gl gl ca gl gl es pt pt pt pt pt es pt gl es es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl it gl gl gl gl en en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl es fi it gl pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es ca gl gl es es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt pt gl gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en es
Unha viaxe berlinesa | Cicloxénese Expresiva
Entrevista a Xosé Manuel Beiras
Entrevista a Xesús Alonso Montero, presidente da RAG
Entrevista a Luis Alberto de Cuenca
Entrevista ao Clube da Lingua
O sol do papel
3 poemas de Carlota Tomás
Sobre o de Escarnio e Maldizer…
A estética da traxedia
Galicia Bilingüe e a Real Academia Galega acordan engadir a letra “j” ao abecedario galego
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
O que mal empeza, mal acaba. E acabou
Perder o tempo con Pokémon Go
A transexualidade no século XXI
Díxolle un xefe a un subordinado
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
Fante vs. Bukowski (II)
Fante vs. Bukowski (I)
Hai vida despois da morte
Tes un grelo aí
Retrato dun falso antroido
O poeta en funcións Mariano Rajoy
Canto baloncesto colle nun peugeot 206?
Verdadeira historia da televisión
O que aprendín de Thomas Carhcart e Daniel Klein
O faiado de Peter Pan
E ti, como te sentes na sociedade?
Ilustracións sobre unha vida
Cine, series e música
Manifesto da Cicloxénese Expresiva
Cicloxénese expresiva / 2 Xuño, 2016
Como as persoas, as cidades tamén se cruzan no camiño; sen agardalas. Pásame con algunhas, como Berlín. Cidade que non estaría entre as miñas prioridades viaxeiras, en especial por ser un de caste pousona. Primeiro por un agasallo e despois por un galano amoroso e musical, o caso é que, en menos dun ano, andei en dúas ocasións polo “Unter den Linden”.
Acudimos a gozar dun divertido e magnifico home-paxaro, un espectacular Sarastro, unha non tanto, nin tan maléfica, Raíña da Noite e a súa filla, seria en exceso, e un insulso Tamino, rodeados dunha espectacular escenografía condicionada polas reducidas dimensións do Teatro Schiller. Ao día seguinte acudimos ao racionalista edificio da Filharmónica para escoitar a súa orquestra interpretar o “Concerto para piano nº 2” de Rachmaninov e a “Sinfonía nº 3” de Tchaikovsky. Sendo eslavos orientais e apaixonados os compositores, non podían ser menos nin o director, nin o pianista, ambos rusos e xudeus. O leste paira incesante sobre o ceo berlinés.
Rematado o tempo musical veu o corpóreo. Encamiñámonos cara á espectacular praza do Sony Center, esa especie de pica vitoriosa, como todo o conxunto da nova Postdamer Platz, chantada polo triunfador neoliberalismo multinacional nos campos da desolada terra de ninguén das décadas do muro. As grandes marcas levaron alí, como os Médicis ou os Papas no renacemento a Buonarroti e Sanzio, aos Piano, Rogers, Jahn, Moneo, Isozaki…
Naquel barullo de xente procuramos un lugar onde petiscar calquera cousa e fomos escoller, naquela feira do cosmopolitismo globalizado, un deses masivos sitios de comer rápido que venden unha aparente identidade con sabores, cheiros e estilos uniformes. Neste caso foi un australiano que xoga co exótico reclamo da carne de canguro.
Mais non quería falar de viaxes, música, arquitectura, ou fast food, senón de persoas. O caso é que ao remate da lambiscada, ao dirixirnos cara á saída, escoitamos un eufónico ¡que pasen unha boa noite!. Quen nos desexaba bo descanso era un mozo parapetado tras un atril dende onde ordenaba a clientela segundo fosen quedando mesas baleiras. Como é lóxico, a el nos diriximos para agradecerlle os seus desexos e falar entre paisanos. Ante as nosas preguntas díxonos que era de Brión. Nese momento cruzáronseme pola cabeza Lois Tobío e as súas décadas1 nas que lembra Berlín e Santa Minia. Pregunteille se ía moito pola carballeira e, nun correcto galego de enxebre sonoridade, contestoume que de cando en vez para que o cativo fose coñecendo os avós. Dixo cun aquel de tristura, ou iso me pareceu, como se soubese que para o rapaz e mesmo para el as torres de Altamira fican no territorio da nostalxia infantil.
O barullo non deixa tempo para falar, gustaríame saber máis das circunstancias vitais daquel mozo; supoño que máis ou menos semellantes ás da tía do meu neto que ten un fillo, nomeado Andrés, pero que naceu en Mainz, a beira do Rin, e unha filla, chamada Lola, tamén nacida na capital do estado de Renania-Palatinado, na Maguncia na que Gutenberg inventou a imprenta de tipos móbiles.
Mentres un papaleisón anda a dicir, en sede parlamentaria, que a el o que lle preocupan non son os que marchan senón os que non nacen. Claro, pasmón, nacen fóra porque os pais emigran. Este farfantón sempre “actúa con falta de pudor e recato”, isto é, un cínico, segundo a definición actual e ben lonxe dos cínicos filósofos.
A dereita gusta destas actitudes: o primeiro sospeitoso da pobreza é o pobre que non andou espelido ou é un lacazán; a responsabilidade dun país avellentado é das persoas egoístas que non procrean. Seguen coa mesma actitude que Fraga, que chegara a falar do deber patriótico de ter fillos.
Miren vostedes, o que cómpre é descolonizar o país, desenvolver unha economía autocentrada e xa nacerán cativos e cativas, e se non virán doutro lado como Andrés e Lola ou o rapaz do mozo do comedeiro australiano.
1 Tobio, L.: As décadas de T.L., Ediciós do Castro, Sada, 1994
Do blogue Pé do Galiñeiro.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
2 Xuño, 2016 in Artigos. Etiquetas:artigo, Berlín, Carlos Méixome
Entrevista a Carmucha, Presidenta da Fundación Paco Lareo
Entrevista ao Clube da Lingua
O que mal empeza, mal acaba. E acabou
← Bótote de menos…
Entrevista a Xosé Duncan →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.
Follow Cicloxénese Expresiva on WordPress.com
Arquivo Elixe un mes Novembro 2017 Xullo 2017 Xuño 2017 Maio 2017 Abril 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016
Crea un sitio web ou un blogue de balde en WordPress.com.
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
Already have a WordPress.com account? Log in now.
View post in Reader
A %d blogueros les gusta esto: