en en en en id en fr de en es en en fa de en en en en en de en fr en en fr fr de fr ca en fr de en en en en fr en en en en en hy en en en en en en en en sv hy hy hy hy hy hy hy hy en en es en en
Dalan Art Galery – Emmanuel Henninger
100 DAYS IN GERMANY 2019-20
CEAAC – Centre Européen d’Actions Artistiques Contemporaines
POINT DE CONTACT / Հպման կետ
Dalan Art Gallery, Yerevan (ARMENIA), part of the creative residency in Armenia supported by KulturDialog Armenien and Atelier Mondial, International Arts Exchange Program,
Curated by Sona Hovhannisian (art critic, curator)
From 27 October to 1 December 2021
“Point de contact” presents drawings created by French artist Emmanuel Henninger. Living and creating in Armenia for months, the artist does not deviate from his previous interest in landscape, considering it as a witness of human activity.
The landscape is traditionally one of the most classic and emotional genres of fine arts. When seeing a picture of nature, the viewer involuntarily identifies himself with the environment, moving mentally even if it is an unknown but still familiar place.
In an unfamiliar foreign country, nature becomes a means of revising one’s own local context and perception. What does the image of nature tell us? Transferring the seemingly entire landscapes to one painting surface, the first two works are considered very naturalistic and impressive.
The two large-scale landscapes are made in a very classical style, representing the rocks of Geghard and the plains of Jermuk. With an admiring look typical for a person, the artist conveys the scene in front of him as comprehensively as possible. They transfer us into the very place, where you still seek to find a reflection of the origins of the local society, context, prompting the artist to refer to another technique, another way of seeing nature.
Consciously, Emmanuel Henninger finds a new point of contact with nature and links it to the new environment. In a series of small ink-dot drawings, the artist explores another way to get to know and interact with nature. If in the case of the first two works we look at the landscape from a bird’s eye view, then here the artist/viewer finds himself standing in front of huge rocks or trees! The question arises involuntarily whether it is not this small part that we often see and identify with our images through monumental images. Is it possible to see the whole thing in an episode?
Curator, Sona Hovhannisyan (KulturDialog Armenien)
«Հպման կետ» ցուցադրությունը ներկայացնում է ֆրանսիացի արվեստագետ Էմանուել Հենինգերի՝ Հայաստանում ստեղծած գծանկարները: Ամիսներ շարունակ ապրելով և ստեղծագործելով Երևանում՝ արվեստագետը չի շեղվում բնապատկերի հանդեպ ունեցած իր նախկին հետաքրքրությունից` դիտարկելով այն որպես մարդկային գործունեության ականատես։
Բնանկարն ավանդաբար կերպարվեստի ամենադասական և հուզական ժանրերից է: Բնության պատկեր տեսնելիս՝ դիտողն ակամայից նույնացնում է իրեն միջավայրի հետ՝ մտովի տեղափոխվելով, անգամ եթե անծանոթ, բայց հարազատ վայր:
Անծանոթ և օտար երկրում բնությունը դառնում է միևնույն ժամանակ տեղի համատեքստի և սեփական ընկալողության վերանայման միջոց: Ի՞նչ է մեզ պատմում բնության պատկերը, պարզապես իր վեհությունն է փաստո՞ւմ, թե՞ անդրադառնում է բնապահպանական խնդրի և բնությանը մարդու միջամտությանը: Փորձելով մի նկարչական հարթության վրա տեղափոխել թվացյալ ամբողջական բնապակերը՝ առաջին երկու աշխատաքնները շատ նատուրալիստական են և տպավորիչ:
Լայնածավալ երկու բնանկարներն արված են խիստ դասական ոճով՝ ներկայացնելով Գեղարդի ժայռերն ու  Ջերմուկի դաշտերը: Մարդուն բնորոշ հիացական հայացքով արվեստագետը հնարավորինս համապարփակ և մոնումենտալ կերպով փոխանցել է իր առջև բացված տեսարանը: Այն տեղափոխում է հենց այն վայր, որտեղ տեղի հասարակության ակունքների և  համատեքստի արտացոլումն է որոնվում՝ արվեստագետին հուշելով անդրադառնալ այլ տեխնիկայի և բնությունը տեսնելու մեկ այլ միջոցի:
Էմանուել Հենինգերը գիտակցաբար նոր հպման կետ է գտնում բնության հետ:
Թանաքով և կետային հպումով արված փոքր գծանկարների շարքի մեջ արվեստագետը հետազոտում է բնությունը ճանաչելու և դրա հետ հաղորդակցվելու այլ միջոց: Եթե առաջին երկու աշխատաքներում բնապատկերը կարծես թռչնի բարձրությունից ենք տեսնում, ապա այստեղ արվեստագետը/դիտողը հայտնվում է հսկայական ժայռերի առջև կանգած: Ակամայից հարց է առաջանում. արդյո՞ք հենց այդ փոքր հատվածը չէ, որ մենք հաճախ տեսնում ենք և մեր զգայարանների միջոցով նույնացնում ենք մոնումենտալ պատկերների հետ: Հնարարվո՞ր է, արդյո՞ք, մեկ դրվագում տեսնել ամբողջը։
Համադրող` Սոնա Հովհաննիսյան (KulturDialog Armenien)
Proudly powered by WordPress