hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy fr en hy en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it en en en
Փետրվարի 9, 2016Հունիսի 9, 2016 Անի Գասպարյան
Մարա Աբրահամյանը 6 տարեկան էր, երբ ընտանիքը 90-ականների սկզբին տեղափոխվեց Մոսկվա: Պատճառը ոչ միայն ցուրտ ու մութ տարիներն էին, այլև այն, որ Մարան հիվանդ էր, և այստեղ բուժվելու շանսերը քիչ էին: 6-ամյա աղջիկը, որի ընտանիքը ռուսախոս էր, միանգամից ինտեգրվում է ռուսական միջավայրին ու գրեթե կտրվում հայրենիքից: Ավելին, նրա համար այնքան խորթ էին դարձել հայոց լեզուն ու հայկական մշակույթը, որ անգամ ամաչելով հիշում է, թե ինչպես էին ընկերուհու հետ կիրակնօրյա հայկական դպրոցում (որտեղ հաճախում էին ոչ ամենևին իրենց կամքով) բառիս բուն իմաստով՝ փոքրիկ խուլիգանների պես պահում իրենց և զվարճանում, երբ, օրինակ, իրենց սովորեցնում էին հայկական ազգային երգեր: Ռուսական դպրոցի օրինակելի աշակերտները հայկական դպրոցում պարզապես անտանելի էին թե՛ վարքով և թե՛ ուսման առաջադիմությամբ:
Հայաստանից տեղափոխվելուց հետո Մարան առաջին անգամ հայրենիք է վերադառնում 10 տարի անց: Առաջին այցը նրա համար ուղղակի անտանելի էր: 16-ամյա աղջկան հետաքրքիր չէր Հայաստանը, քանի որ ուզում էր ամառային արձակուրդն անցկացնել Մոսկվայում` իր ընկերների հետ, իսկ Հայաստանում ամեն ինչ իր համար անհասկանալի էր` սկսած լեզվից, վերջացրած մարդկանցով: Միակ մխիթարությունը ռուսերեն գրքերն էին: Մի խոսքով, Մարան տառապում էր ու անհամբերությամբ սպասում, թե երբ է վերադառնալու Ռուսաստան:
Մոսկվա վերադառնալուց որոշ ժամանակ անց այնպես է ստացվում, որ նա հայտնվում է Արցախում: Հեռուստաընկերության համար պետք է Լեռնային Ղարաբաղի մասին հաղորդում պատրաստեին, և նկարահանող խումբը մեկնում է Արցախ: Մարան խոստովանում է, որ մինչ այդ գրեթե ոչինչ չգիտեր Արցախի, արցախյան հիմնախնդրի մասին, միայն աղոտ գիտեր, որ այնտեղ ինչ-որ պատերազմ է եղել, բայց ինչու, ինչպես` պատկերացում էլ չուներ: «Ու ես Ղարաբաղի ողջ պատմությունն իմացա հենց Ղարաբաղում»,- ծիծաղում է նա:
Արցախում նա հանդիպում է Բակո Սահակյանին, շփվում շատ ու շատ մարդկանց հետ, այցելում Արցախի պատմական վայրերն ու վերադառնում Մոսկվա` սիրահարված այդ երկրին: Այնուհետև նա գործի բերումով կրկին մի քանի անգամ այցելում է Ղարաբաղ, ու գուցե հենց դա էլ մեծապես նպաստում է նրա Հայաստան վերադարձին: Իսկ մինչ այդ Մարան թողնում է հեռուստաընկերությունը, որտեղ աշխատում էր, ապա կարճ ժամանակով աշխատանքի անցնում ORT հեռուստաընկերությունում, սակայն այնտեղից նույնպես դուրս է գալիս և տեղափոխվում Гoлoc Poccии ռադիոկայան: Ռադիոն Մարայի համար նոր ոլորտ էր, և այստեղ նա իր նախկին ռուս գործընկերոջ հետ շուրջ մի տարի վարում է հեղինակային հաղորդում` շաբաթական մեկ անգամ ռադիոլսողներին ներկայացնելով Հայաստանն ու Արցախը: Սակայն ամենազավեշտալին այն էր, որ հաղորդումը հեռարձակվում էր գրեթե ամենուր, բայց ոչ Հայաստանում: Պատմում է, որ հատկապես Ադրբեջանում իրենց մեծ ուշադրությամբ էին լսում, և երբեմն ռադիոյի խմբագրությունը ադրբեջանցիների կողմից ոչ հաճելի բովանդակությամբ նամակներ էր ստանում, ինչին Մարան հումորով էր վերաբերվում:
