gl gl ca gl gl es pt pt pt pt pt es pt gl es es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl it gl gl gl gl en en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl es fi it gl pt gl es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en pt es gl es es gl gl pt gl es gl gl gl en gl gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt pt es gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en en gl en gl en it gl es
Baixo cuberta | Cicloxénese Expresiva
Entrevista a Xosé Manuel Beiras
Entrevista a Xesús Alonso Montero, presidente da RAG
Entrevista a Luis Alberto de Cuenca
Entrevista ao Clube da Lingua
Entrevista a Berta Dávila
Entrevista ao Cruceiro Rock
O sol do papel
3 poemas de Carlota Tomás
Sobre o de Escarnio e Maldizer…
A estética da traxedia
Galicia Bilingüe e a Real Academia Galega acordan engadir a letra “j” ao abecedario galego
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
O que mal empeza, mal acaba. E acabou
Perder o tempo con Pokémon Go
A transexualidade no século XXI
Díxolle un xefe a un subordinado
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
Fante vs. Bukowski (II)
Fante vs. Bukowski (I)
Hai vida despois da morte
Tes un grelo aí
Retrato dun falso antroido
O poeta en funcións Mariano Rajoy
Canto baloncesto colle nun peugeot 206?
Verdadeira historia da televisión
O que aprendín de Thomas Carhcart e Daniel Klein
O faiado de Peter Pan
E ti, como te sentes na sociedade?
Ilustracións sobre unha vida
Cine, series e música
Manifesto da Cicloxénese Expresiva
Cicloxénese expresiva / 22 Maio, 2016
Eu non sei falar. Podo emitir frases cunha relativa coherencia dentro dun discurso, pero non sei falar. Non sei falar, porque non coñezo a ninguén que se me quedara mirando coma se o que digo se tratara un milagre detrás doutro cada vez que abro a boca e emito calquera  tipo de son, bostezos incluídos. Digo máis, coñezo a moita xente que me mira implorándome clemencia para que a miña inacabable verborrea cese as hostilidades.
Tampouco é que coñeza a ninguén que, coma min, teña a cabeza máis desordenada que a habitación. E, crédeme, iso é moita desorde. Esa é a razón pola que escribo. Cando falo non penso o que digo, as palabras saen sen máis, e despois doume conta do que acaba de zarrapastrar a miña boca. Cando escribo non teño máis remedio que pensalo, e ata acaba parecendo que digo algo con certo sentido.
Cando non falas como escribes, aprendes moitas cousas. Desde logo, auméntache o vocabulario, porque en calquera dos dous casos necesitas detallar ao máximo o que intentas expresar. Pero ese aumento non serve de moito se a maioría das veces non che saen as palabras. Así que aprendes a vivir con esa sensación de impotencia. Tamén aprendes que non vas poder ser política, porque aínda que tes unha capacidade argumentativa impresionante que faría cambiar de opinión a calquera só por non aturarte, sénteste sumamente insegura á hora de falar en público. E tatexas. E decides tomalo con filosofía e calma, así que reláxaste e empezas de novo, e acabas improvisando un monólogo. Que si, que a xente sairá do mitin encantada, porque o pasou pipa. Pero ti non tocaches un só dos puntos do programa electoral. E aí remata a túa carreira política. De todas maneiras, ti para iso non valías, porque cando non falas como escribes, tamén aprendes que por moito que intentes mentir e que sexa crible, sempre acabarás metendo algún unicornio, algunha vaixela de Sargadelos ou algún castiñeiro que desmontará a túa versión dos feitos.
En realidade, agora, pensándoo ben, a miña habitación non está tan desordenada. É pequena, está chea de libros, películas, xogos, bixutería e recordos. Iso tamén o teño na cabeza. Só que creo que na cabeza, ademais da habitación, teño un ático enteiro, totalmente amoblado, cheo de trastos. Alúgase, que eu o que quería era ser política.
*Fotografía sacada de aquí
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
22 Maio, 2016 in Literatura. Etiquetas:Literatura, Sara Sueiro
Entrevista a Berta Dávila
← Fante vs. Bukowski (II)
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.
Follow Cicloxénese Expresiva on WordPress.com
Arquivo Elixe un mes Novembro 2017 Xullo 2017 Xuño 2017 Maio 2017 Abril 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
Already have a WordPress.com account? Log in now.
View post in Reader
Escribe un comentario ...
A %d blogueros les gusta esto: