gl gl ca gl gl es pt pt pt pt pt es pt gl es es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl it gl gl gl gl en en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl es fi it gl pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl es es gl gl es gl gl es gl gl es en gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt pt gl gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en es
Canto baloncesto colle nun peugeot 206? | Cicloxénese Expresiva
Entrevista a Xosé Manuel Beiras
Entrevista a Xesús Alonso Montero, presidente da RAG
Entrevista a Luis Alberto de Cuenca
Entrevista ao Clube da Lingua
Entrevista ao Cruceiro Rock
O sol do papel
3 poemas de Carlota Tomás
Sobre o de Escarnio e Maldizer…
A estética da traxedia
Galicia Bilingüe e a Real Academia Galega acordan engadir a letra “j” ao abecedario galego
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
O que mal empeza, mal acaba. E acabou
Perder o tempo con Pokémon Go
A transexualidade no século XXI
Díxolle un xefe a un subordinado
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
Fante vs. Bukowski (II)
Fante vs. Bukowski (I)
Hai vida despois da morte
Tes un grelo aí
Retrato dun falso antroido
O poeta en funcións Mariano Rajoy
Canto baloncesto colle nun peugeot 206?
Verdadeira historia da televisión
O que aprendín de Thomas Carhcart e Daniel Klein
O faiado de Peter Pan
E ti, como te sentes na sociedade?
Ilustracións sobre unha vida
Cine, series e música
Manifesto da Cicloxénese Expresiva
Canto baloncesto colle nun peugeot 206?
Cicloxénese expresiva / 8 Maio, 2016
Un peugeot 206 pode ser o automóbil de calquera persoa, mais para min os 206 recorren a unha lembranza pasada que asoballa o meu maxín. Trasládame, porque a memoria ten esas cousas, e teño de novo quince anos. Recupero esa vergonza que me daba falar coas mulleres, os grans do acne e tamén o soño de dedicarme profesionalmente ao baloncesto, de chegar á NBA. Un delirio, truncado pola falta de talento e esforzo, que se esvaeceu ao tempo que outras ilusións ocuparon a miña cabeza. Todos vivimos os cambios de gustos e pareceres que trae consigo a adolescencia.
Vexo ese vehículo moitas veces, mais non sempre leva de condutor ao meu antigo adestrador. Si o levaba aquel día, ao carón dun restaurante de comida rápida. Emocionoume ver que a pesares dos anos, conservaba o mesmo aspecto e vitalidade. Emocionoume ver o coche dun home que me agasallou con ilusións sen as cales un neno non sabe medrar. Naqueles anos, cada tripla e cada vitoria eran un chanzo que ascendía cara un cometido que nunca cumpriría. E recoñézoo, os que mo advertiron non foron escoitados. Que mundo este…
Co baloncesto aprendín que é fermoso deitarse a ver as estrelas aínda que nunca as vaias tocar, porque moitas persoas agochan nunha despensa emocional esas ilusións que lles motivaron a emprender un camiño que non continuaron, pero, a fin de contas, o percorrido ensinoulles a ser quen son. Tódolos nenos pintan o mundo coa gama de cores que proporciona o arco da vella. Por que os maiores deixan que a pintura fique gris?
As lembranzas impresionan porque se manifestan sen avisar. Cando cheguei ao 206 non esperaba atoparme ao adestrador. Agardaba, simplemente, saborear unhas emocións que o tempo substituíra, mais el estaba alí cunha muller. Descubrín que o seu camiño o levara á avogacía. Supuxen que era ese o seu fío de Ariadna.
Axudo á xente –confesoume.
Non deu para moito máis a parola porque as nosas axendas dicíannos que tiñamos que facer outra cousa. Eu estudar unhas oposicións e el, supoño, encher de soños as cárceres. Como fixera comigo.
Cando o horizonte xogou ás agachadas co peugeot, eu soñaba, de novo, con ser xogador profesional de baloncesto e procuraba introducir pelotas de papel nos recipientes que albergan o lixo da cidade. Fallábaas todas, mais a culpa era do vento.
Xosé Carlos Carracedo Porto
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
8 Maio, 2016 in Literatura. Etiquetas:Baloncesto, Literatura, Narrativa, Peugeot206, XCarlos
Entrevista a Ismael Ramos
← Entrevista a Ismael Ramos
In medio, virtus →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.
Follow Cicloxénese Expresiva on WordPress.com
Arquivo Elixe un mes Novembro 2017 Xullo 2017 Xuño 2017 Maio 2017 Abril 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016
Crea un sitio web ou un blogue de balde en WordPress.com.
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
Already have a WordPress.com account? Log in now.
View post in Reader
A %d blogueros les gusta esto: