hy en hy hy hy ja hy hy hy hy hy fi hy ru hy hy hy hy hy hy hy hy en hy de hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hbs_lat pl hy hy ja hy hy ja hy hy hy hy hy fi hy ru hy hy hy hy hy hy hy hy en hy de hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hbs_lat pl hy hy ja hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy
Anunner.com - ԴՐՎԱԳՆԵՐ ՆՇԱՆԱՎՈՐ ՀԱՅԵՐԻ ԿՅԱՆՔԻՑ
To work correctly for this site need to enable JavaScript in your browser
Գլխավոր էջ| Նախագիծ| Աջակցություն | Կարծիքներ| Շնորհակալություն | Հետադարձ կապ
‎1759 թվականին Հովսեփ Էմինը Կարնո նահանգի Ճինիշ գյուղի բնակիչներին հարցրել է, թե “ինչո՞ւ եք առարկում, երբ ձեր ազգակիցներից որևէ մեկը ռազմիկ է դառնում, ինչո՞ւ դուք ազատ չեք, ինչո՞ւ դուք ձեր սեփական թագավորը չունեք”:
Գյուղացիները Էմինին պատասխանել են. “Պարոն, մեր ազատությունը անդիի աշխարհքն (անդրշիրիմյան աշխարհում) է. մեր թագավորը Հիսուս Քրիստոսն Է”: Էմինը ըսավ. “Ի՞նչ խոսք է այդ. ո՞վ ըսավ ձեզի թե այդպես է”: “Եկեղեցիին Սուրբ Հայրերը, որոնք կըսեն թե հայ ազգը մահմեդականներուն հպատակ եղած է աշխարհի ստեղծվելէն ի վեր, եւ այդպես ալ պետք է մնա մինչեւ հարութեան օրը: Եթեոչ մենք շատ արագ կրնայինք թուրքերը մեր երկրէն դուրս վռնդել”
Մ. Աարյանը մտադիր էր ստեղծել երգչուհի Գ. Գասպարյանի դիմանկարը:
Երգչուհին միշտ հյուրախաղերի մեջ էր, ժամանակ չէր գտնում բնորդելու:
-Գոհա՛ր ջան, որ մեկը քեզ ժամադրի, ինչքա՞ն կսպասես դու, - մի օր հարցրեց Վարպետը:
-Մեր ժամադրությունից անցել է քսան տարի: Ես այդքան սպասել եմ...****(Մհեր Մկրտչյանի պատմածը)
-Երբ առաջին անգամ գնացի Մարտիրոս Սարյանի արվեստանոց, Վարպետը ժպտուն, զննող հայացքով նայեց դեմքիս, կոշտ կերպարանքիս ու հարցրեց.
-Ա՛յ տղա, բնիկ որտեղի՞ց ես:
-Դժվարանում եմ ասել, Վարպետ: Հայրս մշեցի է, մայրս' վանեցի, ծնվել եմ Գյումրիում, ապրում եմ Երևանում ...
-Ուրեմն դու իսկական հայ ես, - եզրակացրեց վարպետը: - Մի երկու անգամ բեմում քեզ տեսել եմ' էնտեղ էլ հայ ես, որ կաս ...****Աբեղյանը ամուսնանում էր: Գեորգյան ճեմարանի աշակերտները ուրախանում են, որ նրա դասերին վերջապես մի օր ազատ են լինելու: Բայց դասի նստելու զանգը տալուց մի քանի րոպե հետո ներս է նտնում Աբեղյանը' հարսանեկան հագուստով, դասը վարում Լւ նորից վերադառնում է հարսանքատուն ու շարունակում հարսանեկան հանդեսը:****Համալսարանի դասախոսներից մեկը /Աշոտ ՄոյիսԿփչ Մկրտչյան/' մասնագիտությամբ ինժեներ, ոչինչ չհասկանալով հանդերձ «Արմատա- կան բառարանից», բաժանորդագրվում է: Երբ առաջին պրակը ստանում է, փող չի տալիս' ասելով, թե մոտը չկա: Կենսուրախ, կատակասեր, կերուխումի սիրահար ինժեները ձգձգում է փողը, մինչդեռ Աճաոյանը հիշեցնում է նրա պարտքը: Մի անգամ նա տեսնում է ,որ ինժեները, մի խումբ վարորդների հետ ինչ-որ կրպակի մոտ կանգնած, գարեջուր է խմում և բոլորի փոխարեն էլ ինքն է վճարում: Մոտենում է, ասում.
-Բարեկա՛մ, գարեջուր խմելու փող ունես, պարտքդ տալու փող չունե՞ս:
Ինժեները, որ պարզապես սիրել է զվարճանալ, հրավիրում է նրան գարեջուր խմելու: Աճառյանը մերժում է ե. նրան կանչելով մի կողմ՜ ասում.
֊Ամոթ է, քանի տարի է՜ պարդքդ չես վճարում : Եթե փող չունես, ես քեզ անվերադարձ 3 ռուբլի տամ, վճարիր պարտքդ, պարտական մնալը լավ բան չէ:
Գլուխը բավական տաքացած դասախոսը համաձայնվում է, առնում 3 ռուբլին, բայց փոխանակ պարտքը մարելու'այդ գումարն էլ է գարեջրի տալիս: էլի անցնում են տարիներ... Աճաոյանի մահվան օրը նրա դագաղի մոտ ամենից անկեղծ արցունք թափողներից մեկը եղավ զվարճասեր ինժեները...****1920-ական թվականների կեսերին կատարվում է համաժողովրդական ինչ-որ հանգանակություն: Բոլոր հիմնարկներն իրենց մոտ հավաքված գումարները տանում մուծում են կենտրոնական փոստի դրամարկղ: Ներայանում է նաև Աճաոյանը և հերթի կանգնում: Երբ մոտենում է դրամարկղին, հանում է 50 ռուբլի, հանձնում:
-Ո՞ր հիմնարկի կողմից է,- հարցնում է աղջիկը:
-Իմ կողմից է, գրեցեք' Հրաչյա Աճաոյան,- պատասխանում է նա:
-Հասկացանք, Հրաչյա Աճաոյանի միջոցով է մուծվում, բայց գումարը ո՞ր հիմնարկումն է հավաքված,- կրկին հարցնում է աղջիկը, որի մտքով էլ չէր կարող անցնել, թե մի անհատ այդքան մեծ գումար է նվիրում:
Աճաոյանը նորից է բացատրում, թե դա իր կողմից է: Աղջիկը ընդունում է գումարը, տալիս անդորրագիրը: Նույն օրը Աճաոյանը ինչ-որ գումար էլ մուծում է «Արմատական բառարանի» հերթական պրակները Մոսկվա ուղարկելու համար, գումարն ստանում է նույն աղջիկը, որ 5 կոպեկ պարտք է մնում: Մտածելով, թե նման մի հարուստ մարդու համար 5 կոպեկը չնչին գումար է, հանգիստ ասում է, թե մանր չունի:
֊էհ, չունես, կսպասեմ, աղջիկս, - պատասխանում է պրոֆեսորը և սպասում է ժամեր: Չի մեկնում,մինչև որ 5 կոպեկը չի ստանում' շրջապատում թողնելով ամենաժլատ մարդու տպավորություն:
Բայց արդյո՞ք սա ժլատություն էր, թե՞ մարդկանց օրինականություն սովորեցնելու միջոց:****20-ական թվականների վերջերին Երևանում եղել է մի մուրացիկ' Խաչիկ անունով: Աովորություն է ունեցել շրջել Աբովյւսն փողոցում փող խնդրելու: Աճառյանը մի օր նրան հրավիրում է իր սեյակը, հետաքրքրվում նրա անցյալով, ներկայով, հարցնում է, թե մուրացկանությամբ որքան փող է վաստակում: Իմանում է, որ հազիվ օրվա հացի դրամ է շահում, որը չէր անցնում ամսական 30 ռուբլուց:
