war gl gl gl pt es en gl gl gl gl fr gl en gl gl gl gl fr gl gl gl pt gl gl gl it gl gl ast gl gl fr en gl gl gl fi pt ca es gl es es es es gl gl es gl it gl gl es pt gl ceb gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de nl gl gl gl gl fr gl fr fr en en en cs en fr en en en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en en en en en gl es pt gl es gl gl fr gl es es en es
Web da Asociación Cultural Barbantia
Dama sentada con ollos mar
Unha historia de amor sen final feliz
Por un golpe de sorte
O conto dunha vida
A hora da concepción perfecta
A luz desfaise impunemente na Habana
As tenues sombras móvense
Erma, infecunda, rexeitada, oprimida e impotente
A xustiza pola lingua
Palavras que ainda hoje semelham insignificantes
Entrevista a Pilar Buela
Entrevista a Marica Campo
Entrevista a Iria Gestoso
Entrevista a Gonzalo Navaza
Entrevista con Xerardo Agrafoxo.
Entrevista a Roque Cameselle
Entrevista a Rosa Aneiros
Os Ciclos do Bambú
A Voz de Barbantia
Revista de Libros do Barbanza 2004-2005
Quérote amor. Como vai a vida vista dende eses eidos de friaxe? A que saben os manxares banais que eu probaba? Aquí segue a chover vermello. E eu penso en ti.
Recordo a irrememorábel pasaxe ficticia de gozo, sorrisos amplos e aloumiños, naquela hilarante paisaxe de sal e area que te levou co vento, e non te fixo regresar: que me arrincou o sentir.
E logo soño, máis que me evado, – fóra desta realidade perigosa, ferinte, que me arrodea-, da verdade do saber; repíteme a distancia do teu ser presente, da túa voz inaudita, do teu calor.
Por que me abandonaches desprotexida ante a dor sendo coñecedor do feble e estéril do meu voo?
A miña pretensión é concisa, non che ocupa obriga: queda comigo e vinga o pesar que me dirixiu á derradeira expiración que non é inexorable e tampouco me dá opción á disputa. Eu non quero preocuparte, pero o carácter ausente do teu eco non é falíbel para min.
E evoco momentos sensíbeis para a pel, eses beixos doces de orgullo e satisfacción mutuos; coincidimos nun eufórico encontro carnal do sentido da vista, do ouvido, do tacto, do olfacto, do bo gusto e espiritualidade, fóra das blasfémicas raíces do querer fálico.
Por que non me compraches a última cenefa de felicidade naquel anticuario que nos mostraba xoves, ti na flor da esperanza e eu enriba do porvir, e non me avisaches de que non podería prescindir dela?
Quixera que volveras bicar as meixelas que nunca estiveches a tempo de acariñar e que souberas o excepcional do meu amor, que non podo racionar máis que en ti e nas ensoñacións sen cumprir que da propia simpleza tornan ridículas. A levidade das miñas forzas, a vontade de superación, a calidade unipersoal do meu pensamento, as ganas adolescentes de verte…
E non atopo o xeito de continuar nesta loita entre a devoción e a zuna, que a túa marcha fixo crecer en min e agora non son quen de frear. Non te culpo do teu afogo, de descoñecer o nado e amainar das ondas; non teño autoridade para reprochar por terte botado ao mar xélido de perigos na procura de mellores augas onde ancorar. Pero agora as barcas están afundidas e a dor segue a flotar na miña mente, que está inválida, que non pode esquecer.
Porque marchaches sen volta e roubáchesme as ansias esmorgantes que me pertenceron antes da túa neboenta fuxida?
Quero recompoñer o entullo malogrado de parede baleira, oca, insulsa, a que non puidemos reencher con vivencia e acontecementos nosos.
Angústiome Manolo. Son as horas do reloxo as que me asfixian. Para ti a nulidade de aire non é traumática. Meu Pai morto: dedícoche a vida. E a noite apresúrase a pechar os ollos dos ilusos. Eu agardo esperta algún TIC…
E bótote tanto en falta…
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.