hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Վեպը բաղկացած է նախաբանից ու երեք մասից, որոնցում նկարագրվող գործողությունների ժամանակագրական հերթագայությունը պահպանված չէ: Սա Լերմոնտովի կողմից գործածված գեղարվեստական հնարքներից մեկն է, որի նպատակն է գլխավոր հերոսին ընթերցողի առջև բացահայտել աստիճանական կարգով: Ընթերցողը նախ Պեչորինին դիտում է Մաքսիմ  Մաքսիմիչի աչքերով, այնուհետև ավելի խորն է ճանաչում հերոսին՝ ծանոթանալով նրա օրագրում արված գրառումներին:
Պեչորինը կրթված մարդ է, հասարակության վերին խավի ներկայացուցիչ, սակայն՝ կյանքից դժգոհ ու իր համար երջանկություն գտնելու բոլոր հույսերը կորցրած: Ինչպես նշվեց, նա համալրում է  Պուշկինի կողմից Եվգենի Օնեգինով բացված «ավելորդ մարդկանց» շարքը: Ռուս հայտնի գրաքննադատ Վ. Բելինսկին նշել է, որ  «ժամանակի հերոսի» մասին վեպ գրելու միտքը ամբողջովին Լերմոնտովին չի պատկանում, քանի որ այդ ժամանակ արդեն գոյություն ուներ Կարամզինի «Մեր ժամանակի ասպետը», և առահասարակ, XIXդ. սկբզի շատ գրողների մոտ էր ծագում նման կերպարին անդրադառնալու գաղափարը:  Բելինսկին Պեչորինի մեջ տեսնում էր «հոգու անցումային վիճակ, երբ մարդու համար հինն ամբողջովին կործանված է, իսկ նորը դեռ չկա, երբ մարդն ինչ-որ իրական բանի հնարավորություն է միայն ապագայում, իսկ ներկայում ոչ այլ ինչ է, քան կատարյալ ուրվական»:
Ուշագրավ է Պեչորինի աչքերի նկարագրությունը.  «…աչքերը չէին ծիծաղում, երբ դեմքը ծիծաղում էր: Դա կարող էր վկայել կամ չար էության, կամ խորը, մշտական թախիծի մասին»:
Պեչորինը յուրահատուկ տղամարդ է, գեղեցիկ, հմայիչ արտաքինով, հարուստ. նա կարող է համապատասխանել ցանկացած աղջկա երազած տղամարդու կերպարին: Զինովորական է և՛ կարգով, և՛ հոգով:  Նա ակտիվ կյանք է վարում, սիրում է «խառնվել» ուրիշների հարաբերություններին: Վեպի առաջին իսկ էջերից մենք տեսնում ենք հետաքրքրասեր Պեչորինին, որն ուզում է կյանքից հնարավորինս շատ բան վերցնել: Սկզբում ընթերցողը չի հասկանում նրա արարքների դրդապատճառները, նրան զարմացնում է երիտասարդի էքսցենտրիկ պահվածքը: Օրինակ՝ նա գողանում է իրեն դուր եկած աղջկան՝ առանց մտածելու հնարավոր հետևանքների մասին:
Հասարակության հետ պայքարում, սակայն, Պեչորինն աստիճանաբար կորցնում է իր ակտիվությունը, դառնում է անտարբեր, սառը դիտող: Եթե «Տաման» գլխում Գրիգորին աշխույժ ու հետաքրքրասեր երիտասարդ է, ապա «Մերի»-ում մենք տեսնում ենք նույնիսկ մանկամիտ, հոսքի հետ հավասար ընթացող մի մարդու, որին միայն Վերայի մեկնումն է արթացնում քնից՝ որոշ ժամանակով նրա մեջ առաջացնելով կյանքը փոխելու ցանկություն: Մենք տեսնում ենք հերոսի վիշտն ու հուսահատությունը.  «Վերային ընդմիշտ կորցնելու մտքից նա ինձ համար դարձավ ամենաթանկն բանն աշխարհում՝ կյանքից, պատվից, երջանկությունից էլ թանկ»: Ընթերցողն ակամա ուրախանում է՝ տեսնելով, որ Պեչորինը դեռ ապրում է, որ մարդը վերջնականապես չի մահացել նրա մեջ, որ նա դեռ ունակ է անկեղծ սիրելու: Այս պոռթկումը, սակայն,  շատ կարճ է տևում. մեր առջև կրկին զգոն, զուսպ, սառը ու թաքուն տառապող անհատ է:
Դրվագ վեպի 1965թ., էկրանավորումից
Չնայած հակասական բնավորությանն ու վառ արտահայտված էգոիզմի՝ Պեչորինը զուրկ չէ մարդկային դրական հատկանիշներից: Առաջին հերթին, նա խելացի ու կիրթ մարդ է, անալիտիկ ուղեղ ունի, անվերջ քննադատելով կողքիններին՝ նա քննադատորեն է դիտում նաև իր սեփական արարքները: Բացի այդ, Պեչորինը քաջ տղամարդ է, ինչը երևում է մենամարտի տեսարանում: Նա կարողանում է իսկապես սիրել, միանգամայն ազնիվ զգացմունքներ տածել հակառակ սեռի հանդեպ:
Բնությունը նրան բարի սիրտ է շնորհել, նա ընդունակ է մարդասեր արարքների: Այս ամենից հետո հարց է ծագում՝ ո՞վ է մեղավոր այն բանի համար, որ այս բոլոր հատկանիշները մահացել էին նրա մեջ: Միգուցե հասարակությունը, միգուցե՝ ինքը՝ Պեչորինը:
Իր կրթության մասին խոսելով՝ Պեչորինը խոստովանում է, որ հոգնել է գիտությունից. այն մարդուն ո՛չ փառք է բերում, ո՛չ էլ երջանկություն: Նա ճանապարհորդում էր կյանքի աննպատակ օրերը վատնելու համար: Այնուամենայնիվ, Պեչորինը ունեցել է նպատակներ, որոնց թվում է եղել, մարդկային բնության, հնարավորությունների սահմանները բացահայտելը, ինչին հասնելու համար նա հոգեաբանական ու բարոյական փորձարկումների է ենթարկում իրեն և շրջապատող մարդկանց: Իր հերոսին ընթերցողի առջև բացահայտելու համար Լերմոնտովն օգտվում է ավանդական մեթոդից՝ սիրո ու ընկերության փորձություն է պատրաստում նրա համար: Պեչորինը չի անցնում ո՛չ առաջինի, ո՛չ երկրորդի միջով. նա հիասթափվում է Բելայի սիրուց, իսկ ընկերության անհրաժեշտություն երբեք չի տեսնում: Ըստ Պեչորինի՝ ընկերության մեջ ընկերներից որևէ մեկը մյուսի ստրուկն է:
Լերմոնտովից առաջ ռուս գրականության մեջ դեռ ոչ ոք նման խորությամբ չէր վերլուծել մարդկային հոգեբանությունը:
Ի վերջո, ինչպե՞ս է վերաբերվում իր հերոսին ինքը՝ Լերմոնտովը: Հեղինակի խոսքերով՝ Պեչորինն իր սերնդի արատներից կազմված կերպար է:
Ինչ վերաբերում է վեպի մյուս հերոսներին, ապա նրանք հիմնականում ստեղծվել ու զարգացել են գլխավոր հերոսի կերպարը ավելի խորը բացահայտելու համար:
Հոգեբանական և սոցիալական հարցադրումների խորությունը, սյուժեի և կերպարների հարստությունը, ձևի ու ոճի սեղմությունը, կառուցվածքային կատարելությունը «Մեր ժամանակի հերոսը» վեպը դասում են համաշխարհային արձակի արժեքավոր նվաճումների շարքին:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 10:39
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.