gl en gl pt pt gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl es gl gl fr en gl gl gl gl es gl gl it gl gl gl it en gl gl es es gl gl es gl en gl es en en en en en en en en en es es es es es es es es pt gl gl gl it gl it gl ast ast gl gl es gl gl gl gl ast gl gl gl gl gl gl gl it it gl ast gl es gl gl gl gl it ast ast gl de de cs cs de cs de de de cs hu cs de cs de hu hu hu hu fr cs de hu cs hu hu hu fr de hu de de hu cs cs cs cs cs cs de fr cs fr de de cs cs cs de de cs cs de cs cs cs fr cs cs cs zh de cs de cs de cs fr cs cs cs cs cs el cs de cs cs cs fr cs cs de fr hu cs de cs de cs cs cs de cs fr cs cs de cs de de de de cs zh zh de fr fr cs cs de cs cs hu cs fr cs hu el de cs de de fr hu hu fr cs cs fr hu hu cs cs de cs fr hu cs fr cs cs cs hu cs cs de hu de fr de cs cs fr cs de de fr cs cs cs fr fr de de cs cs fr cs fr cs cs de hu cs de cs de hu fr cs cs fr de it es gl gl it cs hu cs cs hu cs de cs fr cs de de hu cs fr cs fr cs hu de hu hu zh hu gl gl en
skip to main | skip to sidebar
O suicidio é algo extremadamente cotiá non noso interior. Cada día en cada un de nós, prodúcese o suicidio de alrededor de dez mil millóns decélulas. Esta elevada cantidade de mortes intencionadas non se debe, nin moito menos, a unha “depresión” das nosas células, como se perderan as ganas de vivir. A apoptosis é un acto radical de altruismo, un sacrifio extremo polo ben comun do resto de células e do que depende a nosa propia supervivencia.
Da misma maneira que para que unha especia evolucione van nacendo novos individuos e morrendo os máis vellos e enfermos, no noso corpo as células máis vellas e enfermas deciden quitarse voluntariamente do medio para que a vida do organismo persista.
Sabemos que isto ocorre no noso interior, pero aínda non sabemos como sucede. Dunha vez investigado este tema poderíamos solucionar moitos problemas e enfermedades. Seremos capaces nun futuro de obligar a unha célula, por exemplo do cáncer, a matarse para solucionar así, o problema de ráiz?
Publicado por Laura Gundín Romay en 22:18:00 No hay comentarios:
Francis Crick, Premio Nobel 1962, polo descubrimento da estructura do ADNe anos máis tarde estudará a alma e a consciencia.
Crick sostén que no cerebro humano hai un grupo de neuronas que son a orixe da conciencia e da alma.
Destaca que o que afirma é o resultado de investigacións e búsquedas no inconsciente que realizou durante moitos anos. Fai tempo que escribe e reafirma que “o comportamento dos nosos cerebros, poden ser íntegramente explicados pola interacción das células cerebrais”. Tamén describe na investigación os mecanismos a través dos cales distintas partes do cerebro humano se funden as unhas coas outras para crear “un sentido de conciencia”, que é o que os crentes chaman a alma.
E vos, que pensades? Pódese estudar científicamente o subconsciente humano? E sobre todo, pódese con esos estudos afirmar que existe a alma?
Publicado por Laura Gundín Romay en 22:08:00 1 comentario:
Etiquetas: límites da ciencia, pseudociencia
Os pigmeos son unha serie de grupos humanos cazadores e recollleiteiros que viven en selvas ecuatoriais africanas e que se caracterizan pola súa baixa estatura, xa que so miden 1,50 metros de media.
Cazan con redes e arcos antílopes, monos, aves e outros animais, ademáis de recolleitar fruta, tubérculos e mel. Tamén practican intercambios con pobos veciños e traballan para eles, pero estes humanos non están acostumados a civilización e viven libres nas selvas sen prexuizos.
Por evidencia xenética, estimase que diverxeron dos demáis grupos africanos moi antigamente: fai 70.000 años, adaptándose as condicións da antiga selva ecuatorial africana.
E ben, porque nos interesan tanto estas tribus? Non pensades que os nosos antepasados puderon ser e actuar semellantes aos pigmeos?
Publicado por Laura Gundín Romay en 22:00:00 No hay comentarios:
Comer albaricoques cura o cancro?
Existen centenas de supostas curas do cancro mediante alimentos, persoas "con algún don curativo" e incluso fe. Pois ben, nos 70 un grupo de científicos causou gran axitación política afirmando que o albaricoque tiña unhas propiedades curativas que se podían utilizar como tratamento contra o cáncer. Tal foi o "furor" que causou esta noticia que ata hai un libro que defende este suposto método de cura contra as células canceríxenas. O libro titúlase "World Without Cancer" e o seu autor é G. E. Griffin. Nel están presentes unha serie de preguntas e respostas sobre o uso das pebidas de albaricoque, etc.
A suposta propiedad curativa do albaricoque foi descuberta polo doctor Ernst T. Krebs en 1950. Primeiramente probouna en animais e no seu propio corpo e non atopou reaccións negativas. Logo tomou como exemplo a un pobo de Pakistán (os Hunza) que consumían sementes de damasco e non coñecían o cáncer. Estas foron as principais razóns do comezo do estudo da vitamina B-17. O doctor Krebs cuestionou á poboación o seguinte: “Pagaría a pena perder a vida por non querer comer unhas sementes amargas?"
Vós que credes? Pagaría a pena? Ten algo de certo todo isto?
Publicado por Lara en 20:44:00 3 comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Inicio
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Este é o blog de Cultura Científica do IES de Ponteceso
Vistas de página en total
La Ciencia y sus Demonios
Javier Sampedro fala de Ciencia
Naukas: Ciencia, Escepticismo y Humor
a orixe da vida (19)
Características da Ciencia (2)
ciencia e sociedade (61)
límites da ciencia (12)
premio de divulgación científica (4)
traballos de clase (11)
Un libro cada día (245)
En busca da alma.
Comer albaricoques cura o cancro?