hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy fr hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy fr en eu en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en
Երկու հայրենիքի սիրո խաչմերուկում. սիրիահայ մի ընտանիքի պատմություն — Անի Բլոգ
Դեկտեմբերի 3, 2012Ապրիլի 22, 2016 Անի Գասպարյան
Ի դեպ, ցավալի մի փաստ Կիլիկյան վարժարանի մասին: Այնտեղ երեխաները չեն սովորում հայոց պատմություն: Պատճառն այն է, որ սիրիական ծրագրով նախատեսված չի եղել հայոց պատմություն, քանի որ Սիրիայի իշխանությունները թույլ չեն տվել: Եվ այսօր Հայաստանում ուսուցումը շարունակվում է նույն կերպ` առանց հայոց պատմության:
«Հայ ասպետ» բարեգործական հիմնադրամի տնօրեն Կարին Տոնոյանն ասում է, որ իրենք Կիլիկյան վարժարանի տնօրենին առաջարկել են շաբաթական մեկ անգամ հայասպետյան ծրագրով անվճար դասեր անցկացնել վարժարանում` ազգային երգ ու պար, պատմություն և այլն: Առաջարկն ընդունվել է և  շուտով, հավանաբար, կիրականանա:
Ընդհանրապես Տոնոյանը ճիշտ է համարում բոլոր սիրիահայ երեխաներին հայկական հանրակրթական դպրոցներում ներառելը: Այն մտահոգությունը, որ դա նրանց համար դժվարություններ կառաջացնի` արևելահայերենի և օտար կրթական ծրագրի առումով, փարատվում է ոչ միայն Սերլիի օրինակով, այլև այն երեխաների, որոնք հաճախում են սովորական հանրակրթական դպրոցներ: «Ես տեղյակ եմ, որ այդ երեխաներն ամբողջովին հարմարվել են նոր ուսումնական ծրագրին և որևէ դժվարություն չեն զգում»,- նշում է Տոնոյանը:
Թելմանի անվան դպրոց է հաճախում նաև Սերլիի մորաքրոջ աղջիկը` Աննան: Նա նույնպես չի ուզում որևէ այլ դպրոց տեղափոխվել: Պակաս ոգևորված չեն նաև դպրոցի ուսուցիչներն ու տնօրենը: Ուսուցչուհի Ցողիկ Թամրազյանն այս ընտանիքի հետ այնքան է կապվել, որ դարձել է նրանց բարեկամը: «Պետք է օգնել բոլոր սիրիահայերին, որպեսզի կարողանան գոնե իրենց կեցության հարցերը լուծել: Նրանք հիացած են հայրենիքով, և եթե հեռանում են` մենք ենք մեղավոր»:
Թամրազյանը չի մոռանում նախօրեին հեռուստացույցով դիտած ռեպորտաժը, որում մի սիրիահայ երիտասարդ  պատմել է, որ Հայաստանում է իր երեք երեխաների հետ. «Այդ տղան ասաց, որ իր դրամն արդեն վերջանում է, և հուզմունքից շրջվեց, չկարողացավ միտքն ավարտել: Դա տեսնելուց հետո ես ամբողջ գիշեր չկարողացա քնել… Լավ, ո՞վ պետք է տեր կանգնի այդ մարդուն, նրա երեխաներին»:
Ուսուցչուհին կոչ է անում պետական համապատասխան կառույցներին, գործարարներին, բոլոր հայերին միավորվել, ստեղծել այն բյուջեն, որը կնպաստի սիրիահայերին օժանդակելուն և նրանց կարիքները հոգալուն: Նա նաև հիշեցնում է ժամանակի սղության մասին` նշելով, որ ամեն մի ուշացած օրը կարող է նոր արտագաղթի պատճառ դառնալ:
Դպրոցի տնօրեն Ռ. Տանանյանն էլ հիշում է երեխաների մուտքը դպրոց. «Նրանք վախվորած մեզ էին նայում, մեր խոսելու ձևին, որը տարբեր էր: Նկարչության ժամին երեխաներից մեկը նկարել էր փլված սև տուն, զենք, ինքնաթիռ, այն դեպքում, երբ կողքի երեխան թիթեռ էր նկարել: Այդ նկարից մենք բոլորս հուզվեցինք»:
Տնօրենն ուսուցիչներին ընդամենը մի բան է խնդրել` այնպես անեն, որ այդ երեխաները սիրված լինեն բոլորի կողմից: «Երեխային ուրիշ բան պետք չէ, միայն սեր, և դրա արդյունքն է, որ երեխաներն այլևս չեն ուզում այս դպրոցից գնալ»:
Նա համոզված է, որ եթե այս մոտեցումը լինի ողջ պետության կողմից, ապա նույն ձևով էլ Հայաստանից չեն ուզենա գնալ:
