es gl es ceb gl es ia gl gl gl es es gl es es gl es es id gl es es gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl en gl gl es es gl gl es es gl en gl es gl es es es fr es es es gl gl es es en es pt es en gl gl es es es es gl gl pt es en gl pt es es es es es es es es nl es es gl gl gl es gl es es nl es es es pt es es es es es es es es es gl gl en en es la gl es es la gl es hu it gl es en es gl en gl en gl es es fr gl es es
Entrevista Rebeca Baceiredo: “Non me relaciono coa poesía de forma consciente” – Lecturafilia
Reto libros con nombre de mes
LecturafiliaEntrevistasentrevista rebeca baceiredo, Libro de horas, poesía galega, rebeca baceiredo, urutau, urutau editorialDeja un comentario
O exercicio poético non nace moitas veces de forma premeditada. Moitas persoas o recoñecen. Rebeca Baceiredo é unha delas. Licenciada en Ciencias da Comunicación pola USC e doutora en Filosofía cunha tese sobre Gilles Deleuze, é tamén escritora, e publica habitualmente ensaios, como A revolución non vai ser televisada ou Capitalismo e fascismo. Hai pouco publicou na editorial galego brasileira Urutau o poemario Libro de horas, no que se exalta a intranscendencia para valorar a grandeza do tempo inmanente, tal e como se di na lapela do mesmo. Conversamos con ela arredor deste título.
(P): Como foi a xénese do poemario Libro de horas?
Escribino un inverno, relativamente illado, que pasei en Cee.
(P): De que xeito combinas a poesía coa filosofía?
Non teño a sensación de combinar nada, simplemente que hai etapas nas que se me plantea algunha pregunta, e investigo, ou outras nas que emerxen certas imaxes que expresar ou ideas que contar.
(P): Dise na sinopse do libro que “os antigos libros de horas rompen o tempo”. Como se relaciona esta idea cos tempos que habitamos, nos que semella bulir todo demasiado?
A distinción entre tempo de traballo e tempo de lecer, que xa non é contemplativo, vaise marcando na progresiva introdución do mercantilismo, que dará lugar ao capitalismo, coa noción da vida produtiva, de focalizar, ademais, o sentido, a calidade ontolóxica e socio-política da vida no traballo.
Previamente non era exactamente así, o tempo de traballo adaptábase á natureza e aos ritmos sociais, da comunidade, e o tempo do rezo ou da contemplación aparecía como unha disrupción, ao igual que o tempo da distensión se solapaba cos labores do campo. Non eran, en termos de Deleuze, tempos estriados, nos que perfectamente se delimita o tempo produtivo, nun sentido estrito, e o tempo de descanso, que, de ampliarse, debe tamén ser produtivo pasivamente e polo tanto debe ser un tempo de lecer no que se consumen produtos da superestrutura do sistema, por exemplo.
Como ese tempo é produtivo e parello ao capital, e como o capital, para ser tal, debe bulir, cada vez máis, en tempos máis intensos, en fluxos máis rápidos, pois imponse un ritmo acelerado que en realidade é tempo de vida expropiada. O que sucede é que devimos cara formas nas que semella que os espazos volven ser lisos, pero teñen estrías: o traballo como autónomo –traballar nalgo que supostamente che gusta pero cun horizonte produtivo que asegure a supervivencia- ou o teletraballo, por exemplo. Neles semella máis complicado distinguir entre o horario laboral e o horario de descanso (de vida?).
(P): A poesía é unha ferramenta para capturar os instantes? Cal é para ti o seu principal obxectivo?
Quizais non cabe formulala en termos utilitarios, pero si, como a arte, permite que nos situemos en tempos, en espazos non produtivos, precisamente. Esa contemplación da que falaba non ten por que ser, obviamente, relixiosa, nun sentido tradicional, ademais…
(P): Mentres lía o teu Libro de horas acordeime doutra obra de Nélida Piñón co mesmo título. Pensaches nela ao escribir?
Non, hai bastantes libros que se chaman así. A evocación dunha suspensión do tempo cronolóxico, entendido dende a concepción da Modernidade, supoño que é bastante suxestiva.
Cando penso en Nélida Piñón, penso nas súas raíces galegas, aínda que ela insiste en que é brasileira, e na súa amizade con Clarice Lispector.
(P): O poemario transita entre o pasado e o presente. De que forma os relacionas?
Non sei se entre un pasado e un presente: quizais ten elementos doutras sociedades e elementos máis contemporáneos. Entendo que calquera de nós, ou a miña xeración, polo menos, e xeracións próximas, tivo a sorte de vivir, en Galicia, eses tempos ou mundos xustapostos, esa posibilidade de que non todo se esgota nun presente industrial ou postindustrial niso que o sistema adoita chamar ‘periferia’, periferia do centro, iso si.
«A distinción entre tempo de traballo e tempo de lecer, que xa non é contemplativo, vaise marcando na progresiva introdución do mercantilismo, que dará lugar ao capitalismo, coa noción da vida produtiva».
(P): Como concibes o exercicio poético?
A verdade é que non é algo que busque, polo tanto, do que teña unha conciencia –en relación ao que é a propia práctica-. Simplemente ás veces hai unha pulsión para expresar nun nivel semántico ou noutro. Eu concíboo como unha forma sintética da linguaxe e por iso máis achegada a como entendo a arte.
(P): Lembras o momento no que te animaches a escribir poesía?
Nunca foi unha decisión consciente. Non me relaciono desa maneira con ela.
(P): Tes publicado tamén ensaios como A revolución non vai ser televisada ou A verdade errada e a representación errante. Cando decides que queres abordar un tema e como é o proceso de escrita do ensaio?
Simplemente xorde algunha pregunta, a partir do contexto que vivo, que vivimos, e xorde algunha hipótese e procuro investigar ata que punto se pode soster ou non. Algúns outros ensaios, como o d’A verdade errante, proveñen de propostas, ás veces de propostas para a escrita, directamente, ás veces de propostas para algunha intervención oral.
(P): Como ves o estado da literatura galega actual e, máis concretamente, da poesía?
Non sei, só podo expresar algunha impresión. Entendo que hai un escaso soporte para a cultura, en xeral, soporte que xere tecido -non me refiro só a algo financeiro, que tamén-. Penso que se produce determinada literatura, neste ámbito, que é relativamente rendible, dentro do rendible que pode ser a literatura nunha lingua minorizada, e outra que non, e que se publica noutras canles máis underground, ou de maior activismo.
(P): Cales son as túas debilidades, culturalmente falando? Libros que adores, películas, series…
Unha resposta sinxela, que non me obrigue a explicarme, a matizar, e cousas así: Twin Peaks. Porque vin ultimamente debates sobre a cultura, alta e baixa e popular ou industria cultural, e parece que sempre estamos movéndonos nas mesmas estruturas dicotómicas que marca a propia tradición occidental e coas confusións que determina o propio sistema, e dáme un pouco de pereza.
(P): Tes en mente algún proxecto do que nos poidas adiantar algo?
Falo sempre demasiado e din que dá mala sorte  😉
Si te ha resultado interesante, comparte!
Graduada en periodismo y enamorada de la lectura y la cultura. Porque leer nos hace mejores personas.
Infelices, de Javier Peña López
Los motivos de Aurora
Si te ha gustado este artículo y quieres dejar tu opinión, encantada de leerte! Cancelar la respuesta
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (obligatorio) (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Salir /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.
3º mellor espazo literario na rede 2019 por Fervenzas Literarias
Podéis escuchar el podcast «Libros contra el machismo» aquí.
Suscríbete a la newsletter de Lecturafilia
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Este blog se ha hecho con el 2º premio da Xuventude convocado por la Diputación de Pontevedra. Gracias infinitas por el apoyo y las muestras de cariño.
Cuestionario Proust Helena Villar Janeiro: novelista e escritora
Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos
10 libros recomendados sobre la amistad
Análisis feminista de "Pantaleón y las visitadoras" de Mario Vargas Llosa
Nosotras que nos queremos tanto
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Para cualquier sugerencia o propuesta, puedes enviar un correo a lecturafilia.blog@gmail.com
Andrés Bravo en Manual de remedios litera…
Mónica Cevedio en Entrevista María Novas: “Es ne…
Jennifee en “Linguística escreve-se com A.…
Britney en «Plan de rescate» de Antía…
Y también en Facebook
Y también en Facebook
Sígueme en las redes sociales
Ver perfil de Lecturafilia en Facebook
Ver perfil de Lecturafilia en Twitter
Ver perfil de lecturafilia en Instagram
Siempre a la última
Si quieres ser el primero en conocer todas las novedades del blog, suscríbete a Lecturafilia y te llegará un correo con lo último.
Dirección de correo electrónico:
Follow Lecturafilia on WordPress.com
Únete a 8.566 seguidores más
¿Ya tienes una cuenta de WordPress.com? Accede ahora.
View post in Reader
Privacidad y cookies: este sitio utiliza cookies. Al continuar utilizando esta web, aceptas su uso.
Para obtener más información, incluido cómo controlar las cookies, consulta aquí: Política de cookies
A %d blogueros les gusta esto: