hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy en en hy en en en en la en en en ru en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Պոլինիկեսը՝ Անտիգոնեի եղբայրը, դավաճանել է Թեբե քաղաքն ու զոհվել հարազատ եղբոր՝ Էթեոկլեսի ձեռքով: Թեբեի արքա Կրեոնը արգելում է թաղել դավաճանի մարմինը՝ հրամայելով թողնել այն թռչուններին ու կենդանիներին: Անտիգոնեն՝ դժբախտ Էդիպ արքայի դուստրը, անտեսելով Կրեոնի հրամանը, ենթարկվում է սրբազան օրենքներին ու հողին է հանձնում եղբոր մարմինը: Կրեոնը հրամայում է Անտիգոնեին բանտարկել անձավում: Աղջիկը ընդդիմանում է Կրեոնի որոշմանը՝ փորձելով հասկացնել վերջինիս, որ նա առաջնորդվում է միայն իր օրենքներով՝մոռանալով, որ գոյություն ունեն ընտանիք, արյունակցական կապ, սեր, սրբազան պարտք հասկացությունները:
Անտիգոնեն նույնիսկ հայտարարում է, որ նույնը չէր անի ամուսնու դեպքում, քանի որ արյունակցական պարտք չէր ունենա նրա հանդեպ:
Բացի այդ, մահացած մարդուն պետք է թաղել՝ անկախ դավաճան թե հերոս, չար թե բարի լինելուց: Իր արարքի բարձր գիտակցությամբ ու չհաշտվելով դաժան վճռի հետ՝ Անտիգոնեն ինքնասպան է լինում: Կյանքին վերջ են տալիս նաև Կրեոնի որդին՝ Հեմոնը, որը Անտիգոնեի փեսացուն էր, և Կրեոնի կինը՝ Էվրիդիկեն: Տեսնելով այս արյունոտ շղթան՝ Կրեոնը ողբերգության ավարտին համոզվում է, որ նույնիսկ թագավորն է անզոր աստվածների կամքի առջև:
Սոֆոկլեսը ցույց է տալիս աստվածային օրենքների ու մարդու կամայականության միջև հակասությունը` մարդուց բարձր դասելով աստվածային օրենքները: Ըստ հեղինակի` մարդու դժբախտության գլխավոր պատճառներից մեկը մեծամտությունն է, աստվածներին չհնազանդվելը: Իսկական երջանկությունը աստվածային ու մարդկային oրենքների բանական համադրումն է:
Այս ողբերգության հերոսներին հատուկ է ընդգծված անհատականությունն ու ուժեղ բնավորությունը: Նման հատկանիշներով օժտված է հատկապես գլխավոր հերոսուհին՝ Անտիգոնեն, որը չի երկնչում թագավորի առջև և վստահ իր արարքի վեհության վրա՝ գլուխը բարձր քայլում է դեպի մահը: Անտիգոնեի վճռական ու համարձակ խառնվածքին հակադրվում է նրա քրոջ՝ Իսմենեի բնավորությունը. նա հասկանում է Անտիգոնեին, ընդունում նրա որոշումները, սակայն չի համարձակվում քրոջ հետ միասին գործել: Անտիգոնեի հերոսությունն ավելի ակնհայտ ու վառ է դառնում Իսմենեի երկչոտության կողքին:
«Անտիգոնե» ողբերգության մեջ Սոֆոկլեսը արծարծում է նաև համայնքի ու անհատի փոխհարաբերության հիմնահարցերը: Անհատը տվյալ դեպքում Անտիգոնեն է, իսկ համայնքը մարմնավորված է Կրեոնի կերպարում: Այս հակադրությունը ստեղծագործության մեջ հասցված է իր տրամաբանական ավարտին: Կրեոնին որպես համայնքի մարմնավորում դիտարկելիս նրան կարելի է նույնիսկ արդարացնել, քանի որ հանուն համայնքի բարօրության դավաճանը պետք է պատժվի, իսկ հայրենասերը՝ փառաբանվի:
Այնուամենայնիվ, ամբողջ Թեբեն Անտիգոնեի կողքին է, խղճում է աղջկան ու չի ցանկանում պատժված տեսնել նրան: Անտիգոնեի համար անթաքույց ցավում է նաև ինքը՝ հեղինակը: Սոֆոկլեսը հերոսուհուն պատկերում է բացառիկ ջերմությամբ, իսկ Կրեոնին որակում որպես բռնապետ, սոփեստական ձևերով իր դաժանությունը արդարացնող թագավոր:
Ինչպե՞ս է լուծվում Անտիգոնեի ու Կրեոնի կոնֆլիկտը: Կարծիք կա, որ Սոֆոկլեսը ցույց է տալիս երկու կողմի սխալը. նրանից յուրաքանչյուրը ազնիվ բան է պաշտպանում, իր արդարացի պատճառն ունի, սակայն միայն մեկ կողմից է դիտում խնդիրը: Կրեոնը սխալ է, քանի որ դուրս է գալիս աստվածային, չգրված օրենքների դեմ՝ ի շահ հասարակական, պետական օրենքների, իսկ Անտիգոնեն իր հերթին սխալվում է, երբ որոշում է խախտել պետական օրենքը հանուն չգրված, սրբազան օրենքի: Անտիգոնեի մահն ու Կրեոնի դժբախտ ճակատագիրը նրանց միակողմանի քայելերի հետևանքներն են: Այնուամենայնիվ, Անտիգոնեի գիտակցված մահը դառնում է նրա հաղթանակն ու միաժամանակ՝ Կրեոնի պարտությունը: Աստվածային արդարությունը վերականգնվում է, բայց ողբերգությանը հատուկ ընթացքով, առանց աստվածային ուժերի անմիջական միջամտության: Հերոսների արարքները պայմանավորված են իրենց բնավորությամբ ու մտածելակերպով:
Անտիգոնեն և Իսմենեն ողբում են եղբոր մահը
Բացի ողբերգության գլխավոր կոնֆլիկտից Սոֆոկլեսը ներկայացնում է նաև մի քանի երկրորդական հակադրություններ, օրինակ՝ վերը նշված Անտիգոնե-Իսմենե, Հեմոն-Կրեոն կոնֆիկտները: Անտիգոնեի ինքնասպանությունը էլ ավելի դրամատիկ է դառնում, երբ ընթերցողը տեսնում է կյանքի այն ծարավը, որով լի է Անտիգոնեն: Աղջիկը բազմաթիվ չիրականացած երազանքներ ունի, այդ թվում ՝ մայրանալու ու ամուսնական կյանքը վայելելու ցանկությունը:
Անտիգոնեն համաշխարհային գրականության ամենավսեմ կերպարներից է: Նրա կերպարն, իհարկե, կաղքատանար, եթե կայացված որոշումը պայմանավորված լիներ զուտ աստվածային օրենքներին հետևելու նպատակով: Ակնհայտ է, որ Անտիգոնեն ամբողջ սրտով սիրում է եղբորը՝ անկախ նրա ընտրած ճանապարհից:
Առհասարակ, Սոֆոկլեսի ողբերգություններում հասարակական-քաղաքական սուր հարցադրումներ են ներկայացվում, որոնք առնչվում են կրոնին, բարոյական օրենքներին, դրանց նկատմամբ մարդու վերաբերմունքին, և վերջապես, աստվածային ու մարդկային օրենքների հակադրությանը: Նրա ստեղծագործություններում ողբերգության կենտրոնը վերջնականապես փոխանցվում է մարդկանց: Սոֆոկլեսի ողբերգություններում կոնֆլիկտը, սովորաբր, ծագում է այն ժամանակ, երբ իրար են բախվում երկու համընդհանուր կերպով ընդունված նորմեր: «Անտիգոնե»-ն վերը նշված թեմաների վառ արտացոլումներից մեկն է:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 01:19
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Unknown17 September 2019 at 21:20
Որտեղի՞ց կարող եմ գտնել հայերեն տարբերակը օնլայն։
Unknown25 March 2021 at 07:16
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.