hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy de en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en en en hy hy en hy en hy en hy en hy en
Ի՞նչ պետք է իմանալ ծննդաբերական ուռուցքի և կեֆալոհեմատոմայի մասին - Pavel Mazmanyan | MD, PhD, Neonatologyst
Posted at 16:00h in Հրապարակումներ by PMAdmin 0 Comments
Ծննդաբերական ուռուցքը և կեֆալոհեմատոման նորածինների մոտ ամենահաճախ հանդիպող գլխի ծննդաբերական վնասվածքներն են:
Ծննդաբերական ուռուցքը նկատվում է անմիջապես ծննդաբերությունից հետո: Հետագայում նրա չափերը աստիճանաբար փոքրանում են: Առավել հաճախ դիտվում է գլխի գագաթային հատվածում: Ծննդաբերական ուռուցքը հիմնականում ունի 1-2 սմ խորություն և տարբեր չափերի տրամագիծ: Առաջնային զննման ժամանակ այն փափուկ է, շոշափելիս կարելի է զգալ հյուսվածքի այտուց, ունի անկանոն սահմաններ, կարող են նկատվել պետեխիա, պուրպուրա և/կամ էկխիմոզ բնույթի մաշկային էլեմենտներ: Կուտակված հեղուկը տեղափոխվում է մի մասից մյուսը՝ նորածնի գլխի դիրքը փոխվելուն զուգընթաց
Կեֆալոհեմատոման վնասվածք է, որը առաջանում է, երբ գանգը բազմիցս ուժգին ճնշման է ենթարկվում կոնքոսկրերի կողմից ծննդաբերական կծկումների ընթացքում: Այս գործողությունը առաջացնում է արյունահոսություն էմիսար և դիպլոիկ երակներից դեպի վերնոսկրից ներքև գտնվող տարածություն: (նկ.2)
Թեև կեֆալոհեմատոմաների դեպքերի մեծամասնությունը երկրորդային են և առաջանում եմ վնասվածքի հետևանքով, ներարգանդային կեֆալոհեմատոմա ախտորոշվել է պրենատալ ուլտրաձայնային հետազոտության միջոցով և գրանցվել է առանց ծննդաբերության կեսարյան հատման ճանապարհով ծնված նորածինների մոտ: Կան ենթադրություններ, որ այդ կեֆալոհեմատոմաները կարող են առաջանալ պտղի ներարգանդային դիրքից, սակավաջրության հետևանքով արգանդի պատերով գլխի ճնշման կամ պտղաթաղանթների վաղաժամ պատռման ժամանակ:
Ենթավերնոսկրային արյունահոսությունների զարգացման դանդաղ բնույթի պատճառով կեֆալոհեմատոմաները սովորաբար չեն արտահայտվում ծնվելուց և զարգանում են ծննդաբերությունից ժամեր կամ անգամ օրեր անց: Արյունը կամ շճաարյունային հեղուկը լցվելով ենթավերնոսկրային տարածութուն գրավում է այն, բարձրացնելով ճնշումը, ինչը առաջացնում է տամպոնադա, դադարեցնելով հետագա արյունահոսությունը: Վնասվածքին բնորոշ է ամուր, ընդլայնված միակողմանի կամ երկկողմանի ուռուցքը, որը ծածկում է մեկ կամ ավել գանգոսկրեր:
Վնասվածքի հատվածը ծածկող մաշկը սովորաբար գունային փոփոխությունների չի ենթարկվում: Գանգի կարանները հստակ ուրվագծում են կեֆալոհեմատոմայի սահմանները, թեև կեֆալոհեմատոման վերածածկող ծննդաբերական ուռուցքը կամ գլխամաշկի այտուցը կարող են անկանոն դարձնել այդ սահմանները: Վնասվածքի ամենահաճախ հանդիպման վայրը գագաթոսկրերն են, բայց կեֆալոհեմատոմա կարող է առաջանալ ցանկացած գանգոսկրի վրա: Աջ գագաթոսկրի վրա կեֆալոհեմատոմայի առաջացումը երկու անգամ ավելի հաճախ է հանդիպում, քան ձախի, իսկ միակողմանի ախտահարումը հինգ անգամ ավելի շատ, քան երկկողմանին:
Նկ 3 կեֆալոհեմատոմայով երեխա
Գանգի կոտրվածք – գանգի գծային կոտրվածքները առաջանում են միակողմանի կեֆալոհեմատոմաների 5{74324c6bc9857745002425352b7a6d4c623a36b729e4aac9005c2b9475c5f227}-ի և երկկողմանի կեֆալոհեմատոմաների 18{74324c6bc9857745002425352b7a6d4c623a36b729e4aac9005c2b9475c5f227}-ի ժամանակ: Ռուտին ռենտգեն հետազոտություն խորհուրդ չի տրվում անցկացնել, սակայն երբ կեֆալոհեմատոմաները չափազանց մեծ չափերի են հասնում, առկա են նյարդային համակարգի կողմից ախտաբանական ախտանիշներ կամ ծայրահեղ բարդացած ծննդաբերություն, պետք է կատարվի ռենտգեն հետազոտություն:
Կոտրվածքները կարելի է ախտորոշել գլխուղեղի ուլտրաձայնային հետազոտության միջոցով, որը նման դեպքերում խորհուրդ է տրվում անցկացնել:
Կալցիֆիկացիա- հազվադեպ կեֆալոհեմատոմաները պահպանվում են չորս շաբաթից ավել և սկսում են ենթարկվել կալցիֆիկացիայի: Կալցիֆիկացիաները առաջանում են որպես այդ հատվածում կալցիումի կուտակման հետևանք:
Ինֆեկցիա- որոշ դեպքերում կեֆալոհեմատոման կարող է ինֆեկցվել և թարախակալվել, հանդիսանալով նորածնի մոտ ինֆեկցիայի աղբյուր:
Անեմիա- կեֆալոհեմատոմայի առկայությունը հանդիսանում է ռիսկի խումբ անեմիայի համար, քանի որ արյան շրջանառվող ծավալը նվազում է ի հաշիվ  ենթավերնոսկրային արյունազեղման առաջացման:
Հիպերբիլիռուբինեմիա- կեֆալոհեմատոմայի հաճախ հանդիպող կողմնակի էֆֆեկտը հիպերբիլիռուբինեմիան է: Այն առաջանում է, երբ կեֆալոհեմատոմայում գտնվող էրիտրոցիտները սկսում են քայքայվել առաջացնելով հեմի միջանկյալ արգասիք, որը մետաբոլիզվում է առաջացնելով բիլիռուբին, ինչի արդյունքում բարձրանում է բիլիռուբինի մակարդակը: Բիլիռուբինի մակարդակը պետք է մշտադիտարկվի կեֆալոհեմատոմայի նվազմանը զուգընթաց: Բիլիռուբինի բարձր մակարդակի դեպքում ֆոտոթերապիան հանդիսանում է էֆֆեկտիվ միջոց:
Նկ.4 ծննդաբերական ուռուցքի և կեֆալոհեմատոմայի տարբերություն
Վարումը և հետագա հսկողությունը
Կեֆալոհեմատոմայի վարման ժամանակ ամենակարևորը նորածնին մանրակրկիտ հետազոտելն է:
Ծննդաբերական ուռուցքի հետզարգացումը որպես կանոն տեղի է ունենում ինքնուրույն, կյանքի առաջին մի քանի օրերի ընթացքում: Ի տարբերություն ծննդաբերական ուռուցքի, կեֆալոհեմատոմայի ներծծման համար պահանջվում է ավելի շատ ժամանակ՝ 2-6 շաբաթ:
Ինչպես ծննդաբերական ուռուցքը, այնպես էլ կեֆալոհեմատոման դեպքերի մեծամասնությունում անցնում են առանց բարդությունների, սակայն դրանք ժխտելու նպատակով խորհուրդէ տրվում կատարել գլխուղեղի ուլտրաձայնային հետազոտություն:
Ծնողները և երեխայի խնամակալները պետք է գիտակցեն հնարավոր լուրջ բարդությունների առաջացման մասին և մանրակրկիտ հետևեն երեխայի ընդհանուր վիճակին:
Երեխայի գլխի ձևի և նրա վարքի ցանկացած փոփոխության դեպքում անհրաժեշտ է դիմել բժշկի:
Այս հոդվածը պարունակում է ընդհանուր տեղեկություն և ոչ մի դեպքում չի կարող փոխարինել բժշկի խորհրդատվությանը: Ծննդաբերական վնասվածքների հետ կապված խորհրդատվության նպատակով կարող եք դիմել «Էրեբունի» բժշկական կենտրոնի ծննդատան ամբուլատոր ծառայություն։
Sorry, the comment form is closed at this time.
Ինչպե՞ս ճիշտ պատրաստել արհեստական կաթնախարնուրդ տան պայմաններում
Խորհուրդներ ծննդատնից դուրս գրվելուց հետո
Վիտամին D–ի դեֆիցիտի կանխարգելման խորհուրդներ