hy hy en hy en hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Վեպը ներկայացնում է էդվարդյան Անգլիայի հասարակական կյանքը, արժեհամակարգը, կենսակերպն ու երեխաներին դաստիարակելու ու հասարակության  մեջ պահելաձևի  առանձնահատկությունները:  Այն իր մեջ ամփոփում  է ամենատարբեր թեմաներ. արվեստ,  գիտություն, փիլիսոփայություն, հասարակություն, աղքատություն, ընկերություն ու դավաճանություն, կրոն, կրթություն,  սեր, որտեղ հեղինակն աներևակայելի հմտությամբ է միմյանց շաղկապում այդ ամենը՝ չվնասելով բաղադրիչներից եւ ոչ մեկի առանձնահատկությունները:
Հեղինակը ցույց է տալիս մարդ դառնալու ուղին՝ իր մանկության տարիներից մինչև հասունություն եւ այդ ընթացքում վարպետորեն ներկայացնում հոգեկան ապրումներն ու  ինչքնաճանաչողության խնդիրները:
Վեպի գործողություններն սկսվում են ողբերգական իրադարձությամբ. մահանում  է  վեպի գլխավոր հերոսի՝ փոքրիկ Ֆիլիպի մայրը: Ի ծնե կաղ Ֆիլիպին հանձնում են հորեղբոր ու նրա կնոջ խնամակալությանը: Վերջիններս չեն կարողանում տալ Ֆիլիպին ծնողական հոգատարությունը, սերը եւ հենարանը,  որի կարիքը  նա հետագայում ավելի ու ավելի սուր է զգում: Նրա առջեւ բացվում է փշոտ ճանապարհ. դպրոց, հրաժարվել ավելի լուսավոր ապագայի հեռանկարից, հեռացում հավատից, անվերջ տեղափոխություններ, հաշվապահ, նկարիչ, բժիշկ դառնալու փորձեր, ի վերջո, տանջալի ու բզկտող սեր, որն ընկնում է հերոսի վրա ծանր ու անբուժելի հիվանդության պես: Հերոսի անցած ուղղով Մոեմը ցույց է տվել մարդկային կյանքի տատանումներն ու ցնցումները. կարճ թռիչքներ ու ցավալի անկումներ, բուռն փնտրտուքներ եւ մշտական հիասթափություններ, վառ իդեալներ ու մոխրագույն իրականություն, կյանքի անընդհատ խճճվող ուղիներ, որոնց մեջ պտտվում են հարցեր. ի՞նչպես հաղթահարել, ի՞նչպես գտնել ինքդ քեզ, ի՞նչպես լինել երջանիկ:
«Հանկարծ նա մտածեց, որ ողջ կյանքում վազել է այն ամենի հետևից, ինչն իրեն ներշնչել են մյուսները՝ բանավոր կամ գրքերում՝ չհասկանալով, թե ինչ է տենչում իր սեփական հոգին: Ողջ կյանքում նա փորձել է անել այն, ինչ իրեն հուշել է գիտակցությունը, այլ ոչ այն, ինչ պահանջել է սիրտը: Եվ, ահա՛, հիմա նա ուրախությամբ կփախչեր իր երազած իդեալներից: Նա մշտապես ապրել է ապագայով, վաղվա օրով, իսկ ներկան, այսօրեականը մշտապես փախել են նրա ձեռքերից եւ ի՞նչ արժեն այդ իդեալները...Մարդը ծնվում է, աշխատում, ամուսնանում, երեխաներ ունենում եւ մահանում. գուցե հենց  դա՞ է ամենակատարյալը: Հրաժարվել ամեն ինչից հանուն անձնական երջանկության գուցե նշանակում է պարտվել, բայց այդ պարտությունն ավելին արժե, քան ցանկացած հաղթանակ»:
Դրվագ վեպի 1964թ. էկրանավորումից
Վեպում հեղինակը ներկայացրել է կյանքն իր բոլոր գույներով: Սա ճանապարհորդություն է աշխարհով, մարդկային հոգու ոլորաններով, հսկա ու երբեմն խորթ աշխարհի առջև անպաշտպան զգալու եւ դրա դեմ պայքարելու ուղի: Վեպը ներկայացնում է կրքերի դեմ ծանր պայքարը, կրքեր, որ երբեմն կաթվածահար են անում մարդկային գիտակցությունն ու շեղում ճիշտ ճանապարհից, որի արդյուքնում էլ կյանքի մի աստիճանից մյուսը տեղափոխվելն անցնում է ցավի, կորուստների ու հիասթափությունների ճանապարհով: Մեզանից յուրաքանչյուրը տանում է իր բեռը, լինի դա ցանկություն թե երազանք, սպասում թե հիասթափություն, եւ իր վեպով Մոեմը ցույց  է տալիս մարդու՝ աշխարհում իր տեղը գտնելու ճանապարհը: Գրեթե ամեն իրավիճակում  հերոսն ինչ-որ բան վերցնում է  եւ ինչ-որ բան դեն նետում՝ կառուցելով իր իսկ արժեհամակարգը: Թվում  է, թե որքան ցածր է նա իջնում սոցիալական աստիճանով, այնքան ավելի հստակ են դառնում նրա հայացքները:
Կերպարային զարգացումները Մոեմը բացահայոտւմ է  իրեն բնորոշ նուրբ ու գեղեցիկ համեմատություններով. «Յուրաքանչյուր մարդ չբացված բողբոջ  է: Այն ինչ նա կարդում է կամ անում, նրա վրա մեծ ազդեցություն չեն թողնում, բայց ինչ-որ մի բան դրանից առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում եւ կարծես փաթաթում քեզ տերևի մեջ: Այդպես, մեկը մյուսի ետևից բացվում են բողբոջի թերթերը, եւ ի վերջո ծաղկում է ծաղիկը»:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 04:23
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.