hy hy en hy hy hy en hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy en hy hy hy hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Պավանա (իտալ.՝ pavana; իսպան.՝ pavana; ֆրանս.՝ pavane, pavenne; անգլ.՝ pavan, paven, pavin)՝ հանդիսավոր դանդաղ պար, որը լայն տարածում է ունեցել 16-րդ դարի Եվրոպայում:
Գոյություն ունեն պավանայի ծագումը տարբեր կերպ մեկնաբանող երկու վարկածներ: Առաջին վարկածի համաձայն՝ պավանան իտալական հնագույն պար է, որի անվանումը կապված  է  նրա ծագման վայրի՝ Պադուա քաղաքի անվան հետ, որով էլ բացատրվում է այս պարի մյուս անվանումը՝ իտալերեն  պադովա (Padova), որը որոշ բարբառներով հնչում էր իբրև պավա: Վերջին տարբերակն էլ ինքնին աղբյուր է հանդիսացել պավանա անվան համար:
Պավանայի առաջին պահպանված օրինակները հայտնաբերվել են Ջ. Ա. Դալցի նոտագրության մեջ, որը հրատարակվել է Վենետիկում 1508թ.:
Արդեն 16-րդ դարում պավանան դառնում է  ամենանշանավոր պալատական պարերից մեկը՝ դուրս մղելով մինչ այդ լայն տարածում գտած բաս-դանսը պարին:
Բացի իսպանական ու իտալական պավանաներից, 16-րդ դարի առաջին տասնամյակներում հայտնի էին նաև ֆրանսիական ու գերմանական պավանաները:
Պավանայի երաժշտությանը բնորոշ  է կառուցվածքի հստակությունը, հաճախ՝   ռիթմայիմ կառուցվածքի կաղապարային բնույթը, ակորդային շարադրվածքը, որը երբեմն հարստացված է անակնկալ ելևէջներով:
Պավանան ամենավեհաշուք պարերից  է, որը պարել են ամենատարբեր հանդիսությունների ու արարողությունների ժամանակ, ինչպիսիք են՝ հարսնացուի՝ եկեղեցի մտնելու ընթացքը, իշխանավորների, քաղաքային իշխանությունների ներկայացուցիչներից   մուտքի   ժամանակ  և  այլն:
Պավանան այնքան լուրջ ու բարձր պար  է  համարվել, որ իսպանացինր Սալվան եւ Տիմոնեդան ունեն աստվածամորը նվիրված մի քանի պավանաներ:
Իր խորեոգրաֆիկ տարբերակներից մեկում պավանան իրենից ներկայացնում էր մի քանի զույգերի սահուն շարժումներ, որը շարունակվում էր այնքան ժամանակ, մինչև բոլոր պարողնրը չէին կատարում երկու կամ երեք շրջան: Մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ պավանան պարել են հետ ու առաջ կենտ կամ զույգ քայլեր կատարելով:
Ելնելով պարի կատարման բնույթից՝ պավանայի երաժշտությունը հաճախ բաղկացած էր լինում երեք մասից, որոնցից յուրաքանչյուրը կրկնվում էր:
Պավանայի հանդիսավորությունը կայանում էր պարողների նրբագեղ ու վեհաշուք շարժումների  ու  նրանց շքեղ հագուստների ցուցադրության մեջ: Պավանան երբեք չեն պարել հասարակ ժողովրդի ու բուրժուազիայի շրջանում: Պավանան  կատարում էին խիստ կարգի համաձայն. առաջին պարն սկսում էին թագավորն ու թագուհին, որոնց  հաջորդում  էին  թագաժառանգներն  ու  արքայազները: Պարողները հանդերձանքը ևս հատկանշվում էր պարի կատարման կանոններով:
Տղամարդիկ կրում էին թիկնոց եւ թուր, իսկ կանայք՝ պարահանդեսային հագուստ՝ երկար ու ծանր քղանցքներով, որոնք շարժումների ընթացքում չպետք է հատակից վեր բարձրանային:
Թագուհու հանդիսավոր զգեստն ուներ եկար փեշատուտ, որը, որպես կանոն, տանում էին մի քանի կանայք: Պարն սկսվում էր շրջելով պարահանդեսային դահլիճով եւ վերջանում էր ռեվերանսներով ու խոնարհումներով: Կանայք պարի ընթացքում չէին բարձրացնում հայացքը հատակից, միայն հազվադեպ նայում էին իրենց զուգընկերոջը:
Եվրոպական տարբեր երկրներում պավանան տարբեր կերպ էին պարում: Ֆրանսիայում այն պարում էին ճկուն, սահուն ու նրբագեղ շարժումներով, մինչդեռ Իտալիայում պավանայի շարժումներն  ավելի աշխույժ էին եւ ուղեկցվում էին փոքր թռիչքներով:
Վկայություններ են պահպանվել այն մասին, որ պավանայի երաժշտությունն ուղեկցվում էր հոբոյով ու տրոմբոնով, իսկ պարի ռիթմն ընդգծում էր դհոլը:
16-րդ դարի 2-րդ կեսից պավանան գրեթե դուրս է գալիս  կիրառումից,  եւ  չնայած նրան, որ պավանային փոխարինում է պասսա-մեցցոն՝  այն մինչև 17-րդ դար շարունակում է գոյություն ունենալ իբրև ինքնուրույն գործիքային պիես:
Պավանան հաճախ համակցվում էր ավելի արագ գալյարդա պարի հետ, ինչպես նաև նմանօրինակ այլ պարերի՝ սալտարելլոյի, պիվայի ու պադովանայի հետ: Այդպես ձևավորվում է սյուիտի նախնական տեսակներից մեկը՝ միևնույն ժամանակ հիմք հանդիսանալով նաև վարիացիայի համար, քանի որ գալյարդայի հիմքում ընկած էր թեմատիկ նյութ: 18-րդ դարում պավանան վերջնականապես վերանում է սյուիտից:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 04:26
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.