hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy fr en eu en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en en en
Նոյեմբերի 27, 2015Մայիսի 27, 2016 Անի Գասպարյան
Արմինային իսրայելական բանակն այնքան է դուր գալիս, որ որոշում է խորանալ այդ գործում և դառնալ զինվորական: Ծնողները կտրականապես դեմ էին: Այսօր նա շնորհակալություն է հայտնում ծնողներին այդ որոշման համար, քանի որ հասկանում է` եթե այդ ուղղությամբ գնար, արվեստն այլևս իր կյանքում տեղ չէր ունենա և ինքն էլ գուցե երբևէ Հայաստան չգար:
Արմինան պարապում էր, պարապում, սակայն նախագծի մեկնարկը հետաձգվում էր: Ինչո՞ւ էր նա այդքան շատ ուզում մասնակցել նախագծին: «Երբ 16 տարեկան էի, Իսրայելում մասնակցեցի նույն նախագծին, բայց այդ ժամանակ անպատրաստ էի թե՛ տարիքով, թե՛ ֆիզիկապես, թե՛ հոգեպես: Ուղղակի որոշել էի մասնակցել: Ու երբ առաջին քաստինգն անգամ չանցա, այնպես էի կոտրվել, որ ինքս ինձ խոստացել էի պարապել և հաջորդ նախագծերին մասնակցել ու անպայման հաղթել»: Սակայն Իսրայելում սկսված պատերազմի պատճառով նախագիծը դադարեցվում է, և Արմինայի երազանքը մնում է անկատար: Հայաստանյան նախագիծը երազանքն իրագործելու նոր հնարավորություն էր:
Եվ այդպես, նա օրուգիշեր պարապում էր, անգամ գնում էր պարարվեստի ուսումնարանի բալետի բաժին և այնտեղ պարապում: «Առավոտյան ժամը 7-ին գնում էի ուսումնարան, դասերից հետո պարային ուրիշ խմբակներ էի գնում, ջազ էի ուսումնասիրում, հիփ-հոփ: Երեկոյան հոգնած գնում էի տուն ու էլի պարապում, դրան զուգահեռ նաև հայերեն էի սովորում, որովհետև շատ վատ էի խոսում: Մի խոսքով, ուժասպառ էի լինում, մյուս կողմից էլ` մենակ էի, հոգեպես էլ էր դժվար, ամեն օր լաց էի լինում, բայց կարողացա հաղթահարել այդ բոլորը»: Այդ ժամանակ Իսրայելից Արմինային է միանում նաև եղբայրը` Դավիթը: Դա էլ ավելի է ոգևորում նրան:
Նա ընդունվում է պարարվեստի ուսումնարանի բալետի բաժին: Պարը նրա համար այլևս հոբբի չէր, այլ մասնագիտական լուրջ ընտրություն: Վերջապես նախագիծը մեկնարկում է: Արմինան վստահ ու համարձակ պատրաստվում էր առաջին քաստինգին, սակայն երկու շաբաթ առաջ ոտքը թռիչքի ժամանակ վնասում է: Մեկ շաբաթ անկողնում պառկելուց հետո նա, դեռևս լիովին չապաքինված, մասնակցում է այդքան երկար սպասված քաստինգին և հաջողությամբ հաղթահարում առաջին փորձությունը: Նա ընդգրկվում է նախագծում, և սկսվում է նոր ու խելահեղ մի շրջան` փորձեր մինչև ուշ գիշեր, նկարահանումներ, այդ ամենին զուհագեռ` դասեր ուսումնարանում:
Շուրջ մեկ տարի մնալով Հայաստանում` նա հաղթահարում է լեզվական, մտածելակերպի, մասնագիտական բազում դժվարութուններ և փոխարենը ստանում շատ ավելին, քան ուզում էր` հաղթանակ «Պարիր, թե կարող ես» նախագծում և հայրենիք, որին կապվում է ամբողջ հոգով:
Արմինան հասկանում է, որ միակ երկիրը, որտեղ ուզում է ապրել, Հայաստանն է: Սակայն մասնագիտության մեջ խորանալու նպատակով որոշ ժամանակով որոշում է մեկնել արտերկիր: Պարարվեստի ուսումնարանն ավարտելուց հետո դիմում է աշխարհի բազմաթիվ երկրների պարային ստուդիաներ և հրավերներ ստանում մի քանի տեղերից: Բայց ամեն անգամ, երբ թվում էր, թե ուր որ է պետք է մեկնի, ինչ-որ բան խանգարում էր: Ի վերջո, հասկանում է, որ ի վերուստ է որոշված իր այստեղ մնալը: Մնում է և որոշում բարեգործական եղանակով երեխաներին պար սովորեցնել:
Միանալով «Դեպի Հայք» կազմակերպության կամավորական ծրագրին` Արմինան մանկատներում պար է դասավանդում, որից այնքան մեծ բավականություն ու դրական էներգիա է ստանում, որ որոշում է իրականացնել իր երազանքներից մեկը` բարեգործական համերգներ կազմակերպել Երևանում: Առաջին համերգն արդեն կայացել է, իսկ հավաքված գումարը` փոխանցվել մարզային երաժշտական դպրոցներից մեկին: Արմինայի երազանքներից մեկն էլ Հայաստանի Օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի բալետում պարելն է: «Ճիշտ է` մեծ բեմեր կան դրսում, բայց իմ երազանքն այստեղ պարելն է: Թող տարվա մեջ 2-3 ներկայացում լինի, թող աշխատավարձը բարձր չլինի, թող ամեն ինչ քիչ լինի: Բայց ես շատ ավելի մեծ բավականություն կստանամ այստեղի բեմում պարելուց»:
Արմինայի ու Դավիթի ծնողները, ոգևորված հայրենիքում երեխաների հաջողություններից (Դավիթը հոկտեմբերի 12-ին կայացած «Գաղափարից դեպի շուկա» մրցույթի հաղթողներից մեկն է` որպես տեղեկատվական բարձր և մաքուր տեխնոլոգիաների, ինչպես նաև ճարտարագիտության ոլորտներում մշակած լավագույն նախագծի հեղինակ), որոշել են միանալ նրանց` հաղթահարելով այն վախը, որ երեխաները գուցե հիասթափվեն Հայաստանից ու որոշեն վերադառնալ Իսրայել: Միակ բանը, որ Հայաստանում Արմինային շատ է զարմացնում ու զայրացնում, մարդկանց անդադար բողոքն է ու փոխարենը ոչինչ չանելը. «Ինձ էլ ասում են` ի՞նչ ես կորցրել այստեղ, գնա Եվրոպա կամ Իսրայելը թողած` եկել ես Հայաստան, էստեղ անելիք չկա… Ոչ, Հայաստանում շատ անելիք կա, փոխելու շատ բան կա: Եթե բոլորս գնանք, ո՞վ պետք է դա անի: Ես չեմ ուզում, որ մարդիկ ինձ հիշեն, թե ի˜նչ լավ էի թռչում կամ ինչ լավ էի պտտվում: Թող հիշեն, որ պարել եմ, բայց ուզում եմ նախ հիշվել նրանով, որ ինչ-որ բան եմ փոխել իմ երկրում»:
Ամերիկահայ և սիրիահայ զույգը երազում է նոր կյանք սկսել Արցախում
Հեռավոր ու ցուրտ Բառնաուլից` արևոտ Երևան. հայրենադարձության ևս մեկ պատմություն
Մայիսի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
«Հայաստանի գյուղերը մի ուրիշ ձևով եմ սիրում։ Երբ մտնում ես գյուղ, քեզ տնից էլ լավ ես...
Ապրիլի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Լիդան մի քանի ամսական էր, երբ ընտանիքը 90-ականներին տեղափոխվեց Ռուսաստան։ Ամեն ինչ կարծես լավ էր, ինքն...
Մարտի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
Հակոբ Նազարյանն առաջիններից էր, որ արձագանքեց Հայաստանում թավշյա հեղափոխության կոչին ու ընտանիքով վերադարձավ հայրենիք՝ իր հետ...
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն