es gl gl gl gl gl it es gl gl gl gl gl gl es es gl fr gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en gl hu it gl en gl ca gl gl gl gl gl war en gl gl gl gl gl en es pt gl en gl gl gl gl it gl cs gl en en gl lt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fi gl en en gl gl gl gl gl gl en gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl es gl it es gl gl gl it pt gl gl fr gl gl gl gl de gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl ast gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl es gl es gl gl gl es gl gl gl it gl cs gl en lt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fi gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl es nl en pt en es fr pt en es nl nl en pt tr en en es es es gl pl eo de es en en gl gl gl gl fr
Arquivos da etiqueta: raúl gonzález tuñón
algúns retoques n’o soño de tuñón
nestes días tentarei preparar un poema máis. é un que levo gardando uns meses nun papel. o nacemento dese texto ten unha pequena historia que xa contarei.
a nova versión d’os soños de tuñón é esta:
sobre a mesa dun bar
fotogramas de infancia en boedo
(ou en calquera outro recanto
na película hai rúas anegadas
e chámase noia ou fisterra)
pero tal vez o poeta confunda
o relato é en branco e negro
e ten barcos nas rúas
e os nenos chapuzan e corren e rin
houbo algunha vez unha noria
e nos cabalos de madeira
resoa a pianola no empedrado
nos recordos (inventados) do poeta
cando repenica sobre a inundación
Esta entrada publicouse en os soños de tuñón, proceso, textos e está etiquetada con boedo, puente la noria, raúl gonzález tuñón, venecia en 24/03/2016 por eduardo estévez.
do papel (juancito caminador 1)
algúns cambios nos cortes de verso e unha enumeración ao modo dos cartóns fixos do cine mudo para encabezar cada unha das tres imaxes das que fala a introdución do poema.
tres imaxes de juancito caminador
contounas así o poeta
que viviu os seus soños
e mais soñouno vivo
nin a metade da imaxinación do mundo
na barra dunha taberna
a historia marabillosa e certa
do mariñeiro que avistou unha balea
tan extraviada coma o barco
no centro da chuvia mesta
das ondas salgadas do vento
da bruma que recende a argazo
a curva gris do lombo
no negror do vendaval
no mar coma un destino
no centro da pista
unha mesa unha caveira un coello
soños por dous pesos
e cando a carpa do circo
fica baldeira de asombros
o seu tremor no abrigo raído
e mergulla na noite
a nena con vestido de domingo
que esculca desde a primeira fila
cada movemento do prestidixitador
e cando se apagan as luces
e a carpa fica baldeira
deixando tras de si
Esta entrada publicouse en juancito caminador e está etiquetada con bahía blanca, ingeniero white, juancito caminador, raúl gonzález tuñón en 18/08/2014 por eduardo estévez.
do papel (juan 1)
este poema e mais o de onte teñen uns cambios que van máis ou menos polo mesmo lado:
– alixeirar en xeral o texto, quitando algún verso, reorganizando a sintaxe dalgún fragmento
– mellorar o ritmo da lectura alongando un pouco algúns versos, o que lle dá máis fluidez ás imaxes
os poemas “de baleas”, entre outras cousas, veñen a saldar (sen pretender facelo de todo) unha débeda que teño coa miña historia persoal. xa que logo, ten moitas referencias á infancia e a arxentina.
a morte de gelman foi, dalgún xeito, un dos disparadores desta idea.
este poema é, pois, un poema importante no libro. digamos que o tronco da árbore.
e volveu macarena na inundación
cando o río era opaco e a esperanza
porque ti eras ti e o mar tan triste
mesmo a morte devolve un violín
pola corrente do paraná
e ao chegar ao mar marrón
espállase en lianas e liques
cara á liña afiada do horizonte
macarena é tigre extraviado no río
pero percorre a cidade de silencios
coa calma de quen se sabe
collida da man morna das palabras
aquela vez única que nos vimos
o lique do teu rostro
iluminábase coa brasa do cigarro
na penumbra da rúa fría das tabernas
o porto non era o de tuñón
sen berros da carga
nin laio de guindastres
a outra foto é nun bar
a luz que os cristais deixan fuxir
dálle á lembranza un matiz
ao tempo que quitabas
ao desprenderte do peso da tarde
unha frase de despedida
e a min despedíuseme unha patria
noutro porto de teu
na rúa aínda o fume
da balea errante na que viaxas
e os mortos que arrastras
Esta entrada publicouse en juan, proceso, textos e está etiquetada con juan gelman, raúl gonzález tuñón en 12/08/2014 por eduardo estévez.
tres imaxes nos ollos de tuñón
o poema de juancito caminador é un regreso a modo de homenaxe aos ollos de raúl gonzález tuñón, un dos poetas que máis influíron na miña maneira de mirar o mundo.
contounas tal vez o poeta
que viviu os seus soños
e mais soñouno vivo
nin a metade da imaxinación do mundo
na barra dunha taberna
a historia marabillosa e certa
do mariñeiro que avistou unha balea
no medio do trebón
tan extraviada coma o barco
no centro do centro da chuvia mesta
das ondas salgadas do vento
da bruma que recende a argazo
a curva gris do lombo
no negror do vendaval
no mar coma un destino
no centro da pista
unha mesa unha caveira un coello
soños por dous pesos
e cando a carpa do circo
fica baldeira de asombros
o seu tremor no abrigo raído
e mergulla na noite
e unha imaxe máis
a nena con vestido de domingo
que esculca desde a primeira fila
cada movemento do prestidixitador
e cando se apagan as luces
e a carpa fica baldeira
deixando tras de si
Esta entrada publicouse en juancito caminador e está etiquetada con johnnie walker, juancito caminador, raúl gonzález tuñón en 15/04/2014 por eduardo estévez.
Fornecido con orgullo por WordPress
seica este sitio web utiliza cookies para o seu correcto funcionamento. a nosa política de cookies consiste en que só imos usar esa información exactamente para iso