gl gl gl gl fr gl gl fr gl gl en gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl pt gl en gl es sv ca es pt br fr gl pt gl lt gl ca en eu en it gl gl gl it en gl pt gl en gl gl gl gl gl gl gl nb en sv fr de de gl gl gl gl gl es gl es gl gl es pt es pt pt pt fr pt gl pt pt en gl es gl gl pt pt gl en pt pt gl pt pt pt pt es pt gl gl gl gl gl gl pt it gl gl pt gl gl gl gl gl pt pt pt gl gl pt es pt gl en gl gl gl pt pt pt es pt gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl pt en ca gl gl pt
Vieiros: Galiza Hoxe - Camilo Nogueira - A reforma do Estatuto
Martes, terza feira, 27 de setembro de 2022
Presentando un recurso de inconstitucionalidade contra elementos básicos do Estatuto de Autonomía de Cataluña e obstaculizando a renovación do inefábel e escandaloso Tribunal Constitucional, os contrarios á diversidade nacional e cultural perseguen a imposición da idea de España como nación única, atrancándonos no armario sombrío da “indisolúbel unidade da Nación española, patria común e indivisíbel de todos os españois”. Os que así pensan non quedan demasiado lonxe de quen no século XIX manifestaba que, de el depender, quitaría os nomes e as demarcacións históricas, “orixe de disputas crueis, puerís e funestas, pois os españois deben ser todos uns”, substituíndoas por “seccións cuadradas e numeradas do territorio”. Nese hermo, só o recoñecimento da existencia de “nacionalidades” introducíu algo de luz en normas que naceron arcaicas e resesas.
Os que negan a diversidade nacional e cultural saben que a interpretación españolista da Constituición non é inevitábel. De facto, no proceso de integración na UE que motivou a transferencia de competencias constitutivas da soberanía absoluta tradicional xa se fixo unha lectura mui distinta. En materias como o control das fronteiras, o espazo económico e a  moeda, o comercio internacional, a xustiza coa presenza do Tribunal de Xustiza da UE, as políticas agraria, pesqueira e medio-ambiental, o recoñecimento de títulos profisionais e universitarios ou elementos da política militar a soberanía absoluta tradicional tornou en soberanía compartillada, situándose nesa perspectiva a fiscalidade e a representación internacional. Non se pode esquecer que nese e noutros asuntos, a lexislación estabelecida polo Parlamento Europeu e o Consello de Ministros da UE está por riba das leis aprobadas nos Estados membros. A respeito da Unión Europea, mesmo cando se trata de cuestións que forman parte do entendimento tradicional da soberanía e da independencia, as instituicións do Estado español interpretaron a  Constituición de forma aberta, sen modificar nen unha coma dos problemáticos artigos que a encabezan.
Porén, frente a Galiza, Euskadi e Cataluña a norma vólvese ríxida, a xeito de muro infranqueábel e arma disuasoria. Tocante ao Estatuto de Cataluña, pode suceder que o Tribunal Constitucional tome a insólita decisión de pór en causa o proceso democrático que, participando todas as instituicións catalás e estatais, culminou nun referendo aprobatorio. O vasco foi rexeitado na porta do Congreso. O novo Estatuto galego nen siquer foi redactado. Os que hoxe governan en Galiza rexeitan a definición como nación e a  independencia no tratamento da língua propria e impeden unha nova consideracion de materias fundamentais, entre elas a presenza na UE e nas relacións internacionais, a ampliación das competencias económicas, financeiras, fiscais ou xudiciais, o governo do espazo marítimo, a estruturación do territorio,  a Administración Local ou a formulación estatutaria de direitos sociais e humanos.
Depois de séculos de negación, a inequívoca tradición institucional e cultural e a defensa dos intereses de Galiza frente á marxinación despertaron no século XIX un movimento nacional galego que, unido aos demócratas republicanos e da esquerda, contribuíu decisivamente a conquistar o Estatuto de Autonomía de 1936, padecendo xuntos e organizándose de novo frente á Ditadura. O Estatuto de 1980 e o recoñecimento constitucional como nacionalidade debense a experiencia histórica e ás mobilizacións de 1977 e 1979. Os compromisos da Transición permitiron o estabelecimento dun certo autogoverno e a criazón dun espazo nacional galego. Logo, a existencia das instituicións autonómicas e o esforzo da sociedade explican os resultados habidos, sen dúbida positivos malia que na maior parte dos trinta anos transcorridos hoube governantes que malgastaron os valiosos instrumentos que a sociedade puxo nas súas mans e ignoraron a definición estatutaria de Galiza como nacionalidade.
Agora vívese unha situación contraditoria. Se na sociedade galega existe unha maior consciencia de nación e da capacidade económica, social e cultural de que se dispón, governando a esquerda estatal e a nacionalista galega a prática totalidade das cidades, o Governo autonómico interpretase como a barreira defensiva do españolismo.
A reforma do Estatuto, reforzando as instituicións e as competencias, debe constituirse no obxectivo, quer de todos, quer da alternativa de Governo pendente de formular. A respeito da necesaria definición estatutaria de Galiza como nación, non se pode ignorar na primeira lexislatura o Parlamento aprobou por unanimidade unha Lei de Símbolos que xa o fai. A Lei integrou na nova legalidade un hino que pertencía á tradición democrática do movimento nacional galego. Con el a nación galega é cantada en paz, por todos e sen distinción.
Sabendo que cos bimbios actuais resulta imposíbel conseguir unha reforma do texto constitucional que recolla o carácter plurinacional do Estado, os Estatutos de nación non poden esperar. A cuestión da Constituición resolverase cando os autogovernos nacionais de Galiza, Euskadi e Cataluña foren unha realidade política e material democraticamente imbatíbel.
É preciso que te rexistres para poder participar en Vieiros. Desde a páxina de entrada podes crear o teu Vieiros.
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Camilo Nogueira Román naceu en Lavadores (Vigo) en 1936. Enxeñeiro industrial e economista, foi eurodeputado polo BNG entre os anos 1999 e 2004.
Elógio da amizade (02/05/2010)
Ai, Europa ! (11/04/2010)
O retorno dos demos (21/03/2010)
A glória do Pórtico (14/03/2010)
A nação curda (07/03/2010)
As provincias e Madrid (26/02/2010)
Um salto económico e demográfico (20/02/2010)
A propósito de Grécia (17/02/2010)
Foi alí, no Obradoiro (29/01/2010)
Da presidência da União (13/01/2010)
Depois de Copenhague (30/12/2009)
Brasil e nós (18/12/2009)
A dignidade dun povo (27/11/2009)
Depois de cinco anos de crise (24/11/2009)
O momento da União Europeia: A eleicão do presidente (I) (27/10/2009)
A cidade do Bósforo (13/10/2009)
Os Jogos de Lula (08/10/2009)
Um espectro ronda sobre Europa (30/09/2009)
Zascandileando por Europa (21/09/2009)
O sitio onde aninham todas as virtudes (16/09/2009)
Crise e sociedade (08/09/2009)
Expropiadores da nación (01/09/2009)
Desde o valor de todo o feito... (27/08/2009)
Estar na cereixeira (18/08/2009)
A propósito de Ence e Pescanova (e da agresión madrileña a Caixa Galicia) (03/08/2009)
Tanta gente, tão preparada (28/07/2009)
De costas viradas (14/07/2009)
A propósito do financiamento autonómico (07/07/2009)
Castelao entre nós (30/06/2009)
Mirar para alén (23/06/2009)
O conto é que... (16/06/2009)
Non será doado (09/06/2009)
Os europeos e a consciencia da Unión (02/06/2009)
Xogando coas cousas de comer (26/05/2009)
O acosso que não diz o seu nome (19/05/2009)
Depois da Asemblea (12/05/2009)
Unha penosa contradición (21/04/2009)
Abrir-se à sociedade (14/04/2009)
O patrón de Europa (07/04/2009)
O peso em Madrid (31/03/2009)
Contra a desertización (24/03/2009)
Lula e Obama (17/03/2009)
O acordo necesario (10/03/2009)
Desde o areal de Estorde (24/02/2009)
EEUU, China, a UE e nós (17/02/2009)
Belém da Amazônia (10/02/2009)
Sobre Galiza na crise (03/02/2009)
Como Lincoln e Mandela (27/01/2009)
O presidente eleito (17/01/2009)
Bombardear un campo de concentración (30/12/2008)
Un territorio común (03/12/2008)
O soño americano (30/10/2008)
As medallas olímpicas (17/08/2008)
As primarias demócratas en EEUU (13/06/2008)
Unha nación no mundo (02/04/2008)
Crónica de Palestina (18/02/2008)
A experiencia e o cambio (10/01/2008)
Non teñen remedio (29/05/2007)
Opinión, Columnas, Galerías, Últimas, Escáneres, Anteriores, FAQ, Buscador
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
Chat, Foros, Chatrevistas, Postais, Conversas, Open Vieiros
Barcelona, Bos Aires, Euskadi, Venezuela, Irlanda
Día das Letras, Creación, Informativos, Dossiers, XGN07, 1 de abril
RSS | Que é Vieiros? | Que é o RSS? | Creative Commons | Publicidade | Director | O equipo | Contacto