hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy en hy de hy en nl hy hy en hy en hy en hy en en hy en hy en hy en hy en en hy en hy en hy en hy en hy en hy en hy en hy en hy en hy en hy en hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy
Մեծացել եմ Սախարովի հրապարակի հարևանությամբ գտնվող բակում: Մարդու ձևավորման ու աշխարհընկալման հարցում ծննդավայրը շատ մեծ ազդեցություն ունի: Ես երջանիկ եմ, որ հենց Երևանի սրտում եմ ծնվել ու մեծացել:
Ի տարբերություն Երևանի այլ հատվածների՝ իմ բնակավայրը ամենաոչպարտավորեցնողներից է. դու կարող ես լինել այնպիսին, ինչպիսին դու ես ուզում, որևէ մեկը ավելորդ կարծիք չի արտահայտի հագուստի կամ տուն ուշ վերադառնալու վերաբերյալ: Դրա համար զարմանալի չէ, որ դեռ մանկուց ակումբային միջավայրում եմ եղել: Եթե Երևանի այլ հատվածում ապրեի, ոչ թե այլ մարդ կլինեի, այլ ավելի սթրեսային կլիներ մնալ այնպիսին, ինչպիսին կայի:
Գարնանը մեր բակը փոքրիկ Դիլիջանի է վերածվում: Պապիկս Հայաստանի գլխավոր անտառապետն էր, ու հենց ինքն է իրականացրել մեր բակի ծառատունկը: Մեր բակում այնպիսի ծառեր կան, որ այլ տեղ դժվարությամբ կգտնեք:
Հարևան բակում թթենի կար, բայց ճյուղերը դեպի մեր բակ էին թեքված: Վախենում էինք ուտել այդ թութը, որովհետև հարևան բակը կռիվ էր անում:
Բնության հանդեպ սերը ծնողներիցս եմ ժառանգել: 90-ականներին մեր բակի թխկիներից մեկը ուզում էին կտրել: Միայն մի ճյուղն էին հասցրել կտրել, մայրս պարաններ ու կտորներ վերցրեց, գնացինք թխկին վիրակապելու: Փառք Աստծո, ծառը վերականգնվեց:
Մանկապարտեզ չեմ գնացել՝ մայրս վախենում էր, որ ավելորդ անգամ կմրսեմ ու կհիվանդանամ: Պոպլավոկի դիմաց գտնվող Աբովյանի անվան դպրոց գնացի. հայրս այնտեղ ֆիզիկայի ուսուցիչն էր, ու մայրիկս ավելի հանգիստ էր, որ ինձ հետ ոչինչ չի պատահի: Բայց ես արդարացրեցի մայրիկիս մտավախությունները՝ շատ էի հիվանդանում ու բացակայում դասերից:
Ավարտել եմ պետական համալսարանի կենսաբանության ֆակուլտետը, հիմա էլ երկրորդ մասնագիտություն եմ ձեռք բերում Երևանի տնտեսագիտական համալսարանի մարքեթինգի բաժնում:
Ինը տարեկանից սկսել եմ լսել ակումբային երաժշտություն, իսկ տասնհինգ տարեկանում՝ քրոջս ու նրա ընկերների հետ, առաջին անգամ մտա պոլիտեխնիկի հարևանությամբ գտնվող «ЗeлeHый Зaл» ակումբը: Միանգամից սիրահարվեցի երաժշտությանն ու դիջեին, ում աշխատանքը ինձ համար կախարդական թվաց, չէ՞ որ հենց նա է կարողանում իր ընտրած երաժշտության միջոցով ազդել մարդկանց երևակայության վրա:
Հանրապետության հրապարակում եմ առաջին անգամ հանդես եկել որպես պրոֆեսիոնալ դիջեյ, այն ժամանակ դեռ DJ Vakcina չէի, այլ ուղղակի Արուսիկ:
Երևանը սիրտն է, որ կատարում է ամենակարևոր ֆունկցիան, իսկ մարդիկ՝ նախևառաջ ակտիվ քաղաքացիները՝ քաղաքի երակներն են: Առանց Երևանի չկանք մենք, բայց առանց մեզ էլ նա չկա: Երևանի սիրտը բաբախում է ու էներգիա տալիս մեզ, որ կարողանանք ճիշտ կատարել մեր ֆունկցիաները:
Երևանը ինձ համար շատ հարազատ է ոչ միայն իր կառույցներով, շինություններով, այլև մարդկանցով, իմ ընկերներով, ծանոթներով, առանց որոնց չեմ պատկերացնում իմ առօրյան: Քայլում եմ քաղաքով՝ բոլորովին կապ չունի որ փողոցում կամ թաղում, ու կարծես մեր բակում լինեմ, որևէ օտարություն չեմ զգում: Հենց այդ հարազատությունն է օգնում, որ ապրես, աշխատես ու չընկալես այն բացասական երևույթները, որոնք առկա են մեր քաղաքում:
Արտերկրում աշխատելու բազմաթիվ առաջարկներ եմ ստացել, բայց ինձ չի հաջողվում հեռանալ քաղաքից: Երևանը իմ տունն է, և նույնիսկ եթե տանը մենակ ես, ավելի լավ ու հանգիստ ես զգում քեզ քո տանը, քան դրսում: Եթե թողնես ու հեռանաս քո տնից, որոշ չափով կկորցնես պատմությունդ, որ հենց այդ պատերում է ստեղծվել: Իսկ այդ պատմությունը շատ թանկ է ինձ համար:
Ուզում եմ հենց այս քաղաքում՝ Երևանում, դրական փոփոխություններ տեսնել, դրա համար էլ հաճախ հանդես եմ գալիս ակտիվ քաղաքացու դերում: Ու հենց Երևանն է տալիս ինձ այդ ուժը, որ սրտացավ լինեմ ու պայքարեմ: Կարծում եմ, որ այլ վայրում նման ուժ չեմ ունենա:
Ընդունում եմ, որ «փախած» կերպար ունեմ, բայց անցել եմ հասարակության կողմից մարսվելու փուլը, արդեն վաղուց ընդունվել ու յուրացվել եմ մարդկանց կողմից: Մինչ այդ, իհարկե, տարբեր բարդ փուլերի միջով եմ անցել, բայց երբեք չեմ նեղացել քաղաքից կամ երևանցիներից:
Երևանցին նա է, ով ներքին կուլտուրա ունի, որը բնորոշ է հենց քաղաքին: Ներքին մղումները, պահելաձևը, մտածելակերպը՝ սա է ստեղծում իսկական երևանցուն, քաղաքացուն: Չեմ բացառում, որ անկախ արմատներից կարելի է իսկական երևանցի դառնալ: Եթե մեր շուրջը ավելի շատ լինեին իրական երևանցիներ, վստահ եմ, կյանքի որակը այլ կլիներ, քան այսօր է: Բայց չեմ ուզում որևէ դժգոհություն արտահայտել այն առիթով, որ Երևանն այսօր ոչ միայն երևանցիների համար է դարձել, դա իր պատճառներն ունի:
Ինքս ինձ երևանցի եմ համարում ոչ միայն այն պատճառով, որ ծնողներս Երևանում են ծնվել, այլ նաև նրա համար, որ կրթվել եմ երևանցու, քաղաքացու կանոններով:
Երևանյան ոգի ասվածը ժամանակին եղել է ու քաղաքից հեռու գտնվելով՝ մարդիկ իրենց հարազատներից բացի կարոտել են նաև հենց Երևանը՝ փողոցները, շենքերը, ծառերը: Այսօր Երևան բրենդի թույլ լինելու պատճառով այսօրվա սերունդը չի ընկալում Երևանը որպես հարազատ մի վայր: Պետք է քարոզել մարդկանց, որ սիրեն Երևանը: Հենց այդ քարոզի բացակայության պատճառով է, որ մարդիկ իրենց հետ «Երևանը» չեն տանում:
Երևանը բուրում է քաղցրավենիքներով՝ հայկական բաղադրատոմսով պատրաստված թխվածքներով:
Ամբողջ օրը՝ 24 ժամ շարունակ, Երևանը իմն է՝ ցանկացած եղանակի ու ժամի: Երևանը իմն է, երբ ակտիվ եմ որպես քաղաքացի, երբ հոգ եմ տանում քաղաքիս մասին: Երևանն իմն է, երբ հանդես եմ գալիս որպես դիջեյ, ամեն անգամ բեմից ներկայացնելով քաղաքս:
Այսօր արդեն որդուս եմ դաստիարակում որպես իսկական քաղաքացի, երևանցի: Վստահ եմ, որ իմ չափ սիրելու է Երևանը:
Հազվադեպ է պատահում, երբ քաղաքի հետ մեն-մենակ եմ մնում: Նման դեպքերում լուռ վայելում եմ Երևանը: Շատ եմ սիրում քաղաքի այն մասերը, որտեղ անցել է պատանեկությունս՝ Կասկադը, Օպերայի հարակից տարածքը, Սախարովի հրապարակը, հաճախ զրուցում եմ այս հատվածների հետ, սեր ու կարոտ եմ խոստովանում:
«Մենք օգնում էինք պոկվել իրականությունից»
Երևանի առաջին փակ ակումբը, տնական փարթիներ Դավթաշենում, տոմսի փոխարեն մի կիլո նարինջով մուտքը, Դեցլի համերգը «Բաղրամյան 11-ում» և առաջին դրսից դիջեյները Հայաստանում. պատմում են 2000-ականների Երևանի մի քանի կարևորագույն ակումբների ու նախագծերի հիմնադիրներ Լևոն Հունանյանը և Բելլա Նազարեթյանը։
Արամ Չախոյան. «Երևանում երաժշտությամբ կիսվելու մշակույթ կար»
Հաղորդավար, Հայ FM ռադիոկայանի ծրագրերի տնօրեն Արամ Չախոյանը պատմում է երևանյան մելոմանների, դժվարությամբ գտնված ու գնված կասետների ու հայ էլեկտրոնային երաժշտության կայացման գործում Հայ FM-ի կարևոր դերի մասին։
Հայաստանի փոքրաթիվ կին դիջեյներից մեկը՝ Անաիս Paws-ը, պատմել է ԵՐԵՎԱՆին, թե ինչու է որոշել նվագել էլեկտրոնային երաժշտություն և ինչպես են մասնագիտությունում վերաբերում կանանց։
Ինչո՞ւ է էլեկտրոնային երաժշտությունն ավելին, քան պարզապես պարային ռիթմեր, իսկ ռեյվերը հատկապես ծաղկում են ծանր քաղաքական ու սոցիալական վիճակում գտնվող քաղաքներում։ Բացատրում ենք երեք վառ օրինակով՝ Դեթրոյթ, Բեռլին, Լոնդոն։
«Ոնց որ այլ մոլորակում հայտնված լինեի». երևանյան քլաբինգի արշալույսը
Կասկադի առաջին հարկի համանուն ակումբը, Սպայի տան լեգենդար «Մոնտե-Քրիստոն», «Տոռնադոյի» խփոցիներն ու համբույրները, «Բունկերի» դուռը, որը բացվում էր միայն հատուկ քարտերով. ինչպիսին էր երևանյան ակումբային կյանքը 1990-2000-ականներին։