hy hy en hy hy hy en hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy en hy hy en hy hy hy en en hy hy hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Եթե լենդլեր պարի ժամանակ տղամարդն իրեն դուր եկած տիկնոջը հրավիրում էր շրջանի մեջ՝ պտտելով նրան իր շուրջը, վոլտայի ժամանակ սկզբում կատարում էին մի քանի թռիչքներ, որից հետո անցում էր կատարվում արագ պտույտների:
Չնայած դրան,  լենդլերի հետ միախառնված վոլտան շուտով մեծ տարածում է գտնում Գերմանիայում, Չեխիայում, Ավստրիայում: Պարի փոփոխվող բնույթի հետ, երբ քայլերը դառնում են ավելի լայն, շարժումներն՝ ավելի ճկուն ու սահուն, պարը ստանում է նաև նոր անուն՝ վալս՝ գերմաներեն walzen բառից, որը նշանակում է  պտտվել, ինչն էլ դառնում է վալսի գերմանակն ծագման վարկածի հիմքը:
Ոչ մի բարձրագույն հրաման, պաշտոնական քննադատություն ու արգելք չեն կարողանում կանխել եվրոպական պարահանդեսային սրահներում, քաղաքային ու գյուղական հրապարակներում վալսի աննախադեպ տարածմանը: Նշանավոր կոմպոզիտորներ ստեղծագործում էին վալսեր, այն հնչում էր օպերաներում, օպերետներում՝ մինչ այսօր դարձնելով այն ամենանշանավոր պարերից մեկը:
Երբ վալսն առաջին անգամ տարածում է  գտնում Ռուսաստանում, ո՛չ Եկատերինա  II, ո՛չ Պավել I, ոչ՛ հատկապես նրա կինը՝ Մարիա Ֆյոդորովնան, չեն ընդունում այն: Գահ բարձրանալով՝ Պավել Առաջինը հատուկ հրամանով արգելում է վալս պարել Ռուսաստանում, և մինչև նրա կնոջ՝ Մարիայի մահը  (1830 թ.), ռուս ժողովրդի համար վալսի ճանապարհը փակ էր: Մարիա Ֆյոդորովնայի երկու որդիները՝ Ալեքսանդր I  ու  Նիկոլայ I ևս չեն համարձակվում դեմ գնալ իրենց մոր կամքին: Չնայած դրան,  1812թ. Հայրենական պատերազմից հետո Ռուսաստանում մասնավոր պարահանդեսներում վալսը դառնում է ամենասիրելի պարերից մեկը:
Այն նորաձև է դարձնում հատկապես 1814-15թ. Վիեննական կոնգրեսը, որտեղ վճռվում էր Եվրոպայի ճակատագիրը: Ցերեկը դիվանագետները որոշում էին  հետպատերազմյան աշխարհի կարևոր հարցերը, իսկ երեկոները աշխույժ աշխարհիկ կյանք էին վարում՝ պարելով այն պարահանդեսներում, որտեղ վալսը պարահանդեսի զարդն էր համարվում:
Վալս հավաքական անվան տակ ներառվում են վալսի մի շարք տարատեսակներ՝ վիեննական վալս, ֆրանսիական վալս, անգլիական վալս և այլն:
Հռչակավոր վիեննական վալսն ունի իր ուրույն պատմությունը: Թեպետ այն մեծ տարածում ուներ Եվրոպայի տարբեր թագավորական պալատներում՝ XIX դարասկզբին  վալս պարին  զգուշությամբ էին մոտենում, և հենց նույն Վիեննայի պարահանդեսներում այն թույլատրվում էր պարել միայն տասը րոպե: Սակայն  վալսը կանգնեցնել այլևս հնարավոր չէր:
Հենց այդ շրջանում  է  վալսը ձեռք բերում իր առանձնահատուկ տարբերակիչ գիծը՝ շեշտված ռիթմը, որը դարձնում է պարն ավելի էլեգանտ ու ռոմանտիկ: Վիեննայում բնակվող երկու նշանավոր կոմպոզիտորներ՝ Յոհան Շտրաուս հայրը և առավել նշանավոր Յոհան Շտրաուս որդին, գրելով այնպիսի հանրահռչակ գլուխգործոցներ, ինչպիսիք են «Երկնագույն Դունայն» ու «Վիեննական անտառի հեքիաթները», անմիջականորեն նպաստում են վիեննական վալսի կայացմանը, որը, որպես արդյունք, XIX դարում ստվերում է եվրոպական մյուս բոլոր պարերը:
Դառնալով պարահանդեսային պաշտոնական պար՝ այն առավել քան համահունչ էր տվյալ շրջանի նորաձևությանը. նեղ ու բարակ իրանին համապատասխան զգեստներ՝ լայն եւ ուռած փեշերով շրջազգեստներ, որոնք ընդգծում էին պարող տիկնոջ գեղեցկությունն ու նրբագեղությունը:
Ներկայումս էլ վիեննական վալսը պահպանել է XlX դարի պարահանդեսային պարերի ավանդույթները և կատարվում է  երրորդ դիրքով, ինչը նշանակում է, որ կատարելու ընթացքում իրանը պետք է լինի խիստ ուղիղ ու ձգված, որտեղ արտահայտիչ շարժումները գրեթե բացակայում են: Վիեննական վալսի գեղեցկությունը կայանում է փոփոխական տեմպի ու անընդհատ իրար հաջորդող աջ և ձախ շրջապտույտների մեջ:    Բնականաբար, Վիեննայում վիեննական վալսի նկատմամբ մոտեցումն առավել յուրահատուկ է: Վիեննայում Յոհան Շտրաուսի բրոնզաձույլ արձանի շուրջը սփռված քաղաքային այգում ամառային երեկոները բոլոր ցանկացողները պարում  են վալս՝ նվագախմբի հնչյունների ներքո:  Վալսին նվիրված ևս մեկ նշանավոր միջոցառում է Վիեննայի օպերային թատրոնում Ամանորի գիշերը վալս պարելը:
Իր գոյության 150 տարիների ընթացքում վալսը մեկ անգամ չէ, որ փոփոխությունների է ենթարկվել: Գոյություն  ունի վալսի դանդաղ տարատեսակը, որը վերջնականապես ձևավորվել է Անգլիայում, և չնայած նրան, որ դանդաղ վալսը դեռ անվանվում է բոստոնյան վալս՝ չկա դանդաղ վալսի իրական ծագման վերաբերյալ միասնական մոտեցում (որոշ մասնագետներ համարում են, որ դանդաղ վալսը ռուսական ծագում ունի):
Հայտնի է, որ Անգլիայում վալսը թույլատրվել է  համեմատաբար ավելի ուշ: Չնայած այն հանգամանքին, որ ավանդապաշտ զսպվածությունն անգլիական ազգային գիծ էր՝ վալսը  մեծ հեղինակություն էր վայելում համակիների շրջանում: Այնուամենայնիվ, Անգլիայում մեծ էր նաև վալսը մերժողների քանակը: Պաշտոնականացնել այս պարը հաջողվում  է  միայն  Ելիզավետա թագուհու միջնորդությամբ: Իսկ այն բանից հետո, երբ արքայադուստր Վիկտորյան 1838թ հունիսի 28-ին՝ իր թագադրման օրը, հրավիրում է  Յոհան Շտրաուսի նվագախմբին, վալսը վերջնականապես հաստատվում է Անգլիայի թագավորական պալատում:
Հստակ հայտնի չէ՝ որտեղից է ծագել վալսի ավելի դանդաղ  տարատեսակը, որը պարում էին երեք տակտով երաժշտության տակ՝ երկու քայլով, սակայն հենց այս տարատեսակն է, որ առավել մեծ ճանաչում է ձեռք բերում: Հնարավոր է, որ այն ավելի հեշտ էր սովորել, ենթադրվում է  նաև, որ այն վալսի կողմնակիցների ու հակառակորդների բանավեճերի արդյունքում  ձևավորված առավել փոխզիջումային տարբերակ էր՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ դանդաղ վալսի ընթացքում զուգընկերների դիրքը միմյանցից որոշակի բաժանված է:
Դասական վիեննական վալսից այն տարբերվում է թե՛ երաժշտությամբ, թե՛ շարժումներով, և այսօր էլ հանդիսանում է  ինքնուրույն պար: Դանդաղ վալսի երաժշտության մեջ «բաս-ակորդ-ակորդ» նվագակցման փոխարեն կիրառվում  է «բաս-ակորդ-պաուզա» տարբերակը, որը թույլ է տալիս փոխել մեղեդու ռիթմը:Փոխվում է  նաև պարի կատարման տեխնիկան, պարազույգի դիրքը, նրանց շարժումները:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 05:46
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.