gl gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt ca es gl pt en gl en ca en gl ca gl it gl gl en gl es es gl gl es gl en ca es gl ca gl en en es gl es gl en ca ca ca gl gl es ca en es en gl en fr en en en ca gl en ja ca es gl ja ca gl pt ja ca ca gl ro fa pt pt pt ja es ca gl en pt gl pt gl es gl fr gl gl pt pt it en en en en en en pt pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Antoni Bernad, as emocións ao servizo da estética - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
Outra volta o Palau Robert abre as súas salas para albergar unha exposición de fotografía. As imaxes de Antoni Bernad. Outra oportunidade para visitar os traballos deste artista da moda e mais os seus exclusivos retratos de persoeiras e persoeiros. Mágoa a acumulación de imaxes. Que teñen as instantáneas de Bernad para que todas as grandes revistas de moda o contratasen? Por que era tan querido por modistas, modistos e modelos? Que ten de diferente a fotografía dixital respecto da analóxica, a de sempre?
Antoni Bernad (Barcelona, 1944) estudou Belas Artes. É unha persoa apaixonada pola arte en todas as súas manifestacións (cine, teatro, música, pintura, …). Esta bagaxe cultural aporta ás súas instantáneas unha delicadeza estética que non está noutros fotógrafos. Tanto nas fotografías de moda, como nos seus fantásticos retratos, sempre atopan o seu recuncho detalles expresionistas que carrexan emocións e engaden á pura imaxe fasquías psicolóxicas. Tampouco falta en moitas das instantáneas o xogo irónico. Todo para inventar historias, para crear universos de seu.
Non saíndo da fotografía e do valor que, como produto estético, vai ganando na sociedade, cómpre suliñar que son moitas as institucións onde as exposicións de grandes fotógrafas e fotógrafos sucédense polo miúdo. Un dos casos máis relevantes son os espazos que a Fundación MAPFRE habilitou na modernista Casa Garriga Nogués. Acaba de marchar para Madrid a mostra Brassaï, unha antolóxica ampla e moi completa; con anterioridade houbo outras de fotógrafos tan relevantes como Michals e a súas innovacións técnicas, Halsman coa súa jumpology ou Davidson, empático social. Tampouco se queda atrás La Pedrera, que se esforza por presentar á cidade fotógrafos que participaron na renovación da fotografía nos anos 60 e 70. Polo principal da Casa Milà gaudiana xa pasaron Colita retratando a festiva gauche divine local, Catany e a súa delicada perfección ou Pomés.
Antoni Bernad es un hombre culto, entusiasta, perfeccionista, observador  y con muy buen gusto. He trabajado muchas veces con él y estoy deseando caer de nuevo en sus manos. Toni contagia emoción. Todos los que hemos trabajado con él le debemos parte de nuestro éxito (Laura Ponte).
A. Bernad. Laura Ponte como Picasso.
Antoni Bernad Margarit traballou, despois de rematar os estudos de belas artes, como debuxante e grafista para axencias de publicidade. E chegou á fotografía, foto de moda, por culpa do franquismo. O franquismo gris. A nómina de agresións que a ditadura franquista exerceu sobre as persoas destes territorios non ten conto. Na casa dos Bernad-Margarit había revistas de moda, chegadas de xeografías máis libres, que falaban doutro mundo en cores brillantes e fermosos. Antoni toma a decisión no ano 1966 de marchar a París, e alí, no epicentro da moda, toma a decisión de dedicarse á fotografía. A súa calidade e orixinalidade artística levárono a colaborar en revistas de tanto prestixio internacional como Elle, Vogue, Vanity Fair, Marie Claire, AD, Telva, El País Semanal, Yo Dona, Woman. E pasados os anos acabará por traballar tamén para casas comerciais, como é o caso de Pronovias, Chanel, Cartier, Van Cleef & Arpels, Carolina Herrera, Emporio Armani, Zara, Massimo Dutti, Pertegaz, Mango. Sirva de exemplo a valoración que Carolina Herrera lle fai ao propio fotógrafo: Querido Toni. Como siempre tú eres mi fotógrafo preferido. Las fotos son todas divinas. Un gran abrazo.
O seu éxito no mundo da moda –mundo competitivo e duro– vén dado pola orixinalidade dos seus enfoques, polo trato e valoración das persoas coas que traballa. Na presentación de Antoni Bernad. Nord/Sud/Est/Oest, o fotógrafo dixo: Sempre he tractat a les models com si fossin grans personatges, i les personalitats que retratava com si fossin models. Tamén comentou que nas sesións de fotografía preocupábanlle moito aquelas nenas de 16, 17, 18 anos que viñan cheas de inseguridades e medos ante o mago da máquina de retratar. Que procuraba tranquilizalas, por exemplo falándolles moito, e mirando de que non tivesen tempo de ter medos. Bernad procuraba buscar algún sentimento, algunha emotividade nas modelos que tiña diante. El mesmo dixo en varias ocasións que é o fotógrafo que amaba ás mulleres, que case foi unha obsesión no seu traballo humanizar a fotografía de moda, e que a persoa que está dentro do vestido non sexa só un manequín. Abundando na non-cosificación das modelos, Ángela Molina, crítica de arte do xornal El País, ten escrito: Antoni Bernad aparece como un excelente retratista  de modelos desvinculadas de la sexualidad pasiva a que habitualmente la someten los fotógrafos de las publicaciones de moda. La defensa de Bernad a los poderes de la mujer es un manifiesto visual de su individualidad.
A. Bernad. Laura Ponte como Jacky Kennedy
Por iso lle agrada tanto Laura Ponte, unha muller chea de personalidade e criterios propios. Na escolma que Llena e Bernad fixeron para Antoni Bernad. Nord/Sud/Est/Oest, Laura Ponte aparece a lo menos unhas dez veces, caracterizada de Greta Garbo, Coco Chanel, Katharine Hepburn, Pablo Picasso, Jacky Kennedy, etc. Preguntado Bernad polo feito de que Ponte apareza tantas veces, comenta: És perfecta, broda tot el que li demanes. Això si, cal actuar ràpid perquè és molt tímida. Nunha liñas anteriores Ponte gaba a Bernad. A valoración é recíproca. O fotógrafo valora moito que é unha muller que asimila a personalidade e os xeitos da persoa que lle están propondo; e en pouco tempo a fotografía xa está aí. A mesma opinión declaraba Manuel Outumuro, o gran fotógrafo, co gallo da súa exposición Outumuro. Looks. Vint anys fotografiant moda (2010). Daquela, Outumuro recoñecía a capacidade, inusual, de Laura Ponte para interpretar o que o fotógrafo espera dela co fin de que a fotografía sexa perfecta.
Mercè Rodoreda, Jordi Pujol
Antoni Bernad, tiene todas las virtudes del fotógrafo con personalidad. En cualquier disciplina impone su estilo. Me gusta remarcar su faceta de retratista, creo que en esta difícil modalidad consigue una relación perfecta con los personajes que retrata (David Balsells, director de fotografía do MNAC)
A escolma decidida polo comisario e mais polo artista para completar as 390 imaxes que abarrotan as salas do Palau Robert en Antoni Bernad. Nord/Sud/Est/Oest, recolle metade de fotografías de moda, e a outra metade retratos de persoas e persoeiros. Como xa se dixo, a disposición non segue criterios temáticos nin cronolóxicos, co que os retratos mestúranse coas instantáneas feitas a modelos. Nos retratos Bernad (que declarou que trata ás modelos como personaxes, e aos personaxes como modelos) procura que de xeito sinxelo aflore a personalidade da persoa retratada nalgunha ou algunhas das veces que dispara a súa cámara de retratar.
A. Bernad. Mercè Rodoreda, 1978
Alá polo ano 1978 Mercè Rodoreda sentíase grande, desfavorecida (tiña 70 anos), e non quería ver a ninguén, e menos que lle fixesen fotografías, claro. Con todo o escritor e editor Josep Maria Castellet insistiu para que Bernad fose á casa da escritora para facerlle uns retratos. O fotógrafo chega e póñense a falar, como se fosen amigos. Ao cabo dun pouco Bernad convence a Rodoreda de que se tumbe nun sofá cuberto cunha pel de vaca e se recostase nunha banqueta marroquí, como se fose unha das grandes actrices dos anos 30. Bernad marcha, logo de facerlle unhas cantas fotografías. Ao día seguinte a autora de La Plaça del Diamant chama a Castellet, horrorizada, dicíndolle que fotógrafo e compañía a convenceran para que fixese o ridículo, e que tiña que destruír as instantáneas inmediatamente. Despois de moito falar, o editor convenceuna de que, antes de facer nada, as mirase. Són les fotos de la meva vida, exclamou a escritora ao ver o resultado, e observar que saía sorrindo en moitas delas. Algúns destes retratos están agora no Palau Robert.
