hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en en hy en hy en en hy hy en hy fa en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy es hy hy hy hy bn hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy
— Top Menu —Home Թարգմանություն Ուսանողական անկյուն Օնլայն վաճառք Տեսադարան
— Main Menu —Գլխավոր - Իրադարձություն - Հարցազրույցներ - Մշակութային անցուդարձ - Տեղեկատվություն - Հասարակություն Մշակույթ - Արձակ - Կինո - Թատրոն - Մանրանկարչություն - Պար - Լուսանկարչություն - Պոեզիա - Հայկական գորգագործություն - Խեցեգործություն - էպոս - Կրոն - Տարազներ - Տոն - Քանդակագործություն Գիտական հոդվածներ - Աստվածաբանություն - Բանասիրություն - Գրականագիտություն - Երաժշտագիտություն - Լեզվաբանույթյուն - Ծիսագիտություն - Հոգեբանություն - Մանկավարժություն - Պատմաբանություն - Փիլիսոփայություն Հետադարձ հայացք - Կենսագրականներ - Հուշեր - Նամականի - Մեր մեծերը Հուշակոթողներ - Թանգարաններ - Տաճարներ - Տուն-թանգարաններ - Քարանձավներ Օնլայն վաճառք Տեսադարան
Անկախությունը Հայաստա՛նն է՝ Արցախ աշխարհով
ԱՐՄԵՆՈՒՀԻ ՍԻՍՅԱՆ. Հերոս զինվորի շիրիմի առջև
Հասմիկ Սարգսյան. Կուզեի տեսնել ուսուցանողին՝ որպես զինյալի
Վրեժ Սարուխանյան. Փակի՛ր աչքերս, գիշե՛ր…
Posted On 05 Հնս 2022
Tag: Էլեոնորա Ներսիսյան, հայ ուղեւոր, Տիտանիկ
Փոքր-ինչ տարօրինակ կարող է թվալ, որ մարդը, փրկելով սեփական կյանքը, կարող է դրանով հայտնի դառնալ, բայց երբ խոսքը ժամանակի ամենահսկա նավի, ըստ «Շիփբիլդեր» ամսագրի՝ «անկրկնելի», գործնականում անխորտակելի ու
հզոր «Տիտանիկի» կործանման ու ահավոր աղետի մասին է, յուրաքանչյուր մանրամասն, անգամ դեպքից 110 տարի հետո էլ, քննարկման արդիական ու հետաքրքիր թեմա է…
«Տիտանիկի» 1317 ուղեւորներն ու անձնակազմի 908 անդամներից յուրաքանչյուրը 1912 թ. ապրիլին իր պատճառն ուներ այնտեղ գտնվելու, սակայն վստահաբար կարելի է ասել, որ 6 հայ ուղեւորները նավ էին նստել Շերբուրից՝ հենց փրկվելու հույսով, գնելով երրորդ կարգի՝ ամենաէժան տոմսերը, ամենաստորին տախտակամածում, եւ, ինչպես հետագայում այդ մասին արտահայտվել է 712 ուղեւորների հետ փրկված երկու հայերից մեկը՝ Նշան Գրիգորյանը, երրորդ դասի նավասենյակում «ճտի նման փակի տակ էր»։ Հայի բախտ էր՝ մի փորձանքից փախչելով, մյուսի մեջ ընկնել…
Իսկ հայերը փախչում էին Օսմանյան կայսրության տեւական հալածանքներից ու վայրագ կոտորածներից՝ լքելով հայրենի գյուղը՝ Քղին, որն Արեւմտյան Հայաստանի Բինգյոլ մարզում էր, Էրզրումի մոտ։ Նշանի հայրը, զգալով հայերի հանդեպ թուրքական քաղաքականության խորացող ատելությունը, որդուն խորհուրդ է տալիս փախչել, գնալ Կանադա, իսկ այնուհետեւ, տեղավորվելուց հետո, այնտեղ փոխադրել եւ եղբայրներին։ Նշանը համագյուղացիների հետ ընտրում է «Տիտանիկը»՝ «Օլիմպիկ» դասի երկրորդ շոգենավը։ Նշանն այդ ժամանակ 26 տարեկան էր. ծնվել էր 1886 թ. մայիսի 12-ին։ Նշանի փրկված ընկերը՝ Դավիթ Վարդանյանն էլ 22 տարեկան էր՝ ծնված 1890 թ. ապրիլի 15-ին, ում ծննդյան գիշերն էլ հենց «Տիտանիկը» ենթարկվեց աղետի։ Ընկերները, սակայն, ծննդյան մոմեր չէին վառել ու կերուխում չէին անում։ Ստորին՝ F-տախտակամածի E-57 սենյակում, ինչպես վկայում է Նշանը, 1912 թ. ապրիլի 14-ի երեկոյան, զբաղված էին թղթախաղով, իսկ արդեն ժամը 23-ի մոտ պատրաստվում էին քնելու, երբ սառցալեռան բախումից ներս թափվեցին սառցի կտորներ. առաջին պահ դրանք չանհանգստացրին Նշանին, քանի որ փոքր էին, բայց տագնապի ազդանշանը ստիպեց դուրս գալ A-տախտակամած, որի ձախ կողմում 10 փրկանավակ էին իջեցնում։ Նշանն անվարան նետվեց նավակներից մեկի մեջ։ Այդ մասին նավաստի Ֆրենք Էվանսը վկայում է, որ Նշանը դա արեց գիտակցաբար՝ փրկվելու համար։ Թե ինչու է նավաստին դա շեշտել, պարզ չէ, սակայն մեզ համար պարզ է մի բան. Նշանը եւ իր ընկերները հենց փրկվելու համար էլ հայտնվել էին «Տիտանիկում»։
Հայերիս համար միանգամայն ընդունելի եւ ուրախալի է, որ գոնե երկու հայ փրկվել են աղետից, եւ ցավալի, որ մյուսները զոհվել են, իսկ ճապոնացիները հանդիմանել են փրկված ճապոնացուն՝ մեղադրելով վախկոտության մեջ, որ չի զոհվել մյուսների նման։ Մեր եւ ճապոնացիների ընկալման տարբերությունն այն է, որ մի հոգու փրկությունն անգամ մեզ համար ազգափրկությա՛ն խնդիր է, իսկ ճապոնացիները նման խնդիր չունեն. նրանց համար, թեկուզ՝ անիմաստ, զոհվելը քաջություն է, ազգային ավանդույթ՝ որպես խարակիրին։ Փրկությունը, սակայն, չի մեղմել օրվա սարսափը, որ ողջ կյանքում ուղեկցել է Նշան Գրիգորյանին. դա բախտի բերմամբ, հենց այնպես, փրկանավակում տեղավորվել եւ օվկիանոսով մեկ ռոմանտիկ ճանապարհորդություն չէր. նա առերեսվել էր մահվան հետ, այնքան ծանոթ, որից փախել էր, թեեւ այստեղ չէին մորթում, ինչպես հայրենիքում, բայց ճիչն ու աղաղակը, տագնապն ու հրմշտոցը, կյանքից կառչելու մարդկային ճիգերը, երբեմն՝ քստմնելի, մարդկային զանազան որակների բախումը, էությունը ստորացնող ու անելանելի վիճակը, ինքդ քեզ փրկելու պարտադրանքը, անձնազոհությունն ու մեկը մյուսի հաշվին կյանք առնելու վայրի տեսարանները սարսռեցնում էին հոգին, կապում լեզուն ու միտքը…
