gl es gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl it en it es gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl es gl es et fr gl gl gl ca es gl gl es gl gl gl gl pt nl es gl gl gl gl ia gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ast fr fr fr gl gl gl es en gl gl es es gl es es gl gl es hu it es gl es gl
Iris Carro – Poemas e reflexións
Menú + × expandido cerrado
Amante dos instantes poéticos que a a vida me depara. Fascíname o sorprendente da existencia. O latente.O máis fermoso da vida é vivila.
Publicado porIris Carro1 de marzo, 20211 de marzo, 2021Publicado en Sin categoríaDeja un comentario en
Nas casas de bonecas de Playmobil
non cabían os soños futuros
nin o sabor do pan recén feito
na furgoneta branca con Matilde e Manolo
Non cabía a canción das Spice Girls
que bailabamos con movementos arrítmicos
o lento transcorrer dos días de verán
nin os contos da Santa Compaña
que non me deixaban durmir
as ensinanzas de mamá e papá
nin a miña impaciencia
Publicado porIris Carro1 de marzo, 20211 de marzo, 2021Publicado en Sin categoría1 comentario en Herdo
recreamonos nas marxes exhaustos absortos na mirada do outro
Os amantes non entenden de límites. Só dos que tenden ó infinito
Publicado porIris Carro12 de diciembre, 202112 de diciembre, 2021Publicado en Sin categoríaDeja un comentario en
Caer no delirio precipitarse nel inequívocamente sentila éxtase transitar os angostos terreos do desexo os ríos de paixón que desembocan nun clímax inesquecible nos que a unidade formada polos corpos entrelazados afógase na paixón  efémera da paradoxal condición humana
Publicado porIris Carro4 de diciembre, 20214 de diciembre, 2021Publicado en Sin categoríaDeja un comentario en
dun amor que perdure
Trascender este mundo hipócrita
fuxindo a unha galaxia non descuberta
onde nos alimentemos do luar e a eternidade nos pertenza inmortais
Publicado porIris Carro4 de diciembre, 20214 de diciembre, 2021Publicado en Sin categoríaDeja un comentario en
Soño esperta as noites de lúa chea aderezadas con conversas. Cos menceres posteriores que lembran solpores postergados que teñen como protagonista voces enigmáticas que saben a licor doce.
Publicado porIris Carro27 de agosto, 202127 de agosto, 2021Publicado en Sin categoríaDeja un comentario en
Tebras que me envolven nunha eterna espiral. Labirinto oscuro. Clamo por atopar a saída. O camiño que me conduce cara min.
Publicado porIris Carro19 de abril, 202119 de abril, 2021Publicado en Sin categoríaDeja un comentario en
Enredadeira, poema versionado pola amiga Menina Arroutada 😊
Publicado porIris Carro2 de marzo, 2021Publicado en Sin categoría1 comentario en Enredadeira, poema versionado pola amiga Menina Arroutada 😊
Ésta non é unha historia típica, nin en forma nin en contido, mais alberga o sentimento dun pobo, e a díficil reciprocidade lingüística entre ese pobo e a súa lingua propia. Coñecida por todos e todas nós, mais querida por menos e desprestixiada polas esferas de poder dende tempos inmemoriais, a lingua galega é unha supervivinte, unha loitadora, nexo de unión e metáfora viva do pobo galego. Representa con esa loita por sobrevivir a de milleiros de emigrantes (os milleiros de emigrantes actuais a Alemaña, os netos daqueles que se viron obrigados a deixar Galiza para ir á Arxentina e a Suíza). Contén dentro dela a fermosura desa loita por pervivir, esos sons melódicos expresados en tantos e tantos cantos de taberna, a idiosincrática retranca galega, o amor pola terra e o soño de ser por sempre. A lingua galega traspasou fronteiras, muros, engranaxes sociais impostos e segue viva, sen ningún tipo de apoio institucional por parte dun Partido Popular, que fai oídos xordos a un idioma que lles resulta alleo, porque resultan ser uns apátridas na terra galega, o autoodio idiomático, cultural, persoal e visceral que ditos gobernantes teñen á lingua é digno dun estudo pormenorizado a ditas mentes pechadas ó sentir galego e receptivas de máis ó de Madrid. A ambición desmesurada política, laboral e a presión social afectan a día de hoxe ó galego, menoscabándoo, tratando de convertilo nun reduto sen importancia, mais xa é hora de espertar. Espertaremos, polo galego, por tódolos nosos antepasados e por nós. Mudar as tornas é fundamental na esfera política e na esfera social. Só así salvaremos ó idioma e a nós mesmos nun contexto actual que invita á desesperanza pero que non rematar coa alegría e loita dun pobo que naceu para ser galego.
Publicado porIris Carro1 de marzo, 20211 de marzo, 2021Publicado en Sin categoríaDeja un comentario en
Abrazaríate en cada utopía,
das coordenadas non escritas,
ti es o meu enigma
Desentrañar no teu interior
as voces dos nenos que foches,
as inquedanzas que os teus alter egos
Ti e eu inmortais,
No limbo da suxerente lírica
que claman  as tuas pupilas
ó pousarse no meu iris
por un instante contigo,
amaríate nun cosmos inventado
no que voaríamos errantes
Publicado porIris Carro1 de marzo, 20212 de marzo, 2021Publicado en Sin categoría1 comentario en
Luz filtrada entre os cristais.
colma de esperanza o atardecer.
A quietude é tal,
que semella soar o silencio.
A caída do sol convértese
na primeira melodía da noite.
amiga dos pensadores e das esmorgas.
Testigo das cousas que se agochan
O son do silencio impregnao todo,
brota como un elixir sen fin
derrubando muros, unindo persoas,
como une sons na melodía
do soño da noite que será día.
Co amencer, desperta o soño.
De fondo, soa a melodía da noite,
desta vez sen silencios,
desta vez interpretada polo sol,
que xunto a lúa,
une noite e día,
une morte e vida,
une soño e realidade,
para converter a noite en día.
Publicado porIris Carro1 de marzo, 20211 de marzo, 2021Publicado en Sin categoríaDeja un comentario en
1 2 Entradas antiguas
Follow Iris Carro on WordPress.com
Iris Carro, Blog de WordPress.com.
Privacidad y cookies: este sitio utiliza cookies. Al continuar utilizando esta web, aceptas su uso.
Para obtener más información, incluido cómo controlar las cookies, consulta aquí: Política de cookies
¿Ya tienes una cuenta de WordPress.com? Accede ahora.
Ver sitio web en el Lector