pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fa gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl lt es es gl gl gl gl gl en sv en en en es pt en eo pt pt pt es es es gl ja pt gl gl en zh en pt pt ja gl pt pt en pt gl pt gl pt gl es gl en gl en gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Un conto inédito de Carlos Casares? - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
No xornal La Región, de Ourense, do 25 de xullo de 1962, apareceu, nas páxinas centrais dedicadas ao día de Santiago Apóstolo, Patrón de España, un relato que, segundo o presentador –S. A.–, era un novo valor das letras autóctonas. O relato, afirmábase, era unha mestura de neo-realismo italiano e ciencia-ficción, xénero este último pouco ou nada cultivado na literatura galega [daquela]. Segundo palabras do presentador (Segundo Alvarado?), o novo autor, que asinaba coas siglas C .C. contaba con 21 anos, nacera en Ourense, a súa infancia transcorrera na Limia e estudara no seminario. Na actualidade, é dicir, 1962, estaba a estudar Filosofía e Letras en Compostela. Eis o relato que, polos datos da presentación, polo estilo e máis polas siglas con que asina, ben puidera ser de Carlos Casares, aínda que nos estraña que comezara a súa xeira como narrador cun relato destas características.Mantemos a linguaxe e máis a ortografía tal como se publicou no xornal ourensán sen permitírmonos ningunha clase de corrección, nin léxica, nin ortográfica, nin, claro, morfolóxica, só a das pertinentes grallas.
Cheguei a San Caetano e preguntei a ún conserxe.
–¿Está o Director Xeral de Política Lingüística?
Pasaban taxis e autocares fungando a todo meter. O conserxe non me contestou. Agardéi un pouco e volvín preguntar.
–¿Onde dixeches que está o Costan?
–Xa, pero en cal.
Saímos correndo. Cando chegamos, o Constan estaba a tomar unhas cuncas. Ó nos ver, saíu. Miróu ó Director Xeral con cara de atravesado e díxolle: «¿Ramón, queres o libro?». O Director Xeral volveuse para min como preguntando. A verdá, eu non quería. O Constan asubiou e entre todos –membros do Ramón Piñeiro e do ILG– botáronse ó Ramón. Metérono nos lavabos, espírono e atárono. O Ramón choraba e a min me deron ganas de chorar. Eso non se lle fai a ninguén e menos a traición… O Costan chuspíulle alí, naquil sitio e chamoulle caguetas. «Non se chora», dixo. Logo colleu un exemplar de Recantos da lingua e pasóullo polas pernas e pola barriga sin lle dar. Botamos a sortes e tocóume a min. Quixen fuxir, botarme pola ventana, pero o Constan miróume así, como mira il, e collín o volume. «Veña». Díxenlle que non. «Mira Antón que che tocou en sortes». «Non». «Mira Antón non me enchas»… Pola voz soupen que me ía dicir o de beirarrúa. Agarrei o volume e funme cara o Ramón. Eu non quería, ben o sabe Dios. Dinlle a primeira. Os outros berraron: «Máis». Trinquéi os dentes e sentín que me baixaban as bágoas polos ollos e que non vía. E ceibei dúas, tres, catro páxinas máis do libro. Ramón choraba, suaba sangue e berraba. I os outros dicían máis. I eu non vía xa as letras. E lía de memoria, e sentía o cheiro a mexos e merda dentro da cabeza e os chiídos do Ramón que se me espetaban nos ouvidos. E continuaba a ler. «Máis». Cando mirei pró Ramón ganéi medo. Estaba cheo de suor, bágoas, mexos, merda e comíano as moscas. Estaba como morto. Non falaba. O Constan e os membros do ILG e do Ramón Piñeiro fuxiron. Eu tamén fuxín.
Eu non quería, digo a verdá. Díxenllo a don Manuel, pero non me fixo caso. Tamén lle dixen que fora por sortes, que me tocara a min. Pero non me escoitóu. Faloume da autoidentificación i entón caléi.
Agora estou na Academia. Aquí levo un ano. É primavera e non podo sair. Ó millor saio pra xullo. Onte leváronme a unha sesión plenaria. Cada vez que me ven soilo, lévanme a unha sesión plenaria. Din que non se pode andar soilos, que hai que catalogar. Tampouco se pode andar de dous en dous. A puta que os paríu a todos. Eu quero andar soilo pra pensar. A min frouxéama o Atlas Lingüístico e non me gustan os Cadernos da Lingua. Gústame o Dicionário de Estravís. Gústame Agália. E non se pode. Está prohibido. Pero polas noites cando todos durmen érgome e vou ós lavabos e xogo á Academia. Polo día collo palabras e gárdoas nunha caixa de mistos. Pola noite xunto as palabras na pileta e ábrolle ó grifo, pouquiño a pouco, paseniño. As palabras suben, fuxen pola pileta enriba, pero eu dóulles pra abaixo cunha palliña e afogan. É a Academia. Afogan pouco a pouco. É o xogo da Academia. Un día colléronme e leváronme á sala de plenarios. E chamáronme marrau por andar coas palabras nas maus. ¿E qué? Si non fora polo xogo da Academia podrecía de noxo. No inverno, como non podía apañar palabras, xogaba con Recantos da lingua, pero non era tan bonito.
Pra xulio din que saio. O Constan, ó millor, pensa que me esquecín. Estache bó. ¡Ai, Costan! Estache bó. Heino arranxar ben arranxado. Il ha pensar que somos amigos. Estache bó. ¡Ai, Constan! «¿Ves ó Vilas?». Il ven, que lle gusta moito, sobre todo se non paga. Primeiro pago eu. Duas ou tres veces. Despois il, duas ou tres veces, para que se confíe. Pouquiño a pouco, paseniño. E entón, hala, tiro de Estravís, de Algália, de MDL, e queda preso polo pescozo. Perde aire. Voulle dicindo as palabras que tirei pola pileta. Venlle o infarto. Adios Ramón Piñeiro. Adios ILG. Adios Presidencia da Real Academia Galega, pra o ceminterio, a normativizar, a escarallar o idioma dos mortos…
NOTAS: (1) – Aparecido n’ O Pote, nº 9, Boletin do Grupo Anónimo de Barcelona, setembro de 1997.
You might also like
* José António Lozano Narrativa
A noite de Irene (1/5)
* Almudena Otero Narrativa
A sombra | Almudena Otero Villena
* Ensaio Fotografia Poesia Xesús González Gómez
Vinte e unha poetas catalás para ao século XXI (2/2)
“Contrato” I Jaime Soares
Posted On 28 Dezembro, 2021 Palavra Comum 0
O alarme do iPhone toca alto e ela para de ressonar. São seis da manhã. O lençol cola-se à perna …
A declamadora que lia poemas sentada
Posted On 1 Dezembro, 2021 Palavra Comum 0
Era o lançamento de um livro de poesia, numa terra do interior. Na sala cheia de público, as entidades municipais, …
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
30 Setembro, 2022 0
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
Un conto inédito de Carlos Casares?
2 Janeiro, 2014 at 16:04
[…] Un conto inédito de Carlos Casares? […]
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.