-Խաչի՛կ եղբայր, - ասում է Աճաոյանը, - հայ ժողովուրդը աշխատասեր է, մուրացկանությունը ամոթաբեր է, թո՛ղ այդ արհեստը, ես քեզ ամեն ամիս ապրուստի դրամ կտամ,պայմանով, որ ձեռք չմեկնես մարդկանց և մի հարմար գործ գտնես, աշխատես: Ես էլ ծանր օրեր եմ ապրել Փարիզում, բայց մուրացկանություն չեմ արել: Կգաս մեր տուն ամեն ամսի վերջին օրը, կստանաս գումարը . հենց որ չեկար, կիմանամ, որ արդեն աշխատում ես:
Մարդը համաձայնվում է և հաջորդ օրվանից փողոցներում չի երևում, իսկ վեց ամսից չի գալիս սահմանված գումարն ստանալու:****Պատմում են այսպիսի իրական դեպք: Նրա ուսանողներից մեկը, փողոցում հանդիպելով ուսուցչին, մտնում է նրա թևը, և միասին քայլում են: ճանապարհին բազմաթիվ հարցեր է տալիս,որոնց ոչ մեկին չի պատասխանում Աճառյանը: Երբ մոտենում են համալսարանին, նոր միայն պատասխանում է: Ուսանողը հարցնում է, թե ինչու առաջ անուշադրության էր մատնում իր հարցերը:
-Մտքումս դասի ծրագիրն էի կազմում, զբաղված էի, հիմա ազատ եմ, ֊պատասխանում է նա:****Մի օր առանց զանգահարելու նրա տուն է գալիս մի կին: Աշխատանքն ընդհատելով' դուռը բաց է անում Աճաոյանը: Կինն ասում է, թե ուղիղ հինգ րոպե ուզում է խլել նրա ժամանակը' ինչ-որ բան հարցնելու համար: Նա ծեքծեքումներով հինգ րոպեում հազիվ է վերարկուն հանում, հայելու առաջ հարդարվում,մազերը դասավորում: Աճառյանը այդ ընթացքում ժամացույցը ձեռքին կանգնում է նրա կողքին և հենց որ ժամանակը լրանում է, ասում. «է~, տիկի՛ն, ձեր խնդրած հինգ րոպեն լրացավ, ես պետք է աշխատեմ»: Ասում է ու սուսուփուս նստում գրասեղանի առաջ...****Մի օր' առավոտյան, Հրաչյա Աճառյանը հանկարծ զայրանում է և վեճի բռնվում կնոջ հետ, աշխատում վեճը բորբոքել միանգամայն անտեղի: Նա այնքան բարձր է բղավում, որ Սոֆիկը հուսահատ սկսում է լաց լինել: Դրան էլ կարևորություն չի տալիս, շարունակում է բղավել: Հանկարծ ընդհատում է, փափկում և խանդաղատանքով ասում.
-Կատակ էր, Սոֆիկ, ուզում էի, որ ջղայնացած խոսես և տեսնեմ, թե Ախտայի բարբառով ինձ համար ի՞նչ անծանոթ բառեր կան:
֊Դե ասեիր, էլի, ինչո՞ւ էիր կռիվ սարքում:
֊Չէր ստացվի: Դու կխոսեիր գրական լեզվով, մարդիկ զայրացած ժամանակ են բարբառի դիմում և իրենց բերնից փախցնում բառեր,որոնք կարող են պետք գալ լեզվաբանին: Իզուր էլ զայրացրի, ոչ մի բառ չասացիր...****Հովհաննես Այվազովսկին ուներ մի հեռավոր բարեկամ: Նա աղքատ էր ապրում և դժվարությամբ էր իր հացը վաստակում, բայց ոչ մի անգամ չէր դիմում իր հարուստ բարեկամների օգնությանը: Մի անգամ, երբ նշանում է աղջկան, հարևանները նրան հորդորում են, որ դիմի աշխարհահռչակ նկարիչ Այվագովսկու օգնությանը: Նա աղջկան վերցնում է և գնում Թեոդոսիայում ապրող Այվագովսկու տուն: Սովորական հարցուփորձից հետո ակնարկում է, որ աղջկանը նշանել է, և շուտով հարսանիք է լինելու: Այվազովսկին, որպես նվեր, աղջկան տալիս է մի փոքրիկ մանյակ: Աղքատ բարեկամը հիասթափված վերադառնում է տուն: Անցնում է մի որոշ ժամանակ: Աղջիկը իր ամուսնու հետ մեկնում է Պետերբուրգ և ուզում է վաճառել Այվագովսկու նվիրած մանյակը: Պարզվում է, որ դա շատ թանկարժեք իր է, և հնագիտական թանգարանի աշխատակիցը անսպասելի մի մեծ գումար է առաջարկում: Երիտասարդ ամուսինները ուրախ - ուրախ, այդ մեծ գումարը վերցրած, գալիս են տուն և պատմում: Աղքատ բարեկամը նորից գնում է Թեոդոսիա' շնորհակալություն հայտնելու, և իմանում է, որ մեծ նկարիչը մահացել է արդեն, իսկ նրա տուն - թանգարանի շենքը կիսատ է մնացել գումար չլինելու պատճառով: Բարեկամը նոր զղջում է, որ ինքը մտքում նրան մեղադրել է ժլատության մեջ: Եվ իր մեղքը քավելու համար այդ գումարի մի մասը ծախսում է տուն ֊ թանգարանի շինարարությունը ավարտելու համար:****Հովհաննես Այվազովսկին, Թեոդոսիայում լսելով հայկական կոտորածների բոթը, ատելությամբ Է լցվում թուրք ջարդարարների դեմ:Նկարիչը զայրացած վերցնում Է Սուլթան Աբդուլ Ազիզի կողմից իր նկարների համար տարիներ առաջ տրված ադամանդյա շքանշանները, կապում Է դրանք շան վզին և դուրս գալով տնից' ուղղվում Է դեպի ծովափ : Այստեղ նա նստում Է մի ձկնորսական նավակ,հեռանում բաց ծովը, հանում շան վզից թուրքական շքանշանները ե. ի նշան բողոքի' դրանք նետում Է ջուրը:****(պատմում է Գարեգին ԼԱոնյանը)
1921 թվականին Էր. Թիֆլիսն արդեն խորհրդային քաղաք Էր: Մի օր փողոցուս ինձ պատահում Է նկարիչ Եղիշե Թադևոսյանը և ցավելով հայտնում, որ Կոմիտասը վախճանվել Է:
-Որտեղի՞ց գիտես, Եղիշե, - հարցնում եմ նրան:
-Պոլսի թերթերում գրված Է եղել այդ մասին, կարդացողներն ինձ ասացին, - ասում Է Եղիշեն:
Ես Էլ իմ կողմից շտապեցի մի լուր տպագրել «Կարմիր աստղ» թերթում: Պետք Էր մի բան անել: Կոնսերվատորիայի դահլիճում կազմակերպեցինք մի սգահանդես' ճոխ, հետաքրքրական: Ընկերներն ինձ Էին հանձնարարել բացման խոսքը և բանախոսելու պատիվը' «Կոմիտասի կյանքը և գործը» ...
