hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en my en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en
Մայիսի 14, 2016Մայիսի 20, 2016 Անի Գասպարյան
Աննա Աղաջանյանի ընտանիքը Իռլանդիա է տեղափոխվել 90-ականներին: Հայրը կենսաֆիզիկոս է, մայրը՝ կենսաքիմիկոս: 1990 թ. Աննայի հայրն Անգլիայում մասնակցում է մի գիտաժողովի, որի ժամանակ նույն թեման ուսումնասիրող մի անգլիացի պրոֆեսորից առաջարկ է ստանում մեկ տարով տեղափոխվել Անգլիա և համատեղ ուսումնասիրություններ անցկացնել: 90-ականների ցուրտ ու մութ տարիները հորը ստիպում են ժամանակավորապես ընտանիքն էլ տեղափոխել այնտեղ: Այդ ժամանակ Աննան դեռ նոր էր դպրոց գնում, եղբայրն ավելի փոքր էր: Հայրն աշխատում էր բրիտանական ամենահայտնի համալսարաններից մեկում՝ Շեֆիլդի համալսարանում: Կես տարի անց այն բաժինը, որտեղ հայրն էր աշխատում, տեղափոխվում է Դուբլինի համալսարան: Այդպես նրանք հայտնվում են Իռլանդիայի մայրաքաղաքում:
Աննան ընդունվում է հին, ավանդական դպրոցներից մեկը, որտեղ ամենաորակյալ կրթություն էր երաշխավորվում: Սակայն հենց առաջին օրը զարմացած պարզում է, որ դպրոցը միայն աղջիկների համար է: Այսօր Աննան իր ստացած որակյալ կրթության համար երախտապարտ է այդ դպրոցին: Այնուհետև ընդունվում է Դուբլինի տեխնոլոգիական համալսարան, 2 տարի անց տեղափոխվում Դուբլինի պետական համալսարան` միջազգային բիզնեսի ֆակուլտետ: Ավարտելուց հետո աշխատանքի է անցնում Դուբլինի Նյու Յորքի բանկում: Այդ ընթացքում Աննան իր իռլանդացի ընկերների հետ շրջագայում է ասիական մի շարք երկրներում ու վերադառնալով Դուբլին՝ հասկանում է, որ չի կարող գրասենյակային չոր աշխատանքով զբաղվել:
Դուբլինում հայերն այդ ժամանակ հատուկենտ էին, դպրոցում ընդհանրապես հայ չկար, և Հայաստանի մասին տեղեկություններ նույնպես չկային: Աննան պայուսակի մեջ մի փոքրիկ քարտեզ էր պահում, որ հերթական անգամ, երբ հարցնեն, թե Հայաստանը որտեղ է` միանգամից ցույց տա: Ամեն անգամ նեղսրտում էր, երբ իր ազգանունը` Աղաջանյանը, չէին կարողանում ճիշտ արտասանել: Այդ ժամանակ նրա ձեռքն է ընկնում ամերիկահայ գրող Փիթեր Բալլաքյանի «Ճակատագրի սև շունը» հուշագրությունը, որը Հայոց ցեղասպանության վկայություն է: Գիրքն այնքան է հետաքրքրում աղջկան, որ ընթերցում է մի քանի անգամ: Այն դառնում է հայոց պատմության և Հայոց ցեղասպանության մասին Աննայի հետաքրքրասիրության ամենակարևոր գործոնը:
Տարիներ անց, երբ նա արդեն Հայաստանում էր և աշխատում էր Հայ բարեգործական ընդհանուր միությունում, հանդիպում է գրքի հեղինակին, որը Հայաստան էր եկել ինչ-որ առիթով: «Իմ ղեկավարը նրան ասաց` Փիթեր ջան, եթե դու չլինեիր, Աննան էստեղ չէր լինի»:
Խոսելով Իռլանդիայում բնակվող հայերի մասին` Աննան հետաքրքիր փաստեր է ներկայացնում: Ասում է, որ իրենց գնալու ժամանակ հայերը հատուկենտ էին, համայնք գոյություն չուներ, իսկ այսօր բավականին կազմակերպված համայնք կա, որն այս տարի ապրիլի 24-ին նաև մեծ միջոցառումներ է անցկացրել: Իսկ ամենամեծ ձեռքբերումն այն է, որ Դուբլինում հայերին թույլ են տվել իրենց մայր տաճարում խաչքար տեղադրել` ի հիշատակ Հայոց ցեղասպանության անմեղ զոհերի: Սա աննախադեպ երևույթ է պահպանողական Իռլանդիայում:
