hy pl hy pl pt pl pl pl de en hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en pl hy de pl pl pl pl pl pl pl pl pl hy hy hy hy nl pl pl pl pl pl pl pl da pl pl pl da pl pl cs pl pl pl en pl da pl pl pl cs pl pl pl pl pl pl pl pl da pl pl pl pl fr pl pl pl en en pl pl en pl pl en en en de fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en pl hy hy pl pl pl pl pt pl de pl pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy pl pl pl pl en en pl en es hy en en pl
Ես կարծես, թե մոռացել էի, որ նույն կարգավիճակում եմ, շարունակում էի միջոց փնտրել հանգստացնելու համար: Գյուտ արած մարդու նման սկսեցի համոզել, որ հիվանդանոցի այս բաժանմունքն ամենաերանելիներից մեկն է, որ շատ կանայք կան, ովքեր երազում են այս ցավերը կրելու համար, որ ուղղակի համբերել է պետք:
Սենյակում արդեն մութ էր, բայց լույսը վառելու մասին չէի մտածում, քանի զրուցակիցս դեմքով դեպի ինձ էր շրջված, ես առանց դադար առնելու խոսում էի ու արդեն չգիտեմ, ինքս ինձ համար, թե` նրա հետ էի զրուցում: Մեկ էլ հանկարծ կիսախավարի մեջ կնոջ ծղրտոց լսվեց. բառեր, երեւի նաեւ նախադասություններ, որոնցից ոչինչ չէի հասկանում: Դերերը փոխվել էին, նա ծնկների վրա հենվել էր անկողնու վրա եւ վախենալու չափ բարձր բղավում էր: Շոշափելով հազիվ տեղը գտա, լույսը վառեցի եւ համարյա սարսափեցի. կինը, ասես մոռացած քիչ առաջվա ցավերը, ձեռքը պարզած դեպի իմ կողմը, խոսում էր, չէր խոսում է~, ասես դատավճիռ կարդար:
Այնքան էի շփոթվել, որ ասածներից ոչինչ չէի հասկանում, մինչև որ, մի քիչ քաջություն հավաքելով, գլխի ընկա, որ կինը….ադրբեջաներեն էր խոսում: Ճիշտ այն լեզվով, որով մեր գյուղի ջրաղացում ցորեն աղալու համար ծնողներիս տանը մշտապես հյուրընկալվող Սաբիրը, ով ամեն անգամ տատիս խնդրում էր մեր փոքրացած շորերն իրեն տա ու հետո էլ արդարանալու համար ասում, թե մեր տանն ինչ կա` իրեն պետք է: Նաեւ «Լաչին» թերթի լրագրողների նման էր խոսում, որոնց ռայկոմի հանձնարարությամբ ամիսը մեկ հյուրընկալվում էինք, որ համատեղ համար հրատարակեինք: Գորիսի շուկայում ազատ առեւտուր անող Գյուլնարա խանումի նման էր խոսում, որի մասին ասում էին, թե թաքուն զենք է պահում ու աչքն էլ հայ տղերքից չի հեռացնում: Կուբաթլիի պահեստապետ Յայայի նման էր խոսում, որի պահեստում, չգիտես ինչու, միշտ շատ ավելի լավ ապրանքներ էին լինում, քան Գորիսի խանութներում ու, մանավանդ կոլխոզի նախագահներն ամենալավ կոստյումները հենց այնտեղից էին առնում, կանանց համար էլ մի մի կրեմպլինի շորացու: Անգամ Զեյնաբի նման էր խոսում, որի երգերի ձայնագրությունները հայկական ռադիոյից հաճախ էին հնչում:
Ասածներից ոչինչ չէի հասկանում, բայց բնազդով զգում էի, որ զայրացած էր : Ամենազարմանալին այդ պահին այն էր, թե ինչպես էր, որ նա ցավերի մեջ «Վայ մամա ջան էր» կանչում: Իրավիճակը փրկեց մանկաբարձուհին` նրան պալատից դուրս տանելով: Քիչ է ասել, վախեցած էի. ասես մոռացել էի, թե որտեղ եմ: Շուտով ցավը հաղթեց ներքին տագնապիս, ու լուսաբացին արդեն մոռացել էի հարեւանուհուս էլ, վախն էլ, ցավն էլ…
Առավոտ վաղ արթնացա բոլորովին այլ տրամադրությամբ: Անհասկանալի զգացում էր պատել: Հայացքով զննեցի շուրջս. սենյակում ամեն ինչ այնպես էր, ինչպես երեկ: Անգամ կողքի մահճակալին պառկած երեկվա կնոջ ներկայությունը փորձում էի չնկատել: Վերջապես նորածինների մանկասայլակը հրելով հանդիսավոր քայլերով ներս մտավ բուժքույրը: Բարեմաղթանքի խոսքեր ասելով, նա փոքրիկներից յուրաքանչյուրին տեղավորեց իր մայրիկի անկողնում ու հայտարարեց, որ նրանց կերակրելու ժամանակն է: Կես ժամ անց մտքիս մեջ աղոթում էի, որ բուժքույրը մի քիչ էլ ուշանա: Հանկարծ մահճակալիս մոտ կամաց քայլերի ձայն լսեցի: Մի տեսակ սսկվեցի. Բարուրն ավելի ամուր գրկեցի: Լռության մեջ միայն չորսիս շնչառությունն էր լսվում: Ծննդկան հարևանուհիս կանգ առավ, ձեռքով հպվեց թեւիս և…ինձ մեկնեց երեխային. Լեզուն էլ հասկանայի, չէի կարող գլխի ընկնել, թե ինչ էր ուզածը, որովհետեւ այնպես էր շշնջում, որ հազիվ շրթունքներն էին շարժվում: Իրավիճակը փրկեց բժշկուհին. տեսնելով կնոջն ու երեխային իմ անկողնու մոտ, ասաց, որ եթե դեմ չեմ, կերակրեմ նաեւ նրա փոքրիկին, քանի որ մայրը խնդիրներ ունի և մի քանի օր ի վիճակի չի լինելու:
Տարիների ընթացքում հաճախ եմ մտաբերում այդ օրը. Արդյո՞ք կարող էի ենթադրել, թե կերակրում եմ գուցե այն մարդու երեխային, որի` ընդամենը երեք տարի հետո արձակած գրադի արկից հրետակոծվեց մեր տունը, այն թշնամու զավակին, որի գնդակի զոհն են դարձել տասնյակ դասընկերներս, ում զինակիցների բարբարոսության պատճառով զոհվեցին հայրենի գյուղիս խաղաղ քնած հովիվները: Գուցե հենց նրանց տանն է գերի պահվում խնձորեսկցի Գարիկը:
Երեւի չէի կարող կռահել, որովհետեւ այդ պահին այնքան խեղճացած էր նա, այնքան անօգնական: Հիմա այնպես եմ կարծում, թե նախորդ օրվա նրա պահվածքը չէր պատճառը, որ մեղավոր հայացքով էր աղերսում: Արդյոք, դավն արդեն հյուսվում էր:
Մի քանի օր անց նրան դուրս գրեցին: Այդ ընթացքում մենք ոչ մի բառ չփոխանակեցինք: Ոչ միայն այն պատճառով, որ միմյանց լեզու չէինք հասկանում, երկուսս էլ, ասես պաշտպանվում էինք միմյանցից: Միմյանց ներկայությունը զգում էինք միայն այն ժամանակ, երբ պիտի կերակրեի երեխային: Անգամ կնոջ անունը չհարցրի, բայց նորածինին Ֆաթմա էր անվանել, բուժքրոջից իմացա: Գնալուց հետո նկատեցի, որ բարձիս տակ կապույտ ծաղիկներով մի գլխաշոր էր դրել: Շնորհակալության, թե մեղքի համար էր նվիրել, չգիտեմ, բայց, նույն այդ գլխաշորը ծվեն-ծվեն եղավ, երբ ազերիները հրետակոծեցին մեր տունը…
«Վայ, մամա ջան» ականջներիս մեջ շարունակում են հնչել մայրացող թուրք կնոջ ձայնը, որի արձագանքները չմարեցին անգամ գլխաշորի քրքրված ծաղիկների հետ:
Veronika HovhannisyanHistoria i Sztuka
«Ջուղա» ֆիլմը դիտում են անգամ ադրբեջանցիները Dzień Ormiański 20.10.2012
Դասավորել, բարեկարգել, կանոնավորել, հարդարել Պետք է ճանապարհները կարգի բերել
Kanał RSS z wpisami
Kanał RSS z komentarzami
Rozpoczęcie roku szkolnego 2018-2019
DZIEŃ ORMIAŃSKI 2018 – Warszawa – International festival of Warsaw
„Wszystkie kultury Krakowa” – odcinek poświęcony Ormianom
Ես իմ անուշ Հայաստանի
Քիչ ենք‚ բայց Հայ ենք
Պարույր Սևակ «ՄԱՐԴ ԷԼ ԿԱ, ՄԱՐԴ ԷԼ»
Niewielu nas, ale jesteśmy Ormianami
Հին աշխարհը չեմ տեսել
Պույ – Պույ մկնիկը
Ormiańskie śpiewy i pieśni ludowe
Ծիրանի ծառ, բար մի տա
Հով արեք, սարեր ջան
Չինար ես, կեռանալ մի
Հոյ, իմ Նազանի յարը
Ես սովորում եմ գրել։ Ա՛
Ես սովորում եմ գրել։ Ա՛՛
Tłumacz przysięgły języka ormiańskiego
100 rocznica ludobójstwa abecadło Armenia audycja Babadjanian chór Don't deny IOM Język ormiański Kaukaz klasztory Komitas ludobójstwo muzyka nowy rok szkolny Ormianie w Krakowie Ormianie w Polsce Ormiańskie Towarzystwo Kulturalne OTK podręcznik rok szkolny Rozpoczęcie Szkoła języka Ormiańskiego Szkoła Ormiańska szkoła Ormiańskia w Krakowie zakończenie roku szkolnego Այբուբեն Աշխատանքային տետր Երաժշտական Այբուբեն Զորավար Անդրանիկ Կրակովի Հայ Համայնք Կրակովի Հայկական Դպրոց Հայերեն Հայկական դպրոց Հայոց լեզու ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ Ռուբեն Մաթևոսյան Տառուսուցում այբբենարան գիրք-տետր դպրոց հայաստան հայկական հայրենիք ցեղասպանություն
– Szkola Ormiańska – Copyright © 2013 - 2022 All Rights Reserved.
Ta strona korzysta z plików cookie ("ciasteczka"). Więcej informacjiZgoda