pt en it gl en gl en nb eo gl pt pt es gl gl gl gl pt gl it eo gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl vi gl gl it gl gl gl gl es es es es es es es es it es es it es es es gl it es es es es es es it es es gl es es es es it es es es es es es it es es gl eo nb en gl es es gl gl gl gl gl it es es en es it en en
Paulino do Vinculeiro – A Regionalista
Conversar con Paulino era como retroceder no tempo hai máis de sesenta anos, grazas á súa memoria recordaba como era a vila de Santiago, os seus arredores e sobretodo os camiños que levaban a ela, unha ampla visión de como se vivía e que é o que acontecía naqueles anos tan difíciles da posguerra.
O oficio de carreteiro aprenderíao de moi rapaz, da man de seu pai que tamén o exercía. Sendo un pícaro xa axudaba a carrexar cos bois e con só quince anos xa relevou a seu pai. Pouco a pouco iría coñecendo as delixencias deste, pero tamén a dureza que se reflicte neste verso que el aprendeu:
«A vida do carreteiro
é unha vida empenada
nin come carne nin oi misa
nin durme na cama»
Moitas das horas de viaxe de Paulino, e de calquera outro carreteiro, transcorrían cando o sol xa pechara: «Éche ben certo! A maior parte do tempo, sobretodo das noites, pasabámolo polas corredoiras. Un chegaba tarde á casa e ó día seguinte había que madrugar ás cinco ou seis da mañá para gañar 15 pesetas das de antes. De feito, as noites son tan fermosas como traicioneiras, dous ou tres quilómetros a pé e outros montado no carro para así enganar o sono e chegar ó destino».
As andainas de Paulino transcorreron sempre na compaña dos seus bois, compañeiros de viaxe: «Eran os meus amigos, nobres e humildes, capaces de voltar á casa eles sós e bruar á porta para avisar que xa chegaramos».
Moito mudaron os tempos dende aquela. Se comparamos cos actuais carreteiros (camioneiros) apenas existían nos longos traxectos pousadas onde facer parada e poder mollar a boca ou refuxiarse dunha treboada. Atrás quedan aqueles días onde se oía cantar o carro, orgullo do seu dono, polos camiños e corredoiras que cruzan os lugares do país.
A través da figura e en memoria do Sr. Paulino, finado este 2012, queremos recordar e pór en valor o labor dos carreteiros do país, profesión que coma outras tantas xa forma parte dos oficios de antano e son patrimonio inmaterial galego.
Tarde Solidaria en Teo
Homenaxe a Nosa Requinta
A nosa asociación acolle un colectivo de persoas que dende o ano 1992 se vén preocupando polo carácter e a idiosincrasia do noso pobo. Dende hai máis de 15 anos percorremos o territorio do noso país indo mais aló do que son as fronteiras políticas e xeográficas deste, xa que a cultura non sabe de fronteiras senón de persoas.
acordeonistas bailarins banda de musica cantador gaiteiros requinteiros
A Regionalista en Facebook
Tienda online funcionando con Ecwid
Proudly powered by WordPress
Theme: koyel by ashathemes.