hy hy hy hy hy hy en kw hy hy hy hy hy hy hy hy hy id hy hy hy de en hy hy hy hy hy ru hy hy hy hy hy hy ru hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en fr hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy
Ես — Տրդատ Գաբոյանի բլոգը
Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիր, Հարավային դպրոց-պարտեզ
Դա միակ բառն էր աշխարհում:
Մարդկանց մի մասը ուղղակի գոռում էր այդ բառը, մյուսները՝ շշուկով էին ասում, մի քանիսը՝ լացով, ոմանք էլ՝ ծիծաղելով: Չէ՞ որ դա մարդկանց միակ բառն էր: Իսկ կենդանիները…
Ես ձեր քնքուշ թագուհին եմ,
-Մի բլիթ տվեք դդումով,
Որ ես դառնամ կլոր-կլոր,
Բայց ինչքան էլ կլորանամ, թռչող փուչիկ չեմ դառնա:
-Կարևոր չէ, թե ի՛նչ եմ եղել առաջ,
Դուք տեսեք, թե ի՛նչ եմ հիմա՜․․․
Տեսեք՝ ինչպես եմ թռվռում
Արևի տակ և ստվերում։
Իսկ ձկնիկը շշուկով էր խոսում.
-Կամա՛ց շարժվեք, մի՛ աղմկեք, սո՛՜ւս…
Իմ բալիկից նամակի եմ սպասում:
Ամենքը աշխարհում ինչ-որ բան էին ասում.
Սպիտակ վարդն ասում էր կարմիր վարդին.
-Ես շատ եմ երկա՜ր, երկա՜ր,
Ոտքս հողի մեջ է, գլուխս՝ երկնքում։
Հելլո՜, ես գնուեմ Բուֆալո։
Միայն մարդիկ էին անվերջ-անդադար կրկնում «ԵՍ» բառը: Երբ բոլորը միասին ասում էին այդ բառը, ստացվում էր՝ ե՜ս-ե՜ս-ե՜ս-ե՜ս:
Մի օր էլ մարդկանց գլուխն սկսեց ցավել անընդհատ ես-ես-ես-ես ասելուց ու լսելուց: Գլխացավից ու ձանձրույթից ազատվելու համար նրանք շատ էին ուզում մի նոր բառ հնարել:
Վերջապես մի մարդ, որի գլուխը ամենից շատ էր ցավում «Ես» ասելուց, գտավ այդ նոր բառը:
Կեսգիշերին արթնանալով, նա նա ինչքան ուժ ուներ գոռաց՝ «ՈՉ»: Հաջորդ առավոտ աշխարհում արդեն մի նոր բառ կար՝ «ՈՉ»:
Այդ օրվանից գլխացավով տառապող մարդիկ ես-ես-ես-ես-ես ասող մարդկանց հանդիպելիս գոռում էին՝ ո՜չ-ո՜չ-ո՜չ-ո՜չ-ո՜չ:
Սկզբում թվում էր, թե նոր բառը կոպիտ է և տհաճ, շատերը չէին էլ ուզում լսել: Բայց հետո կամաց-կամաց դադարում էին ես-ես-ես-ես ասելուց և փորձում էին մի քիչ մտածել... Ու շուտով բոլորն էլ արդեն գիտեին «ոչ» բառը և նույնիսկ հաճույքով կրկնում էին:
Իսկապես որ դա լավ բառ էր:
«Ոչ» ասելիս գլուխը իրեն կլոր էր զգում, մի բան, որ չափազանց կարևոր էր գլխի համար: Եվ հետո, այդ բառը ստիպում էր, որ գլուխն իրեն մեծ զգա, իսկ դա գլխի համար ավելի լավ չափ է, քան՝ փոքրը:
Այժմ աշխարհում ասելու և լսելու համար արդեն երկու բառ կար:
Է՜հ, եթե կա երկու բառ, ինչո՞ւ չլինի երրորդը: Ու եթե կա երեք բառ, ինչո՞ւ չլինի չորրորդը: Իսկ եթե կա չորս բառ, ապա ի՞նչն է խանգարում, որ լինեն շա՜տ ու շա՜տ նոր բառեր:
Եվ եթե կա «ես»-ը,
Եթե կարող է լինել «տաք»-ը,
Կոշտն ու փափուկը, մոտիկն ու հեռուն,
Թացն ու չորը, բարձր ու ցածրը,
Ճիշտն ու սխալը, թարսն ու շիտակը,
Լույսն ու խավարը, սևն ու սպիտակը:
Այսպես, մարդիկ սկսեցին իրար հետ խոսել, հարցեր տալ ու պատասխանել: Ու մտածել, թե ինչ բան է այս աշխարհը:
Եվ մինչև հիմա էլ փնտրում են այդ հարցի  պատասխանը:
Կարդա’ պատմվածքը և դո’ւրս գրիր հականիշները:
Ո՞ր բառն է աշխարհի ամենակարևոր բառը. ինչո՞ւ:
Իմ համար ամենակարեվոր բառը ես-ն է, որովհետև ես իմ մսդին բան ասելուց ես եմ ասում։
Ինչո՞ւ էր  > ասելիս գլուխը իրեն ավելի կլոր զգում:
Աշխարը կազմված է մարդկանցից, բնությունց, կենդանիներից, ուտելիքից և ջրից։
Ես Տրդատ Գաբոյանն եմ, սովորում եմ ՄՍԿՀ-ի Հարավային դպրոց-պարտեզի 4.1 դասարանում։ Սիրում եմ մաթեմատիկա։
Պահոցներ Նշեք ամիսը Սեպտեմբերի 2022  (31) Օգոստոսի 2022  (1) Հուլիսի 2022  (1) Հունիսի 2022  (2) Մայիսի 2022  (29) Ապրիլի 2022  (23) Մարտի 2022  (37) Փետրվարի 2022  (24) Հունվարի 2022  (14) Դեկտեմբերի 2021  (25) Նոյեմբերի 2021  (40) Հոկտեմբերի 2021  (28) Սեպտեմբերի 2021  (38) Օգոստոսի 2021  (3) Հունիսի 2021  (8) Մայիսի 2021  (23) Ապրիլի 2021  (16) Մարտի 2021  (20) Փետրվարի 2021  (21) Հունվարի 2021  (6) Դեկտեմբերի 2020  (15) Նոյեմբերի 2020  (7) Հոկտեմբերի 2020  (6) Մայիսի 2020  (1) Մարտի 2020  (2)
© 2022 Տրդատ Գաբոյանի բլոգը. Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիր, Հարավային դպրոց-պարտեզ