hy pl hy pl pt pl pl pl de en hy en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en en en hy hy de pl pl pl pl pl pl pl pl pl hy hy hy hy nl pl pl pl pl pl pl pl da pl pl pl da pl pl cs pl pl pl en pl da pl pl pl cs pl pl pl pl pl pl pl pl da pl pl pl pl fr pl pl pl en en pl pl en pl pl en en en de fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en pl hy hy pl pl pl pl pt pl de pl pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy pl hy hy hy hy pl pl pl pl en en pl en es hy en en pl
Հայ նշանավոր կատակերգակներ | - Szkola Ormiańska -
Ծնվել է 1897 թվականի նոյեմբերի 12-ին, Թիֆլիսում: Հայ սովետական դերասան: Ժողովրդական արտիստը սովորել է Ներսիսյան դպրոցում: Նախքան բանակ մեկնելը (1916) մանուֆակտուրայի խանութում աշխատել է իբրև աշակերտ և գործակատար, մոտիկից շփվել առևտրական միջավայրի ներկայացուցիչների
հետ, որոնց տարիներ անց պիտի ներկայացներ բեմում:Բանակից զորացրվելուց հետո (1918) Բաքվում մասնակցել է Հ. Աբելյանի թատերախմբի ներկայացումներին: Բեմական մկրտությունը եղել է Ոսկանի (Շիրվազադեի „Չար ոգի”, 1918) դերակատարումը: 1919-ին խաղացել է Թիֆլիսի հայոց դրամատիկական խմբում, 1920-21-ին՝ Ղարաքիլիսայի (այժմ՝ Վանաձոր) թատրոնում՝ Ամո Խարազյանի խմբում: 1922-ից հաստատվել է Սունդուկյանի անվան թատրոնում:
Ե՛վ հայ դրամատուրգիայի կերպարների անսովոր առատությունը Ա. Ավետյանի խաղացանկում, և՛ ազգային յուրահատուկ խաղաոճը նրան դարձնում են ազգային խոշոր դերասան: Նրա Զամբախովը և Սաղաթելը հայ թատրոնի պատմության մեջ մնում են իբրև չգերազանցված անձնավորումներ:
Ոչ ոք այդպես վարպետորեն չի կերտել սեփականատիրական աշխարհի հերոսներին, ինչպես նա: Նույնպիսի ցայտուն ընդգծումներով, բայց համակրանք հարուցող անսքող հումորով նա անձնավորել է ժողովրդի ծոցից ելած պարզամիտ ու սրտաբաց մարդկանց:
Ծնվել է 1903 թվականի ապրիլի 28-ին, Երևանում:
Հայ դերասան, ռեժիսոր, թատերական գործիչ, մանկավարժ, ժողովրդական արտիստը իր գործունեությունը սկսել է Գյումրիի (Լենինականի) թատրոնում: Կրթությունը շարունակել է Մոսկվայի դրամատիկական թատրոնի ստուդիայում, որն այն ժամանակ ղեկավարում էր հայ նշանավոր բեմադրիչ Ռուբեն Սիմոնովը:Խաղացել է բազմաթիվ դերեր („Պաղտասար աղբար”, „Մեծապատիվ մուրացկաններ”, „Ատամնաբույժն արևելյան”): 1932-37թ.թ. եղել է Բաքվի հայկական դրամատիկական թատրոնի գլխավոր ռեժիսորը: 1938-ին Երևանում էր, Սունդուկյանի թատրոնում:Երևանի Կոմեդիայի թատրոնի հիմնադիրներից է: Նրան հանընդհանուր ճանաչում են բերել կատակերգություններում խաղացած դերերը: Նկարահանվել է նաև կինոյում (լավագույն դերը` „Տերն ու ծառան”): Զբաղվել է նաև դասախոսական աշխատանքով:
Ծնվել է 1894 թվականի փետրվարի 1(13)-ին Տրապիզոնում, վախճանվել 1944 թվականի հունիսի 30-ին:Հայ դերասան, ՀՍՍՀ վաստակավոր արտիստ: Կրթությունը ստացել է Եկատերինոդարի ռուսական դպրոցում, այնուհետև Սիմֆերոպոլում ավարտել մասնավոր կինոստուդիա:
1922-ից աշխատել է Սունդուկյանի անվան թատրոնում, հայ կինոմատոգրաֆիայի հիմնադիրներից է: Նկարահանվել է Հայկինոյում: Լավագույն դերերը կերտել է „Դոն Ժուան”, „Կամակոր կնոջ սանձահարումը”, „Վինձոյի զվարճալի կանայք” ներկայացումներում:
Հիացել ենք նրա Դարչոյով („Պեպո”), Բադալով („Նամուս”), Կիկոսով („Կիկոս”), Նազարով („Քաջ Նազար”): Նկարահանվել է նաև համր կինոկոմեդիաներում:
Հայաստանի, չէ՛, աշխարհի թիվ 1 արտիստն էր նա: Նա արտիստ էր ամենուրեք, անընդհատ, կենցաղային ամեն իրավիճակից մինչև մեծ բեմ ու մեծ կինո: Իբրև կատակերգակ դերասան՝ նրա կողքին կարելի է թվարկել մի քանիսին միայն, իսկ նրանից առաջ՝ և ոչ մեկին: Նա անձնական կյանք չունեցավ: Նրա ողջ կյանքը դեռ մանկությունից նվիրված էր արվեստին:Կենսագրական փաստերն այստեղ ավելորդ են: Նշենք թերևս միայն այն, որ ծնվել է Գյումրիում հուլիսի 4-ին…
Անմահները ծննդյան և մահվան տարեթվեր չեն ունենում: Խաղացած դերերը թվարկելը փոքր ծավալի մեջ անհնար է. դրանք բոլորն էլ, մեծ թե փոքր, ընդմիշտ մնացել են հանդիսատեսի հիշողության մեջ: Կոչումնե՞րը: Հայաստանի, Վրաստանի, ԽՍՀՄ ժողովրդական դերասան էր, արժանացել էր թվարկված երկրների պետական մրցանակներին, բայց ամենամեծ կոչումը նրան փաղաքշորեն նվիրել էր ժողովուրդը՝ մեր Ֆրունզիկը: Պարզ ու մնայուն:Հիշատա՞կը: Իր իսկ հիմնած արտիստական թատրոնը, որ իր անունն է կրում, Գյումրիում իր անունով փողոց… Սակայն ինչո՞ւ թվարկել, պարզապես լեգենդ, որպիսին դարձել էր դեռևս կենդանության օրոք, լեգենդար և ընդմիշտ անզուգական:
Նրա համար տեղին է շեքսպիրյան բնութագրականը. „Մարդ էր, Հորացիո, ամեն բանով, էլ չեմ տեսնի նրա նմանին”…
Արտիստ էր՝ կատարյալ, նրա դեպքում ասել, թե ուներ ձայն և երաժշտական էր, գեղեցիկ էր՝ դեմքով ու կազմվածքով, ուներ դիմախաղ ու շարժ, կերպավորման մեծ վարպետ էր, նյութի տիրապետման ու մեկնաբանման ինքնատիպ գիտակ էր և այլն, և այլն, թվում է ոչինչ չասել Կարպ դերասանի, երգիծաբանի, մտավորականի, մեծ արվեստաբանի մասին…Նա Կարպ Խաչվանքյանն էր, մարդ – թատրոն, մարդ – ծիծաղ, որին հանդիսատեսը սիրում էր այնպես, ինչպես, թվում է, չի կարող սիրել մեկ ուրիշին: „Կարպը մեզ համար անակնկալ է, անսպասելի գյուտ” , – ասողը Վարպետն է՝ Ավետիք Իսահակյանը: „Շատ տաղանդավոր դերասան է Կարպ Խաչվանքյանը:Նա իր հերոսներին այնպիսի „շապիկ է հագցնում”, որ նրանք դառնում են անշփոթելի և ավելի սիրելի”, – սա նորին մեծություն Վահրամ Փափազյանի կարծիքն է: „Կարպ Խաչվանքյանը օժտված էր դերասանի վառ ու գունեղ տաղանդով և բենգալյան ճրագների պես հրավառություն հիշեցնող վերակերպավորման վարպետությամբ”, – այսպես նկատել է մեծն Գոհար Գասպարյանը: Սակայն ինչու թվարկել: Նման բնութագրականներ, պակաս կամ ավելի գեղեցիկ ձևակերպումներով, կարելի է քաղել յուրաքանչյուր հանդիսատեսի սրտից, ով երբևէ տեսել է նրան բեմում, էկրանին:Իբրև վիճակագրություն ասենք, որ Կ. Խաչվանքյանը (ծնվել է 1923թ. հունվարի 23-ին Թբիլիսիում) իր բեմական գործունեությունը սկսել է „Վրացֆիլմ” կինոդերասանական ստուդիայում (1939-1944թթ. կերտել է 11 կերպար), ապա տեղափոխվել է Երևան, „Հայֆիլմ” կինոստուդիայում կերտել 4 դեր, (սկսած 1949-ից), հեռուստաթատրոնում ունեցել 10 դերակատարում (1959-ից սկսած), մասնակցել 22 ռադիոբեմադրության, իսկ հիմնականում հանդես է եկել Հ. Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում:
Այստեղ 1944-1996թ.թ. ընթացքում խաղացել է շուրջ 100 դեր (մեծ մասը՝ գլխավոր), բեմադրել ավելի քան 10 ներկայացում: Եւ ամեն անգամ „բեմ բերել այն, ինչ ի ծնե իր էությունն է՝ ժպիտ ու խնդություն, որի մեծագույն պարգեւը դահլիճում պոռթկացող քրքիջն ու ծիծաղն է, հանդիսատեսի խանդավառ ծափահարությունը” (Ռուբեն Զարյան):
Թատրոնի, կինոյի, էստրադայի սիրված դերասան Արմեն Խոստիկյանը ծնվել է 1929թ. մայիսի 22-ին, Երևանում: Ավարտել է մայրաքաղաքի թիվ 30 դպրոցը, ապա ընդունվել բժշկական ինստիտուտ, սակայն մեկ տարի անց հրաժարվել է բժշկի մասնագիտությունից և ընդունվել իր նախասիրած՝ Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտը (Արմեն Գուլակյանի դասարան):Ավարտելուց անմիջապես հետո աշխատանքի է անցել Գ. Սունդուկյանի անվան թատրոնում, որին և հավատարիմ մնաց մինչև իր կյանքի վերջը: Ա. Խոստիկյանը խաղացել է բազմաթիվ դրամատիկ դերեր, սակայն ժողովուրդը նրան ընդունեց և սիրեց իբրև կատակերգակ դերասանի: Իսկ կինոյում նրա խաղացած առաջին իսկ դերերը` „Ոսկե ցլիկում”՝ հորթապահ, „Նվագախմբի տղաներում”՝ Մասխարա Զավեն, այնքան սիրելի եղան հանդիսատեսի համար, որ այդ կերպարների արտահայտությունները դարձան թևավոր խոսքեր:
Փոխադարձ սիրով կապված լինելով հանդիսատեսի հետ` մեծ բարեխղճությամբ ընդառաջ էր գնում իր հայրենակիցներին, և Հայաստանում չկա մի գյուղ կամ դպրոց, որտեղ նա խաղացած կամ հանդիպման մասնակցած չլինի: Թատրոնում, կինոյում, հեռուստաթատրոնում և էստրադայում շուրջ 50 տարի եղավ ինքնատիպ կատակերգակ և ընդմիշտ մնաց հայ թատերարվեստի պատմության մեջ:
Ծնվել է 1935 թ. մարտի 15-ին:
Կրկեսի, էստրադայի և կինոյի արտիստ, մնջկատակ ու ծաղրածու: Ավարտել է Մոսկվայի էստրադային արվեստի պետական ուսումնարանը: Աշխատել է հայկական կրկեսում, իր ողջ տաղանդը նվիրաբերել հայ հանդիսատեսին: Պրահայում կայացած ծաղրածուների մրցույթում շահել է 1-ին մրցանակ:1971-ին ստեղծել է մնջախաղի էստրադային թատրոն („Աստղային անձրև”, „Ծաղրածուի տարօրինակությունները” ներկայացումները): Խոհափիլիսոփայական երանգավորումներ ունեն նրա ստեղծագործությունները՝ „Սիրտը ափի մեջ”, „Բռնցքամարտ”, „Ջութակ”, „Օլիմպիական մեդալներ” և այլ շատ ու շատ մանրապատումներ: Նկարահանվել է „Ճանապարհ դեպի կրկես”, „Մոռացված նախնիների ստվերները”, „Մանեժում պատանեկությունն է” և այլ կինոնկարներում, որոնցով այսօր էլ հայ հեռուստադիտողը հիանում է ու հպարտանում:Հպարտանում, որ այս փոքրիկ մարմնով հանճարը մեր ժողովրդի մի մասնիկն էր, որ ծիծաղ էր սփռում աշխարհով մեկ, իր հոգում գուցե ունենալով մեծ տիրություն:
Gohar KhachatryanJęzyk OrmiańskiԱՎԵՏ ԱՎԵՏՅԱՆ, ԱՐՄԵՆ ԽՈՍՏԻԿՅԱՆ, ԹԱԴԵՎՈՍ ՍԱՐՅԱՆ, ԼԵՈՆԻԴ ԵՆԳԻԲԱՐՅԱՆ, ԿԱՐՊ ԽԱՉՎԱՆՔՅԱՆ, ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄ ԽԱՉԱՆՅԱՆ, ՄՀԵՐ ՄԿՐՏՉՅԱՆ
Զարգանալը վնասակար չէ առողջությանը Միջինք
Ծառանալ; կանգնել ետևի ոտքերի վրա (ձիու մասին) Ծառս եղած նժույգը մեծ երջանկության նջան է։
Kanał RSS z wpisami
Kanał RSS z komentarzami
Rozpoczęcie roku szkolnego 2018-2019
DZIEŃ ORMIAŃSKI 2018 – Warszawa – International festival of Warsaw
„Wszystkie kultury Krakowa” – odcinek poświęcony Ormianom
Ես իմ անուշ Հայաստանի
Քիչ ենք‚ բայց Հայ ենք
Պարույր Սևակ «ՄԱՐԴ ԷԼ ԿԱ, ՄԱՐԴ ԷԼ»
Niewielu nas, ale jesteśmy Ormianami
Հին աշխարհը չեմ տեսել
Պույ – Պույ մկնիկը
Ormiańskie śpiewy i pieśni ludowe
Ծիրանի ծառ, բար մի տա
Հով արեք, սարեր ջան
Չինար ես, կեռանալ մի
Հոյ, իմ Նազանի յարը
Ես սովորում եմ գրել։ Ա՛
Ես սովորում եմ գրել։ Ա՛՛
Tłumacz przysięgły języka ormiańskiego
100 rocznica ludobójstwa abecadło Armenia audycja Babadjanian chór Don't deny IOM Język ormiański Kaukaz klasztory Komitas ludobójstwo muzyka nowy rok szkolny Ormianie w Krakowie Ormianie w Polsce Ormiańskie Towarzystwo Kulturalne OTK podręcznik rok szkolny Rozpoczęcie Szkoła języka Ormiańskiego Szkoła Ormiańska szkoła Ormiańskia w Krakowie zakończenie roku szkolnego Այբուբեն Աշխատանքային տետր Երաժշտական Այբուբեն Զորավար Անդրանիկ Կրակովի Հայ Համայնք Կրակովի Հայկական Դպրոց Հայերեն Հայկական դպրոց Հայոց լեզու ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ Ռուբեն Մաթևոսյան Տառուսուցում այբբենարան գիրք-տետր դպրոց հայաստան հայկական հայրենիք ցեղասպանություն
– Szkola Ormiańska – Copyright © 2013 - 2022 All Rights Reserved.
Ta strona korzysta z plików cookie ("ciasteczka"). Więcej informacjiZgoda