gl vi es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt sv pt es pt fr gl pt eo eo gl pt es es pt en gl ast fr pt gl pt es pt es pt es gl eo eo eo en pt pt it ml en en pt gl gl gl gl de es pt eo eo eo gl gl gl gl lt es gl es eo eo eo gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl pt it es fr es es fr pt war pt gl gl gl gl es es es gl fr gl gl ca gl gl pt gl gl pt es pt pt es it sv es pt gl gl pt es gl gl es es gl es es gl gl gl gl ca gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl ast it gl gl gl en ca gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl en gl gl it gl en gl gl gl gl gl gl ca gl gl en gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl fr gl es es en vi es
No 175 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro (II) | crebas.gal
Publicado o 24 Febreiro, 2012 por crebas
O estudo céntrase en dous poemas aparecidos en revistas da emigración bonaerense: “A Rosalía de Castro” en Suevia (1913) e “Rosalía de Castro” en Compostela (1941-1944) e Galicia (1952) [versión incluída no libro A Roseira da Soidade (1954), cuxa edición facsimilar editaron Xerais e o Concello de Laxe]. Alén diso anoto a pegada rosaliá noutros fragmentos de poemas e nos diferentes actos públicos do poeta na colectividade galega, así como na prosa en castelán e no epistolario co fotógrafo José Vidal García en 1935 ou Xosé Filgueira Valverde en 1936. Finalmente, un anexo compila os poemas onde aparece Rosalía, que reproduzo deseguida:
ANEXO: POEMAS CON PRESENZA DE ROSALÍA DE CASTRO
da santidá do teu canto
cando ouzamos túa vos,
O teu badalar, campana
do reló da Berenguela,
véu a traguerlle â soidade,
a manciña da irmandade
das rúas de Compostela.
ao sentil-a tua vos,
a través do mar Atrán
e da soidade do Alem,
que, na América, tamén
sen ir a pique!:
¡Qué por sempre repenique
a redenzón de outro ben!:
¡Pra que retornemos nós!,
TIÑA unha sorrisa triste, triste de toda tristeza,
e un ollar adelorido, profundo, limpo e sinxelo;
nas tempas, i-encol da fronte a súa nobre cabeza,
un negro marco tecían as crenchas do seu cabelo.
A súa vos era tenra, tenra de toda tenreza
—quen ll-â escoitara, me dixo qu-era vos de terzopelo:
coma os sospiros das fontes, que teñen maor beleza
canto máis riman, söaves, amores, mágoa e desvelo…
Seu corazón era unha ánfora chea de doce ambrosía
que nas veneiras dos versos da máis outa poesía
riquecéu a Nosa Fala e cantóu a Nosa Dôr;
I-é câl unha nai pra cantos pol-o mar abaixo vîmos
pois si, orfos, no desterro, coa soidade máis sofrimos,
Ela arrula —¡Branca Pomba!— nosa i-alma con amor!…
LOITO, FEDOR E MEDO
As rúas de Sant-Iago están fatales
e xa non arrecenden lanzalía:
¡Un bafo de traición e mourería
espállase nos porches e portales!
Cheirumes de faroles e ciriales
—¡a lus da Libertade, santa e pía,
non hai quén a procrame!: ¡naide chía!—,
agoiran novos clans sacramentales…
D-aqueles estudantes, risa e groria
—da xuventú galega executoria—,
nada máis que silenzo soio resta…
E fuxindo na noite máis sombría,
Pondal, Curros Enríquez, Rosalía…,
van dicindo: — ¡Sant-Iago!… ¡¡cómo apesta!!…
A ROSALÍA DE CASTRO
Non coa lira servil e aduladora
que a manates e reis o son levanta,
mais con gaita amorosa é que che canta
o poeta sinxelo que te chora.
Subrime reisiñor, xenial cantora
que o teu nome no Pindo se axiganta
cuberto de loureiro e groria tanta
como tên Deus Apol e a virxen Frora.
Non poido a negra Morte, coa fouzaña,
segar, câl túa vida, os teus “Cantares”
e as “Orelas do Sar”, xoiel d’Hespaña.
¡Vives, dempóis de morta, na memórea
dos que sinten na terra crués pesares,
e da nobre Galiza na outa Histórea!…
A deusa redenzora de Galiza
­—a boa e xenerosa Galiceibe—,
dempóis de cinco séculos escrava,
rogóulle ás mocedades a liberten.
Seu rogo car‑á Celtia dirixindo
—vagullada a facián e tremecéndose—,
no lenguaxe da Santa Rosalía,
eisí dixo, arrastrando o vil grillete:
¡O fin!, ¡ó fin, ei d‑irme, ¡Terra Enxoita!;
¡terra de lobicáns e viles reises,
que usurpástedes os dreitos de Galiza,
Esta entrada foi publicada en Estudos literarios, Poesía. Garda a ligazón permanente.
← No 175 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro (I)
No 175 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro (III) →
1 resposta a No 175 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro (II)
Pingback: As crebas » «Rosalía», un soneto de Gonzalo López Abente
Os comentarios están pechados.
Vídeo do poema «as sabas a clareo», na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
Lectura de poemas na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
«Viaxe de Rens a Reus. Á busca do románico catalán: As crónicas do xornalista e viaxeiro Xosé Ameixeiras»
Recensión a Espazos de Rosalía en Compostela. Un paseo por Santiago con Rosalía de Castro, de Mercedes Espiño, en Grial 234
Artigo en QPC (XCIX): Unha cala sobre os «Fillos Adoptivos» na nosa literatura
Recensión da antoloxía Ara do mar. Poesía a Fisterra, compilada por Alexandre Nerium, en Grial 232 | crebas.gal en Artigo en QPC (XCIII): A potencia simbólica do topónimo Fisterra
Florencio Delgado en 12 ligazóns e 2 vídeos | A profa en Unha lectura de Galicia infinda, de Florencio Delgado Gurriarán
«A Pontragha», un poema para o libro Chegadas, Saídas. O antigo camiño de ferro Santiago de Compostela – A Coruña, de Manuel Pazos Gómez | crebas.gal en «A Pontragha», un poema inédito na GaZeta (Revista de Agrupacións Poéticas de Base)
Feliz Idade, de Olga Novo – Club de Lectura do Porriño en Recensión a Feliz Idade, de Olga Novo, en Grial 222
Artigo en QPC (LXXXI): Manuel Rodríguez Louro «Marrolas», do Monte Pindo a Mauthausen | crebas.gal en Artigo en QPC (LVIII): A lembranza de trece homes da Costa da Morte (e contorna) nos campos de concentración nazis