gl en gl gl pt gl gl pt gl en it gl en gl gl gl gl gl gl gl gl hu it es es gl gl gl ca gl gl gl gl gl fr gl de gl pt gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl en en gl gl es gl en fr en
Recensión: Xela Arias, Denuncia do equilibrio
Nº de páxinas: 80 páxs
So tivera ocasión de ler Denuncia do equilibrio de Xela Arias editado dentro do volume Poesía reunida (1982-2004) (Xerais, 2018) polo que recibín gratamente a noticia da reedición deste poemario tan innovador e rebelde. Coido que unha obra deste valor así o merecía. Ademais o libro respecta o contido do poemario tal como foi publicado no seu momento e como foi tamén reproducido na súa poesía completa.
Esta nova edición presenta un limiar asinado por Olga Novo que resulta unha emocionante confesión do interese e a posterior influencia que supuxo para ela este primeiro poemario de Xela Arias. Olga Novo escribe debulla brevemente aqueles aspectos desta obra que máis a fascinan mais tamén reflexiona noutros aspectos que erixen a Xela como unha das súas "mestras" no eido da creación literaria.
Sorpréndeme enormemente este Denuncia do equilibrio cada vez que o leo ou o consulto. Este é un libro que representa, no meu modo de ver, a busca da liberdade máis absoluta do eu e todo aquilo que o rodea. Cuestiona todo aquilo que se considera sólido, remexe temas incómodos, afonda no propio desacougo e é tamén bastante "violento" sen chegar a ser simplemente reflexo da carraxe.
Falamos antigas linguas coma carnes afiadas
e as estrelas pousadas cravaron nos muros
propagandas novas serían sireas apagadas
e as peles son verbos e os verbos velos. [...]
denúnciome asasina de equilibrios.
-liñas directas da paisaxe ó corazón-
buscan brazos cabezas liberdade [...]
Nos poemas vemos unha despreocupación case total polas formas e cedese nel o protagonismo ós sentimentos. A terra, o amor, a sexualidade, a liberdade ou a independencia son algúns dos moitos temas que se tocan neste libro e que adianta algún dos elementos de poemarios posteriores como a figura do cabalo ou a auga.
Exiliarse e forxar terra
para os ebrios pés que non sosteñen
esta hora de viaxes aniñadas
ebrios pés que cando arrastro dan lugar
-lugar que a miña memoria abraza-
á nada: ese soño e zona...
Teño para min que este libro é como un impulso tan visceral como intelixente, con moita forza e independencia con respecto do publicado ata aquel momento. Agradecer a Xerais a reedición deste e outros poemarios da autora para celebrar e homenaxear como se debe a súa figura.
Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.
Use tab to navigate through the menu items.
Se non queres perder ningunha das novas publicacións.