hy hy en hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy en hy hy hy en hy hy hy hy en hy hy hy hy hy en hy en en en en hy en en en en en en en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en en
Հեղինե` հին հունական առասպելաբանության նշանավոր կերպարներից, որը հիշատակվում է որպես մահկանացու կանանցից ամենագեղեցիկը: Նույնիսկ դիցուհիներն էին նախանձում Հեղինեի չնաշխարհիկ տեսքին: Հունաստանում  թնդում  էր  նրա  փառքը, հազարավոր քաջարի հերոսներ ցանկանում էին կնության առնել Հեղինեին:
Իր վերերկրային գեղեցկությամբ պայմանավորված՝ սկզբնական շրջանում անտիկ հունական առասպելներում Հեղինեն հիշատակվում էր իբրև աստվածուհի (նրա անունը հունարեն σeλ բառից նշանակում էր լուսավոր), մինչդեռ արդեն Հոմերոսի պոեմներում նա ներկայանում է որպես մահկանացու կին:
Հին հունական դիցաբանության մեջ Հեղինեն սպարտացի թագուհի էր: Առասպելի ամենահայտնի վարկածներից մեկի համաձայն՝ Հեղինեն եղել է մահկանացու Լեդայի ու աստվածների հայր Զևսի դուստրը: Նույն վարկածի համաձայն՝ Զևսը Լեդային հայտնվել է կարապի կերպարով: Այդ միությունից Լեդան ձու է ծնել, որից էլ դուրս է  եկել Հեղինեն: Մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ Լեդան ընդամենը պահպանել է մի հովվի կողմից հայտնաբերած այն ձուն, որն ստեղծվել էր վրիժառության աստվածուհի Նեմեսիդայի ու Զևսի միությունից: Երբ ձվից հայտնվել է Հեղինեն, Լեդան որոշել է պահել նրան ինչպես իր սեփական դստերը:
Հեղինեի վերերկրային գեղեցկության մասին լուրը տարածվում է ողջ Հունաստանով, եւ նրան տեսնելու են գալիս նշանավոր հերոսներ, այդ թվում՝ Ոդիսևսը, Մենելայոսը, Այաքսները, Պատրոկլեսը: Հեղինեի երկրային հայրը՝ Սպարտայի արքա Տինդարոսը, Ոդիսևսի խորհրդով բոլոր փեսացուներին կապում է ապագայում իր դստեր պատիվը պահպանելու երդումով ու ի վերջո Հեղինեի համար որպես ամուսին ընտրում Մենելայոսին: Նման ընտրությունը պայմանավորված էր նաև  նրանով, որ Տինդարոսի մյուս դուստրը՝ Կլիտմնեստրան, ամուսնացած էր Մենելայոսի եղբոր՝ Ագամեմնոնի հետ:
Շուտով Տինդարոսը զիջում է Սպարտայի թագավորական իշխանությունը Մենելայոսին ու Հեղինեին: Մենելայոսի հետ ամուսնությունից ծնվում է Հեղինեի դուստրը՝ Հերմոնիան: Մենելայոսի ու Հեղինեի խաղաղ կյանքը ձգվում է տասը տարի, մինչև Սպարտա է ժամանում տրոյական արքայզն Պարիսը, որին Աֆրոդիտեն խոստացել էր ամենաչքնաղ կնոջը (Հեղինեին)՝ որպես փոխհատուցում նրա, որ Պարիսն Աֆրոդիտեին հռչակել էր իբրև աստվածուհիներից ամենաչքնաղը:
Օգտվելով Մենելայոսի բացակայությունից՝ Պարիսը Հեղինեին իր հետ տանում է Տրոյա: Համաձայն առասպելի՝ Աֆրոդիտեն Հեղինեի մեջ այնպիսի ուժեղ սեր է սերմանում Պարիսի նկատմամբ, որին Հեղինեն ոչ մի կերպ չէր կարող դիմադրել:
Գևին Համիլտոն «Աֆրոդիտեն Հեղինեին  շնորհում է  Պարիսին»
Գոյություն ունի մեկ այլ վարկած ևս, որը փոխանցվել է հին հույն պոետ Ստեսիքորոսի կողմից: Լեգենդի համաձայն, երբ նա գրել է Պարիսի կողմից Հեղինեի առևանգնման մասին, անմիջապես կուրացել է: Պոետն աղաչել է աստվածներին վերականգնել տեսողությունը, եւ ադ ժամանակ երազում նրան հայտնվել է Հեղինեն ու ասել, որ դա պատիժ է նրա համար, որ իր մասին նման ոչ բարեհաճ բանաստեղծություններ է հորինել: Այդ ժամանակ Ստեսիքորոսը նոր բանաստեղծություն է հորինել՝ պատմելով, որ Պարիսը Տրոյա է տարել ոչ թե Հեղինեին, այլ՝ նրա ուրվականը, իսկ իրական Հեղինեին աստվածները տարել են Եգիպտոս, որտեղ նա մինչև կյանքի  վերջ հավատարիմ է մնացել Մենելայոսին: Դրանից հետո պոետի տեսողությունը վերականգնվել է: Այս լեգենդի հիման վրա Եվրիպիդեսը գրել է իր «Հեղինե» ողբերգությունը:
Ռիչարդ Վեստել  «Աֆրոդիտեն Հեղինեին  շնորհում է  Պարիսին»
Ժամանելով  Տրոյա՝ Հեղինեն գրավում  է  տրոյացիների սրտերը: Շուտով Տրոյա են ժամանում Մենելայոսն ու Ոդիսևսը, որպեսզի խաղաղ ճանապարհով վերադարձնեն Հեղինեին: Սակայն տրոյացիները հրաժարվում են վերադարձնել նրան, ինչի արդյունքում սկսվում է Տրոյական պատերազմը, որը տևում է տասը տարի:
Հոմերոսի «Իլիականում» խոսվում է այն մասին, որ Հեղինեն ձանձրանում էր իր դրությունից, քանի որ Աֆրոդիտեի կախարդանքը, որով նա Պարիսի նկատմամբ  զգացմունքներ էր առաջացրել Հեղինեի մեջ, արդեն չէին գործում: «Ոդիսականի» չորրորդ երգում Հեղինեն պատմում է, որ հենց ինքն է օգնել Ոդիսևսին գաղտագողի ներթափանցել քաղաք: Նման կերպ Տրոյայի պաշարման ժամանակ Հեղինեն նաև օգնել է Ոդիսևսին տեղի տաճարից առևանգել Աֆրոդիտեի փայտե արձանը:
Գվիդո Ռենի «Հեղինեի առևանգումը»
Տրոյայի գրավումից հետո Մենելայոսը սուրը ձեռքին փնտրում  է Հեղինեին, որպեսզի գլխատի նրան դավաճանության համար, սակայն տեսնելով նախկին գեղեցկությամբ փայլող Հեղինեին՝ գցում  է  ձեռքից  սուրն  ու  ներում  նրան:
Առասպելի եգիպտական տարբերակում Մենելայոսը Հեղինեի ուրվականի հետ մեկնում է Եգիպտոս, որպեսզի այնտեղ գտնի իրական Հեղինեին: Հեղինեի ուրվականը համբարձվում է երկինք, իսկ իրական Հեղինեն վերադառնում է Մենելայոսի մոտ:
Համաձայն լեգենդի,  մահվանից հետո Հեղինեն տեղափոխվում է Լևկա կղզի՝ Դունայի գետաբերանի մոտ, որտեղ հավերժ կապվում է Աքիլլեսի հետ, քանի որ առասպելներից մեկի համաձայն՝ Հեղինեն ու Աքիլլեսը հանդիպել են Տրոյական հարթավայրում  Աքիլլեսի մահից  ոչ  շատ  առաջ:
Հենրի Ջասթիս Ֆորդ  «Հեղինեի առևանգումը»
Առավել հավանական է թվում մեկ այլ  առասպել, համաձայն որի՝ աստվածային կղզիներում Աքիլլեսը հավերժական կապերով միացել է Մեդեային: Ուժեղ ու կրքոտ Մեդեան առավել նման էր Աքիլլեսի երբեմնի սիրելի Պենտեսիլային, քան՝ ճակատագրին հնազանդ Հեղինեն:
Ժակ Լուի Դավիդ  «Հեղինե և Պարիս»
Տրոյական պատերազմի մասին առասպելների ձևավորումից հետո, որն իր մեջ ամփոփում է նաև բանահյուսական տարրեր, Հեղինեն դառնում է առասպելի գլխավոր հերոսներից մեկը, որը հետագայում նրա կերպարը դարձրել է մինչ օրս  արվեստի տարբեր ճյուղերում ամենահաճախ արտացոլվող կերպարներից մեկը: Վերոնշյալ անտիկ հեղինակներից բացի Հեղինեի կերպարն արտացոլվել է նաև անտիկ կերպարվեստում, մասնավորպես՝ Պոլիգնոտի  եւ Զևկիսի չպահպանված նկարները, «Պարիս ու Հեղինե» որմնանկարը Պոմպեոսում եւ այլն: Հատկապես Վերածննդի շրջանում Հեղինեի առևանգման թեմատիկան դառնում է գեղարվեստի մեջ ամենատարածվածը:
Posted by Արվեստի Աշխարհը at 04:29
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Post Older Post Home
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Միքելանջելո Բուոնարոտի (1475-1564թթ.)՝ իտալացի մեծն քանդակագործ, գեղանկարիչ, ճարտարապետ, պոետ և մտավորական, Վերածննդի դարաշրջանի մեծագու...
Պիեռ Օգյուստ Ռենուար «Մառլիի անտառը»
Վիկտոր Հյուգո «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը»
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1831) Վիկտոր Հյուգոյի հանրագիտարանն է, ֆրանսիական ռոմանտիզիմի հիմքը: Այս վեպը յուրովի պատմական է, իսկ գաղափ...
Էդուարդ Մանե (1832–1883 թթ.)՝ ֆրանսիացի հայտնի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը:  Ծնվել է 1832թ. հունվարի 23-ին Փարիզի...
«Անտիգոնե»՝ Սոֆոկլեսի ամենահայտնի ողբերգություններից մեկը, որն առաջին անգամ բեմադրվել է մ.թ.ա. 442թ.: Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Թ...
Ստենդալ «Կարմիրը և սևը»
Ստենդալը պատկանում է ֆրանսիական ռեալիզմի առաջին շրջանին , ում  ստեղծագործությունը Լուսավորությանը XIX դարի ռեալի...
Լուվր՝ աշխարհի խոշորագույն ու ամենահեղինակավոր թանգարաններից մեկը , որը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ Սենա գետի ա...
Միգել դե Սերվանտես «Դոն Կիխոտ»
Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի առաջին մեծածավալ վեպը, որից, ինչպես նշում է Բելինսկին, «...սկ...
Օնորե դը Բալզակ «Շագրենի կաշին»
«Շագրենի կաշին» (1830-1831թթ.)՝ ֆրանսիական դասական ռեալիզմի հիմնադիր Օնորե դը Բալզակի ամենահայտնի վեպերից մեկը: Բալզակը պատմական վեպերի...
« Թշվառները » (1862 թ .) կյանքի խնդիրների ընդգրկումով և սոցիալական քննադատության թափով Վիկտոր Հյուգոյի ամենանշանակալից ...
Արխիվ March (1) January (3) December (1) May (1) April (5) March (2) February (3) January (17) December (2) November (4) October (12) September (9) August (5) July (7) June (19) May (22) April (14) March (12) February (18) January (22) December (3) November (34) October (28) September (55) August (19) July (43) June (25) May (49) March (13) February (9) January (1) December (9) November (14) October (7) September (1) August (67) July (10)
Simple theme. Theme images by gaffera. Powered by Blogger.