es es es es es gl es gl la es gl es es es es gl es es gl es gl es gl gl es gl es es es es gl es gl la es gl es es es es gl es en gl es es yue es yue es yue es yue es yue es yue es yue es yue es es gl gl yue gl yue gl yue gl yue gl yue gl yue gl es es gl es gl es es es es gl es es es es es gl gl gl es es es es es es gl en es gl en es es en pt gl pt sv gl gl es nb es en en es es ca gl gl gl gl es
Francisco, que ha sido criticado desde algunos católicos liberales de Estados Unidos por sus tesis económicas, defendió que «la atención a los pobres está en el Evangelio y en la tradición de la Iglesia. No es una invención del comunismo y no hay que ideologizarla, como a veces ha sucedido durante la historia». Opina lo mismo cuando lo acusan de pauperismo: «No, es Evangelio. La pobreza aleja de la idolatría, del sentirse autosuficientes. (…) El del Evangelio es un mensaje que va dirigido a todos, el Evangelio no condena a los ricos, sino la idolatría de la riqueza, esa idolatría que nos hace insensibles al pobre». También quiso dejar claro que la Iglesia está lejos de cualquier interés político y de cualquier ideología: «Movida únicamente por las palabras de Jesús, quiere ofrecer su aporte a la construcción de un mundo en donde se custodien los unos a los otros».
En este sentido, insistió en que la preocupación de la Iglesia por los pobres no es «una novedad», pues tiene su origen en el Evangelio y está documentada ya en los primeros siglos del cristianismo. De hecho, afirmó que si repitiera algunos pasajes de las homilías de los primeros Padres de la Iglesia, correspondientes al siglo II y III, sobre cómo habría que tratar a los pobres, «algunos dirían que mi homilía es marxista». Y lo hizo, con palabras de San Ambrosio: «No es parte de tus bienes lo que das al pobre; le pertenece. Porque lo que ha sido dado para el uso de todos, tú te lo apropias. La tierra ha sido dada para todo el mundo y no sólo para los ricos». Así, cree el Bergoglio que la propiedad privada no es un derecho absoluto, sino que tiene que estar subordinada al bien común.
Francisco también abordó las palabras de Pío XI en su encíclica «Quadragesimo Anno» contra el imperialismo internacional del dinero, para afirmar que sólo «a los que se sienten golpeados y castigados por sus denuncias les parecen exageradas las palabras de este Papa». «Pero no era exagerado, dijo la verdad después de la crisis económica y financiera de 1929. Como buen alpinista, veía las cosas como era, porque sabía ver lejos». De hecho, dice que la opresión a los pobres es un pecado.
Fran Otero/ La Razón
\r\n Un dos cabalos de batalla do pontificado de Francisco está a ser a denuncia da «economía que mata» e da «cultura do descarte» que deixa na cuneta a pobres, anciáns e nenos, entre outros colectivos. Sempre saen da súa boca palabras para os máis débiles, para os que sofren, e denuncias contra aqueles que se enriquecen á conta do descarte doutros, aumentando a pobreza e a desigualdade.\r\n
Pois ben, os vaticanistas de «A Stampa» Andrea Tornielli e Giacomo Galeazzi escribiron un libro, que sae á venda en Italia, no que se reúne e reflexiona sobre o maxisterio social e económico de Pontífice arxentino, e que inclúe opinións de expertos como a do profesor Stefano Zamagni, economista asesor dos Papas, e a de Ettore Gotti Tedeschi, ex presidente do banco vaticano. Como principal reclamo, o texto inclúe unha entrevista que os autores realizaron ao Papa Francisco a principios de outubro e na que aborda distintas cuestións económicas.
Fala así sobre o capitalismo e a crise que sufriu o noso mundo nos últimos anos: «É certo que aumentou a riqueza mundial, pero este sistema mantense con esa cultura do descarte da que xa falei en varias ocasións. Existe unha política, unha socioloxía e unha actitude do descarte. Cando xa non é o home, senón o diñeiro o que ocupa o centro do sistema, cando os cartos se converten nun ídolo, os homes e as mulleres son reducidos a meros instrumentos dun sistema social e económico caracterizado, é máis, dominado por profundos desequilibrios».
Unha cultura que o Papa non relaciona só con cuestións económicas, senón tamén «co aborto que rexeita aos nenos» ou «a eutanasia oculta dos anciáns, que son abandonados». Neste sentido, Francisco pide que se constrúa unha sociedade e unha economía na que o home e o seu ben, e non o diñeiro, sexan o centro». « Deteñámonos, por favor. Debemos deternos a tempo. Non debemos considerar as cousas como irreversibles, non debemos resignarnos», apunta.
Aposta así mesmo pola ética na economía e na política, e por non esperar máis para resolver as causas estruturais da pobreza, «para curar ás nosas sociedades dunha enfermidade que só pode levarnos cara a novas crises». «Os mercados e as especulacións financeiras non poden gozar dunha autonomía absoluta. Nunca resolveremos os problemas do mundo sen unha solución aos problemas dos pobres. Necesítanse programas e procesos orientados a unha mellor distribución dos recursos, á creación de traballo, á promoción integral dos excluídos», engade.
Francisco, que foi criticado desde algúns católicos liberais de Estados Unidos polas súas teses económicas, defendeu que «a atención aos pobres está no Evanxeo e na tradición da Igrexa. Non é unha invención do comunismo e non hai que ideoloxizala, como ás veces sucedeu durante a historia». Opina o mesmo cando o acusan de pauperismo: «Non, é Evanxeo. A pobreza afasta da idolatría, do sentirse autosuficientes. (…) O do Evanxeo é unha mensaxe que vai dirixido a todos, o Evanxeo non condena aos ricos, senón a idolatría da riqueza, esa idolatría que nos fai insensibles ao pobre». Tamén quixo deixar claro que a Igrexa está lonxe de calquera interese político e de calquera ideoloxía: «Movida unicamente polas palabras de Xesús, quere ofrecer a súa achega á construción dun mundo onde se custodien os uns aos outros».
Neste sentido, insistiu en que a preocupación da Igrexa polos pobres non é «unha novidade», pois ten a súa orixe no Evanxeo e está documentada xa nos primeiros séculos do cristianismo. De feito, afirmou que se repetise algunhas pasaxes das homilías dos primeiros Pais da Igrexa, correspondentes ao século II e III, sobre como habería que tratar aos pobres, «algúns dirían que a miña homilía é marxista». E fíxoo, con palabras de San Ambrosio: «Non é parte dos teus bens o que dás ao pobre; perténcelle. Porque o que foi dado para o uso de todos, ti apropiachelo. A terra foi dada para todo o mundo e non só para os ricos». Así, cre o Bergoglio que a propiedade privada non é un dereito absoluto, senón que ten que estar subordinada ao ben común.
Francisco tamén abordou as palabras de Pío XI na súa encíclica «Quadragesimo Anno» contra o imperialismo internacional do diñeiro, para afirmar que só «aos que senten golpeados e castigados polas súas denuncias parécenlles esaxeradas as palabras deste Papa». «Pero non era esaxerado, dixo, a verdade despois da crise económica e financeira de 1929. Como bo alpinista, vía as cousas como eran, porque sabía ver lonxe». De feito, di que a opresión aos pobres é un pecado.
Artículo Previo Artículo Previo:
Artículo Siguiente Artículo Siguiente:
MEMORIA 2019 DE CÁRITAS DIOCESANA DE SANTIAGO DE COMPOSTELA
Datos económicos y áreas de actuación...
Internos de la Residencia de Personas Mayores «Meu Lar»
En este video nuestros mayores, que...
Nuestro equipos siguen desarrollando su actividad. #AmorFraterno
Nuestros equipos siguen desarrollando su actividad...
Plataforma de Formación N.º 06: Proyecto humanizador…
En el número 6 de la...
Plataforma de Formación N.º 05: NAVIDAD PARA TODOS
La Plataforma de Formación número 5...
Arzobispado de Santiago de Compostela
Monte do Gozo – Centro Juan Pablo II
Calle Carretas, 29, 15705 Santiago de Compostela. A Coruña.
2022 | Cáritas Diocesana de Santiago de Compostela