hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy fr en my en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en
Հունվարի 25, 2013Մայիսի 9, 2016 Անի Գասպարյան
Ամեն ինչ հիանալի էր, քանի դեռ Սիրիայում խաղաղություն էր, բայց պատերազմն սկսվելուն պես գործը դառնում է ոչ միայն անշահութաբեր, այլև վտանգավոր: 2012-ի օգոստոսին Հովիկի ընտանիքը տեղափոխվում է Հայաստան: Բնակարան են գնում, ավագ դստերը տեղավորում դպրոցում, ապա  խանութ բացում, որպեսզի արտադրանքն իրացնեն:
Ասում է, որ Հալեպում անգամ խաղաղ ժամանակ ծայրահեղականների թաղամասեր կային, որտեղ քրիստոնյաները վախենում էին մուտք գործել: Ներկա իրավիճակում` առավել ևս: Հայերի համար այսօր ապահով չէ նաև այն պատճառով, որ հայերն իշխանամետ են, իսկ ապստամբները դա լավ գիտեն:
Չնայած ամեն ինչին, բոլոր սիրիահայերն էլ շատ են սիրում Սիրիան, հատկապես` Հալեպը: Դա նաև նրանից է, որ սիրիական իշխանությունները, ի տարբերություն երկրի մյուս փոքրամասնությունների, հայերին շատ արտոնություններ են տվել, քանի որ հայերը Սիրիայից հողային պահանջ չունեն, աշխատասեր ու խելացի ժողովուրդ են: «Հալեպում 50-60 հազար հայ հազիվ լիներ, բայց էնպիսի տպավորություն էր, որ 5-6 միլիոն բնակչություն ունեցող Հալեպի կեսը հայեր են,- ասում է Հովիկը՝ դա բացատրելով նրանով, որ Հալեպում հայերը շատ ակտիվ են, խանութներ, սրճարաններ, ռեստորաններ ունեն, լավ արհեստավորներ են, ներգրավված են տարբեր ոլորտներում:
Ցավոք, այսօր ծանր է բոլոր սիրիահայերի վիճակը, բիզնեսով զբաղվողներինը՝ առավել ևս, քանի որ ո՛չ նորմալ գազ կա, ո՛չ էլեկտրականություն, ժողովրդի մի մասն էլ հեռացել է: Եթե առաջ Սիրիայում գազի գինը 8 դոլար էր, հիմա արժե 50 դոլար: «Բացի այդ, վտանգավոր է, ամեն վայրկյան կարող են հարձակվել վրադ, տունդ մտնել: Ամեն մարդ զենք կվերցնի, անգամ կիները պզտիկ զենք մը կամ հատուկ սփրեյ հետներնին ման կուտան»:
Հովիկն իր ընտանիքի ապահովությունը միայն Հայաստանում է զգում: Անգամ Ֆրանսիայում, որտեղ տուն  և կոշիկի արտադրությամբ ու վաճառքով զբաղվելու հնարավորություն ունի, իրեն այսքան ապահով չի զգում: Ուստի, երբ Սիրիայից դուրս գալուց հետո կանգնել է Հայաստանո՞ւմ, թե՞ Ֆրանսիայում հաստատվելու երկընտրանքի առջև, ընտրել է առաջինը. «Ճիշտ է, շատ աղվոր է Փարիզ, բայց եթե, օրինակ, պզտիկներդ պիտի ղրկես դպրոց, մեջը սևամորթը կա, իսլամը կա, ամեն տեսակը կա: Արդեն հոգնել ենք: Բացի դա, ռոբոտի պես պիտի ապրես: Հետո գողությունը Ֆրանսիայում շատ է, հոս ավելի ապահով ես, և վերջապես, սա քո երկիրդ է, էստեղից քեզ ոչ ոք չի կարող վռնդել»:
Չի ընդունում այն, որ Հայաստանի մասին շատ սիրիահայեր ծայրահեղական են տրամադրված և չեն ցանկանում լավը տեսնել. «Կըսեն` հոս չապրցվի… Ես շատ գոհ եմ, ի՞նչ կա գեշ,- զարմանում է նա, ապա ծիծաղելով ավելացնում,- այո, տաքսիի շոֆերները քիչ մը ավելի կառնեն, և առաջ ես էլ, անփորձ ըլլալով, 1500 կուտայի, վերջը տեսա, որ պետք է 600 տամ: Ի՞նչ կա: Բայց մի օր էլ մի տաքսու շոֆեր մեզ տեղ հասցրեց և իմանալով, որ սիրիահայեր ենք, փողը չառավ: Այսինքն` լավն էլ կա, գեշն էլ կա, չպետք է միայն գեշ կողմը տեսնել»:
Միակ բանը, որն անսովոր է եղել իր և համոզված է՝ բոլոր սիրիահայերի համար, տեղացիների՝ միմյանց նկատմամբ կոպիտ խոսելու ձևն է: Օրինակ` Հովիկը շատ է զարմացել, երբ երթուղայինում մի երիտասարդ աղջիկ իր հոր տարիքի վարորդին ոչ թե ասել է «հաճիս (խնդրում եմ) կեցիր», այլ հրամայողական տոնով՝ էստեղ կանգնի՛ր: Ի տարբերություն տեղի հայերի, սիրիահայերն ամեն բան խնդրանքով են ասում. «Երբեք չենք ասիր` տուր, այլ կսենք՝ հաճիս, տո՛ւր»: Այսինքն` հոս կոշտությամբ քո տղա ըլլալը կապացուցես: Եթե հաճիս ըսես, կկարծեն` միամիտ ես»:
Հովիկի Հայաստանի նկատմամբ չափազանց դրական վերաբերմունքի  կողքին չենք կարող չներկայացնել նաև նրա ընկերոջ տեսակետը, որը ներկա էր մեր զրույցին և ժամանակ առ ժամանակ իր անհամաձայնությունն էր հայտնում: Օրինակ, երբ Հովիկն ասում էր, որ որևէ խնդիր չի ունեցել Հայաստանում և շատ գոհ է, ընկերը հիշեցնում էր չհաջողված օրինակներ, երբ սիրիահայերը չեն կարողացել Հայաստանում բիզնես դնել և աշխատել. «Մեկը, օրինակ, ներկերի ֆաբրիկ կուզեր բացեր, չհաջողեց: Կամ, եթե ուզենաս բանան բերել, չես կըրնար: Նման հազար օրինակ կրնամ քեզի տալ»:
«Ես ալ ուրիշ մեկը գիտեմ, որ լիմոն ու նարինջ կբերե, շատ գոհ է,- հակադարձեց Հովիկը,- հիմա որ ես ուզեմ էստեղ ֆաբրիկ բացեմ, ո՞վ պիտի չթողնի»:
«Հայաստանը բիզնեսի համար զրո է, միայն փոքրիկ գործեր կրնաս ընել,- իր տեսակետին մնաց ընկերը,- Հայաստանեն հազարավորներով կգաղթին: Եթե լավ ըլլար, ինչո՞ւ պիտի գաղթեին: Պետք է իրապաշտ ըլլալ: Այո, բաղդատելով Հայաստանը Սիրիայի մեր այսօրվա իրավիճակին հետ, հոս շատ լավ է, Փարիզ է, բայց առաջվա Հալեպի հետ կրնա՞ս համեմատել…»:
«Չգիտեմ, եղբայր, ես գոհ եմ»,- անդրդվելի մնաց Հովիկը: Ընկերը չարախնդորեն ավելացրեց. «Տեսնենք՝ որքան պիտի տևի գոհ ըլլալդ…»:
Անարխիա՝ ջունգլիի օրենքներով. բացառիկ զրույց երթուղայինի վարորդի հետ
Աշխարհահռչակ «Կարֆո՞ւր»-ը, թե՞ հայաստանյան օլիգարխիկ շնաձկները. ո՞վ կհաղթի պայքարում
Մայիսի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
«Հայաստանի գյուղերը մի ուրիշ ձևով եմ սիրում։ Երբ մտնում ես գյուղ, քեզ տնից էլ լավ ես...
Ապրիլի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Լիդան մի քանի ամսական էր, երբ ընտանիքը 90-ականներին տեղափոխվեց Ռուսաստան։ Ամեն ինչ կարծես լավ էր, ինքն...
Մարտի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
Հակոբ Նազարյանն առաջիններից էր, որ արձագանքեց Հայաստանում թավշյա հեղափոխության կոչին ու ընտանիքով վերադարձավ հայրենիք՝ իր հետ...
Մեկնաբանություն “Որքա՞ն կտևի սիրիահայ գործարարի «գոհ ըլլալը» Հայաստանում…” վերաբերյալ
Հունվարի 25, 2013 at 12:42 ե.
Ձեր գրառումը տեղ գտավ http://www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն