hy hy en hy en hy hy en hy hy hy hy hy hy hy en hy hy en hy hy hy hy hy hy en hy hy en hy hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Միխայիլ Բարիշնիկով` ռուս հանրահայտ պարող, որի արվեստում միաձուլվել են դասական վիրտուոզ տեխնիկան ու ֆիզիկական հսկայական ուժը, որն էլ դարձրել է նրան 20-րդ դարի պարարվեստի նշանավոր դեմքերից մեկը: Նա հանդիսացել է ռուս այն արտիստներից մեկը, որն իր հսկայական ազդեցությունն է ունեցել համաշխարհային բալետի զարգացման գործում:
Ծնվել է 1948թ. հունվարի  27-ին, Ռիգայում: Հայրը` Նիկոլայ Բարիշնիկովը, եղել է սպա, մայրն Ալեքսանդրա Վասիլևնան էր, իսկ կինը` Լիզա Ռեյնխարտը, եղել է  Ամերիկյան բալետի թատրոնի նախկին պարուհի:
Երբ լրանում է Միշայի տասներկու տարին, Ալեքսանդրա Վասիլևնան նրան տանում է իր մոտ մոտ, որն ապրում էր Վոլգայում: Վերադառնալուն պես` նա ինքնասպան է լինում, որի դրդապատճառներն այդպես էլ անհայտ են մնում: Միշայի հայրը կրկին ամուսնանում է, բայց որդին այդպես էլ իրեն չի զգում նոր ընտանիքի լիիրավ անդամ: Երբ նա տեղափոխվում է Լենինգրադ, հոր հետ հարաբերությունները գործնականում դադարում են:
1964թ. Լենինգրադ հյուրախաղերով ժամանում  է  Լատվիայի ազգային օպերան: Բարիշնիկովը, դպրոցի մյուս աշակերտների նման, զբաղված էր ներակայացումներով: Այդ հյուրախաղերի ընթացքում Ս.Մ. Կիրովի անվան օպերայի ու բալետի ազգային թատրոնի արտիստներից մեկը Միշային տանում է Լենինգրադի խորեոգրաֆիայի ուսումնարան` մանկավարժ Ա.Ի. Պուշկինի մոտ: Վերջինս Միշայից քննություն վերցնելուց հետո առաջարկում է  նրան ընդունվել ուսումնարան: Այդպես Բարիշնիկովը դառնում է նշանավոր ռուսական բալետային դպրոցի սան, այնուհետև` Կիրովի անվան բալետի թատրոնի մենակատար:
1967թ. Բարիշնիկովն ավարտում է Լենինգրադի խորեոգրաֆիայի ուսումնարանը: Դեռ ուսումնառության տարիներին նա 1966թ.Վարնեում տեղի ունեցող բալետի արտիստների միջազգային մրցույթին նվաճում է  առաջին մրցանակը:
Շուտով Բարիշնիկովի տաղանդը համընդհանուր ճանաչում է ստանում: Ոչ միայն նրա մասնագիտական տվյալները` թռիչքներ, շարժումների իդեալական կոորդինացիա, երաժշտականություն, գերազանց կերպով ընկալված դպրոց, կատարողական բարձր վարպետություն, այլ նաև արտիստիկ յուրահատուկ տաղանդն արագորեն գրավում են հանդիսատեսի սրտերը:
Սակայն այդ տարիներին թատրոնում լճացման ժամանակաշրջան էր: 1950-ականներից բալետի տաղանդավոր վարպետների կողմից սկսված ծաղկման շրջանն ընդհատվում է ռուս իշխանավորների ջանքերով: Կ.Մ. Սերգեևի ղեկավարության օրոք թատրոն չէին մտնում նոր ու տաղանդավոր խորեոգրաֆներ, ինչի հետևանքով ստեղծագործական կյանքը թատրոնում գրեթե մարում է: Իր բնույթով ստեղծարար ու ազատամիտ Բարիշնիկովը փորձում էր ստեղծված բարդ իրավիճակից որևէ ելք գտնել: Նա վերաիմաստավորում էր թատրոնի ռեպերտուարի դերերը, ջանում պարել այն  ներկայացումներում, որոնք նոր էին ու ավելի հետաքրքիր:
1973թ. Բարիշնիկովին` որպես խմբի լավագույն արտիստի, նվիրում են ստեղծագործական երեկո ու թույլ տալիս ընտրել ռեպերտուար: Նրա ընտրությունն այդ ժամանակ շատերի համար զարմանալի թվաց. դասական նշանավոր պարողը հրաժարվեց կատարել վարիացիաներ ու դուետներ եւ հրավիրեց ժամանակակից խորեոգրաֆներ Է.Օ Մուրդմաային եւ Գ.Դ Ալեքսիձեին բեմադրել մեկ գործողությամբ բալետներ` հատուկ այդ երեկոյի համար:
Ղեկավարությունն ստիպված է լինում զիջել.  թատրոնն առանց այն էլ չուներ նոր ներկայացումներ, բացի այդ նոր գեղարվեստական ղեկավարը` Ի.Դ Բելսկին, այդ հարցում աջակցում էր  Բարիշնիկովին:
Այդ երեկոն դառնում է  Ռուսաստանում Բարիշնիկովի ստեղծագործական կյանքի գագաթնակետը: Այդ ժամանակաշրջանում արդեն իսկ ակնհայտ էր Բարիշնիկովի մեծ ազդեցությունը ռուսական արվեստի ու մշակույթի վրա. երեք բալետ միավորող թեման մարդու ազատությունն էր, եւ ներկայացման ընթացքում Բարիշնիկովի թռիչք-ցատկն ընկալվեց որպես հոգու ազատ թռիչքի խորհրդանիշ:
1973թ. Բարիշնիկովին շնորհվում է ՌԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչում: Նա նկարահանվում է հեռուստատեսային բալետային ֆիլմերում, ինչպես նաև հեռուստատեսային «Ֆիեստա» ներկայացման մեջ հանդես  է գալիս Պեդրո Ռոմերոյի դրամատիկ դերով:
Բարիշնիկովի արվեստի երկրպագուները հաճախ են հնչեցրել  հետևյալ հարցը` ինչպիսի՞ն կլիներ Բարիշնիկովի ճակատագիրը, եթե նա չտեղափոխվեր Արևմուտք: Դա պատահական չէր, քանի որ նույնիսկ իրեն նվիրված երեկոյի վրա աշխատելիս Բարիշնիկովը մեծ դժվարությունների ու խոչընդոտների միջով է անցնում` չընկալվելով թեˊ ղեկավարության, թեˊ թատրոնի մյուս արտիստների կողմից: Մինչդեռ Բարիշնիկովի հանճարը ձգտում էր ստեղծագործական ազատության:
1974թ.Կանադայում հյուրախաղերի ընթացքում Բարիշնիկովը որոշում է  չվերադառնալ ԽՍՀՄ` որքան էլ, նրա ընկերների վկայությամբ, հայրենիք չվերադառնալու որոշումը նրան դժվար է տրվում: Կանադան նրան քաղաքական ապաստան է տրամադրում, կտրվում  է  կապը հարազատների ու ընկերների հետ:
1974 հուլիսին Բարիշնիկովն առաջին անգամ ներկայանում է ամերիկյան հանդիսատեսի առջև: Նա ներկայանում է «Ժիզել» բալետում, որտեղ նրա զուգընկերուհին էր Նատալյա Մակարովան, որը ևս մնացել էր բնակվելու Արևմուտքում: Նրանք ելույթ են ունենում Նյու Յորքի «Մետրոպոլիտեն օպերայում», և ներկայացման ավարտից հետո հիացած հանդիսատեսի ծափողջյունները եւ «Միշա, Միշա» բացականչյություններն ստիպում են գրեթե քսանչորս անգամ բարձրացնել եւ իջեցնել վարագույրը: Դրանից հետո արտիստի բոլոր ներկայացումներում հանդիսատեսը նրան ընդունում էր  խելահեղ ջերմությամբ ու հիացմունքով:
1978թ. Ջորջ Բալանչինը հրավիրում է  Բարիշնիկովին «New York City Ballet»-ի  իր խումբ: Բալանչինը Միշային վերաբերվում էր որպես որդու, սակայն 74-ամյա վարպետն այլևս ի վիճակի չէր նրա համար որևէ նոր ներկայացում բեմադրել: Այնուամենայնիվ, Բարիշնիկովը պարում է  Բալանչինի երկու հին` «Ապոլլոն» և «Անառակ որդին» ներկայացումներում, որը ևս մեկ բեկումնային շրջան է դառնում արտիստի ստեղծագործական կյանքում:
1988թ. Բարիշնիկովին հրավիրում են դառնալ Ամերիկյան բալետի թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար: Նա ղեկավարում է թատրոնը ինը տարի: Մինչ նա` Ամերիկյան բալետի թատրոնը հայտնի էր որպես «աստղերի թատրոն», որտեղ ավելի հաճախ պարում էին արտասահմանից հրավիրված արտիստներ, մինչդեռ Բարիշնիկովն ստեղծում է մշտական ուժեղ բալետային խումբ: Այդ շրջանում նա Պրոկոֆևի երաժշտության հիման վրա «Մոխրոտը» բալետի համար ստեղծում է յուրահատուկ բեմադրություն, ինչպես նաև ստեծում է «Կարապի լճի» իր մեկնաբանությունը: Սակայն  1989թ. Բարիշնիկովը լքում է  Ամերիկյան բալետի թատրոնը: Հեռանալու պատճառներից մեկն այն էր, որ նա չէր ցանկանում իր որոշումները մշտապես համաձայնեցնել թատրոնի տնօրենների խորհրդի հետ:
1990թ. նա ամերիկյան բալետի նշանավոր խորեոգրաֆներից մեկի` Մարկ Մորիսի հետ ստեղծում է «White Oak Dance Project» խումբը:
Հեռանալով Ամերիկյան բալետի թատրոնից` Բարիշնիկովն առհասարակ հեռանում է դասական բալետի աշխարհից: Նա դադարում է ելույթ ունենալ դասական բալետի ներկայացումներում այն ժամանակ, երբ վրա է հասնում բալետի յուրաքանչյուր պարողի համար ֆիզիկական ուժերի մարման ճակատագրական շրջանը: Սակայն լքելով դասական բալետի աշխարհը` Բարիշնիկովն իրեն նվիրում է  մոդեռն բալետին:
Մոդեռն բալետում Բարիշնիկովն ինքնարտահայտվում էր նոր որակներով: Նա դադարում է լինել միայն սյուժետային բալետի կերպարների մեկնաբանող: Նրա կյանքում արդեն մեծ տեղ էին գրավում մենակատարային բալետները` ապաշխարող մենախոսություններով: Բարդ հոգևոր աշխարհը բեմ հանելու կարողությունը մշտապես եղել է Բարիշնիկովի արտիստիկ անհատականության առանձնահատկություններից մեկը: Նա դուրս է գալիս բեմ` որպես իր բանաստեղծությունները կարդացող պոետ: Թվում էր, որ հենց այդ որակում է նա ձեռք բերել ինքնարտահայտման ազատություն, որին ձգտել էր ողջ կյանքի ընթացքում:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 05:58
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.