gl gl fr en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl io gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es fi es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es fi en gl gl es es fi en fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl eo ru gl gl gl de gl pt gl cs cs de cs cs cs cs de cs cs cs cs cs cs cs fr en es en en cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs it es pt ru gl gl es gl
[nalgún punto desta última semana. na biblioteca de filoloxía. estudando]
As costuras das mangas colgan á altura do peito.
O colo ancho repousa nas clavículas.
Debe ser quente ese xersei,
espertar un luns pola mañá.
Tes as fazulas vermellas e
os ollos cansos de estudar.
Eu podería durmir nese xersei, penso.
Podería criar estorniños sobre o teu abdome.
Rodar unha película sobre o teu abdome.
Podería escribir este poema e entón
o teu xersei sería gris
como o silencio das bibliotecas.
Eu a ti tampouco.
Só me gusta o xersei.
E o xeito no que acariñas o brazo esquerdo.
De calquera xeito ti nin me miras.
E o xersei podería ser un niño e
Podería non volver verte nunca,
Publicado por Ismael Ramos ás 23:40 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: compostela, poemas, ti
case dous anos despois de ser escrito, un ano despois de ser premiado e tras varios meses de pasar traballos, de chamadas telefónicas e cafés que sabían amargo, velaquí o está: "Hábitat/Interferencias" (Premio Francisco Añón de Poesía 2012).
libriño minúsculo de poemas raquíticos, casa de versos do infante, estructura fráxil de po.
tras ser presentado por fin onte na Casa da cultura de Outes, concello que se encargou da súa edición e que organiza dende hai xa dezasete anos o certame que leva o nome do poeta Añón, é para min unha honra enorme presentárvolo aquí a todos vós.
o bonito do libro é ademais que se repartirá de balde nas vindeiras presentacións (Noia, Santiago de Compostela, A Coruña...), das que xa irei dando datas e lugares.
e xa só me queda agradecer: a María do Cebreiro polo prólogo lindísimo, a Santi pola labor de edición e ós que leron estes poemas moito antes e alimentaron os meus versos coas súas impresións. a Carlos (sempre), a David, a Olalla, a Olalla, (ás Olallas), a Ana, a Alba (que aínda non estaba, pero que chegou para quedar), ós meus Ghicholas, a Teresa e a un longo etcétera de xente da que de seguro me esquezo, pero que saberán desculparme. a todos eles e a vós, grazas.
Os primeiros días do ano
Como as cuncas máis profundas.
Publicado por Ismael Ramos ás 17:11 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
pensa en Catherine Deneuve. pensa que pasaría se Catherine Deneuve tivese entrado entón naquel cuarto. a persiana baixada. o aire cargado. como todo cambiaría. pensa nos nosos corpos nus. os dous sentados do mesmo lado da cama. conta cantos pasos daría Catherine Deneuve antes de chegar a nós. e como nos miraría. e como a miraríamos. pensa na vergonza. Catherine Deneuve movéndose como unha pinga de suor que esvara. subindo a persiana. desaparecendo. pensa no que diríamos despois. se diríamos algo.
Publicado por Ismael Ramos ás 15:40 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: catherine deneuve, infocomercial, ti
Habería que falar primeiro dos días festivos. Da esterilidade dos meus ósos nos días festivos. O baleiro clínico do meu estómago. Paguei toda a noite para que así fose.
Había tres estranxeiros sacando fotos. Un levaba a camisa aberta. Había un rapaz estranxeiro coa camisa aberta sacando fotos. Vino nun cadro de Delacroix. Bebian cervexa.
Hai que falar de como me ducho pola mañá
e de como bebo auga da ducha.
A postura ritual do meu pescozo.
Entrounos o flash polo nariz. Despois un descoñecido regalounos a chaqueta e iso era ilegal. Polo menos, nesta parte da cidade.
Había un descoñecido coa camisa aberta.
Os domingos espertabamos coa boca seca,
Publicado por Ismael Ramos ás 21:01 2 comentarios:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: (aquí), compostela, nocturnos
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Ver o meu perfil completo
Despois de me acontecer todo,
podes seguir sintonizando, aquí
(aquí) (29) (frío) (15) a ferida (1) alberti (1) andrés barba (1) anne carson (2) anxos (1) auden (1) azul (2) bataille (1) blaise pascal (1) calor (4) carne (2) carta (2) catherine deneuve (1) chus pato (1) chuvia (6) clase (4) compostela (24) conversas (8) cuarto (2) dawson que non sabe medrar (2) de tanto andar pola casa (12) ellen kennedy (1) emiliana torrini (1) escribir (8) existencialismo do barato (16) fragmentos (8) hábitat/interferencias (3) helena de carlos (1) henrik nordbrandt (1) idea vilariño (1) inês dias (1) infocomercial (6) interferencias (8) jane kenyon (1) joan didion (1) joan margarit (1) justin taylor (1) la nuit remue (5) lecturas (11) loito (2) londres (1) luz (1) mar (1) margaret atwood (1) marien defalvard (1) mark strand (1) maximiliano barrientos (1) medicine (3) miranda july (1) nai (2) nenas (2) new wave vomit (1) nocturnos (10) noia (3) nós (1) paisaxe (1) paxaros (1) philip larkin (1) piscina (2) poemas (37) rapaces (9) raymond carver (1) rick moody (1) rodrigo hasbún (1) rúas (3) san juan de la cruz (1) sen (3) sylvia plath (2) tess gallagher (1) ti (17) traducións (7) Valente (1) videos (1) virginia woolf (1)
dúas inglesas e o amor
Este obra está bajo una licencia de Creative Commons Reconocimiento-NoComercial-SinObraDerivada 3.0 España.
Tema Simple. Con tecnoloxía de Blogger.