hu gl gl en gl hu gl ceb gl en gl en gl gl gl gl it pt es gl gl gl gl gl gl es gl en gl gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en es
Bícame, néboa – O bico da néboa
Menú + × expanded collapsed
Publicado porO Bico da Néboa12 Xaneiro 202019 Abril 2020Publicado enA Coruña,amor,Bicos e néboa,silencio,vida
E alí arredor desa praia
que o nome deu ó teu lar
as ondas berran na néboa
que sempre con nós ficarás
– JESÚS SUÁREZ, 1906: A forza de Hércules –
A Coruña, 12 de xaneiro de 2020
Xa, eu desexo o bico da néboa. Non hai nada máis “eu” que este tipo de imaxes mentais. Por un lado, eu sempre fun unha persoa moi romántica e intensa – mirando cara atrás, moitas veces mesmo demasiado. Por outra banda, sempre tiven unha gran imaxinación – efectivamente, a miña irmaciña sempre di que son artista porque me gusta esbozar debuxos. Entón, xa a primeira vez que me atopei neste lugar, non me puiden resistir á súa fascinación.
Frío? Quizais un pouco, mais podería ser mooooito peor. Fai vento? Moitas veces, si, pero sen dúbida non é peor que na miña (mediterránea) cidade natal. Húmido? A miúdo, si. Porén, a min non me importa. Pola contra, gústame inmensamente a Cidade de Cristal. Que lles podo dicir? A forte sensación que sentín ao subir á torre nun día de sol raro, algúns meses atrás, é moi difícil de describir (dixen “raro”, porque a néboa é moito máis típica que o sol, aquí). Non vira a Coruña dende hai sete anos. Foi un golpe emocional intenso, que me trouxo unhas bágoas aos ollos. E pasear pola cidade sempre me dá moita alegría, non me importa moito o tempo, intento evitar saír se é tormentoso, pero se no podo … ben, se chove, que chova! A chuvia non afecta a beleza da cidade. O pracer de paseala, un pouco si, pero non demasiado.
Situada no recuncho máis escuro de España, dominada por un faro romano, rodeada polo Atlántico, para min, A Coruña é algo máxico que sabe tocar os puntos máis profundos da miña ánima. A Costa da Morte atópase nesta rexión, aqui a xente celebra Noite Meiga e cre en Santa Compaña: non pode ser un caso (por certo, a min sempre me encantaron o death metal e as películas de terror). Quero que me acaricies, néboa. Envólveme nunha aperta. E, por fin, bícame. Lentamente. Suavemente. Ainda que fose soamente unha vez, seguramente eu nunca o esequecerei. E, mentres debuxo o faro da cidade nos meus esbozos, espero que o faro tamén debuxe o meu camiño. Brigantia divina urbs…
Publicado porO Bico da Néboa12 Xaneiro 202019 Abril 2020Publicado enA Coruña,amor,Bicos e néboa,silencio,vida
Artigo seguinte Artigo Seguinte:
Manuel Rivas e o potencial creativo da vergoña
O bico da néboa, Blog en WordPress.com.
Create your website with WordPress.com
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
O bico da néboa
Already have a WordPress.com account? Log in now.
O bico da néboa
View post in Reader
A %d blogueros les gusta esto: