hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy fr en oc en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en
Հոկտեմբերի 5, 2016 Անի Գասպարյան
Ինչպե՞ս կարող էի չհիշել: Դա մի ահավոր պատմություն էր, որ հուլիսի 8-ին ցնցեց ողջ հանրությանը, իսկ գազանաբար կացնով խոշտանգված հոր ու դստեր լուսանկարներն ու 64-ամյա մոր արնաշաղախ դիակի լուսանկարները ողողեցին համացանցը:
Ամուսնության հենց սկզբում էլ կյանքը հարթ չէր, բռնության նախանշաններ կային ամուսնու կողմից` թե՛ հոգեբանական և թե՛ ֆիզիկական: Ամուսինը Երևանում բնակարան չուներ, Լեռնային Ղարաբաղի Քաշաթաղի շրջանից էր: Երիտասարդ ամուսիններն ապրում էին վարձով, և միայն Թագուհին էր աշխատում, ամուսինն օրերով նստուն էր տանը, համակարգչի առջև: Թագուհու ծնողների և ամուսնու հարաբերությունները, մեղմ ասած, հենց սկզբից ջերմ չէին, քանի որ ծնողները, տեսնելով փեսայի վերաբերմունքն իրենց աղջկա նկատմամբ, փորձում էին պաշտպանել նրան, հարթել ընտանեկան խնդիրները: Բանը հասնում է նրան, որ ամուսինն արգելում է Թագուհուն շփվել ծնողների հետ: Ավելին, արգելում է նաև աշխատել` վիճաբանելով Թագուհու տնօրենի հետ ու վերջինիս դանակով սպառնալով, երբ տնօրենը, մշտապես ականատես լինելով նրանց հեռախոսային վեճերին, մի օր ամուսնուն զգուշացնում է, որ ընտանեկան վեճերը լուծեն տանը, աշխատանքից հետո: Թագուհին այդ ժամանակ արդեն հղի էր, և լարվածությունից հղիությանը վտանգ էր սպառնում: Նա ստիպված աշխատանքից դուրս է գալիս, որպեսզի վիճակն էլ ավելի չբարդացնի: Եվ քանի որ այլևս չէր աշխատում, բնակարանի վարձը չէին կարող տալ, տեղափոխվում են Թագուհու ծնողների տուն:
Թագուհին ու հայրը` Վաչագան Մարտիրոսյանը, որը քանդակագործ-մանկավարժ է, աշխատում էին, ամուսինը շարունակում էր գործազուրկի կարգավիճակում նստել տանը, իսկ ընտանեկան վեճերն ավելի ու ավելի հաճախակի էին դառնում: Վլադիկն արդեն ձեռք էր բարձրացնում հղի կնոջ վրա: Մի օր էլ ծնողների ու փեսայի վիճաբանությունը հասնում է նրան, որ վերջինս կնոջն ասում է, որ պետք է տեղափոխվեն առանձին ապրելու: Ուշ երեկոյան Թագուհուն խաբելով, թե իբր առայժմ գնում են Երևանում բնակվող իր հորեղբոր տուն՝ վերցնում է Թագուհու հոր մեքենան ու քշում դեպի Քաշաթաղ: Մինչ այդ գրավ է դնում կնոջ մատի ոսկե մատանին, որը, ի դեպ, Թագուհու ծնողներն էին նվիրել ամուսնության առթիվ: «Ես հղի էի, ոչինչ անել չէի կարող, անգամ չէի կարող մեքենայի դուռը բացել ու ինձ դուրս գցել: Կարելի է ասել` ինձ առևանգեց, բայց երբ դիմում ներկայացրի ոստիկանություն ու էդ ամենը պատմեցի, ինձ ասացին` քանի որ ամուսիններ եք, դա առևանգում չի կարող դիտվել»:
