gl gl gl gl en en gl en gl ru en en es es fr hu es en pt pt es pt it es gl es gl fr en en ca es es pt it pt ca ca gl en gl pt gl gl en gl gl gl gl gl gl es es hu cbk gl en gl gl gl gl gl gl gl gl pt fr gl pt en gl gl gl en gl ru en en es es fr hu es en pt pt es pt it es gl es gl fr en en ca es es pt it pt ca ca gl en gl pt gl gl en gl gl gl gl gl gl es es hu cbk gl en gl gl gl gl gl gl gl gl pt fr gl pt gl gl gl gl gl gl gl cs en gl gl gl es es pt pt gl gl gl gl gl es gl gl gl gl es gl gl gl es es es gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl cs en pt
o cocido – Como, logo existo
tascas e petiscos Alternar menú
teoría e práctica Alternar menú
lido nun libro Alternar menú
cocido de lalin Alternar menú
teoría e práctica Alternar menú
lido nun libro Alternar menú
cocido de lalin Alternar menú
A súa señoría o cocido
Mais, que é o cocido?
Comida constituída fundamentalmente de carne de porco, vaca ou galiña, touciño, chourizos, fabas, patacas e verduras, cocido todo en auga.
Guiso de carne, tocino, hortalizas y garbanzos, que se cuecen juntos.
Prato de origem europeia, que reúne diversos tipos de carne, batatas, legumes, verduras etc.; fervido.
Cozido. Dicionário Michaelis da LP
En sentido estricto, conxunto de carnes, verduras e legumes cocidas que tradicionalmente foi prato especial, festivo.
Cocido. Diccionario da comida galega. Xavier Rodríguez Baixeras
Vale, e, daquela, que é o pote?
Recipiente de ferro coa barriga en forma de esfera, con tres pés, dúas asas e un aro para penduralo da gramalleira, que se empregaba para cociñar na lareira.
Comida equivalente en Galicia y Asturias a la olla de Castilla.
Oi!, entón, que é a ola?
Recipiente de forma redonda, xeralmente de barro e coa boca ancha, usado para cociñar.
Comida preparada con carne, tocino, legumbres y hortalizas, principalmente garbanzos y patatas, a lo que se añade a veces algún embuchado y todo junto se cuece y sazona.
E, por se fose pouco…
Sancochado: en Perú, prato semellante ao pucheiro (-á ola podre, ao cocido madrileño-) , preparado con carne de res (carne), col (-verdura-), choclo (-millo-) e iuca (-tubérculo-).
En Perú: revoltallo, cousa desordenada.
Sancochado: en México, comida mal preparada.
Pot-au-feu: prato que normalmente consiste en carne de vacún e unha mestura de verduras, e que se cociña lentamente en agua con herbas aromáticas.
O pot-au-feu elabórase tradicionalmente con anacos de macreuse (peza de carne magra dos músculos de ombro das reses), de costelas e de rabo. Acompáñase con ósos de medula.
Pot-au-feu. Dictionnaire de l’académie française
Dez (e pico) axiomas de perogrullo sobre o cocido
“Cocido” vén da técnica de elaboración: “cocer”, cociñar en auga con calor.
O que é cocer en auga, cócese de todo e en todas as cociñas do mundo.
Hai zonas nas que ao prato resultante de cocer determinados ingredientes en auga dáselle o nome local da tarteira que se usa para a cocción: pote, escudella, ola, pucheiro…
Se falamos do cocido, o nome sempre vai acompañado do xentilicio da zona: galego, madrileño, maragato…
En Francia, por exemplo, optan por chamar ao cocido “pot-au-feu“.
A versión peruana leva por sona sancochado.
En Portugal é, tamén, cozido (à portuguesa)
Ao longo do mundo existen mil e unha sonas e variedades.
E, dentro da mesma sona (“cocido galego”), cada quen acaba facendo o que lle peta.
Na súa orixe próxima “o que lle peta” era o que a xente humilde tiña a man, o produto da terra e do momento.
O “pote ao fogo“, a cocción, é unha das primeiras técnicas de tratamento dos alimentos utilizada polo homo sapiens.
Non podemos falar, polo tanto, dunha “orixe” concreta do cocido galego.
En realidade, de ningún cocido do mundo.
Tampouco dunha receita única (nin tan sequera en Galicia, tampouco en Lalín, nin, por suposto, na miña casa).
En Galicia, en España, é un dos pratos que ten feito correr máis regueiros de tinta.
Así, é unha das receitas sobre as que se escriben máis tópicos e tamén barbaridades.
A día de hoxe, por exemplo, na súa entrada “cocido”, a Wikipedia diferencia entre o cocido galego e cocido de Lalín.
Sobre o cocido galego escribe: “adóitase aderezar con pemento e aceite de oliva extra-virxe”.
Para algúns, o cocido pode ser unha evolución do caldo, ao que se lle vai engadindo chicha para facelo máis substancioso.
A base de enriquecer o caldo, chega o momento en que este é secundario (!) e o protagonismo do prato pasa á súa parte máis sólida: o cocido!
En frío ou quente
A súa señoría o cocido
• Como, logo existo • Desde 2010 • Wordpress, tema Astra • Política de privacidade