hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy hy hy hy fr hy en hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy hy en hy en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en en en
Բռնության հետևանքները…կանխե՛ք այն, քանի դեռ ուշ չէ — Անի Բլոգ
Ապրիլի 10, 2011Ապրիլի 22, 2016 Անի Գասպարյան
Երիտասարդ կինը խանդի զոհ դարձավ
«Շատերն էին ճանաչում նրան: Դպրոցում լավ էր սովորում, հետո ընդունվեց ինստիտուտ, բայց ուսումը չավարտած` հանդիպեց այդ տղային: Վերջինս մինչև ականջների ծայրը սիրահարվել էր նրան: Ինչ ասես` չարեց, որ ամուսնանան: Բայց ահավոր խանդը նրան հանգիստ չէր տալիս:
Շատերն էին զարմանում, թե ինչպես աղջիկս համաձայնեց ամուսնանալ այդ տղայի հետ: Խանդի առիթ միշտ էլ լինում էր: Հարսանիքների, քեֆերի ժամանակ բավական էր, որ որևէ ընկեր նրան բարևեր կամ հիացմունքով նայեր, որևէ մեկը պարզապես սիրալիր ժպտար. օրը վերջանում էր ծեծով:
Այդ անգամ էլ ինչ որ առիթ էր եղել: Ինչպես հետո ամուսինն էր պատմում, խանդից կուրացել էր, երեխաներին տարել էր ծնողների տուն և վերադարձել արյունոտ աչքերով` ձեռքերը նույնպես արյունոտելու մտադրությամբ: Կինը փորձել էր հասկացնել, պաշտպանվել, բայց ապարդյուն: Ծեծը սկսվել էր կաշվե գոտու հարվածներով: Կնոջ ամբողջ մարմինը ծեծված էր: Հետո հերթը հասել էր ոտքով հարվածներին: Ներքին արյունահոսություն էր սկսվել: Վերջում աթոռն էր կոտրել գլխին` վնասելով գանգոսկրը:
«61 տարեկան եմ: Քառասուն տարվա ամուսնությունից ինձ հիշատակ մնացին ծեծը, բռնությունները և ամենադաժանը` կուրությունը: Առանձնապես գեղեցիկ չեմ, սակայն ամուսինս ինձ խանդում էր ամենաանհեթեթ առիթներով: Եվ այդ զզվելի խանդը դարձավ իմ կուրության պատճառը. նա քնած ժամանակ աչքերիս թթվի լուծույթ լցրեց:
«Ամուսնությունից անմիջապես հետո ընկերուհիս ամուսնու հետ մեկնեց Ռուսաստան: Մի քանի տարի անց, երբ վերադարձան, քիչ էր մնում` չճանաչեի նրան: Կենսախինդ, առույգ, եղնիկի քայլվածքով նախկին աղջնակի փոխարեն իմ առջև կանգնած էր վտիտ, գունատ, վախեցած դեմքով մի կին: Խոսում էր շշուկով, կարծես վախենում էր, որ իրեն կլսեն: Ասաց, որ էլ չի ուզում ապրել ամուսնու հետ, հոգնել է ամեն ինչից, կմնա հոր տանը:
Հետո իմացա, որ ամուսինը եկել էր, խնդրել, որ իրեն լսի, գուցե հաջողվի ընտանիքը փրկել: Խնդրել էր`իրենց մենակ թողնեն, որ կնոջ հետ առանձին խոսի: Երբ մենակ էին մնացել, նորից ազատություն էր տվել ձեռքերին:
«Չեմ ուզում քեզ տեսնել»,-ասել էր կինը: «Լավ, էլ չես տեսնի»,-պատասխանել էր ամուսինը, և հանկարծ կինը սուր գործիքի հարված էր զգացել աչքերին: Ահավոր ցավից կորցրել էր գիտակցությունը: Ուշքի էր եկել հիվանդանոցում` կուրացած: Այդպես նա ողջ կյանքի ընթացքում զրկվեց աչքի լույսից: Հիմա ապրում է հոր տանը»:
«Կնգան մինչև չծեծես, կնիկ չի ըլնի…»
«Ծանոթացա հարևան գյուղից մի տղայի հետ: Ծնողներս` հատկապես հայրս, դեմ էր մեր ամուսնությանը: Հայրս գնաց արտասահման` աշխատելու, և ես ինքնագլուխ որոշեցի այդ տղայի հետ իրենց տուն գնալ: Հետո ինձ այլևս չթողեցին, որ տուն վերադառնամ: Այդպես ամուսնացանք:
Մեկ-երկու շաբաթ հետո դժոխային օրեր սկսվեցին: Ես բոլորի ոտքերը լվանում էի, չորացնում: Շաբաթը մեկ լողացնում էի բոլորին, լվանում նրանց շորերը, ճաշ պատրաստում, անասուններին կերակրում: Ուտում էի բոլորից առանձին` միջանցքի մի անկյունում: Որևէ մեկի հետ բարձրաձայն խոսելու իրավունք չունեի:
Ամուսնուս հորեղբայրը գալիս էր մեր տուն և ամուսնուս ասում. «Կնգան մինչև չծեծես, կնիկ չի ըլնի, ու որ խփես, ընենց տեղ զարկ, որ հետքերը չերևան…»:
Եվ այդ ձևով ինձ գրեթե ամեն օր ծեծում էին` ոչ միայն ամուսինս, այլև` սկեսուրս:
Մեզ հետ էր ապրում նաև ամուսնուս տատը, որին երախտապարտ եմ ինձ փրկելու համար: Նա միշտ ինձ ասում էր. «Ա՛յ բալա, թող, էս տնից գնա, էսի քու տեղը չի, քու գլուխ մի օր կուտեն»:
Եվ մի օր էլ, հերթական ծեծից հետո, երբ ես նույնիսկ ուժ չունեի քայլելու, տատը գաղտնի զանգել էր մորս: Մինչև մորս հասնելն արդեն արյունաքամ էի եղել: Ինձ տեղափոխեցին հիվանդանոց: Երեխայիս կորցրի: Հաջորդ օրը երկու վիրահատություն կատարեցին: Բժիշկներն ասում են, որ հրաշք կլինի, եթե ես երբևէ երեխա ունենամ:
Այս դեպքի մասին տեղյակ էր նաև ոստիկանությունը, բայց ամուսինս ոչ մի պատասխանատվության չենթարկվեց»:
Կինը հացն է թոնրի մեջ գցում, ամուսինը` կնոջը
«Այսօր ես ի վիճակի չեմ ձեռքով որևէ գործ կատարել, գրել. Հաշմանդամության պատճառն իմ դժբախտ ամուսնությունն է: Ամուսինս մարդ կոչվելու իրավունք չունի, նա գազան է: Նա ամեն օր ինձ ծեծում էր, հայհոյում, անվայել խոսքեր ասում, հաճախ սպառնում, որ կսպանի:
Մի անգամ, երբ հաց էի թխում, նա հետևում էր, որ հանկարծ լավաշը թոնիրը չգցեմ: Ու հանկարծ հացը ձեռքիցս ընկավ: Նա գոռաց ու ոտքով ինձ այնպես խփեց, որ ընկա վառվող թոնրի մեջ: Չեմ հիշում, թե ինչպես հայտնվեցի հիվանդանոցում: Ամբողջ մարմինս վառվել էր, այլանդակվել:
Որոշ չափով ապաքինվելուց հետո երկու երեխաներիս հետ վերադարձա հորս տուն. Երրորդին չտվեց: Ամբողջ նյարդային համակարգս շարքից դուրս եկավ: Երկու տարի հետո հայտնվեցի հոգեբաուժարանում: Մեկ-երկու ամիս բուժվեցի, բայց մինչ օրս ապրում եմ դեղերով:
Այդ սարսափելի ամուսնության պատճառով ոչ միայն առողջությունս կորցրի, այլ հավատս, որ երբևէ կարող եմ երջանիկ լինել: Սակայն գիտեմ, որ աստված տեսնում է այս ամենը, և բոլորն էլ կստանանա այն, ինչ արժանի են»:
«Զարթնեցի հիվանդանոցում` վիրակապերի մեջ…»
«Ամուսինս հարբեցող էր: Ամեն անգամ հարբած տուն էր գալիս, ինձ ծեծում, վիրավորում: Ծեծում էր նաև աղջիկներիս: Մի անգամ փոքր աղջկաս գլխին այնպես խփեց, որ կարճատեսություն առաջացավ:
Մի օր էլ, երբ նորից հարբախ տուն էր եկել, ձեռքին ինչ որ շիշ կար: Ես վախեցա, սկսեցի բղավել, լաց լինել: Բացեց իր բերած շիշն ու լցրեց երեսիս: Էլ ոչինչ չեմ հիշում:
Զարթնեցի հիվանդանոցում` վիրակապերի մեջ: Միլիցիայի հարցաքննությունից հետո իմացա, որ թթվի լուծույթ էր լցրել դեմքիս: Նրան դատեցին. բանտում էլ մահացավ: Բայց կործանեց նաև իմ կյանքը»:
Տարիներ են անցել, բայց կինը չի մոռանում ասեղների ծակոցները
Ես իմ մանկավարժական աշխատանքով եմ ապրել: ինձ միշտ վիրավորել, ստորացրել են իմ տգետ ամուսինն ու նրա կիսախելագար մայրը:
Դաժան կյանքս իմ երեխաներն ու աշակերտներն էին թեթևացնում: Բայց ամեն օր դասարան էի մտնում ծեծված, ուռած ու կարմրած աչքերով` ամաչելով աշակերտներիցս: Այդ վիճակն այլևս անտանելի էր դառնում:
Մի օր էլ վերցրի մորս տված կարի մեքենան և երեխաներիս հետ դուրս եկա տնից: Մի քանի օր անց ամուսինս և սկեսուրդ եկիան մեր հետևից: Ես նրանց դուրս հրավիրեցի: Այդպիսի վերաբերմունքի չէին սպասում: Հանկարծ երկուսով բռնեցին թևեիցս, ձախ ձեռքս դրեցին կարի մեքենայի տա և սկսեցին ծակծկել: Իմ ճիչը լսելով` վրա հասան տանտերերը և ինձ ազատեցին այդ դահիճներից: Հիմա իմ կյանքի աշունն եմ ապրում: Կրթված, խելացի երեխաներ ու փոռներ ունեմ, բայց ասեղի այն ծակոցները դեռ չեմ մոռացել»:
«ժավել էին խմացրել, իբր քույրս ինքնասպանություն է գործել»
«Երբ հիշում եմ քրոջս ապրած օրերը, սիրտս կտոր-կտոր է լինում: Ինչու՞ եկավ աշխարհ, ինչու՞ գնաց: Առաջին ամուսնությունից երկու ամիս անց ամուսինն ավտովթարից մահացավ: Քույրս արդեն հղի էր:
Երբ երեխան երեք տարեկան էր, քույրս երկրորդ անգամ ամուսնացավ: Նոր ամուսինն իր մոր խոսքով էր շարժվում, որը շատ չար կին էր: Մայր ու որդի դաժանորեն ծեծում էին նրան: Մի օր էլ արդուկով խփել էին գլխին և իրենց ապահովագրելու համար ժավել էին խմացրել, իբր քույրս ինքնասպանություն է գործել: Որ ստիպողաբար էին խմացրել, երևում էր նրա կապտած շուրթերից ու կոտրված ատամներից:
Հիմա քրոջս որբացած որդուն մենք ենք պահում, նա արդեն չորս տարեկան է: Տարիների հետ ատելությունս ավելի է խորանում այդ անիծված գյուղի բնակիչների, արդարադատության ծախված աշխատոողների նկատմամբ…»:
Պատմությունները տրամադրել է «Կանանց իրավունքների կենտրոն»
Ծնվելիս աղբանոց նետված, հետագայում Նուբարաշենի գիշերօթիկում հայտնված Սարգիսը փող է հավաքում, որ տուն գնի
Որտե՞ղ է Նուբարաշենի գիշերօթիկի նախկին սանի կնունքի խաչը
Հոկտեմբերի 05, 2016 Անի Գասպարյան 0
«Տեսա Վլադիկին` սև հագուստով, կացինը ձեռքին». ի՞նչ է պատմում դժոխքի միջով անցած Թագուհին
Օրեր առաջ պատահաբար մի երիտասարդ կնոջ հանդիպեցի ու զրույցի ընթացքում հետաքրքրվեցի, թե ինչու է գլխաշոր կապում:...
