hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy de hy hy ceb hy en ko hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy de hy es es tr en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy es es tr en en hy hy nb hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en hy hy hy hy hy en en en
Նրա որդիները՝ Երևանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարանի չորրորդ կուրսում սովորող Արսենը և օրդինատուրայի առաջին  կուրսում սովորող Հայկազը մարտական գործողությունների մեկնարկի առաջին իսկ օրերից մեկնել են Արցախ, իսկ Արամ Հարությունյանը չի մեկնել Արցախ, քանի որ նրա մասնագիտական ներուժի կարիքը կար սահմանամերձ Արենիում գտնվող բուժհաստատությունում։
«Գոնե մեր տեսածը՝ արյունը, ընկերներ կորցնելը, մեր սերունդը պսակեց հաղթանակով։ Մենք իմացանք՝ հանուն ինչի զոհվեցին մեր ընկերները։ Իսկ հիմա  երեխաները այն զգացողությունն են ապրում, որ իրենք ոչ միայն ոչինչ չավելացրին մեր պատին, այլ մեր շարածն էլ քանդեցին։ Նրանք ընկճված են․ ես դա տեսնում են նաև նրանց գրառումներում։ Տղաները համարում են, որ իրենց գործը կիսատ է։ Նրանք ասում են՝ իրենց զոհված ընկերների գործը պիտի շարունակեն։ Մեր երեխաներն էլի՛ ուզում են պոռթկալ», — ասում է բժիշկ Հարությունյանը։
Արցախի հյուսիսային սահմանում իր մասնագիտական պարտքը կատարելիս Արամ Հարությունյանի ավագ որդին՝ բժիշկ Հայկազ Հարությունյանը, ճակատի ու մեջքի շրջանում վիրավորում ստանալուց հետո հրաժարվել էր իջնել դիրքերից: Նա տղաներին միայնակ չէր թողել, մինչև ռազմական գործողությունների ավարտը մնացել էր այնտեղ, բուժել իր վերքերն ու մեր քաջերին և Արցախից վերադարձել նոյեմբերի 24-ին։
Հայկազի ճակատին սպի է մնացել՝ պատերազմի դրոշմը։ Արամ Հարությունյանն ասում է՝ այդ դրոշմը ո՛չ Հայկազին, ո՛չ իր ընտանիքի անդամներին երբևէ չի ճնշել ու ընկճել, ընդհակառակը՝ աննկուն պայքարի խորհրդանիշ է դարձել։ Արամ Հարությունյանն ասում է՝ պարտությունը մերը չէր, զինվորինը չէր, պարտությունը քաղաքական դաշտում էր, ղեկավարների անհամերաշխության ու անհեռատեսության պատճառով էր․․․
«Հայկազն իրեն համեմատում է ոչ թե պատերազմ չգնացածի կամ վիրավորում չստացածի, այլ զոհվածի հետ․ ասում է՝ ինչո՞ւ ընկերս իր կյանքը տվեց, իսկ ես ընդամենը վիրավորում ստացա։ Այդ նույն զգացողությունը ես եմ ունեցել 90-ականներին։ Ես ինձ մեղավոր էի զգում զոհվածների ծնողների առաջ։ Այդ մտքերից ծնվել են այս տողերը․
Ինձ թվում է, թե ես մեղավոր եմ,
Որ դաժան գնդակն ի՜նձ էլ չի գտել
Կամ շոշափելով մարմինս թեթև՝
Մաշկս ծակել, բայց սրտիս չի գտել»։
Բժիշկ Հարությունյանը նաև  ստեղծագործում է․ բազմաթիվ բանաստեղծությունների  ու երգերի հեղինակ է։ Դրանցից շատերը ծնվել են 90-ականների պայքարի օրերին, կռվի բովում, մարտադաշտում ընկերներին կորցնելու մորմոքը զգալիս, հաղթանակի բերկրանքն ապրելիս․․․
Սամանամերձ Արենիում ապրող բժիշկն ասում է՝ բնակիչների հետ շփվելիս զգում է՝  նրանք աննկուն են․ որքան էլ մոտ լինեն սահմանին ու թշնամուն, չեն երկնչում, ամուր կառչած հայրենի հողին ու հայրենիքին։
Նախորդ նյութըԿյանքից հեռացել է լեգենդար հրամանատար Արկադի Տեր-Թադևոսյանը
Հաջորդ նյութըՀակոբ Արշակյանը հրաժարական է տվել, սակայն շարունակելու է «աշխատել հանուն հայրենիքի»
Նրանք զոհվեցին «Վիլիսի» մեջ, ՀՀ տարածքի հրետակոծման ժամանակ
«Իշխանությունները պատրաստ էին պայմանագիր կնքել մեզ համար աննպաստ պայմաններում՝ 2021-ի առաջին ամիսներին»․ քաղաքագետ
Պայմանագրային զինծառայողը նռնակ է պայթեցրել կնոջ ծնողների տանը կից հողամասում․ նա կալանավորվել է
Այս կայքն ստեղծվել է «Լրատվության այլընտրանքային ռեսուրսներ» ծրագրի շրջանակներում: Ծրագիրը հնարավոր է դարձել Ամերիկայի ժողովրդի աջակցությամբ` ԱՄՆ Միջազգային զարգացման գործակալության (ԱՄՆ ՄԶԳ) միջոցով: Կայքի բովանդակությունը միմիայն հեղինակներինն է և պարտադիր չէ, որ արտահայտի ԱՄՆ ՄԶԳ կամ ԱՄՆ կառավարության տեսակետները:
2022 © Journalists for Human Rights
Մարտական դիրքում հայտնաբերվել է զինծառայող,դի` հրազենային վիրավորումով
Նրանք զոհվեցին «Վիլիսի» մեջ, ՀՀ տարածքի հրետակոծման ժամանակ
Edit with Live CSS
Write CSS OR LESS and hit save. CTRL + SPACE for auto-complete.