Սերլիի մայրն այդ ջերմ վերաբերմունքը զգացել է դպրոց մտնելու առաջին իսկ պահից: Պատմում է, որ մարդիկ նույնիսկ մոտեցել են, ձեռքի ափի մեջ թղթի կտորներ սեղմել, որոնց վրա իրենց հեռախոսահամարներն են գրված եղել, որ եթե որևէ խնդիր ունենան, զանգեն: Եղել են մարդիկ, որ տան համար գույք են առաջարկել: Նույնն էլ հարևանության մեջ. «Տղաս սրսկումի պետք ունեցավ, բոլոր հարևանները եկան, դուռս թակեցին և քանի բուժքույր ապահովեցին` մեկը մեկից փորձառու, բոլորը եկան շարվեցան: Անգամ բժիշկներուն կըսեին՝ հանկարծ երեխաների մոտ ռուսերեն բառեր չասեք, որ իրենց վատ չզգան, գրական կխոսեք: Իրենք մեր գործածած բառերեն կգործածեին»:
Ինչ վերաբերում է սիրիահայերի կողմից երբեմն հնչող բացասական տեսակետներին Հայաստանի ու հայաստանցիների վերաբերյալ, Շողիկը խնդրում է ըմբռնումով մոտենալ. «Ես լրիվ կհասկնամ իրենց: Կյանքում վաստակած ամեն բան անապահով ձգած, ձեռնունայն եկած ենք հոս: Հոս էլ ձեռնածալ նստած ենք: Ինչպե՞ս պիտի գոյատևենք, չգիտենք»:
Սիրիահայերին էլ խնդրում է վատ օրինակները չընդհանրացնել: «Հայաստանին մեջ երկուքն ալ տեսած եմ` թե՛ դրականը, թե՛ բացասականը, և իմ լեզուն կպապանձի, եթե չասեմ իրականությունը: Այո, մարդիկ եղան, որ փորձեցին շահագործել, բայց այդ մեկ-երկու հոգու համար ընդհանրացնելը մեղք է»:
Երեխաները հաճախում են նաև «Հայ ասպետ» կրթադաստիարակչական կենտրոն: Մի օր էլ, երբ Սերլիին տարել էին Գավառ` համերգի մասնակցելու, նա ոգևորված ասել է` «Կարին Տոնոյան, ա՛լ Հալեպը չեմ կարոտնար…»:
Չնայած այդ խոստովանությանը` Տոնոյանը լավ է հասկանում, որ սիրիահայ երեխաները ոչ միայն կարոտում են, այլև իրենց հայրենիքը համարում են նաև Սիրիան: Նա հարց է տալիս`  արդյոք մենք այս ժամանակը ճի՞շտ ենք օգտագործում այդ երեխաներին իրենց իրական հայրենիքին ավելի մոտեցնելու համար:
Երեխայի կարոտի մասին է վկայում նաև մայրը. դասի ժամանակ Սերլիի մայրենիի ուսուցչուհի Գրետա Ասիլյանը, որին նա անչափ շատ է սիրում, ընթերցել է Թումանյանի բանաստեղծություններից մեկն ու արտասվել: Սերլին էլ է լաց եղել: Նա մորը պատմել է, որ չգիտի ուսուցչուհու արտասուքի պատճառը, սակայն ինքն արտասվել է  «տունի կարոտի համար»:
Սերլին շատ է ուզում մնալ հայրենիքում, բայց նաև երազում է, որ իր տատիկը, պապիկը, իր տունը, գրքերը, խաղալիքներն էլ տեղափոխվեին Հայաստան:
Մոր երազանքը չի տարբերվում դստեր երազանքից. «Երանի թե ողջ գաղութը վերցնեինք, հոս գայինք…»:
Շողիկը ցավ է ապրում ամեն անգամ, երբ լսում է, որ մի սիրիահայ էլ Հայաստանից կամ Սիրիայից մեկնեց օտար երկիր: «Չեմ կարծեր, որ որևէ հայ ընտանիք կփափագի օտար ազգի որդիներու հետ, օտար մշակույթի մեջ ապրիլ: Մեր այնտեղի կյանքը շատ ծանր է, հոս հրամցված, սարքված, մրգի պես կըսեն` հրամմե, հայ ապրեր, հայ մեծցիր: Հոն որքա՜ն կպայքարենք հայ մնալու համար: Եվ եթե այսօր մենք այսպիսի հայ ենք, ապա Սփյուռքին ենք պարտական…»:
«Իմ զենքն իմ խիղճն է ու ճշմարտությունը». ցմահ դատապարտյալը փայլուն քննություններով ԲՈՒՀ է ընդունվել
Ինչո՞ւ է Հայաստանից հեռանում երիտասարդ կույր դաշնակահարը
Մայիսի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
«Հայաստանի գյուղերը մի ուրիշ ձևով եմ սիրում։ Երբ մտնում ես գյուղ, քեզ տնից էլ լավ ես...
Ապրիլի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Լիդան մի քանի ամսական էր, երբ ընտանիքը 90-ականներին տեղափոխվեց Ռուսաստան։ Ամեն ինչ կարծես լավ էր, ինքն...
Մարտի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
Հակոբ Նազարյանն առաջիններից էր, որ արձագանքեց Հայաստանում թավշյա հեղափոխության կոչին ու ընտանիքով վերադարձավ հայրենիք՝ իր հետ...
Մեկնաբանություն “Երկու հայրենիքի սիրո խաչմերուկում. սիրիահայ մի ընտանիքի պատմություն” վերաբերյալ
Դեկտեմբերի 3, 2012 at 11:50 ա.
Ձեր գրառումը տեղ գտավ http://www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն