es gl es ceb gl es ia gl gl gl es es gl es es gl es es id gl es es gl es es gl gl gl gl gl gl gl es gl nl en gl gl es es gl gl es es gl es es es gl es es es fr es es es gl gl es es en es pt es en gl gl es es es es gl gl pt es en gl es gl es es gl es es es es nl es es gl gl gl es gl es es nl es es es pt es es es es es es es es es gl gl en en es la gl es es la gl es hu it gl es en es gl gl es es
Anthony Burguess: A laranxa mecánica (por Juan Parcero) – Lecturafilia
Reto libros con nombre de mes
LecturafiliaClásicos, LecturasA clockwork orange, A laranxa mecánima, Anthony Burguess, artigos de Juan Parcero, Juan ParceroDeja un comentario
É moi complicado, cando as versións son tan impoñentes, obviar o feito de que a novela que se está a ler foi levada ao cine. O sétimo arte válese da literatura continuamente para levar ao plano corpóreo as imaxinacións dos escritores. Obras como The Godfather de Mario Puzo ou Gone with the wind de Margaret Mitchell son  casos inequívocos de obras mestras nacidas a partires de textos excelentes. No caso do libro de Burguess, estudoso de Joyce, crítico literario e erudito do mundo das letras e a música, o feito de que un monstro coma Kubrick escollera a historia de violencia e redención do escritor inglés, foi o trampolín definitivo para que a novela se transformase en referencia. O cineasta, que en case tódolos seus filmes adapta, chegou máis aló, usando ese mundo paralelo que se narra para poñer os cimentos de parte do cine contemporáneo (videoclips, montaxe, música). Igual que Lolita, 2001 ou The Shine Kubrick traspasa a fronteira da literalidade para alcanzar cotas de creatividade incrible. Burguess foi o primeiro sorprendido do éxito do filme, e o seu primeiro admirador, pero sabía de certo que o seu escrito era, por si só, un alegato ás xeracións vindeiras, un aviso ao mundo deshumanizado, unha boia de luz nun mar de maldade. O tremendo é sinalar todo iso dende o punto de vista contrario, sen moralizar, sen querer ensinar cunha falsa impostura a hipocrisía dun sistema viciado dende as bases.
Certo día, na consulta do médico, dixéronlle a Anthony Burguess e á súa esposa que este padecía unha enfermidade dexenerativa que o mataría en breve. Déronlle dous anos de vida como máximo. Lonxe de acomodarse e agardar a que a morte o levase, dedicouse a tentar  deixar a vida da súa familia resolta. Malia ter varias e valiosas obras publicadas (sobre todo ensaios) comezou a redactar A clockwork orange. Malia ser compositor recoñecido, ter unha longa carreira como educador e tocar temas lonxe da ciencia ficción ou futuristas, embarcouse na creación dun mundo paralelo (chamarlle utopía distópica é excesivo) onde envorcar os seus medos e incertezas sobre o que o rodeaba: o poder da propaganda, a crecente desaparición de principios básicos, a hipocrisía de medios e gobernos. Escrita no 62, nos nosos días ten unha vixencia que asusta, unha exactitude que produce congoxa e, si se permite a licenza, a cada minuto faise máis real.
A trama, dado a fama absoluta da película, é por todos coñecida: un grupo de adolescentes (máis novos no libro que no filme) ten como modo de vida o roubo, a violencia e a falta total de calquera principio de humanidade ou de caridade, a cidade é deles, a xente está ao seu servizo e calquera que se interpoña no camiño será castigado. Como non pode ser doutro xeito, iso acaba coa detención do seu líder (un protagonista excelente, Álex, que bordea a nosa empatía e o noso odio a partes iguais), o seu ingreso no cárcere e a posterior inserción falida na sociedade. Ata aquí, o coñecido. Agora falaremos da envoltura do escritor, das numerosas arestas do escrito, da riqueza dos matices.
Burguess creou, para facer que a súa obra seguise vixente por xeracións, unha xerga propia, mestura de palabras de países do este de Europa (sobre todo ruso), e levou este “novo idioma” ata as súas máximas consecuencias: Álex fala en primeira persoa toda a novela como se o estivese a facer cos seus drugos (compañeiros na xerga nadstad), dirixíndose ao lector cun ton entre condescendente e agresivo, entre compracente e brutal. Non cabe dúbida que a aposta é arriscada, pero resulta tan atractiva e efectiva, tan adecuada para narrar a historia que o acerto é absoluto. Os carácteres dos personaxes, xa sexan amigos ou inimigos, son pasados polo ollo pintado (este detalle foi pensado por Kubrick) do líder da banda, con todo o que iso leva de subxectividade, parcialidade e tamén dor e verdade.
Malia ser a encarnación do mal, Álex fai que a súa evidente intelixencia e a súa simpatía natural nos produzan unha empatía que, noutros casos, sería difícil de explicar. O mundo que o rodea só permite vivir aos máis fortes, é unha xungla na que el tenta ser o pico da pirámide. O que descobre co transcorrer da novela é que non é máis ca un peón. E cae na conta a base de paus, de cárcere e dor (o mesmo que el xerou). No intre en que a sociedade tenta acollelo doutra volta afóndese na verdade: o que queren todos, dende o máis poderoso ata o máis pobre, é un pobo inculto, doado de manexar e gris, onde a ortodoxia e a mediocridade sexan premiadas, onde o trascendente das cuestións xamais se cuestionan e onde a forma pode co fondo.
O derradeiro capítulo da novela non está presente no filme, e sería mellor non desvelar o que nel se conta, pero resulta clarificador e definitivo. Sinxelamente dicir que nesa parte, a natureza segue o seu curso, os antes problemas convértense, por obra da evolución do ser humano, en nubes pasaxeiras. Non é un corolario, en ningún momento se pretende dar leccións a ninguén, pero si que é unha fiestra cara á esperanza. Só por iso, para ver como se afrontan eses derradeiros minutos da vida de Álex, onde realmente cambia en profundidade, paga a pena ler un libro que debería ser cabeceira de cada xeración.
(Artigo de Juan Parcero, escritor moañés)
Si te ha resultado interesante, comparte!
Graduada en periodismo y enamorada de la lectura y la cultura. Porque leer nos hace mejores personas.
Entrevista Nina Peña: “Es labor de las feministas actuales recuperar la memoria de las mujeres que nos precedieron y lo tuvieron más difícil que nosotras”
Carmen Quinteiro vista por sí misma
Si te ha gustado este artículo y quieres dejar tu opinión, encantada de leerte! Cancelar la respuesta
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (obligatorio) (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Salir /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.
3º mellor espazo literario na rede 2019 por Fervenzas Literarias
Podéis escuchar el podcast «Libros contra el machismo» aquí.
Suscríbete a la newsletter de Lecturafilia
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Este blog se ha hecho con el 2º premio da Xuventude convocado por la Diputación de Pontevedra. Gracias infinitas por el apoyo y las muestras de cariño.
Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos
La Perla: una parábola del mundo
10 libros recomendados sobre la amistad
Análisis feminista de "Pantaleón y las visitadoras" de Mario Vargas Llosa
A nena do abrigo de astracán
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Para cualquier sugerencia o propuesta, puedes enviar un correo a lecturafilia.blog@gmail.com
Andrés Bravo en Manual de remedios litera…
Mónica Cevedio en Entrevista María Novas: “Es ne…
Jennifee en “Linguística escreve-se com A.…
Britney en «Plan de rescate» de Antía…
Y también en Facebook
Y también en Facebook
Sígueme en las redes sociales
Ver perfil de Lecturafilia en Facebook
Ver perfil de Lecturafilia en Twitter
Ver perfil de lecturafilia en Instagram
Siempre a la última
Si quieres ser el primero en conocer todas las novedades del blog, suscríbete a Lecturafilia y te llegará un correo con lo último.
Dirección de correo electrónico:
Follow Lecturafilia on WordPress.com
Únete a 8.556 seguidores más
¿Ya tienes una cuenta de WordPress.com? Accede ahora.
View post in Reader
Privacidad y cookies: este sitio utiliza cookies. Al continuar utilizando esta web, aceptas su uso.
Para obtener más información, incluido cómo controlar las cookies, consulta aquí: Política de cookies
A %d blogueros les gusta esto: