pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt ro gl pt gl gl gl gl gl ko ca en es gl gl gl es ca fr gl gl fr gl zh gl gl gl gl fr gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl fr gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl es gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl it gl en de en en en es pt en eu pt pt pt es pt pt pt ja pt gl gl en oc pt pt pt da pt pt pt en es gl fr gl es gl pt pt en gl pt hu gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
O conde Oxtiern, obra teatral do Marqués de Sade (I) - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
Teatro Tradução Xesús González Gómez
OU AS DESGRAZAS DO LIBERTINO
Representada no Teatro Molière de París en 1791, e en Versalles no Teatro da Société dramatique, o 22 de frimario, o ano VIII da República.
O CONDE OXTIERN, senador sueco.
DERBAC, amigo e confidente do conde.
CASIMIR, axuda de cámara do Conde
O SR. FABRICE, dono da pousada onde se desenvolve a acción.
A acción desenvólvese na pousada de Fabrice, preto de Estocolmo, na estrada de Norrköping.
O teatro representa, nos dous primeiros actos, unha sala de pousada que comunica con diversos cuartos; nun dos lados hai unha mesa escritorio e unha cadeira de brazos.
FABRICE: Pensades, Señor Casimir, que este cuarto será axeitado para a moza que o voso amo traerá hoxe á miña casa?
CASIMIR: Penso que si, señor Fabrice. Hai preto un gabinete para a súa criada, Amélie, e outra alcoba onde poida deitarse a señorita Ernestine?
FABRICE: Por suposto, vede aí dous cuartos que comunican con esta sala. Unha soa chave cerra todo. Estarán ben aquí, respondo diso… Nun barrio tranquilo…. Dá a un xardín: nin o menor ruído de viaxeiros.
CASIMIR: De marabilla. (Leva a FABRICE a un á parte e misteriosamente.) Señor Fabrice?
CASIMIR: O meu amo é un home extraordinario, non si? Estaredes de acordo, xa que o coñecedes desde a súa mocidade…
FABRICE: Coñezo o Conde Oxtiern desde hai moito tempo; por iso mesmo aposto que non hai un mortal máis perigoso en todas as provincias de Suecia.
CASIMIR: Si; mais paga ben.
FABRICE: Iso é o que o fai máis temíbel; non hai nada tan pernicioso como o ouro en mans de malvados. Quen pode resistir a quen posúe o medio máis seguro para todas as corrupcións? Amigo meu, gustaría que non houbese ricos, agás os honrados… Mais, decídeme, rógovolo, de que vai esta nova aventura?
CASIMIR: Unha rapaza encantadora… Oh, señor Fabrice, que mágoa! Santo Deus, vos o permitistes. Semellante criatura debía ser a vítima do engano e do desenfreo!
FABRICE (moi sorprendido): Como, o crime xa foi consumado?
CASIMIR: Así é, señor Fabrice, así é… É, no entanto, trátase da filla do coronel Falkenheim, o sobriño-neto do favorito de Carlos XII; raptouna… deshonrouna. Confésovolo, señor Fabrice, está perdida.
FABRICE (como antes): E non a desposou: a unha rapaza virtuosa, seducida, enganada e raptada a que trae… Casimir, correde onde o voso amo e decídelle que a miña casa está chea… dicídelle que non podo recibilo. Teño xa demasiados motivos de queixa polos excesos que pensa está no dereito de se permitir na miña casa, porque me fai o honor de me mirar como ao seu protexido. Non quero a protección dun gran señor cando só é o resultado, como de costume, da complicidade nos seus abusos (Sae.)
CASIMIR (correndo cara a el para detelo): Un momento… un momento! Perderiádelo todo e con iso nada se arranxaría… É mellor que continuedes con vosos coidados, e se vos é posíbel, tratade secretamente de prestardes algún servizo a esta rapaza. (Hai que subliñar ben o que segue.) Só hai unha legua de aquí a Estocolmo… non é tarde… elas descansarán; vós tendes amigos na capital… escoitádesme, señor Fabrice?
FABRICE (despois de reflexionar un momento): Amigos!… Si, si teño; mais hai outros medios, medios máis seguros que espero que teñan éxito. (Óese agora o ruído do coche do Conde).
CASIMIR: Calemos… chega un coche… Pasemos agora ao voso cuarto e dareivos alá explicacións máis amplas. Que alboroto! Non hai dúbida que debe tratarse do señor conde: que o vicio camiñe con tanto ruído!
FABRICE: Gustaría que o voso señor conde se aloxara no quinto nabo. É un oficio terríbel o de ser dono dunha pousada cando lle hai que abrir as portas a toda caste de xentes… Non hai nada que me moleste máis nesta profesión.
CHARLES (a FABRICE): Señor, son dúas damas as que veñen hospedarse aquí de parte do señor conde Oxtiern: el mesmo ségueas moi de preto; detívose cun amigo, o señor Derbac, a algúns pasos de aquí, e mentres que el chega, desexa que aloxedes estas damas no voso mellor cuarto. Hai en verdade máis de vinte correos que acompañan o vehículo.
FABRICE (con humor): Vaites!, está ben, está ben. Vou recibilas. Hospedaranse aquí… Moita prudencia, Casimir, e socorramos a desgraza cando se presente a ocasión. Resulta tan fermoso facer o ben, amigo meu, que non hai que descoidar ningún medio para conseguilo cando temos a sorte de atopalo. Seguídeme, Charles.
CASIMIR (Só): Que home tan honesto! E velaí no entanto onde atopamos a virtude… Nun ser escuro… sen educación: mentres os que naceron en medio do que a fortuna ten de máis brillante, non ofrecen ao seu carón senón corrupción ou vicio… Mais, por que o conde non chegaría con Ernestine? Ah, sen dúbida está a porse de acordo con Derbac, este digno compañeiro das súas orxías; pero como é máis prudente, oporase talvez á infamia desta aventura.
CASIMIR, FABRICE, ERNESTINE, AMÉLIE
FABRICE (a ERNESTINE): Espero, señora, que gustedes deste cuarto. Puxen en preparárvolo todos os coidados que me encomendou o señor conde e que vos merecedes.
ERNESTINE (co maior abatemento): Todo está ben, señor, todo está ben, todo está demasiado ben para min; a máis fonda soidade, velaí o único que me convén.
FABRICE: Xa que desexades estar tranquila, vou prover outros coidados que poderán facervos a miña casa máis soportábel. (Sae.)
CASIMIR (a ERNESTINE): O señor conde pasará ao voso cuarto cando chegue?
ERNESTINE: Non é o amo?… Non o é xa de toda a miña existencia?… Déixenos, señor, déixenos… Necesitamos estar soas.
AMÉLIE: O voso estado de abatemento inquiétame, señora. Canto me gustaría que descansarades un pouco!
ERNESTINE: Descansar! Santo ceo!… Oh, non, non, xa non pode haber descanso sobre a terra para a infeliz Ernestine!
AMÉLIE: Pero, o bárbaro autor dos vosos males, non pode xa reparalos?
ERNESTINE: Tales crueis aldraxes tiveron algunha vez reparación, Amélie?… Que enganos empregou este home para arrancarme da miña familia… do meu amante… de todo o que quero máis no mundo. E ese obxecto adorado do meu corazón, o respectábel Herman, sabes que o fai xemer cargado de cadeas? Unha acusación sen fundamento, calumnias, delatores e traidores, velaí o que perdeu a ese mozo infortunado: o ouro e os crimes de Oxtiern manexárono todo; Herman está prisioneiro. Talvez condenado. E sobre as cadeas do ídolo do meu corazón, o covarde Oxtiern acaba de inmolar a súa infeliz vítima.
ERNESTINE (desesperada): Que esperar… que desexar, meu Deus? Que auxilio me pode quedar agora?
AMÉLIE: Pero… e o voso pai?
ERNESTINE: Sabes que foi afastado por un tempo de Estocolmo, cando Oxtiern, enganándome cruelmente, me conduciu á súa casa, facéndome crer que mediante esta xestión podería obter a liberdade do meu amante. A súa man, talvez, a cambio da axuda de seu irmán o senador, que debía, dixo, encontrarse alá. Xestión tan culpábel como temeraria, sen dúbida, pero podía eu pensar un compromiso sen o consentimento de meu pai? Ben me castigou o ceo… Sabes quen se ofreceu aos meus ollos no canto do protector que esperaba? Oxtiern, o feroz Oxtiner, cun puñal na man, a pedirme a miña deshonra ou a miña morte, sen deixarme mesmo a capacidade de elixir… Se puidese elixir, Amélie, non vacilaría; o máis espantoso dos suplicios sería máis doce para min que as humillacións que este home perverso me preparaba. Lazos espantosos impedíronme defenderme… Infame… e para colmo de males o ceo deixoume vivir… aínda me ilumina o día e estou perdida! (Cae na cadeira de dous brazos que está xunto da mesa.)
AMÉLIE (chorando, collendo as mans da súa ama): Oh, a máis infeliz das mulleres!… Non desesperedes, rógovolo!… O voso pai estará informado da vosa desaparición; crédeme, non perderá un minuto en voar na vosa defensa.
ERNESTINE: Non é del de quen espero o castigo do meu verdugo.
AMÉLIE: Se o conde cumprise a súa palabra. Falou, paréceme, de nós queridos, de vínculos eternos…
ERNESTINE: Aínda que Oxtiern os desexase, podería eu consentir pasar a miña vida nos brazos dun home aborrecido… dun home do que recibín a máis espantosa inxuria? Podemos tomar por esposo a quen nos degradou?… Pódese amar o que se despreza? Ah!, estou perdida, Amélie, estou perdida!… A dor e as bágoas son todo o que me queda; non teño máis esperanza que a morte, porque nunca se sobrevive á perda da honra!… É posíbel consolarse de todas as demais, pero nunca desta!
AMÉLIE (mirando por todas as partes): Señora, estamos soas, que nos impide fuxir, ir implorar á Corte unha protección que vos é ben debida e á que tendes tanto dereito?
ERNESTINE (orgullosamente): Aínda que Oxtiern estivese a mil leguas de min, iría cara a el, lonxe de fuxirlle. O traidor deshonroume e teño que vingarme. Non irei buscar a unha Corte corrompida unha protección que me refusaría. Acaso non sabes até que punto o crédito e a riqueza degradan a alma dos homes que habitan ese lugar de honor? Monstros! Talvez sería eu un alimento máis para os seus espantosos desexos!
FABRICE (interesado e triste): O señor conde manda dicir que un asunto importante o retén preto de aquí; non poderá chegar a casa até dentro dun cacho. Quixera a señora darme as súas ordes?
ERNESTINE (mostrando a porta do cuarto que pensa que é para ela): Non é este o cuarto que me destinades para a noite, señor?
FABRICE (ídem): Si, señora.
ERNESTINE: Vou retirarme… Imos, Amélie, imos reflexionar nos importantes proxectos que me ocupan e que son os únicos que poden devolver a paz á túa infeliz ama.
FABRICE (só): Casimir tiña razón, esta rapaza é fermosa e interesante… Oh, señor conde, sodes o culpábel de causar a desgraza desta moza; debía, con tantos títulos para a vosa veneración, converterse na vítima da vosa maldade, da vosa brutalidade? Mais, védeo aí, calemos; os traidores non aman a verdade e non hai no mundo homes que desexen tanto a gabanza. O crime causa tanto horror, mesmo a eles, que gustarían, a fin de se esqueceren da necesidade que teñen de seren malvados, que se lles xulgase e se lles pintase sempre como virtuosos.
FABRICE, O CONDE OXTIERN
OXTIER: Canto teño que agradecerche, meu caro Fabrice! Cada vez máis móstranse o teu antigo cariño e a túa amizade por min: non sei que palabras usar para demostrarche o meu agradecemento.
FABRICE (honrado e afectuoso): Un pouco máis de franqueza, señor, e menos agradecementos; non me anunciedes cal sería o prezo dunha mala acción, xa que me desagradaría. Sede sincero, quen é esta rapaza que traedes á miña casa e que pretendedes facer con ela?
OXTIER (interrompéndoo vivamente): As miñas intencións son lexítimas; Ernestine é honesta e eu non a forcei; talvez un exceso de amor precipitou as xestións que a unirán a min para sempre; pois ela debe ser a miña esposa, e seraa, meu amigo. Atreveríame eu a considerala con outros títulos e traeríaa á túa casa se fose doutro xeito?
FABRICE: Non é o que din, señor; e no entanto debo crervos; se me enganásedes, non podería recibirvos.
OXTIERN: Perdoo as túas sospeitas, Fabrice, en atención ao motivo virtuoso que as provoca; mais, tranquilízate, amigo meu, repítocho: os meus proxectos son puros como aquela que mos inspira.
FABRICE: Señor conde, vós sodes un gran señor, seino; mais persuadídevos, rógovolo, de que no intre en que a vosa conduta vos volva vil aos meus ollos, non vería en vos xa máis que un home tanto máis desprezábel canto nacera para ser honesto; e que ao ter máis títulos que calquera outro que lle deberían procurar a estima e a consideración xerais, é ao mesmo tempo máis culpábel de non saber aproveitalos.
OXTIERN: Pero, a que vén esta inquietude, Fabrice? Fixen algo que autorizase as túas sospeitas?
FABRICE: Aínda nada, quero crer… Mais, finalmente, onde levades esta rapaza?
OXTIERN: Ás miñas terras, preto de Nordkopinq, e casaremos en canto esteamos alá.
FABRICE: Entón, porque non a acompaña seu pai?
OXTIERN: Non estaba en Estocolmo cando ela marchou de alí e a violencia do meu amor non me permitiu demasiadas formalidades… das que xulguei poder prescindir. Estás moi escrupuloso, meu amigo… Nunca te vira tan severo.
FABRICE: Non se trata de severidade, señor, senón de xustiza: gustaríavos, se fosedes pai, que secuestrasen a vosa filla?
OXTIERN: Non me gustaría que fose deshonrada. Ernestine, estarao cando case comigo?
AMÉLIE: A señora rógavos, señores, que pasedes a outro cuarto; está a descansar un minuto e quixese…
OXTIERN (vivamente): Asegúralle, cara Amélie, que imos obedecela; desexaría eu outra cousa no mundo que a felicidade e a tranquilidade da túa ama?
AMÉLIE: Oh señor! E no entanto, que lonxe está de ambas cousas!
OXTIERN (a FABRICE, sen prestar atención ao que AMÉLIE acaba de dicir): Vén, Fabrice, quero acabar de te convencer de que nunca entraron na miña alma principios que poidan aflixir a túa… Amélie, rogo a Ernestine que me diga cando quere recibirme. (Sae AMÉLIE.). (A FABRICE.): Saiamos, amigo meu.
FABRICE (Só): Axiña vos sigo… Eu, amigo deste home, oh! non, nunca!… Aínda que me dese toda a súa fortuna, non sería o seu amigo… Advertido por Casimir, podo agora servir utilmente a Ernestine; corramos a Estocolmo, non se irán até mañá e teño tempo. Teño que salvar esta infortunada rapaza ou perder a vida: a honra e a xustiza fan diso un deber para min; son as leis máis sagradas do meu corazón.
(1) Patriota: nos anos anteriores e posteriores a 1792, é dicir, ao estalido da Gran Revolución Francesa, o substantivo patriota era adoptado polas correntes progresistas. Adopción que durou até, máis ou menos, os anos 1830, cando os monárquicos tamén adoptaron ese substantivo. Desde entón, os progresistas, os revolucionarios, deixaron de se autodenominar «patriotas» e adoptaron o de «republicanos». Despois da implantación da III República, sobre as ruínas da Comuna de París, destruída a sangue e fogo, os revolucionarios adoptaron, até hai dous días, outro substantivo: proletario. (Todo isto, evidentemente, en Francia.)
You might also like
* Crónicas Ernesto Salgado Areias
Galego, memória e afeto (I) | Ernesto Salgado Areias
* Ensaio Fotografia José António Lozano Língua
Monólogo, em silêncio, da língua e da fala
* Ensaio Fotografia Poesia Xesús González Gómez
Vinte e unha poetas catalás para ao século XXI (2/2)
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
Posted On 16 Setembro, 2022 Palavra Comum 0
Convocados por um instinto que reclama uma (re)ligação à natureza, a importância da alteridade das plantas e uma vontade urgente …
THEATRO MENOR. Velamento | José Emílio-Nelson
Posted On 9 Abril, 2021 Palavra Comum 0
THEATRO MENOR. Velamento | José Emílio-Nelson
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
Fotografías emblemáticas de Bill Brandt | Lito Caramés
1 Agosto, 2022 0
Desta Palavra Podes Beber – Por que ler Alberto Caeiro hoje ? por Mauricio Vieira
22 Julho, 2022 0
7 Março, 2017 at 20:00
Impagable e impagábel! MERCI BIEN, XGG!
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.