de de cs hy hy hy hy hy hy hy en en fi hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en de hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en en en hy lt hy hy hy hy hy hy hy hy hy fr hu hy cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs hy en en it et hy it en hy pt en en pt en en pt hy hy pt en en pt hy fr pt en ru pt hy hy pt en
Որոշ թերթեր, դիտավորյալ այնպիսի նյութեր ու նկարներ են տարածում, որտեղ գեյերին սպանում են կամ ատելության հիմքով այլ հանցագործություններ են իրականացնում ԼԳԲՏ անձանց նկատմամբ: Պարզից էլ պարզ է, որ դա հստակ պատվեր է: Այդ նյութերի տակ ակտիվանում են կեղծ կամ իրական օգտատերեր իրենց ագրեսիվ ու հոմոֆոբ մեկնաբանություններով: Ցավոք կան նաև հենց ԼԳԲՏ անձինք, ովքեր ատելության քարոզին մասնակցում կամ գոնե մի լայք դնում են, որ իրենց շրջապատում արդարանալու տեղ ունենան:
Կամ էլ կհայտվեն երկու ուշադրության կարիք ունեցող խլվլիկ երիտասարդներ, ովքեր հոգեկան առողջությունը կծաղրեն իրենց ստորացուցիչ տեսանյութերում, հետո արևահարված ոչխարի դեմքով ներողություն կխնդրեն, բայց նախորդ տեսագրությունները ոչ կփոխեն, ոչ կվերացնեն, իսկ դուք սրտաբաց նրանց կընդունեք:
Դե ինչ, լուռ նստեք ու հետևեք: Հետո կհասնեն ասենք կապուտաչյաներին: Հաստատ պատճառ կգտնեն ամեն մեկիդ դեմ դուրս գալու, նայած իշխանական օրակարգը ոնց կդասավորվի: Մտածում եք մի օր չի՞ գտնվի այնպիտի հոգևորական, ով նորից կաղավաղի Աստվածաշունչն ու այս անգամ էլ կասի իբր Աստվածաշնչում գրված է, որ բոլոր սափրվող տղամարդկանց պետք է քարկոծելով սպանել:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Բարև ձախլիկներ, այսօր մեր միջազգային օրն է: Հազիվ թե մեզանից մեկը կնշի դեպք, երբ մեր օրերում դաժանությունների են ենթարկել ձախլիկի, զուտ ձախ ձեռքով գրելու, հաց ուտելու կամ գործ անելու համար:
Հերթը հասավ գրիչ բռնելուն, դաժան էր, ախր մինչև դպրոց գնալը ձախ ձեռքով էնքան լավ էի նկարում: Նկարչական դպրոց էի գնում, ձախով եզրագծերն էի անում, աջով գունավորում: Դասատուս հպարտանում էր, ասում էր. «էս էրեխեն բազմակողմանի զարգացած է, էրկու ձեռով միաժամանակ գործ կենե»: Դե արի հիմա աջով գրիչ բռնի ու մի հատ էլ սիրուն գրի: Ինչ արած, գոռգռոց լսելու հավես չկար: Ստացվեց, որ հիմա 2 ձեռքով էլ կարող եմ գրել, ուղղակի աջս ավելի զանգացրեց իմ «ճշտի» դպրոցը: Քանի չեմ մոռացել մի բան էլ ասեմ իմ դպրոցից: Էն ժամանակ Գյումրու պրիստիժ դպրոցն էր, էսօր փակվելու վրա է, այլևս անգլիացիները փող չեն տալիս, որ դպրոցը գոյատևի, էլ ում տնգլին է թիվ 20 դպրոցի մասին հոգ տանելը:
Ինչ լավ էր, գոնե հաց ուտելս չէին վերահսկում, մինչև հիմա գդալը ձախով եմ բռնում, էնքան հարմար է, աջով ճաշ ուտեմ հաստատ վրաս կլցնեմ:
Ուսանող տարիներիս ամեն ինչ փոխվեց, նույնիսկ ձախով գրող կուրսեցիներս հարգված էին ու մյուսների մոտ հետաքրքրություն էին առաջացնում: Դե ես էլ որ պահին որ ձեռքս հարմար էր լինում դրանով էի գրում:
Հիմա էլ նեղվելու բան չունեմ ձախլիկ լինելու համար: Հազիվ թե Սքուեր-ուանով թեյ կամ սուրճ չխմեմ, որովհետև իրենց բաժակները զուտ աջլիկների համար է, մի տեսակ զիզի-բիզի թեքություն ունի, ձախով բաժակը բռնելու համար չի, մինչև բերանիդ էլ մոտեցնես կարող է վրադ թափվի: Կամ էլ ուրիշ սրճարաններում, որ ամեն ինչ սեղանին դնում էն աջ ձեռքով կիրառելու համար, ես էլ տեղափոխում են ամեն անգամ: Հա լավ, մեծ բան չի, կարևորը ձախլիկության համար չարագործ վհուկ չեն անվանի:
Ու ոնց քցում բռնում եմ մարդկությանը միշտ վհուկի կերպար է պետք, 20-21-րդ դարերի վհուկներն էլ դարձել են գեյերը: Ոնց համեմատում եմ նույն «պրոգրեսով» գնում է, ուզում են այրել, մեկուսացնել, բռնության ենթարկել:
Ամեն ժամանակաշրջանն ունի իր վախերը, իսկ վախերը ծնվում են անտեղյակության պատճառով, երբ մենք փակվում ենք ու ոչինչ «չենք տեսնում, չենք լսում, չենք խոսում»:
Մեկ ուրիշ պատմություն էլ կա բաց գույնի աչքեր ունեցողների հետ կապված, որ լող տանք տարբեր ազգերի անցյալներով, ինչե~ր կգտնենք:
Դե լավ վհուկներ ջան, այ կներեք, ձախլիկներ ջան, եղած-չեղած 10 տոկոս ենք կազմկում: Հպար եղեք այն ամենով ինչ ունենք, իսկ ինչ չունեք` ձգտեք, որ ունենաք: Չլինի-չլինի ստեղծագործական ջիղ հաստատ կունենք, ասում են ձախլիկների ուղեղի աջ կիսագունգը լավ քոքած է: Դե ուրեմն էլ ավելի կատարելագործվեք:
ժամը 16:52 1 comment:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Բավական է հեղեղել ատելությամբ
Վերջին օրերին Ստամբուլում կատարվող իրադարձությունները ոտքի են հանել ակտիվիստների տարբեր երկրներում, ովքեր իրենց սոլիդարությունն են ցուցաբերում և սատարում Թուրքիայի ակտիվիստներին:
Հայ ակտիվիստները ևս անտարբեր չմնացին. ստորագրահավաք կազմակերպվեց, բազմաթիվ քննարկումներ սկսվեց սոցիալական ցանցերում: Իհարկե այս ամենն անպատասխան չմնաց ծայրահեղականների կողմից, միանգամից հիշեցին «ավանդական» և «քրիստոնյա» հային վայել հարձակումներն առցանց հարթակներում: Էլի կարդում ես «վառել, թափել, վերացնել, մորթել» ու բազում այլագրեսիվ բառակույտեր ու մտածում, որ այլ կերպ չէին էլ վարվի, եթե իրենց ազգակցին նման բաներ կցանկանան, ազգակցի նկատմամբ բռնություն կկիրառեն, ապա ով ասեց այլոց նկատմամբ նման կերպ չեն վարվի:
Բայց հարցը թուրքը չի, հարցը նրանց ազգայնական ու հակահայկական գաղափարները չեն: Այստեղ ավելի մարդկայնության գործոնն է, որ շատերի մոտ ի սպառ վերացել է կամ չի էլ եղել: Ինչպես կարող ես հանգիստ նայել, երբ մեկին ծեծում են ու սպանում, շատ հեշտ կրակում մարդու վրա: Մի՞թե այսքան տմարդ ենք դարձել, որ հանգիստ նայենք դրան ու մի բան էլ խրախուսենք: Չեմ հասկանում ինչքանով են ուրախացողները քրիստոնյա (քանի որ միշտ նշում են քրիստոնեությունը), եթե քրիստոնեություն այլ բան է քարոզում: Չնայած ինչ իմանան դրանք, թե քրիստոնեությունն ինչ է քարոզում, եթե որոշ հոգևորականներ իրենց ելույթներով մարդկանց իրար դեմ են դուրս բերում, պառակտում հասարակությանը, իսկ ագրեսիվ ծայրահեղականների արանքները գովերգում ու նրանց օրհնում:
Ինչ կատարվում է Թուրքիայում, դա ժողովրդավարության կայացման համար ուղղված պայքար է: Թուրքերի կողքին պայքարում են նաև թուրքահայեր ու այլ ազգային փոքրամասնություններ, ովքեր ապրում են այդ հողի վրա: Իսկ մտահոգվելով կատարվածի մասին, դու մտահոգվում ես մարդկանց մասին, ովքեր ուզում են փոխել այդ երկիրը:
Այսօր Գերմանիան գիտակցում և ընդունում է իրենց իրականացրած կոտորածը, իսկ ինչու չհավատալ, որ մի օր Թուրքիան էլ, ժողովրդավար դառնալով, կգիտակցի ու կընդունի Եղեռնը:
Իհարկե Թուրքիայում էլ կան ազգայնականներ, հայատյացներ, հանցագործներ, բայց չի կարելի բոլորին մեկ չափանիշով ընդունել, քանի որ այնտեղ քիչ չեն մարդիկ, ովքեր ընդունում ու գիտակցում են հայերի նկատմամբ կատարվածը: Բավական մարդկանց եմ ճանաչում, ովքեր բնակվում են Թուրքիայում ու շատ անգամներ անկեղծ նշում, որ ցավ են ապրում այն ամենի համար ինչ կատարվել է 1915թ-ին: Հույս ունեն, որ մի օր Թուրքիան խիզախություն կունենա իրականությունն ընդունելու:
Մի անգամ Ֆորումի էլ մասնակցում, որտեղ քննարկվում էր Թուրքիայի խնդիրները, երկրում տիրող խտրականությունն ու անարդարությունները: Անհամբեր սպասում էի, որ խոսնակն ավարտեր ելույթը ու ես միանգամից բարձրաձայնեի 1915-ից մինչև հիմա տիրող իրավիճակի մասին, Եղեռնի մասին, հայատյացության մասին: Ուզում էի հասկանալ, ինչ է արվում երկրի ներսում ու խոսնակի վերաբերմունքը իմանալ: Հարյուրավոր ներկաների մեջ այնքան ձեռքեր բարձրացրեցին հարցեր տալու համար, նյարդայնացել էի, որ ինձ կարծես հերթ չի հասնելու, իսկ քննարկման համար կես ժամ էր հատկացված:
Մեկ-երկու հարցերից հետո բարձրաձայնեցին հենց թուրք երիտասարդները, այն մասին, որ տարիքով հայ կանանց են բռնաբարում, դրան հաջորդեց հարցը Եղեռնի մասին, որ Թուրքիան դեռևս մերժում է իրականություն, մյուս թուրք երիտասարդը խոսեց այն մասին, որ ազգային փոքրամասնությունները չեն ճանաչվում Թուրքիայի կողմից, և նրանց իրավունքները ոտնահարվում են: Ու այսպես իրար հետևից բազմաթիվ հարցեր էին հնչեցնում, հենց այնպիտի հարցեր, որոնք ես կցանկանայի տալ: Այդ մարդիկ նույնիսկ չգիտեին, որ հայեր կան դահլիճում, բայց ավելի կարևորում էին հենց այդ խնդիրները ու մտահոգված էին: Ես ապշել էի ու չէի պատկերացնում, որ Թուրքիայում իրենք այդքան խիզախ կլինեն, նույնիսկ «Գենոցիդ» բառը կարտասանեն ու դեռ ավելին, նման հարցադրումներ կանեն:
Հետո մոտեցա, ծանոթացա մի քանիսի հետ, փորձեցի հասկանալ ինչու հենց հայերի վերաբերյալ հարցեր տվեցին: «Հնարավոր չէ այլևս անարդարությունը հադուրժել, Թուրքիան պետք է ընդունի Եղեռնը և դադարեցնի հալածանքները հայերի և մյուս ազգերի նկատմամբ»,- ասաց  երիտասարդներից մեկը, և մնացածը համաձայն էին նրա հետ: Նույնիսկ հարցրեցի, միգուցե նրանցից ոմանք հայ են, բայց բոլորն էլ ասացին, որ թուրք են, իսկ երկու աղջիկ` քուրդ:
Եվ այսօր, նրանցից ոմանք, նրանց նման մտածողները, նրանց ընկերները կանգկած են կյանքի ու մահի առջև, պայքարում այդ երկրի շտկման համար, իսկ ես կրկին զարմանում, ինչպես կարող է հայը ուրախանալ ու դեռ քաջալերել սպանությունը, դաժանությունը, բռնությունը: Ինչքան կարող են դահիճ լինել և ֆաշիզմով հեղեղել մարդկանց գլուխները:
Ոչ ոք, անկախ ազգությունից, չպետք է բռնության ենթարկվի, որտեղ էլ նա ապրի: Մի ուրախացեք ուրիշի դժբախտության վրա, դա ձեզ ավելի լավը չի դարձնի:
ժամը 16:04 No comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Subscribe to: Posts (Atom)
Մամիկոն Հովսեփյանի անձնական բլոգը` մարդու իրավունքների, սեռական առողջության, գենդերային հիմնահարցերի, խարանի, խտրականության, ատելության, վախերի, կարծրատիպերի, արդարության ու անարդարության մասին
Այս ամսում ամենաշատ կարդացվել են.
Մի օր ձեզ էլ կհասնեն
Որոշ թերթեր, դիտավորյալ այնպիսի նյութեր ու նկարներ են տարածում, որտեղ գեյերին սպանում են կամ ատելության հիմքով այլ հանցագործություններ ե...
Սորոսի, Մասոնականների և ԱՄՆ-ի ծրագիրն է մարդկանց դարձնել նույնասեռական
«Ռադիո Վանը» իր բլոգում ուրախ-ուրախ հրապարակում էր, որ փերտվարի 18-ին ուղիղ եթերում լինելու է նույնասեռականության վերաբերյալ հաղորդում` նկատ...
Բարև ձախլիկներ, այսօր մեր միջազգային օրն է: Հազիվ թե մեզանից մեկը կնշի դեպք, երբ մեր օրերում դաժանությունների են ենթարկել ձախլիկի, զուտ...
Մի օր ձեզ էլ կհասնեն
Figure skating: openly gay ice dancer Simon Proulx-Sénécal represents Armenia at Beijing Olympics - Simon Proulx Sénécal (wiki: link; insta: @simsenecal), Canadian-born figure skater, represents Team Armenia at the Beijing Olympic Games. The 2022 Games is...
Ձևեր և ուժերի քաղաքականությունը - *Թրին* *Մին**-**հա* *Թրին Մին-հան ստեղծագործում է վավերագրական, փորձարարական և ավանդական ֆիլմերի սահմաններում, կենտրոնանալով մի քանի կարևոր թեմաների վրա...
Չարլզ Բուքովսկի. կարծիքներ իմ բանաստեղծությունների վերջին ժողովածուի մասին - սա նոր որակ է: ծախվեցիր: անտաղանդ: մայրս քեզ ատում է: հարստացել ես: դուք լավագույն անգլիագիր գրողն եք: կարելի՞ է ձեզ … Continue reading →
New Zealand Mosque Massacre: Armenian organizations and community members condemn attack on Muslim community, reject attacker’s misappropriation of Armenian history and language - *New York, March 18, 2019* Armenian organizations and community members around the world today issued the following statement in response to the attack on ...
MetastaZ - *"We are Armenians, not homos..."* In the end of May the State Dramatic Theatre named after H. Abelyan of Vanadzor opened curtains for the premiere of the ...
Նոր Չատ Տղաների Համար ;) - Նոր Տարվա նվեր գեյ, բիսեքսուալ ու հետաքրքրասեր տղաներին (աղջիկների մուտքը չի արգելվում, բայց նպատակը տղաներին մերձեցնելն ա ավելի շատ):😉 armgay.chatovod.co...
Le Retour (in 3 Parts)
Hummus and brownies, books and bikes - One year less 21 days. That’s how long it’s been since I moved back to Toronto. Things are the same, but different. (What returning “expat/repat” hasn’t sa...
пpиюT B TyMaHe Montjean /abri dans le brouillard de Montjean - CTaTb чeлoBekoM B пepByю oчepeдb oбязaTeлbHo HyжHo избaBиTbcя oT бpeзrлиBocTи. HaчaTb HyжHo oT coбcTBeHHыx эkckpeMeHToB. Пoka Bы бpeзraeTe coбcTBeHHыM roBH...
Moя Maлebkaя пpиHцecca!БeзyMиe,иckyccTBo,эpoTиka или пopHorpaфия:ИpиHa ИoHecko - Toлbko чTo дocMoTpeлa филbM » Moя MaлeHbkaя пpиHцecca»,филbM o зHaMeHиToй,ckaHдaлbHoй фpaHцyзckoй фoToxyдoжHицы ИpиHe ИoHecko…..O филbMe yзHaлa Toлbko Bчep...
Եկեք գոնե մի քիչ փոխվենք... Kara Leva
Իմ Կրթության Իրավունքը - Փոքրիկ տեղեկություն յուրաքանչյուրիս կրթության իրավունքի և դրա ոտնահարման մասին: *Ով ունի կրթության իրավունք:* Յուրաքանչյուր ՀՀ քաղաքացի ունի անվճար միջնա...
Mamikon Hovsepyan (MMK Armenia). Picture Window theme. Theme images by andynwt. Powered by Blogger.