gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl mwl gl mwl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en es en pt gl gl gl en gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl en pt en gl pt gl gl gl gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl es es es fr gl gl es gl es en it en gl gl gl pt gl gl en gl gl es es hbs_lat en en gl gl gl gl gl ms en gl sv es gl gl gl gl gl gl en gl eo sv gl lt en gl hu hu gl gl gl gl de gl gl gl gl vi gl es gl gl gl gl gl fr lt gl en it gl en en gl en gl gl lt it fr ast gl gl fi nl gl lt gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl fr en it ia uk uk gl gl lt de en gl sv gl gl gl gl gl fr en en en cs en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en fr gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl es gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en es
Canto a unha Musa de sal | FLORES VERSADAS
Envexo que as estrelas non teñan vertixe.
“…pídelle ó mar que manche de salitre os bancos desta cidade, que me atope e me ensine a atoparme, que me debuxe unha estela de Mar, que vaia máis alá do meu nome”
de verbas prateadas e amigas do vento
e o vento, irmán escurridizo e asubiador, camiña con ela ata o infinito
déixase voar, déixase voar con ela
e sinte o osíxeno, o horizonte baixo os seus peitos
camiña descalza, cun rumbo fixo e cun canto namorador
as bágoas esváranlle pola face morena, lonxe quedan xa as verbas de sal
e voa cara o profundo da terra onde canta con forza
onde sinte as ondas, a area, o sal o regusto a mar baixo os seus pes descalzos.
deixa en min mágoa ou un sorriso que esnaquice miradas
cántoche eu a ti, nome de maré
deixámonos eternos nos ecos do vento ao bater coas augas azuis.
Sabes a mar, sabemos a mar
e coa auga nas nosas mans
facemos da poesía o noso osíxeno
a nosa pluma con sabor a sal.
A Mariña Fernández Escariz
Din que tenho un don, o don da verba, e con ela quero mostarme dun xeito escondido, dunha maneira que poucos sexan capaces de ver, detrás dun toldo de metáforas, detrás diso ao que chaman "home".
View all posts by Ramón Nogueira →
Estas entrada foi publicada en Flores Versadas coas etiquetas Mar, musa, musa de sal, ondas, osíxeno, Poesía, praia, Sal, vento. Ligazón permanente.
Feitizo dun son →
1 Response to Canto a unha Musa de sal
15/06/2010 ás 7:54 am
Este poema que aquí presentas lévame coma un hala-lo ferro a quen poucas e poucos coñecen non sendo algúns ca teñen visto tan preto que xa non están entre os mortais para contalo e outros que a escoitaron de lonxe entre os berros desgarrados dela cando creaba monstros mariños os mesmos que hoxe seguen a súa mesma dinastía mítica e mírana xunto ao seu esposo Neptuno.
Ela chamarase sempre Anfítetre a personificación feminina da mar, unha oceanide, unha nereida que deu a luz a Tritón e é chamada polos poetas “metáfora da mar”.
Raptouna o Deus cando estaba a bailar alí na illa de Naxos, seica non quería saber nada del e foise ao fondo do mar a vivir tendo que ir por ela un delfín que como agasallo eterno Neptuno converteuno nunha constelación chamada Dolphinus que aínda nos ilumina alí enriba no mesmo firmamento que nos mira tódalas noites sobresaltado co que desfacer “humano”.
Así referíase Luís de Camôes na súa obra “Os Luísiadas “. 1572.
No mais interno fundo das profundas
Cavernas altas, onde o mar se esconde,
Lá donde as ondas saem furibundas
Quando ás iras do vento o mar responde,
Neptuno mora e moram as jocundas
Nereidas e outros Deuses do mar, onde
As águas campo deixam ás cidades
Que habitam estas húmidas Deidades.
(Grazas por obsequiarnos con esta viaxe. Unha aperta fraternal e poética. Enrique Leirachá).
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (obrigatorio) (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.
A TI MEU CAMBADOS
Dos Vueltas de Tuerca
Galería Fotográfica National Geographic
If I WERE A SKIRT
Thing That I See Thing That I Want
ANEIS. O Blog de Branca Novoneyra
Penúltimo Acto. Grupo de Acción Poética
Fotos Antigas de Cambados
O blog de Carolina Laya
O blog de Ramón Cabanillas
Vomitaría e choraría sangue se fose palestino.…
Hai xente que goza máis do envase que do propio ol…
E pregúntome eu,que cabe esperar dunha sociedade q…
Novo Berro Dende o Alén
As miñas fotos en Flickr
Se tes algún tipo de problema co significado dalgunha palabra, preme no dicionario online DiGalego. Ademais tamén podedes atopar a correspondencia de significado no voso idioma.
Para contactar comigo por algún motivo envía un email a: berrosdendeoalen@yahoo.es
« Mai   Xul »
Introduce o teu enderezo de correo electrónico para subscribirte a este blog e recibir notificacións de novos artigos.
Dirección de correo electrónico:
Únete a 24 seguidores máis
Arquivo Elixe un mes Maio 2014 Marzo 2014 Febreiro 2014 Novembro 2013 Outubro 2013 Xullo 2013 Maio 2013 Febreiro 2013 Xaneiro 2013 Agosto 2012 Xullo 2012 Xuño 2012 Maio 2012 Abril 2012 Marzo 2012 Febreiro 2012 Xaneiro 2012 Decembro 2011 Novembro 2011 Outubro 2011 Setembro 2011 Agosto 2011 Xullo 2011 Xuño 2011 Maio 2011 Abril 2011 Marzo 2011 Febreiro 2011 Xaneiro 2011 Decembro 2010 Novembro 2010 Outubro 2010 Setembro 2010 Agosto 2010 Xullo 2010 Xuño 2010 Maio 2010 Abril 2010 Marzo 2010 Febreiro 2010 Xaneiro 2010 Decembro 2009 Novembro 2009 Outubro 2009 Setembro 2009 Agosto 2009
FLORES VERSADAS por Ramón R. Nogueira se encuentra bajo una Licencia Creative Commons Reconocimiento-NoComercial-SinObraDerivada 3.0 España.
Basada en una obra en ramonogueira.wordpress.com.
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
Already have a WordPress.com account? Log in now.
View post in Reader
A %d blogueros les gusta esto: