es gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es zh eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl sv gl gl en gl gl gl gl gl gl fi pt en fr en en en ja ca fr gl ja ca gl pt zh es pt gl en pl es pt es oc pt pt pt en pt gl fr gl es gl pt pt gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Nemancos, por Viki Rivadulla - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
“Nas terras de Nemancos, sobre unha lingua de area que se adentra na mar brava, e ao abrigo dun monte de penedos, estableceron o seu fogar homes e mulleres que non tiñan medo a vivir no límite, ao borde do mundo. Nos días de temporal o mar atravesaba esa lingua de area de banda a banda. Nesa terra, o nordés era persistente, pero elas e eles aprenderon a aproveitar a súa forza e convertéronse case en peixes para habitar esas casas que anegaba o mar. Fundíndose coa costa, escoitando falar ao mar e ao vento…”
Este pequeno texto serve de introdución á miña mostra NEMANCOS. Sempre o leo cando presento a mostra; un conto que logo segue sendo contado coas imaxes que están nas pinturas. O texto adianta a temática en torno ao territorio e a relación con el de homes e mulleres, que é o obxecto da mostra. A exposición completa está composta por acrílicos e esculturas.
Así, Nemancos é como un conto en imaxes, unha narración mítica sobre as mulleres e homes que habitan a costa, concretamente a Costa da Morte (Nemancos é un nome antigo da comarca de Fisterra, onde vivo, na vila de Muxía).
O proceso creativo xorde dunha pregunta que me fago. Ao vivir en Muxía, un territorio ao borde do mar, cun mar bravo que ata non hai moito cruzaba a vila de banda a banda nos días de temporal, unha pregúntase como eran os primeiros habitantes destas terras. Por que decidiron vivir aquí? Que foi o que lles trouxo ata un territorio tan fermoso pero tan duro para a vida cotiá? E por que? Por que aquí?
Entón, ante esta pregunta fantasío cun pobo de mulleres e homes peixe. Seres humanos que viven nunha costa cun nordés tan persistente, un mar tan bravo… teñen que ter algo de seres mariños.
Habitan os lenzos mulleres (as mulleres, presenza importantísima en Nemancos…) e homes cubertos de escamas en metamorfose e simbiose coa natureza mariña que os rodea: a paisaxe imponse e proporciona o medio de vida a quen vive nela, pero tamén os seus habitantes dan sentido ao territorio..
Traballando, pescando, en tertulia, mulleres aleitando peixes, matriarcas que levan o pobo todo ás costas, percebeiros que son case eles pedra vizosa cheíña de percebes, mulleres que levan pegados á pel os peixes que alimentan á tribo, homes que se identifican coa propia embarcación,… e as lendas, e os e as poetas que contan quen é este pobo. Todo isto está en Nemancos.
A propia paisaxe na que vivo préstase á reflexión. E é fonte dun proceso creativo constante. A vida na costa ten para min algo de náusea existencial, porque vivimos nun borde, nun límite. A costa acaba aquí, baixo os nosos pés, e logo só hai mar. Un mar que nos dá a vida, pero tamén é duro e ameazante. Por iso o sentido tráxico da vida. Pero tamén a beleza.
Estes seres que elixen vivir así e forman parte do territorio son coma peixes, e ao tempo coma rochas, son un elemento máis desta natureza brava. E, intelixentemente, aprenden a aliarse coa dureza dos medios naturais. Converten o mar bravo en aliado, pois dálles os mellores percebes nas fisghas, nos lugares máis inaccesibles. E o nordés, tan persistente, tan tolo, é outro aliado, só con el podemos curar o peixe , o noso congro que seca ao vento. Todo un símbolo de resistencia.
Ese nordés é a melodía da nosa existencia. Arrola e marca o compás da vida. E o mar lémbranos a fraxilidade e ao mesmo tempo a forza que temos en nós, tribo de salitre.
Canto ao título, Nemancos, como dixen, é o nome antigo da comarca de Fisterra, na Costa da Morte, e a mostra conta sobre este lugar; pero este Nemancos ben podería ser outro lugar da Galiza, mesmo pode ser unha metáfora do noso país, rico, vizoso, vivo… un país que loita por manter a súa identidade.
Utopía persoal: un pobo de mulleres e homes libres a carón do mar.
Hai aquí unha reivindicación da cultura mariñeira que está na base da nosa identidade, pero que está esmorecendo por políticas que non respectan e mesmo desmantelan todo o que sustenta esta forma de vida. O mundo actual non entende de Nemancos. Pero Nemancos é resistencia.
Nemancos é o desexo de liberdade dun pobo que vive en perfecta harmonía coa natureza e só ela lle debe marcar os seus tempos.
Un mundo a carón do mar. Na costa, ata a lingua ten que ver co mar. Falamos e pensamos en termos mariñeiros, cunha fala que mantiveron para nós os nosos avós e avoas. Nos lenzos e nas esculturas, son os homes e mulleres desta terra de Nemancos -desta Galiza- os que falan contando a súa historia, os que din que somos unha tribo que vive do mar e xunto ao mar, e que queremos seguir sendo este pobo mariñeiro que dende séculos habita as nosas costas, e manter unha cultura que os nosos antergos trouxeron ata nós.
Por iso Nemancos é tamén unha homenaxe aos nosos antergos.
A tribo do salitre
Convidados quedades a sentir o mar e o nordés aquí, no límite, en Nemancos.
NOTA DE PALAVRA COMUM: agradecemos enormemente a Viki, por ter escrito este texto sobre Nemancos, e por permitir divulgar aqui a sua obra. Parabéns por este magnífico trabalho!
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés
René Magritte: Ceci n’est pas un trompe-l’oeil | Lito Caramés
* Crítica de arte Lito Caramés
As creacións da artista Dominica Sánchez, esencias e abstraccións
* edu_ALBO Entrevistas Pintura Tiago Alves Costa
Entrevista I edu_ALBO: “A minha arte surge do risco e da valentia”
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
Posted On 6 Setembro, 2022 Palavra Comum 0
"En la ingeniería civil la seguridad estructural está en lo más profundo de su identidad, por lo que no puede admitir …
Abraço ibérico | Ernesto Salgado Areias
Posted On 19 Março, 2021 Palavra Comum 0
Foto: Excerto da obra de Oliveira Martins   Na “História da Civilização Ibérica” (1879), o autor Oliveira Martins, numa abordagem sobre a …
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
Fotografías emblemáticas de Bill Brandt | Lito Caramés
1 Agosto, 2022 0
Desta Palavra Podes Beber – Por que ler Alberto Caeiro hoje ? por Mauricio Vieira
22 Julho, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.