hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy de hy hy ceb hy en ko hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy ru hy es es tr en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy es es tr en en hy hy nb hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en hy hy hy hy hy en en en
Forrights-ն իր ընթերցողներին ներկայացնում է ցմահ ազատազրկված Յուրի Սարգսյանի նամակը, որը հրապարակվել է jam-news.net կայքում:
«Հայաստանի բանտերում համարյա հինգ հազար բանտարկյալ կա: Եվ տասն անգամ ավելի շատ են ազատ քաղաքացիները, որոնք կանգնած են օրենքը խախտելու շեմին: Հետաքրքիր է, որ սովորական մարդու՝ հանցագործի վերածվելու գործընթացն ամբողջությամբ վերահսկվում է իշխանությունների կողմից, որոնք հիանալի տեղեկացված են իրենց կողմից ստեղծվող իրավիճակների հետևանքների և այն մարդկանց մասին, ում փակուղու առջև են դնում:
Այսօր ուղղման և աշխատանքի գործառույթը դրված է բացառապես դատապարտյալի վրա: Բանտապետներն ամբողջ ուժով նպաստում են դրան, բանտարկյալի ճանապարհին խոչընդոտներ ստեղծելով և խանգարելով նրան հաղթահարել դրանք, ինչը ոչ միայն կոփում է կամքի ուժն, այլ նաև սադրում անկանխատեսելի արձագանք: Ոմանք գլուխները պատին են տալիս, մյուսները չեն դիմանում, կյանքի հետ հաշիվներն են մաքրում, խելագարվում են:
կրկնում է կյանքի համար պայքարի մեխանիզմը ազատության մեջ
Քսաներեք տարի առաջ ես մահապատժի եմ դատապարտվել: Կյանքս մի վայրկյանում մթագնեց: Նման պատմությունները բազմաթիվ են. մարդիկ ապրում են, աշխատում, որոշակի բարձունքների հասնում և… ցած գլորվում: Բանտի հինգերորդ հարկը հատկաված է ցմահ դատապարտյալների պահպանման համար:
Հարյուրավոր այսպես կոչված մարդասպանների շարքում տարբեր սոցիալական շերտերի ներկայացուցիչներ են: Դրանք գյուղացիներ են, զինվորներ, ուսանողներ, բժիշկներ, բանկիրներ, գործարարներ, քաղաքական գործիչներ, համալսարանի դասախոս: Կան նաև մի քանի մոլագար, երեք ահաբեկիչ, տասնյակ համոզված հանցագործներ:
Բոլորի նկատմամբ կիրառվում է նույն պատժամիջոցը, հեռանկարը՝ նույնպես նույնն է: Հավասարությունն օրենքի առաջ, դատավորների խելացի դեմքը և կատարողների անմիտ ջանասիրությունը ոչ մեկին շանս չեն թողել: Մարդիկ կառչում են թվացյալ հույսից, հետո մյուսից… Իրենց տեսլականն են պաշտպանում մինչև վերջ, մինչև վերջին շունչը:
Գնդակահարության դատապարտվածների կեսն արդեն մահացել է՝ և ոչ գնդակից: Երբ իրականությունը բախվում է անթափանց թունելի, մարդիկ փակում են աչքերը: Նրանք այլևս չեն կարող ընդունել իրադարձությունների բնականոն ընթացքն ու դիմում են գերբնականին:
Հաճախ կարելի է լսել, ինչպես է աշխատակազմը ծաղրում բանտարկյալներին կրոնապաշտության, դասական երաժշտությամբ և փիլիսոփայությամբ տարվելու առիթով: Ծաղրողներին հասկանալի չէ, որ ձգտումը դեպի բարձրյալը ու գեղեցիկը դիմանալու միակ միջոցն է: Երբ մարդու ոտքերի տակից հողը փախչում է, նա հայացքն ուղղում է Երկնքին:
Կյանքը՝ կյանքի համար… Այսօր ես 50 տարեկան եմ: Այն ժամանակ քսանվեց էի: Շատերը նույն բախտին արժանացան: Դրանք պարզապես բանտարկության տարիներ չեն, դա այն աշխարհի կորուստն է, որում ապրում էիր: Բանտախցի պատուհանից երևում է երկինքն ու աստղերը. դրանք միշտ անփոփոխ են: Թվում է, թե աշխարհն էլ է անփոփոխ մնացել: Սակայն դա այդպես չէ: Վայրկյան առ վայրկյան ամեն ինչ կորչում է հավերժության մեջ. իրերը ոչնչանում են, մարդիկ մահանում են…
Դառնալով ուրիշ մարդու դժբախտության պատճառ, մարդն իր վրա անեծք է բերում: Նա գիտի՝ ինչի համար: Եվ զղջում է: Չի կարող չզղջալ: Այդ իրավիճակը միանշանակ չէ: Բանտերի և դրանց «կենվորների» մասին հայտնի է բոլորին, քանի որ դրանք ոչ միայն հանցագործների մեկուսացման համար են, այլ նաև մնացածներին վախեցնելու միջոց են: Այդ պատճառով էլ այնտեղ տեղի ունեցող  վայրագությունների մասին տեղեկատվությունը ժամանակ առ ժամանակ հայտնվում է լրատվամիջոցներում:
Իշխանությունները չեն վախենում մերկացումից. այն նրանց համար անհրաժեշտ է: Թեև դա այլ կերպ է ներկայացվում: Վառ օրինակ, թե ինչպես կարելի է մեկ կրակոցով երկու նապաստակ սպանել. վախը կաթվածահար է անում մարդկանց կամքը, իսկ լռությունը՝ գնահատվում որպես համաձայնություն:  Իրենց պահվածքի արդարացում նույնպես ստանում են տիրակալներից, որոնք տանջարանների գերիներին ցույց են տալիս անուղղելի չարագործների կերպարով: Իսկ հանգստացրած խղճով կարելի է շարունակել ապրել և չմտածել պատասխանատվության մասին:
Այդպիսին են ամբոխի կառավարման լծակները, որոնք այն դարձնում են անձի դեմ պետության բոլոր հանցագործությունների հանցակից: Համակարգի ցինիզմը դրանով չի սահմանափակվում: Հասկանալով բանտային պատերի և պահակազորի անհուսալիությունը, դատապարտյալների մոտ այն կողմում կողմնակիցների առկայության դեպքում՝ իշխանությունները լուծում են այս խնդիրը ևս:
Բանտարկյալն ավելի ջանասեր բանտապան չունի և չի ունեցել, քան նրա հարազատներն են: Նրանք ամեն կերպ իրենց խնամարկյալին հետ են պահում վճռական գործողություններից՝ կապելով նրա ոտքերն ու ձեռքերը սեփական վախերով: Եվ այդ «պատերը» կարծես շիրմաքար լինեն:
Այն հեռավոր 90-ականներին տեղի ունեցածի պատճառներն ինքդ քեզ համար հասկանալու փորձերը հանգում էին իրադարձությունների անբարենպաստ ընթացքին. իբր սխալ վայրում և սխալ պահի հայտնվեցի… Եվ միայն որոշ ժամանակ անց հասկացա, որ պատահականություններ չեն լինում, ինչպես և նախախնամություն. ամեն ինչ մարդու ձեռքերում է:
Սակայն չափազանց ուշ էր… Իմ մանկությունը, դեռահասությունն ու պատանեկությունը ոչնչով չէին տարբերվում այլ ճակատագրերից, որոնք փայփայել էր խորհրդային կառավարությունն ու կոմունիստական կուսակցությունը: Որպես շնորհակալություն մեր երջանիկ մանկության համար մենք նետվում էին պայքարի՝ պատրաստ լինելով կրծքով փակել հրակնատն ու հետմահու փառք ձեռք բերել. մենք պարզապես այլընտրանք չունեինք:
Բանակը որոշակի չափով նվազեցրեց այդ մղումը: Այնուհետև Միության փլուզումն իր զգալի ներդրումն ունեցավ: Հազիվ թե իմ կամ բանակային ընկերոջս մտքով անցներ կրիմինալը, եթե այն չհայտնվեր այդքան շոշափելի և այդչափ կփչուն:
Տնտեսագիտական ֆակուլտետի ուսանող լինելով՝ ես գումար էի վաստակում փոքր բիզնեսում միջնորդություն անելով ՝ ինչ-որ մեկի փորած փոսերը լցնելով և կամուրջներ կապելով: Դա շատերին դուր չէր գալիս. լուրջ տղաներ հայտնվեցին և համապատասխան խնդիրներ առաջացան: Կազմակերպությունը փլուզվեց և բանակային ընկերության ավարտն եկավ: Ինչպես նաև մնացածի:
Սպանությունը չի կարելի ոչ բացատրել, ոչ արդարացնել: Եվ այդ ամենից փախչել՝ նույնպես: Խուլ անկյուններում վեց ամիս թաքնվելուց հետո ինձ կալանավորեցին: 96թ-ին հայաստանի Գերագույն դատարանն ինձ մահվան դատապարտեց: 2003թ-ին նախագահը՝ ցմահ բանտարկության:
Կենդանի թաղված լինելով՝ մենք փորձում ենք բարձրացնել դագաղի կափարիչը, հիշեցնել, որ ողջ ենք, մեր ընտանիքների, կանանց, երեխաների կյանքի, երազանքների մասին: Ձգտելով գոնե ինչ-որ բան ուղղել, եթե ոչ արտաքին աշխարհում, ապա գոնե մեր մեջ: Տասնյակ տարիներ՝ շրջապատված երկաթբետոնե և մարդկային օտարացման պատերով»:
Յուրի Սարգսյան «Նուբարաշեն» ՔԿՀ 2017թ
23 տարի բանտում գտնվող Յուրի Սարգսյանի մասին հոդվածին կարող եք ծանոթանալ՝ այստեղ:
Նախորդ նյութըՎարուժան Ավետիսյանի որդու նկատմամբ բռնություն գործադրողներն իրենց մեղավոր չեն ճանաչում
Հաջորդ նյութըՍա պետք է լինի վերջին համաներման ակտը․ ինչո՞ւ է ուշանում համաներումը
Իշխանասարի մոտ զոհված Գևորգ Հայրապետյանը 4 անչափահաս տղաների հայր էր, և սպասում էր հինգերորդին
«Եռաբլուր»-ի միջադեպի պատասխանատվությունը Փաշինյանն է կրելու, եթե պատժվողներ չլինեն
«Եռաբլուր»-ում մարմնական վնասվածքներ ստացած հինգ մայրեր հանցագործության մասին հաղորդում են ներկայացրել
Այս կայքն ստեղծվել է «Լրատվության այլընտրանքային ռեսուրսներ» ծրագրի շրջանակներում: Ծրագիրը հնարավոր է դարձել Ամերիկայի ժողովրդի աջակցությամբ` ԱՄՆ Միջազգային զարգացման գործակալության (ԱՄՆ ՄԶԳ) միջոցով: Կայքի բովանդակությունը միմիայն հեղինակներինն է և պարտադիր չէ, որ արտահայտի ԱՄՆ ՄԶԳ կամ ԱՄՆ կառավարության տեսակետները:
2022 © Journalists for Human Rights
Հայկական Կարմիր խաչի ընկերությունն արձագանքում է ներքին տեղահանված անձանց մարդասիրական կարիքներին
Դատավոր Ալեքսանդր Ազարյանը հրաժարականի դիմում է ներկայացրել․ նրա լիազորությունները դադարեցվել են
Edit with Live CSS
Write CSS OR LESS and hit save. CTRL + SPACE for auto-complete.