Թիֆլիսի թերթերը գրեցին մեր երեկույթի մասին, ապա արձագանքեցին Պոլսի թերթերը. «Թիֆլիսի լրագրերեն կիմանանք, որ Փարիզում վախճանվել Է հանրածանոթ երաժշտագետ Կոմիտասը»:
Շատ չանցած' Փարիզից ստացանք հաստատ տեղեկություն, որ Կոմիտասը ապրում Է իր վիճակում:
Ուրեմն մեր հոգեհանգիստն ու սգահանդեսը եղել Էր վաղաժամ...****Ձորի մեջ՜ Ալավերդի կայարանում (որտեղից սովորաբար բարձրանում էին Սանահին), պատմական կամուրջից ոչ շատ հեռու, կար մի ծանոթ խանութ - պանդոկ: Մովսես էր նրա տիրոջ անունը: Այդ մարդն էր, որ վերև, «վանքի բնակիչներիս», ուղարկում էր միս, նպարեղեն և այլն: Այստեղ էին հավաքվում փոստից ստացվող նամակները, լրագրերը, ու երբ վանքը բարձրացող մարդ էր պատահում, Մովսեսը նրա ձեռքով ուղարկում էր վեր: Կոմիտասը մի հեռագիր է ուղարկում Սանահին' Սանթունյանին՜ հայտնելով, որ ինքը մի տասը օրով գալու է վանքում մնալու: Այդ հեռագիրը մի երեք - չորս օր մնում է Մովսեսի խանութում: Կոմիտասը մի առավոտ երևում է Ալավերդի կայարանում ու վանք բարձրանալուց առաջ մտնում է Մովսեսի մոտ՜ մի քիչ հանգիստ առնելու և թեյ խմելու: Խանութպանը ուրախանում է, որ վերջապես հարմար մարդ պատահեց, տալիս է նրան եպիսկոպոսին և վանքի բնակիչներին ուղղված նամակները, լրագրերը և մի հեռագիր՝ խնդրելով վանք հասցնել: Եվ Կոմիտասը, բնավ չիմանալով, որ օրեր առաջ Թիֆլիսից իր ուղարկած հեռագիրն այժմ ինքն է տանում հասցեատիրոջը, բարձրանում է Աանահին: Կոմիտասը մտավ վանք ու գրկախառնվեց վանքի բնակիչների հետ, ապա ներկայացավ եպիսկոպոս Սանթունյանին: Միմյանց քեֆուհալ հարցնելուց հետո Կոմիտասը սեղանի վրա դրեց իր բերած փոստը' նամակներ, լրագրեր, հեռագրեր: Եպիսկոպոսը ամենից առաջ բաց արեց հեռագիրը և քահ-քահ ծիծաղեց:
-Վա~հ, քո տունը շինվի, կոմիտա՚ս, քո հեռագիրը դու ես բերում ինձ:
Եվ ընկերները մի լավ ուրախացան:****1906 թիվն էր. կաթողիկոս Մկրտիչ Խրիմյանը, իր 86 տարիներն ուսերին առած, մի անգամ' ինչ-որ տոնական հանդեսի ժամանակ, եկավ Գևորգյան ճեմարան: Նա, հանդիսասրահում նստած, ուշադիր լսում էր Կոմիտասի երգչախմբի երգերը Ա ուսուցիչների ու աշակերտների ճառերը, բայց որոշ ժամանակ նայում էր գմբեթաձև առաստաղից կախված մեծ ջահին: Մեկնելիս նա իր մոտ կանչեց տեսչին և հրամայեց, որ իջեցնեն ջահը:
-Պարո՛ն Կոստանյան, - ասաց նա, - քեզի կպատվիրեմ, որ վաղը վար առնել տաս այդ ահռելի ջահը, վտանգավոր է, մի օր կընկնի աշակերտների գլխին ու ուսուցիչներուդ հետ միատեղ ջարդուփշուր կանե. ի՞նչ պիտի ընես այն ժամանակ:
