gl en gl pt pt gl gl en gl gl gl gl es gl gl gl es gl en gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl es gl gl gl es es es gl gl es gl en gl es en en en en en en en en en es es es es es es es es pt gl gl gl it gl it gl ast ast gl gl es gl gl gl gl ast gl gl gl gl gl gl gl it it gl ast gl es gl gl gl gl it ast ast gl de de cs cs de cs de de de cs hu cs de cs de hu hu hu hu fr cs de hu cs hu hu hu fr de hu de de hu cs cs cs cs cs cs de fr cs fr de de cs cs cs de de cs cs de cs cs cs fr cs cs cs zh de cs de cs de cs fr cs cs cs cs cs el cs de cs cs cs fr cs cs de fr hu cs de cs de cs cs cs de cs fr cs cs de cs de de de de cs zh zh de fr fr cs cs de cs cs hu cs fr cs hu el de cs de de fr hu hu fr cs cs fr hu hu cs cs de cs fr hu cs fr cs cs cs hu cs cs de hu de fr de cs cs fr cs de de fr cs cs cs fr fr de de cs cs fr cs fr cs cs de hu cs de cs de hu fr cs cs fr de cs cs hu cs cs hu cs de cs fr cs de de hu cs fr cs fr en gl gl gl gl gl es gl gl es hu de hu hu zh hu gl gl en
skip to main | skip to sidebar
O home foi tachado de criminal só pola súa fisionomía sen ter en conta ningunha das probas científicas que normalmente se teñen que realizar. ¿É factible que vendo a unha persoa se poida culpabilizala dun crime? ¿Ou sería máis correcto aplicar o método científico para averigualo?. O máis apropiado sería aplicar este método para chegar a conclusións firmes e rigurosas sobre a culpabilidade ou non d individuo e o método científico aplicaríase sobre mostras biolóxicas que ó seren analizadas por persoas culaificadas situarían ou non á persoa na escea do crime. O método científico non aporta probas da culpabilidade das persoas a partir da súa fisionomía, só poderíamos ter certas tendencias do seu comportamento a partir dun análise psicolóxico pero aínda así non sería concluínte para culpabilizar á persoa sen outro tipo de probas (xa que o que unha persoa sexa capaz de facer non quere dicir que o vaia a facer).
En conlcusión, o máis apropiado sería non deixarnos levar por simples apariencias físicas e non prexuzgar á persoa son motivos, xa que as apariencias son engañosas e non hai ningunha relación directa entre o aspecto físico e o carácter da persoa, ou polo menos ata o momento non hai probas científicas diso.
Publicado por Catarina en 12:46:00 5 comentarios:
O mundo sufriu unha catástrofe mediante unha inundación mundial recente. Os defensores desta afirmción din que actualmente hai varias evidencias pero a estas opóñense as teorías científicas. Unha das evidencias son as rochas sedimentarias que conteñen fósiles de animais que non subiron á arca e morreron afogados. Pero estas rochas, ao seren analizadas polo método científico aplicado por persoas cualificadas, sábese que pertencen a diferentes épocas xeolóxicas, polo que xa non son válidas como proba desta afirmación. Da mesma forma din que as reservas combustibles de hidrocarburos son outra evidencia, xa que toda a materia vexetal que cubría a superficie terrestre quedaría, según eles, sepultada baixo as augas desa gran inundación. Pero estas, despois de ser analizadas sábese que son moito máis antigas que a época citada según a xenealoxía bíblica.
Tamén argumentan que diversos pobos separados xeográficamente contan a mesma historia: que houbo un home que meteu a diferentes especies de animais por parellas nunha arca durante un ano e que despois liberou, para que poboaran o planeta. A existencia deste mito en diversas partes do mundo pode darse por simple casualidade da mesma forma que todos os pobos teñen un ente creador, e este é diferente en cada pobo. Esta é unha característica propia do método pseudocientífico xa que este se basa en crenzas, mitos e observacións non contrastadas. Segundo o método científico esta afirmación non sería contrastable xa que dito método se basa en feitos observados a partir de fenómenos que teñen lugar na natureza.
Publicado por Catarina en 12:31:00 No hay comentarios:
As afirmacións que nos aporta Richard S. encadran perfectamente dentro da concepción pseudocientífica xa que o seu campo de actuacion está fora da realidade debido a que non se sabe se Deus é real xa que non existen probas científicas que o verifiquen neste momento. A concepción científica prentende explicar fenómenos e interpretar a realidade, podendo comprobarse mediante o método científico todas as observacións para chegar a conclusións verídicas pero mutables. A pseudociencia, en ningún momento da a posibilidade de que alguén comprobe o que afirma, polo tanto é dogmática: as súas afirmacións considéranse inmutables. Mentres que a concepción científica é critica, pódense comprobar todas as súas propostas. Todo o contido e a base do texto están baseadas en crenzas relixiosas. Sen embargo no campo científico as conclusións baséanse en feitos, observacións e experiencias. A linguaxe empregada é ambigüa polo que definitivamente queda enmarcado o texto na pseudociencia xa que na concepción científica a linguaxe que se emprega é precisa e inequívoca. Todas as afirmacións que fai Richard S. son definitivas e conciden cos supostos de partida, pero no campo da ciencia todas as conclusións son provisionais e calquera pode comprobalas mediante o método científico, xa que poden ser modificadas nun futuro.
Publicado por Catarina en 12:24:00 2 comentarios:
O vello ancián tiña por certo que o aparello de Golgi non era real, e durante anos admitiu o que el creía por verdade universal, sin molestarse en aplicar o método científico e comprobalo. Aínda que este comportamento pertence á pseudociencia, a súa mente era científica, xa que cando un biológo celular lle deu probas convincentes de que o aparello de Golgi era real, o vello viu que estivera nun erro: segundo a súa mente científica, e a pesar de non comprobar en primeira persoa se o que el tiña por certo era verdade ou non, soubo aceptar que as súas conclusións era provisionais e non verdades universais e inmutables como propón o método pseudocientífico.
Etiquetas: Características da Ciencia
A mica: posible orixe da vida
A orixe da vida tivo lugar no medio acuático, isto xa foi postulado anteriormente por cinetíficos como Oparin, que demostrou no laboratorio a formación de biomoléculas na atmósfera primitiva que se irían depositando nos océanos e dando lugar, co paso do tempo, aos coacervados.
As dúas teorías máis aceptadas sitúan a orixe da vida na auga: en fumarolas submarinas ou en charcas con alta concentración de biomoléculas orgánicas nas zonas costeiras. En contraposición a estas dúas teorías está a panspermia: que sitúa a orixe da vida nalgún lugar do cosmos pero esta teoría non foi aceptada.
Na actualiade, a científica Helen Hansman, da Universidade de California, e seguindo a teoría da orixe da vida en estractos de mica, aporta para isto numerosas probas contrastadas: tales como a existencia de potasio na mica e que tamén está presente nas nosas células; e o sodio que hai na auga, que se introduciría nos ocos da mica e de ahí explícase a presencia deste no noso sangue (se nos estractos de mica surxe a vida, as moléculas presentes na mica tamén o estarán nas células de todos os seres vivos).
Polo tanto esta científica conclúe que nos estractos de mica tería lugar unha bioquímica primitiva posibilitando o desenrrolo dunha vida precelular que posteriormente daría lugar aos seres vivos al e como se conocen hoxe en día.
Publicado por Catarina en 0:00:00 No hay comentarios:
Os seres vivos aparecen a partir do ADN que se formou nunha sopa de células bacterianas. Jeremi Cherfas foi o artífice desta afirmación, pero para todo o que el di só serven bacterias de certo tipo: non fotosintéticas, que soporten altas temperaturas e que poidan acabar formando ADN, e non contempla a biodiversidade dos seres vivos. Aínda que este home é un científico, non aplicou o método científico na súa teoría e tampouco aporta probas convincentes. Ao amosar aos demáis as súas crenzas non emprega unha linguaxe explícita , e esta leva a confunsións.
Publicado por Catarina en 23:50:00 3 comentarios:
O Xogo do posible.
Darwin afirmaba que a evolución está moi lonxe da perfección, polo que o mundo e todo o que nel hai non pode ser creación dun Deus como afirman os relixiosos. Se este fose certo, como se explicaría que a mesma especie teña diferenzas segundo o hábitat no que viva e surxan así as subespecies? Ademais, se todo o que crea Deus é perfecto: ¿por qué atopamos fósiles de especies que viviron noutros tempos e hoxe en día non existen? Como resposta a esta pregunta Darwin falou da evolución e selección natural, xa que as especies van cambiando para adaptarse ó ambiente no que viven, e as que non logran adaptarse desaparecen deixando espacio para que proliferen as máis aptas.
Segundo Darwin, e contrastado polo método científico, a vida non pode surxir da nada (a diferencia do que afirman as teorías pseudocientíficas) e os cambios que se observan nas especies co paso do tempo para mellorar pero non aparece da nada sen pasar un proceso previo de selección (a selección natural trata de mellorar o que xa existe pero o que no pode ser é que aparezan especies xa adaptadas ao medio).
Publicado por Catarina en 23:37:00 3 comentarios:
Nova Hipótese Sobre a Orixe da Vida
No momento actual, e debido a intereses de diferente índole pero sobre todo intereses económicos, o home está transformando a natureza ao seu antollo. Desta forma a natureza pasa a estar en mans do ser humano quedando a súa propia capacidade de evolucionar nun segundo plano. Segundo Vandana Shiva, esto non debería ser así, senón que o que el denomina sistemas libres deberían estar exentos da manipulación xenética (amparada esta polo sistema legal) e así estes sistemas seguirán o seu curso natural da mesma forma que o fixeron durante centos de anos sen ningún tipo de intervencionalismo.
Todo isto lévanos a unha cuestión ética xa que neste momento o debate está entre modificar ou non os seres vivos, para isto cada persoa terá a súa propia resposta pero para non extralimitarnos do que se debe ou non se debe facer xorde un código ético avalado por profesionais. Aínda así a decisión final está nas mans da xente, é dicir, a natureza modificarase ou non en función do tipo de consumo que haxa nun certo momento.
Publicado por Catarina en 23:19:00 3 comentarios:
POSIBLES OCEANOS DE DIAMANTES EN NEPTUNO
Un grupo de científicos afirman que encontraron a proporción exacta de temperatura e presión para lograr que un diamante fose líquido (cando normalmente se transformaría en grafito). A asombrosa casualidade é que esas condicións atmosféricas poderían darse naturalmente en Neptuno e Urano, planetas con ao menos un 10% de carbón, e podería haber alí- especulan os científicos- mares de diamante incandescente sobre os que floten témpanos dun valor incalculable.
- Conclusión: os uranianos e neptunianos están forrados!
O que a min non me acaba de cadrar e que se Urano e Neptuno son planetas fundamentalmente gasosos, como poden existir mares na súa superficie?
Publicado por Vero en 11:40:00 1 comentario:
Entradas más recientes Entradas antiguas Inicio
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Este é o blog de Cultura Científica do IES de Ponteceso
Vistas de página en total
La Ciencia y sus Demonios
Javier Sampedro fala de Ciencia
Naukas: Ciencia, Escepticismo y Humor
a orixe da vida (19)
Características da Ciencia (2)
ciencia e sociedade (61)
límites da ciencia (12)
premio de divulgación científica (4)
traballos de clase (11)
Un libro cada día (245)
O mundo sufriu unha catástrofe mediante unha inun...
A mica: posible orixe da vida
O Xogo do posible.
Nova Hipótese Sobre a Orixe da Vida
POSIBLES OCEANOS DE DIAMANTES EN NEPTUNO