gl en gl gl gl gl gl ja en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ia gl gl gl gl es gl en es en es gl it en es en es gl es es gl ja gl gl gl gl cs it de es it es es es gl it es es cs es es es es it es es es gl it es es fr es es es es it es es es gl it es es cs es es es es it es es es gl it es es cs es es es es it es es es gl it es es cs es es es es it es es es gl en
Abordaxe -revista anarquista-: PARA PODER MIRARNOS AOS OLLOS
skip to main | skip to sidebar
As piratas embarcadas nesta travesía, acordamos deixar este barco en dique seco e a bon abrigo, pero con a "santabárbara" cheiña de pólvora. Arriamos velas, desmontamos mastros, recollimos cañóns e metralla e trasladámonos a un novo navío onde xa ondea a nosa bandeira preta:
Convidámosvos a navegar con nós nesta odisea, e a que nos sigades enviando a vosa munición e compartindo aventuras e luitas. A tal efeito deixamos o noso enderezo de contacto:
Reproducimos o seginte chamamento a un "BLOQUE NEGRO NA MANIFESTACIÓN DO 29" que chegou ao noso correo (a foto, dunha folga nos anos 30, puxémola nós):
PARA PODER MIRARNOS AOS OLLOS
O poder non se vai desintegrar voluntariamente. O sistema que tende a aillarte, explotarte, e arrodearte dunha miseria opulenta e tóxica, non vai caer por si solo. Aínda máis: en tempos de crise, cando a máquina non funciona ben, estréitase o cerco da dominación. Máis explotación, máis aillamento, máis miseria. De agora en diante as únicas ofertas de traballo que atoparás son de madero ou escravo. Loitar por manter a miseria ou contra ela?
Hoxe por hoxe a posibilidade de desmantelar o Sistema semella moi lonxana. Pero a dicotomía cada vez é máis clara: ou aceptamos o disciplinamento crecente ata non se sabe qué límite (guerra, dictadura...), ou o enfrontamos.
Pero confésoo: xa non me gustaba cando funcionaba «ben». Non loito por un grao «aceptable» de explotación, toxicidade, e miseria afectiva. Quero a súa completa desaparición. Para iso creo necesario un amplio desorde que paralice e faga irreversible a volta ao funcionamento da Máquina. É unha grande tarefa, pero acaso hai outro modo?
Non vai chegar un día no que de repente, unha chea de xente se decida a acabar con esta miseria e actúe dun modo certero e efectivo. Unha tarefa tan inmensa precisa de coñecementos, dunha experiencia vivida, dun percorrido.
O modo de conseguilo é xerar trastornos crecentes. Para entorpecer o normal funcionamento do sistema e dificultar ou impedir a súa recuperación. Dun xeito progresivo, aproveitar as diferentes ocasións para dar un pasiño máis. Aprender tamén a xerar novas oportunidades de negar o que nos nega, contra toda autoridade. Tamén contra as autoridades “aprendidas” que levan consigo as ataduras morais nas que nos formamos como persoas.
Vencer o aillamento e facer calar a voz que di “xs outrxs aceptan”. Non estás sóx, hai máis persoas nas que a rabia contra este sistema destructivo xa prendeu e xa están decididxs a actuar. As accións fan ás persoas. E as accións xuntan ás persoas.
Un percorrido para aprender a facelo, para aprender a paralizar o sistema e atopar ocasións de destruir as súas infraestructuras. Para darnos o tempo e mirarnos aos ollos.
ISTO NON CAE SE NON EMPUXAMOS
POR UN BLOQUE NEGRO NA MANIFESTACIÓN DO 29
Etiquetas: folga traballadores, guerra social, reflexion
Anónimo23 de marzo de 2012, 18:48
Dúbida compañeirxs, co da mani do 29, se refire á de Compos, pola folga salvaxe, ou á mani xeral...?.
Anónimo26 de marzo de 2012, 0:03
O texto chegounos ó correo tal e como o subimos ó blog. Así que a iso só pode respostar o autor.
Entrada más reciente Entrada antigua Inicio
Suscribirse a: Enviar comentarios (Atom)
Clica na imaxe para descargar
anarquistas (801) autonomismo obreiro (16) campañas (126) convocatorias (525) ecología (91) entrevista (39) feminismo (27) galiza (596) guerra social (235) historia (30) humor (42) internacional (370) liberación animal (47) musica (23) okupacion (167) reflexion (537) represión (772) solidariedade (289)