Հասնում են Քաշաթաղ` ամուսնու ծնողների տուն: Թագուհին, որ արդեն հեռու էր իր ծնողներից և որևէհարազատի, բարեկամի ու ընկերոջ հետ կապ չուներ, անելանելի վիճակում էր. ո՛չ գումար ուներ, որ փախչեր, ո՛չ էլ իր վիճակն էր թույլ տալիս գործուն քայլեր ձեռնարկել, բացի այդ, չէր ուզում երեխային վնասել: Ստիպված համակերպվում է նոր իրավիճակին` փորձելով լեզու գտնել ամուսնու ու նրա հարազատների հետ: Այդ ժամանակ ամուսինն ու նրա ծնողները ստիպում են, որ զագսավորվի Վլադիկի հետ: Թագուհին հետո է պարզում, որ արագ զագսավորման պատճառը պետությունից տրվող միանվագ 300 հազար դրամն էր, որը Քաշաթաղում իրականացվող պետական ծրագիր է: Գումարի կեսը ամուսնու անունով է, կեսը` կնոջ: Բնականաբար, Թագուհուն ոչինչ չի հասնում: Այդքանով չբավարարվելով` արագ-արագ նաև իրեն որպես հղի հաշվառում են տեղի պոլիկլինիկայում, որպեսզի կարողանան վերցնել նաև մինչև երեխայի ծնունդը պետությունից տրվող 230 հազար միանվագ նպաստը: Դա էլ են վերցնում: Իսկ երբ պարզվում է, որ Թագուհին հնարավոր է` ծննդաբերեր կեսարյան հատման միջոցով, ինչն անհնարին էր Քաշաթաղի հիվանդանոցում, նա խնդրում է, որ իրեն տեղափոխեն Երևան: Ամուսինն ուղարկում է, բայց մի պայմանով. պետք է ապրի առանձին և որևէ կապ չունենա ծնողների հետ:
«Ես վարձով էի ապրում: Ինձ էնտեղից անընդհատ կոնտրոլ էին անում, որ հանկարծ ծնողներիս հետ չհանդիպեմ, չխոսեմ»: Որոշ ժամանակ անց Թագուհու մոտ հղիության հետ կապված խնդիրներ են առաջանում, և նա տեղափոխվում է հիվանդանոց: Զանգում է ամուսնուն ու նրա ծնողներին, բայց նրանք ասում են, որ չեն կարող գալ ու իրեն խնամել: «Հասկանալով, որ անիմաստ է նրանց վրա հույս դնելը, զանգեցի ծնողներիս, նրանք եկան, ինձ խնամեցին, իսկ հիվանդանոցից դուրս գրվելուց հետո տեղափոխվեցի մեր տուն»: Երբ երեխան արդեն պիտի լույս աշխարհ գար, Թագուհին զանգում է ամուսնուն ու տեղյակ պահում: Սակայն թե՛ ամուսինը, թե՛ ծնողները Քաշաթաղից չեն գալիս Երևան: Մի քանի օր անց ժամանում են հիվանդանոց և կարճ ժամանակ մնալուց հետո հեռանում` ասելով, թե գործեր ունեն, ուշանում են: Նրանք վերադառնում են Քաշաթաղ` ասելով, որ հարսի ու երեխայի հետևից կգան քառասունքը լրանալուց հետո: Թագուհին երեխայի հետ տեղափոխվում է ծնողների տուն: Բայց նորից փորձում է մոռանալ վիրավորանքներն ու ծեծը և մտածում, որ երեխայի ծնունդը կփոխի ամուսնուն, ու իրենք կկարողանան նորմալ ընտանիք ձևավորել: Երեխայի անունն ընտրելիս զանգում է ամուսնուն, որ նա որոշի: Ամուսինը Նորայր է դնում: Երբ մոտենում էր երեխայի քառասունքը և մանկական պոլիկլինիկայից երեխայի գրանցման վայրի փաստաթուղթ են պահանջում, Թագուհին կրկին զանգում է ամուսնուն` առաջարկելով երեխային գրանցել Երևանում՝ ծնողների տանը, որպեսզի կարողանա պատշաճ բժշկական ծառայություններ ստանալ: Ամուսինը պայման է դնում. երեխային կթողնի գրանցել այնտեղ այն դեպքում, եթե իրեն էլ գրանցեն: «Զարմացա, ասացի` դո՞ւ ինչի համար ես ուզում գրանցվել մեր տանը, փաստորեն, ասացի, դու իմ հետ շահի համար ե՞ս ամուսնացել: Ասաց` հա, բոլորն էլ շահի համար են ամուսնանում»:
Դա մի նոր հարված էր Թագուհու և նրա ծնողների համար: Երբ երեխայի քառասունքը լրանում է, իսկ ամուսինն ու նրա ծնողներն այդպես էլ չեն երևում, Թագուհին երեխային վերցնում է ու ծնողների հետ տանում եկեղեցի՝ քառասունքից հանելու: Երբ քահանան հարցնում է երեխայի անունը, Թագուհին ասում է` Նարեկ: Ու չնայած փաստաթղթերով երեխայի անունը Նորայր է, մայրը նրան Նարեկ է կոչում: Մի օր էլ ամուսինը հայտնվում է գիշերվա ժամը 3-ին, հարձակվում Թագուհու և նրա ծնողների վրա, փորձում երեխային առևանգել: Զանգում են ոստիկանություն: Չնայած այդ ամենին` որոշ ժամանակ անց Թագուհին ամուսնուն նորից ներում է, նրա հետ տեղափոխվում վարձով բնակարան ու ապրում սարսափելի վատ պայմաններում, և երբ այդ ամենից հետո ամուսինը շարունակում է բռնություն գործադրել, ի վերջո համբերության բաժակը լցվում է, որոշում է մեկընդմիշտ բաժանվել նրանից: Երեխային վերցնում է ու վերադառնում ծնողների մոտ:
Դրանից հետո պարբերաբար ամուսինը շենքի մուտքի մոտ դարանակալում էր, վեճ ու կռիվ սարքում, մինչև գործը հասնում է դատարան: Հետաքրքիրն այն է, որ Վլադիկն է դիմում դատարան` պահանջելով Թագուհուն զրկել մայրական իրավունքներից: Թագուհին հակընդդեմ հայց է ներկայացնում` պահանջելով ամուսնալուծություն ու ալիմենտ: Դատարանը երկու կողմի հայցն էլ բավարարում է: Երեխայի տեսակցությունը, այդ պահից սկսած, կազմակերպում էր Հարկադիր կատարման ծառայությունը: Սակայն այդ գործընթացը ևս վեճերի տեղիք էր տալիս, մանավանդ որ Վլադիկն այդպես էլ ալիմենտը չէր վճարում: Ի վերջո, Հարկադիր կատարման ծառայությունը խորհրդակցություն է կազմակերպում երեխայի տեսակցության հարցով, որի ժամանակ Վլադիկը հայտարարում է, որ եթե իրեն չթողնեն երեխային տեսնել, ինքը բոլորին կսպանի, այդ թվում և երեխային: «Դա լսելուց հետո բոլորի ներկայությամբ ասացի, որ այլևս երբեք չեմ թողնի` երեխային տեսնի: Չգիտես ինչու իմ խոսքերը միանգամից արձանագրեցին»:
2016 թ. հուլիսի 7. այդ օրը Թագուհու ծննդյան օրն էր: Ցերեկը նա երեխային տարել էր այգի, օրը նրա հետ անցկացրել, իսկ երեկոյան պիտի այցելեր հաճախորդների տուն: Շատ էր պատահում, որ գործն ուշ էր վերջացնում և տաքսիով էր վերադառնում: Երբ կեսգիշերի մոտ վերադառնում է, սովորության համաձայն ծնողներին զգուշացնում է, որ դուրս գան իրեն դիմավորելու: Լավ գիտեր, որ ամուսինը դարանակալում է: Չէր սխալվում, ամուսինը նորից այնտեղ էր և տեսնելով Թագուհուն` հարձակվում է նրա վրա ու հարվածներ հասցնում: Հոր ու մոր օգնությամբ նա մի կերպ տուն է մտնում: Քիչ անց ոստիկանությունից գալիս են, թե իբր ինքն ու ծնողները բռնության են ենթարկել Վլադիկին: Ծիծաղելի էր, բայց հետո է հասկանում, որ ամուսնու սցենարը նախապես էր գծված: Թագուհին մոր հետ ոստիկանական բաժանմունք է գնում, սակայն այնտեղ պարզում են, որ ոչ թե Վլադիկին են բռնության ենթարկել, այլ նա է կանանց վրա հարձակվել ու մարմնական վնասվածքներ պատճառել: Ոստիկանական բաժանմունքում ցուցմունքը գրելուց հետո քննիչը հրահանգում է, որ կանանց ուղեկցեն մինչև տուն` ապահովելով նրանց անվտանգությունը: Միաժամանակ զանգում է Վլադիկին, որ ներկայանա ոստիկանական բաժանմունք: Վերջինս չի գնում: Երբ պարեկապահակային ծառայության աշխատակիցները կանանց հասցնում են տան մոտ, Թագուհու մայրը նրանց խնդրում է` շուրջբոլորը նայել, համոզվել, որ Վլադիկն այնտեղ չէ: Աշխատակիցները, առանց մեքենայից դուրս գալու, ընդհանուր նայում են ու ասում, որ հանգիստ կարող են գնալ:
«Մենք առաջին հարկում ենք ապրում,- պատմում է Թագուհին,- ես հեռախոսիս լույսը վառեցի, քանի որ մութ էր: Բարձրացա աստիճաններով, որ դուռը բացեմ, երբ հետևից գլխիս ուժեղ հարված զգացի: Շրջվեցի, տեսա Վլադիկին` սև հագուստով, կացինը ձեռքին: Մայրս մեր մեջտեղն ընկավ, որ ինձ պաշտպանի: Վլադիկը սկսեց կացնով հարվածել մորս, ինձ: Ես զգացի, թե ինչպես եմ ուշաթափվում: Մի պահ աղոտ հորս դեմքը տեսա ու էլ ոչինչ չեմ հիշում: Արթնացա հիվանդանոցում»:
Գազանաբար հարձակման հետևանքով մայրը` Կարինե Մանսուրյանը, տեղում մահանում է: Թագուհին ու հայրը ծայրահեղ ծանր վիճակում տեղափոխվում են հիվանդանոց: Եվ եթե հայրը ժամանակին դուրս չգար ու ձեռնափայտով չփորձեր պաշտպանվել, հնարավոր է, որ այս սարսափելի պատմության զոհերի թիվը մեկով չավարտվեր:
Թագուհին լուրջ վնասվածքներ էր ստացել գլխի, պարանոցի, ուսերի, որովայնի շրջանում և ենթարկվել մի քանի վիրահատությունների: Հիմա էլ դեռ երկու վիրահատություն է նրան սպասում: Նույնն էլ հայրը: Վլադիկ Մարտիրոսյանին նույն օրը ձերբակալում են: Դատական գործընթացը դեռ շարունակվում է: Բայց ամենաանհեթեթն այն է, որ մեղադրյալը չի ընդունում իր մեղքը` հայտարարելով, թե նախկին աներն է կացնով հարձակվել կնոջ ու դստեր վրա` փորձելով սպանել նրանց: Մեղադրյալը միաժամանակ դատարանում հայտարարում է, որ բանտից դուրս գալուց հետո նույնը կանի: Թագուհին գազանաբարո այդ արարքի համար դատարանից ցմահ ազատազրկում է պահանջում: Թագուհու եղբայրը, որ Ֆրանսիայում է ապրում, առաջարկում է քրոջն ու հորը երեխայի հետ միասին տեղափոխվել Ֆրանսիա, որտեղ ավելի ապահով ու խաղաղ կյանք կարող են սկսել: Բայց նա չի ուզում Հայաստանից հեռանալ. «Այստեղ մորս գերեզմանն է, և ես ու հայրս չենք թողնի: Բացի այդ, ես սիրում եմ Հայաստանը, չեմ ուզում էստեղից գնալ, չեմ կարող ուրիշ տեղ ապրել»,- դողդողացող ձայնով ու արցունքներն այլևս զսպել չկարողանալով ասում է Թագուհին, որն այս ամբողջ զրույցի ընթացքում, վերհիշելով իր գլխով անցածը, փորձում էր ուժեղ երևալ ու ապացուցել, որ հայ կինը կարող է հաղթահարել ցանկացած փորձություն:
Ֆիլհարմոնիայի փոքր դահլիճ. ի՞նչ հանճարեղ ստեղծագործություն է «թաքնված» այս պատմական կառույցում
​Բաղրամյան պողոտայի ամենանրբագեղ ու ամենաերաժշտական առանձնատունը
Մայիսի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
«Հայաստանի գյուղերը մի ուրիշ ձևով եմ սիրում։ Երբ մտնում ես գյուղ, քեզ տնից էլ լավ ես...
Ապրիլի 09, 2019 Անի Գասպարյան 0
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Լիդան մի քանի ամսական էր, երբ ընտանիքը 90-ականներին տեղափոխվեց Ռուսաստան։ Ամեն ինչ կարծես լավ էր, ինքն...
Հուլիսի 07, 2018 Անի Գասպարյան 0
Երևանի պետական բանկ. 125-ամյա կառույցի փառավոր անցյալն ու անփառունակ ներկան
Մարգարյան հիվանդանոցի շարունակությամբ, դեպի Կողբացի խաչմերուկ, եռահարկ, սև տուֆից մի հրաշալի շենք կա, որի մոտով անցնելիս...
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն