hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy de hy hy ceb hy en ko hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy es es tr en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy es es tr en en hy hy nb hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en hy hy hy hy hy en en en
73 զինվորի մահվան առեղծվածը ծնողները փորձում են սեփական ուժերով բացահայտել | Forrights.am
Այս տարվա հունվարին 20- ամյա ժամկետային զինծառայող Անանիա Արամյանը պետք է զորացրված ու վերադարձած լիներ տուն: Դրա փոխարեն գյուղում` տանից ոչ հեռու գտնվող գերեզմանատան զինվորական փոքրիկ պանթեոնում հայտնվել է նոր անուն:
Իր վաշտի 73  զինծառայողների հետ Անանիան 140 օր համարվում էր անհետ կորած: Եւ միայն ԴՆԹ հետազոտության միջոցով է, որ նրան հնարավոր է եղել գտնել դեռեւս դեկտեմբերին Հադրութում հայտնաբերված աճյունների մեջ:
Թե ինչ է տեղի ունեցել վաշտի տղաների հետ, ծնողներին պաշտոնապես չեն հայտնում: Իրականությունը պարզելու համար զինծառայողերի  ընտանիքի անդամները իրենք են այցելել Արցախ, կապվել հրամանատարական կազմի ողջ մնացած անդամների հետ ու փորձել սեփական ուժերով վերականգնել ողբերգական իրադարձությունները:
Անանիայի հայրը` Սամվել Արամյանը պատմում է, որ իրենց հաջողվել է պարզել հետեւյալը.
« Հոկտեմբերի 11-ին նրանց ընդհանուր վաշտը Մարտունիից տեղափոխել են Հադրութ` որպես ամենամարտական ու կարգապահ վաշտ: Տեղափոխելուց ժամ, ժամ ու կես հետո խփել են նրանց ավտոն: Ով է ուղարկել, ոնց է ուղարկել… Պատճառը նրանք պետք է գտնեն, ես չպետք է գտնեմ… Գնացել են 9-րդ կոլցո, բայց մի քանի կմ ավել են գնացել, 4-5 կմ, մտել են թուրքերի մեջ: Սնարյադով խփել են էրեխեքի մեքենան ու կռիվը սկսել է: Կապ են տվել, ասել են, որ զինամթեր չունենք արդեն, ասել են` օգնություն, բայց օգնություն, ոնց հասկանում ենք, չի եղել: Ոչ էլ հետեւից գնացող է եղել: Ու նրանք, բոլորը մեկ ամիս, ամիս ու կես մնացել են այդտեղ, այդ տարածքում…էդպես: Դեկտեմբերի 4-5-ին են էդտեղի մտել ու մասունքները հավաքել»:
Զոհված զինծառայողի հայրն ասում է, որ չի ցանկանում մտածել, թե տղաներին նպատակային են ուղարկել մահվան. «Բայց չգիտեմ էլ ինչ ենթադրել: Եթե ինչ-որ մեկի անփությության հետեւանքով իմ երեխան է գնացել, զոհվել, հրամանատարը, ես չգիտեմ, ոնց է հիմա հանգիստ գիշերը քնում: Ինքը դրա համար պետք է պատասխան տա: Ես անգամ կասկածում եմ, որ մի օր կարող են ամբողջ եղածը ջարդեն մահացածներից մեկի վրա… բայց մեզնից ոչ ոք հանգիստ ձեռքերը ծալած չի նստելու»:
Պատերազմի մեկնարկի հենց հաջորդ օրը Անանիայի ավագ եղբայրը` Հայկը մեկնել էր Արցախ, որ մարտի դաշտում լինի կրտսեր եղբոր կողքին: Սակայն նրանք այդպես էլ չեն հանդիպել:
«Բոլորը խոսում էին մի դեպքի մասին, որ մի ամբողջ վաշտի զինվորների սպանել են: Հարցրի, ասեցի, պարզենք, տեսնենք որ վաշտն է, ասեցին` ոնց որ կամավորներ են: Մենք կապի խնդիր ունեինք, չէի կարողանում կապվել եղբորս հետ: Երբ արդեն իմացա, որ նա տան հետ մի քանի օր կապ չի ունեցել, հարցրի, հետաքրքրվեցի, այդ ժամանակ էլ պարզվեց, որ եղբորս վաշտն է»,- մեզ պատմեց Լեւոն Արամյանը:
Նա նշեց, որ անձամբ հանդիպել է եղբոր դիվիզիայի հրամանատար Կարեն Առուստամյանի եւ գնդի Հրամանատար Գոռ Իշխանյանի հետ, փորձել է նրանցից պարզել տեղի ունեցածն ու վաշտի տղաների ճակատագիրը, սակայն ապարդյուն: «Ռուսների հետ անձամբ մենք ենք խոսացել, մի անգամ էլ Գոռին ենք տարել մեզ հետ, ասել ենք, թե  ինչ, ոնց ուզում ես արա, աղաչի, խնդրի, գնացեք ման եկեք, գտեք էրեխեքին»,- պատմում էր Հայկը:
Զոհված զինծառայողի հարազատները նշում են, որ այս պահին ամենակարեւորը բոլոր զինվորների աճյունների հայտնաբերումն է:
«Ամեն օր Հերացիում ապրում ենք: Ամեն օր գնում գալիս ենք: Դեռ երեխաներից պակասում են, բոլորին չէ, որ գտել են: 73 հոգուց դեռ յոթ հոգու չեն գտել: Մենք ուզում ենք ամեն ինչ պարզվի: Գոնե իմանայինք, որ էրեխեքը մարտի ժամանակ զոհվել են, բայց տանես անիմաստ տեղը ինչի՞ համար մատաղ անես: Լույսի պես էրեխեք էին: Ընտրած, լավագույն պատրաստված զինվորներն էին ու բոլորը դա գիտեին: Հիմա մենք զբաղվում  ենք երեխաներին գտնելու գործով: Իմ էրեխուն գտել են, մյուս ծնողինը` դեռ ոչ: Մենք ոչ մի ծնողի չենք ուզում մենակ թողել: Մի օր հոգեհանգստի ենք, մի օր թաղման ենք, մի օր դիահերձարանում ենք, բայց երբ այս ամենը ավարտվի մենք պատասխան ենք պահանջելու».-ասում է Սամվել Արամյանը:
Անանիա Արամյանը Արարատի մարզի Արեւշատ գյուղի բնակիչ էր: Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել էր Վ.Բրյուսովի անվան լեզվաբանական ինստիտուտ, ցանկանում էր զբաղվել եռալեզու թարգմանությամբ, սակայն ուսումը սկսելուց չորս ամիս առաջ զորակոչվել էր բանակ:
«Տղաս մեծ երազանքներ ուներ, բանակից վերադառնալուն պես ուզում էր շարունակել ուսումը, լավ մասնագետ դառնար, բարձունքների էր ձգտում: Ասում էր` իմ ուզածին պետք է հասնեմ: Այն էլ չթողեցին տղուս: Եթե պատերազմը չլիներ, այսօր արդեն տղես զորացրված կլիներ, տանը կլիներ»,- ասում է Անանիայի մայրը` Հայկանուշ Սիմոնյան:
Լուսանկարներն ու տեսանյութը՝ Անի Գևորգյանի
Նախորդ նյութըՀայաստանում կորոնավիրուսի դեպքերի թիվն աճել է 442-ով, գրանցվել է մահվան ևս 7 դեպք
Հաջորդ նյութը«Ադրբեջանում բարձր է հայատյացության և հայերի նկատմամբ թշնամանքի կազմակերպված քարոզի աստիճանը»
Ադրբեջանը խրախուսում է հայերի նկատմամբ պատերազմական հանցագործությունները․ ՀՀ ՄԻՊ
ՀՀ ՄԻՊ-ը դիմել է Կլաարին՝ պահանջելով ադրբեջանցիներին ենթադրաբար խոշտանգելու նյութերը
44-օրյա պատերազմի և Ադրբեջանի շարունակվող ագրեսիայի հետևանքները քննարկվել են Վարշավայում
Այս կայքն ստեղծվել է «Լրատվության այլընտրանքային ռեսուրսներ» ծրագրի շրջանակներում: Ծրագիրը հնարավոր է դարձել Ամերիկայի ժողովրդի աջակցությամբ` ԱՄՆ Միջազգային զարգացման գործակալության (ԱՄՆ ՄԶԳ) միջոցով: Կայքի բովանդակությունը միմիայն հեղինակներինն է և պարտադիր չէ, որ արտահայտի ԱՄՆ ՄԶԳ կամ ԱՄՆ կառավարության տեսակետները:
2022 © Journalists for Human Rights
Կարեն Անդրեասյանն ընտրվել է ԲԴԽ նախագահ
Ադրբեջանը խրախուսում է հայերի նկատմամբ պատերազմական հանցագործությունները․ ՀՀ ՄԻՊ
Edit with Live CSS
Write CSS OR LESS and hit save. CTRL + SPACE for auto-complete.