gl vi es gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl es es gl gl gl gl gl gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl ast it gl gl gl en ca gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl en gl gl it gl en gl gl gl gl gl gl ca gl gl en gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl fr gl es es en vi es
Artigo en QPC (LXXXII): Limiar a Aramados: os meus nove meses polos campos de concentración de Francia. Manuel García Gerpe | crebas.gal
← Unha lectura de Este é o tempo do sal, o primeiro libro de poemas de Xosé Manuel Millán Otero
Recensión a ‘Aramados’ de Manuel García Gerpe, por Marilar Aleixandre →
Publicado o 8 Novembro, 2020 por crebas
Veño de publicar unha nova colaboración en QuepasanaCosta. Diario dixital da Costa da Morte, que dirixe Ubaldo Cerqueiro, desta volta para adiantar o Limiar a Aramados: os meus nove meses polos campos de concentración de Francia. Manuel García Gerpe, unha novela de memoria histórica autobiográfica que traducín para a nosa lingua e que estes días está a chegar ás librarías da man de Alvarellos Editora. Velaquí o texto que tamén se pode ler nesta ligazón.
Limiar a Aramados: os meus nove meses polos campos de concentración de Francia. Manuel García Gerpe
A biografía e a obra de Manuel García Gerpe (1908 – 1949) é pouco coñecida entre nós, malia o labor de divulgación realizado pola A. C. Obradoiro da Historia coa publicación do opúsculo Manuel García Gerpe. Historia dun exilio (Ordes: A. C. Obradoiro da Historia, 1999).
Esta autoficción narra unha experiencia autobiográfica, intitulada Alambradas: mis nueve meses por los campos de concentración de Francia, que publicou a Editorial “Celta” de Buenos Aires en 1941.
A novela debeu ser coñecida e lida no exilio republicano, mesmo bastante comentada, xa que o autor (secretario de propaganda de Izquierda Republicana e fiscal nas Brigadas Internacionais durante a guerra civil) inclúe unha visión nada romántica do combate político entre os propios republicanos. Así a todo, estivo moi esquecida até os últimos anos, cando algúns traballos académicos principiaron a citar a súa achega para conformar unha literatura do exilio, entre eles por exemplo Núñez Seixas.
Porén, hai un estudo esencial para achegármonos á novela, a comunicación «Los trazos de la experiencia en la literatura testimonial del exilio republicano español: Alambradas. Mis nueve meses por los campos de concentración de Francia (1941), de Manuel García Gerpe», da profesora Paula Simón Porolli, do Grupo de Estudios del Exilio Literario (GEXEL) da Universidad Autónoma de Barcelona, que se publicou (con acceso libre na rede) na obra Diálogos transatlánticos. Memoria del II Congreso internacional de literatura y cultura Españolas contemporáneas. Raquel Macciuci (Dir.) Volumen II: Representaciones del pasado reciente: II República, Guerra Civil, exilio, posguerra. Federico Gerhardt (Ed.), La Plata: 2011.
A propia Paula Simón Porolli estudou a novela de Manuel García Gerpe na súa tese de doutoramento, Por los caminos de la palabra. Exilio republicano español y campos de concentración franceses: una historia del testimonio, Universitat Autònoma de Barcelona, 2011, tamén accesible na rede. (https://ddd.uab.cat/pub/tesis/2011/hdl_10803_37351/psp1de1.pdf)
A autoficción de Manuel García Gerpe non foi o único mais si un dos primeiros testemuños sobre a dolorosa presenza dos republicanos e das republicanas nos campos de concentración franceses, neste caso no campo de Septfonds entre 1939 e 1941.
Principia o «Once de febreiro de 1939», data na que Cataluña cae en poder dos franquistas, e relata a retirada republicana cruzando os Perineos cara a Francia, e os posteriores confinamentos, primeiro nun acampamento en Saint-Laurent de Cerdans, ao pé do cumio pirenaico de Le Canigou, onde centos de persoas morrerían de frío.
E logo o grupo de refuxiados no que se atopa García Gerpe é trasladado ao campo de concentración de Septfonds, onde vai estar durante dous anos. O relato convértese nunha descrición polo miúdo das condicións, arrodeado de aramados, eses aramados que lle dan título á novela, clasificados por profesións afíns e que se chegou a converter nunha “cidade” de 17000 homes, xa que as mulleres (tamén a de García Gerpe estaban noutros campos).
Non oculta o autor o duro debate político entre os propios refuxiados, o que acontece no exterior e mesmo noutros campos, a través da correspondencia que reciben, ou a discusión política sobre os criterios á hora de escolleren as persoas que poderán exiliarse nalgún dos barcos que se están a preparar, nun proceso cheo de dificultades. Xorden as diferenzas, disfrazadas de ideolóxicas mais que revelan en ocasións a baixeza humana en situacións límite.
Esta entrada foi publicada en Biografía, Documental, Fotografía, Historia, Narrativa, Política, Versións ou traducións. Garda a ligazón permanente.
← Unha lectura de Este é o tempo do sal, o primeiro libro de poemas de Xosé Manuel Millán Otero
Recensión a ‘Aramados’ de Manuel García Gerpe, por Marilar Aleixandre →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Vídeo do poema «as sabas a clareo», na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
Lectura de poemas na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
«Viaxe de Rens a Reus. Á busca do románico catalán: As crónicas do xornalista e viaxeiro Xosé Ameixeiras»
Recensión a Espazos de Rosalía en Compostela. Un paseo por Santiago con Rosalía de Castro, de Mercedes Espiño, en Grial 234
Artigo en QPC (XCIX): Unha cala sobre os «Fillos Adoptivos» na nosa literatura
Recensión da antoloxía Ara do mar. Poesía a Fisterra, compilada por Alexandre Nerium, en Grial 232 | crebas.gal en Artigo en QPC (XCIII): A potencia simbólica do topónimo Fisterra
Florencio Delgado en 12 ligazóns e 2 vídeos | A profa en Unha lectura de Galicia infinda, de Florencio Delgado Gurriarán
«A Pontragha», un poema para o libro Chegadas, Saídas. O antigo camiño de ferro Santiago de Compostela – A Coruña, de Manuel Pazos Gómez | crebas.gal en «A Pontragha», un poema inédito na GaZeta (Revista de Agrupacións Poéticas de Base)
Feliz Idade, de Olga Novo – Club de Lectura do Porriño en Recensión a Feliz Idade, de Olga Novo, en Grial 222
Artigo en QPC (LXXXI): Manuel Rodríguez Louro «Marrolas», do Monte Pindo a Mauthausen | crebas.gal en Artigo en QPC (LVIII): A lembranza de trece homes da Costa da Morte (e contorna) nos campos de concentración nazis