es gl es ceb gl es ia gl gl gl es es gl es es gl es es id gl es es gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl en gl gl es es gl gl es es gl en es es gl es es es fr es es es gl gl es es en es pt es en gl gl es es es es gl gl pt es en gl es es gl gl es es es es es nl es es gl gl gl es gl es es nl es es es pt es es es es es es es es es gl gl en en es la gl es es la gl es hu it gl es en es gl en gl en gl es es fr gl es es
Entrevista Jorge García Marín: “O patriarcado confina aos homes a un mundo de castración emocional” – Lecturafilia
Reto libros con nombre de mes
LecturafiliaEntrevistascoleccion feminismos galaxia, educacion en igualdade, entrevista jorge garcia marin, feminismo galego, jorge garcia marin, masculinidades disidentes, papa por que non pintas as unllas de coresDeja un comentario
Se o feminismo quere avanzar necesitamos os homes cómplices, que sexan capaces de ollar a desigualdade de xénero e de plantarlle cara ao machismo. Jorge García Marín, sociólogo e psicólogo de profesión, é un destes homes e reflexiona no seu último libro sobre as masculinidades disidentes. Baixo o título de Papá, por que non pintas as unllas de cores (Galaxia, 2020), García Marín pon o foco nas propostas que debemos levar a cabo como sociedade, e sobre todo no ámbito educativo, para deconstruír e formar outros modelos de homes, non suxeitos á agresividade e á carencia dos afectos.
Pregunta (P): O libro Papá, por que non pintas as unllas de cores? é unha publicación moi necesaria hoxe en día, pois ofrece as ferramentas necesarias para crear masculinidades disidentes. Podes explicarnos en que consiste este concepto e que persegue?
As masculinidades disidentes evocan a aquelas identidades masculinas que non se senten identificadas coas masculinidades patriarcais, hexemónicas e, polo tanto, queren romper cos imaxinarios construídos .
(P): O patriarcado faille dano a toda a sociedade. Que lle quita aos homes? E ás mulleres?
Faille dano sobre todo ás mulleres, pero obviamente os homes tamén están encorsetados nun modelo tóxico para eles mesmos. Ás mulleres quítalles a súa liberdade con todo o que iso significa, limita as súas vidas e as confina e simplifica a uns poucos modelos de submisión. Aos homes obrígalles a vivir nun mundo sen sentimentos, sen coidados, de agresividade e de violencia, un mundo de castración emocional.
(P): No libro ofreces moitas claves para que as persoas educadoras e pais e nais traballen nesa liña pero, por onde se comeza? Cal é o primeiro paso?
O primeiro paso debería ser facer conscientes ás persoas de todo o malo que implica vivir na lóxica patriarcal, o malo que significa o modelo aprendido historicamente, que é un modelo de inxustiza social. Para iso estaría ben, nestes tempos de contaminación e fake news, proporcionar datos, sobre todo aos homes, arredor da fenda de xénero no emprego, diferenzas salariais, traballo na esfera privada e as múltiples violencias exercidas contra as mulleres. Tamén é moi útil ensinar a ollar a desigualdade no ámbito mais próximo a cada un, pois este debe ser o primeiro cambio necesario.
(P): Falas dos xogos e dos videoxogos nos que os roles e os estereotipos de xénero están moi marcados. Que alternativas temos e como fomentalas entre a rapazada?
Temos que estar moi presentes na elección dos brinqueiros cos que xogan os nenos e nenas. Non podemos deixar de lado a nosa responsabilidade na busca de xogos con narrativas non sexistas. O mundo dos videoxogos máis demandados é super machista nos seus storytelling, dende os personaxes até as narrativas (guerra, destrución, violencia,… imaxino que agora sairán algúns sobre virus asasinos). Con todo, hai videoxogos, poucos pero hainos, que teñen outro tipo de narrativas (ecolóxica, cooperativa, coidadora…). Pero tamén debemos nós xogar cos nenos e nenas ofrecendo modelos, para axudar a construír identidades de xénero non estereotipadas.
(P): O libro divídese en tres apartados nos que ti propós alternativas aos modelos de masculinidades dominantes: ‘homo ludens’, ‘homo sapiens’ e ‘homo ambulans’.  Por que decidiches empregar esta fórmula?
Dende o punto de vista de creación da identidade de xénero, sen dúbida as que nos constrúen son as narrativas que nos contaron dende pequenos, os xogos e deportes cos que nos vincularon por ser neno ou nena e o modelo d@ adult@ próximo. Polo tanto, a deconstrución ten que tocar estes tres eixes para crear identidades de xénero non estereotipadas, e incluso rachar co xénero.
(P): A educación é, quizais, a principal arma de loita contra o machismo. Coñeces experiencias de escolas e profesorado que estean abordando as ‘masculinidades disidentes’? Con que ferramentas?
Si, temos educadores homes que están traballando para educar masculinidades disidentes, son poucos pero si que os temos. As ferramentas baséanse en xerar espazos onde, a través da participación activa e o intercambio de visións e experiencias vivenciais, o alumnado entenda as causas das desigualdades de xénero e coñeza as súas consecuencias. Polo tanto, trátase de cuestionar ideas e mitos (por exemplo, o amor romántico) ou identificar expresións de violencias machistas mais sutís e normalizadas, e propoñer metas para ir deconstruíndo a masculinidade tradicional. Para iso, metodoloxicamente utilizan textos, vídeo – foros, ou interveñen na ocupación de espazo físico (recreos e xogos).
