gl en ast gl gl gl gl pt es gl en en en en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl fr gl gl gl gl gl gl es gl gl gl en gl gl en en en gl en gl gl en gl gl en gl gl gl fr pt gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en en es en en en gl gl gl es es pl es es gl gl gl gl es es es es gl gl es cs it gl fr es es gl gl es it en
LETRAS EN PATAOS: DOUS POEMAS DA RIBEIRA
skip to main | skip to sidebar
Blog literario da Terra de Caldelas.
MINIFUNDISMO LITERARIO A UN CLICK. XA CHEGACHES
Literatura de subsistencia para o século XXI, cos pés nesta terra e a cabeza no mundo.
Resistindo desde a poética de autoconsumo plurilingüe e libre, colocando letras contra barrioncas
e ti estás aí, eis o miragre.
sábado, 10 de octubre de 2009
meu pai, que en paz descanse, tiña unha soa.
eu paguei o censo, traballei na carretera,
merquei un eido no Noguedo, os lameiros da Pena e o tractor.
cousas que se fan na vida, de boa fe deixeillas pinchar.
faltábame pouco para cobrar,
deixeillas pinchar por se me quitaban a paga. Por calquera cousa quítanche a paga.
Eran toda a facenda da casa. As vacas
tróuxenas eu da feira,
a herba ségoa eu,
pago eu o pienso e o veterinario.
se o chego a saber non lles deixo nin entrar,
son os mesmos que botan o xabarín, as cabras do monte e o escarabello da pataca.
páganlles por andar fodendo á xentiña,
non lles chegou cos que marcharon a Suíza e a Venezuela, non, fáltalles preguntar
por qué non acabamos de largarnos todos
para que veñan facer chalets con piscina e casas rurais.
Eu tiña oito vacas i eles non teñen máis que má conciencia.
De que me maten as vacas qué máis me dá a min estar na miña casa que na Coruña que en Vigo.
E cómo llo conto eu ao papá
que en paz descanse.
UNHA SEREA NA CARBALLEIRA
Traguía o peixe nun canastro tapado con rollas.
As mans eran gordechas e escravas
de tanto remexer nos xurelos.
Tiña a lingua viva e a carne seca,
cousas do oficio de andar os camiños.
Os anos notábanselle antes nas botas que na cara
e abanaba un porte de raza de madeira
cando baixaba o peixe de Monforte a Sober
co canastro na cabeza e un fento na man para tornar as moscas.
Os xurelos baixaban arrolados
pola súa cadencia remotamente marítima
para cruzar o Sil en barca
e así, rebautizados pola mínima náutica do traxecto
esparexían o olor do mar
polos soutos e as tapadas que soben de Rabacallos.
Ela ás veces vendía e ás veces deixaba o peixe ao cambio,
pero sempre, ao deitarse, ulía a mar a cama
e durmía soñando na memoria dos pés
de ter andado as carballeiras todas.
Publicado por millaia na viña en 4:59
Entrada más reciente Entrada antigua Inicio
Suscribirse a: Enviar comentarios (Atom)
letras en pataos by o is licensed under a Creative Commons Reconocimiento-No comercial-Compartir bajo la misma licencia 2.5 Colombia License.
millaia na viña é o nome colectivo co que as persoas que escribimos neste blog publicamos os nosos textos. Todas vivimos aquí, algunhas todo o ano, outras emigradas estudiando ou traballando polo mundo adiante. A mais nova ten 13 anos, a mais vella non quere decir cuántos. Se queres publicar neste blog, envíanos un correo a letrasenpataos@gmail.com
Ver todo mi perfil
Mi lista de blogs
HAGA DOBLE CLICK CON EL RATÓN