ast en ast gl gl gl gl pt es gl gl gl es es es es es es es gl es es es gl es es es gl es pt es es es fr es es es es es es es es es es es it es gl es es es es ca gl gl es es gl es gl es gl gl gl gl gl es gl gl en gl en en en en es gl es es en es es es en es es es es en es es en es gl es gl en en es gl es pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl ast gl en gl gl gl es fr gl en en en en en es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl es gl en en en en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl fr gl gl gl gl gl gl es gl gl gl en gl gl en en en gl en gl gl en gl gl en gl gl gl fr pt gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en en es en en en gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl es gl gl gl hu gl gl es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl ar gl es es pl es es gl gl gl gl es es es es gl gl es fr it es gl cs es es es it en
skip to main | skip to sidebar
Blog literario da Terra de Caldelas.
MINIFUNDISMO LITERARIO A UN CLICK. XA CHEGACHES
Literatura de subsistencia para o século XXI, cos pés nesta terra e a cabeza no mundo.
Resistindo desde a poética de autoconsumo plurilingüe e libre, colocando letras contra barrioncas
e ti estás aí, eis o miragre.
jueves, 5 de agosto de 2010
Barbie de aldea en resposta a D. Luis de Góngora e descargo de ribeirás
Barbie escuálida de rosto suxerente, coas mans tapadas para que non se lle vexa a terra nas unllas, atónita despois de ler a D. Luis de Góngora, ilustre precursor do mal turista que de cando en vez aínda padecemos.
Aí vai a arte lírica desperdiciada en falar pestes da ribeira (hai que lelo dúas veces, porque se ve que o homiño era tan culto tan culto que non daba pensado dereito):
al fin, gallegos y montes,
nadie dirá que os ofendo.
!Oh, Sil, tú, cuyos cristales
qué bien de los naturales
vas murmurando y no paras!
de Baco el poder injusto,
si ellos te niegan el gusto
y ellas te niegan las caras.
si llamo al huésped, responde
un buey, y sale una fiera!
el cansancio, y al momento
lágrimas de ciento en ciento
no sé cual primero diga,
de tierras, de holandas non,
Vuestra castidad no os niego,
pues descalza la más tierna
lleva, la que menos ara,
pierna que guarda su cara,
cara que guarda su pierna.
!oh, Narcisos de sayal,
antípodas de la gala,
cyo pie entra en cualquier sala
sin guante de Fregenal!
Puedo decir, y no mal,
de Galicia en sus confines,
de las cheiros de la algalia
que a Génova y aun a Italia
se la gana en Juanetines.
Esta maravilla, escrita en 1609, publicouna nas súas "soledades".
A min, persoalmente, o barroco sempre se me fixo cargante. Que fale mal do viño, da paisaxe e dos camiños, vale, pero que nos poña ás galegas como nos pon, garantes da castidade forzada dos habitantes da terra, merece unha resposta 401 anos despois.
En fin, aí queda eso. A Barbie quedounos belida, e ben ben fraquiña. A cara defende á perna e a perna defende á cara.
Admítense comentarios, aínda que sexa nos bares.
Publicado por millaia na viña en 12:55 No hay comentarios:
domingo, 21 de marzo de 2010
Aquí vai un poemiña escrito en Madrid para lembrar esta terra fermosa:
Aquí la nieve en invierno
reproduce tu propio silencio
y a veces ni siquiera
Aquí se amontonan piedras
que fueron importantes algun día
cubiertas de preguntas y zarzas
Aquí en un lugar que ni siquiera está catalogado
veo a veces si me acerco al suelo
un detalle perfecto de cantería cotidiana
que ha sido olvidado hace mucho tiempo
y veo la mano que terminó la tarea con satisfacción
y se paró en el detalle que no era imprescindible.
y de vuelta al presente decido que
en un planeta esférico
este lugar es bueno
para empezar a contar el mundo.
Publicado por millaia na viña en 7:22 1 comentario:
martes, 24 de noviembre de 2009
Solidariedade, sona a sólido.
De feito, é sólida.
Sentimento irrumpible, acollida ao fuxido.
Coma do castigo á calor, síntela.
Como da calor ao castigo.
Se non podes facer outra cousa que dar.
E dala. Ahí te atopas, vivo!
Ás veces, os humanos precisamos do sólido.
Non estatuas, senón músculo, pálpito.
Momentos da vida con banda sonora.
Solidariedade sen rima, limpa, e sen adornos.
Solidariedade con nós mesmos.
Insumisión ante a opresión.
Todos somos todos, un.
Desta vez impotentes, incapaces?
Que o lograran todo.
Que todo o corrompen.
As meixelas dun mundo sanguento.
Solidariedade nos ollos do espectador.
A verdadeira película, a real, a sólida.
Atópase fóra do telón.
Solidariedade é tantas cousas...
Que as palabras escapan, atropélanse.
Especies, razas, risas, berros, músicas, miradas
pasado, presente, mans, escolas, trenzas...
Sen senso, que máis ten?
Sí que ten senso!
Non coma estatuas, coma músculo.
¡Nuevo Canal Mujer! Moda, belleza, sexo, dietas, embarazo. más fácil y a tu alcance. Si quieres estar a la última, no puedes perdértelo.
Publicado por millaia na viña en 11:06 No hay comentarios:
jueves, 22 de octubre de 2009
O rostro, ausente. E cando estaba presente, inexpresivo.
Só de cando en vez deixaba fuxir algún aceno, como si tivese que deixar sitio para seguir enchéndose de melancolía.
Dous, case tres días sen falar. Víalo sentado, inmovil, sen pestanexar. Como se fose un dos bonecos que él tiña de pequeno. Eses cos que xogaba a calquera cousa. Tanto tiña correr e suar xogando o fútbol, como poñerse a facer cabriolas de todo tipo para chimparse na auga da súa bañeira. Incluso os trataba como pequenos amigos intelectuais ós que lle pedía consello. Eses que cando él non estaba, perdían a súa personalidade e ficaban coas pernas e brazos escarranchados de calquera xeito, coa mirada mais o sorriso fixos nun punto.
Cando cadraba de que eu miraba para él, e nese intre deixaba escapar algún xesto, era a única ocasión que eu tiña de facerlle un diagnóstico.
Eu algo cheiraba de que tiñan que ser cousas do amor. Últimamente pasáballe con frecuencia que na semana podía ter un par de días que non estaba para nadie. víalo, e semellaba que había mans que tiraban del cara a un lado e outros que empurraban nel cara o outro. Corría tolo por un laberinto de espellos na procura da saída antes de que se esgotase o tempo e lle estoupasen os cristais na cara.
Pero desta vez, nada daquelo. As mans eran incapaces de movelo, os cristais, se lle estoupaban non lle facían absolutamente nada. Nada lle facía nada, nin o tempo. O mesmo tempo que era quen de estragar todas as miñas ambicións por facer algo naqueles días, a él, nin lle miraba. Como se desta vez o tempo estivese en inferioridade nun combate que nunca antes perdera.
Só houbo un xesto no que a parte de collelo, puden ver algo.
Quedouseme mirando. Sabía que os seus ollos apuntaban en fite cravados en min, pero non estaba seguro de que él fose consciente. Ata que a súa mirada bosquexou un sorriso. Suficiente.
O corpo quedáralle esgotado das inquietudes das outras veces anteriores, das pelexas constantes con él mesmo. Non quixo seguir pelexando. Simplemente agora sabía que os días non eran inesgotables, e que ainda que él quixera estar con ela, escoitando o son das ondas das que tantas veces fantasearan, intentando saber que couasas pensaría ela del. Só tiña que esperala.
O sorriso, pareceume dicir que ainda así, levaba traballo. A súa mente seguía a traballar, traballar por só disfrutar as súas derradeiras palabras, as súas derradeiras imaxes. que non fosen treboada, só disfrute. Traballar por gañarlle a batalla á impaciencia.
Publicado por millaia na viña en 6:58 1 comentario:
sábado, 10 de octubre de 2009
DOUS POEMAS DA RIBEIRA
Eu tiña oito vacas.
meu pai, que en paz descanse, tiña unha soa.
eu paguei o censo, traballei na carretera,
merquei un eido no Noguedo, os lameiros da Pena e o tractor.
cousas que se fan na vida, de boa fe deixeillas pinchar.
faltábame pouco para cobrar,
deixeillas pinchar por se me quitaban a paga. Por calquera cousa quítanche a paga.
Eran toda a facenda da casa. As vacas
tróuxenas eu da feira,
a herba ségoa eu,
pago eu o pienso e o veterinario.
se o chego a saber non lles deixo nin entrar,
son os mesmos que botan o xabarín, as cabras do monte e o escarabello da pataca.
páganlles por andar fodendo á xentiña,
non lles chegou cos que marcharon a Suíza e a Venezuela, non, fáltalles preguntar
por qué non acabamos de largarnos todos
para que veñan facer chalets con piscina e casas rurais.
Eu tiña oito vacas i eles non teñen máis que má conciencia.
De que me maten as vacas qué máis me dá a min estar na miña casa que na Coruña que en Vigo.
E cómo llo conto eu ao papá
que en paz descanse.
UNHA SEREA NA CARBALLEIRA
Traguía o peixe nun canastro tapado con rollas.
As mans eran gordechas e escravas
de tanto remexer nos xurelos.
Tiña a lingua viva e a carne seca,
cousas do oficio de andar os camiños.
Os anos notábanselle antes nas botas que na cara
e abanaba un porte de raza de madeira
cando baixaba o peixe de Monforte a Sober
co canastro na cabeza e un fento na man para tornar as moscas.
Os xurelos baixaban arrolados
pola súa cadencia remotamente marítima
para cruzar o Sil en barca
e así, rebautizados pola mínima náutica do traxecto
esparexían o olor do mar
polos soutos e as tapadas que soben de Rabacallos.
Ela ás veces vendía e ás veces deixaba o peixe ao cambio,
pero sempre, ao deitarse, ulía a mar a cama
e durmía soñando na memoria dos pés
de ter andado as carballeiras todas.
Publicado por millaia na viña en 4:59 No hay comentarios:
miércoles, 30 de septiembre de 2009
Encantaríame decircho con só unha palabra, neste caso, con só un adxetivo, pero...quén o ten?
Quén é o que acocha esas palabras que nos aforrarían o esforzo? Cal é o interés que ó leva a gardalas para él e non poñelas no diccionario?
Cómo che explico eu agora? Dando mil voltas arredor teu? Porque mira que arredor miña xa teño dado unhas cuantas. Imaxina, dende onte polo serán ata agora mesmo incluso.
Din tantas voltas, que cheguei a dubidar si polas rúas eu non existía para os demais, ou pola contra, se eu mesmo podía enchelas. Podo ser calquera de vos. Quen son? É esta a miña casa? é que non sei se teño estado aquí, por mais voltas que de, non me atopo.
salio fora, non me preguntes como o fixen nin por qué. Onde vou? e....estou seguro de que quero ir? Coido que non, mais, vou. As voltas é o que teñen, que te poden poñer en calquera sitio e de calquera maneira.
E de calquera maneira, foi como me atopei en calquera sitio. Querendo fuxir da intensidade. Escapei tantas veces, que rematei dándome de fociños contra ela, intensamente.
E agora? Que desculpa lle poño? Quédome cinguido a ela? como dous borrachos amigos que nunca antes se viran? Logo me da por insultala como por darlle bicos. Logo me dan ganas de berrarlle, como se non fosen eses detalles, pensar en morrer.
E quédome durmido, ou fago que durmo? Porque agora dou voltas pola cama, e non sei si é por atopar un burato entre as sabas onde acocharme das emocións que me fan mover ó dobre de velocidade, ou por brincar canto antes da cama para ir na procura delas. Tamén teño algo de adicción.
E volvo percorre as rúas, procurando, poñéndome peste, vindo e marchando, xogando as acochadas, confundíndote cada vez mais.
Vou dar unha volta, a ver si atopo ó cabrón que garda a palabra para aforrar todas estas voltas arredor teu.
Terá gardadas mais palabras que son miñas?
Vou dar unha volta.
Publicado por millaia na viña en 8:14 1 comentario:
jueves, 24 de septiembre de 2009
SOLAINA DO MEU ASOMBRO
No repouso torradeiro da solaina
desfiando na condición que agora teño,
acredítome espantallo de neve,
agasallado pola luz da vida.
Por irada decisión imposta
estremezo en cativiña fervenza
aniñando nas agarimosas fendas,
da vella madeira onde me deito,
matinando infindamente en deslacrar o abrente.
Pra mín,días de sol e auga limpa.
Intramuros,dubidosos arrecendos a ternura,
laios acedos da invernía,
inutis camiños de tristura,
cancelas na quintana da ledicia.
Aínda que me vista ruín traxe
sempre haberá un dereito.
Pra que non fecunde a miseria:
afiado o gume da coitela
e o nome do verdugo,quieto.
de difuminalo,que se encargue o tempo,
é o desexo que eu teño.
Publicado por millaia na viña en 2:19 2 comentarios:
Suscribirse a: Entradas (Atom)
letras en pataos by o is licensed under a Creative Commons Reconocimiento-No comercial-Compartir bajo la misma licencia 2.5 Colombia License.
millaia na viña é o nome colectivo co que as persoas que escribimos neste blog publicamos os nosos textos. Todas vivimos aquí, algunhas todo o ano, outras emigradas estudiando ou traballando polo mundo adiante. A mais nova ten 13 anos, a mais vella non quere decir cuántos. Se queres publicar neste blog, envíanos un correo a letrasenpataos@gmail.com
Ver todo mi perfil
Mi lista de blogs
HAGA DOBLE CLICK CON EL RATÓN
Barbie de aldea en resposta a D. Luis de Góngora e...