pt gl fr gl en gl gl gl sv gl gl nb gl en es gl uk gl gl es gl es pt en gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl fr gl gl gl ia gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl es es gl es gl fr en es gl gl es fr en en en cs en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr gl gl es gl gl gl es gl gl fr gl en gl gl gl sv gl gl nb gl en es gl uk gl gl gl de de es gl es gl es es gl it lt gl gl gl es gl pt it it en es pt pt
Andanzas do Suso de Lameliña
A Marcos Hermida e Herminio do Grueira; in memoriam.
ALAGADAS as pálpebras do soño perdido,
na transparencia azul que engana a esperanza
un poeta é unha lamia deglutindo o instante parido,
coa vertixe do lóstrego na súa pel
por miméticos ecos de dor herdada,
un poeta é un fósforo declamando a hora dos ríos
que non volverán ferilo nas pedras irtas da linguaxe
pois cada polgada do seu ollar
Ser poeta non é coñecerse a un mesmo
senón comprender o que un non é,
un home recatado, mentireiro compulsivo,
cariz de fraude cos vermes na boca,
manido cáncaro en primavera,
cifras e descifras o que non es
porque o estrato remanente da xenética
non é unha física amoral.
Aínda así, após das miñas melismáticas farsas,
chamade ao inferno que traia a incandescencia
das ascuas da furia, pois direivos realmente
o que un poeta é:
un millón duascentas mil veces terra,
terra de oso pulverizado
nutrindo a incerteza noutra carne.
E… AQUÍ ESTAMOS, amigos os poetas,
camiños longuísimos coma versos interminables;
que carallo queredes máis!?
(porque non despuntar a remanencia da miña irregular personalidade?)
que carallo queredes máis que coroar de loanza inmortal
a todos aqueles que nos amaron e nos deixaron?
NON, non bifurcarse nunha galla que estoura no silencio
é ser unha momia encinta de neurose,
emporiso deixádeme dicir con máis xenio que enxeño,
coa voz tersa en ollos azuis renovados,
que a vida é un resoar de morte:
un licor amargo bebido a grolos de inxustiza.
E despois de todo, cando o solpor musita co seu chasco,
sentirse un home que fala sen dicir nada,
ou perdón, aceptade as miñas introspectivas desculpas,
que lle fala á nada sumida no estertor do baleiro,
despois de todo o vivido:
ter no cálamo dos dedos
as persoas que te amaron,
que te seguen amando a pesar
da túa eterna impureza retrospectiva
de pasadas chagas pragada;
TER, na memoria as persoas
que estarabouzan na cicatriz do corazón,
pois sempre estiveron vivas.
Enviar comentario Cancelar la respuesta
Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *
Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.
No hay próximos eventos actualmente.
O Camiño Escena Norte bota o pano esta fin de semana con cinco funcións en Ames, Carballo, Vilalba, Viveiro e Santiago de Compostela
O FIOT celebra o 30º aniversario de Mofa e Befa coa estrea absoluta de ‘Pirolíticos’, unha exposición e un mural en Carballo
Gala-Concerto do “Concurso Manuel María de Composicións Musicais” na Casa-Museo Manuel María
O espectáculo de gran formato INVENTIO chega a Santiago de Compostela
OASIS. As lecturas de Beatriz Dourado
Andanzas do Suso de Lameliña
Asociación Cultural Avelino Díaz
Asociación Galega Do Xogo Popular e Tradicional
Caderno De Campo De Antonio Reigosa