fr gl gl gl pt es en gl gl gl gl fr gl en gl gl gl gl fr gl gl gl pt gl gl gl it gl gl ast gl gl fr en gl gl gl fi pt ca es gl es es es es gl gl es gl it gl gl es pt gl ceb gl fr es fr gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl rm gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl fr gl fr fr en en en cs en fr en en en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en en en en en gl es pt gl es gl gl fr gl es es en es
A luz desfaise impunemente na Habana |
Web da Asociación Cultural Barbantia
Dama sentada con ollos mar
Unha historia de amor sen final feliz
Por un golpe de sorte
A hora da concepción perfecta
A luz desfaise impunemente na Habana
As tenues sombras móvense
Erma, infecunda, rexeitada, oprimida e impotente
A xustiza pola lingua
Palavras que ainda hoje semelham insignificantes
Entrevista a Pilar Buela
Entrevista a Marica Campo
Entrevista a Iria Gestoso
Entrevista a Gonzalo Navaza
Entrevista con Xerardo Agrafoxo.
Entrevista a Roque Cameselle
Entrevista a Rosa Aneiros
Os Ciclos do Bambú
A Voz de Barbantia
Revista de Libros do Barbanza 2004-2005
A luz desfaise impunemente na Habana
A luz desfaise impunemente na Habana
mentres o silencio goberna a fermosura
escoitando a chamada lenta do auxilio
e a pobreza inversa provoca esgazaduras de matriz,
a que fai que as rosas garden distancias infinitas
nesta illa pousada na soidade dunha bandeira.
O mar melancólico láiase na ollada do reloxo
impoñendo a súa tristura
e viaxa con aires da abandono
nun tempo no que o eco murmura
mentres a paixón debuxa a gaiola RESISTENCIA
e o aire entra de imprevisto batendo na face,
erguéndose en loita contra as chemineas do xardín.
É tal así, como quen desexa poñer cercas á inmensidade do mar,
único amigo que só aquí se para a xogar co paraíso.
Aquí nostalxia é o arrecendo do aire e amor o da auga
pois a colonia non logra asentarse nos corpos
que levan con eles o pan de cada día.
Lentamente murcha a senescencia da esperanza
escondendo renovadas, vellas inquedanzas,
e fan das vítimas as dúbidas imperio
mentres agardan cun rosario na man
un barco sen nome de prisión.
Vai cristalizando a ilusión de outrora
a soidade dun caravel truncado
e óllase a pantasma dos amigos que agora se rebela
ao lado dos que se consolaron rindo.
A resignación ve esmorecer as gorxas e os brazos
que berraban a consigna do pais alén mar,
ignorando que só os bicos lograrán calar
os laios que as armas non souberon derrotar.
Son disto testemuños eses érbedos que medran nos roteiros,
eses que viron aquelas glorias con forza pasar
namentres o ávrego enredaba naquelas nobres barbas.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.