pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt ja pt en pt gl pt gl gl pt gl pt gl pt gl gl pt gl pt gl gl pt gl en fr en en en en pt en ja pt gl pt ja ca pt gl ja it pt gl en zh pt en pt ja pt pt pt en pt gl pt gl pt gl es gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Entrevista a Rebeca Baceiredo - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
– Palavra Comum: Que é para ti a filosofia?
– Rebeca Baceiredo: Coma un adestramento do pensamento, para que despois este poida… bailar. Coma en Flashdance 😉 , onde a soldadora fai estruturas, remodela estruturas, altéraas, pero o seu máximo apoxeo, os picos de gozo dese pathos conségueos danzando.
– Rebeca Baceiredo: Parto da concepción da arte coma o intento de trazar unha liña no caos. É dicir, penso que é o intento de articular semioticamente, simbolicamente, o límite do articulable: ‘só na ausencia de todo signo se pousa o deus’, dicía Valente. Xusto o anterior, o que apunta a ese divino magnum chaos, é para min a arte. E tamén o pensamento. Pero tamén me interesa o que algúns chaman comunicación artística, menos ontolóxica e máis política. Interésame tamén, entón, o xogo polo que se evidencian os signos como territorios e polo tanto poñen en crise o réxime de verdade, que está tan ligado ao poder que o posúe. As desterritorializacións que se dan nas propostas artísticas, cando se dan, son activismo e serven para a filosofía que resulta dun novo paradigma gnoseolóxico que non se basea no recoñecemento, nun sistema de conceptos fosilizados, senón na creación, é dicir, na apertura dos sistemas semióticos e dos seus propios elementos, permitíndolle ao ser, que é physis e nous, materia e pensamento, expresarse con liberdade, o que implica un devir, porque expresarse é desfacer as capturas, transcendentes ou inmanentes.
A miña experiencia é que me gusta traballar coas ideas nos rexistros nos que requiran, elas mesmas, expresarse. Entendo por ideas, non esencias, senón conexións, os diagramas-acontecementos no seu envés semiótico.
– Palavra Comum: Que vinculação tem a filosofia com a vida?
– Rebeca Baceiredo: Non contestei ás preguntas por orde, así que non sei se o anticipei ou aínda o vou dicir, pero estou xirando en torno á mesma idea: penso que o ser sendo só materia, expropiado do pensamento, está morto. Polo tanto, a filosofía sería o hálito vital. Manténdome nesa indefinición entre o ontolóxico e o político direi que, en tanto que a queren eliminar ou en tanto que case sempre se persegue o pensamento eaos que pensan, pretenden poder facer a vida inerte para captala totalmente, e niso creo que se especializan os sistemas de poder, co capitalismo.
– Palavra Comum: Que referentes tens, num sentido amplo? Quais reivindicarias por serem pouco (re)conhecid@s ainda?
– Rebeca Baceiredo: Os referentes que teño xa os dixen moitas veces, ou diso teño a sensación. Hai escritas ou pensamentos cos que sinto un encontro íntimo, coma se me axudasen a articular as sensacións que teño sobre as cousas, e a sentir outras. Cando falo de sensacións falo daquel pensar-sentir. A día de hoxe son canónicos, eses referentes, para a heterodoxia. Reivindico todo o non recoñecido, por outra banda, porque aí están os exercicios de expresión, de liberdade e eu, antes que nada, agradézoos. Intento acceder a tantos como podo, porque inspiran, conceptualmente e vitalmente, pero non memorizo moito. Coma nunha nutrición, transmútanse e quedo coas moléculas. De feito, hai persoas que traballan especificamente coas xenealoxías de propostas creativas, con todo o que se move nos circuítos non oficiais, ou non oficiais aínda. Gústame a contracultura, gústame que haxa cultura, pero unha cultura que fuxa do poder, que deveña, que sexa expresión: contracultura, entón, por chamalo dalgún xeito. Unha instancia que estea permanentemente cuestionando o réxime semiótico que, en tanto que se estabiliza e se ‘mauseoliza’, é hexemónico. Non é exactamente o mesmo pero o underground -tan capturado polos medios- máis alá do exotismo é a contraefectuación, sempre creativa, que fan os desclasados. Iso é para valorar moito… a capacidade para abrir situacións nada favorables e convertelas noutra cousa.
– Palavra Comum: Fala-nos da tua perspectiva sobre o(s) feminismo(s)…
– Rebeca Baceiredo: Feminismos hai moitos. Semella que é algo que a sociedade non entende, dende as categorías dicotómicas e simplistas nas que nos parecemos mover. O feminismo, polo tanto, aprende a vivir na multiplicidade, aprende antes ca ninguén a vivir nos outros paradigmas: as feministas non loitan entre elas, saben articular as diferenzas. Penso que a achega das teorías feministas axudaron, de feito, ao desenvolvemento das teorías políticas da esquerda e a todo o proceso de análise, de conciencia das subalternidades. Mais as relacións foron entre as minorías multidireccionais, beben constantemente unhas doutras.
Transfeminismo, queer, feminismos marxistas e anarquistas, etc… todos falan de xénero como construción política, aínda que algúns se acheguen, para o meu gusto, demasiado ao feminismo liberal, porque penso que non toda desterritorialización é emancipadora, hai algunhas parciais, que conlevan estrías, é dicir, vínculos co sistema político, que é económico. De feito, cando se fala de xénero, para min, fálase de razas, fálase de clases, fálase dun sistema ontolóxico e social e das relacións coa propiedade… A min gústame citar aos grandes da pop-filosofía e do pop, tamén, así que sempre lembro a Debbie Harry preguntarse que se es muller e non es feminista, que es? Di muller porque, na evidencia, é a primeira subordinada. Pero subordinad@s estamos tod@s, nas categorías e nas representacións, aínda que non tod@s cos mesmos privilexios e nas mesmas situacións. Así que se es escrav@ e non pensas na manumisión e, mellor, na emancipación colectiva, porque ir de un a un non serve para alterar a orde das cousas, e aínda por riba se despreza a quen pon toda a súa enerxía, toda a súa vida niso, é que hai algo que non se comprende ben, é que se está confundido sobre quen se é e que posibilidades se teñen de ser outra cousa… Hoxe pola rúa escoitei a un home dicir: “vanche tomando nota de todo, de todo o que dis e pensas que es, pero que en realidade igual non es…” Dáme gusto escoitar esas conversas pola rúa, pero aínda está por chegar a psicanálise, igual tamén o heliocentrismo 😉
– Palavra Comum: Que caminhos (estéticos, de comunicação das suas criações à sociedade, etc.) estimas interessantes para a filosofia hoje?
– Rebeca Baceiredo: Con respecto ás formas do discurso filosófico creo que, coma en calquera realidade, van ligadas ao propio contido, son inherentes, e nesa relación inmanente penso que se debe traballar. O pensamento, máis que a filosofía, pode ser máis artista. Pero non creo que haxa que desbotar o pensamento filosófico como análise: emprega códigos semióticos, mais subvérteos e amplíaos e mesmo pode abrilos ás variacións, ás multiplicidades que compoñen as ideas. Así multiplica as interpretacións do mundo e poden comprenderse distintos aspectos, máis alá das meras impresións, opinións, reprodución de enunciados, as frases-clixé. A filosofía pode ser unha arma, porque apunta aos redutos nos que o poder se agocha, o poder ás veces móstrase e ás veces agóchase. Polo tanto, eu non considero que haxa que facer fincapé na linguaxe divulgativa, que acaba sendo linguaxe infantilizada. Idiotízannos e tamén idiotizan aos nenos. Non considero que teña que ser comunicación, e se é comunicación, o interlocutor debe ter unha parte activa, así que terá que facer o esforzo, se quere, de saír dos seus lugares comúns, sen medo ao non recoñecemento. Non pasa nada se non se entende todo o que se quere dicir, de feito, en ningún caso o interlocutor pode participar da ‘duración’ do que fala, das súas experiencias, non só intelectuais, e da súa relación con elas. Hai aproximacións, ou pode habelas, se hai vontade, e iso ten que ser traballado, claro.
– Palavra Comum: Como ves o mundo a dia de hoje? Fala-nos de para onde achas que deveríamos caminhar…
– Rebeca Baceiredo: Dependendo do día a visión pode mudar. Non dependendo da axenda mediática, que tamén inflúe, senón da enerxía que se teña, supoño. Hai días nos que son máis apocalíptica. De todas formas, a apocalipse acaba ben. Hai outros días nos que tamén son apocalíptica, pero máis centrada nas forzas disidentes do goberno, ontolóxico e por iso tamén político, do que lle chaman nese libro ‘besta’. Quero dicir, en serio, hai días que poño o foco nas situacións de opresión e dor extremas que proliferan polo planeta e nese camiñar cara situacións aínda máis extremas e difíciles, porque especialmente difíciles serán tendo en conta a produción de subxectividade hexemónica. Pero outros días valoro moito as resistencias, que son forzas ontolóxicas activas, véxolles moita potencia e vexo como foron capaces de manterse ao longo da historia de opresión. Son capaz de percibir coma nunca morre o xerme, a pulsión e as manifestacións desas forzas no terreo social e político, forzas que ‘son’ e precisamente en ‘ser’ habita a disidencia. Non digo loita porque nos levaría aos termos dialécticos e, polo tanto, de reacción, e non de acción. Penso que ou se chega á distopía do mundo feliz ou á utopía da horizontalidade, depende de quen gañe. Pero quedaron e quedarán moitos polo camiño… Falo do prezo a pagar, que xa imos con retraso á hora de empezalo a ter en conta, falo dese prezo independentemente do final, aínda que sexa un inicio de algo…
Ninguén ten que dicir cara onde deben camiñar as cousas; eu, persoalmente só pediría que ese tal mundo soubese cara onde quere camiñar, ou que se parase a pensalo. Iso si, o mundo son persoas con capacidade para pensar, physis e nous 😉 , entendendo o pensamento como a capacidade para alterar a orde de cousas, a capacidade de pensalas e pensalas, entón, doutros xeitos.
– Palavra Comum: Que projetos tens e quais gostarias chegar a desenvolver?
– Rebeca Baceiredo: As ideas vanme vindo, ou os espazos aos que me apetece irme achegando; véxoos como encontros, no sentido de Spinoza, e así quero velos, máis que como proxectos.
(Galiza) Ramiro Torres nasceu na Corunha no 1973 e estudou Graduado Social. Tem publicado poemas na revista 'Poseidónia' e 'Agália', assim como no blogues 'A fábrica' e 'A fábrica da preguiça'. Inaugurou as edições do Grupo Surrealista Galego com o seu livro "Esplendor Arcano".
You might also like
* Ensaio Filosofia Heraclita
Pretexto para cantar I por Heraclita
* Crítica de arte Tareixa Taboada
A vinganza de Rebeca | Tareixa Taboada
* Filosofia Paola Zordan
LóGICA (antropofágica) da ORNAMENTAÇÃO (para melhor usar as guampas) | Paola Zordan
Entrevista I edu_ALBO: “A minha arte surge do risco e da valentia”
Posted On 26 Agosto, 2021 Tiago Alves Costa 0
Conheci edu_ALBO num dos muitos e inebriantes baretos de Monte Alto (Corunha), acabando por terminar esse mesmo dia no seu …
Entrevista | Luís Filipe Sarmento: “A pandemia expôs a arrogância incompetente das lideranças mundiais, a sua hipocrisia e o seu desprezo pela vida humana”
Posted On 1 Dezembro, 2020 Tiago Alves Costa 0
Luís Filipe Sarmento é um escritor de combate, alguém cujo caminho se faz sem cedências paliativas. A sua escrita é …
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
30 Setembro, 2022 0
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.