(P): Comézase a falar cada vez máis de que os micromachismos deberían eliminar o prefixo ‘micro’. Que pensas?
Micro significa que non é moi visible (como microscópico) , que é mais dificil de ollar,  que pasa desapercibido, non significa que non sexa importante, ao contrario, está enmascarado. Entón micro non é pequeno no sentido de pouco importante.
(P): Dende a túa labor como psicólogo e sociólogo, como pode un home de idade adulta reconstruír a súa identidade e comezar de novo dende o feminismo?
É moito máis difícil abandonar esa zona de confort que proporciona a estrutura patriarcal, pero bastaría con que que leran algún libro feminista, que ollaran as mulleres do seu arredor e que compararan consigo mesmos.
«É moi útil ensinar a ollar a desigualdade no ámbito mais próximo a cada un, pois este debe ser o primeiro cambio necesario».
(P): Supoño que te atoparás a diario con persoas que repiten iso de “nin feminismo, nin machismo, eu defendo a igualdade”. Que lles respondes?
A incultura é moi ousada. Cando escoito esta frase é como unha tarxeta de visita que algúen me ensina e na que escribe “ves que persoa tan inculta son?, non sei nada de nada sobre feminismo, pero falo de feminismo”. Non se pode responder nada porque estás diante dunha tabula rasa .
(P): Nos tempos que habitamos, a ultradereita ascende como a espuma. A que se debe este auxe de propostas que atentan contra os dereitos humanos e negan a ‘violencia machista’?
Os discursos “conservadores” queren voltar sempre ás orixes e, se pode ser, medievais, con reis e súbditos. Para os que sustentan estes discursos, a modernidade é mala porque é confusa, caótica, difícil de categorizar, e na que reina o descontrol. O paraíso perdido, entón, son aqueles modelos de toda a vida, inxustos pero coñecidos, aquelas anclaxes emocionais onde o home era o protagonista e as mulleres “os outros”. A decadencia destes tempos ten moito que ver cos discursos da “ideoloxía do xénero” (que abre os ollos das mulleres), onde todo era máis sinxelo coas mulleres submisas que aceptaban o poder dos homes e non se cuestionaban nada. Ese é o mundo soñado, pero felizmente imposible.
(P): Ao teu modo de ver, conseguirase pronto a igualdade real e efectiva entre homes e mulleres?
Non tan pronto como quixeramos. Os discursos negacionistas están aumentando, vivimos en sociedades hiperconectadas onde certas opinións teñen moi doada a súa amplificación. Queda moito por facer na educación d@s nen@s, para que consigamos educalos dende parámetros, sobre todo os nenos, que non sexan a “pedagoxía da crueldade”, a falta de sentimentos, e si as empatías para  poñerse no lugar das outras persoas. Confío nas mestras e mestres que dende o feminismo axuden a construír un mundo mellor.
Si te ha resultado interesante, comparte!
Graduada en periodismo y enamorada de la lectura y la cultura. Porque leer nos hace mejores personas.
As miñas relecturas de Marguerite Duras
Cata literaria: «Cabeza de turco», de Günter Wallraff
Si te ha gustado este artículo y quieres dejar tu opinión, encantada de leerte! Cancelar la respuesta
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (obligatorio) (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Salir /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.
3º mellor espazo literario na rede 2019 por Fervenzas Literarias
Podéis escuchar el podcast «Libros contra el machismo» aquí.
Suscríbete a la newsletter de Lecturafilia
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Este blog se ha hecho con el 2º premio da Xuventude convocado por la Diputación de Pontevedra. Gracias infinitas por el apoyo y las muestras de cariño.
Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos
10 libros recomendados sobre la amistad
A nena do abrigo de astracán
La Perla: una parábola del mundo
Análisis feminista de "Pantaleón y las visitadoras" de Mario Vargas Llosa
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Para cualquier sugerencia o propuesta, puedes enviar un correo a lecturafilia.blog@gmail.com
Andrés Bravo en Manual de remedios litera…
Mónica Cevedio en Entrevista María Novas: “Es ne…
Jennifee en “Linguística escreve-se com A.…
Britney en «Plan de rescate» de Antía…
Y también en Facebook
Y también en Facebook
Sígueme en las redes sociales
Ver perfil de Lecturafilia en Facebook
Ver perfil de Lecturafilia en Twitter
Ver perfil de lecturafilia en Instagram
Siempre a la última
Si quieres ser el primero en conocer todas las novedades del blog, suscríbete a Lecturafilia y te llegará un correo con lo último.
Dirección de correo electrónico:
Follow Lecturafilia on WordPress.com
Únete a 8.556 seguidores más
¿Ya tienes una cuenta de WordPress.com? Accede ahora.
View post in Reader
Privacidad y cookies: este sitio utiliza cookies. Al continuar utilizando esta web, aceptas su uso.
Para obtener más información, incluido cómo controlar las cookies, consulta aquí: Política de cookies
A %d blogueros les gusta esto: