hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en my en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en
Մայիսի 13, 2016 Անի Գասպարյան
Երբ շաբաթվա օրերին այցելեք վերնիսաժ՝ այնտեղ շատ սիրիահայերի կտեսնեք, որոնց մեծ մասը զբաղվում է զարդերի վաճառքով: Նրանց մեջ հաճելի արտաքինով, բարձրահասակ մի երիտասարդ կա` մոտ 20 տարեկան, որը նույնպես արծաթյա զարդեր է վաճառում: Քիչ այն կողմ նրա հայրն է` անտիկվար իրերի վաճառակետով: Հայր ու տղա զբաղվում են առևտրով, որ օրվա ապրուստը վաստակեն: Չէ՞ որ ամեն ինչ թողել են Սիրիայում ու ձեռնունայն հասել Հայաստան: Մոնթեն կարոտով է հիշում Սիրիան, որտեղ կյանքը բնականոն հունով էր ընթանում, և բոլորն իրենց տեղն ու դերն ունեին: Սովորում էր դպրոցում, զուգահեռ զբաղվում սպորտով. որոշել էր թենիսիստ դառնալ. նախադրյալները կային: 4 տարեկանից հաճախում էր թենիսի, ընդգրկված էր Հալեպի պատանիների հավաքականում, մասնակցում էր մրցումների: Մի խոսքով, նրան մարզական լավ ապագա էր սպասում: Սակայն ամեն ինչ հօդս է ցնդում Սիրիայում սկիզբ առած պատերազմի պատճառով:
Երբ առաջին ռումբերը սկսում են թափվել քաղաքի գլխին, արդեն վախվխելով էին դպրոց գնում` ամեն անգամ սպասելով, որ հերթական ռումբը կընկնի դպրոցի վրա: Ռումբն ընկավ, բայց դպրոցի կողքին, այդ օրվանից նա այլևս դպրոց չգնաց: Իսկ երբ 2012-ին Հալեպում առաջին հայ զինվորը զոհվեց, ընտանիքը վերջնական որոշում կայացրեց`պետք է ամեն ինչ թողնել ու դուրս գալ Սիրիայից:
Էդպիսի բաներից նյարդերս չդիմացան, դուրս եկա: Շատ վատ էին վարվում հետս: Ես լրիվ ուրիշ տեսակ էի մտածում, իրենք` լրիվ ուրիշ: Որ ես մի քիչ ուրիշ տեսակ էի մտածում, մազերս իրենց պես վարագույրի նման առաջ բերած չէր, հետ էր սանրած, ուրեմն, իրենց կարծիքով, մի քիչ անպետք էի»: Լեզվական խնդիրը նույնպես զգացնել էր տալիս: Դասախոսներն ասում էին, որ պետք է սովորի արևելահայերեն գրել, ինչն իր համար դժվար էր: Մի խոսքով, 1-2 ամիս անց նա կիսատ է թողնում ուսումն ու դուրս գալիս ինստիտուտից: Առայժմ լուրջ զբաղմունք չունի: Ճիշտ է` օգնում է հորը վերնիսաժում, բայց դա ժամանակավոր աշխատանք է: Ծնողները պնդում են, որ անպայման բարձրագույն կրթություն ստանա, իսկ ինքն այնքան է հիասթափվել, որ իր տեղը հայկական բուհերում դեռ չի գտնում: Ցավով խոստովանում է, որ թենիսիստի իր կարիերան արդեն խափանված է համարում: Հիանալի արաբերեն գիտի (նաև` լավ անգլերեն), բայց մտածում է` ո՞ւմ է պետք արաբերենը Հայաստանում: Մտածում է ատամնատեխնիկ դառնալ, գոնե օրվա հացի գումար կվաստակի: Մոնթեին խորհուրդ եմ տալիս դիմել ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետ, վստահեցնում, որ այնտեղ իր տեղը կգտնի արաբերենի իմացությամբ, իսկ հետագայում պահանջված մասնագետ կարող է դառնալ: Բայց վախեցած է` արդյոք նույն վերաբերմունքին չի՞ արժանանա:
Ինչևէ, խոստանում է սեպտեմբերին դիմել պետհամալսարան: «Ամեն ազգին մեջ լավն էլ կա, վատն էլ: Էնոնք, որ շփվել են լիբանանցիների, սիրիահայերի հետ, էնոնք մեր արժեքը գիտեն,- ասում նա:- Մի քանի օր առաջ խանութում ընկերներով մի պահ արաբերեն խոսեցինք, դրամարկղի աղջիկը հարցնում է` ինչո՞ւ եք մուսուլմանների լեզվով խոսում: Լիբանանի կեսը քրիստոնյա է, բայց արաբերեն են խոսում, դա ի՞նչ կապ ունի իսլամի հետ: Զարմանում ես»:
Չնայած այս ամենին` նա սիրում է Հայաստանը: Ավելին, եթե անգամ Սիրիայում պատերազմն ավարտվի, այլևս չի վերադառնա. «Կգնամ, ընկերներիս կտեսնեմ, հետ կգամ»: Նույնիսկ զարմանում է, որ սիրիահայերը գալիս են Հայաստան, ապա թողնում- գնում են, ենթադրենք, Կանադա` իմանալով, որ այնտեղ ուրախ չեն լինելու: Պատմում է, որ վերջերս Հայաստանում գտնվող իր սիրիահայ ընկերներից մի քանիսը Գերմանիա են հասել` մեծ փորձությունների ենթարկվելով: «Էստեղից Թուրքիա էին գնացել, Թուրքիայից` նավակով Հունաստան, ճանապարհին նավը խորտակվել էր, կես ճամփան լողալով անցել էին, մի կերպ ափ հասել, 5 տղա էին, ինձ էլ ասացին, որ իրենց հետ գնամ: Չգնացի»: Հիմա մտածում է` ինչ լավ է, որ չգնաց: Ճիշտ է` ընկերներն արդեն Գերմանիայում են, բայց համոզված է, որ այնքան ապահով ու պաշտպանված չեն, ինչքան ինքը՝ Հայաստանում: «Սոված կմեռնիմ, բայց Եվրոպա չեմ գնա»,- ասում է նա,- ինչո՞ւ պիտի գնամ, ուրիշի երկիրը զարգացնեմ: Եթե մենք մեր հայրենիքը սիրենք, հայրենիքն էլ մեզ կսիրե: Հայաստանը հազար Եվրոպա արժի: Բացի դա, լավ, ես գնամ՝ միգուցե իմ երեխաները հայերեն խոսեն, բայց թոռներս հաստատ հայ չեն մնա, լեզուն կուրանան, կմոռանան»,- ասում է 20-ամյակը դեռ չբոլորած սիրիահայը:
Արևելյան գոհարը` Երևանի սրտում (լուսանկարներ)
​«Խոսում եմ անգլերեն, տեսքս էլ հայկական չէ, բայց ես ինձ լիարժեք հայ եմ զգում»
Մայիսի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
«Հայաստանի գյուղերը մի ուրիշ ձևով եմ սիրում։ Երբ մտնում ես գյուղ, քեզ տնից էլ լավ ես...
Ապրիլի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Լիդան մի քանի ամսական էր, երբ ընտանիքը 90-ականներին տեղափոխվեց Ռուսաստան։ Ամեն ինչ կարծես լավ էր, ինքն...
Մարտի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
Հակոբ Նազարյանն առաջիններից էր, որ արձագանքեց Հայաստանում թավշյա հեղափոխության կոչին ու ընտանիքով վերադարձավ հայրենիք՝ իր հետ...
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն