hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy en hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Ֆրանսիական  միջնադարը  կարծես մոգական շնչով է նկարագրվում. 15-րդ դ. Փարիզ, թագավորական մռայլ ամրոցներ ու եկեղեցիներ, փողոցներ, հրապարակներ, միջնադարյան մարդկանց կերպարներ` պալատականներից մինչև թափառաշրջիկներ ու մուրացկաններ: Թանձրացած գույներով նկարագրված են դարաշրջանի հասարակության կենցաղը, նախապաշարմունքները, զգեստները, ժամանակի սվորություններն ու բարքերը, բարոյական ըմբռնումները, խոսակցական լեզվի յուրահատկությունները՝ ընթերցողին տեղափոխելով նկարագրվող ժամանակաշրջան, ինչը վեպի ռեալիստական, միաժամանակ գեղարվեստական աչքի ընկնող գծերից մեկն է: Վեպի կենտրոնը ֆրանսիացիների հոգևոր կյանքի խորհրդանիշն է` Աստվածամոր տաճարը, որը ժողովրդի ճնշման, ֆեոդալական լծի, միջնադարյան դոգմաների ու նախապաշարմունքների խորհրդանիշն է: Հյուգոն քարկոծում է եկեղեցուն` ցույց տալով, որ անարդարությունը դուրս է գալիս հենց այնտեղից, ուր մարդիկ գնում են արդարություն խնդրելու:
վեպի մեջ գլխավորը քաղաքական խնդիրն  է: Վոլտերի մահվան հարյուրամյակի առթիվ արտասանած իր ճառում Հյուգոն ասել է՝ հեղափոխությունից առաջ հասարակական կարգն այսպիսին  էր. «Ներքևում ժողովուրդն էր, ժողովրդի վրա՝ կրոնը՝ ի դեմս հոգևորականության, կրոնի կողքին արադարադատությունը՝ ի դեմս դատարանի: Ի՞նչ էր ներկայացնում ժողովուրդն այդ ժամանակ: Տգիտություն: Ի՞նչ էր ներկայացնում կրոնը: Անհանդուրժողություն: Ի՞նչ էր ներկայացնում արդարադատությունը: Անարդարություն»: Ընդհանուր գծերով Հյուգոն հենց այս սխեմայով է մոտեցել նյութի մշակմանը: Վեպում մենք տեսնում ենք ֆեոդալական ազնվական հասարակության անարդարությունների, օրենքի չարաշահման, բռնությունների, արտոնյալ դասակարգի քմահաճությունների, հոգևոր դասի դաժան արարքների նկարագիրը և ֆեոդալական այդ հիերարախիայի ծանրության տակ ճնշված, իրավազաուրկ,  հալածված թշվառ  ժողովրդի կյանքի, նրա զրկանքների ու տառապանքների արտացոլումը:
Վեպում հանդիպում ենք ռեալիստորեն ընդգծված մի շարք կերպարների, որոնք օժտված են և՛ մարդկային կենդանի հատկությունններով, և՛ հասարակական-ընդհանուր, տվյալ միջավայրին հատուկ տիպական գծերով:Ժեան Ֆրոլոյի, կապիտան Ֆեբուս դը Շատոպերի, նրա հարսնացուի՝ Ֆլյոր դե Լիսի, դատավորների, դահճի, թագավորի կերպարներում իշխողը ռեալիստական գծերն են : Ռեալիստական ոճով է գծագրված նաև Էսմերալդայի մոր՝ Պաետայի երիտասարդության պատմությունը:
Վեպի սյուժետային բուն գծերց մեկը Քվազիմոդոյի և Էսմերալդայի՝  հասարակությունից արտաքսված, արհամարհված, միայն ստորացում ու հալածանք տեսած այդ երկու թշվառների ողբերգական պատմությունն է: Ռոմանտիակական վերացական ընդհանրացումները՝ ռեալիստական կոլորիտի կողքին, մարդկային իրական հարաբերությունները սիմվոլների վերածելը, չարի և բարու, մարմնի և հոգու մետաֆիզիկական հակադրությունը խանգարել են բացահայտել կյանքի բուն հակասություններն ու սոցիալական անարդարությունների բուն պատճառները: Դրա հետևանքով վեպի կենտրոնական դրական կերպարները՝ հասարակության մեջ կորսված Քվազիմոդոն ու Էսմերալդան  պատկերված են որպես իներտ, ժողովրդից կտրված, ինքնամփոփ անհատներ, որոնք զուրկ են  որևէ քաղաքական ինքնագիտակցությունից և «քրիստոնեական» համբերությամբ կրում են անլուր տանջանքները: Քվաիզմոդոն կուրորեն պաշտում է Կլոդ Ֆրոլոյին, իսկ Էսմերալդան միամտորեն հավատացած  է, թե  ազնվական Ֆեբուսն իր սերն ու հենարանն է:
Հիմնական կոնֆլիկտը լայն կտավի վրա ներկայացնելով, կերպարների բնավորությունները պատկերելով ընդարձակ ու բնորոշ հանգամանքներում, հերոսներին պատկերելով քաղաքական լայն միջավայրի հետ սերտ կապակցության մեջ՝ Հյուգոյին հաջողվել է մեծ ընդհանրացումներ կատարել: Դրա հետևանքով վեպը դատավճռի նշանակություն է ստացել  ոչ թե առանձին երևույթների կամ մասնակի անձանց, այլ ֆեոդալական հասարակության ամբողջ քաղաքական համակարգի նկատմամբ:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 04:37
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.