Կոստանյանն ուսերը թափահարեց և գրեթե չպատասխանեց այս անակնկալ պատվերին: Անցավ մի օր, երկու օր. ի՞նչ պետք է անել. Վեհափառի հրամանն էր, չկատարել անհարմար էր, կարող էր մի քանի օրից նորից գալ ճեմարան և ստուգել իր կարգադրության հետևանքը: Իսկ կատարելը միանգամայն աննպատակ էր, որովհետև ջահը երկաթե շղթայով շատ ամուր կապված էր իր տեղում և վայր ընկնելու ոչ մի երկյուղ չէր հարուցում: Կոմիտասը գտավ ելքը:
-Պարո՛ն Կոստանյան, - ասաց նա տեսչին, - ջահն արդեն վար է առնված իբր, և կատարված է Վեհափառի հրամանը, այժմ թույլ տվեք' ես գնամ վեհարան և խնդրեմ իրավունք նորից կախելու, քանի որ «մթության մեջ ես չեմ կարող երեկոներն իմ խմբական փորձերը կատարել»:
Տեսուչը ժպտաց և գլխով հավանության նշան արեց:
Հետևյալ օրն իսկ ջահը նորից իր տեղը կախելու կարգադրությունն եկավ, և նա այդպես էլ կախված է նույն տեղում մինչև այսօր:****Կոմիտասի՝ արտասահմանից վերադառնալուց անցել էր 6 - 7 ամիս: Այդ ժամանակ արդեն որոշակի համբավ ու հմայք էր ստեղծել իր շուրջը: Սակայն էջմիածնում կային մարդիկ, որ այնքան էլ հաշտ աչքով չէին նայում «յար» և «սեր» երգող վանականին... Մամուլում լույս տեսավ մի հոդված, որտեղ, խոսելով Կոմիտասի մասին, կեղծանունով մի հոդվածագիր եզրակացնում էր. «Երեք տարում կոշկակարություն չի կարելի սովորել, չէ թե երաժշտություն»: Այս հոդվածը լուրջ վիշտ պատճառեց Կոմիտասին, թեև ձևացնում էր, թե իբր հաշվի չի առնում հոդվածագրի խոսքերի թույնը:
Մի անգամ նրա մոտ եկավ Վրթանես Փափազյանը' կարճահասակ մի գիրուկ մարդու հետ: Կոմիտասը սկսեց նվագել և երգել իր մշակած երգերից: Փափազյանն էլ վերցրեց իր ջութակը ու սկսեց նվագել քրդական «Լուր - դա - լուր» - ը: Կոմիտասը հյուրերից աննկատ վերցրեց մի սպիտակ թուղթ ու, աչքերը հառած Փսսվւազյանին, լսում էր նրա նվագը: Փափազյանը նվագում էր սրտախտիտ, ջերմ զգացումով:
-Ինչպե՞ս է, Կոմիտա՚ս, հավանեցի՞ր, - հարցրեց Փափազյանը' ջութակը վերցնելով կրծքից:
-Հիանալի է, հավանեցի ու սիրեցի, այժմ ես նվազեմ, դու լսի՛ր: Այս ասելով՝ Կոմիտասը վերցրեց գրասեղանից թերթը, նստեց
դաշնամուրի մոտ ու սկսեց նվագել և երգել «Լուր - դա - լուր» - ը, որ նոր էր ձայնագրել տեղնուտեղը: Եղանակի վերարտադրությունը լիովին ճիշտ էր և հարազատ: Փափազյանը հիացմունքից ուղղակի ապշել, քարացել էր:
-Կոմիտա՚ս, դու այն առաջուց ձայնագրած ունեի՞ր:
-Ո՛չ, ձայնագրեցի, երբ դու նվագում էիր, - ասաց և ցույց տվեց ծուռումուռ տողերով նոր գրի առնված երգը:
Փափագյանը, շեշտակի հայացք նետելով իր հետ եկած ընկերոջ կողմը, ձայնեց.
-Մի՞թե անբարեխիղճ, անամոթ չէ այն մարդը, որ առանց ծանոթանալու Կոմիտասի հետ, առանց գաղափար ունենալու նրա շնորհքի ու ընդունակությունների մասին, հրապարակավ քննադատում է նրան...
-Այդ անամոթ մարդը ես եմ, Կոմիտա՚ս, և ներողություն եմ խնդրում իմ անբարեխղճության համար, - թոթովեց անծանոթը' խեցգետնի պես կարմրելով և ձեռները մեկնելով Կոմիտասին:
Հւսնկարծակիի եկած Կոմիտասի դեմքը մթագնեց անհաճո զգացումից, բայց վայրկենական այդ մութ ստվերին հաջորդեց լայն ու պայծառ ժպիտը, և նա մանկական անհիշաչարությամբ ու ներողամտությամբ սեղմեց իրեն պարզած ձեռքը:****ճեմարանում սկսվել էին տարեկան հանդիսավոր քննությունները.մի օր 5-րդ դասարանցիները քննվում են եկեղեցական պատմությունից.կանաչ-մահուդ սեղանի գլխին նստած է տեսուչը,աջ ու ձախ կողմերում ունենալով եպիսկոպոսներ,վարդապետներ և ուսուցիչներ,ներկա էր և Կոմիտաս հայր սուրբը:
Քննության է կանչվում աշակերտներից մեկը,որ,ինչպես երևաց հետո, թույլ էր այդ առարկայից, բայց լավ երգիչ էր և Կոմիտասի սիրելի աշակերտներից մեկը:
֊Ասա՛,տղա' ս, ֊հարց է տալիս եպիսկոպոսներից մեկը, - ո՞վ է կառուցել Հռիփսիմեի վանքը:
Աշակերտը վարանում է պատասխանել ու խեղճ - խեղճ նայում է Կոմիտասի երեսին՚կարծես աղերսելով մի կերպ օգնել իրեն. Կոմիտասը հասավ օգնության, ուրիշների համար աննկատելի կերպով նա մի քանի անգամ աջ ձեռքը խփեց կրծքին, այսինքն՜ ուզում էր հասկացնել, թե՜«հիշի' ր, Կոմիտաս կաթողիկոսը, 7-րդ դարում»:
Խեղճ աշակերտն այնքան շփոթվեց, որ հանկարծակի գոռաց.
Հռիփսիմեի վանքը կառուցել է Կոմիտաս հայր սուրբը...****
«Ցեղի կանչը». Գագիկ Գինոսյան
Ձեր ուշադրությանն ենք ներկայացնում «Անուններ» հայագիտական նախագծի և «Խարույկ» արշավական ակումբի հետ համատեղ նկարահանված «Ցեղի կանչը» վերլուծական հաղոր
Anunner.com-ի հյուրն է ԺԻՐԱՅՐ ՇԱՀՐԻՄԱՆՅԱՆ
Իմ երազանքն է ունենալ հայկական խումբ, նվագել հայ բարձրակարգ երաժիշտների հետ:
+Առաջարկեք Ձեր հյուրին Բոլոր տեսանյութերը...
ԱԶԱՏ ՇԵՐԵՆՑ ԱՐՄԵՆԱԿԻ Դերասան: ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1965): Ավելին...
Մեջբերումներ անելիս հղումը www.anunner.com-ին պարտադիր է:
Կայքի հոդվածների, լուսանկարների, տեղեկատվական և հանրամատչելի նյութերի մասնակի
կամ ամբողջական վերարտադրությունն այլ կայքերում կամ զանգվածային լրատվամիջոցներում
առանց www.anunner.com-ին հղղման՝ արգելվում է:
Գովազդների բովանդակության, ինչպես նաև օգտատերերի կողմից թողած մեկնաբանությունների
և կարծիքների համար կայքը պատասխանատվություն չի կրում:
Կայքում ներկայացված տեղեկատվության անհամապատասխանություն դեպքում, խնդրում ենք
Հարցերի և առաջարկությունների համար գրել` info@anunner.com էլ. փոստին:
Տառատեսակը Arian AMU Arial Unicode Sylfaen Sans-serif
Բեռնել տառատեսակը Arian AMU