gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl it pt es gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en es
Un fragmento de pura vida – O bico da néboa
Menú + × expanded collapsed
Publicado porO Bico da Néboa19 Febreiro 202021 Febreiro 2020Publicado enA Coruña,amor,calma,liberdade,saúde,silencio,vida
A Coruña, 15 de febreiro de 2020
Achéganse a min dous paxaros, moi pequeniños. Son criaturas moi lindas, coas súas plumas elegantes, que levan, nun espazo de poucos centímetros, unhas miríade de matices de marrón: da cor das castañas ata tonalidades cada vez máis escuras, antes de perderse no negro. Os seus peitos, en cambio, están pintados de maneira uniforme dun gris bastante claro. Procuran un pouco de comida, aquí aos meus pes. Marabillosos minúsculos seres. Fronte a min, están as árbores. Unhas amosan orgullosas as súas mantas de fermosas follas verdes, dunha cor escura, intensa, chea de forza vital. Outras, mostran unha mudanza de cores que aínda non rematou, así que aínda oscilan entre o amarelo e o vermello intenso, cores que lembran máis o outono ca o inverno. Outras aínda, están en coiro: a estación non é das mellores para elas; con todo, isto non parece molestalas moito: saben que, aínda que estean espidas, seguen tendo moi boas pintas.
A xente pasa, andando de vagariño, a maioría das tendas aínda están pechadas. O ceo está con nubes, o sol non se deixa ver esta mañá. Non importa. Reina a tranquilidade: o lugar e o momento son perfectos para un saudable exercicio de respiración. Praza do Xeral Azcárraga, un recuncho de mundo xenial, moi bonitiño e moi discreto nesta mañá dun sábado calquera. Unha rapaza co pelo moi largo parece padecer moito frío. A verdade é que non vai moito calor, máis tampouco temos vento. Só un pouquiño de ar fresco, para nos enchermos os pulmóns de vida. Pura vida. Na calma firme dun momento, está a pura vida. O milagre de estar vivo. A miúdo non agradecemos a sorte que temos. Estamos vivos. Unha bágoa cruza a miña cara. Nun segundo, na miña mente aparecen todos os meus amigos e os meus queridos que non chegaron a miña idade. Un deles, o caso máis tráxico, foise antes de cumprir os 16 anos. A vida, o mero feito de estar vivos, é un privilexio.
Un home bastante maior dá un paseo co seu can, un lindo cachorriño negro, que xoga con todo o que encontra. Nunca vin este home, antes na miña vida, non sei nada del. Porén, esta persoa de idade que camiña nesta praza tan verde xunto ao seu amigo de catro patas, paréceme a imaxe da tranquilidade, talvez mesmo dunha serenidade sinxela, nun mundo que nos empurra na dirección contraria, cara ao estrés e a confusión. Achégase a min unha rula, ela tamén semella comprometida na procura dun pouco de comida. Aínda lembro cando outras criaturas da súa mesma especie viñan ‘de tapas’ á terraza da miña avoa Alice. Lembranzas dunha infancia e, tamén, mocidade que hoxe parecen tan lonxe. Neste momento de tranquilidade matutina, pasado, presente e futuro xúntanse neste recanto da Cidade Vella. Respiro. Observo en silencio as cores das flores e das follas, escoito a suave voz da Fonte do Desexo. Sorrío. Estou vivo. Síntome vivo. Síntome feliz.
Outro home ancián acaba de chegar acompañado do seu can, un animal que parece moi novo. Lánzase con enerxía a explorar o ambiente con curiosidade, a mesma que teño eu ao andar sen unha meta específica pola cidade. Co meu caderno de peto e o meu fiel lapis para tomar notas. Para estar presente. Para lembrar sempre que a vida é aquí, agora. Para non esquecer nunca a sorte que teño, a sorte de estar vivo. Respiro. Teño sorte. Estou vivo. Marabillosamente vivo. Unha fermosa lección que temos a sorte de recibir cada mañá ao abrirmos os ollos. Respiro unha derradeira vez, antes de poñerme en pé e comezo a deixar lentamente este lugar marabilloso para ir a descubrir a próxima experiencia que a vida me vai regalar. Baixo da rúa Damas cara a praza de María Pita. Sigo cara a rúa San Agustín, logo rúa San Nicolás. Ando de xeito non lineal ata desaparecer no Ensanche, deixándome atrás ese fragmento de pura vida. Sorrío: nas pequenas cousas está a verdadeira maxia.
Publicado porO Bico da Néboa19 Febreiro 202021 Febreiro 2020Publicado enA Coruña,amor,calma,liberdade,saúde,silencio,vida
Artigo anterior Artigo anterior:
A balea de Isabel
Artigo seguinte Artigo Seguinte:
Os meus arxentinismos adquiridos e perdidos
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (obrigatorio) (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.
O bico da néboa, Blog en WordPress.com.
Create your website with WordPress.com
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
O bico da néboa
Already have a WordPress.com account? Log in now.
O bico da néboa
View post in Reader
A %d blogueros les gusta esto: