pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt ca gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en en gl en nb pt pt pt eo pt pt pt es es es gl en eo pt pt gl ca en pt gl en pt gl pt gl pt gl es gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Despois do xuízo final - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
No planeta amañecía. Era a derradeira mañá. Con moito balbordo, a apocalipse estábase a fraguar. Os anxos, coas súas túnicas da cor do lapislázuli, afinaban as trompetas por entre as nubes, dispostos, en cando Deus lles mandase, a anunciar o Xuízo Universal. Sol, lúa e estrelas, mesturáronse en caótica desorde, e nun intre, montouse no espazo a gran coreografía do Xuízo Final.
Xuíz e xurado, estaban representados por unicamente Deus, que, acostumado a mandar, dispuxo sen demora a resurrección en masa dos defuntos.
Ao escoitar o son estridente das trompetas, non lles quedou outra aos mortos que espertar… A moreas, preguiceiros, saíron das tumbas. Eva e Adán, foron os que máis se lamentaron dunha resurrección non desexada e ata dolorosa. Non foi doado volver da nada; e por riba teren que pelexar coma cans co veciño de fochanca pola propiedade deste ou daquel óso, para recompoñer de novas o esqueleto.
– Non vos alegrades de verme? -preguntou Deus aos nosos primeiros pais.
– Pois non!! Díxolle Eva. -Dende o momento en que abrín os ollos, perdiches o control sobre min. Como nai da humanidade, pregunto: que queres agora de nós?
– Xulgarnos!! -berrou Eva-. Erros e pecados pagámolos xa con creces. Déixanos agora durmir en paz!
– Criatura deslinguada! Respondona! -bramou o Creador- Como te atreves a falarme dun xeito tan irreverente! Xamais consentín que ninguén se me subise ás barbas, e menos unha muller! Podería fulminarte nun intre… aínda que ben mirado, farei algo peor… A ver, vós, os homes! Este xuízo vouno resolver sen máis dilación. Estades arrepentidos dos vosos pecados e xurádesme fidelidade eterna?
– Pois andando! Tede por certo que dende xa, coñeceredes as ledicias do meu reino! Acabáronse as vosas preocupacións! (engadiu sinalando ás féminas). En canto a vós, Eva, ides saber o que vale un supremo peite… Axiña! Todas de cabeza ao inferno! Dende agora, pertencedes a Lucifer!
As mulleres, guiadas por un heraldo de Luzbel, descenderon ao mundo das sombras. Con valentía, ían dispostas a enfrontarse ao tan cacarexado horror… – Pensade -dicía Eva por darlles ánimos- na maldade deses homes que deixades atrás, a mans dos que moitas de vos morrestes, cando non aguantastes malos tratos de todo xénero… O que atopemos aló embaixo, non ha ser peor…
Os demos, que un día foran anxos desceados por Deus, eran seres intelixentes, dotados dunha inquietante e sedutora beleza…
– Sede benvidas, fillas de Eva, ao mundo do libre albedrío! -falou un dos caídos en desgraza, o chamado Príncipe das tebras e á vez Luzbel. – Non temos por costume xulgar, para non ser xulgados. Nin o noso pecado é tan grave como arriba volo pintan… Os de arriba, sempre dominados polo terror, especialmente vós, eternas vítimas dun machismo visceral. Facede memoria: Diluvio, pestes, pragas, guerras, Inquisición… Queredes máis? Pois aínda, hai máis. Moito máis…
Admiradas da sabedoría dos seres proscritos, de quen sempre tiveran unha errada opinión, as mulleres aprenderon a amalos e compartiron as súas vidas. Dese amor naceron os fillos dos anxos, e este veneráronas e respectáronas, porque grazas a elas perpetuaron unha nova especie.
Namentres, no ceo, Deus, aburríase moito; e con el, todo o xénero masculino.
– Estou perplexo… -dixo un día o Señor- ¿Pois non sinto dentro de min unha grande arela? Logo, con nostalxia, crendo que ninguén o escoitaba comezou a murmurar entenrecido: ¡Eva, Eva, Eva!
E o nome de Eva, o primeiro nome, voou dende os beizos de Deus ata o corazón dos homes, que en oíndoo, experimentaron un gran gozo, acompañado dun sentimento de morriña… E, soñando con mazás, única froita que Deus vetara do novo paraíso, clamaron con voces conmovidas: Eva, Eva, Eva!
E o nome de Eva, como unha brisa fresca, percorreu cada recuncho do Novo Paraíso.
O mellor don con que fun bendicida ao nacer foi cunha sede infinita de libros. O gusto por respiralos e lelos, tan pronto aprendín a ler. Poeta e narradora, dedícome a crear universos que conxugan o realismo e a maxia.
You might also like
* Crónicas Ernesto Salgado Areias
Galego, memória e afeto (I) | Ernesto Salgado Areias
* José António Lozano Narrativa
A noite de Irene (1/5)
* Almudena Otero Narrativa
A sombra | Almudena Otero Villena
More from Chelo Suárez
O gato de Hilario
Posted On 3 Julho, 2017 Chelo Suárez 0
Hilario volveu de América máis pobre que marchara. Para disimular a súa frustración, presumía diante dos colegas de ter vivido …
Emulando a Juan Eduardo Cirlot
Posted On 28 Maio, 2017 Chelo Suárez 0
Recreando ao meu admirado poeta Juan Eduardo Cirlot. Meu pranto Meu pranto é a cruz que me condena, meu pranto vai pola xustiza …
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
30 Setembro, 2022 0
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.