gl gl gl gl en es pt en es en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl eo gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl es pt es es en en gl de de de en en en en fr fr fr fr it de en en en en fr fr fr gl en gl gl es gl de en pt gl es es gl gl gl ca gl en gl gl ast gl gl es gl gl it gl gl gl gl fr gl gl gl es es it gl gl sv fi gl es gl ca gl gl it lt gl gl es ca es es es es es en gl es gl gl es lt hbs_lat es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl it gl pt en gl gl lt gl es pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl hu it gl es gl es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl eo fr pt gl eu es gl gl gl gl gl gl gl gl gl eo gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl es gl gl gl gl gl hu it gl es es gl es es es gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl eu gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en
| O elo perdido: Aquilino Iglesia Alvariño e a lingua galega na Historia de Galiza - C O N S E L L O D A C U L T U R A G A L E G A
Neste pequeno vídeo, a presidenta do Consello da Cultura Galega explica algunhas das claves das súas ideas para a cultura de Galicia, o seu futuro e a súa herdanza.
2022 - Florencio Delgado Gurriarán
2020 - Ricardo Carballo Calero
2018 – María Victoria Moreno
2020 – Domingo de Andrade
Día da Ciencia en Galego
Centenario de Emilia Pardo Bazán
Centenario de Isaac Díaz Pardo
De gaiteiro a gaiteiro
Día internacional do libro infantil e xuvenil 2020
Encontros monográficos co patrimonio cultural
Na voz da obra
O deporte galego fala galego
O fío de Penélope
Os instrumentos musicais na tradición galega
Os profetas do Pórtico e a cultura galega
Trinta anos do audiovisual galego
Paz-Andrade e a lingua portuguesa
Observatorio da Cultura Galega
Arquivo da Emigración galega
Centro de Documentación en Igualdade e Feminismos
Centro de Documentación Sociolíngüística de Galicia
Arquivo Sonoro de Galicia
A Saia. Publicacións Periódicas Feministas
Céltiga. Revista da emigración
Repertorio da prensa da emigración
Repertorio da prensa da emigración
Francisco Fernández del Riego. Correspondente para América
Mapa Sonoro de Galicia
Coordinadora galega de normalización e dinamización
Obras impresas e dixitais
Recursos e obras de referencia
Diccionario de termos escénicos
Os instrumentos musicais na tradición galega
Coñece a cultura galega
Loia. Guía aberta á lingua galega
Historias de ida e volta
As escolas da emigración
Mapa sonoro de Galicia
Os instrumentos musicais na tradición galega
Os profetas do Pórtico da gloria e a cultura galega
30 anos de audiovisual galego
No bico un cantar
Leme. A cultura galega na túa man
A máquina do tempo
Mapa sonoro de Galicia
Roteiros da cultura galega
As escolas da emigración
Mapa de Equipamentos culturais
Setestrelo: divulgación da ciencia
Kit de normalización lingüística
Guía de linguaxe non sexista
Repertorio da prensa da emigración galega
Epistolario Rosalía de Castro
Fondo Fundación Luís Seoane
Mapa sonoro de Galicia
O elo perdido: Aquilino Iglesia Alvariño e a lingua galega na Historia de Galiza
O elo perdido: Aquilino Iglesia Alvariño e a lingua galega na Historia de Galiza
O elo perdido: Aquilino Iglesia Alvariño e a lingua galega na Historia de Galiza
O elo perdido: Aquilino Iglesia Alvariño e a lingua galega na Historia de Galiza
Xela Arias: A tentativa de traducir a fantasía
O elo perdido: Aquilino Iglesia Alvariño e a lingua galega na Historia de Galiza
Por Montse Pena Presas. Profesora da Universidade de Santiago de Compostela
Era 1986 cando Xela Arias colabora co seu pai Valentín Arias na tradución de Contos ao teléfono de Gianni Rodari, para a editorial Juventud. Daquela, a poeta viña de comezar coa súa angueira de traer palabras para o galego, nun camiño –o de tentar elixir a palabra xusta– que a acompañará en toda a súa vida, non exactamente coma unha paixón pero si como un compromiso que lle supoñía, tamén, poder contar cuns certos ingresos económicos. Xa conseguira que algúns dos poemas de Caballum (1980) de Carlos Oroza ou que a obra infantil de Jorge Amado O Gato Malhado e a Andorinha Sinhá estivesen no idioma de noso, convencida como estaba naquel tempo de que aquilo contribuía a normalizar o noso sistema cultural. E nese 1986 aínda asinará a tradución de Amor de perdição de Camilo Castelo Branco e de Cidades, Príncipes e Xins da mitoloxía e das lendas árabes, textos publicados por Xerais para dotar, dende diferentes perspectivas, o aínda feble campo literario dirixido ao público xuvenil. Un eido medrante naquel tempo, cuxas novidades eran fabas contadas que supoñían un paso máis de cara a que o lectorado mozo tivese unha variedade (senón ampla, si representativa) de obras que levar á boca. A isto tamén contribuían, sen dúbida, as editoriais de fóra de Galicia, que descubriron que o ámbito da tradución ao galego podía ser unha gorentosa torta da que tirar o seu propio partido.
E por iso, Gianni Rodari tiña que falar galego, e tiña que facelo a través da voz que lle prestaron Xela e Valentín Arias, un mestre que sempre apostara por un ensino galeguista, en boa medida porque se educara e se formara na Granxa-Escola de Barreiros, considerada por Antón Costa un claro antecedente do movemento de renovación pedagóxica de Galicia. De todas as lecturas que tiveron o e grupo de mestras e mestres que o conformaron, Rodari foi un autor capital para entender, dende outra perspectiva, como se podían traballar os contos na escola, pero tamén como se podía abordar a escrita creativa coa rapazada. O mestre da fantasía xa era un autor moi consagrado (non por acaso, concedéranlle o Premio Andersen en 1970, considerado o “Nobel” da literatura infantil) cando publica a Gramática da fantasía (1973) e reivindica o lugar fundamental que a imaxinación e a creatividade teñen que ocupar na escola. O estrañamento, o binomio fantástico, a construción de adiviñas, a mestura de historias viñeran por fin para ficar e influír a toda unha xeración de mestras e mestres comprometidos coa renovación pedagóxica. Tanto é así, que a obra de Agustín Fernández Paz ou de Paco Martín é difícil de entender sen elas, como tamén o son algúns dos materiais cos que aprendemos galego as rapazas e os rapaces dos anos 80. Mesmo a propia Xela Arias tivo unha lembranza para Rodari na súa única obra infantil, Non te amola! , cando fala de que seu irmán pequeno Marcos trae un libro, escrito por un deses “pedagogos”, dos que a voz irónica que narra, unha sorte de alter ego da autora, sinala: “Escriben libros para nenos e nenas pequenos, aínda que me parece que máis ben fanos para xogar eles, porque retorcen os contos –cóntanche a Carapuchiña do revés, por exemplo– ou fanche traballar a ti e listo. Estás a piques de chegar e póñenche: ben, agora elixe entre estes tres finais ou inventa ti un. Eu para iso escribo un libro enteiro!”. E tanto que Xela Arias se animou a escribir ese libro enteiro! Mais antes, Rodari, dende as páxinas de Contos ao teléfono prometeunos a todas as rapazas e rapaces que o lemos, a través da voz do contable Bianchi, todas as noites unha historia. A promesa foi máis alá, porque tanto coa súa literatura como coa súa particular gramática, Rodari sementou aquí e aló pequenas estratexias e desafíos, que unha vez xermolados se converteron na cerna de novas narracións.
O Consello da Cultura Galega é unha institución estatutaria creada polo Estatuto de Autonomía de Galicia para promover e difundir a lingua e a cultura galega e asesorar ás Administracións neses ámbitos
Pazo de Raxoi, 2 andar
15705 Santiago de Compostela
Radiodifusión galega na emigración
Repertorio da prensa da emigración
Mapa sonoro de Galicia
Epistolario Rosalía de Castro
Fondo Fundación Luís Seoane
Fondo Fundación Otero Pedrayo
Información sobre o persoal
Consello da Cultura Galega. 2016