pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es de es pt pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl en fr en en en en pt en ja pt pt gl ja es gl pt es pt es pt en zh pt en pt ja pt pt pt en pt gl pt gl pt gl es gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Entrevista a Martin Wu - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
– Palavra Comum: Que é para ti a música?
– Martin Wu: Sei o que NON é: non é por desgraza a miña profesión e nunca deu nin para autososterse; e non é un simple hobby, porque as afeccións non ocupan tanto tempo nin tantas neuronas, nin dan tantas alegrías e desgustos. É algo que levo comigo desde neno e do que probablemente nunca me desprenderei. Ultimamente sérveme tamén de expiación, para botar as culebras fóra e lembrarme que todos somos algo máis que aquilo no que a vida nos converte. Nese sentido, tamén é unha forma de compromiso, de dicirlle aos poderosos que quizá nos teñan dominados, pero que nos damos conta e que non nos presta, e que calquera día…
– Palavra Comum: Como entendes o processo de criação artística?
– Martin Wu: No caso de Grampoder é unha cousa moi orgánica, moito máis sinxela do que nunca foi. É tan doado coma xuntármonos Roi e máis eu a enredar con melodías e trebellos, ás veces a partir de algo asubiado no teléfono móbil, outras desde cero, sen descartar nada. Nin sequera necesitamos falar demasiado para ver o que nos parece que funciona e o que non. Funcionamos case por telepatía. Unha vez temos perfilada a canción eu prometo facer unha letra animada e festeira e, uns días despois, chego con vinte liñas espumando raiba… As cancións lévanse a medio cocer ao estudio (habitualmente A Ponte, en Roxos, con Tomás Ageitos) para darlles “espírito”.
– Palavra Comum: Qual consideras que é -ou poderia ser- entre a música e outras artes (literatura, audiovisual, artes plásticas, etc.)?
– Martin Wu: No meu caso sempre lle vin relación coa literatura, aínda que sei que as miñas letras non son grande cousa. A maior parte das letras que escribín contan unha historia e normalmente os discos teñen certa unidade, aínda que só sexa para nós. Supoño que algún día quixen ser escritor, pero para as novelas non me daba o tempo, para os contos non me daba a cabeza e para os poemas non me daba o corazón, así que acabei facendo letras o máis telegráficas posible. Os Grampoder temos unha débeda con nós mesmos, que é facer música para imaxes en movemento, ou imaxes en movemento para a nosa música. O que apareza primeiro. Algún día daranos o orzamento.
– Palavra Comum: Quais são os teus referentes criativos?
– Martin Wu: Lin por aí que ningunha música che chega tanto como aquela que escoitas cando tes catorce anos. Eu gábome de ser unha persoa bastante aberta no musical, que escoita de todo e que en todo atopa cousas interesantes, pero ao final, á hora de facer cancións, se non queres escribir pastiches, botas man do que tes máis dentro. Así que referentes os de sempre, maiormente anglosaxóns: o pop e a psicodelia dos 60, o punk e o hardcore dos 70 e os 80, o que mamamos nos 90… O son dos Byrds, o idioma dos Diplomáticos e a cosmovisión de Eskorbuto. Con este formato mínimo escoitamos moito a grupos con menos persoal ou incluso a bandas dun só membro, como Michel Cloup, Gruff Rhys, Timber Timbre, Aries…
– Martin Wu: Moitos músicos de por aquí deberían ser coñecidos no mundo enteiro. Caxade, por exemplo, editou este ano o disco máis impresionante que deu Galiza en moitos anos; ou outros compañeiros nosos de selo, Das Kapital, que teñen uns traballos fabulosos, áridos, vangardistas, que nos dan envexa aos que facemos máis ou menos rocanrol de toda a vida. Hai unha corrente subterránea neste país que por desgraza nunca acaba de saír á superficie, xente como Projecto Mourente (para min o seu ‘A pior’ está entre as mellores cancións galegas de todos os tempos), os eternos Samesugas…
– Palavra Comum: Tens participado em diversos projetos. Que reflexões podes fazer sobre eles? Que lhe dirias a quem começasse agora por caminhos semelhantes?
