gl en ast pt en pt cv pt gl en lt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt
Todas as mañás, as empregadas reuníanse durante media hora xunta a máquina de café. Parolaban, facían brincadeiras, socializaban un anaco. O xerente ollaba desde lonxe, anoxado.
Os primeiros días algunha más valente aínda facía un achegamento á máquina, pero o medo callou e axiña desistiron. Mais, co paso do tempo, comezaron xuntarse ás 9:30 e disolverse ás 10, cumprindo estritamente a orde. O xerente volveu botar fume.
Avisou ao persoal de mantemento do edificio e pediulles que movesen a máquina de café xunta a entrada dos baños, un recuncho pouco acolledor. Era por motivos loxísticos, disque.
Na primeira semana, os encontros reducíronse. Os cheiros a lixivia e ouriños e a escuridade do recanto non convidaban a ficar moito tempo. O xerente respirou satisfeito. Porén, un día a máquina apareceu rodeada de candeas e incenso. Un arco de pequenas luces LED de cores penduraban na parede sobre ela. No chan, dous coxíns.
O xerente ficou corado da carraxe cando observou que agora ata ía máis xente onda o café que antes de todo isto. Unha mañá non aturou máis. Agarrou o seu teclado e correu esmagar a máquina de café. Arrancou as luces, pateu os coxíns. Esnaquizouno todo.
No seguinte día non apareceu ninguén, nin ao seguinte, nin ao outro. Ao cabo dunha semana, é que xa non quedaba ninguén na oficina que puidese aparecer.
Houbo que contratar novas empregadas. No email de benvida, o xerente recibíanas cordialmente e convidábaas a facer equipo deixándose caer «polo noso tradicional café das 9:30 na zona chillout».
Escrito orixinalmente para o Flash Fiction February, inspirado pola palabra semente Machine.
Authorial WordPress Theme por Jorge Diz Pico