gl en gl lt gl en gl gl en gl fr gl gl es es gl gl it fr es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es es gl gl gl gl gl pt gl gl
Alejandro García: “É imprescindíbel crear bos mundos sonoros para contar boas historias” | Academia Galega do Audiovisual
Alejandro García Fernández, máis coñecido como Rufo Sonido, é o director técnico no control de cámaras e son do Parlamento de Galicia, pero resulta coñecido sobre todo polo seu traballo nos equipos de son de diversas producións audiovisuais. O ano pasado estreou a súa ópera prima, unha curtametraxe que se estreou no Fanzine de Lemos coa que cumpriu o soño de dirixir.
Falamos de son e repasamos unha traxectoria repleta de “moitos bos momentos”.
Son directo, edición de son, mestura de son, deseño de son… con cal te quedas?
Sen dúbida co deseño de son, é algo que me apaixoa. Cando empezo un proxecto novo, nas primeiras conversas co director, comezo a deseñar. Primeiro comprendo que quere, de que xeito quere que soe o traballo, e despois empezo a planificar e a idear mundos sonoros. En canto recibo o guión escollo unha secuencia, normalmente a que máis xogo sonoro dá, e mandolle ao director e á produtora un arquivo sonoro de como imaxino que podería quedar. Isto funciona moi ben para ver se estamos no bo camiño e cales son os gustos sonoros do director.
Para min crear un mundo sonoro é coma pintar un lenzo en branco, comezar a dar pinceladas e a introducir cores ata obter unha creación dende a nada. Así entendo un bo deseño de son que axude a contar a historia, a resaltala, a frear ou acelerar o ritmo, a envolver a audiencia, en definitiva, a crear emocións. É imprescíndibel crear bos mundos sonoros para contar boas historias.
Alejandro García co seu equipo de son
Os diferentes perfís dos equipos de son poden resultar confusos, incluso para as persoas que traballan no secctor. Poderías explicar en que consiste cada unha?
O son directo é o que se capta na rodaxe. Os diálogos das actrices e actores nunha escena ou as accións que fan diante da cámara en calquera momento da película. A maior parte dos ambientes que logo se empregan na postproducción xa os gravo ou mando gravar á equipa de son directo. Incluso gosto moito de poder gravar en directo músicas sinxelas… por exemplo, se hai alguén que colle unha guitarra e canta, se unha ou varias actrices ou actores comezan a facer música… todo o que poidamos levar gravado co son en directo fará que o resultado final sexa máis realista, máis natural e orgánico e axudaranos moito na postproducción. Evidentemente, hay moitas cousas que é imposíbel gravalas en directo, sobre todo en grandes producións.
No caso da edición de son consiste na gravación de diálogos, accións, efectos de sala, ou efectos Foley. En definitiva, todo aquilo que non puido ser gravado na fase de son en directo acabámolo gravando na edición de son. Nesta parte destaca a creación de sons que non existían previamente, por exemplo, se pensamos en películas de dinosaurios ou de naves espaciais cun forte contido sonoro, este tivo que ser grabado e editado ex profeso. O éxito ven dado porque algún destes sons témolo tan interiorizado que se recoñece en calquera parte do mundo só con que soe dous segundos.
A mestura de son é a arte de equilibrar todos os sons dunha película, dende os diálogos ata as músicas, pasando polos efectos. Aquí é onde se crean as emocións, onde removemos ao espectador na butaca. A cantidade de sons e de capas que chegamos a mesturar nunha película e incríbel pero certa. Todos e cada un deles están para facer dunha escena un remanso de paz ou unha axitación tan grande que ao espectador se lle acelere o pulso. Gústame moito transmitir emocións a través do meu traballo. Coido que é o máximo que pode transmitir o nun filme e é na mestura onde o conseguimos.
Para rematar, o deseño de son, a grandes rasgos, é a planificación e deseño de todo o conxunto de sons que compoñen un filme. Un proceso creativo e de organización de tódolos aspectos e de tódolas equipas de son participantes nunha obra audiovisual.
Empezas a traballar no audiovisual en 2004, que balance fas da túa traxectoria?
Foron moi especiais para min os primeiros pasos traballando na montaxe de son nas unidades móbiles da TVG, alí aprendín moitísimo e, desa etapa, gardo grandes amigos; os anos de técnico de son no fútbol que tantas alegrías me deron; rodaxes coma as dos documentais Tempo ou Os días afogados; as primeiras películas ou a serie Imos de viños coa que percorrimos Galicia cunha gran equipa. Agora no Parlamento, a madurez profesional que conleva tamén unha grande responsabilidade. É o resultado dun longo camiño percorrido. Gustame moito o documental, acabo implicándome moito coas historias. As rodaxes ou os campos de fútbol teñen un sitio privilexiado neses bos recordos, aínda que hoxe asumir altas responsabilidades en grandes eventos e insustituíbel, encántame sentir a presión e recibir o recoñecemento final.
“Asumir altas responsabilidades en grandes eventos e insustituíbel, encántame sentir a presión e recibir o recoñecemento final.”
Como     valoras a evolución do sector nestes anos?
Considero que o audivisual galego acadou cotas impensables hai vinte anos e aínda non tocamos teito. As produccións galegas percorren os grandes festivais do mundo, acadan grandes premios, enchen as salas e son un éxito nas plataformas. Os profesionais galegos son valorados e respectados no mundo. Penso que aínda haberá moitos máis triunfos, sen dúbida.
Quédome con que estamos construíndo unha industria sólida, con profesionais cualificados, grandes empresas e plataformas coas que estamos chegando ao gran público internacional. Estamos a vivir a idade de ouro do audiovisual galego? Non penso que quede aquí, imos a máis.
O ano pasado dirixiches Urdimbre, historia de una desaparición, a túa opera prima. Como foi a experiencia de dirixir?
Tiña moitas ganas, a verdade é que sempre me chamou moito a dirección, disfruto moito creando e producindo. Na produción xa tiven algunha experiencia e éxitos en documentais, pero a dirección vai máis alá, ten maxia. Urdimbre é unha ópera prima cos seus acertos e os seus erros. Aprendín moito e alimentou a chama da dirección, e só por iso estarei eternamente agradecido a Urdimbre. De feito estou argallando algo dende hai meses, escribindo e e documentándome. Espero poder levar a cabo ese proxecto en 2023.
Estrea de Urdimbre, historia de una desaparición no Fanzine de Lemos
Como viviches a estrea no Fanzine de Lemos?
Urdimbre: historia de una desaparición é unha producción cen por cen feita por xente da comarca de Lemos. Estreala no Fancine de Lemos era o seu ámbito natural, tiña que ser alí. Se lle sumas facelo na adega Algueira, no corazón da Ribeira Sacra, nunha tarde de verán rodeado de familia, amigos e a equipa ao completo, convírtese nunha xornada inesquecíbel. Só podo agradecer ao Fancine de Lemos a oportunidade que lle deu a Urdimbre de poder estar no Festival e a confianza depositada en min este, ano xa que me incorporei como programador. Agardo poder colaborar moitos anos máis con eles. Para min o Fancine de Lemos é un festival de referencia en Galicia e non deixa de medrar.
Podes contarnos en que estás a traballar?
Ademais de traballar como director técnico no control de cámaras e son do Parlamento de Galicia, estou a escribir un guión para dirixilo o ano que ven. Proximamente comezarei unha rodaxe dun documental na parte de son cunha equipa única en un proxecto incríbel, non podo dicir máis…
Que che gusta facer cando non estás traballando?
Desfrutar das rúas empedradas do casco vello de Compostela, do lecer e as actividades culturais que ofrece a cidade. Escapar á Ribeira Sacra, onde estamos construíndo unha casa. A combinación da cidade e o rural é imprescindíbel para min. Os museos, as ceas cos amigos, os roteiros e os chapuzóns no río Miño e descubrir novos recunchos son os pasatempos que máis desfruto.
Histórico Seleccionar mes Setembro 2022 Agosto 2022 Xullo 2022 Xuño 2022 Maio 2022 Abril 2022 Marzo 2022 Febreiro 2022 Xaneiro 2022 Decembro 2021 Novembro 2021 Outubro 2021 Setembro 2021 Agosto 2021 Xullo 2021 Xuño 2021 Maio 2021 Abril 2021 Marzo 2021 Febreiro 2021 Xaneiro 2021 Decembro 2020 Novembro 2020 Outubro 2020 Setembro 2020 Agosto 2020 Xullo 2020 Xuño 2020 Maio 2020 Abril 2020 Marzo 2020 Febreiro 2020 Xaneiro 2020 Decembro 2019 Novembro 2019 Outubro 2019 Setembro 2019 Xuño 2019 Maio 2019 Abril 2019 Marzo 2019 Febreiro 2019 Xaneiro 2019 Decembro 2018 Novembro 2018 Outubro 2018 Setembro 2018 Agosto 2018 Xuño 2018 Maio 2018 Marzo 2018 Febreiro 2018 Xaneiro 2018 Decembro 2017 Novembro 2017 Outubro 2017 Xuño 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Setembro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016 Xaneiro 2016 Decembro 2015 Novembro 2015 Outubro 2015 Setembro 2015 Xullo 2015 Xuño 2015 Maio 2015 Abril 2015 Marzo 2015 Febreiro 2015 Xaneiro 2015 Decembro 2014 Novembro 2014 Outubro 2014 Setembro 2014 Agosto 2014 Xullo 2014 Xuño 2014 Maio 2014 Abril 2014 Marzo 2014 Febreiro 2014 Xaneiro 2014 Decembro 2013 Novembro 2013 Outubro 2013 Setembro 2013 Agosto 2013 Xullo 2013 Xuño 2013 Maio 2013 Abril 2013 Febreiro 2013 Xaneiro 2013 Decembro 2012 Novembro 2012 Outubro 2012 Setembro 2012 Agosto 2012 Xullo 2012 Xuño 2012 Maio 2012 Abril 2012 Marzo 2012 Febreiro 2012 Xaneiro 2012 Decembro 2011 Novembro 2011 Outubro 2011 Setembro 2011 Agosto 2011 Xullo 2011 Xuño 2011 Maio 2011 Abril 2011 Marzo 2011 Febreiro 2011 Xaneiro 2011 Decembro 2010 Novembro 2010 Outubro 2010 Setembro 2010 Agosto 2010 Xullo 2010 Xuño 2010 Maio 2010 Abril 2010 Marzo 2010 Febreiro 2010 Xaneiro 2010 Decembro 2009 Novembro 2009 Outubro 2009 Setembro 2009 Agosto 2009 Xullo 2009 Xuño 2009 Maio 2009 Abril 2009 Marzo 2009 Febreiro 2009 Xaneiro 2009 Decembro 2008 Novembro 2008 Outubro 2008 Setembro 2008 Agosto 2008 Xullo 2008 Xuño 2008 Maio 2008 Abril 2008 Marzo 2008 Febreiro 2008 Xaneiro 2008 Decembro 2007 Novembro 2007 Outubro 2007 Xullo 2007 Xuño 2007 Maio 2007 Abril 2007 Marzo 2007 Febreiro 2007 Xaneiro 2007 Decembro 2006 Novembro 2006 Outubro 2006 Setembro 2006 Agosto 2006 Xuño 2006 Marzo 2006 Febreiro 2006 Xaneiro 2006 Decembro 2005 Novembro 2005 Outubro 2005 Setembro 2005 Xullo 2005 Xuño 2005 Maio 2005 Abril 2005 Marzo 2005 Febreiro 2005 Xaneiro 2005 Decembro 2004 Novembro 2004 Setembro 2004 Xullo 2004 Xuño 2004 Maio 2004 Decembro 2001
Premios María Luz Morales
Centro Ágora, Lugar da Gramela, 17 15010 A Coruña info@academiagalegadoaudiovisual.gal 981 227 701 / 981 208 393
Horario de atención ao público: de luns a venres de 9:00 a 16:00
Horario de verán (de xuño a setembro): de luns a venres de 9.00 a 15.00h
Páxina web creada por cleventy.com