hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en my en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en
Մայիսի 13, 2016 Անի Գասպարյան
Մուրացանի զինվորական հոսպիտալը վերջին օրերին ուխտատեղի է դարձել: Այնտեղ են շտապում ոչ միայն ապրիլյան քառօրյա պատերազմի հետևանքով վիրավորված զինվորների հարազատներն ու բարեկամները, այլև սովորական քաղաքացիներ, որոնք իրենց երախտիքի խոսքն են ուզում հայտնել հայրենիքի պաշտպաններին: Իսկ լրագրողների հոսքի մասին խոսելն ավելորդ է: Այնտեղ ամեն օր լրագրողական խմբեր են այցելում, ինչը մի կողմից լավ է, մյուս կողմից` վատ: Լավ է, որ ամենօրյա լրահոսից մի քիչ նվազել են աստղային ճղճիմ անցուդարձի բոհեմական վերնագրերը, և օրվա հերոսը դարձել է սահմանին կանգնած, վիրավորված ու հայրենիքի պաշտպանության համար կյանքը չխնայած զինվորը: Սակայն վատ է, որ ամենօրյա հարցազրույցները վիրավորներին ճնշում են նաև հոգեբանական տեսանկյունից: Չէ՞ որ նրանք իսկական հերոսներ են, որոնք ավելորդ ուշադրությունից կարմրում են` ի տարբերություն այն ուռճացված կերպարների, որոնք առանց լրագրողների պարզապես ոչնչանում են:
Թալիշում ապրիլի 1-ի լույս 2-ի գիշերը ոտքերի բեկորային վնասվածքներ ստացած 20-ամյա Վահեն, որ Վայոց ձորի մարզից է, ասում է, որ բառերով հնարավոր չէ նկարագրել այն, ինչ զգում է զինվորը, երբ հասկանում է, որ թշնամին ուղղակի պատերազմ է հայտարարել: Մյուս կողմից էլ ամեն ինչ այնպես չէ, ինչպես երբեմն ներկայացվում է. օրինակ՝ հակառակորդը ոչ թե Թալիշի բոլոր դիրքերն է գրավել, այլ ընդամենը ամենամոտ գտնվող դիրքից մեկը, որտեղից էլ սողոսկել է գյուղ` հասնելով, սակայն, գյուղի ծայրամասում գտնվող ընդամենը 1-2 տուն: Վահեն վստահ է, որ մեր բոլոր զիվորները թե՛ հոգեբանորեն, թե՛ զենք-զինամթերքի տեսանկյունից պատրաստ են դիմակայելու թշնամու ցանկացած հարձակման: «Հակառակորդի դեպքում ավելի շատ տեխնիկան ա գործ արել, մեր դեպքում` զինվորը»,- ասում է նա: Վահեի մայրը` տիկին Արմինեն, պատմում է, որ ինքն ու ամուսինը որդու վիրավորման մասին իմացել են դեպքից օրեր անց, այն էլ` ուրիշներից: Վահեն, անգամ Ստեփանակերտի հիվանդանոցում ծանր պառկած, ծնողների հետ հեռախոսով խոսելիս ասել է, թե ամեն ինչ կարգին է. «Ես շատ եմ հպարտանում իմ տղայով հենց թեկուզ այդ արարքի համար: Ճիշտ է, նա մեզ խաբել է, բայց եթե որոշել է այդպես վարվել, ապա դա է ճիշտը»: Միայն Վահեի հայրը չի կարողանում ներել որդուն: Եվ երբ իմանալով այդ մասին` վրդովվել է, փոքր որդին, որը նույնպես շուտով բանակ է գնալու, հակադարձել է հորը, թե շատ էլ ճիշտ է արել, ինքն էլ նույն կերպ կվարվեր:
20-ամյա Նարեկը, որ ընդամենը 3 ամսից պետք է զորացրվեր, ապրիլի 2-ի լուսաբացին Մատաղիսում բեկորային վնասվածք է ստանում ու վիրահատվում: Արդեն կամաց-կամաց փորձում է քայլել: Տնտեսագիտական համալսարանի կառավարման ֆակուլտետի ուսանողը, որ առաջին կուրսն ավարտելուց հետո բանակ էր զորակոչվել, մի ակնթարթում այնպիսի մեծ դաս է ստանում, որ սկսում է վերագնահատել կյանքը. «Էդ պահին, որ զգացի ողջ եմ, ոնց որ հրաշք լիներ: Սկսեցի կյանքն ավելի շատ սիրել: Հետո սկսեցի ներվայնանալ, որ առաջինն իրենք ինձ խփեցին, ոչ թե ես հասցրեցի ինչ-որ բան անել»:
Երկու ոտքը ծկից ներքև կորցրած Դավիթը, որի ժպիտը գրավել է ողջ համացանցը, մեր այցելության օրը նույնպես ժպտում էր, սակայն չցանկացավ կրկնել արդեն 100 անգամ պատմած իր դեպքի մանրամասները: Փոխարենը կողքից ընկերը կատակեց, թե Դավիթի լայքերը ֆեյսբուքում ավելի շատ են, քան Մերի Մակարյանինը: Հիշեցնենք, թե ինչ էր պատմել Դավիթը. «Մեկ էլ պայթյուն լսվեց: Տեսա՝ ոտքս չկա: Հանեցի համազգեստիս գոտին ու կապեցի, որ չարնահոսեմ: Նոր էի ավարտել կապելը, նորից պայթյուն լսվեց, տեսա՝ մյուս ոտքս կտրվեց: Զինվորական սապոգիս քուղը հանեցի ու մյուս ոտքս կապեցի: Պառկած սպասում էի, որ ընկերներս օգնության գան, գլխիս տակ ինչ-որ կոշտ բան զգացի, նայեցի, տեսա ական է: Ձեռքով փորելով էդ ականը հանեցի գլխիս տակից»: Ու այդ ամեից հետո Դավիթը ժպտում էր, ոչ միայն ժպտում, այլ ասում, որ պետք է շարունակի զինվորական ծառայությունը:
18-ամյա վանաձորցի Տիգրանը վիրավորվել է ապրիլի 3-ին Մատաղիսում: Աջ կոնքազդրն ամբողջովին փշրվել է: Բարդ վիրահատության է ենթարկվել, այժմ վիճակը լավ է: Վիրավոր զինվորի մայրը շնորհակալություն է հայտնում ոչ միայն բուժանձնակազմին, այլև ողջ ժողովրդին, որ իրենց թևութիկունք են եղել: «Սա ցույց տվեց, որ եթե մեր ժողովուրդը ոտքի կանգնի՝ կարող է հասնել ցանկացած հաղթանակի»,- ասում է զինվորի մայրը: Երբ պատերազմի մասին լուրերը հասնում են Վանաձոր, Տիգրանի մայրն էլ բոլոր մայրերի պես վախը սրտում անդադար սպասում է որդու զանգերին: «Ասում էի` ամեն մի զանգը իմ կյանքն է ու իմ հաղթանակը»: Իսկ որդու
վիրավորվելու օրը այնքան վատ ինքնազգացողություն է ունենում, որ ընկերներին խնդրում է իր հետ լինեն, իրեն զբաղեցնեն: Նույն օրը երեկոյան որդու վիրավորվելու մասին լուրը հասնում է նրան: Տիգրանը նրա միակ երեխան է: Ասում է, որ բանակ է ճանապարհել հպարտ և ուրախ. «Ասել եմ` ունեմ առողջ տղա, պիտի գնա ծառայելու, Աստված պահապան, և Աստված պահել է: Ես տղայիս նորից եմ գտել»: Տիգրանի ոտքը մխրճված բեկորներից մեկը, վերք դառնալով, խաչի տեսք է ստացել: Մայրը հավատում է, որ դա Աստծո կողմից արված նախանշան է:
27 տարեկան, 5 երեխա, ինքնասպանության 2 փորձ
​Գիտնականի տուն. Երևանի ամենագեղեցիկ ու ամենաառեղծվածային շենքերից մեկը
Հունվարի 29, 2020 Անի Գասպարյան 0
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
Մարդու իրավունքների առաջին պաշտպան, «Ընդդեմ իրավական կամայականության» ՀԿ գործադիր տնօրեն Լարիսա Ալավերդյանը հունվարի 28-ին Երևանում մի խումբ...
Մայիսի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
«Հայաստանի գյուղերը մի ուրիշ ձևով եմ սիրում։ Երբ մտնում ես գյուղ, քեզ տնից էլ լավ ես...
Ապրիլի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Լիդան մի քանի ամսական էր, երբ ընտանիքը 90-ականներին տեղափոխվեց Ռուսաստան։ Ամեն ինչ կարծես լավ էր, ինքն...
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն