gl ca gl gl pt id gl gl en gl gl gl de gl gl gl fr sv gl gl gl es gl gl gl gl gl es pt es gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl cs en gl en gl en en es gl es
Comezamos cunha nova vía de asesoramento por parte dos veterinarios de AGA, Gonzalo Calvo e Joaquín Lozano. Serán unha serie de artigos, que publicaremos mensualmente, sobre cuestións relacionadas coa saúde das abellas.  O primeiro deles titúlase: «As colmeas no outono», xa que esta é unha época crucial de cara a próxima campaña, e a tarefa do apicultor ou apicultora é aquí de gran importancia, pois ten que garantir que se dean varias circunstancias favorables para garantir a supervivencia da colmea.
1.- AS COLMEAS NO OUTONO
O outono é unha época crucial para a supervivencia da colmea para a próxima campaña. É nesta época cando a raíña ten que realizar a posta da que nacerán as abellas de inverno que, se todo é correcto, manteranse vivas ata o final do inverno e comezo da primavera.
O labor do apicultor é aquí de gran importancia pois ten que garantir que se dean varias circunstancias favorables. Unha delas é a ausencia de varroa ou polo menos que os niveis sexan mínimos. Para iso debemos realizar a retirada do mel canto antes, ao acabarse a última  melada, para poder proceder ao tratamento contra a varroa. Lembrade que non chega con que as abellas de inverno estean limpas de varroa, é preciso que xa fosen coidadas por nodrizas sen o parásito, e terse desenvolvido como larvas sen varroa. Pola contra, a súa viabilidade pode estar xa comprometida, debido ás lesións provocadas pola varroa, baixo peso ao nacemento, poucas reservas corporais de viteloxenina, que afectasen o seu metabolismo, sistema  inmunitario,  inoculación de virus dos que a varroa é vector, etc.
O momento de realizar o tratamento da varroa é unha boa ocasión para organizarlles un pouco a casa ás abellas. Estamos afeitos a decir e a escoitar que as abellas son moi organizadas, e que realizan moitas tarefas “domesticas” con eficiencia. É certo, pero tamén o é que o niño precisa do labor do apicultor para que este funcione correctamente. É preciso retirar aqueles cadros bloqueados por pole (non o retiran elas nin o aproveitan, están inutilizados). Tamén retirar os cadros con cera escura, ver que a raíña ten onde poñer e se hai pouca poboación agrupala nunha esquina, retirar os cadros sobrantes, e tratar de deixar o niño coa estrutura correcta, cadros con mel a ámbolos extremos, zona central con cría e cadros utilizables pola raíña para a posta.
Outro factor determinante para a supervivencia invernal será a nutrición. Sabemos que a raíña realizará unha  ovoposición abundante se hai unha boa entrada de néctar. Se o tempo acompaña cun outono con choiva e boa floración isto ocorrerá. De non ser así ten que ser o apicultor o que proporcione unha axuda en forma de xarope para axudar a esta estimulación da posta. Como as condicións meteorolóxicas son moi variables, non se poden dar cifras exactas, pero  orientativamente poderiamos apuntar cara a uns 8-10 litros de xarope de azucre (proporción de 1:1) por colmea, repartidos en 4-5 tomas, cada 5-7 días. Evidentemente xa sabemos que é preciso ter reservas ou realizar unha achega  proteica para chegar a bo termo esta cría, o cal estará garantido se hai entrada de pole.
Outro aspecto para considerar nesta preparación da colmea para o inverno é que a poboación de abellas ten que estar acorde co tamaño da colmea.  Un enxame que ocupe tres cadros, nunha caixa dese tamaño pasará ben o inverno se ten reservas suficientes, pero non o pasará tan ben nunha caixa de 10 cadros de tamaño. No primeiro caso teremos unha maior viabilidade da colmea que no segundo e, polo tanto, é o que debemos perseguir. Como? Pois temos distintas formas: cambiando as abellas a unha caixa máis pequena, reducíndoa con poliespán, ou usando o que chaman “manta”, que consiste simplemente nunha lámina de plástico negro como o que se utiliza para ensilar herba, que cubrirá os cadros directamente por enriba e caendo lateralmente ata tocar o chan da colmea. Conseguimos así que as abellas estean xuntas, poidan quentar ben a cría e o seu niño, manter o que chamamos “densidade de abellas” e, desta maneira, manter o niño ben preparado para pasar o inverno. Non será mala idea, e a práctica dinos que é positiva, colocar unha bolsa de alimento colocado sobre o buraco de alimentación ou directamente sobre a “manta” (á que fariamos un corte para poder levantar unha pestana rectangular, sobre a que colocaremos o alimento sólido). Tede en conta que, en pleno inverno, as abellas despráznse poucos centímetros para chegar ao alimento. Se o  alimento esta afastado, é como non telo.
Por certo, con que idades tedes invernando ás vosas raíñas? Cantas colmeas esperades que vos sobrevivan ao inverno?
"As Colmeas no Outono"
1 archivo(s) 318.75 KB
Calquera dúbida, consulta ou aclaración, non dubidedes en poñervos en contacto cos  veterinarios de AGA :
Gonzalo Calvo –  freanky@hotmail.com
Joaquin Lozano – kindok1964@ hotmail.com
Esta actividade foi realizada cunha axuda económica da Consellería do Medio Rural, do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación e fondos FEAGA da Unión Europea.
← Anterior Seguinte →
Esta web utiliza cookies propias para su correcto funcionamiento. Al hacer clic en el botón Aceptar, acepta el uso de estas tecnologías y el procesamiento de tus datos para estos propósitos. Mais información