– Martin Wu: Como lle lin a Nick Cave hai pouco, que abandonen toda esperanza. Eu engadiría que a partir de aí, de non agardar demasiado, poden empezar a construír un discurso propio. O fundamental (creo, quen son eu para dar consellos!) é facer o que a un lle pete sen mirar moito polo que pensan os demais; ao final isto impórtalle a pouca xente e en cen anos todos estaremos calvos (algúns xa nos adiantamos a este prazo). Isto é algo que Roi e máis eu fomos aprendendo co tempo. Primeiro fixabámonos moito no estilo, en manter unha serie de pautas estéticas moi marcadas (o power pop, a música británica). Despois reaccionamos contra este corsé. E agora facemos o que nos apetece e o que somos capaces de facer.
– Palavra Comum: Que caminhos (estéticos, de comunicação das suas criações à sociedade, etc.) estimas interessantes para a música hoje?
– Martin Wu: A música galega, polo menos a que nós facemos, ten un problema moi grave: a falta alarmante de público. Creo que non é algo que me pase só a min: nos concertos vexo en xeral menos xente e, sobre todo, menos xente nova. Evidentemente non é algo aplicable a esa apisonadora anticultural que son as orquestras, que fan refritos de cuarta de cancións chungas e espectáculos horrendos, españoleiros, machistas… pero multitudinarios. É o que hai. Preguntáchesme por camiños e faleiche dunha barreira…
– Palavra Comum: Que relações e complementariedades da língua galega consideras interessantes na tua experiência musical, nomeadamente no referido à Lusofonia?
– Martin Wu: Penso que probablemente é a única vía de escape que nos quede, e xa non só como músicos, senón para conseguir que a nosa lingua perviva. No musical é difícil, tendo en conta que Brasil é unha superpotencia cultural para a que probablemente só sexamos un bichiño alá na outra beira do océano; pero somos un bicho interesante, non?
– Palavra Comum: Que projetos tens e quais gostarias chegar a desenvolver?
– Martin Wu: Os Grampoder levamos un par de anos co noso primeiro disco, Golf Whiskey (Discos da Máquina, 2013). Supoño que aquí remata un ciclo e comeza outro: en breve porémonos a escribir para despois gravar, editar un novo disco, tocar para defendelo e seguir dándolle á roda. Indubidablemente, o que máis me gustaría é conseguir a pasta necesaria para que este plan tan sinxelo se poida levar adiante. O máis inmediato é a edición dun EP de todos os grupos que facemos parte do selo cooperativo, con cancións inéditas.
– Palavra Comum: Que achas de Palavra Comum? Que gostarias de ver também aqui?
– Martin Wu: Pois atopo a moitos deses músicos que deberían ser moito máis coñecidos pola súa valía artística, por exemplo, contando cousas ben interesantes, polas que normalmente non se pregunta noutros medios.
(Galiza) Ramiro Torres nasceu na Corunha no 1973 e estudou Graduado Social. Tem publicado poemas na revista 'Poseidónia' e 'Agália', assim como no blogues 'A fábrica' e 'A fábrica da preguiça'. Inaugurou as edições do Grupo Surrealista Galego com o seu livro "Esplendor Arcano".
You might also like
* João Sousa Música Poesia Ramiro Torres
Regresso à Mãe & Casa Libertante
* Entrevistas Francisco Castro
Entrevista | Francisco Castro: “Facer cultura en galego implica moitas veces instalarse na precaridade”
* Clara Vidal Entrevistas Poesia
Entrevista | Clara Vidal: “Eu constrúo ausencias”
Entrevista I edu_ALBO: “A minha arte surge do risco e da valentia”
Posted On 26 Agosto, 2021 Tiago Alves Costa 0
Conheci edu_ALBO num dos muitos e inebriantes baretos de Monte Alto (Corunha), acabando por terminar esse mesmo dia no seu …
Entrevista | Luís Filipe Sarmento: “A pandemia expôs a arrogância incompetente das lideranças mundiais, a sua hipocrisia e o seu desprezo pela vida humana”
Posted On 1 Dezembro, 2020 Tiago Alves Costa 0
Luís Filipe Sarmento é um escritor de combate, alguém cujo caminho se faz sem cedências paliativas. A sua escrita é …
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
30 Setembro, 2022 0
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.