gl gl gl es en gl gl ast es pt es gl gl gl gl en ast gl gl es en gl en it fr gl gl gl gl it es pt en en en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl es pt en en en gl pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es pt es gl hbs_lat gl gl pt gl eo gl gl gl gl gl fr es cs gl gl gl it gl gl it fr gl fr gl en gl en en en en gl en en en en gl
Seoane, o home das mil caras - Nós Televisión
Nós Televisión conversa co psicólogo José Martínez-Romero, amigo do prolífico artista durante a súa estadía en Bos Aires
Emigrar, deixando atrás a túa terra, as persoas máis achegadas e os teus costumes nunca é doado. Porén, pode facerse un chisco máis sinxelo se logras aclimatarte a un novo fogar, e para iso é imprescindíbel, sen renunciar á túa cultura, adaptarte á do teu destino. Diso sabía moito Luís Seoane, exiliado en Bos Aires dende finais de 1936, e tamén José Vicente Martínez-Romero Gandos, psicólogo arxentino e amigo do prolífico artista que en 2002 tivo que facer a valixa e emprender a ruta inversa, é dicir, cara a Galicia.
Martínez-Romero, psicólogo e amigo de Seoane en Bos Aires
Discípulo da escola logoterapéutica de Viktor E. Frankl, Martínez-Romero desenvolveu a súa carreira profesional tanto na atención a pacientes, a través dunha consulta particular, como no eido académico, chegando a dirixir a carreira de Psicoloxía na Universidad del Salvador. Mais os devastadores efectos do corralito tamén afectou á súa propia familia: perdeu o seu traballo e viuse obrigado a emigrar á Coruña xunto coa muller e os fillos, mais estes “na procura do seu proxecto persoal”. “Partimos ao encontro coa outra parte da nosa cultura”, explica, lembrando que nunca perdeu o vencello coa cultura galega que herdou dos seus pais, tamén emigrantes.
Nos seus anos en Arxentina moveuse, dende moi novo, entre as elites culturais que brotaban de entidades coma o Centro Gallego de Bos Aires ou a Asociación Arxentina de Fillos de Galegos. Naquel ambiente coñeceu a Luís Seoane, quen organizaba con frecuencia, na súa casa da rúa Montevideo, faladoiros nos que participaban figuras coma Dieste, Alberti, ou o propio Martínez-Romero. Alí, os asistentes, mesturados “os mozos e os maiores”, debatían sobre cuestións da actualidade política e cultural do país.
Neses anos, o psicólogo comezaría forxar unha amizade con Seoane e a súa muller, Maruxa Fernández, con quen mantería correspondencia por carta até os seus derradeiros días. “Eran dúas persoas moi xenerosas que fixeron moito por Galicia dende o exilio”, explica. Igual de importante foi o labor divulgativo que Seoane, o psicólogo arxentino e moitos outros intelectuais da época fixeron a través da radio e publicacións coma Galicia emigrante.
A obra de Seoane non é recoñecida como merecería; foi moito máis ca un pintor
Cando se fala de Luís Seoane, a meirande parte da xente imaxina a súa obra pictórica, esquecendo as outras moitas facetas “artísticas e políticas” que o caracterizaban: debuxante, gravador, pintor, escritor, creador de numerosos murais da cidade, e un longo etcétera. Para Martínez-Romero, o artista “non é recoñecido como merecería”, nin pola Administración, nin pola sociedade galega, nin pola fundación que leva o seu nome, á que acusa de “non asistir nin sequera ás homenaxes”.
Porén, a figura de Seoane si que é considerada “moi importante” á outra beira do Atlántico, onde “traballou arreo dende 1936 até o seu retorno a Galicia”, no ano 1975. “Na súa obra daba a coñecer Galicia, mais tamén Bos Aires e a emigración en xeral; era un artista con vocación internacional”, matiza o psicólogo, quen fai un chamado a que o patrimonio cultural do prolífico autor “se proxecte cara o exterior”.
O doutor Martínez-Romero; José para algunhas amizades, Vicente para outras, vive agora feliz na Coruña, malia que a súa acollida hai máis dunha década “non foi boa”. El, coma o seu amigo Luís, viuse obrigado a deixar o seu fogar polas circunstancias do momento. Agora pide “memoria” para a emigración que asoballou Galicia durante o século XX, para que todas esas persoas non fiquen no esquecemento.
Artigo anterior5 preguntas a … Álvaro Seivane
Seguinte artigoGala aRi[t]mar galiza e portugal 2017
ARTIGOS RELACIONADOSMÁIS DO AUTOR
Arancha Nogueira, autora destacada pola AELG neste mes de decembro
Chega a Festa do Apego 2019
O Garaxe Hermético, o valor do cómic galego
A Habana cumpre 500 anos: historia e memoria cruzadas
María Vázquez, premio Cineuropa 2019: “É un orgullo que sexa no ano no que as creadoras mulleres están visibilizadas”
Galego de Todo o Mundo
Rede Galega de Videoblogues
Empregamos cookies propias e de terceiros para mellorar a súa experiencia e os nosos servizos, analizando a navegación no noso sitio web. Preme en "Aceptar" para dar o teu consentimento para o uso das cookies.
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.