Մայիսի 11, 2016 Անի Գասպարյան 0
27 տարեկան, 5 երեխա, ինքնասպանության 2 փորձ
27-ամյա Աննան հասցրել է 5 երեխա ունենալ: Նրա աչքերում, սակայն, ոչ թե մայրական բերկրանք ու երջանկություն...
Մայիսի 24, 2014 Անի Գասպարյան 0
Ամազոնուհիներ. աշխարհի ամենախորհրդավոր կանայք
«Ամազոնուհի» բառը հին հունարենից թարգմանած նշանակում է անստինք կին: Ըստ հին հունական առասպելի՝ ամազոնուհիները միակուրծք կանանցից...
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, ՀԱՅ, որ ուզում է իր հայրենիքում ավելի արժանապատիվ ապրել: Ես սովորական ՄԱՐԴ եմ, որ ուզում է աշխարհն ավելի լուսավոր տեսնել: Ես պարզապես ԿԻՆ եմ, որ ուզում է ավելի լիարժեք ու կայացած լինել: Բայց ես գիտեմ, որ այդ ամենի համար ԵՍ եմ պատասխանատու: Փոխիր ինքդ քեզ, ու աշխարհն անպայման կբարեփոխվի…
Հուլիսի 28, 2016:Գյոյ-ջամին կառուցել է Իրևանի կիսանկախ ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ սարդար Հուսեյն-Ալի խանը գողմից 1766 թ:
Հունվարի 31, 2014:Շատ ափսոսում եմ որ նման վառ անհատականություն հեռացավ մեզանից: Անդառնալի կորուստ: Չգիտեմ ինչպես արտահայտվեմ, ես իրեն շատ եի սիրում,…
Հունվարի 20, 2014:Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Հունվարի 12, 2014:Ինչպես և շաաատ այլ բաներ են կիսատ մնում, Անի ջան:
Հուլիսի 11, 2013:_իրականությունը համապատասխանում է հարյուր տոկոսանոց,Անիի հետբազմաթիվ անգամ փորձել է երկխոսություն կազմակերպել Տեր Շահեի հետ սակայն ինքը դեռ բացասական…
«Նորմալ երկրում երեկվա դեպքերին կհետևեին հրաժարականներ»․ Լարիսա Ալավերդյան
​«Դու լեռներում չես, լեռներն են քո մեջ»․ վերադարձ Գերմանիայից
​«Հենց Հայաստա՛նն է ապրելու տեղ»․ Լիդան կոտրում է կարծրատիպերը
Հակոբ Նազարյան․ վերադարձ Հայաստան՝ շինարարության նորագույն տեխնոլոգիաներով
​Երջանկությունը Դեբետ գյուղում էր. վերադարձ Ֆրանկֆուրտից Լոռի
Repat Armenia Զվարթնոց օդանավակայան Կլոր շենք Հայրենադարձություն