es gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt it sv es pt pt pt gl ko gl gl gl ilo gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl el gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en fr en en en hbs_lat pt pt gl eo pt pt pt zh pt pt pt en ja pt pt pt ja es pt pt en pt gl pt gl es gl fr gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
No volver que seremos estamos (IV), por Rafael Catoira - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
Desde a Palavra Comum agradecemos a Rafael Catoira que escolhesse este espaço para publicar, em diversas entregas, o seu poemário inédito No volver que seremos estamos.
Antigo dito da tribo Hopi:
Nós somos aqueles aos que estabamos a agardar.
Esta fría mañá de vidro
co cristal do ceo ferindo a xeada,
nos prados as nubes imitan á brétema
e acoitelan xeos de verdura.
Canta o río o seu borboriño
e arrola aos peces no seu espertar nocturno.
A miña mirada da infancia xa tan afastada,
énchese no ar da esencia íntima desta pureza.
É pura, si, coma é puro isto virxinal
que amence coma a primeira ollada
do primeiro ser que habitou esta terra
e descubriu o que estaba na súa visión
ou fixo fabricar o nacer das cousas,
aparecidas por vontade da súa aparición.
Como negar a potencia da pureza
neste mundo onde o artificio amosa as súas moléculas alteradas
do que foi creado para o seu uso elemental?
É a miña ansia, quizais, este desexo de non modificar
o que configurou o mundo:
o paseo coa amizade no seu silencio que o enche todo
pola húmida herba que se inclina desde o monte,
o amor na súa canción antiga que desborda a pel da cordura,
da subterránea auga que xorde do ventre
da montaña e vaise facer río cara ao mar.
É esta constancia sinxela do universo,
o sementado, luz que extrae o fulgor do talo
e o alimento que agroma negando a gravidade.
Isto faise coa maxia dos dons do universo
creados por fonte propia, se acaso
o sortilexio do bruxo que atrae o bisonte
á fame da tribo, inventando palabras novas
para nomear o innomeable,
ese verbo primeiro e preciso escondido nese máxico desexo.
Estala en semellanza do orixe esta mañá,
a memoria ábrese á vida coas experiencias
desa lembranza baixo o pálido manto da bruma.
Entón penso nos xeos máis fondos
onde flores eternas ou outros materiais aínda virxes
coas súas afiadas corolas ou linguas de lava en aviso
e alí, nese pálido cristal duro, de aceiro puído,
agardan para espertar ou deixarse inventar
e tremer a primeira chama dun sol primeiro.
Seica non é esta mañá o amencer primeiro
e cada mañá a creada para espertar
e pensar con que materias formar o mundo
para este paseo polo soño
orixe das cousas soñadas que son reais
porque as miras, e se as miras,
ao mirar danse forma e vida?
Os paxaros marcan co seu voo errático
a tristeza do ar.
O son audíbel do silencio coma o grito cara a dentro.
Un despois da palabra antes de que naza a voz.
Un latexo detido de socate.
Un gritar pretérito que o tempo converteu nun borboriñar
e agora está subitamente calado,
coma en alerta de algo que, sen avisar, se achega.
Un fallo do son
sorbido por un eco baleiro. (Un lugar onde a voz
se perde afastándose nun eterno deambular
sen montaña que o deteña e a traslade á súa orixe,
coa súa volta multiplicada en varias voces
creando un idioma crebado na súa razón,
pero dun falar solemne, doutro mundo.
Algo que recorda a orixe da palabra
e que semella un misterio a piques de revelarse)
Así quedaron nestes recantos os ecos escondidos
daqueles gritos dos nenos
que descubriron aquí a vida entre as voces dos xogos
e as bágoas de mentira para achegar as caricias
das nais en precaución de tódolos perigos.
Aquí, na amplitude do parque, agora minguado pola ausencia,
aínda fica o reflexo de vidro dos seus gritos.
Un ledo crepitar deses estalidos
aínda na fragua da vida. Delgadas voces
baleiraron as pulsións e o ar limpo
axiña volveu encher os pulmóns
xa facéndose á medida deses tórax
marcados por músculos de discóbolo ou seos virxinais
dispostos a alimentar as xeracións que veñen
nun vindeiro sangue que non remata.
As xeracións coma ondas flotantes, un único ser no espello
que inventa carreiros para camiñar con novos pasos
un carreiro xa pisado.
Aquí, neste parque, aniña a nostalxia que xa ninguén lembra.
