hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy fr en oc en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en
Սկեսուրը հարսի սուրճի մեջ հղիությունն ընդհատող հաբեր է լցրել` սպանելով սեփական թոռանը — Անի Բլոգ
Հոկտեմբերի 2, 2010Ապրիլի 22, 2016 Անի Գասպարյան
Այն մտածելակերպը, թե հայ ընտանիքն անձեռնմխելի է, և ընտանիքում կատարվող բացասական երևույթներն ուրիշներին չպետք է մտահոգեն կամ մտահոգելու դեպքում` իրավունք չպետք է տան միջամտելու, հաճախ դառնում է այդ ընտանիքների կործանման պատճառ:
Երբեմն մենք քննադատում ենք օտարներին` համարելով նրանց սառը, անտարբեր հարևան-բարեկամի նեղին չհասնող և այլն, սակայն մենք ինքներս, հաճախ տեսնելով մեր շուրջը կատարվող անարդարությունները, հանկարծ դառնում ենք զգուշավոր, վախենում ենք դեմ դուրս գալ քարացած կարծրատիպերին և պայքարել անարդարության ու հանցանքի դեմ օրենքի ուժով կամ գոնե դրա մասին բարձրաձայնելով: Մինչդեռ ավելորդ հոգատարությամբ սիրում ենք խառնվել մեր հարազատների, բարեկամների, հարևանների, անգամ անծանոթ մարդկանց անձնական կյանքին, ղեկավարել նրանց ցանկություններն ու ապրումները:
Ներկայացնում ենք մի իրական ցավալի պատմություն, որի մեջ մեղքի մեծ բաժին ունի հենց այդ լռությունը: Այս պատմությունը միակը չէ. այն մեր մեջ է, մեր կողքին, ամենուր, սակայն չի բացահայտվում: Իսկ համակերպվելու և խնդիրները թաքցնելու մեր անառողջ կենսակերպը ախտահարում է ողջ հասարակությունը:
Պատմում է 36-ամյա մի կին.
«Ես մանկության մի ընկեր ունեի, որն արտագնա աշխատանքի մեկնեց և երկար ժամանակ չէր վերադառնում: Մայրն աղերսում էր, որ մենակ չթողնի իրեն ու վերադառնա, և վերջապես որդին արձագանքեց. վերադարձավ, բայց մի ուզբեկուհու հետ.: Այդ կինն արդեն հղի էր և տարիքով էլ մեծ էր նրանից: Սկեսուրը չէր համակերպվում այդ իրողության հետ և մի օր էլ գաղտնի խորհրդակցել էր քեռակնոջս հետ, թե ինչ դեղահաբեր են օգտագործում, որ հղիությունն ընդհատվի: Քեռակինս էլ, առանց իմանալու, թե ինչն ինչոց է` նրան որոշ խորհուրդներ էր տվել: Քեռակինս այդ ամենի մասին պատմեց նաև ինձ: Երբ ես ընկերոջս մորը հարցրի, թե ում համար են այդ խորհուրդները, նա առանց թաքցնելու պատասխանեց. «էն պառավ ուզբեկի, որ մնացել է տղայիս վզին»:
Իհարկե ես դա վայրենություն, մարդասպանություն  համարեցի, սակայն լռեցի: Ամեն առավոտ սկեսուրը հարսի սուրճի բաժակի մեջ այդ հաբերն էր լցնում: Ես խղճում էի այդ աղջկան: Մի օր էլ, հանդիպելով նրան, հրավիրեցի մեր տուն: Խեղճը լաց եղավ և գանգատվեց սկեսուրի վերաբերմունքից. ասաց, որ երեխայի ծնունդից հետո հույս ունի, որ սկեսուրն իր հանդեպ կփոխվի: Ես նրան խորհուրդ տվեցի ընդհանրապես հրաժարվել սուրճից, քանի որ սրտխառնոց, ճնշում է առաջացնում, սակայն չասացի իրական պատճառը:
Վերջապես երեխան ծնվեց: Բոլորն ուրախ էին, սակայն երեխան շատ նվազ էր: Նա բոլորովին հրաժարվեց մոր կրծքից: Ապրեց ընդամենը տասը օր:  Հիմա չգիտեմ` դեղերի ազդեցությու՞նը եղավ փոքրիկի մահվան պատճառը, թե՞ լինելու բան էր, եղավ:
Սկեսուրը երեխայի մահվանից հետո նորից շարունակում էր հարսին հաբեր տալ. նա այլևս չէր հղիանում: Վերջապես մայրը համոզեց որդուն, թե այդ կինը տարիքով մեծ է և չի կարող իրեն երեխա պարգևել, ու խեղճ աղջկան հետ ուղարկեցին իր երկիր:
Տղան իրեն տվեց խմիչքի: Հետո այդպես, գլուխը կորցրած, ամուսնացավ մեկ ուրիշի հետ, որն անբնական գեր էր ու չբեր: Սկեսուրն այս անգամ իսկապես գլխին էր խփում, ասում, թե Աստված պատժեց իրեն: Այժմ նորից չէր հաշտվում հարսի հետ: Բայց այդ հարսը հաղթեց. բաժանել տվեց սկեսուրի բնակարանը, արհամարհեց նրան: Ոչ մի բուժում ու վիրահատություն չօգնեցին նրան, նա չհղիացավ:
Վերջերս լսեցի, որ նրանք երեխա են որդեգրել: Ինձ շատ է տանջում այն միտքը, որ գուցե ես էլ էի մեղավոր, որ ժամանակին չբացահայտեցի գաղտնիքը»:
Պատմությունը տրամադրել է «Կանանց իրավունքների կենտրոն»
«Ինձ փոքր էրեխու պես պատժում էր, ծեծում ու անկյուն էր կանգնեցնում էնքան, մինչև ներողություն խնդրեմ»
«էլ ի՞նչ տղամարդ, որ կնոջ վրա չգոռա ու ձեռք չբարձրացնի…». հայկական մտածելակերպն ու կանանց իրավունքների պաշտպանությունը
Հոկտեմբերի 05, 2016 Անի Գասպարյան 0
«Տեսա Վլադիկին` սև հագուստով, կացինը ձեռքին». ի՞նչ է պատմում դժոխքի միջով անցած Թագուհին
Օրեր առաջ պատահաբար մի երիտասարդ կնոջ հանդիպեցի ու զրույցի ընթացքում հետաքրքրվեցի, թե ինչու է գլխաշոր կապում:...
Մայիսի 11, 2016 Անի Գասպարյան 0
27 տարեկան, 5 երեխա, ինքնասպանության 2 փորձ
27-ամյա Աննան հասցրել է 5 երեխա ունենալ: Նրա աչքերում, սակայն, ոչ թե մայրական բերկրանք ու երջանկություն...
Մայիսի 24, 2014 Անի Գասպարյան 0
Ամազոնուհիներ. աշխարհի ամենախորհրդավոր կանայք
«Ամազոնուհի» բառը հին հունարենից թարգմանած նշանակում է անստինք կին: Ըստ հին հունական առասպելի՝ ամազոնուհիները միակուրծք կանանցից...
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն