hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy de hy hy ceb hy en ko hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy de hy es es tr en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy es es tr en en hy hy nb hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en hy hy hy hy hy en en en
Գևորգ Արշակյանի համար իր նկարածը դարձավ ճակատագիր․ պատկերել էր ձմեռ, 11 զինվորներ, եկեղեցի, խաչքարներ։ Մոր խոսքով՝ խաչքարները դրված են 90-ականներից 16 ու 12 տարեկան տղաների պատվին, որոնք հողը պաշտպանել են մինչև հայերի օգնության հասնելը։ Գևորգը մինչ պատերազմն այդ տարածքում չէր եղել։
Գևորս  նկարիչ էր։ Իրա նկարները սաղ տեղ կան․ մի քանիսը՝ Ամերիկայում, մի քանիսը՝ Գերմանիայում, մի քանիսը՝ Լեհաստանում․․․ Դեռ փոքրուց՝ 4-րդ դասարանից, գնաց նկարչության, հետո քոլեջում սովորեց։ Ավարտելուց հետո ընդունվեց Մանկավարժական համալսարան, բայց մի տարի հետո որոշեց ուսումը շարունակել Գեղարվեստի ակադեմիայում․ կարմիր դիպլոմով ավարտեց։ Ընդունվեց մագիստրատուրա, առաջին տարին սովորեց, երկրորդն էլ չհասցրեց․․․
Երկրորդ անգամ տարել են նոյեմբերի 26-ին Լաչինի կողմերը։ Էդ մի քանի օրը ռուսական զորքի հետ են կանգնել, հետո իրանց «սմենափոխի» ժամանակն ա եղել, պիտի հետ բերեին, բայց չեն բերել՝ խաբելով տարել են Հադրութի Հին Թաղեր, Խծաբերդը։ Իրանք իջել են մեքենաներից, նոր տեսել են՝ որտեղ են գտնվում։ Իրանց ասել են, որ մի երկու օր հետո «սմենափոխ» կանեն, կտանեն։ Ամենաուշը 9-ին կամ 10–ին պիտի անեին, բայց չեն արել, ձգձգել են․ «մնացեք, կգան տղերքը, կփոխենք»։
Դեկտեմբերի 11-ին հարձակվել են իրանց վրա, մի ամբողջ օր կռվել են, բայց չեն կարողացել գրավել իրենց դիրքերը, հաջորդ օրը թուրքական «սպեցնազն» ա եկել՝ «յաշմա» խումբը։ 9 հոգով կռվել են 3000 հոգանոց թուրքի դեմ։ Ամենավատն էն ա, որ տարել են, հասցրել էնտեղ՝ ոչ մեկին ոչ մի բան չբացատրելով։ Իրանց ջոկատից ահագին մարդ եղել ա ներքևում, պոստերն ա պահել, բա ո՞նց են հանձնվել, եթե իրանց ընկերները վերևում են եղել, հակառակ դեպքում ընկերներին չէին հասնի։ Իրանց «աֆիցերն» էլ ասում ա՝ «մեզ հրաման ա եկել նահանջի, իջացրել եմ», բա չմտածե՞ց, որ էդ 9-ն էլ ա իրանը, ինչի՞ չիջացրեց տղերքին։ Փաստորեն, էդ տարածքն արդեն տվել, պրծել էին, էլ ինչի՞ համար էին էրեխքին էդտեղ տանում։ Կամ էդ էրեխեքն իրանց «սրոկն» արդեն կանգնել էին, ինչի՞ համար չեն թողել տուն գան։
Զոհվելու մասին ես ուշ իմացա․ մայրս հիվանդանոցում էր էդ օրերին, հետո իր հուղարկավորությունից որ տուն եկանք, իմացանք։ Հաջորդ օրը Գևորին բերեցին, իրան հուղարկավորեցինք։
Ու նաև հետաքրքիր ա, որ մահվան օրը գրած ա 11։ էդ էլ մի ուրիշ ձև ա գլխներից ցրելու համար։ Որ ասեն՝ զանգ ա եկել, մենք չենք հասցրել, բայց 12-ին իրանք օգնություն են խնդրել․ ապացույց կա։ Եթե իրանց մտքին տեղ լիներ էրեխեքին օգնելու, լրիվ կարային օգնեին։ Բայց  իրանց հատուկ էին տարել՝ կա՛մ պիտի մահանային, կա՛մ պիտի գերի հանձնվեին։ Երկուսն էլ իրանց ձեռ էր տալիս․ մահանում էին, ասում էին՝ կռվով վերցրեցին, հանձնվում էին, ասում էին՝ «թող չհանձնվեին, պահեին»։ Փաստորեն, էդ էրեխեքին անմեղ տեղը տարան, հանձնեցին թուրքին։
Թուրքը իրա թուրք հալով բարձրացել ա էդ սարը, տեսել ա 9 հոգու դիակ, ասել ա՝ «բա մնացածն ո՞ւր են»։ Պատասխանել են, որ 9-ով են եղել։ Ասել ա՝  «ո՞նց թե, առնվազն մի 60-90 հոգի պիտի լինեին, որ էդքան զոհ տայինք մենք, ո՞նց հնարավոր ա։ Էս 9 հոգուն տարեք, թող հերոսի նման թաղեն»։ Էդքան բանից հետո մերոնք չեն գնացել վերցնելու, ստիպված իրանք են բերել դիակները, սահմանին հանձնել։ Իսկ մեր ղեկավարության կողմից ի՞նչ եղավ, ոչ մի բան։ Բերել են, արիության մեդալն են տվել։ Էն մարդն, ով ռիսկ ա անում գնա, արդեն արի ա, որովհետև սաղ էլ գիտեն իրանց հետ ինչ ա պատահելու։ Մեր ղեկավարությունն ամեն ինչ անում ա, որ ժողովուրդը հավատքը կորցնի։
9-ը հոգին, իրոք, հերոս են
Էն ժամանակ, երբ սաղ իրար էին ուտում Ազգային ժողովում՝ թե էս դավաճան ա, էս փախել ա, սաղ իրար վրա էին գցում, էս 9-ը հոգին ցույց տվեցին, որ պատերազմից հետո էլ չեն ենթարկվել ոչ մեկի։ Իրանք հայ են ու իրանց հայությունը պիտի անեին։
Էդ տղերքն ապացուցեցին, որ մեր ազգը չի պարտվում, մեր զինվորները չեն պարտվում, չեն հանձնվում, իրանք ցույց տվեցին էն, որ 44 օրվա ընթացքում ոչ մեկ էդ ձև չի կռվել։ Իրանց ընկերները սաղ էնտեղ են եղել, ասում էին՝ «նույնիսկ հադրութցիները, որ իմանում էին 9-ի համար ենք եկել , խոնարհվում էին, ցավակցում էին, որ էդ ձև կռիվ են տվել»։
Էն խոսակցությունները, որ մեզ են հասնում, լսում ենք, գալիս ենք էն եզրակացության, որ մեր էրեխեքին  դիտմամբ թողել են էնտեղ, որ իրանց թիկունքը պահեն, իրանք կարողանան դուրս գան։ Թեկուզ եթե դա տենց ա, ուրեմն իրանք կրկնակի հերոս են․ ոչ միայն 300 թուրքին են խփել, այլ նաև մոտ 200 հոգի էլ մեր «սալդատների» կյանքն են փրկել։ Ոնց նայես, իրանց արածը հերոսություն ա, բայց դա չի գնահատվում, ու ամենացավալին դա ա։
Նախորդ նյութը«Գերությունից վերադարձածներին դարձրել են քավության նոխազ և կալանավորել են»
Հաջորդ նյութըՈ՞ւմ և ինչո՞ւ են խոշտանգել հիվանդանոցում. «Պեսոկից» վրե՞ժ են լուծում
Մարտական դիրքում հայտնաբերվել է զինծառայող,դի` հրազենային վիրավորումով
Նրանք զոհվեցին «Վիլիսի» մեջ, ՀՀ տարածքի հրետակոծման ժամանակ
«Իշխանությունները պատրաստ էին պայմանագիր կնքել մեզ համար աննպաստ պայմաններում՝ 2021-ի առաջին ամիսներին»․ քաղաքագետ
Այս կայքն ստեղծվել է «Լրատվության այլընտրանքային ռեսուրսներ» ծրագրի շրջանակներում: Ծրագիրը հնարավոր է դարձել Ամերիկայի ժողովրդի աջակցությամբ` ԱՄՆ Միջազգային զարգացման գործակալության (ԱՄՆ ՄԶԳ) միջոցով: Կայքի բովանդակությունը միմիայն հեղինակներինն է և պարտադիր չէ, որ արտահայտի ԱՄՆ ՄԶԳ կամ ԱՄՆ կառավարության տեսակետները:
2022 © Journalists for Human Rights
Մարտական դիրքում հայտնաբերվել է զինծառայող,դի` հրազենային վիրավորումով
Նրանք զոհվեցին «Վիլիսի» մեջ, ՀՀ տարածքի հրետակոծման ժամանակ
Edit with Live CSS
Write CSS OR LESS and hit save. CTRL + SPACE for auto-complete.