gl id gl en gl gl en es vi gl it es it en fr eo en eo gl es en es eo gl gl gl gl gl gl en es en es gl gl es ru da es gl kn gl en da gl es da gl vi kn gl gl tt gl it da gl es da gl it sv gl fr tt gl eo sv gl en als gl en tt gl en da gl en sv gl es da gl eo sl gl gl gl en gl gl en es vi gl it es it en fr eo en eo gl es en es eo gl gl gl gl gl gl en es en zh ru de gl de en fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl fr gl gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es gl es gl en es sv gl fr gl de gl de gl gl it gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl gl ca gl gl gl gl
Xan das Crebas (XVI) - - Que pasa na costa
Firmas QPC Fisterra crebas xusto fisterra xan das crebas xandascrebas
Vén de Xan das Crebas (XV).
Mentres remexían e falaban, non se decataban, que ía ser un dos mellores días que tiveran. Ao irense arrimando cara o norte da praia, ollaron que, na rompente, flotaban uns botes. Xan díxolle o compañeiro:
- "Oe, olla pra lo! pra rompiente, penso que... son botes de pintura". O compañeiro quedou parado, ollou pra un lado e pra outro, non vendo a ninguén, e soltou un:
- "Siiiiiii, e estamos sos na praía, aproveitemos antes de que apareza máis xente".
Corrreron a carón do sitio onde estaban os botes de pintura. Xan, que tiña experiencia niso, dirixíu o acopio do "material", sendo el o que carrexara dende o mar ata terra, e o compañeiro, quen fixera o mesmo ata pór a salvo a totalidade dos botes. Levaron bastante tempo carreteando, e cando se decataron xa non estaban sos, un dos aldeans que estaba cas vacas, ollounos, e, dou a voz de alerta, xuntándose a xente. Aínda que eles tiñan a malloría do cargamento, por iso, e ante o temor de que lle colleran algún, deron por finalizado o acopio, quedando uns cuantos botes para que se entretiran colléndoos os lugareños.
O noso mar ás veces
que recollían os das praias
Esta vez foron os botes,
todos a encher con presa,
posto que os lugareiros
estaban xa á colleita.
Antes non se ollaba
nin a fecha de caducidade
nin o nome do que contiñan,
así que todo o pobo a branquear.
Fíxome gracia a historia,
pois son anécdotas do Xan
non sei onde se toparía,
pero ésta "foi realidade".
Poesía de Pacola Campelo.
O compañeiro e mais Xan estaban a pensar en como carretar todos ese botes ata a vila. Viron baixar un home cun carro de vacas, e díxolle Xan que se lles levaba á vila o seo cargamento daríanlle uns cinco dos trinta botes que tiñan. O home contestoulle:
- "mire, eu veño a carretar unha gran boia de ferro que topou o meo xenrro. Se me cabe, non hai problema, agarden vostedes eiquí". Non tardou moito tempo en aparecer o aldeán co carro de vacas, traía unha gran boia de ferro. Ó seo carón, ía o xenrro. Xan díxolle:
- "Ti tamén levas o día gañado, esa boia vale polos menos corenta ou cincuenta pesos", contestándolle o home:
- "Sí, polo menos!".
Entre todos cargaron no carro os trinta botes e foron camiño da aldea, os homes tiñan que ir andando. Non era doado subir a mercancía, ás veces enterrábase na area e, tiñan que facer grandes esforzos en desenterralo. Cando ían atravesando a "area d´arriba", cruzóuselles un dos que baixaba, quedando parado, dixo:
- "Oes... ollade que iso que levades e... ¡unha mina!, ben sei de que falo, que, non fai moito vin do Ferrol de facer a marina". Os homes, quedaron de pedra, decidiron deixar aló a mina e dar parte aos carabineros. Así foi, quedou o xenro de garda mentres os homes e o cargamento collían camiño do lugar.
Cando, chegaron aló, e mentres Xan mais o compañeiro vendían a pintura a un comerciante local, o paisano marchaba co carro e cos cinco botes de pintura a dar aviso as autoridades. Aló pouco de que os dous homes abandoaran a tenda, xa estaba a xente facendo cola pra mercar aquela pintura, foron o bar a tomar algo, e, partiron os corenta pesos que lles deran, logo despois, foron a levarlle algo ao home que quedou facendo garda da mina.
Chegaron aló, máis... non viron a ninguén, só había un saco cheo. Sen pensalo, Xan ergueu, mais, escomenzou a moverse. Xan asustado tirou ao chan, a sorpresa foi grande, o saco non tiña ningun tesouro, só tiña un carabinero que se puxo durmir dentro do saco, os dous homes puxéronse rir, o carabinero caíalle a cara de vergoña, e, pediulles que non dixeran nada, xa que, estaba agardar aos da Mariña que viñan a buscar a mina, e estivera a noite de garda e doulle o sono.
Eles proseguiron o camiño, e, baixaron á praia, mais xa estaba toda limpa de botes de pintura. Voltaron camiño da vila, o sol ía baixo, cada vez que se achegaban, máis berros sentían, ollaron pras casas e... tiñan as ventás e portas pintadas, mais.... non só era pintura o que tiñan, achegándose a unha porta e... estaba toda cuberta de moscas e outros insectos!- Preguntaron e dixéronlle:
- "Os botes que topachedes vós, non era pintura, era... leite condensada! unha leite especial, díxonolo o señor Manolo cando veo da Cruña. El xa o vira antes, cando estivo en Alemania". E dixo:
- "Que carallo fixechedes as casas...! Meu Deus! Pintástelas de leite condensada, e... claro agora cargaron de moscas!". Xan e o seu compañeiro marcharon ríndose cara o bar, dicindo en alto".
- "Leite condensada! se souperamos iso en vez de cuarenta pedíamos medio cento, jajajajaaja..."
A Cara máis íntima do naufraxio
Artigos de Manuel M. Caamaño.
Artigos de Xusto Gómez.
Blog de Xusto Fisterra: Xusto Fisterra.
Blog de Manuel M. Caamaño: Homes de Pedra en barcos de pau.
10-06-11: Este mes de xullo comezan novas exploracións submariñas nas augas da Ría de Corcubión.
Homenaxe ao Serpent 2010: Unha ollada dende dentro á homenaxe polo 120 aniversario do Serpent .
Unha polo Almirante Mourelle da Rúa.
Unha reportaxe en vídeo sobre o Naufraxio Serpent.
O recuncho da Costa: O Cemiterio dos Ingleses.
Laxe celebrou o seu tradicional simulacro de naufraxio.
Unha conversa repasando a historia dos Naufraxios da Costa da Morte dende Corme.
Os Naufraxios da Costa da Morte protagonistas dunha documental de Cuarto Milenio.
Descubrindo os tesouros que agocha o mar.
Os 500 naufraxios da Costa da Morte.
Homenaxe ao Bonito: “O sal, o sangue de Fisterra”.
Unha reportaxe en vídeo sobre o Naufraxio Serpent.
Unhas pequenas notas sobre o Serpent e a Costa da Morte con Juan Campos.
A Costa da Morte non existe, por Juan Campos.
Juan Campos: "El hombre que enseñó a navegar al regatista Pedro Campos".
Naufraxio do Liverpool: Retrato dun capitán suicida, por Juan Campos.
Juan Campos: "El hombre que enseñó a navegar al regatista Pedro Campos".
Redacción de QPC ([email protected]).
-- Escolla un autor ou autora -- Alberto Pose Alberto Riveiro Sambade Alejandra Plaza Alexandre López Romero Alicia Barreiro Cambeiro Almudena García Castillo Ana Gil Rey Ana Romero Masiá Anabel Piñeiro Antón Lestón Anxo Garrido Arturo Franco Asociación Sonlilá Óscar de Souto Óscar Rey Calo Beatriz Blanco Begoña Barral Sánchez Beto Rouget Carlos Abelenda Chema Rei Darío Areas David Castro David Lourido Deindo Diego Dourado Diego Dourado Digna Rdgz. Romar Director Domingo Guerra Editorial Fátima Rodríguez Gonz... FútbolQPC Firmas QPC Deportes Fran Figueroa Fran Lago Galicia Guillermo Parga Hector Pose Huelvis Javi Mos Javi Turnes Javier López Moríñigo Joaquín Vidal Jorge Parri José Carlos Leis Caru... José Luis Louzán José Manuel Castro Ma... José María Carretero José Ramón Rey Senra Jose Luis Gomez Laura Canosa Lola Rontano Lorena Martínez Luís Lamela Maikel Pérez Castro Manuel González Corre... Manuel Suárez Suárez Manuel Varela Manuel Vilar María Bella María José Mato Mario Maceiras Mario Rodríguez Marisol Soneira Martiño Nercellas Miguel Anxo Mato Fondo Miguel Vieito Villar Miro Villar Modesto García Quintáns Modesto Parga Moncho Gándara Montse París Openhost Paula Castiñeira Paula García Costa Paula Vázquez Rafael Lema Ramón Blanco Rebeca Facal Fuentes Redacción Roberto Mouro Roberto Traba Velay Sergio Dosil Serxio Iglesias Suso Bahamonde Suso Jurjo Suso Lista Tatiana Rellan Ubaldo Cerqueiro Víctor Castiñeira Vicente Jesús Bernal ... Viki Rivadulla Xabier García Lema Xabier R. Blanco Xan Fernández Carrera Xosé Iglesias Xosé Manuel Barros Xosé María Lema Suárez Xulio Pardo de Neyra Xurxo Borrazás
Paco Charlín pasa a cobrar o soldo de José Luís Pérez Añón
“Un alcalde non pode, segundo a Lei de Espectáculos, nin autorizar nin denegar unha festa promovida por veciños”
O programa de Outono de Vimianzo, unha referencia comarcal
O Concello da Laracha esixe a cobertura de todas as prazas de [email protected]
A veciñanza de Corcoesto infórmase sobre o parque eólico Alto do Torreiro
Paco Charlín pasa a cobrar o soldo de José Luís Pérez Añón
“Un alcalde non pode, segundo a Lei de Espectáculos, nin autorizar nin denegar unha festa promovida por veciños”
O programa de Outono de Vimianzo, unha referencia comarcal
O Concello da Laracha esixe a cobertura de todas as prazas de [email protected]
A veciñanza de Corcoesto infórmase sobre o parque eólico Alto do Torreiro
María de Dina fai xoias con crebas: “Para min Louro, o mar e a natureza en xeral son inspirasión”
A Costa da Morte recibe o outono con moita festa
Arde un vehículo en Berdoias
Rescatan un can dun profundo foso en Vilar de Couso
A incerteza volve enlear as Festas da Pilarica da Trabe
COPYRIGHT 2019 QUE PASA NA COSTA
Aviso Legal y Condiciones de uso