hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en my en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en
​Կանադայից հայրենադարձված երիտասարդն ու խորհրդավոր բանալին — Անի Բլոգ
Մայիսի 13, 2016 Անի Գասպարյան
Այժմ, երբ Հայաստանում է, նույն հանգստության զգացողությունն ունի, բայց արդեն հասկացել է, թե որն է դրա հիմնական պատճառը: Հայաստանում, որտեղ էլ լինի, ականջը հայերեն է լսում, որն իրեն հանգստության զգացողություն է պարգևում: «Չգիտեմ` ինչպես բացատրեմ: Ահա այսպես»,- խորը շունչ է քաշում և ժպտում, այնպես, ինչպես մարդը երկար փորձություններից հետո ի վերջո հայտնվում է ապահով վայրում: 2014-ին Հովիկը 4 ամսով գալիս է Հայաստան՝ կամավորություն անելու Գյումրիում: Դա արդեն վճռորոշ է լինում Հայաստան վերադառնալու որոշման համար: Ի դեպ, նա Գյումրին համարում է Հայաստանում իր ամենասիրելի վայրը: Որո՞նք են Հայաստանում ապրելու առավելությունները: Որպես նկարիչ` նա անփոխարինելի է համարում Հայաստանի բնակլիմայական պայմանները. փոքր երկիր, բայց միանգամայն տարբեր, հետաքրքիր լանդշաֆտ ու կլիմա: Հայաստանի մյուս առավելությունն էլ համարում է բոլոր հայերի համախմբման կենտրոն լինելը: Հովիկն իրեն չափազանց լավ է զգում, երբ տարբեր երկրներից եկած հայերով հավաքվում են, ամեն մեկն իր պատմությունն է ներկայացնում. «Ամեն մարդ իր համն ունի, մշակույթը նույնն է, բայց փազլի տարբեր-տարբեր մասնիկներով: Շատ հետաքրքիր է այդ խառնուրդը: Անգլերեն մի արտահայտություն կա` milkshake (կաթնային կոկտեյլ), որը շատ համեղ բան է: Հայերի այդ խառնուրդն էլ շատ հետաքրքիր համ ունի»:
8 ամիսը քիչ ժամանակ չէ Հայաստանը զգալու համար, բայց դեռ բավական էլ չէ տեղացիների հետ մերվելու համար, մանավանդ որ մտածելակերպի լուրջ տարբերություններ կան: «Տեղացի հայերը տարբեր մոտեցում կունենան, տարբեր կնայեն, տարբեր կխոսեն, և նորմալ է, որովհետև մենք որքան որ հայ ենք, իրենց համար ձևով մը օտար ենք: Ժամանակի հարց է, վարժության հարց է: Պետք է երկու կողմեն կամուրջները բանանք և այլևս ասենք, որ վերջ, տեղացի չեք, սփյուռքահայ չենք, հայ ենք»:
Հետաքրքիրն այն է, որ հենց մեր զրույցի օրը Հովիկն ընդունվել էր աշխատանքի Հայաստանի առաջատար ընկերություններից մեկում` PicsArt-ում: Նրա ոգևորությունը չափազանց մեծ էր: Սակայն հարցին, թե կմնա՞ ընդմիշտ Հայաստանում, անկեղծորեն պատասխանում է, որ այս պահին չի ուզում մտածել ապագայի մասին, այլ վայելում է ներկան. «Որպեսզի հետո, եթե Աստված չանի, որոշեմ հետ գնալ Կանադա, գոնե կիմանամ, որ Հայաստանի համն ու հոտը լրիվ առել եմ»:
Ինչ էլ որ լինի, Հովիկն արդեն իր սրտում կրում է մի բան, որն իր համար ամենակարևորն է` Հայաստանը: Իսկ պարանոցին մի գեղեցիկ բանալիով վզնոց է կրում, որի մասին խոսելիս հուզվում է, ինչպես այն օրը, երբ դա նվեր ստացավ: Պատմում է, որ մի օր սփյուռքահայերի խմբով գնացել էին Արցախ: Շուշիում էին, որտեղից պիտի արշավ սկսեին դեպի Հունոտի կիրճ, այնտեղից էլ` «Մամռոտ քար» կոչվող ջրվեժը (Զոնտիկ): Անտառում` ամայի մի վայրում, վարորդը ճանապարհը կորցնում է: Հանկարծ քիչ հեռվում մի տնակ են նկատում: Մոտենում են, տեսնում` մարդ կա: Խնդրում են օգնել: Պարզվում է` այդ մարդը Երևանի պետական համալսարանի պրոֆեսոր էր, տնակն էլ նրա ամառանոցն է: Պրոֆեսորը ոչ միայն ճանապարհն է ցույց է տալիս, այլև միանում է արշավախմբին: Ողջ ճանապարհին պրոֆեսորն ու Հովիկը զրուցում են, խոսում ամեն ինչի` Հայաստանի, Արցախի մասին, իր Հայաստան վերադառնալու և շատ այլ հարցերի մասին: Վերադարձին, երբ պրոֆեսորին պետք է թողնեին իր ամառանոցում ու շարունակեին ճանապարհը, նա խնդրում է մի րոպե սպասել: Շտապ մտնում է տուն ու վերադառնում մի բան ձեռքին: «Մոտեցավ ու էս բանալին ինձ տվավ,- պատմում է Հովիկը:- Պրոֆեսորին հարցրի` սա ի՞նչ բանալի է, ասաց. «Դու գիտե՛ս, դու քո ճամփուդ վրա ես: Երբ օրը գա, երբ էդ ոսկե դուռը պիտի անցնես, դուն բանալին ունես, գիտես` ինչպես պիտի բացես»: Այդ օրվանից դա իմ թալիսմանն է: Փաստորեն, այդ մարդը ինձի տվավ Հայաստանի դռան բանալին»:
Հաշմանդամ դարձած զինվորի սիրո պատմությունն ու երազանքը
Արևելյան գոհարը` Երևանի սրտում (լուսանկարներ)
Մայիսի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
«Հայաստանի գյուղերը մի ուրիշ ձևով եմ սիրում։ Երբ մտնում ես գյուղ, քեզ տնից էլ լավ ես...
Ապրիլի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Լիդան մի քանի ամսական էր, երբ ընտանիքը 90-ականներին տեղափոխվեց Ռուսաստան։ Ամեն ինչ կարծես լավ էր, ինքն...
Մարտի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
Հակոբ Նազարյանն առաջիններից էր, որ արձագանքեց Հայաստանում թավշյա հեղափոխության կոչին ու ընտանիքով վերադարձավ հայրենիք՝ իր հետ...
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն