es vi es gl gl gl gl gl fr es gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl zh gl gl fr gl es gl gl gl gl gl es gl gl ast it gl gl gl en ca gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl en gl gl it gl en gl gl gl gl gl gl ca gl gl en gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl fr gl es es en vi es
Vida e Obra de Francisco Añón. Antoloxía poética. Edición de Ramón Blanco | crebas.gal
← Na presentación de Moraime, pequena vila con mar, de X. H. Rivadulla Corcón
Arou na curtametraxe Falaises de la mort, de Ernest Alfter →
Publicado o 9 Outubro, 2015 por crebas
(Manuscrito do poeta conservado na Real Academia Galega)
Francisco Añón Paz, un dos máis notables precursores do noso Rexurdimento cultural e Literario, naceu tal día coma hoxe, o 9 de outubro de 1812, na aldea de Boel, concello de Outes ou da Serra, como sempre o coñecemos nós. Recupero o fragmento dunha recensión publicada en Grial, Revista Galega de Cultura, 197 (xaneiro, febreiro, marzo 2013) sobre o volume Vida e Obra de Francisco Añón. Antoloxía poética. Edición de Ramón Blanco.
Ler os nosos clásicos
Italo Calvino no seu imprescindible Por qué leer los clásicos (Tusquets, Marginales, 1993) sinala «Los clásicos son libros que ejercen una influencia particular ya sea cuando se imponen por inolvidables, ya sea cuando se esconden en los pliegues de la memoria mimetizándose con el inconsciente colectivo o individual».
A nosa é unha literatura nova (de quitado da lírica e prosa medievais) na que por clásicos adoitamos entender a creación do século XIX e das primeiras décadas do XX. Nestes parámetros podemos inserir a poesía do outiense Francisco Añón (1812-1878) e do mindoniense Manuel Leiras Pulpeiro (1854-1912), a quen debemos considerar clásicos, malia certo esquecemento que os reduce a uns parágrafos nos manuais de ensino, por teren un enorme predicamento no público lector da súa época e mesmo influencia nos escritores que lle foron contemporáneos.
A colección Clásicos de Galaxia, artellada con criterio divulgativo en coidados libros de peto, vén de os rescatar seguindo idéntico editorial, unha Introdución sobre a Vida e a Obra dos autores e unha xenerosa Antoloxía dos seus versos.
Aínda que o citado Italo Calvino subliñaba que «la introducción, el aparato crítico, la bibliografía hacen las veces de una cortina de humo para esconder lo que el texto tiene que decir y que sólo puede decir si se lo deja hablar sin intermediarios que pretendan saber mas que el», os limiares de Ramón Blanco no caso de Añón e de Xurxo Martínez González e Armando Requeixo no tocante a Leiras Pulpeiro lonxe de seren “cortinaxe de fume” axudan a contextualizar a obra e ofrecen interesantes propostas de lectura.
A Serra de Outes é patria común de Añón e do filólogo e poeta Ramón Blanco e iso translúcese nunha introdución que principia «Francisco Añón escribía poemas en galego cando case ninguén o facía», facendo fincapé en que sexa recoñecido como un dos precursores do noso Rexurdimento e que nos seus coetáneos obtivese a consideración de Patriarca das Letras Galegas, sen esquecer a súa presenza como personaxe na obra O divino sainete de Curros Enríquez.
Blanco compendia e actualiza con datos novidosos a tese de Fernando Bel Ortega Vida e obra de Francisco Añón (A Coruña, Fundación Barrié de la Maza, 1991) e percorre os episodios biográficos máis salientables da viad do poeta, sen esquecer os recoñecementos post-mortem entreos que sobrancea o Día das Letras de 1966 e a declaración de 2012 como Ano de Añón polo seu concello natal para conmemorar o bicentenario do natalicio. Son desvelados os anos de estudo e formación, rematados en Teoloxía e en Xurisprudencia, e a súa participación no provincialismo e nas tertulias literarias e políticas, así como a escrita dos primeiros poemas e as influencias do seu estro (o ilustrado Feijoo ou o luso Camões), esparexidas en xornais, revistas ou folletos, que dificultaron a compilación da súa obra.
Alén diso, Blanco trata de botar luz sobre episodios enigmáticos como as súas estadías en Lisboa, onde chegou a ser libreiro, as viaxes por Europa e os seus anos en Madrid e Sevilla. Porén, serán os Xogos Florais da Coruña de 1861 os que o consagran como autor na nosa lingua, co premio ao himno “A Galicia”, publicado no memorable Álbum de la Caridad.
Para Blanco «debeu ser o primeiro poeta galego que escribiu ‘Nova York’ nun verso», pois foi o escritor máis cosmopolia do Rexurdimento, mais de quitado da súa presenza en xornais e revistas ou nas antoloxías poéticas da época houbo que agardar a despois da súa morte para ollar a súa poesía nun libro, coa compilación que realiza Martínez Salazar en 1889. Finalmente, Blanco realiza unha antoloxía dos seus poemas en galego e en castelán, na que non faltan os textos máis (re)coñecidos de Añón.
Esta entrada foi publicada en Efemérides, Poesía. Garda a ligazón permanente.
← Na presentación de Moraime, pequena vila con mar, de X. H. Rivadulla Corcón
Arou na curtametraxe Falaises de la mort, de Ernest Alfter →
Vídeo do poema «as sabas a clareo», na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
Lectura de poemas na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
«Viaxe de Rens a Reus. Á busca do románico catalán: As crónicas do xornalista e viaxeiro Xosé Ameixeiras»
Recensión a Espazos de Rosalía en Compostela. Un paseo por Santiago con Rosalía de Castro, de Mercedes Espiño, en Grial 234
Artigo en QPC (XCIX): Unha cala sobre os «Fillos Adoptivos» na nosa literatura
Recensión da antoloxía Ara do mar. Poesía a Fisterra, compilada por Alexandre Nerium, en Grial 232 | crebas.gal en Artigo en QPC (XCIII): A potencia simbólica do topónimo Fisterra
Florencio Delgado en 12 ligazóns e 2 vídeos | A profa en Unha lectura de Galicia infinda, de Florencio Delgado Gurriarán
«A Pontragha», un poema para o libro Chegadas, Saídas. O antigo camiño de ferro Santiago de Compostela – A Coruña, de Manuel Pazos Gómez | crebas.gal en «A Pontragha», un poema inédito na GaZeta (Revista de Agrupacións Poéticas de Base)
Feliz Idade, de Olga Novo – Club de Lectura do Porriño en Recensión a Feliz Idade, de Olga Novo, en Grial 222
Artigo en QPC (LXXXI): Manuel Rodríguez Louro «Marrolas», do Monte Pindo a Mauthausen | crebas.gal en Artigo en QPC (LVIII): A lembranza de trece homes da Costa da Morte (e contorna) nos campos de concentración nazis