gl pt gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl ast gl gl gl gl gl pt es gl it gl gl gl gl gl fr gl gl pt it es gl gl gl gl gl gl gl pt fr gl gl gl it es gl gl gl fr gl gl gl it gl en es gl gl gl gl gl pt en fr gl gl gl en gl gl gl gl pt gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl es gl fr gl gl eo gl gl gl gl gl gl gl gl en es en pt pt gl gl pt pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl en gl eo gl ast gl gl gl gl gl gl it hu gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl es lt gl gl fr gl fr fr en en en cs en fr en en en en en en en sv en fr en de en de en fr en fr en fr en sv en en en fr en en en ja en fr en de en fr en es en nb en fr en de en en en en en sv en de en de en fr en en en fr en it en fr en de en en en en en en en gl gl gl it
Enrique Muiño e a triple AAA | Fonmiñá
Convocatoria Semana de Cine 2017
XXXIX SEMANA DE CINE DE LUGO
XXXVIII Semana Internacional de Cine de Autor
50 anos sen Buster Keaton
Semana de Cine 2015
Convocatoria Semana de Cine 2015
Semana de Cine 2015
Semana de Cine 2015
XXXVII Semana Internacional de Cine de Autor
Homenaxe a Mercedes Cora
Spot Semana de Cine
Semana de Cine 2014
XXXVI Semana Internacional de Cine de Autor
Ciclo Arte de Cine
Catálogo Semana de Cine
Semana de Cine 2013
XXXV SEMANA DE CINE DE LUGO
Concuros de Carteles 2013
Descargar Programa de Mano
Semana de Cine 2012
XXXIV SEMANA DE CINE DE LUGO
Semana de Cine 2010
Concurso de carteles 2011
Enrique Muiño según Federico Santillana
Enrique Muiño e a triple AAA
Lugo 10 - Cine Peplum
Qué é Lugo 10 - Cine Peplum?
Homenaxe a Andrés Pazos
Un grande actor de Galicia e do Uruguai.
Homenaxe ao IES Alfoz-Valadouro
Grupo do Cine do IES Alfoz-Valadouro
Grupo Teatral "Raiolas" de Alfoz
Semana de Cine 2009
XXXI Semana Internacional de Cine de Autor
O Mellor do Ano
Mellores Películas Cine Italiano
Semana de Cine 2011
Enrique Muiño e a triple AAA
Se teño que resaltar o que máis chamou a miña atención desta historia de Muíño, primeiro tería que dicir que non foron as súas grandes aventuras, narradas infatigablemente por el, moitas das cales semellan fábulas, histrionismo e egocentrismo, nin a súa capacidade de actor, que á época actual parece acartonada e amarelenta (sen deixar de valorar a súa calidade de actor e intérprete en roles patriarcais).
Tampouco é o feito de que loitara tanto para alcanzar o seu soño de ser actor, cuxa constante vontade e sacrificio é  envexable. Teño que recoñecer que é desexable saber poñer a outra meixela cando a vida se acostuma a golpearnos, ao igual que non perder de vista a meta, porque case sempre que empezamos algo que leva un longo camiño, á metade cansamos, desorientamos e ata nos descoñecemos de nós mesmos, o cal fai fácil renunciar. Non todos os espíritos saben levar adiante longas empresas, sen importar a súa magnitude.
Tampouco foi a expresión (que levo bastante plaxiada polo momento) de que a mellor inspiración ven da necesidade.
Non, non é nada disto o que máis me impresionou, máis ben foi un feito levado a cabo en equipo e avanzada a súa vida.
Nos primeiros anos da década dos corenta, cando Muíño comezaba a gozar de bo prestixio como actor de cine, ocorréuselle a el e a un par de colegas que non tiñan traballo fixo, formar a súa propia compañía cinematográfica. Non eran de todo  orixinais nisto, xa que en Estados Unidos, Chaplin e Mery Picfor, xa o levaban a cabo desde había uns anos con United Artist. De igual modo, o desafío era complexo. E o que estou valorando non é a orixinalidade, nin o sacrificio, senón o legado.
Este grupo de amigos integrado polos actores Elías Alippi, fiel dupla de Muíño, o mesmo Enrique Muíño, o galán Ángel Magaña, o temperamental Francisco Petrone, máis a mirada talentosa do director Lucas Demare e o asesoramento administrativo de Enrique Faustin, lanzáronse a soñar coa empresa cinematográfica Artistas Argentinos Asociados e propúñanse facer un cine, de gran magnitude, épico e de boa calidade artística. Á compañía sumáronse dous grandes escritores: Homero Manzi e Ulises Petit de Murat. Cando anunciaron publicamente o seu anhelo de realizar unha película que se basearía nos escritos de Leopoldo Lugones, sobre a guerra gaucha sostida contra o exército español, na época da independencia americana, no ambiente díxose que estaban tolos. Pero isto non os aflixiu.
Para legalizar a empresa, puxeron dos seus petos os cartos que demandaba a lei para realizar unha sociedade anónima. O principal capital co que contaban eran os seus prestixios de actores, principalmente Muíño e Alippi.
A compañía fundouse cos mellores augurios, moitos entusiasmos e enerxía. Se tivera que realizar un anacronismo sería dicir que esta tropa de artistas foi o primeiro grupo en realizar o que hoxe denominamos cine independente.
Se ben na Arxentina de hoxe hai un excelente movemento cinematográfico e audiovisual, non podemos chegar a dicir que hai unha industria, polo tanto, todo o cine que se realiza ten algo de espírito independente. Si, contamos cun instituto oficial por parte do goberno que regula a actividade, pero está lonxe de considerarse unha industria. Por aquelas décadas douradas do cine arxentino contábase cunha importante industria que importaba películas a toda a América hispanofalante e ata España. Sete importantes estudios contaban con enormes galpóns, sets para interiores e enormes explanadas de terreo para os exteriores, ademais de laboratorios propios e un sen fin de aparatos. Destes estudios destacaban Argentina Sono Film e Estudios Lumitos, dos cales só se conservan os restos dun, coma un pequeno museo.
Pero, que pasou con Artistas Argentinos Asociados? Este grupo de amigos ben bohemios estaban interesados en facer cine e non cartos. As primeiras películas demandaron uns enormes presupostos, principalmente La Guerra Gaucha que se foi  realizando coa venda anticipada da película ás distribuidoras. A verdade foi que gastaron diñeiro de máis na realización e á metade da rodaxe víronse obrigados a fusionarse cos estudios San Miguel para finalizala.
Ter feito isto significaba que nalgún momento deberían venderlle a alma ao demo, como soubo dicir Lucas Demare nalgún momento. E isto maniféstase en que os administrativos dos estudios San Miguel comezaron a ter decisións dentro do directorio das tres “A”. Pouco a pouco foron perdendo autonomía e os integrantes iniciais comezaron a marchar, o que hoxe se denomina un baleirado comercial.
Non é para pretender repasar unha historia triste, máis ben agradecer a este grupo de intrépidos aventureiros polas boas películas que nos deixaron. A eles a miña homenaxe.
Estadísticas | Aviso legal | Contacto | Galicia Digital
Nome de usuario: *
Solicitar un novo contrasinal