Այդ տարիներին Մարայի մոտ արդեն ձևավորվել էր որոշակի հետաքրքրություն հայության, Հայաստանի, հայկական միջավայրի նկատմամբ: Նրա համար Հայաստանն այլևս այն օտար ու անցանկալի երկիրը չէր, որտեղ 16 տարեկանում ստիպված էր եղել 3 շաբաթ ձանձրանալ: Եվ երբ ռադիոյում աշխատանքային պայմանագիրն ավարտվում է, ու նա Հայաստանից առաջարկ է ստանում ֆիլմաշար նկարահանել այն հայերի մասին, որոնք Հայաստանի համար բարեգործություն են անում, կարծես նա դրան սպասում էր: Այդ ժամանակ Մարայի ներաշխարհում նաև փոփոխություններ էին տեղի ունենում. նա ցանկանում էր փոխել իր կյանքը, նրան այլևս դուր չէին գալիս հեռուստաընկերությունը, ռադիոն, իսկ տխուր ու մռայլ մոսկովյան օրերն ավելի էին ընկճում` համարյա հասցնելով դեպրեսիայի: Եվ ահա, որոշումը կայացվում է` վերադարձ Հայաստան: Մարան առաջին անգամ դեպի Հայաստան միակողմանի տոմս է գնում:
2013 թվականից նա ապրում է Երևանում: Չնայած լեզվական, մշակութային և այլ տարբերություններին` Մարան կարողանում է ինտեգրվել հայաստանյան միջավայրին: Հենց սկզբից աշխատանք է գտնում, նախ` «Հայաստանի զրուցակից» թերթում, որը հրապարակվում էր նաև ռուսերեն, ապա, երբ թերթը փակվում է, ընդամենը 1 շաբաթ մնալով գործազուրկի կարգավիճակում, աշխատանքի առաջարկ է ստանում փիարի, մարկետինգի, գովազդի ոլորտում աշխատող ընկերության կողմից: Եվ գալիս է մի պահ, երբ նա ընկերների հետ որոշում է հիմնել սեփական բիզնեսը: Արդենտևական ժամանակ է` նա իր գիտելիքները, փորձը, եռանդն ու միտքն ուղղել է Հայաստանում նոր բիզնես մշակույթի ձևավորմանը: Նրանց հիմնած ընկերությունում միավորված են բազմաթիվ ծառայություններ` գովազդի, մարկետինգի, դիզայնի, ոչ ստանդարտ դիզայնի և այլ բնագավառների, ինչը էապես հեշտացնում է պատվիրատուի գործը: Մարան անթաքույց հպարտությամբ նշում է, որ արդեն եթերում է առաջին գովազդային հոլովակը, որի ռեժիսորն ինքն է:
«Այս անգամ Հայաստանից հաստատ չեմ գնա»,- ասում է հայրենադարձն ու հավատում, որ իր և իր պես մտածող մարդկանց շնորհիվ պիտի Հայաստանը գրավիչ երկիր դառնա բոլորի համար: «Հայաստան վերադառնալուց 3 ամիս անց ես հանեցի վարդագույն ակնոցը, առնչվեցի այն բոլոր խնդիրների հետ, որ կան Հայաստանում, բայց ոչ թե մտածեցի փախչել այդ խնդիրներից, այլ որոշեցի լուծել դրանք: Ես չեմ ուզում երկրորդ անգամ փախչել, որովհետև հասկացել եմ, որ փախուստն ամենահեշտ տարբերակն է: Պետք է մնալ ու աշխատել, աշխատել ու ցույց տալ, որ այսպես էլ կարելի է աշխատել, ոչ թե նստել ու տրտնջալ»:
Մարան թարմ աչքով տեսնում է, որ Հայաստանում այսօր բավականին տաղանդավոր, ստեղծագործ, խելացի մարդիկ կան. ինչո՞ւ չհավաքվել ու Հայաստանը չդարձնել որակապես նոր երկիր, մանավանդ որ հիմա դրա հնարավորությունն իսկապես կա, քանի որ երկիրը գտնվում է վատի ու լավի ընտրության սահմանագծում:
Առաջին լուսանկարի հեղինակ՝ Աննա Միխասյոնոկ
Երկրորդ լուսանկարի հեղինակ՝ Էմմա Մարաշլյան
Հեռավոր ու ցուրտ Բառնաուլից` արևոտ Երևան. հայրենադարձության ևս մեկ պատմություն
Ամեն ինչ սկսել զրոյից. Քեսաբից մինչև Երևան
Մայիսի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
«Հայաստանի գյուղերը մի ուրիշ ձևով եմ սիրում։ Երբ մտնում ես գյուղ, քեզ տնից էլ լավ ես...
Ապրիլի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Լիդան մի քանի ամսական էր, երբ ընտանիքը 90-ականներին տեղափոխվեց Ռուսաստան։ Ամեն ինչ կարծես լավ էր, ինքն...
Մարտի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
Հակոբ Նազարյանն առաջիններից էր, որ արձագանքեց Հայաստանում թավշյա հեղափոխության կոչին ու ընտանիքով վերադարձավ հայրենիք՝ իր հետ...
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն