում 30-32 տակտով: Պարի հիմնական սխեման հետևյալն է. պարող զույգը կատարում է 2 քայլ առաջ, որից հետո «չա-չա-չա» կոչվող եռաքայլը, այնուհետև կրկնվում է նույն պատկերը: Սա պարի հիմքն է, որի հիման վրա պարողները կարող են կատարել անհատական շարժումներ ու իմպրովիզացիա:
Չա-չա-չա-ի հիմնական շարժումները մեծ մասամբ նման  են մամբոյի եւ ռումբայի շարժումներին: Վառ արտահայտված տարբերությունն այն է, որ այն հիմնված է ինքնատիպ  քառաչափ ռիթմի վրա, որը գրեթե հնարավոր  չէ շփոթել մյուսների հետ:
Քայլերը կատարվում են ըստ յուրաքանչյուր հարվածի, որից հետո պարտադիր ուղղվում են ծնկները: Բացի դրանից այս պարին բնորոշ է ազդրերի ինտեսնիվ շարժումը: Պարի ընթացքում հնարավոր է բաց փակ, հովհարաձև, բաց «զբոսանքաին» ու բաց «կոնտրզբոսանքային» դիրքեր:
Հատուկ արտահայտչականությունը այս պարի մեջ բնորոշ է պարուհուն, որի շնորհիվ  պարն  անգամ  անվանում  են «սեթևեթուհու» պար: Պարի մթնոլորտը ձևավորում  են  խաղարկող ու սեթևեթող, չպարտադրող ու անհոգ տրամադրությունը: Պարի մեջ բավականին շատ է  կրակը: Ի տարբերություն ռումբայի, որը հիշեցնում է  այնպիսի իրավիճակ, երբ տղան սիրահետում է աղջկան՝ չա-չա-չա-ն արդեն իսկ բուռն կրքերի պատկեր է հիշեցնում, որտեղ պարուհին վառ կերպով ցուցադրում  է իր հմայքն ու սեթևեթանքը:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 10:45
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.