pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt ca ca es pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en el en gl es en en fr en en en ja ca es gl ja ca gl pt de pt pt gl ro de pt pt pt ja ca ca ca en pt gl pt gl es gl fr gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
"Ás escuras" I Xosé Duncan - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
Ás escuras. Cravo a vista diante de min, no que penso que son a dous metros de min, e comprobo que estou ás escuras.
Mais non é unha escuridade completa. Hai chan e currunchos, porén, esvaídos e indefinidos.
Fecho e abro os ollos na procura dun cambio, dalgún estímulo que me confirme que non hai máis nada, que non existe outra cousa alén destas tebras.
Estou no chan. Sei que estou deitado no chan, ás escuras. Aínda que non sei por que estou tendido neste leito de penumbra, remexéndome entre estas sabas negras.
Xogo coas pálpebras coa mesma furia que alguén que quixese rachar as súas persianas, igual ca un tolo que fixese de desafiar o Sol o seu modo de ser, o seu único obxectivo na vida. Xogo coas miñas pálpebras até que reseco os ollos, até que claudico ante a certeza de que non hai ningún Sol ao que desafiar.
No chan, ás escuras. Até a situación máis ridícula se volve perigosa cando estás ás escuras, cando non sabes de que xeito chegaches ao chan.
Tomo aire e fecho os ollos. Tomo aire e comezo de cero.
Ás escuras. Xa antes de facer nada asumo que estou ás escuras, que non me atrevo a moverme e que sigo deitado no chan. Abro os ollos, rememorando o que sei até o de agora. Fágoo lentamente, dándolle ás tebras todo o tempo do mundo para que atopen unha partícula de luz no seu corazón, unha minúscula mensaxe para comunicárense coas miñas pupilas.
Agora si, agora si que percibo algo. Móvese igual ca un mimo que basease a súa actuación en imitarme, en mofarse a cámara lenta de min.
Pérdoo de novo, sen ter a seguridade de que algunha vez estivo aí. Mais antes de que a dúbida se converta en convicción, unha silueta voa entre as sombras coma unha bolboreta a rentes do chan. Son dedos que se moven debuxando unha melodía no ar, nun ensaio infinito para teceren os fíos do tempo.
Arríscome a estirar o brazo para alcanzalos, para coller entre os meus eses dedos voadores, esas extremidades que chimpan dunha liña a outra dun pentagrama invisíbel.
E convértome eu no mimo que tenta imitar o seu movemento fráxil e certeiro, que adoece por acadar a súa gracilidade sen ter que padecer a tortura da experiencia.
Xiro sobre o meu costado. Levo os meus ósos ao límite e o ombro quéixase como se rachase. Mais non doe, ás escuras nada doe, e loito por alcanzar aquela man que danza sobre o chan.
O meu brazo estala ao achegarse a eses dedos frenéticos, que aceleran o compás da súa fuga eterna. Eses dedos que, de súpeto, fican conxelados coma un fotograma avariado. Eses dedos que, no anular, vístense co anel que ti me entregaches, o que xurei levar até a morte.
E a man treme con forza e bate no chan, coa desesperanza de espantar a escuridade a labazadas. E a man estírase cara a min querendo tocarme. A miña propia man estírase para tocarme, ás escuras.
Xosé Duncan naceu hai máis de medio século nunha pequena aldea das Rías Baixas chamada Taragoña. Mudouse á Coruña antes de comezar a escola e a súa infancia e adolescencia estiveron cheas de cómics, música rock e novelas de terror. Sempre tivo inquietudes artísticas e probou fortuna, sen atopala, na ilustración e na música. Encheu centos de follas de garabatos debuxados con bolis Bic e berreou agarrado a un micrófono durante uns cantos anos. Comezou a escribir por mero instinto de réplica, tentando emular os seus heroes románticos, e coa intención, inútil, de rexistrar os seus pesadelos nunhas páxinas cheas de palabras. Informático de formación, é agora editor na Editorial Bululú e emprega o seu tempo de ocio en aprender a tocar o baixo e en sacar fotos de todo canto chama a súa atención. Na súa travesía literaria navegou pola triloxía de fantasía épica As Crónicas de Bran, polo terror de Hostal Norte, pola distopía de Negruña e polo realismo máxico de As lembranzas perdidas no lago Antelväri, Mnemea e O derradeiro decembro infinito.
Fotografia e texto de Xosé Duncan.
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés
Fotografías emblemáticas de Bill Brandt | Lito Caramés
* Crítica de arte Fotografia Lito Caramés
Bleda e Rosa: a fotografía entre a paisaxe e a memoria | Lito Caramés
* Crítica literária Hirondina Joshua Maribel Úbeda Poesia
Craveirinha: o poeta que gostava de música
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
Posted On 16 Setembro, 2022 Palavra Comum 0
Convocados por um instinto que reclama uma (re)ligação à natureza, a importância da alteridade das plantas e uma vontade urgente …
Els català, unha heteroxénea familia de fotógrafos | Lito Caramés
Posted On 27 Maio, 2022 Lito Caramés 0
Este ano o Museu d’Història de Catalunya presenta ao público a exposición Els Català. Fotògrafs d’un segle en alusión aos …
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
30 Setembro, 2022 0
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.