gl gl gl en gl ar lt gl gl it gl gl gl en so gl it gl gl ceb fr es gl it gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en gl it de gl gl
FÁBRICAS DE SALGADURA | Cervo
Inicio » COÑÉCENOS » ECOMUSEO » O MUNDO DO MAR » FÁBRICAS DE SALGADURA
Ao chegar as lanchas co peixe ao peirao propio da praia, saían as mesmas traballadoras da fábrica a descargalas, empregando os paxes ou cestos, de vimbio, que tiñan unha cabida de 250 sardiñas. Antes de depositar as sardiñas nos pilos botábaselles unha patela de sal grosa por cada 2-3 millares de sardiñas; despois de remexer ben depositábase nos pilos, procurando que cada camada quedase cuberta de sal. O pilo tiña que presentar unha superficie igual e plana sen que sobresaíse ningunha sardiña sen sal. Coa mistura formábase unha salmoira que se chamaba saín e o proceso acelerábase cando se poñía peso enriba. Por iso colocábanse dúas táboas como tapa dos pilos unha vez cheos formando un xe, con pedras nos extremos e no centro, todo isto é o que se chamaba chanca; a norma era permanecer así 15 días no verán (a sardiña tiña máis graxa) e 13 no inverno, pasados os cales rompíase o pilo.
Para facilitar a retirada da sardiña da chanca botábase a salmoira doutro pilo, polo burato feito no centro, co que o peixe quedaba semiflotando na salsa.
Cando se retiraba dos pilos era o momento de seleccionar clases, tallas ,etc. e así había sardiñas grandes, redondas, pequenas e mariquitas.
Cando as sardiñas estaban salgadas, limpas e só restaba estibalas, é dicir, colocalas nos envases, barrís ou cascos, que poderían ser terzos, cuartos, sextos, novenos ou tabales, segundo o tamaño.
Unha vez cheo o envase de madeira, cubríase a última capa con papeis de estraza e enriba colocábase un espichador ou disco de madeira dun diámetro algo inferior ao do envase. Sobre este colocábanse tacos e medios tacos de madeira, coa fin de que a presión da prensa fose igual.
A fase final era cargar a barra e irlles engadindo pesos lentamente, cada 24 horas, ata que ao terceiro día quedaba rematada a elaboración que esixía un pequeno recheo con sardiñas polos bordes do envase a causa da perda do saín. O casco e os toneis lavábanse e colocábase un novo papel de estraza, ao tempo que o carpinteiro axustaba a tapa correspondente para mandalos ao mercado.
Era fundamental ir aumentando lentamente a presión da presa para non danar a sardiña e eliminar a súa graxa e augas excesivas.
Fronte á entrada estaba o espazo que correspondía aos decantadores, depósitos do aceite ou saín e que se chamaba lagar ou lagareta.
Estes depósitos para graxa e aceite eran sumamente curiosos e ademais facían de decantadores. A súa orixe son os "vasos florentinos" dos antigos alquimistas. Nas fábricas existía un alto número destes depósitos subterráneos de graxa nos cales se esmeraba a construción e hermeticidade. Despois do lento percorrido, ao aire, pola canaleta chegaba ao primeiro dos depósitos a mistura da noite e a parte superior do primeiro depósito comunicaba por un tubo horizontal co seguinte de tal forma que o aceite que traía o saín flotaba sobre a auga, pasaba por simple diferenza de densidade. Durante a colleita e traballo diario íanse enchendo sucesivamente os depósitos e os dous ou tres últimos eran os utilizados para recoller o aceite para vender que xa case non levaba auga.
Ademais estaba o alfolí, departamento no que se gardaba o sal; a carpintería, onde se fabricaban os tabais e demais recipientes para a posterior venda do produto prensado e os almacéns, que varían segundo o tamaño e as necesidades de cada fábrica, para gardar ferramentas, redes, etc...
Praza do Concello, s/n
Tel.: +34 982 557 777 - Fax : +34 982 557 729
O Concello de Cervo tamén está contigo nas redes sociais. Sigue toda a súa actualidade a través destas canles e participa!