es gl es ceb gl es ia gl gl gl es es gl es es gl es es id gl es es gl es es en gl gl gl gl gl gl gl gl nl en gl gl es es gl gl es es gl gl es es gl es es es fr es es es gl gl es es en es pt es en gl gl es es es es gl gl pt es en gl es gl es es gl es es es es nl es es gl gl gl es gl es es nl es es es pt es es es es es es es es es gl gl en en es la gl es es la gl es hu it gl es en es gl gl es es
Gabriel García Márquez: O coronel non ten quen lle escriba (por Juan Parcero) – Lecturafilia
Reto libros con nombre de mes
LecturafiliaClásicos, Lecturasartigos de Juan Parcero, El coronel no tiene quien le escriba, Gabo, Gabriel García Márquez, O coronel non ten quen lle escribaDeja un comentario
En moitas ocasións temos falado das obras capitais dos autores que tratamos. Libros inmensos, complexos, intemporais e xeniais, considerando tal xenialidade como densidade e perfección, como fondura nos temas e clase nas formas. Pero tamén tocamos aqueles textos máis curtos e menos recoñecidos que, afogados pola inmensa sombra proxectada polas obras eternas, parecen pasar a un segundo plano. Mais nese segundo plano tamén habita a xenialidade se cadra máis concentrada e sutil, menos extensa e mostrada, pero da mesma forma capaz de definir estilos e pensamentos. Así, para cada autor existe esa novela con menores aspiracións pero nas que se desenvolve toda a capacidade do mestre: Dostoievski, O xogador; Joyce, Retrato do artista adolescente; Cunqueiro, Os outros feirantes; Hemingway, O vello e o mar; e, no caso que nos ocupa agora, Gabriel García Márquez e o seu O coronel non ten quen lle escriba. Gabo, principal culpable do boom da literatura latinoamericana, xenio indiscutible, Nobel de literatura, personalidade histórica aínda estando vivo, escribiu novelas sinxelamente perfectas, enormes e dunha orixinalidade e mestría no oficio da escrita como a mítica Cen anos de soidade ou O amor nos tempos do cólera, e é dono dunha galería de obras extensísima e que toca tódolos rexistros da literatura. Porqué escollemos desta vez O coronel…? Porque en palabras do mesmo Gabo “é a novela máis sinxela que escribín nunca” e precisamente nesa aparente sinxeleza radica a súa condición de única.
Tiveron que pasar tres novelas despois de O coronel…  antes de que García Márquez se pechase no estudo da súa casa deixando coa boca aberta á muller e fillos para despois dun ano enteiro saír con Cen anos de soidade baixo o brazo. Nesa obra envorcou o seu mundo por completo, baleirándose e quedando nu. Pero moitas das claves da novela inmensa atopámolas xa no Coronel. Posiblemente a personaxe do coronel sexa a máis entrañable e emotiva dos miles de carácteres que sintetizou nos seus escritos ao longo dos anos: duro e consecuente, nobre e xeneroso, orgulloso no bo sentido da palabra, cheo de amor cara ao próximo, paciente e fiel. Se facemos memoria, ningún dos protagonistas das súas novelas está tan adornado de gabanzas nin é tan perfecto e humano, ten tan poucas arestas. Como no caso de Hemingway e o Jordan de Por quen dobran as campás a personaxe parece ter tódalas calidades das que lle gustaría ser posuidor ao artista. Tan só por coñecer a un ser como o coronel é útil ler a novela.
Temas recorrentes na bibliografía do autor como son a soidade, as guerras entre irmáns que asolaron ao seu país –neste caso o coronel combateu na Guerra dos mil días- , a integridade das xentes pobres, a esperanza, o amor no matrimonio, e sobre todo o desasosego da espera dun destino que non chega, forman parte fundamental nesta obra e moldean todo un mundo en escasas páxinas. Por se todo isto non fose suficiente e como nel é habitual, a prosa é sinxelamente fantástica, unha escola de escritura, de uso da linguaxe, da posta en escena, da descrición, da recreación de situacións. Xa neste caso é preciso lembrar o que dixo, resumindo nunha pincelada perfecta Jorge Guillén, pai de Claudio Guillén, á pregunta deste sobre quen era García Márquez: “un colombiano que escribe como Deus”.
A trama é sinxela e doada de ler, fluída e cunha cadencia deliciosa e fala dun coronel que despois de moitos anos non recibe a paga que lle corresponde por baterse na guerra sendo el un rapaz pero que malia a todo iso segue a conservar a esperanza de que todo o seu esforzo sexa recompensado. No medio da espera, en condicións de pobreza e na soidade do matrimonio ancián, o mundo parece esquecerse del, do seu pasado, metendo ao vello en situacións que o fan revolverse ante as inxustizas e preguntarse se quen está equivocado é o mundo ou é el, co seu código de honor, coa súa calidade sentimental, coa súa dor.
Especialmente recomendada para principiantes no mundo do enorme Gabo, O coronel é un delicado exercicio de optimización de recursos, de descrición dunha realidade e un comezo perfecto para o posterior paso as xenialidades de mestre absoluto do escritor nado en Aracataca. Non en balde, entre as súas influencias están Joyce, Faulkner ou Woolf. Case nada.
Si te ha resultado interesante, comparte!
Graduada en periodismo y enamorada de la lectura y la cultura. Porque leer nos hace mejores personas.
Enlazando verdades desde… El Síndrome Cookies
Tea rooms. Mujeres obreras
Si te ha gustado este artículo y quieres dejar tu opinión, encantada de leerte! Cancelar la respuesta
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (obligatorio) (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Salir /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.
3º mellor espazo literario na rede 2019 por Fervenzas Literarias
Podéis escuchar el podcast «Libros contra el machismo» aquí.
Suscríbete a la newsletter de Lecturafilia
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Este blog se ha hecho con el 2º premio da Xuventude convocado por la Diputación de Pontevedra. Gracias infinitas por el apoyo y las muestras de cariño.
Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos
La Perla: una parábola del mundo
10 libros recomendados sobre la amistad
Análisis feminista de "Pantaleón y las visitadoras" de Mario Vargas Llosa
A nena do abrigo de astracán
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Para cualquier sugerencia o propuesta, puedes enviar un correo a lecturafilia.blog@gmail.com
Andrés Bravo en Manual de remedios litera…
Mónica Cevedio en Entrevista María Novas: “Es ne…
Jennifee en “Linguística escreve-se com A.…
Britney en «Plan de rescate» de Antía…
Y también en Facebook
Y también en Facebook
Sígueme en las redes sociales
Ver perfil de Lecturafilia en Facebook
Ver perfil de Lecturafilia en Twitter
Ver perfil de lecturafilia en Instagram
Siempre a la última
Si quieres ser el primero en conocer todas las novedades del blog, suscríbete a Lecturafilia y te llegará un correo con lo último.
Dirección de correo electrónico:
Follow Lecturafilia on WordPress.com
Únete a 8.556 seguidores más
¿Ya tienes una cuenta de WordPress.com? Accede ahora.
View post in Reader
Privacidad y cookies: este sitio utiliza cookies. Al continuar utilizando esta web, aceptas su uso.
Para obtener más información, incluido cómo controlar las cookies, consulta aquí: Política de cookies
A %d blogueros les gusta esto: