es gl gl gl fr gl gl fr gl gl en gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl pt gl en gl es sv ca es pt br fr gl pt gl lt gl ca en eu en it gl gl gl it en gl pt gl it gl gl gl gl gl gl gl gl zh en sv fr de de gl gl gl gl gl es gl es gl gl es pt es pt pt gl pt fr pt gl pt pt en gl es gl gl pt pt gl en pt pt gl pt pt pt pt es pt gl gl gl gl gl gl pt it gl gl pt gl gl gl gl gl pt pt pt gl gl pt es pt gl en gl gl gl pt pt pt es pt gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl pt en ca gl gl pt
Vieiros: Galiza Hoxe - Camilo Nogueira - Un territorio común
Martes, terza feira, 27 de setembro de 2022
O Presidente do Brasil desfruta desde hai unhas semanas do Premio Internacional Don Quixote outorgado en Toledo a persoas relevantes por se distinguiren no apoio á difusión do español.
Outorgantes e gañador non lle dan o mesmo significado ao premio entregado este ano. Os primeiros din celebrar que o castelán sexa de ensino obrigatorio para os alunos brasileiros, facéndolle a corte a Brasil coa pretensión de convertilo nun dos lugares de expansión desa lingua, até devir nun Estado bilingüe. O Presidente Lula da Silva e as institucións estatais brasileiras, que teñen na língua portuguesa o principal sinal nacional, non coidan o mesmo: procuran que o español, igual que o inglés e outras, sexa unha segunda lingua máis entre as que se poden aprender no ensino do país, debendo as escolas estar preparadas para ofrecelas.
Sendo Brasil o principal Estado de Latinomérica, os seus governantes fan isto na consciencia da importancia do español como lingua dos Estados viciños e esperan que, achegando as escolas a aprendizaxe do portugués, a vontade integradora sexa tamén praticada polos demais. O Presidente do Brasil reclamou esa correspondencia, louvando o feito de o Rei Juán Carlos falar portugués, unha rara excepción entre dirixentes españois, sempre de costas viradas a respeito da cultura de Portugal. Así e todo, a pretensión das entidades do Estado español supón o recoñecimento implícito de que a nación brasileira constitui o sitio central e o principal impulsor político e económico-social de Latinoamérica, pondo en causa a identificación exclusiva do subcontinente coa Hispanidade e os paises de fala castelá que forma parte da idea oficial de España.
Entretanto, as instituicións políticas e culturais de Galiza desprezan a realidade histórica de Brasil ter o galego-portugués como língua propria. En lugar de defenderen a evidencia de que alí se fala un idioma nacido en Galiza, toman ao brasileiro como unha língua estranxeira. Se en Madrid alentan a “infinita variedade” do castelán, as instituicións oficiais galegas non salientan o fundamental que nos une, agrandando diferenzas internas do galego-portugués que non constituen un obstáculo para a unidade, como non o supoñen no caso de linguas como o inglés ou o castelán. Magnifican diferenzas non determinantes -que naturalmente deben ser conservadas no léxico, na fonética ou na prosodia- para xustificaren unha deriva expresamente separadora.
Responden a un pensamento que da por galego as variantes do galego-portugués que se falan no Estado español, incluidas as da Asturias ocidental, o Bierzo, a Seabra e os pequenos vales fronteirizos de Extremadura, mais non as praticadas máis alá das fronteiras do Estado, ao Sur do Miño e da Raia Seca ou alén do mar, que non poderían formar parte da mesma lingua.
O galego ten diferenzas coa forma do portugués imposta polas instituicións de Lisboa contra outras variantes, nen a língua nacional de Galiza ten porqué asumir para ela o nome de portugués. Porén, é a mesma língua que o portugués e particularmente que as variantes do Brasil, Angola ou Moçambique. Ben lonxe do tipo de debates que son aquí habituais, non é preciso mais que estar neses paises comprobar que vivimos no mesmo espazo lingüistico, que a xente deses paises fala como a de Mondoñedo ou Fisterra.
De as instituicions de Galiza aceitaren que en Brasil falan a mesma lingua que nós -un idioma que naceu nun aquí que incluía os condados de Portucale e Coimbra fundados por Hermenegildo Guterres, o avó de San Rosendo-, daríase un paso de xigante para a normalización do uso do galego. De par diso, as autoridades do Estado español poderían empreender un camiño de achegamento a Brasil ben afastado do que están a tomar coa vá pretensión de tornar aos brasileiros en castelán falantes.
O Presidente Lula da Silva -a quen hai pouco lle correspondeu presidir as reunións do G20 en São Paulo e Washington, cando “a economia mundial atravessa o seu momento mais grave em décadas”- en Toledo partillara o premio co escritor mexicano Carlos Fuentes. Nos medios de comunicación foi lembrado que o escritor mexicano bautizou como Territorio de la Mancha o espazo xeográfico habitado polos que falan español, sen que ninguén discuta semellante achegamento á unidade. Non debería estar lonxe o día en que se abra en Galiza a lexítima posibilidade nacional de escoller o nome dun territorio común para expresarmos a identidade linguística galego-portuguesa.
É preciso que te rexistres para poder participar en Vieiros. Desde a páxina de entrada podes crear o teu Vieiros.
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Camilo Nogueira Román naceu en Lavadores (Vigo) en 1936. Enxeñeiro industrial e economista, foi eurodeputado polo BNG entre os anos 1999 e 2004.
Elógio da amizade (02/05/2010)
A reforma do Estatuto (25/04/2010)
Ai, Europa ! (11/04/2010)
O retorno dos demos (21/03/2010)
A glória do Pórtico (14/03/2010)
A nação curda (07/03/2010)
As provincias e Madrid (26/02/2010)
Um salto económico e demográfico (20/02/2010)
A propósito de Grécia (17/02/2010)
Foi alí, no Obradoiro (29/01/2010)
Da presidência da União (13/01/2010)
Depois de Copenhague (30/12/2009)
Brasil e nós (18/12/2009)
A dignidade dun povo (27/11/2009)
Depois de cinco anos de crise (24/11/2009)
O momento da União Europeia: A eleicão do presidente (I) (27/10/2009)
A cidade do Bósforo (13/10/2009)
Os Jogos de Lula (08/10/2009)
Um espectro ronda sobre Europa (30/09/2009)
Zascandileando por Europa (21/09/2009)
O sitio onde aninham todas as virtudes (16/09/2009)
Crise e sociedade (08/09/2009)
Expropiadores da nación (01/09/2009)
Desde o valor de todo o feito... (27/08/2009)
Estar na cereixeira (18/08/2009)
A propósito de Ence e Pescanova (e da agresión madrileña a Caixa Galicia) (03/08/2009)
Tanta gente, tão preparada (28/07/2009)
De costas viradas (14/07/2009)
A propósito do financiamento autonómico (07/07/2009)
Castelao entre nós (30/06/2009)
Mirar para alén (23/06/2009)
O conto é que... (16/06/2009)
Non será doado (09/06/2009)
Os europeos e a consciencia da Unión (02/06/2009)
Xogando coas cousas de comer (26/05/2009)
O acosso que não diz o seu nome (19/05/2009)
Depois da Asemblea (12/05/2009)
Unha penosa contradición (21/04/2009)
Abrir-se à sociedade (14/04/2009)
O patrón de Europa (07/04/2009)
O peso em Madrid (31/03/2009)
Contra a desertización (24/03/2009)
Lula e Obama (17/03/2009)
O acordo necesario (10/03/2009)
Desde o areal de Estorde (24/02/2009)
EEUU, China, a UE e nós (17/02/2009)
Belém da Amazônia (10/02/2009)
Sobre Galiza na crise (03/02/2009)
Como Lincoln e Mandela (27/01/2009)
O presidente eleito (17/01/2009)
Bombardear un campo de concentración (30/12/2008)
O soño americano (30/10/2008)
As medallas olímpicas (17/08/2008)
As primarias demócratas en EEUU (13/06/2008)
Unha nación no mundo (02/04/2008)
Crónica de Palestina (18/02/2008)
A experiencia e o cambio (10/01/2008)
Non teñen remedio (29/05/2007)
Opinión, Columnas, Galerías, Últimas, Escáneres, Anteriores, FAQ, Buscador
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
Chat, Foros, Chatrevistas, Postais, Conversas, Open Vieiros
Barcelona, Bos Aires, Euskadi, Venezuela, Irlanda
Día das Letras, Creación, Informativos, Dossiers, XGN07, 1 de abril
RSS | Que é Vieiros? | Que é o RSS? | Creative Commons | Publicidade | Director | O equipo | Contacto