hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Մենուետ՝  ֆրանսիական   ժողովրդական   հնագույն  պար,  որը  ծագել  է   Պուատո գավառում: Մենուետը պարահանդեսային պար է, որն սկսած 17-րդ դարից լայն տարածում է գտնում ողջ Եվրոպայում: Սկզբնական շրջանում պալատական մենուետը կատարում էր պարային մեկ զույգ: Մենուետը սկզբում դանդաղ տեմպ ուներ, բայց բարոկկոյի ժամանակաշրջանում այն ավելի արագ տեմպ ու վառ գույներ է ստանում, ինչպես նաև այն սկսում են կատարել պարային մի քանի զույգեր: Բալետային ներկայացումներում մենուտը ձեռք է բերում ժանրային առանձնահատկություններ, սյուժետային հստակություն և անգամ ձևավորվում են մենուետի մի քանի տարատեսակներ:
Առհասարակ, ժամանակակից պարերի մեծամասնությունը ձևավորվել է այլ պարերի ազդեցության տակ: Վերլուծելով պատմական որոշ պարեր՝ ակնհայտ  է  դառնում  դրանց վրա մենուետ պարի հսկայական ազդեցությունը, որը հիմք է դարձել հետագա պարային այլ տարատեսակների զարգացման համար:
Մենուետն իրենից ներկայացնում  է եռահաշիվ ու հանդարտ տեմպով պար: Հայտնի են մենուետի մի շարք տարատեսակներ, որոնցից յուրաքանչյուրն առանձնանւոմ է իրեն բնորոշ նրբագեղությամբ  ու հանդիսավորությամբ: Իր ծաղկման շրջանում մենուետը ցանկացած պարահանդեսի կենտրոնական պարն էր: Պարը լի  է արարողակարգային խոնարհումներով, սրահի երկայնքով  հանդիսավոր անցումներով, փոքր քայլերով ու հազիվ նշմարելի սահումներով:
Չնայած իր արխայիկ  բնույթին՝ մենուետը չի անհետացել պարի ասպարեզից: Ժամանակակից  մենուետին եւս բնորոշ է  պարողների շարժումների նրբակրթությունն ու նրբագեղությունը:
Մինչդեռ իրականում մենուետը ձևավորվել է Լյուդովիկոս XIV շատ ավելի վաղ: Սկզբնական շրջանում այն եղել է գյուղական պար, որն առանձնացել է իր կենդանի բնույթով եւ ունեցել լիովին այլ անվանում՝ Branle de Poitou à Mener ՝ Պար Պուատո  գավառից: Երբ պարը լայն տարածում է գտնում  ֆրանսիական արքունիքում, պալատականները նախընտրում են այն անվանել Ամենե [ֆրանս.՝ Amener,  à mener –տանել]: Նման կերպ մի կողմից քողարկվում էր պարի գյուղական ծագումը, մյուս կողմից՝ ընդգծվում էր առաջին զույգի առաջնայնությունը՝ (առաջինը միշտ գնում էր թագավորը): Սակայն արդեն XVII դարում նման առաջնորդող պարերն արքունիքում բավականին շատ էին, ուստի հարկավոր էր փոխարինել անունը որևէ այլ անվամբ: Պատմությունը լռում է այն մասին, թե ով է ուշադրություն դարձրել պարի փոքր քայլերին: Ամենեի քայլերն իսկապես շատ մանր էն, իսկական Pas Menu՝ փոքր քայլ: Դրանից ելնելով պարը ստանում  է մենուետ անվանումը:
Մենուետի ներմուծումը պալատական պարերի շարք մեծ աղմուկ է բարձրացնում, քանի որ տղամարդը պարում էր դիպչելով կնոջ ձեռքին: Տղամարդն ընդամենը դիպչում էր կնոջ մատների ծայրին, բայց միևնույն է  դա համարվում էր  ոճ պատշաճ:  Կնոջ հետ ձեռքը բռնած պարերը միայն պարահանդեսը  բացող արարողակարգային պարերն էին: Այնպիսի զգացմունքային պարի մեջ, ինչպիսին այդ ժամանակ համարվում էր մենուետը, դա չափազանց համարձակ էր դիտվում: Սակայն այդ հանգամանքը երկար քննարկումների առիթ չի տալիս կամ, հավանաբար, նման կանոններ է մտցնում հենց Լյուդովկոս XIV թագավորը, քանի որ պալատական պար մենուետը դառնում է հենց նրա օրոք:
XVII դարի պարահանդեսների ժամանակ մենուետը գրավում է կուրանդի տեղը՝ դառնալով պալատական հիմնական պար: XVII դարում մենուետի շարժումների կատարելագործմամբ ու մշակմամբ զբաղվում էին Պարի թագավորական ակադեմիայի անդամները: Պարային քայլերը խիստ կանոնակարգված էին: Պարասրահում կոմպոզիցիան կառուցվում էր  ըստ S կամ Z տառերի: Մենուետն ավելի է բարդացվում XVIII դարում: 1763թ. Լյուդովիկոս XVI ու Մարիա Անտուանետի ամուսնության առթիվ  պարի վարպետների կողմից ստեղծվում է  «Թագուհու մենուետը» [ֆրանս.՝ Menuet à la Reine], որը մինչ օրս համարվում է կատարման տեսանկյունից պալատական  ամենաբարդ  պարերից  մեկը:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 04:28
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.