gl gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt ca gl pt gl gl ko gl gl en gl gl fr ko gl gl gl lt gl en gl gl ko gl fr gl gl gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl ko gl gl gl en gl nl gl gl ko gl gl gl gl pt gl en ko gl gl gl nb gl gl gl gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl jbo gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl ceb gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl hu gl gl fr it gl gl gl es gl gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en fr pt pt gl eo pt pt pt zh pt pt pt en oc gl pt gl fr gl pt gl en pt gl pt gl es gl fr gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Toxomar é unha utopía (e V), por Beatriz Dacosta - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
TOXOMAR É UNHA UTOPÍA é un conxunto de poemas escritos ao redor dos anos 2001-2002, que ben se podería ter titulado A CASA DESARTELLADA, pero optei pola primeira nomenclatura aproveitando o significado da palabra utopía como sinónimo de ningún lugar. Está dividido en catro partes: a primeira a modo de limiar, “toxomar acende unha lumieira, avolto de lume e toxo”, vai seguida de outras tres: interior, interno e íntimo a través das que se leva a cabo a desconstrución dun mundo e a necesidade, visible na subsección “peixes voadores”, dun lume, un soño, ilusión ou esperanza, cando todo está perdido e se cae a ningún lugar.
Este poemario naceu precisamente en ningún lugar, isto é, no servidor “TERRA” e que fun capaz de pendurar alí despois de asistir a un curso organizado pola FIGA que tiña por obxectivo dotar ás participantes duns coñecementos básicos para construír páxinas web e apañarnos no uso das novas tecnoloxías. Alí quedou toxomar é unha utopía, vivindo no silencio dese ningún lugar durante anos ata que ese mesmo silencio o disolveu, xa que o recurso non se atopa dispoñible, e agora, a través de Palavra Comum volve resucitar na súa mesma esencia intanxible, camuflado na arañeira.
O exilio náufrago dos ollos
á beira dos dentes achou
soltas en liñas de luz
no arrecendo incrédulo do lume.
intégrase na cerna do xeo,
de dor, tan pútrida e obscena,
e os teus oídos lenes
e é tan pouco o tempo
só amosan os cons, o vento
salgado en nós, arboran ondas,
e cuncas ocres de mar,
Como me gustaría sentir
os teus teitos sen tellado
e poalla neste degoiro
radical da estraña viaxe,
vísceras en min rebélanse
coa chuvia que caendo
ó centro do centro
do mundo que comeza.
mais lóstregos no peito
e os ollos brillan nos sons
Amarelas follas á espreita
niños de pardais na luzada
e abrentes de brañas
na gándara do teu corazón
co devalo do tempo
co cuspe devecido dos soños
e chegando ó rompente
na marea de ti
A pedra baleira cala
afogos de eu non sei
pero sei que afogos,
no seu cerco cego
de soidade, e vai,
e coroa chumbo nas ás,
bicos de chan, rebentar,
estercados, coa lingua rota
e as mámoas penduradas
dun peito e da voz,
e baleirarse o corpo
con silencios, ecos, ausencias,
da absoluta falla de amor.
O día repite unha nena,
unha nena na patela e sardiñas,
evoca a rúa bulideira
de pedras, aromas, memorias,
o día amosa unha pel, un ollo,
a distancia revirada do sal,
sal na pel, nas patelas, nas sardiñas,
e logo un reset, reset, turn off, turn off,
e apaga a brétema
cunha furna fría de mentiras,
e oprime con cadeas invisibles
Nada son nada teño
nada permanece en min
tan só o silencio húmido
coma un bico calado
a percorrer o barullo dos ollos
das mans, que agora cantan
a forma de ninguén
ou dunha brétema cálida
nada son nada teño
mentres percorre unha illa
a bágoa gris do hábito
que esculca as formas
coma un devezo constante
e un golpe fondo fondo
recoñezo as formas ocas
e ti, no meu silencio,
na miña nada total,
o meu único soño.
Era o mar a palabra plena
esvarando na soidade dos ollos
e a marea subía coma
instinto agochado na cova
da luz, en ti, en min,
que facía debuxiños coas pólas
das árbores sobre as charcas
e todo se borraba
You might also like
* Ana Paula Jardim Poesia
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
* Ensaio Mauricio Vieira Poesia
Desta Palavra Podes Beber – Por que ler Alberto Caeiro hoje ? por Mauricio Vieira
* Flávia Rocha Poesia
Seis poemas do livro “Exosfera”, de Flávia Rocha.
More from Beatriz Dacosta
Toxomar é unha utopía (IV), por Beatriz Dacosta
Posted On 24 Dezembro, 2015 Palavra Comum 0
TOXOMAR É UNHA UTOPÍA é un conxunto de poemas escritos ao redor dos anos 2001-2002, que ben se podería ter …
Toxomar é unha utopía (III), por Beatriz Dacosta
Posted On 17 Dezembro, 2015 Palavra Comum 1
TOXOMAR É UNHA UTOPÍA é un conxunto de poemas escritos ao redor dos anos 2001-2002.
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.