es en es es pt es gl gl pt gl en it gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl es gl gl ast gl gl es gl gl gl es gl de gl pt en gl gl gl sk pl gl es gl gl gl gl gl es gl en en gl gl es gl en fr en
Recensión: Xela Arias, Darío a diario
Nº de páxinas: 56 páxs
Coido que non hai mellor maneira de achegarse á obra de Xela Arias que mediante aqueles textos máis senlleiros dentro da mesma. De feito, na miña opinión Darío a diario é un libro especialmente luminoso dentro da súa traxectoria e que merece un espazo destacado dentro da súa obra. Sen dúbida estamos ante un poemario que evoca e transmite dende poemas breves mais potentes, e que baséase nunha das conviccións máis puras e necesarias que existen no mundo: o amor é liberdade.
Feito que tamén sinala na súa análise Berta Dávila, que exerce como responsable do limiar desta xeitosa nova reedición da obra coas ilustracións de Iván R. O seu limiar resulta un sensacional comezo para a lectura deste texto, tanto polo atinado dos seus comentarios como polas reflexións que hai nela sobre a propia maternidade, dende o punto de vista de muller e de escritora, e os fíos (in)directos que unen a súa propia experiencia á de Xela.
A relación co fillo non se configura como un relato de pertenza ou protección, senón como un caer na conta de que a maternidade é un exercicio de desprendemento que non significa abnegación nin propiedade, e a crianza, o proxecto de acompañar un individuo na conquista da súa liberdade» (Limiar, páx. 9)
Darío a diario é un poemario especial na literatura galega. Non creo que simplemente o sexa por ser a primeira obra que fala extensamente sobre a maternidade dende unha linguaxe poética, senón polo especialmente lúcida e profunda que é a propia lectura desa situación. Cada vez que leo algún dos versos do libro penso na beleza de criar a un fillo dende ese sentimento de liberdade e amor, mais tamén de autocrítica, inseguridade e superación.
«Nada que ver coa posesión.
Non te posúo nin quero.
Cóidote, ámote e manteño a esperanza
de aprenderche a te posuíres»
«Busco o modo de te acompañar sen estorbo,
que seas ó meu carón feliz e creador
de ti e mailo mundo que apañes»
Invasión que se me convén fantástica.
Invadíuseme a vida de cueiros e biberóns,
de roupiñas pequeñas e xoguetes de colores,
de risas, choros, agarimos, agarimos.
A túa man ocupa un cuarto da miña xigante,
por iso detesto un pouco tantas palabras.
Todas para ti, ¡son a raíña parlante!,
¡emperatriz de sonidos guturais en diante!»
En resumo, coido que este é un libro que hai que agasallar ler e reler para comprender que o acto máis puro de amor non é darlle ó teu fillo a vida, senón a capacidade de ser libre e ensinarlle ó camiño para que o logre. Unha alfaia literaria á que agardo que todos os lectores se acheguen para celebrar como se debe a esta muller libre, transgresora e nai.
Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.
Use tab to navigate through the menu items.
Se non queres perder ningunha das novas publicacións.