es gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl es gl gl pt gl es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl fr fr es es gl gl en gl gl en gl gl gl en gl en en gl gl gl gl fr it gl gl en en gl gl gl gl gl tr ast en en gl gl gl gl gl en en gl gl cs en gl gl gl gl en en gl ca gl gl en es pt gl en en gl gl gl en gl gl gl en gl en en gl gl gl gl fr it gl gl en en gl gl gl gl gl tr ast en en gl gl gl gl gl en en gl gl en gl gl gl en en gl ca gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl en en gl gl gl gl gl en en gl gl gl en gl en en gl gl hbs_lat gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl tr ast en en gl gl gl gl gl en en gl gl gl en gl gl gl en en fr gl en en gl gl gl gl es en gl gl en en gl gl gl gl en es gl es es gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl de gl gl en gl en gl it gl gl gl gl gl en hu gl gl gl gl tr ast en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl cs gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pl gl gl gl gl gl gl es en gl gl en gl en ca gl gl es gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl es nl en pt en es fr pt en es nl nl en pt tr en en es es es gl pl eo de es en en gl gl gl gl fr
Arquivo da categoría: clavel del aire
cando empecei a escribir o poema de ulises, estaba a reler algúns textos de juan gelman que son moi familiares para min non polos libros -foi hai pouco que lin por primeira vez este poema do botánico nun libro- senón polas cancións que deste e doutros poemas de gelman fixo juan cedrón.
aquí unha versión en directo gravada no canal encuentro.
o meu amigo celso díxome un día que cando está a escribir un libro, non le poesía en absoluto, para non contaminarse das sonoridades doutras poéticas.
eu teño moi asumido que a miña poesía é toda ela unha contaminación das voces de outros.
o caso é que este poema ten, desde o comezo, algúns versos que beben o seu ritmo, a súa sintaxe, deste poema de gelman, coa voz de cedrón.
e como este libro é de homenaxes, deixei constancia desa interferencia nos propios versos do poema.
pero había algo nesta pública renuncia que non acababa de pechar desde o principio.
hoxe deixo unha nova versión deste poema, onde aparecen as interferencias pero omitín os lamentos porque, certamente, non existen.
este libro é unha especie de amábel rendición de contas aos anos que pasei en arxentina, onde souben o que era a poesía (ou igual aínda non sei) e tentei os meus primeiros tatexos no papel. hoxe reconstruínme noutro punto do mapa pero eses ecos están aí.
un amigo meu diría que non podo rendir contas a arxentina, a buenos aires, a gelman, a tuñón noutra lingua que non sexa aquela. non concordo. pero si recoñezo que o libro necesitas unhas licenzas lingüísticas inevitábeis. por iso sobrevive o “clavel del aire” (falaba disto hai pouco) e, neste poema a gelman, o “camalote” e ese “vos” que era “ti” até a versión anterior pero que tampouco non acababa de cadrarme.
eu trataría a gelman (trateino, cando nos vimos aquela vez) de “usté”. pero o verso é máis amigo. ou iso é o que me gustaría pensar.
só unha nota: o comezo do poema de juancito caminador tamén ten o ritmo deses versos de gelman. juancito caminador é un fío ao outro poeta que marca liña a liña moitas das cousas que eu escribo: raúl gonzález tuñón.
vense baleas no horizonte do mar de vigo
ao final deste poema hai unha rima que estou empeñado en quitar pero cústame moito desfacerme de calquera das dúas palabras que alí riman:
e que a poesía é disonante coas certezas
neste poema, quiteille as itálicas ao nome da flor. se asumo o nome arxentino da flor no poema, deixo de ver a palabra como un termo estranxeiro.
nalgúns dos poemas deste libro, como noutro que está a piques de saír, as itálicas están como un modo de explicitar os diálogos que ás veces se producen dentro mesmo do texto entre dúas voces, dúas perspectivas que conversan.
e unha cuestión de forma para rematar esta revisión: na última parte do poema de magalhães, descubrín que había cinco ou seis formas do verbo “atopar”. substituínas case todas.
sigo revisando os textos e empezo a facer novas versións en limpo a ver como funcionan.
no poema de “ulises“, atopo un erro de concordancia na última estrofa.
en “juan“, corrixín un pronome e alterei algúns saltos de verso, sobre todo ao comezo.
atopei (e corrixín) outro erro de concordancia en “navegar a carón dunha balea“. tamén modifiquei mínimamente un verso porque tiña unha referencia que quedaba moi lonxe e pensei que igual merecía aclaración.
no poema de “juancito caminador” simplemente incrementei un pouco un salto de estrofa para darlle á lectura unha pausa necesaria.
en “clavel del aire” fixen un pequeno cambio no comezo, para engadir o nome da flor no texto porque xa dixen que os títulos son só para simplificar as referencias pero os poemas, na edición final, non terán. existe un motivo para conservar en castelán este nome, igual que conservo o “camalote” no comezo do poema “juan“. pero existen outros para buscarlle unha tradución, que a ten, como xa comentou no seu día elvira ribeiro en facebook. cando me decante por unha alternativa, explicareime.
hoxe modifiquei “clavel del aire” e, a continuación, fixen un par de axustes máis:
quitei un par de versos en “varadura“.
cambiei un par de palabras e eliminei outra en “vense baleas no horizonte…”.
simplificar (clavel del aire)
este texto bátese por manterse no libro. simplificar algunhas das imaxes do inicio axudan a meterse dentro do texto.
da memoria de m
a paisaxe da conversa
e a da memoria de m
nas postais da infancia de m
un defecto de forma
e debatíase entre o esforzo
de intercalar a novidade
nas súas propias fotografías
é máis cálida a memoria dun tempo
e un lugar inexistentes?
ou a certeza de sabermos deseñar
o negativo dunha foto
e se procuras entender
o mundo vólvese inestábel
son iguais as singraduras da balea
conservan memoria na pel
pero eses mapas son
invisíbeis aos seus ollos
Esta entrada publicouse en clavel del aire, textos o 28/12/2014 por eduardo estévez.
estoutro texto, que a semana pasada valorei eliminar, penso que tamén pode resucitar cun tratamento que consiste na utilización intensiva da tecla “supr”.
n falaba dunha flor
das construcións da memoria de m
a paisaxe da conversa
e a da memoria de m
nas postais da infancia de m
un defecto de forma
e debatíase entre o esforzo
de intercalar a novidade
nas súas propias fotografías
é máis cálida a memoria dun tempo
e un lugar inexistentes?
ou a certeza de sabermos deseñar
o negativo dunha foto neboenta
e se procuras entender o presente
o mundo vólvese inestábel
son iguais as singraduras da balea
conservan memoria na pel
pero eses mapas son
invisíbeis aos seus ollos
Esta entrada publicouse en clavel del aire, textos o 01/12/2014 por eduardo estévez.
hai dous poemas no libro que, reléndoos con algunha distancia, non pechan.
podería tentar corrixilos, pero xa o fixen máis veces e seguen sen funcionar.
igual é o momento de retiralos.
son este e este.
voulles dar un algo de tempo máis a ver se lles atopo unha forma válida.
se dou, ben. e se non dou, quitareinos do libro sen mágoa: o poema só ten sentido cando pode competir co silencio. e algo deixarían ao seu paso.
Esta entrada publicouse en clavel del aire, encerro, textos o 27/11/2014 por eduardo estévez.
do papel (clavel del aire 1)
a clave para esta revisión dos textos parece ser “alixeirar”. tal vez sexa esta a clave para toda revisión. cando menos no meu caso. o momento da escrita é, ás veces, excesivo. e é o tempo o que deixa ver o celme do poema no medio das follas.
cando escribía ou revisaba (xa non lembro) este texto, a escoita dun precioso disco de vítor ramil fíxome intercalar algunhas reflexións adicionais no medio do poema.
agora esas ideas creo que permanecen, pero as referencias máis evidentes á fonte retireinas porque só engadían confusión á mensaxe.
non tomei aínda ningunha decisión definitiva sobre o asunto do nome da planta da que fala o poema. como ben apuntou no facebook elvira ribeiro, o que en arxentina se chama “clavel del aire” é unha tillandsia bergeri. en galego di elvira que se lle chama “herba das bruxas” ou “herba da envexa”. parécenme dous nomes preciosos pero demasiado atados á idiosincracia do país. resístome aínda a poñelos porque me parece que poden darlle ao texto un matiz significante que non ten nada que ver.
con todo, engadín dous versos ao final que apuntan a ese lado e, por outra banda, pechan mellor -penso- o poema.
n falaba dunha flor
das construcións da memoria de m
enleada nos ferros dun balcón
na cidade do frío
fóra unha fotografía cálida
naqueles meses de intemperie
pero no relato de n
a paisaxe que lle naceu
a m na conversa
ou tal vez sexa máis preciso dicir
que o relato causaba
nas postais da infancia de m
e debatíase entre o esforzo
de intercalar a novidade
nas súas propias fotografías
é máis cálida a memoria dun tempo
e un lugar inexistentes?
ou a certeza de sabermos deseñar
o poema é tradución
o negativo dunha foto neboenta
mellor do que albisca o esquecemento
as habitación da memoria
e se preguntas polo pasado
se procuras entender o presente
o mundo vólvese inestábel
son iguais as singraduras da balea
conservan memoria na películas
pero eses mapas son
invisíbeis aos seus ollos
e o clavel del aire
que nos mantén a salvo da tristeza
Esta entrada publicouse en clavel del aire e está etiquetada con caetano veloso, délibab, elvira riveiro tobío, vítor ramil en 18/08/2014 por eduardo estévez.
un novo texto. foi madurando na miña cabeza durante uns días a partir desa imaxe do clavel del aire. non sei que nome ten esa planta en galego. nin mesmo sei se ese nome é o que se lle dá nalgún sitio diferente de arxentina. hai un tango con ese título. no meu caso particular, o tango é anterior, probabelmente, ao primeiro contacto consciente coa flor. en todo caso, deixeille á planta -e mais ao poema- o nome en castelán. xa veremos o que fago con iso.
para arnaldo, que foi quen me regalou a imaxe da que nace o poema, e tamén para mechita.
n falaba dunha flor
das construcións da memoria de m
volvera vela unha vez
enleada nos ferros dun balcón
na cidade do frío
fora unha fotografía cálida
naqueles meses de intemperies
pero no relato de
a paisaxe que deseñaba n
ou tal vez sexa
que o relato causaba
nas postais da infancia de m
e debatíase entre o esforzo
de intercalar esa novidade
a memoria dun tempo
e un lugar inexistentes?
tentar reconstruír unha patria
e descubrila en músicas
o poema son traducións
o negativo dunha foto
debulla milongas de borges
e graves e fermosas
nas cordas da guitarra
mellor do que dá albiscado
as habitacións da memoria
e se fas preguntas
se procuras entender o presente
as singraduras da balea
conservan memoria na pel
pero eses mapas son
invisíbeis aos seus ollos
Esta entrada publicouse en clavel del aire, textos e está etiquetada con clavel del aire en 22/05/2014 por eduardo estévez.
Fornecido con orgullo por WordPress
seica este sitio web utiliza cookies para o seu correcto funcionamento. a nosa política de cookies consiste en que só imos usar esa información exactamente para iso