A. Bernad. Salvador Dalí, 1973
Tamén están algunhas imaxes sorprendentes de Salvador Dalí. O fotógrafo e mais o autor de El Gran Masturbador fixéronse amigos, e víanse con certa asiduidade. Un dos retratos que logrou captar Bernad de Dalí foi unha copia-parodia dunha piedade. Dalí, con longos roupaxes e actitude histriónica aparece sedente, tendo nas súas coxas un efebo (Oriol Llopis), que se tumba, pero non adopta o rol de fillo morto, senón que está cos ollos abertos e mira a cámara. O fotógrafo tamén contou algunha outra anécdota. Pedíronlle que fose ao domicilio do arquitecto José Antonio Coderch para mirar de facerlle uns retratos. Chamou ao timbre, abriu o mesmo arquitecto e díxolle que non, que non quería fotos, e pechoulle a porta. Bernad meteu o pé para que non a pechase de todo, viu sobre un moble unha fotografía enmarcada dunha muller, e dixo: ¿quién es esa mujer tan guapa y elegante? Coderch quedou indefenso, respondeu que era a súa nai, e deixouno pasar. Acabou por tirarlle bastantes instantáneas. Cando viu os resultados exclamou o arquitecto: Me has sacado como soy, un perro rabioso. Aquí uns dos retratos que lle deu tirado Bernad.
A. Bernad. Salvador Dalí, 1973
Caso aparte son os retratos que o autor de Catalans. Retrats tivo que facer a políticos ou persoas moi relacionadas co poder. O poder tense e cómpre demostralo nos retratos, semella dicir Bernad cando fala dalgúns dos persoeiros retratados. En Antoni Bernad. Nord/Sud/Est/Oest hai unha imaxe dun retrato que o fotógrafo fixo a Jordi Pujol, en 1980. Na imaxe Pujol aparece sentado nun gran sillón, coas pernas cruzadas e de medio lado, nunha galería con voltas góticas (o Palau de la Generalitat?). A imaxe é poderosa. Pujol preséntase como un príncipe renacentista. No frontispicio da porta do fondo, ademais, pódese ler PAX DOMINI VOBISCUM SIT. Qui dominus est? Outra demostración de forza? Advertencia, ameaza? Dalgún xeito a actitude do fotografado lembra ao retrato que Velázquez fixo do papa Inocencio X, ese retrato ao poder, á desconfianza e á soberbia. Con esa pintura obsesionouse Francis Bacon. Non é para menos. Pois Bernad explica que, cando foi facer os retratos ao entón president del Govern de la Generalitat, Jordi Pujol situouse onde quixo, como quixo, … e ao fotógrafo díxolle: vostè només ha de disparar. Cómpre foxarse que a fotografía é de 1980, cando Pujol levaba escasos meses como president. E xa coñecía as súas obrigas coa imaxe pública. O poder sabe perfectamente como ha de representarse aos ollos dos gobernados. Tamén tivo que ir a La Zarzuela para retratar ao entón príncipe Felipe, duns 18 anos de idade. Segundo conta o artista o mozo estaba nervioso e moi tenso, vixiado por dous militares que se situaron ás costas do fotógrafo. De cando en vez o pai aparecía por unha porta e dicíalle ao príncipe: Hazlo bien! Cando lle dixo que acabara, o mozo relaxouse, sorriu, e o fotógrafo aproveitou para tirarlle fotos saltando un muro dos xardíns, relaxado e sorrinte.
Jo era un mag i vaig deixar de ser mag
Les meves fotografies de moda busquen ser un homenatge a la dona. Per què no les vull estereotipades: m’espanta enlairar-les com a deesses. Sóc el fotògraf que ama a les dones. Procuro ser molt bo amb les models, bromejar amb elles. I no dubtar mai durant una sessió, per què aixó els hi genera inseguretat. Les tracto amb amor i paciència (Antoni Bernad).
A. Bernad. Caroline de Maigret, 1996
A exposición que agora se pode ver no Palau Robert, Antoni Bernad. Nord/Sud/Est/Oest, é unha antolóxica de máis de cincuenta anos de profesión artística. Ao longo das catro salas onde se exhiben as imaxes, é doado comprobar a intencionalidade de Bernad pola estética, pola imaxe humanista. Mágoa que a moita acumulación e non afortunada distribución prexudique a calidade das fotografías. A riqueza cultural de Bernad orienta moitas veces aos persoeiros retratados e mais a modelos cara estéticas que poidan lembrar obras clásicas. Un exemplo evidente. No ano 1996 Bernad retrata a Caroline de Maigret en Mérida cun elegante vestido. Na fotografía non se ve a cabeza da modelo, nin as pernas; apenas o corpo. Pero iso é un torso clásico. A instantánea pode estar tirada dentro do Museo Romano de Mérida; a elegancia e simplicidade de liñas, trazos, e a incidencia da luz sobre a tela están a falar dunha peza de estética grega. Non se pode dicir que sexa un Torso de Belvedere (do que Michelangelo Buonarroti dixo: quen esculpiu esta peza atopou a ánima humana), pero si que ben pode ser o torso dunha Afrodita. Respecto da delicadeza e cuidado con que trataba ás modelos (moitas veces case nenas asustadas), fala a fotografía que lle fixo nas rúas de París a Sydonie Herrera, no ano 2000. A imaxe que está agora no Palau Robert presenta á modelo de costas, cun vestido negro cheo de botóns e boina; fotografía glamurosa, elegante. No podia fer-li la fotografia pel davant. —comenta o fotógrafo de moda— La noia estava plorant molt; portava unes sabates uns quants números més petits del que li corresponia.
Despois de máis de cincuenta anos fotografando para grandes empresas, Antoni Bernad abandona a súa profesión e paixón. Jo era un mag i vaig deixar de ser mag. Tal é a conclusión á que chega o propio artista. I la culpa va ser de la fotografia digital. Em va deixar fora de combat. Toni Bernad explica que a fotografía analóxica, esa na que o profesional dispara e dispara, e leva nos rodetes de película o segredo do seu traballo. Sexa bo ou non. Cando chega a fotografía dixital todo muda. O resultado vese no mesmo momento de executar o accionado da cámara. O resultado veo o fotógrafo, e tamén o ven as numerosas persoas que asisten á sesión de fotos. E logo comezan as valoracións: non cómpre que tires máis, a fotografía xa a tes; é esa. E así comentario sobre comentario. Resultado: a maxia do traballo esfúmase, e aparecen as opinións sobre a creación do artista. E Antoni Bernad deixou de facer fotografía.
Antoni Bernad recoñece na presentación de Antoni Bernad. Nord/Sud/Est/Oest que se veu influenciado por fotógrafas e fotógrafos tan potentes como Richard Avedon ou Irving Peen, Diane Arbus ou Cecil Beaton. Manuel Blahnik, deseñador de calzado, valora así a figura do artista Antoni Bernad: Para mí, Antoni Bernad es uno de los verdaderos genios de la fotografía española. Las publicaciones más importantes han sido testigos de la modernidad de su estilo y composición. Sus retratos de diversas personalidades de todo el mundo son de una versatilidad inmensa y podría estar al lado de Penn y Avedon.
EXPOSICIÓN:  Antoni Bernad. Nord/Sud/Est\/Oest
ata o 26 de agosto de 2018
(Galiza-Catalunha) Nado en Caroi, Cotobade, en 1949. Profesor de Ensino Secundario, e de Cultura e Lingua Galegas (Proxecto Galauda). Autor do libro de relatos "E agora pasa un tren" (Biblos) e coautor de traballos de historia e antropoloxía: "América, América" (Roure), "Galicia a lo claro" (Popular), "El Islam en las Aulas" (Icària), entre outros. Membro de Furafollas Agrupación Teatral.
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés
Fotografías emblemáticas de Bill Brandt | Lito Caramés
* Crítica de arte Fotografia Lito Caramés
Bleda e Rosa: a fotografía entre a paisaxe e a memoria | Lito Caramés
* Crítica de arte Fotografia Lito Caramés
Els català, unha heteroxénea familia de fotógrafos | Lito Caramés
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
Posted On 16 Setembro, 2022 Palavra Comum 0
Convocados por um instinto que reclama uma (re)ligação à natureza, a importância da alteridade das plantas e uma vontade urgente …
América Latina retratada por Gasparini
Posted On 29 Outubro, 2021 Lito Caramés 0
O fotolibro que mellor define os traballos de Paolo Gasparini comeza así: Para verte mejor... Non é paradoxo para un …
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
30 Setembro, 2022 0
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.