hy hy en hy en hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Սյուժեն վերցված է իրականությունից: 1820-ականներին ֆրանսիական թերթերում լայնորեն լուսաբանվում էին ցածր ծագման մարդկանց  մասնակցությամբ աղմկահարույց դատական գործեր, որոնք փորձում էին մուտք գործել բարձր հասարակություն՝ ամուսնանալով հարուստ հարսնացուների հետ:
Այդպես՝ հասարակ գյուղացու որդի Անտուան Բերտեն դառնում է հարուստ պարոն Միշուի երեխաների ուսուցիչը եւ սիրահարվում վերջինիս կնոջը: Շուտով նա ստիպված է լինում լքել այդ տունը եւ մեկ այլ վայրում դառնալ պալատականի դստեր փեսացուն: Փեսայի մասին տեղեկություններ իմանալու նպատակով՝ աղջկա հայրն սկսում է երաշխավորական նամակներ խնդրել նրա նախկին տերերից, եւ տիկին Միշուի նամակն ստիպում է Բերտեին հեռանալ նաև այդտեղից: Սակայն իր հերոսի մեջ Ստենդալը նպատակ չի ունեցել ներկայացնել տվյալ ժամանակաշրջանի Ֆրանսիայի այդ նենգամիտ երիտասարդներին: Վեպի սյուժեն ուղղակիորեն բնորոշում է իրականությունը:
Ատաղձագործի որդի Ժյուլյեն Սորելն սկսում է բարձրանալ սոցիալական հարթակի աստիճաններով. սկզբում նա դառնում է տնային դաստիարակ պարոն դե Ռենալի երեխաների համար, այնուհետև՝ ճեմարանական, այնուհետև՝ նշանավոր դե Լյա Մոլի քարտուղարը, ի վերջո՝ վերջինիս դստեր փեսացուն, գվարդիական զորքերի սպա դե լյա Վերնե: Սրանք են Ժյուլյենի սրընթաց կարիերայի աստիճանները, որն ավարտվում է  ողբերգական  վերջաբանով՝ նրա մահապատժով:
Ժյուլյեն Սորելի կյանքը հագեցած է արտաքին վառ իրադարձություններով եւ բարոյահոգեբանական արկածներով: Անձի կառուցվածքային բնույթով նա ավելի մոտ է ռոմանտիկական հերոսին. օժտված է հսկայական էներգիայով, աներևակայելի ընդունակություններով, հպարտ բնավորությամբ, երկաթե կամքով, ճկուն երևակայությամբ: Ցանկացած միջավայրում նա բոլորից վեր է կանգնում: Նրա մեջ արտացոլվում են ռոմանտիկական որակներ ու գծեր, սակայն նա պատկերված չէ իբրև ռոմանտիկ հերոս: Նրա կերպարում բնական ընդունակությունների կենտրոնացումը պայմանավորված  է  կենցաղային, պատմական ու քաղաքական հանգամանքներով: Ի տարբերություն ռոմանտիկների՝ Ստենդալին բնորոշ  է զգացմունքների նկատմամբ զուտ վերլուծական մոտեցումը եւ Ժյուլյենի կերպարում նա ցույց է տալիս, թե ինչպիսի հսկայական էներգիա է դուրս ժայթքում ֆրանսիական հասարակության «ցածր» խավից. «Նա ստեղծված էր այն նույն նյութից, ինչ 93թ.-ի տիտանները»: Մնացած մյուս կերպարները նայում են նրան որպես պատրաստի հեղափոխականի: Ինքը Ժյուլյենը ևս ինքն իր մեջ զգում է  նման հուժկու ալիք: Նապոլեոնը նրա կուռքն էր, հեղափոխության որդին, իր փառասիրական նկրտումների մարմնավորումը:  Մինչդեռ վեպի գործողությունները տեղի են ունենում Ռեստավրացիայի ժամանակաշրջանի Ֆրանսիայում, որտեղ Ժյուլյենի նման անհատների համար նապոլեոնական հրամանատարների ճանապարհը փակ է: Ժյուլյենը սուր կերպով զգալով իր ընդունակությունների ու դիրքի միջև խորը տարբերությունը՝ որոշում է  ցանկացած գնով հարթել իր համար դեպի բարձրունք տանող  ճանապարհը: Կարմիրը եւ սևը երկու միմյանց հակասող սկիզբ են, որոնք մարտնչում են հերոսի հոգում: Սերը եւ հպարտությունը, ճշմարտությունն ու կեղծիքը այնպիսի հակասություններ են, որոնք երիտասարդ Սորելին տանում են դեպի ձախողում:
Փառասիրությունը Ժյուլյենին մղում է դեպի կեղծիքը: Իր համար որպես ուսուցիչ Ժյուլյենն ընտրում է Թարտյուֆին եւ վերջինիս նման ինքը ևս բարձրաձայն արտասանում է միայն այն, որին ինքն էլ չի հավատում և արգելում է ինքն իրեն արտահայտել իր սեփական մտքերը:
Այդպես էր նա առաջնորդվում նաև սիրո մեջ: Տիկին դե Ռենալի հետ սիրավեպը բացառապես մղված էր փառասիրական պատկերացումներից, քանի որ դա հնարավորություն էր հասնելու ազնվականության նկատմամբ հաղթանակի:
Ժյուլյեն Սորելի կյանքի պատմությունն այնպիսի պատմություն էր, որը կարող էր տեղի ունենալ միայն Ռեստավրացիայի շրջանի Ֆրանսիայում: Հասարակության ու տվյալ ժամանակաշրջանի հետ նրա բախման առանձնահատկությունը գրեթե ամբողջությամբ պայմանավորված էր ժամանակաշրջանով: Քաղաքականությունը թափանցում է վեպի գրեթե ողջ հայեցակարգի ու սյուժեի մեջ:
Վեպի գործողությունները տեղի են ունենում երեք հիմնական միջավայրում՝ դե Ռենալների տանը, ճեմարանում եւ մարկիզ  դե Լա Մոլի փարիզյան առանձնատանը: Դրանցից յուրաքանչյուրը ներկայացնում է միմյանցից տարբեր միջավայրներ՝   գավառային բուրժուազիան, կաթոլիկ եկեղեցին ու զտարյուն ազնվականությանը՝ սոցիալական երեք ուժեր, որոնք կազմում էին Ռեստավրացիայի վարչակարգի հենքը: Եթե Ժյուլյեն Սորելը գործեր միայն մեկ միջավայրում, ֆրանսիական հասարակության պատկերը լիարժեք չէր լինի: Վեպն իր մեջ ամփոփում է  Ռեստավրացիայի շրջանի Ֆրանսիայի լայն պատկերը, եւ գլխավոր հերոսի կյանքի փուլերը տանում են ընթերցողին սոցիալական միջավայրի բոլոր շերտերով՝ հնարավորություն տալով հեղինակին ուրվագծել հասարակության ողջ համայնապատկերը:
Այնուամենայնիվ, Ստենդալի համար առաջնայինը միայն հասարակական կառուցվածքի շեշտադրումը չէր: Իր օրագրում նա գրում է. «Ինձ համար կարևոր է միայն մի բան՝ մարդկային սրտի նկարագիրը: Դրանում ես ոչինչ եմ»:
Ստենդալի գեղարվեստական գլխավոր հետաքրքրությունը կապված է հոգեբանության ոլորտի հետ: Հերոսների մտքերի մեջ ներթափանցելը մոտեցնում է նրանց ընթերցողին, իսկ հեղինակն ուղղորդում է  նրանց ընկալումները, օժտում է  ընթերցողին հերոսներից վեր կանգնելու ունակությամբ: Հեղինակային նման մոտեցումը կոչվում է «ամենատես», որով հեղինակը տանում է ընթերցողին ամենուր ու ցույց տալիս իր կերպարների հոգիների ամենագաղտնի անկյունները:
Վեպի վերնագիրը հավերժական քննարկումների առիթ է դարձել: Ի՞նչ է կարմիրը, ի՞նչ է սևը: Ի՞նչ նկատի ուներ Ստենդալը: Ամեն ինչ շատ ավելի պարզ է. «կարմիրը» սերն է, «սևը»՝ մահը: Այս երկու երևույթները չեն կարող միասին գոյատևել և միայն հաջորդում են իրար:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 11:46
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.