gl gl ca gl gl es pt pt pt pt pt es pt gl es es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl it gl gl gl gl en en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl es fi it gl pt gl es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl es es gl gl es gl gl gl gl gl ru gl gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt pt gl gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en es
Díxolle un xefe a un subordinado | Cicloxénese Expresiva
Entrevista a Xosé Manuel Beiras
Entrevista a Xesús Alonso Montero, presidente da RAG
Entrevista a Luis Alberto de Cuenca
Entrevista ao Clube da Lingua
3 poemas de Carlota Tomás
Sobre o de Escarnio e Maldizer…
A estética da traxedia
Galicia Bilingüe e a Real Academia Galega acordan engadir a letra “j” ao abecedario galego
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
O que mal empeza, mal acaba. E acabou
Perder o tempo con Pokémon Go
A transexualidade no século XXI
Díxolle un xefe a un subordinado
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
Fante vs. Bukowski (II)
Fante vs. Bukowski (I)
Hai vida despois da morte
Tes un grelo aí
Retrato dun falso antroido
O poeta en funcións Mariano Rajoy
Canto baloncesto colle nun peugeot 206?
Verdadeira historia da televisión
O que aprendín de Thomas Carhcart e Daniel Klein
O faiado de Peter Pan
E ti, como te sentes na sociedade?
Ilustracións sobre unha vida
Cine, series e música
Manifesto da Cicloxénese Expresiva
Díxolle un xefe a un subordinado
Cicloxénese expresiva / 20 Marzo, 2016
Podería darnos a roupa de inverno ao meu compañeiro e a min?
Acabade o traballo e póñovos a cargar caixas. Xa verás como vos pasa o frío.
Esta conversa invernal sucedeu na empresa X. O contrato do traballador era temporal. Comezara no verán, cando a roupa sobra.
Non é o único exemplo no que a “autoridade” dun xefe quedara patente nesa empresa. As linguas do lugar contan que un rapaz non puido ir ao hospital a despedirse do seu pai por non recibir autorización dun encargado. Si, ese rapaz perdeu a oportunidade de escoitar as últimas palabras dun pai, que finou antes de que o seu fillo rematara a xornada. Tampouco é digno de mención o xeito de chamar a moita xente; emprégase a “xenial” técnica do asubío, coma se foran cabalos.
O medo a unha reacción, ás malas referencias unha vez o contrato do traballador remata, ou simplemente o bloqueo emocional ante esas faltas de respecto impiden que ese mal xefe reciba unha amoestación apropiada.
Poderían os sindicatos axudar? Se eu falara dos sindicatos… Existe certo medo ao encargado ou encargada sindical, que máis que representante dos traballadores acaba sendo unha extensión dos superiores da empresa, o que provoca que en vez negociación colectiva vivamos na negociación de esmolas.
Estas situacións son unha mostra do que podemos atoparnos por aí. Un problema local, mais o universal non é máis que o local sen muros, como ben diría o escritor portugués Miguel Torga. Esta vivencia do xefe fillo de puta pode repetirse con calquera cidadán, por iso é fundamental intentar entender esta problemática.
Como? Dicía Albert Einstein que se tivera que resolver un problema nunha hora empregaría cincuenta minutos en buscar a pregunta axeitada.
Por que pode actuar así? Porque existe un poder que llo permite.
Quen lle outorga ese poder aos encargados? A empresa na que traballa, que con cartos merca tempo das nosas vidas para que desempeñemos unha función. Este poder, ás veces tamén é outorgado por padriños. Ascender por méritos é, en moitas ocasións, utópico.
Quen lle outorga ese poder á empresa? O capital do que dispón. Nesta sociedade na que o diñeiro é o noso Deus supremo, o desenrolo económico prima sobre o social, individual e persoal. A nosa sociedade tamén permite que, habitualmente, coa escusa de producir máis se vulneren os nosos dereitos.
De novo o diñeiro. Unha ficción creada polos seres humanos posta por diante das persoas. É responsable un sistema económico que obriga ás empresas a entrar nunha espiral competitiva. A que non entra queda fóra, que significa desaparecer.
Por que ninguén se enfronta ao xefe? A maioría dos empregados carecen dun contrato fixo. Poderían queixarse, protestar e sindicarse (de verdade)?
Pois esas accións poden ter dúas consecuencias: non renovar o contrato ou prexudicar a confianza do padriño, que non sempre ten que ter moito poder.
Tamén é nocivo negarse a facer horas extras, a vir días festivos ou incluso pedir as vacacións que corresponden por contrato.
Por que non se unen os traballadores? Existe unha cultura do “sálvese quen poida”. Que as institucións e certos líderes sindicais non defendan aos traballadores provoca que vivan na lei do máis forte e na submisión. Tampouco axuda que sexan poucas as forzas políticas con conciencia social, que ademais non contan co apoio dos agredidos.
A lexislación e a situación económica actual acentúan o medo e o medo é o músculo dos tiranos.
Por que as empresas non despiden as persoas que oprimen e explotan?
Por todo o descrito con anterioridade moitos dos representantes non impiden que o traballador se negue a acatar as esixencias da empresa, aínda que non respecten os dereitos fundamentais ou a ética máis básica. Fican indefensos.
Non sei se é porque os cargos de maior responsabilidade descoñecen eses feitos ou porque existe unha ausencia de empatía. Non sei se será que as cúpulas políticas defenden esa metodoloxía na que navegan, da que forman parte e da que se lucran. Só sei que son os de abaixo, os ninguéns, que diría Galeano, os que mudan dinámicas, os que cambian as cousas.
Esperar agasallos é esperar esmolas ao bo submiso, mais non é reclamar os nosos dereitos como cidadáns. Non é exercer a dignidade. A escravitude é a ausencia de dereitos e liberdade. Se violan ambos: que somos?
Lémbrome ao escribir isto de Ramón López Facal, un mestre da miña facultade que nos explicaba o que era o respecto. Dicía que non todas as ideas o merecen, pero si que o merecen todas as persoas. Que se unha idea vai en contra da dignidade deixa de ser respectable. Este artigo vai diso.
Xosé Carlos Carracedo Porto
*Imaxe de portada tomada de internet. Autor: López.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
20 Marzo, 2016 in Artigos. Etiquetas:artigo, XCarlos
Entrevista a Xosé Duncan
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.
Follow Cicloxénese Expresiva on WordPress.com
Arquivo Elixe un mes Novembro 2017 Xullo 2017 Xuño 2017 Maio 2017 Abril 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016
Crea un sitio web ou un blogue de balde en WordPress.com.
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
Already have a WordPress.com account? Log in now.
View post in Reader
A %d blogueros les gusta esto: