gl en gl gl en it gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl es gl en en gl gl es gl en fr en
Recensión : Isaac Xubín, A cadencia da fractura
Título: A cadencia da fractura Autor: Isaac Xubín Editorial: Xerais ISBN: 9788491212218 Nº de páxinas: 64 páxs
O neno acudía sempre á liturxia e chegou a ser consciente da relevancia das contradicións, o seu significado, aprender a desobedecer. O neno nacera, de feito, no lugar en que abrolla a propia execución da cerimonia que cantaba a praxe dunha supervivencia que despois o obrigou a desfacerse de todo aquilo que daba forma ao culto, tivo que aprender a cruzar os ríos. Foi así como puido reparar nos vencellos entre mobilidade, violencia, linguaxe e corpo. Todo comeza, tamén aquí, co movemento da morte, da ausencia e da derrota que prende un lume. A necesidade de determinar e de medir, a procura dun padrón. O resultado é a consciencia dos límites, dos movementos.
Premio de Poesía Manuel Lueiro Rey, 2017
O excepcional da vida é que nela nada é inmóbil. O noso percorrido está cheo de transicións e desprazamentos ó descoñecido e por iso sempre triunfan os valentes. Co paso do tempo perdemos certos valores, ideais e ideoloxías que vinculamos a un pasado feliz. A dureza do mundo ensina as vergonzas do ser humano e non podemos evitar presenciar a violencia, a ausencia ou o drama da derrota.
A cadencia da fractura é un deses libros que falan da difícil transición da zona de confort ó fronte belixerante da vida. Xubín presenta unha poética do movemento, onde hai moita importancia da noción de corpo e de cambio e na que se discuten e critican todo tipo de prácticas humanas. Esta visión da vida é froito do enfrontamento a barbarie e as miserias da vida, que non somos capaces de ignorar, que quebra a nosa visión infantil, que nunca poderemos recuperar.
A forza da vida reclamábame agresión,
colocar sobre as sílabas acentos gráficos e construír
un verso hendecasílabo ao final de cada acción violenta
que me tira do interior do fígado.
Queimei a superficie vidrosa das retinas
mirando onde máis pracer me daba,
rompín a pituitaria tentando guiarme curso arriba
onde os salmóns e as lampreas prometen desobar,
collín as botellas pola gorxa,
como todo aquilo que necesitaba ser estimulado
como nos collía o asfalto nos xeonllos
cando nenos e o sangue quente que abrollaba
demostraba que estabamos vivos, finitude:
expulsei da miña vida a paisaxe redentora. (páxs. 56-57)
Versos polimétricos é profundos que golpean mediante unha mensaxe crítica e a expresividade musical e que plantexan un reto ó lector pola tensión co que se expresan e a cantidade de sentidos que buscan activar. A incerteza que transmiten os versos no principio do poemario evoluciona ata un nerviosismo que consegue que ó lector se atope nunha grata incomodidade.
A música do río semella autárquica,
parece que vén inscrita nunha vontade
Por iso levo os labios cosidos con estes fíos de desidia,
nalgún compás da partitura puiden atopar o inimitable,
quizais o indiscernible. (páx. 46)
A cadencia da fractura supón a miña primeira experiencia na poesía de Isaac Xubín. Unha publicación que move a sensibilidade dende unha óptica da brutalidade e transcendencia do real e que acadou o Premio Manuel Lueiro Rey 2017.
Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.
Use tab to navigate through the menu items.
Se non queres perder ningunha das novas publicacións.