hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Վեպի սյուժեն պարզ է ու բոլորին հայտնի: Կենտրոնում Օնեգինի ու Տատյանայի սիրո պատմությունն է: Պուշկինից առաջ սիրային շատ գրքեր կային, բայց Օնեգինի ու Տատյանայի պատմությունը պոետիկական այնպիսի վարպետությամբ է շարադրված, որ այն հարազատ է դառնում յուրաքանչյուր ընթերցողի համար: Ստեղծագործության սկզբում Պուշկինը ներկայացնում է երիտասարդ ազնվական Եվգենի Օնեգինի մտատանջությունը. նրա հորեղբայրը հիվանդ է, և Օնեգինը պետք է մեկնի Պետերբուրգից ու հրաժեշտ տա վերջինիս: Այս իրադարձության շուրջ հեղինակը սկսում է հյուսել պատմությունը` ներկայացնելով Օնեգինի ծագման, ընտանիքի ու մինչ ցավալի լուրը ստանալը վարած կենցաղի մասին: Տեղեկությունները տրվում են առաջին դեմքով` անանուն մի հեղինակի կողմից, որը ներկայանում է որպես Օնեգինի լավ բարեկամ:
Եվգենին ծնվել է Պետերբուրգի ազնվական ընտանիքներից մեկում, հետևաբար` պատշաճ կրթություն ու դաստիարակություն է ստացել: Ինչպես ընդունված էր վերին խավում, երեխայի կրթությամբ փոքրուց ի վեր զբաղվել են տարբեր ազգության ուսուցիչներ: Պատահական չէ, որ Օնեգինը գերազանց տիրապետում էր մի քանի լեզուների: Պատանի Եվգենիի կյանքը լի է եղել սիրային ինտրիգներով ու աշխարհիկ զվարճանքներով, սակայն այս ապրելակերպը շուտ է ձանձրացրել նրան` մտախոհ ու թախծոտ դարձնելով երիտասարդին: Հենց այս ժամանակ է նա ստանում հորեղբոր հիվանդության մասին լուրը ու մեկնում գյուղ: Ցավոք, նա չի հասցնում վերջին հրաժեշտը տալ նրան, քանի որ հիվանդն արդեն մահացած է լինում: Երիտասարդը որոշում է որոշ ժամանակ ապրել գյուղում, բայց այստեղ ևս ձանձրույթն ու թախիծը չեն լքում նրան: Օնեգինը ծանոթանում է 18-ամյա բանաստեղծ Վլադիմիր Լենսկու հետ, որը վերջերս է վերադարձել Գերմանիայից: Երկու երիտասարդներն ընկերանում են:
Պարզվում է, որ ռոմանտիկ հոգու տեր Լենսկին սիրահարված է Օլգա Լարինային` տեղի հողատերերից մեկի դստերը: Շուտով Օնեգինը հնարավորություն է ստանում անձամբ ծանոթանալ Օլգայի ու նրա ընտանիքի հետ: Վերջինս մի քույր ունի` Տատյանան, որը բոլորովին նման չէ աշխույժ ու կենսուրախ Օլգային: Չնայած Օլգայի գեղեցիկ արտաքինին` նա բոլորովին չի գրավում Օնեգինին, քանի որ նրա մեջ կյանք չի տեսնում: Նա նույնիսկ զարմանում է, որ Լենսկին քույրերից հենց Օլգային է սիրահարվել: Ավելի խաղաղ Տատյանան իր հերթին սիրահարվում է Օնեգինին և սիրային նամակ է գրում նրան…Գործողությունների հետագա ընթացքը ընթերոցողին ստիպում են հավասարապես զգալ այն բոլոր ապրումները, որ ունենում է հերոսներից յուրաքանչյուրը:
Անդրադառնալով Օնեգինի կերպարին` պետք է նշել, որ որպես նրա նախատիպ առաջին հերթին նշվում է ռուս հայտնի փիլիոսոփա Պյոտր Չաադաևը, որի անունը Պուշկինը շոշափում է վեպի հենց առաջին գլխում: Օնեգինի պատմությունը շատ կետերով հիշեցնում է Չաադաևի կյանքը: Օնեգինի կերպարի վրա անհերքելի ազդեցություն են ունեցել Բայրոնն ու իր «բայրոնական հերոսները»` Դոն Ժուանն ու Չայլդ Հարոլդը:
Հանձին Տատյանայի՝ Պուշկինը ստեղծել է իր «սիրելի իդեալը»՝ ռուս կնոջ բացառիկ ամբողջական, բարոյապես վսեմ ու հմայիչ կերպարը: Հեղինակը չի թաքցնում հերոսուհու հանդեպ իր տածած համակրանքը` խոստովանելով, որ նրա հետ միասին արցունք է թափում: Ուշագրավ է, որ Պուշկինն ամենևին չի փորձել կատարելության համընդհանուր սկզբունքներով կերտել Տատյանային: Աղջիկը քրոջ պես գեղեցիկ չէ, չի փայլում հմայքով: Ի հակադրություն Օլգայի` Պուշկինը ընդգծում է Տատյանայի ներքին գեղեցկությունն ու հարուստ ներաշխարհը: Տատյանան դեռ փոքրուց ինքնամփոփ ու մտախոհ է եղել, չի սիրել խաղալ մյուս երեխաների հետ, նախընտրել է վայելել մենակությունը:
Իր սեփական ընտանիքում նա օտարի տպավորություն էր թողնում: Աղջիկն իրական երջանկություն էր գտնում միայն բնության գրկում, դայակի պատմությունները լսելիս ու գրքերի աշխարհում: Տատյանային հատկապես գրավում էին ռոմանտիկ սիրային վեպերը: Չնայած բազմազան պատմություններ կարդալուն ու տարբեր հերոսների հետ ծանոթանալուն` Տատյանան մնում էր նույն պարզ ու հասարակ աղջիկը` զերծ ձևականություններից ու կոկետությունից: Ցավոք, գրքերում հանդիպող հերոսները բոլորովին նման չէին շրջապատի մարդկանց: Այս է պատճառը, որ Օնեգինը՝ մյուսներից ակնհայտորեն տարբերվող, խորհրդավոր ու ինքնամփոփ այս երիտասարդը առաջին իսկ հանդիպումից գրավում է աղջկան:
Պուշկինը շեշտում է, որ Տատյանան անմոռաց սիրահարվում է Օնեգինին քանի որ ժամանակը եկել էր, պարզապես սիրահարվելու պահը նրա կյանքում հասունացել էր: Օնեգինը նրա սրտում արթնացնում է իր վեպերի հերոսների հանդեպ տածած հիացմունքը: Տատյանայի սերը մաքուր ու անմեղ է. նա ոչինչ չի պահաջում Օնեգինից, պարզապես չի կարողանում այդ հսկա զգացմունքն իր մեջ պահել: Իհարկե ընթերցողը տեսնում է, թե հոգեկան ինչ ապրումներից հետո է աղջիկը համարձակվում ուղարկել սիրային խոստովանությունը:
Քրոջից նկատելիորեն տարբերվում է Օլգան, որը նման է ժամանակի տարածված ու սիրված վեպերի հերոսուհիներին. արտաքուստ գեղեցիկ ու հմայիչ է, բայց զուրկ է ներքին բովանդակությունից:
«Օնեգինի ու Լենսկու մենամարտը»
Ժամանակի զարգացող երիտասարդության գլխավոր ողբերգությունը շրջապատող իրականությունից հիասթափությունն էր: Այդ հիասթափված սերնդի ներկայացուցիչն էր նաև Օնեգինը: Այս առումով Օնեգինի հակապատկեր կարելի է համարել Լենսկուն, որին Պուշկինը ներկայացնում է որպես վառ, կենսուրախ մի կերպար, որն աչքի է ընկնում իր պարզությամբ, անկեղծությամբ ու նույնիսկ միամտությամբ: Հեղինակը Լենսկուն նկարագրելիս տեղեկացնում է, որ երիտասարդ բանաստեղծը գեղեցկադեմ է, կյանքով ու հույսերով լի: Նա մեծացել ու սովորել է Գերմանիայում, «Շիլլերի ու Գյոթեի երկնքի տակ», և նրանց բանաստեղծական ոգին ներթափանցել էր Լենսկու մեջ: Լենսկին իր բոլոր երազանքները փորձում է արտահայտել բանաստեղծությունների միջոցով:
Նրան խորթ են ազնվական խավն ու ընդունված ձևականությունները, նա խուսափում էր խնջույքներից ու աղմկոտ զրույցներից: Լենսկին այդպես էլ չի կարողանում իրեն հոգեհարազատ մեկին գտնել գյուղում, գուցե այս պատճառով է նա ընկերանում Օնեգինի հետ: Այս տարօրինակ ու անսպասելի ընկերության մեջ, իհարկե, նաև վիճաբանություններ ու տարակարծություններ էին պատահում, բայց երիտասարդները փոխադարձ համակրանք էին տածում միմյանց հանդեպ ու հաճելի ժամանակ անցկացնում: Լենսկու համար այս բարեկամությունը ավելի կարևոր ու տեղին էր, քանի որ կյանքի այդ շրջանում նա վստահելի մի մարդու կարիք ուներ, որին կարող էր պատմել իր բոլոր ապրումներն ու մտավախությունները: Նա բարձր էր դասում Օնեգինի հետ իր ընկերությունը, և առհասարակ, ընկերությունը նրա համար վեհ մի բան էր: Իհարկե Լենսկին ապրում է իր ստեղծած ռոմանտիկ աշխարհում ու չի տեսնում խորքում թաքնված ճշմարտությունը:
Պատահական չէ, որ նա սիրահարվում է հենց Օլգային` գերվելով միայն փայլուն արտաքինով: Լենսկու կյանքի իմաստը, կարծես, հավատն է սիրո, կյանքի նկատմամբ: Միայն այդ հավատի շնորհիվ է նա պահպանում իր աշխարհն ու գոյատևում մռայլ իրականության մեջ: Լենսկու մահը սիմվոլիկ է. Պուշկինն ուզում է ցույց տալ, որ երազկոտ հոգու տեր մարդը մի օր պետք է բախվի դառը իրականությանը և չդիմանալով` հեռանա կյանքից: Լենսկին միայն այսկերպ կարող էր փրկվել համընդհանուր դատարկությունից:
««Եվգենի Օնեգինը» ռուսական հասարակության զարգացման ամենահետաքրքրիր շրջաններից մեկի արտացոլումն է, այդ պատճառով այս վեպը լիովին պատմական է, չնայած դրա հերոսներից և ոչ մեկը իրականում գոյություն չի ունեցել: «Եվգենի Օնեգինը» ռուսների կյանքի գեղարվեստական հանրագիտարանն է, վերին աստիճանի ժողովրդական ստեղծագործություն»,-Վ.Գ.Բելինսկի:
Այս վեպից, իրոք, ինչպես հանրագիտարանից, կարելի է իմանալ գրեթե ամեն ինչ տվյալ ժամանակաշրջանի մասին` ինչպես էին հագնվում, ինչն էր նորաձև համարվում, ինչն էին մարդիկ գնահատում ամենից առավել, որն էր նրանց զրույցների հիմնական թեման, հետաքրքրությունների ինչ շրջանակներ ունեին: Կարճ, բայց դիպուկ կերպով հեղինակը տալիս է հասարակ գյուղի, հպարտ Մոսկվայի ու ազնվական Պետերբուրգի պատկերը: Նա ամենառեալ ձևով ներկայացնում է այն հասարակությունը, որտեղ ապրում են հերոսները: Այլազգի ներկայացուցչի համար դժվար է հասկանալ այս ստեղծագործությունը: Նա, ով լիարժեք հասկացել է «Եվգենի Օնեգինը», հասկացել է նաև ռուս մարդու ներաշխարհը, ռուսի խառնվածքը, մի խոսքով՝ «ռուսական հոգին»:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 03:55
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.