hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy de hy hy ceb hy en ko hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy oc hy es es tr en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy es es tr en en hy hy nb hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en hy hy hy hy hy en en en
Ազնվաձոր գյուղի բնակիչ Ելենա Դավթյանը ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմում զոհվածների ծնողներից է, որոնք չեն ճանաչել որդու մարմինը: Տանկիստ, կապիտան  Մովսես Դավթյանին թաղել են փակ դագաղում, և հուղարկավորությունից օրեր անց միայն, համադրելով որդու մահվան հանգամանքների մասին իր ստացած սուղ տեղեկությունները Ելենան սկսել է կասկածել, որ հողին հանձնված տղան իր Մովսեսը չէր:
Զինվորին՝ տանկի վարորդ-մեխանիկին, որի հետ Մովսես Դավթյանը Հադրութի մատույցներում կատարել է իր կյանքի վերջին հրամանը՝ դուրս է բերել մարտի դաշտից վնասված տանկը, Դավթյանները հանդիպել են Մարտունու գյուղերից մեկում:
Որդու ծառայակիցը վստահեցրել է Ելենային, որ չի  կարողացել Մովսեսին հանել տանկի միջից, քանի որ կոտրվածքներ է ունեցել: Մովսեսին հանել է զորամասի շտապօգնության մեքենան:
«Որդուս մահվան վկայականում գրված է, որ նրան հնարավոր չէ ճանաչել, որ նրան ճանաչել են գրպանում եղած զինվորական գրքույկով: Բայց զինվորը, այդ տանկի վարորդ-մեխանիկը, որը փաստորեն հետն է եղել մահվան պահին, պնդում էր, որ Մովսեսի դեմքը վնասված չի եղել, դեմքը նորմալ էր: Աղջիկս հատուկ գնացել է, հանդիպել է այդ տղային, և նա ասել է, որ Մովսեսի դեմքը նորմալ վիճակում էր», — ասում է Ելենա Դավթյանը:
Ելենան ԴՆԹ հետազոտություն է պահանջել, արյուն է հանձնել, և արդեն մեկ ամիս է սպասում է պատասխանի: Ենթադրում է. «Երևի, շատ են զբաղված, չեն կարողանում ժամանակին ավարտեն հետազոտութունը: Չէ որ շատ մայրեր չեն կարողանում ճանաչել որդիներին»:
Մովսես Դավթյանը զոհվել է հոկտեմբերի 9-ին: Հոկտեմբերի 12-ին գույժը հասել է ծնողներին: Նրանց որդու մահվան մասին զանգահարել ու հայտնել են  դիահերձարանից: «ՊՆ-ի կողմից հայտնած զոհվածների թվում տղայիս անունը  մինչ օրս էլ չկա: Բայց դա միայն իմ դեպքում չէ: Շատերը չեն կարողանում ՊՆ-ից իրենց զոհվածների մասին տեղեկություն  ստանալ», — ասում է Ելենան:
Նա հոգով ամուր է, կոփված: Սումգայիթի փախստականներից է: Իրեն պինդ է պահում, աշխատում է չընկճվել, ասելով. «Զինվորականի մայրը պետք է պատրաստ լինի ամենավատին, իսկ իմ որդին ուղնուծուծը զինվորական էր: Նա չէր նստի հանգիստ էս պատերազմում: 16 տարեկանից նա տանը չէր: «Մոնթե Մելքոնյան» վարժարանում էր սովորում, հետո՝ «Վազգեն Սարգսյանում», հետո էլ ընկերոջ հետ խնդրել էին, որ իրենց ծառայության ուղարկեն Ղարաբաղ: Նա երազում էր տանկիստ դառնալ: Ցածր բոյի պատճառով սկզբում չէին թողնում, որ տանկիստ դառնա, բայց ինքը հասավ իր երազանքին»: Հոկտեմբերի 8-ին, մահից մեկ օր առաջ է Մովսեսը մորը զանգել, ասել է՝ ամեն ինչ լավ է:
«Մի անգամ տղաս, — հիշում է Ելենան, — ինձ ասաց՝ մամ, հրաշքների չհավատաս, հրաշքներ չեն լինում: Ես հիմա հաճախ եմ հիշում նրա այդ բառերը, բայց ուզում եմ հավատալ հրաշքի: Նրա ընկերներն էլ չեն հավատում, որ նա չկա: Նա այնքան էր սիրում կյանքը: Ոչ մի րոպե չէր կորցնում իր կյանքից: Ուզում էր երեք աղջիկ ունենալ: Ընկերների հետ սիրում էր գնալ բնության գիրկը: Խորովածներ չէին սիրում: Ինքնաեռն էին վերցնում հետները, կարտոֆիլ էին խորովում, հանգստանում էին, զրուցում: Մյուս տարի  կդառնար 30 տարեկան»:
Մի միտք է Ելենային տանջում՝ որ որդին աննպատակ, անիմաստ մահացավ: «Եթե նա ողջ լիներ, տեսնելով այն ամենն ինչ հիմա կատարվում է, նա շատ կնյարդայնանար: Ես չեմ ուզում հավատալ, որ դավաճանություն է եղել: Դա շատ ցավալի միտք է ինձ համար: Ստացվում է, որ մեր երեխաները թնդանոթի մի՞ս էին»:
Երեկ՝ դեկտեմբերի 5-ին, Մովսեսը աղջիկ է ունեցել: Հիվանդանոցում լրացուցիչ գումար են պահանջել կեսարյան հատման համար: Ընտանիքին տեղեկացրել են, որ որևէ արտոնություն զոհվածի ծննդկան կինը չունի: Ելենան ունեցել է գումար սև օրվա համար կուտակած: «Հարցը դա չէ, — ասում է, — այլ այն, որ մենք չենք զգում, որ պետությունը մեր կողքին է»:
Հ.Գ. Նյութը հրապարակել էինք, երբ Ելենա Դավթյանից տեղեկացանք, որ զոհված հերոսի կնոջ ծննդաբերության ծախսերն ամբողջությամբ հոգացել է պետությունը։
Նախորդ նյութըՁերբակալվել է սոցցանցում արցախցիների, մի քանի քաղաքական գործիչների նկատմամբ բռնության կոչեր հնչեցրած անձը
Հաջորդ նյութըՀաստատվել է կորոնավիրուսով վարակման 407 և մահվան 18 նոր դեպք
«Մենք երկու տարի է քարի հետ ենք խոսում»
Հայտնաբերվել է անհետ կորած համարվող զինծառայող, վիճակը բավարար է
Անհետ կորած զինծառայողների ծնողները բողոքի ակցիա են իրականացնում ՊՆ առջև
Այս կայքն ստեղծվել է «Լրատվության այլընտրանքային ռեսուրսներ» ծրագրի շրջանակներում: Ծրագիրը հնարավոր է դարձել Ամերիկայի ժողովրդի աջակցությամբ` ԱՄՆ Միջազգային զարգացման գործակալության (ԱՄՆ ՄԶԳ) միջոցով: Կայքի բովանդակությունը միմիայն հեղինակներինն է և պարտադիր չէ, որ արտահայտի ԱՄՆ ՄԶԳ կամ ԱՄՆ կառավարության տեսակետները:
2022 © Journalists for Human Rights
Դատավոր Բորիս Բախշյանն արդարացվեց
ՄԻՊ-ը հանդիպել է ԵԽ Խոշտանգումների և անմարդկային կամ արժանապատվությունը նվաստացնող վերաբերմունքի...
Edit with Live CSS
Write CSS OR LESS and hit save. CTRL + SPACE for auto-complete.