Անկախությունից հետո հայերի ներգաղթն Իռլանդիա մեծ թափով սկսվել է 2000-ականներին: Մեծ մասն այնտեղ են հասել փախստականի կարգավիճակով` հանձնվելով տեղի իշխանություններին: Այդ ժամանակ Աննան սովորում էր համալսարանում, և քանի որ հայերենի մասնագետներ չկային, իրեն էին կանչում միգրացիոն ծառայություն` հայերի գործերը թարգմանելու համար: Աննան տհաճությամբ է հիշում, թե ինչպես է խայտառակվել երկու գող և խաբեբա հայերի պատճառով: «Մի իռլանդացի ընկեր ունեի, որը ոստիկանական ակադեմիայում էր սովորում: Ես միշտ նրա և բոլորի մոտ հայերի մասին մեծ ակնածանքով էի խոսում: Էնպես էի ներկայացնում, որ բոլորը հայերի մասին պատկերացում էին կազմում որպես արիստոկրատ, հին պատմություն ունեցող ազգի: Մի օր էլ ինձ հրավիրեցին ոստիկանական բաժանմունք, որպեսզի թարգմանեմ մի հայ կնոջ համար, որը ձերբակալվել էր խանութից գողություն անելու համար: Ծանր էր, բայց գնացի: Սակայն ամենասարսափելին այն էր, որ այնտեղ հանդիպեցի այն իռլանդացի տղային, որի մոտ այդքան հպարտանում էի հայերով: Տեսնելով ինձ` նա մոտեցավ, բարևեց, բայց ձայնի մեջ արդեն մի այնպիսի տոն կար, որ կարծես ասում էր՝ էս չե՞ն ձեր հայերը»:
Հերթական անգամ Աննան տեղացիների մոտ ամաչում է, երբ միգրացիոն ծառայությունում հանձնված հայի պատմությունը թարգմանում է իռլանդացի պաշտոնյայի համար: Փախստական հայն աղեկտուր ձայնով պատմում է, որ փախել է Ղարաբաղից, որտեղ պատերազմի ժամանակ ադրբեջանցիները բռնաբարել ու վառել են իր կնոջն ու աղջկան, և ինքն ու տղան մի կերպ փրկվել են: Աննան թարգմանում է և հոնգուր-հոնգուր լաց լինում: Հարցազրույցը վերցնող իռլանդացին տեսնելով, որ Աննան վատ վիճակում է, առաջարկում է ընդհատել հարցազրույցը, մինչև մի փոքր հանգստանա: «Այդ ժամանակ այդ հայն էլ դուրս եկավ սենյակից, իբր զուգարան է գնում: Դուռը կիսաբաց էր մնացել, ու մեկ էլ լսում եմ, թե ինչպես է հեռախոսով իր կնոջն ուրախ-ուրախ ասում. «Կյանքս, ամեն ինչ լավ ա, հավատացին, էս թարգմանիչ աղջիկն էլ լացում ա, էդ վաբշե լավ ա»: Ես շոկի մեջ էի, ինձ ապուշ վիճակում էի զգում: Հետո մտա սենյակ և սառը քարի պես շարունակեցի թարգմանությունը: Հարցազրույց վերցնողը հետո ինձ ասաց, որ ուզեցել է ինձ զգուշացնել` այդքան հեշտ չհավատամ, քանի որ իրենք լավ գիտեն, որ այդ պատմությունների մեծ մասը հորինած է»:
Աննան նաև ասում է, որ վերջին տարիներին միջազգային լուրջ համբավ ունեցող ընկերությունների հետ աշխատանքային պայմանագրերով Հայաստանից Իռլանդիա են տեղափոխվել նաև բարձրակարգ մասնագետներ, և համայնքը որակապես փոխվել է: Նրանց փոխարեն 5 տարի առաջ Իռլանդիայից Հայաստան է տեղափոխվել Աննան, որը մինչ վերջերս աշխատում էր Հայ բարեգործական ընդհանուր միությունում: Հենց ՀԲԸՄ-ի միջոցով էլ նա ծանոթանում է մեկ այլ հայրենադարձի` Ջորջ Տաբակյանի հետ ու նրա հետ միասին հիմնում «Սահման» ՀԿ-ն՝ զբաղվելով սահմանամերձ գյուղերի զարգացման ծրագրերով: Աննան սիրում է Հայաստանը և ուզում է այստեղ էլ կառուցել իր ընտանեկան երջանկությունը, որպեսզի իր երեխաները մեծանան հայրենիքում՝ անկախ հայաստանյան ներկա իրավիճակից ու բազմաթիվ թերություններից: Աննայի Հայաստան տեղափոխվելուց հետո ծնողները նույնպես որոշել են մի քանի տարի անց, երբ անցնեն թոշակի, վերադառնալ Երևան:
​«Խոսում եմ անգլերեն, տեսքս էլ հայկական չէ, բայց ես ինձ լիարժեք հայ եմ զգում»
​«Նաիրիան». ինչպես ստեղծվեց հայկական ամենաբնական ու ամենաբուրավետ բրենդը
Մայիսի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
«Հայաստանի գյուղերը մի ուրիշ ձևով եմ սիրում։ Երբ մտնում ես գյուղ, քեզ տնից էլ լավ ես...
Ապրիլի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Լիդան մի քանի ամսական էր, երբ ընտանիքը 90-ականներին տեղափոխվեց Ռուսաստան։ Ամեն ինչ կարծես լավ էր, ինքն...
Մարտի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
Հակոբ Նազարյանն առաջիններից էր, որ արձագանքեց Հայաստանում թավշյա հեղափոխության կոչին ու ընտանիքով վերադարձավ հայրենիք՝ իր հետ...
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն