gl id gl en gl gl en es vi gl it es it en fr eo en eo gl es en es eo gl gl gl gl gl gl en es en es gl de es ru ru gl gl tt gl en da gl es tt gl vi kn gl gl hy gl it cs gl es kn gl it tt gl fr da gl eo da gl en da gl en sv gl en da gl en sv gl es kn gl eo da gl gl gl en gl gl en es vi gl it es it en fr eo en eo gl es en es eo gl gl gl gl gl gl en es en es zh en pt gl it gl pt en es en gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl th uk en en gl es en gl pt et es gl es gl en gl sv gl fr gl de gl de gl gl it gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl ja gl gl gl gl ca gl gl gl gl
A taverna navegante - Miguel Anxo Mato Fondo - Que pasa na costa
(Boceto-tributo para A Eira Bar, aos 40 anos de abrir as portas)
Á esquerda a celebración do 40 aniversario da Eira Bar; á dereita, Miguel Mato Fondo recitando o seu último libro ao son da música de Serxio Moreira e Cecilia Burillo
Podería ser no comezo do outono cando entrei por vez primeira no Bar A Eira, á caída da tarde, e o local estaba ateigado de xente. Madurecían os acios na parrumeira do eirado, e as farolas acendidas matizaban a luz dourada dun serán que languidecía no solpor.
Acaso naquel momento Nick Cave cantaba Darker With the Day, e o ambiente semellaba tirado do guión dun filme ambientado nun espazo inconcreto, ao oeste dalgures. Anos despois, pregunteille a Javier Baneira, mentras servía un viño escuro como as uvas do emparrado, cal era a música do Bar, e non puido lembrar as dez mil bandas que pasaran, todos os  temas que tocaran. -“Non somos quen de recoller os restos dun naufraxo”-  dixo cunha voz entre lonxana e burlona.
Pasaron anos polo rodicio. Desde que abriu as portas, os días foronse escribindo como un livro, páxinas lidas e historias escoitadas, unha fiestra, un espazo interior, no que unha lectora ensimesmada pasara as horas atenta aos recordos do que xa non é senón luz esvaecida.
A taverna aloumiñaba as horas, deixándose ir no balbordo da noite, como quen toma o camiño de regreso e despois desaparece entre o nevoeiro e o río que dorme con rosmido de besta antiga. Moita xente pasou por aló, moitas noites temos falado con quen viñan polo Bar, paraban a meianoite, entraban e apousentaban en mesas ou entre os bocois.
Polas portas do Bar corrían os ventos do inverno e pola antiga estrada de Anllóns chegaba a amarga e acre respiración dos tremedais. Un xaneiro frío como a auga do xuncal, apareceron pola Eira, S. Melville e Kermith C. Un viña desde os coídos de Muxía e o outro camiñara a través dos areais e os malecóns desde Corme. A noite xuntounos sobre a ponte desde a que albiscaron unha última luzada verde e amarela que fechaba o día sobre a foz do río. Despois, abriron a porta do Bar e entraron silenciosos até sentar par de min.
Moitas veces temos falado das tabernas navegantes, aquelas que dicía Kermith C.,
-as tabernas cara ao mar navegan como arroaces; sempre van dar ao mar, teñen ese aquel. Tabernas de Malpica, de Camelle e da propia Muxia, vinas eu, moito tempo desque marcharan, en lugares do norde, como se arribaran dacabalo das vagas, dos arroaces, ou alguén lle sinalara onde ancorar. As mesmas! E vendo nas olladas un aquel de incerteza ou, ou reparando na ollada incrédula e algo chocalleira de Javier, sentenciou:
nalgunhas estaba o mesmo taverneiro
(e sinalou cara a el). Logo acrescentou:
-as tabernas navegan como motoras. terreiras e oscuras, deixan nos salseiros un vago recendo a viño, a augardente, a xurelo fritido ou lañado. levan mar adiante o son de gaitas, buguinas e acordeóns. por veces muxen como os bois nas cortes ou deixan ouvir entre os salseiros o canto do lobo e da avelaiona. hai xentes do mar que, ollando unha mancha oscura entre a brétema, teñen o don de adiviñar que a sombra é unha taverna navegante, e de onde vén, pola música e o recendo-
Pensaredes que non sou máis do que unha voz que xa ninguén escoita. Unha voz por veces só memoria, mais a través dela danse a coñecer outras voces, como se chegaran confusas entre a néboa. No lume aceso da lareira medraban os contos e as cantigas. En tardes solitarias, sentado acarón, lin os relatos dos vellos narradores e escrebin novos poemas que despois lía a toda a clientela.
S. Melville dixo que n´ A Eira comezaban e remataban todos os camiños, así que calquera. seguindo aquel que levaba, chegaría ás súas portas pintadas de vermello e ornadas con baladas escritas en letras douradas. Eu resposteille que habia voces que ouviran falar d´ A Eira nos camiños de Ploumanech e Carnac, onde as antas nas noites quentes comezan a andar cara ás fontes para amatar aquela sede de pedra que as gasta e debilita como area.
Daquela falou Kermith C, que levaba no seu nome o aquel de home libre. Tamén el, cando o mar acougaba nos coídos, ouvía voces que laiaban.
-Parece como se quixeran procurar os días pasados cos vellos amigos, mais sentin o triste aquel de que, embora deran con eles, non os habían recoñecer, pois que aqueles días marcharan con eles para sempre.-
Achegouse Javier Baneira cunha garrafa de viño. Preguntou, como adoitaba cando era o caso de conversas fondas.
- Outro gholpiño?. e sen agardar ningunha resposta inútil, encheu os copos, gardando despois un cómplice silencio. Despois ficamos calados un bon anaco. Os catro. A xente no bar conxelouse como un retrato antigo. Apagaronse un bocado as conversas e a música.
Nas tabernas do fin do mundo cantabamos como antigos mariñeiros, e desde Corme e Muxía deica Cornwall e a baía de Leenakeel, aínda resoan en acordeóns e ocarinas, cancións oceánicas, e sobre un fondo de trinquetes e masteleiros dous bardos fan que lembremos baladas doutro tempo.
Miguel A. Mato Fondo.
Agosto 22: Miguel Anxo Mato Fondo presentou na Eira o seu novo poemario.
Agosto 22: Miguel Anxo Mato Fondo: "Escoitar música, ler poesía e contemplar obras pictóricas son unha mesma experiencia”.
Outubro 21: Miguel Anxo Mato Fondo conta a súa Trave nun novo libro.
Entrevista 2018 con M.A. Mato Fondo: “Os escritores de hoxe en día movémonos con absoluta comodidade tanto na galaxia de Gutenberg coma na online”
OUTROS ARTIGOS DE MIGUEL ANXO MATO FONDO
Mário Herrero Valeiro e a 'Ética do abandono'
O País das abellas.
A Winter shade of pale.
O Mestre dos paxaros.
Afectos y canciones. Victoria Carande.
As Brañas da Memoria.
Viaxe ao fondo da memoria.
Lembrar (a Paco Souto).
As mulleres de Viki Rivadulla.
Eduardo Pondal: “Un recuerdo a mi patria” (1857).
-- Escolla un autor ou autora -- Alberto Pose Alberto Riveiro Sambade Alejandra Plaza Alexandre López Romero Alicia Barreiro Cambeiro Almudena García Castillo Ana Gil Rey Ana Romero Masiá Anabel Piñeiro Antón Lestón Anxo Garrido Arturo Franco Asociación Sonlilá Óscar de Souto Óscar Rey Calo Beatriz Blanco Begoña Barral Sánchez Beto Rouget Carlos Abelenda Chema Rei Darío Areas David Castro David Lourido Deindo Diego Dourado Diego Dourado Digna Rdgz. Romar Director Domingo Guerra Editorial Fátima Rodríguez Gonz... FútbolQPC Firmas QPC Deportes Fran Figueroa Fran Lago Galicia Guillermo Parga Hector Pose Huelvis Javi Mos Javi Turnes Javier López Moríñigo Joaquín Vidal Jorge Parri José Carlos Leis Caru... José Luis Louzán José Manuel Castro Ma... José María Carretero José Ramón Rey Senra Jose Luis Gomez Laura Canosa Lola Rontano Lorena Martínez Luís Lamela Maikel Pérez Castro Manuel González Corre... Manuel Suárez Suárez Manuel Varela Manuel Vilar María Bella María José Mato Mario Maceiras Mario Rodríguez Marisol Soneira Martiño Nercellas Miguel Anxo Mato Fondo Miguel Vieito Villar Miro Villar Modesto García Quintáns Modesto Parga Moncho Gándara Montse París Openhost Paula Castiñeira Paula García Costa Paula Vázquez Rafael Lema Ramón Blanco Rebeca Facal Fuentes Redacción Roberto Mouro Roberto Traba Velay Sergio Dosil Serxio Iglesias Suso Bahamonde Suso Jurjo Suso Lista Tatiana Rellan Ubaldo Cerqueiro Víctor Castiñeira Vicente Jesús Bernal ... Viki Rivadulla Xabier García Lema Xabier R. Blanco Xan Fernández Carrera Xosé Iglesias Xosé Manuel Barros Xosé María Lema Suárez Xulio Pardo de Neyra Xurxo Borrazás
O Concello de Carballo aumenta os vales de alimentos
TUSET leva a súa exposición intinerante ao Faro Vilán
A primeira xornada do #FUTFEM pon ao completo o fúbol costeiro
O Espazo Xove de Carballo ofrece un novo taller gratuito de creación de APPs
Unha homenaxe á eterna mariscadora do Anllóns
O Concello de Carballo aumenta os vales de alimentos
TUSET leva a súa exposición intinerante ao Faro Vilán
A primeira xornada do #FUTFEM pon ao completo o fúbol costeiro
O Espazo Xove de Carballo ofrece un novo taller gratuito de creación de APPs
Unha homenaxe á eterna mariscadora do Anllóns
“Un alcalde non pode, segundo a Lei de Espectáculos, nin autorizar nin denegar unha festa promovida por veciños”
A incerteza volve enlear as Festas da Pilarica da Trabe
Arde un vehículo en Berdoias
Rescatan un can dun profundo foso en Vilar de Couso
“A desastrosa xestión do goberno municipal está levando o Concello de Muxía a unha situación límite”
COPYRIGHT 2019 QUE PASA NA COSTA
Aviso Legal y Condiciones de uso