pt gl gl gl gl gl it pt es gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl en en gl gl gl gl gl en en gl gl gl en gl en en gl gl hbs_lat gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl tr ast en en gl gl gl gl gl en en gl gl gl en gl gl gl en en fr gl en en gl gl gl gl es en gl gl en en gl gl gl gl en es gl es gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl es nl en pt en es fr pt en es nl nl en pt tr en en es es es gl pl eo de es en en gl gl gl gl fr
Arquivos da etiqueta: elvira riveiro tobío
do papel (clavel del aire 1)
a clave para esta revisión dos textos parece ser “alixeirar”. tal vez sexa esta a clave para toda revisión. cando menos no meu caso. o momento da escrita é, ás veces, excesivo. e é o tempo o que deixa ver o celme do poema no medio das follas.
cando escribía ou revisaba (xa non lembro) este texto, a escoita dun precioso disco de vítor ramil fíxome intercalar algunhas reflexións adicionais no medio do poema.
agora esas ideas creo que permanecen, pero as referencias máis evidentes á fonte retireinas porque só engadían confusión á mensaxe.
non tomei aínda ningunha decisión definitiva sobre o asunto do nome da planta da que fala o poema. como ben apuntou no facebook elvira ribeiro, o que en arxentina se chama “clavel del aire” é unha tillandsia bergeri. en galego di elvira que se lle chama “herba das bruxas” ou “herba da envexa”. parécenme dous nomes preciosos pero demasiado atados á idiosincracia do país. resístome aínda a poñelos porque me parece que poden darlle ao texto un matiz significante que non ten nada que ver.
con todo, engadín dous versos ao final que apuntan a ese lado e, por outra banda, pechan mellor -penso- o poema.
das construcións da memoria de m
enleada nos ferros dun balcón
na cidade do frío
fóra unha fotografía cálida
naqueles meses de intemperie
pero no relato de n
a paisaxe que lle naceu
a m na conversa
ou tal vez sexa máis preciso dicir
que o relato causaba
nas postais da infancia de m
e debatíase entre o esforzo
de intercalar a novidade
nas súas propias fotografías
é máis cálida a memoria dun tempo
e un lugar inexistentes?
ou a certeza de sabermos deseñar
o poema é tradución
o negativo dunha foto neboenta
mellor do que albisca o esquecemento
as habitación da memoria
e se preguntas polo pasado
se procuras entender o presente
o mundo vólvese inestábel
son iguais as singraduras da balea
conservan memoria na películas
pero eses mapas son
invisíbeis aos seus ollos
e o clavel del aire
que nos mantén a salvo da tristeza
Esta entrada publicouse en clavel del aire e está etiquetada con caetano veloso, délibab, elvira riveiro tobío, vítor ramil en 18/08/2014 por eduardo estévez.
Fornecido con orgullo por WordPress
seica este sitio web utiliza cookies para o seu correcto funcionamento. a nosa política de cookies consiste en que só imos usar esa información exactamente para iso