Բացի այդ, ափ հասնելուն պես Նշանը՝ թոքերի բորբոքումով, տեղափոխվեց Նյու Յորքի հիվանդանոց, սակայն ապաքինումը լիակատար չեղավ, եւ, Կանադա հասնելով, ստիպված էր կրկին պառկել հիվանդանոցում՝ Օնտարիո նահանգի Բրենֆորդ քաղաքում… 1918 թ. Նշան Գրիգորյանը փոխադրվում եւ վերջնականապես հաստատվում է Սենթ Քեթրին քաղաքում, հիմնում այնտեղի առաջին հայկական եկեղեցին, ամուսնանում Բերսաբե Վարդանյանի հետ, ունենում երեք զավակ, զավակների զավակներ, կատարում հոր պատվիրանը՝ Կանադա տեղափոխում եղբայրներին, աշխատանքի անցնում «Ջեներալ Մոթորզ» գործարանում… Այնպես որ, Նշանի փրկությունը սոսկ իր փրկությունը չէր, որի մասին, սակայն, հիշելու ցանկություն չուներ կամ էլ հիշում էր հազվադեպ… Նա այլեւս երբեք նավ չնստեց՝ չարթնացնելու հիշողության տառապալի պատկերները, մահվան հետ մարտնչելու դժոխային սարսափները… Լռակյաց էր, անգլերեն քիչ էր խոսում, փոխարենը նրանից անպակաս էր հայկական համրիչը՝ թզբեհը։ Խորհելու շատ բան կար հայրենիքը հարկադրաբար լքած մարդու համար, ում փրկությունը եղավ նույնքան դաժան, որքան թուրքական յաթաղանից հրաշքով փրկված ցանկացած հայի, ովքեր կարողացան այս կամ այլ կերպ խուսափել ոճրագործների սպանդից։ «Տիտանիկն» էլ մի այլ աղետ դարձավ նրա վրա հույս դրած համագյուղացիների համար, որոնցից էլ միայն երկուսը փրկվեցին՝ ինքն ու Դավիթը. ճակատագիրն ասես հետապնդում էր նրանց…
Ինչո՞ւ էր այդպես աշխարհի շինվածքը. այնտեղ Օսմանյան կայսրության արյունարբու գլխակերները հալածում ու կոտորում էին քրիստոնյա ժողովուրդներին, եւ որեւէ կերպ դրա դեմն առնող չկար… Այստեղ օվկիանոս էր իջեցվել բրիտանական անդրատլանտյան լավագույն շոգենավը ու, ամենայն հավանականությամբ, մարդկային անփութության գործոնի պատճառով խորտակվել ու խորտակել էր բազմաթիվ կյանքեր… Ընդամենը 30 վայրկյան, եւ կարելի էր խուսափել աղետից, սակայն հրամանն ուշացավ… Բացի այդ, հավանաբար, անձնակազմը լիովին հույսը դրել է նավի որակական առանձնահատկությունների վրա ու շատ էլ չի անհանգստացել փրկարարական նախապատրաստությամբ՝ թե՛ անհրաժեշտ քանակով փրկանավակներ ունենալու, թե՛ մարդկանց նրանցում ճիշտ եւ արագ տեղավորելու, թե՛ անձնակազմի ուսուցման ու պատրաստվածության, մինչդեռ երաժիշտները՝ որպես զինվորներ, չեն լքել իրենց դիրքերը, նվագել են մինչեւ վերջ՝ մեղմելու արհավիրքի տագնապներն ու փրկության հույս ներշնչել. նրանցից ոչ ոք չի փրկվել…
«Տիտանիկը» միակ նավն է, որ խորտակվել է սառցալեռանը բախվելու պատճառով, ինչը նույնպես վկայում է մարդկային գործոնի մասին… Ցավոք, մարդկային անտարբերության ու անփութության, տգիտության պատճառով ոչ միայն նավեր են խորտակվում, այլեւ հայրենիք ու պետություն են կորցնում…
ԱՆԱՀԻՏ ՎԱՐԴԱՆԱՆՑ. ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ԻՐԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿԱՀԱՏՎԱԾԸ
Արցախը չի կարող լինել Ադրբեջանի կազմում. ՀՀ ԳԱԱ հայտարարություն է տարածել
«Քաղբյուրոյի թիվ մեկ վրձինը»
Posted On 02 Հլս 2022
, By Christina Abrahamyan
Leave a Reply Չեղարկել պատասխանը
Save my name, email, and website in this browser for the next time I comment.
Օվկիանոսագետը Արցախ աշխարհի Ճարտար գյուղից
Ի՞ՆՉՆ Է ՄԻԱՎՈՐՈՒՄ ՌՈՒՍԱ Ա-ԻՆ ԵՎ ԱՐՑԱԽՑՒ ՎԻՐԱԲՈՒՅԺԻՆ
Մահացել է քանդակագործ Շավարշ Հովհաննիսյանը
Գրականության դարակներին ադամանդներ ու ուլունքներ շարերով դասավորած. ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ
Անկախությունը Հայաստա՛նն է՝ Արցախ աշխարհով
Հրաչուհի Փալանդուզյան. ԱԶԳԱՅԻՆ ԾՐԱԳԻՐ
ԳԱՐԵԳԻՆ ՆԺԴԵՀ. չպղծված ֆիլմ
Օվկիանոսագետը Արցախ աշխարհի Ճարտար գյուղից
Ի՞ՆՉՆ Է ՄԻԱՎՈՐՈՒՄ ՌՈՒՍԱ Ա-ԻՆ ԵՎ ԱՐՑԱԽՑՒ ՎԻՐԱԲՈՒՅԺԻՆ
[:Ar] Վերջին նյութերը [:ru]CBeжиe зaпиcи[:en]Last Posts
Օվկիանոսագետը Արցախ աշխարհի Ճարտար գյուղից
Ի՞ՆՉՆ Է ՄԻԱՎՈՐՈՒՄ ՌՈՒՍԱ Ա-ԻՆ ԵՎ ԱՐՑԱԽՑՒ ՎԻՐԱԲՈՒՅԺԻՆ
Մահացել է քանդակագործ Շավարշ Հովհաննիսյանը
[:Ar] Բանալի բառեր [:ru]MeTkи[:en]TAGS
communication education green power health life life style natural network night life power study technology EpBaHд Koчap Ալեքսանդր Շիրվանզադե «Հուշեր» Ակսել Բակունց Անահիտ Վարդանանց Անրի Վերնոյ «Մայրիկ» Արմեն Մարտիրոսյան «Մազե կամուրջ» Գայանե Փայտյան Գրիգոր Նազարյան Դավիթ Մուրադյան Դավիթ Վանյան Եղիշե Չարենց Զուխրա Երվանդյան Էդուարդ Արծրունյան Լեզվաոճական ուղեցույց Լուսինե Զաքարյան Կարինե Ավագյան Հայկ Խաչատրյան «Սոսյաց անտառ» Հասմիկ Պողոսյան Հասմիկ Սարգսյան Հենրիկ Հովհաննիսյան Հրաչուհի Փալանդուզյան Մարտիրոս Սարյան Պարույր Սևակ Սամվել Խալաթյան Սոս Սարգսյան Սուրեն Աղաբաբյան Վահրամ Փափազյան Վայոց ձոր Վարուժան Խաստուր Վրեժ Սարուխանյան Րաֆֆի «Հրապարակախոսություններ Օհան Դուրյան հոդվածներ»
Մայակովսկի, Ջեկ Լոնդոն, Հեմինգուեյ. ամաչկոտ տղամարդիկ:Հեղինակ՝ Աղասի Այվազյան: | Մարգարիտ Սարգսյան՝ Մայակովսկի, Ջեկ Լոնդոն, Հեմինգուեյ. ամաչկոտ տղամարդիկ գրառման
Հայկ՝ Մենք կարոտ էինք սիրտը թունդ հանող, մշակութային կյանքի ծարավը հագեցնող նորարարության. Օհան Դուրյան գրառման
ՄԱԳԱՂԱԹ.AM » Հեռուստատեսությունը կուլ է գնում ինտերնետին, վերարտադրում այն, ինչ ինտերնետում է՝ The third reality and the destiny of CinemaTpeTbя peaлbHocTb и cyдbбa kиHoԵրրորդ իրականություն և կինոյի ճակատագիրը գրառման
ՄԱԳԱՂԱԹ.AM » Խոհ աշխարհի վերջից առաջ՝ Հանճարի և անճարի գուգահեռականներում գրառման
ՄԱԳԱՂԱԹ.AM » «Նա ոչինչ չասաց սարդերի մասին, որ բույն էին դրել հենց իր` հոգևոր հոր գրպաններում ու երակներում». Արմեն Մարտիրոսյան՝ Արմեն Մարտիրոսյան. «Սարդոստայնը տների պատերի միջով, եկեղեցիների խորաններով բարձրացավ զանգակատների գմբեթները» գրառման
© 2013 Magaghat.am Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը magaghat.am-ին պարտադիր է:Սույն կայքի բոլոր լրատվական հրապարակումները անհատական օգտագործման համար են։ Տեղեկատվություն տարածող այլ միջոցներում սույն կայքի հրապարակումների (մասնակի կամ ամբողջական) վերահրապարկման համար անհրաժեշտ է magaghat.am ադմինիստրատորի թույլտվությունը։ Խախտում թույլ տված անձինք կենթարկվեն պատասխանատվության օրենքով սահմանված կարգով։ Կապ` Արման Հովհաննիսյան 055065023 magaghat.am@gmail.com