Aquí amoréanse os esquecidos xogos, a perdida peza
dun xoguete eivado e todos aqueles soños
que a adolescencia foi demorando, e despois, coa hedra
da idade agatuñando polo sangue, agocháronse
entre a lama da lembranza.
Neste lugar onde medraron os ósos dunha xeración,
cando os raios do sol
petaban nas costas daqueles inquedos nenos,
agora unha poeira escura recobre o chan.
Un vento lene, xurdindo do océano, revolvía
aqueles pelos de suor cun fluír que irrigaba vida
naquelas vidas que devoraban o vivir.
Agora, neste parque, o vento vira elípticos tornados
para levantar os papeis que algún día levaron dentro
aquel bocadillo que deron ás formigas coa determinación do capricho.
Arrodean ás randeeiras este po seco que outrora se arrastrou
baixo o zapato dalgún neno ou nena que deixou no cano alargado da fonte
esa sede de afogo e cansazo,
ese esgotar de músculo novo que espreguizaba un paseniño medrar.
Xa deixaron de vir os anciáns co seu pasar lento.
Xa deixaron de gardar as migallas de pan do xantar
para o picar de resorte delgado das medorentas pombas.
Xa deixaron de tirar aquela chuvia que levaban na man fechada,
aquela man que bulideiros escondían na calor dos petos.
Xa non se pousan no cemento gretado do chan
as alas de betume dos pícaros corvos,
nin as pombas de branca cordura,
nin as gaivotas de estraña mirada nos ollos de xeo
que espantan os pardais cos seus pequenos corpos
sostidos por arames de correr inquedo.
Pero aínda baixan do ceo coa súa fame e, enganados
polo costume, achéganse aos bancos de ferro
que renxían co peso daquel home
coa súa artrite de metal que se agachaba lentamente
co brando peso da súa idade, a agardar o sol da tarde
dilatando a calor do seu sangue.
Aínda esperan esas migallas de pan voando un intre
para caer espalladas como neve ou un maná
dun deus que se apiadaba deses seres.
Anxos habitando corpos estraños.
Neste chan de cemento ata os ecos son murchos recordos.
Nada fica daquela algarada, daquelas feridas iniciáticas
naqueles xeonllos, nin daqueles balóns que saían
a voar sen límites, nin parada.
Pero, agora, dos amantes é o parque, e aínda voces,
laios de escándalo contido,
escollen esta soidade acrecentada de sombra.
Algo queda, no ar do parque, destes silencios nocturnos
alterados por un remexer de corpos afanados en espir
un exceso de roupa. O óxido dos bancos e as súas desgastadas táboas
teñen gravados para sempre esas posturas horizontais
que fixeron voar abraios sempre renovados.
Con todo, están esnaquizados aqueles engaiolados xardíns por valados
de escasa medida. Aínda pendura o seu murcho verde algún anaco de zume
nalgunha folla, pero non asubía o ar apagado da súa forza
e o vento desfíxose polos recantos do tempo
e xa non fabrica eses abanos verdes que espallababan recendos de menta
Xa nada purifica os pulmóns espesados co óxido da vida.
Ao redor, altos cristais, reflexos en ollos planos de vidro,
montañas de aceiro e aluminio, gaiolas con corpos
a senlleira figura dun paseante
envolto na súa fatiga, que se vai, atravesa o rancio recendo
e agachada a cabeza, pérdese na distancia.
O ar silandeiro do abandono
instalouse aquí coas súas horas mortas
e ningún vento volverá levantar o dourado po do onte,
que agora é cinza gris
óxído e seco lodo.
You might also like
* Ana Paula Jardim Poesia
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
* Ensaio Mauricio Vieira Poesia
Desta Palavra Podes Beber – Por que ler Alberto Caeiro hoje ? por Mauricio Vieira
* Flávia Rocha Poesia
Seis poemas do livro “Exosfera”, de Flávia Rocha.
ElemeNtário (Flan de Tal) – A ciência na criação poética I por Joana Magalhães
Posted On 30 Junho, 2022 Palavra Comum 0
Eleme[Nt]ário é um colecção científico-poética (Flan de Tal), que nasceu em 2019, Ano Internacional da Tabela Periódica, pela UNESCO. Conversamos …
5 poemas de Maria Quintans
Posted On 7 Junho, 2022 Palavra Comum 0
Maria Quintans _ Poeta, dramaturga, faz parte da criação da Revista Inútil, onde foi directora editorial. Publica em 2008 o …
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.