gl vi es gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl gl gl gl es gl gl ast it gl gl gl en ca gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl en gl gl it gl en gl gl gl gl gl gl ca gl gl en gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl fr gl es es en vi es
← Un testemuño ao vivo das mobilizacións en Grecia
Bretemada, presentación na USC este xoves →
Publicado o 16 Febreiro, 2012 por crebas
(Escudo nobiliario da Casa do Arco. Foto da páxina do Concello de Laxe. Premer na imaxe para agrandar o tamaño)
Reproducimos esta necrolóxica do ex-alcalde laxense Xosé Luís Castro que publicou o presidente do Seminario de Estudos Comarcais (Semescom) Xosé María Lema Suárez nos xornais El Correo Gallego e La Voz de Galicia (este último sen rastro na rede para o público xeral, pois seica a todos os contidos só poden acceder os subscritores). Compartimos o noso pesar pola perda deste galeguista. Velaquí o texto ao completo:
Xosé Luís Castro Fernández (Laxe, 1947) estudara en Madrid no anos 60, onde colaborara co grupo Brais Pinto (especialmente cos pintores e debuxantes Reimundo Patiño e Xaquín Marín, e co cineasta Alexandre Cribeiro). De volta a Galicia, en 1972 entrou a traballar no Centro territorial de TVE de Galicia como realizador de programas como “Panorama de Galicia”, pioneiro na emisión de noticias en lingua galega, creado en 1974 polo recordado locutor Luís Mariñas. Toda a súa vida laboral transcorreu no ente TVE-G ata que se tivo que prexubilar por culpa da súa enfermidade. Como realizador lembramos o documental histórico “Galicia na transición”, co historiador Justo Beramendi de guionista. Agora que estamos a piques de entrar no entroido lembramos reportaxes súas como O entroido dos xenerais da Ulla, que debera ser levado polas escolas polo seu didactismo, pois explica de maneira moi clara e sucinta o desenvolvemento deste peculiar entroido. Para a Sociedade Recreativa de Calo (Teo) tamén realizara, en 1993, o documental Teo, ás portas de Compostela. Os dous documentais está colgados no web http://www.concellodeteo.com/multimedia/videos.php?lg=gal.
Pero Castro tamén será recordado polo seu compromiso político e pola súa valiosa contribución á normalización da lingua galega nos últimos anos do franquismo e na primeira transición. En 1975, aínda en vida de Franco, aceptou ser designado polo gobernador civil da Coruña alcalde de Laxe, a súa vila natal. Eran os anos en que se pretendía instalar unha celulosa en Cospindo (Ponteceso), e había que evitalo, cousa que se logrou. Non obstante, Castro será recordado por ser a primeira autoridade en oficializar a forma galega dun topónimo, devolvéndolle así á súa vila o seu nome real. Era o ano 1976 e a lexislación aínda era a franquista. Contra o que el pensara, non atopou ningunha oposición por parte das autoridades, e esta vila mariñeira se converteu no símbolo da normalización toponímica galega (por aquel tempo un taxista rianxeiro fora multado por rotular ‘Rianxo’ no seu taxi). En Laxe casou con Ana María Fernández, que daquela exercía de mestra na vila, e logo virían a vivir para a nova urbanización Os Tilos (Teo), ás portas de Compostela. Xosé Luís volvería á política e, de 1987 a 1991, foi concelleiro de Teo encabezando a lista do PSG-EG. Foi o primeiro edil en solicitar, polo seu simbolismo histórico, un monumento conmemorativo para a Batalla de Cacheiras, que tivera lugar o 23 de abril de 1846, e que rematara cos fusilamentos de Carral. Loitou tamén pola resolución dos problemas dos veciños de Teo en xeral. Se o parque da urbanización Os Tilos ten a amplitude que ten hoxe, en boa parte débese á teimosía do concelleiro Castro, que lle esixiu ó goberno municipal a recuperación de máis de 3.000 metros cadrados que faltaban na zona verde; a intención da alcaldía teense era deixar construír aínda máis edificios na parte alta do parque, co que este quedaría moi reducido. Hoxe Os Tilos pode presumir de ter unha das mellores zonas verdes da contorna compostelá. Vaian as nosas condolencias a Ana, a súa dona, e a Daniel, o seu fillo, e a toda a súa familia.
O AUTOR É PRESIDENTE DO SEMINARIO DE ESTUDOS COMARCAIS DE COSTA DA MORTE
Esta entrada foi publicada en Documental, Historia. Garda a ligazón permanente.
← Un testemuño ao vivo das mobilizacións en Grecia
Bretemada, presentación na USC este xoves →
Vídeo do poema «as sabas a clareo», na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
Lectura de poemas na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
«Viaxe de Rens a Reus. Á busca do románico catalán: As crónicas do xornalista e viaxeiro Xosé Ameixeiras»
Recensión a Espazos de Rosalía en Compostela. Un paseo por Santiago con Rosalía de Castro, de Mercedes Espiño, en Grial 234
Artigo en QPC (XCIX): Unha cala sobre os «Fillos Adoptivos» na nosa literatura
Recensión da antoloxía Ara do mar. Poesía a Fisterra, compilada por Alexandre Nerium, en Grial 232 | crebas.gal en Artigo en QPC (XCIII): A potencia simbólica do topónimo Fisterra
Florencio Delgado en 12 ligazóns e 2 vídeos | A profa en Unha lectura de Galicia infinda, de Florencio Delgado Gurriarán
«A Pontragha», un poema para o libro Chegadas, Saídas. O antigo camiño de ferro Santiago de Compostela – A Coruña, de Manuel Pazos Gómez | crebas.gal en «A Pontragha», un poema inédito na GaZeta (Revista de Agrupacións Poéticas de Base)
Feliz Idade, de Olga Novo – Club de Lectura do Porriño en Recensión a Feliz Idade, de Olga Novo, en Grial 222
Artigo en QPC (LXXXI): Manuel Rodríguez Louro «Marrolas», do Monte Pindo a Mauthausen | crebas.gal en Artigo en QPC (LVIII): A lembranza de trece homes da Costa da Morte (e contorna) nos campos de concentración nazis