gl en it it it gl it eu it hbs_lat pt it gl gl nl en gl ca gl it gl it en gl it en gl gl it gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl en en en gl gl en en ceb it en en it en en en it gl gl en en gl hbs_lat gl gl gl gl gl gl gl pt pt en en pt es en en en en en en en gl gl es es gl gl ca ca gl en gl fr en ru de gl ru ru de af en en ru de de uk de nb id af nl et gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en it en es en en pt pt pt pt es en en en es pt en gl cs cs de de de de en
Scolopax é un xénero de aves da orde dos caradriformes, suborde dos escolopacios, o tipo da familia dos escolopácidos e da subfamilia dos escolopacios.
O xénero foi creado en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.[1][2]
O nome científico Scolopax tirouno Linneo do latín vulgar scolopax, derivado do grego antigo aσkaλwπaς ou aσkaλoπaς, askalōpas ou askalopas, "arcea".[3]
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:[2]
Na actualidade recoñécense, segundo o GBIF, as seguintes especies:[2]
Scolopax brachycarpa Takano & Steadman, 2015
Scolopax bukidnonensis Kennedy, Fisher, Harrap, Diesmos & Manamtam, 2001
Scolopax celebensis Riley, 1921
Scolopax hutchensi Emslie, 1998
Scolopax minor Gmelin, 1789
Scolopax mira Hartert, 1916
Scolopax rochussenii Schlegel, 1866
Scolopax rosenbergii Schlegel, 1871
Scolopax rusticola Linnaeus, 1758
Scolopax saturata Horsfield, 1821
A taxonomía do xénero está a ser moi discutuida e moitos autores consideran menos especies. Por exemplo, J. L. Peters admitía en 1934 oito,[4] pero bate o récord o WoRMS, que só considera válidas dúas:[5]
Scolopax minor Gmelin, 1789, e
Scolopax rusticola Linnaeus, 1758
Scolopax minor escondida na herba
As especies de Scolopax teñen o corpo rexo, críptico, coa plumaxe parda e amourada e o pico longo e esvelto. Os seus ollos están situados aos lados da cabeza, o que lles permite unha visión de 360°.[6] A diferenza da maioría das aves, a punta da mandíbula superior do pico é flexíbel.[7][8][9]
Estas especies son aves dos bosques. Aliméntanse pola noiteoite, buscando invertebrados en terreos brandos cos seus longos picos. Este hábito e a súa discreta plumaxe dificulta a súa observación cando descansan durante o día.[7][9][10]
O abano de hábitos reprodutivos de Scolopax rusticola esténdese desde o oeste de Irlanda cara ao leste, por Europa e Asia, preferindo principalmente as rexións de bosque boreal incluíndo o norte do Xapón, e tamén os límites setentrionais da zona arbórea en Noruega. Continuando cara ao sur até os Pireneos e os límites norte de España. Atopáronse niños en Córsega e hai tres centros de reprodución illados no Atlántico nas Azores, Madeira e as Illas Canarias. En Asia os sitios de reprodución pódense ver tan ao sur como Caxemira e o Himalaia.
Só dúas especies de Scolopax están moi espalladas, as outras son endémicas de illas moi localizadas. A maioría encóntranse no hemisferio norte, pero algunhass atópanse nas Illas maiores da Sonda, na Wallacea e en Nova Guinea. Os seus parentes máis próximos son as becadas e becacinas do xénero Gallinago.[7] [11] Como ocorre con moitos outros xéneros de limícolas, as liñaxes de Gallinago e Scolopax probabelmente diverxeron ao redor do Eoceno, hai uns 55,8-33,9 millóns de anos, aínda que o xénero Scolopax só se coñece desde finais do Plioceno.[12]
Sábese que as especies de becadas experimentan unha rápida especiación nas cadeas de illas, sendo os exemplos existentes a Scolopax mira nas illas Ryukyu e varias especies de becadas nas illas de Indonesia, Filipinas e Nova Guinea. Evidencias subfósiles indican a presenza doutra radiación de especies de becadas nas Antillas Maiores; estas becadas do Caribe poden estar máis relacionadas coas especies do Vello Mundo que coas do Novo Mundo, e probablemente foron eliminadas pola incursión humana na rexión.[13]
↑ Scolopax Linnaeus, 1758 na BioLib. Consultada o 12 de setembro de 2022.
↑ 2,0 2,1 2,2 Scolopax Linnaeus, 1758 no GBIF. Consultado o 13 de setembro de 2022.
↑ Jobling, James A. (2010): The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. London: Christopher Helm. ISBN 978-1-4081-2501-4, páxina 351.
↑ Peters, James Lee, ed. (1934): Check-List of Birds of the World. Vol. 2. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, páxina 278.
↑ Scolopax Linnaeus, 1758 no WoRMS. Consultado o 13 de setembro de 2022.
↑ woodcock (bird) – Britannica Online Encyclopedia. Britannica.com. Consultada o 13 de setemro de 2022.
↑ 7,0 7,1 7,2 Hayman, Peter; Marchant, John & Prater, Tony (1986): Shorebirds: an identification guide to the waders of the world. Boston: Houghton Mifflin. ISBN 0-3956-0237-8.
↑ Mousley, H. (1934): "The earliest (1805) unpublished drawings of the flexibility of the upper mandible of the woodcock's bill". Auk 51 (3): 297–301.
↑ 9,0 9,1 McKelvie, Colin Laurie (1993): Woodcock and Snipe: Conservation and Sport. Victoria, Australia. ISBN 978-1-8531-0713-9.
↑ Kennedy, Robert S.; Fisher, Timothy H.; Harrap, Simon C. B.; Diesmos, Arvin C. & Manamtam, Arturo S. (2001): "A new species of woodcock from the Philippines and a re-evaluation of other Asian/Papuasian woodcock" (PDF). Forktail 17 (1): 1–12.
↑ Thomas, Gavin H.; Wills, Matthew A. & Székely, Tamás (2004): "A supertree approach to shorebird phylogeny". BMC Evolutionary Biology 4: 28.
↑ Finlayson, Clive (2011): Avian survivors: The History and Biogeography of Palearctic Birds. Londres, Reino Unido: Bloomsbury Publishing, p. 204. ISBN 978-1-4081-3732-1, p. 204.
↑ Takano, Steadman (2015): "A new species of Woodcock (Aves: Scolopacidae: Scolopax) from Hispaniola, West Indies". Zootaxa 4032 (1):117.
del Hoyo, Josep, Andrew Elliott & Jordi Sargatal, eds. (1996): Handbook of the Birds of the World. Volume 3. Hoatzin to Auks. Barcelona, España: Lynx Edicions. ISBN 978-84-8733-420-7.
Harrison, Colin J. O. (1991): Encyclopaedia of Animals: Birds. Londres, Reino Unido: Merehurst Press. ISBN 1-8539-1186-0.
Woodcock. Scolopax Linnaeus 1758 na EOL.
Powered by xn--exposswiki-f7a.vn with NLP