gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl vi gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl it gl cs gl en lt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fi gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl gl gl en gl gl gl en gl vi gl gl en gl gl gl gl en gl gl es gl gl gl en gl gl gl it en gl gl pt pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl de en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl es nl en pt en es fr pt en es nl nl en pt tr en en es es es gl pl eo de es en en gl gl gl gl fr
engadín algúns motivos para debuxar unha balea
para crer nun espírito navegante que non temos
para valernos dela na fuxida
para que sexa a proa na reconquista da paisaxe
para botar de menos unha viaxe
para debuxar un bazar e disfrazala de elefante
porque teñen a forma das distancias
porque dentro dunha balea o ceo está limpo e non hai dor
para pintala sorrindo e poñerlle flores ou peixiños pequenos
para facer unha metáfora de todas as traxectorias
para representar o tamaño da tristeza
para pensar nas palabras coas que explicar o debuxo
hoxe botei man do poema do encerro.
agora que me dispoño a publicar a nova versión reléoo e pregúntome até onde a influencia do día de sol na resolución do texto.
na que atravesar o mundo
desde dentro non se ve
nas paredes interiores da balea
e o camiño que a atravesa
e ver como o corpo vai enchéndose
co po da estrada
para escapar do teu
se é un cárcere
a balea ten a cor das estradas
area e o brillo
no reflexo dun coche
que pasa a toda velocidade
como se existise o tempo
para coñecer a dimensión do horizonte
se é para fuxir
require só dunha balea ou tigre
a carón dunha balea
a paisaxe ten sol
e o ceo limpo
é unha metáfora da metáfora do infinito
Esta entrada publicouse en encerro o 16/04/2014 por eduardo estévez.
tres imaxes nos ollos de tuñón
o poema de juancito caminador é un regreso a modo de homenaxe aos ollos de raúl gonzález tuñón, un dos poetas que máis influíron na miña maneira de mirar o mundo.
contounas tal vez o poeta
que viviu os seus soños
e mais soñouno vivo
nin a metade da imaxinación do mundo
na barra dunha taberna
a historia marabillosa e certa
do mariñeiro que avistou unha balea
no medio do trebón
tan extraviada coma o barco
no centro do centro da chuvia mesta
das ondas salgadas do vento
da bruma que recende a argazo
a curva gris do lombo
no negror do vendaval
no mar coma un destino
no centro da pista
unha mesa unha caveira un coello
soños por dous pesos
e cando a carpa do circo
fica baldeira de asombros
o seu tremor no abrigo raído
e mergulla na noite
e unha imaxe máis
a nena con vestido de domingo
que esculca desde a primeira fila
cada movemento do prestidixitador
e cando se apagan as luces
e a carpa fica baldeira
deixando tras de si
Esta entrada publicouse en juancito caminador e está etiquetada con johnnie walker, juancito caminador, raúl gonzález tuñón en 15/04/2014 por eduardo estévez.
magalhães escoita o canto da balea
con este comezo, o poema aspira a ser o que peche o libro.
velaquí unha primeira versión en verso. fáltalle aínda, pero avanza.
e o poema sobre magalhães
que no empeño por arrodear
e acadar as illas das especias
á terra das baleas
ou acaso non é posíbel
a terra dos araucanos
que o mundo é máis extenso
do que dictan os mapas
que colles un barco
un que pode destruírte
pero que é pequeno se o comparas
a dimensión da túa certeza?
cal o límite da ousadía
ao chegar a araucania
toda aquela vastedade erma
que divisou a deambular maxestosos
arrodeado de vento e mar profundo
e os seus cantos?
pero o destino de magalhães
estaba aínda moi lonxe
(non tanto como desexaba
pero el non o sabía)
e decidiu non deixarse levar
por aquela harmonía insólita
e continuar viaxe incerta
ante aqueles seres inconmensurábeis o límite do seu valor
e partiu un día
puxo proa máis ao sul
na teima do paso procurado
e herdoulle o seu nome
e nomeou o océano pacífico
imaxina que as túas forzas están
todo o mar coñecido
e que ao contornar as marxes
aquel novo mar enfrontou
pero morreu sen sabelo
cando xa acadara outra vez
e no estrondo da batalla
na lanza que o atravesa
volveu escoitar o canto das baleas
porque non dera atopado a calma porque non tiña certeza de que aquel fose
Esta entrada publicouse en magallanes, textos o 12/04/2014 por eduardo estévez.
unha imaxe, unha porta
teño desde hai uns días esta pequena imaxe:
as grandes estacións de ferrocarril
son como baleas ancoradas
no punto de partida da viaxe
ocorréuseme hoxe que igual esta imaxe ábrelle a entrada neste libro a un poema que escribira para outro proxecto que quedou -cando menos polo de agora- inconcluso.
pero non o relín aínda.
xa que logo, déixovos por hoxe a imaxe, que é moi bonita e suxestiva. a que si?
Esta entrada publicouse en textos o 02/04/2014 por eduardo estévez.
Fornecido con orgullo por WordPress
seica este sitio web utiliza cookies para o seu correcto funcionamento. a nosa política de cookies consiste en que só imos usar esa información exactamente para iso