gl gl gl gl fr gl gl fr gl gl en gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl pt gl en gl es sv ca es pt br fr gl pt gl lt gl ca en eu en it gl gl gl it en gl gl gl en gl gl gl gl gl sv en sv fr de de it gl gl gl gl es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl es fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl en gl gl gl pt gl gl gl es en gl gl gl gl gl es es gl gl es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl pt en ca gl gl pt
Vieiros: Galiza Hoxe - José Luís Sucasas - Democracia tamén rima con falacia
Domingo, 02 de outubro de 2022
A democracia, como forma de goberno e organización social, agocha no seu cerne o principio “Cada persoa, un voto”, establecendo así o valor igual das opinións dos cidadáns e facendo residir a soberanía no conxunto deles. Algo así coma o “Creo en Deus noso Pai” da relixión ou o “Todos somos iguais diante da lei” do Estado de Dereito, que tamén son relacións de igualdade, intentando todos eles igualar o que nace desigual.  Porén, a diferenza destas últimas, a igualdade alicerce da democracia amosa mais solidez, por mais crible e mais doada posta en práctica. Ademais, esa mesma igualdade –unha persoa=un voto- fixa a unidade básica de valor e medida do sistema, sobre a cal se poden levar a cabo as mais variadas operacións aritméticas, unhas con mais sentido ca outras.
O segundo principio que fundamenta o sistema democrático é o que fai referencia á toma de decisións, establecendo que a maioría de votos determinará o sentido daquelas. A diferenza doutros sistemas de goberno, onde só unha elite pensa, decide e manda, nas democracias faise o que quere a meirande parte da poboación. Con estes dous principios en funcionamento estariamos dentro dun sistema democrático puro, tamén chamado democracia directa. Por suposto, o feito de que as decisións sexan maioritarias non implica inexorablemente que sexan mais acertadas –tres burros non fan un listo-, pero a Lei dos Grandes Números dinos que é improbable que se trabuquen as multitudes.
Como os humanos non somos omniscientes, nin sempre temos vagar para pensar no que será mellor para o país, nin tampouco cabemos todos xuntos no Pazo do Hórreo, resulta que a versión que coñecemos da democracia non é a democracia directa, senón a representativa. Nesta última, a poboación xa non toma decisións senón que elixe a quen o terá que facer, creando deste xeito unha elite –a clase política- que vai ter nas súas mans os destinos de toda a poboación. Co paso dos días democráticos, este fato de elixidos cóllelle gusto á res pública e fai todo o posible por perpetuarse no escano, incluso instaurando sagas familiares ó xeito das dinastías reais e da nobreza. E sempre coa conciencia tranquila de estar alí porque a soberanía popular así o quixo, e non por cuestións de sangue, méritos herdados ou simple e pura ambición.
Ou sexa, que seguimos onde estabamos: gobernados por unha minoría, coma en calquera outro sistema político. ¿Cal foi logo o avance? Pois, home, que agora esa elite gobernante é periodicamente elixida por toda a poboación. Si, poida que si; pero nós eliximos entre aqueles que previamente a minoría elixe para que nós os elixamos. Vale, home, pero a diferenza é que agora non sempre gobernan os mesmos. Acordo, é certo; digamos que nunha ditadura, por exemplo, a elite é unha unidade de destino; e na democracia, a elite está partillada en dous, tres ou catro anacos. Pero o pastel é o mesmo, e os diversos sabores van gardando a quenda para mandar eles. Se o miramos así, un avance si que é. Aínda que as diferenzas de sabor sexan sutís e só para expertos padais, as mais das veces.
A democracia goza de sona mundial coma o mellor sistema de goberno, ou o menos imperfecto; e non vou ser eu quen bote abaixo tanto consenso e paz celestial. De feito, que eu poida facer públicas estas elucubracións é porque a democracia mo permite, cousa que non podería se vivise nun réxime ditatorial. O primeiro é ser agradecidos, as cousas como son. Agora ben, eso non quita de que estea convencido da falacia sobre a que se asenta o sistema democrático: fainos crer que é a maioría do pobo quen toma as decisións de goberno, cando tal cousa non pode ser e ademais é imposible. As minorías sempre gobernaron o mundo. Só cambian de roupa segundo veña a moda.
É preciso que te rexistres para poder participar en Vieiros. Desde a páxina de entrada podes crear o teu Vieiros.
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Naceu no ano 1959 en Cadrón, parroquia de tres lugares que son fronteira entre Lalín e Agolada. Na actualidade traballa de administrativo de obra no sector da construcción.
Historias de Cadrón (06/05/2010)
Memoria de dúas labazadas (29/04/2010)
De Alfonso X O Sabio a Zarrías I o Reparador (09/04/2010)
A triste historia do boi de Abonxo e mailo conselleiro Fariña (30/03/2010)
Hai días que mellor sería non abrilos (24/03/2010)
Defensa dun virachaquetas calquera (16/03/2010)
Un Soñar no Mar da Tranquilidade (09/03/2010)
Sainete de tres no Currás (26/02/2010)
Chámome Adolfo... Adolfo Domínguez (22/02/2010)
No principio foi Bush, como puido ser outro calquera (01/02/2010)
Un niño de ratos roxos e nacionalistas (20/01/2010)
A vida é puro conto, maiormente (05/01/2010)
Un home remexendo no colacao (20/12/2009)
Nin contigo nin sen ti teñen os meus males remedio (02/12/2009)
A mosca xaxá e mailo gobernador (20/11/2009)
Non digas política, di Pepe (Blanco, Montilla, Cuiña, Crespo...) (23/10/2009)
Iste vaise, aquel vaise e.. (13/10/2009)
Aí vén o Santiago de estrelas cuberto (26/07/2009)
A viaxe da pobreza segura á riqueza incerta (19/07/2009)
Grazas polo paraíso (12/07/2009)
A señora Lago, Galiza e máis eu (05/07/2009)
Estamos feitos de consumo e produción (28/06/2009)
Imos de mitin, ¿vés? (21/06/2009)
A maioría silandeira (14/06/2009)
O noso é chuzar (07/06/2009)
A realidade contada (31/05/2009)
Máis política. Menos relixión (24/05/2009)
Na proclamación de Guillerme andei por aí (17/05/2009)
Éxito e glamour na Consellaría de Economía e Industria (10/05/2009)
As ideas e mailas persoas (26/04/2009)
Xogo, especulación, empresa (19/04/2009)
A factura do hospital (13/04/2009)
Economía de primeiros auxilios (05/04/2009)
Por onde entra a calor, o frío tamén pode (29/03/2009)
O cumio do G-2500: A refundación do nacionalismo (22/03/2009)
O poder psicotrópico dos números (15/03/2009)
Ademais o tractor é meu (08/03/2009)
Eu tamén son K (01/03/2009)
O futuro xa está aquí (22/02/2009)
¡Mira que somos reparados! (15/02/2009)
Balance dunha lexislatura (01/02/2009)
Economía: Lección 1 (09/01/2009)
A descuberta do punto G da economía (17/11/2008)
A maldita especulación (03/11/2008)
A proclamación de Quintana: eu non estaba alí (10/10/2008)
A propósito de Steiner (16/09/2008)
A historia sen fin de Santiago de Zebedeo (02/09/2008)
As cousas como son, aínda que non o parezan (14/08/2008)
Economía: lección 0 (28/07/2008)
O día que toleou Virginia R. Mateos (01/07/2008)
Hai un paquete para ti (17/06/2008)
Deus, Eurovisión e nacionalismo (05/06/2008)
Os beneficios para min, as perdas a repartir (22/05/2008)
Galegos na corte do Rei Carolo (29/04/2008)
A democracia no rural: 5.000 palcos da música (17/04/2008)
Brainstorming á galega (03/03/2008)
Así coma quen (17/02/2008)
Eu non son español (01/02/2008)
O inventor da apañadora de votos (24/01/2008)
O primo de Rajoy e mailo meu cuñado cambote (08/01/2008)
A xénese da cor maxenta (21/12/2007)
Hai algo alén da política e dos políticos? (09/12/2007)
Do amiguismo á discriminación positiva (20/11/2007)
Un respecto para a política (08/11/2007)
Opinión, Columnas, Galerías, Últimas, Escáneres, Anteriores, FAQ, Buscador
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
Chat, Foros, Chatrevistas, Postais, Conversas, Open Vieiros
Barcelona, Bos Aires, Euskadi, Venezuela, Irlanda
Día das Letras, Creación, Informativos, Dossiers, XGN07, 1 de abril
RSS | Que é Vieiros? | Que é o RSS? | Creative Commons | Publicidade | Director | O equipo | Contacto