es vi es gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl pt es es es gl gl gl gl gl en gl pt gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl ast it gl gl gl en ca gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl en gl gl it gl en gl gl gl gl gl gl ca gl gl en gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl fr gl es es en vi es
← Adeus a Cesária Évora, “a diva dos pés descalços”
No centenario de Álvaro Cunqueiro: O incerto señor don Hamlet, príncipe de Dinamarca →
Publicado o 22 Decembro, 2011 por crebas
Na miña obra poética hai moitos poemas sobre as estacións intermedias do outono e da primavera, que ademais son as que máis me apracen con moita diferenza, fronte á escaseza de referencias ao verán. Non deixa de ser sintomático dos meus estados de ánimo. A palabra “inverno”, ou derivados coma “invernía” aparecen en cinco poemas do meu primeiro libro, Ausencias pretéritas (Espiral Maior, 1992); noutros cinco de Equinoccio de primavera (Esquío, 1998); nun único poema en Abecedario da desolación (Espiral Maior, 1997), As crebas (Espiral Maior, 2011) e o aínda inédito Breizh e en ningún das 42 décimas de febre (Toxosoutos, 1994) e de Gameleiros.
Velaquí o haiku do inédito Breizh e o poema do libro As Crebas.
LA TOUR EIFFEL (II)
que no frío do inverno
los dioses son palabras,
con el silencio mueren.
«Desde fuera», Ítaca (1972), FRANCISCA AGUIRRE
Os deuses son palabras e co silencio morren, como morren salseiros mollando rostros ebrios na grata intimidade de espellos matinais.
E as pegadas do inverno sinalan un camiño de papeis amarelos nas táboas da amizade, con manchas de alcatrán que protexen o barco.
As madeiras podrecen, nin tanto galipote pode tapar as fendas, os deuses son palabras que se perden no mar como aparellos rotos.
Os cestos, os garruchos, as patelas e os paxes xa non se enchen de peixe, nin sequera de argazo, só papeis amarelos que anuncian o mal tempo.
E ti ocultas o rostro sen palabras nin deuses, deixa agora que falen do mar as atadeiras.
De As crebas (2011)
Esta entrada foi publicada en Historia, Lendas e mitos, Poesía. Garda a ligazón permanente.
← Adeus a Cesária Évora, “a diva dos pés descalços”
No centenario de Álvaro Cunqueiro: O incerto señor don Hamlet, príncipe de Dinamarca →
Vídeo do poema «as sabas a clareo», na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
Lectura de poemas na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
«Viaxe de Rens a Reus. Á busca do románico catalán: As crónicas do xornalista e viaxeiro Xosé Ameixeiras»
Recensión a Espazos de Rosalía en Compostela. Un paseo por Santiago con Rosalía de Castro, de Mercedes Espiño, en Grial 234
Artigo en QPC (XCIX): Unha cala sobre os «Fillos Adoptivos» na nosa literatura
Recensión da antoloxía Ara do mar. Poesía a Fisterra, compilada por Alexandre Nerium, en Grial 232 | crebas.gal en Artigo en QPC (XCIII): A potencia simbólica do topónimo Fisterra
Florencio Delgado en 12 ligazóns e 2 vídeos | A profa en Unha lectura de Galicia infinda, de Florencio Delgado Gurriarán
«A Pontragha», un poema para o libro Chegadas, Saídas. O antigo camiño de ferro Santiago de Compostela – A Coruña, de Manuel Pazos Gómez | crebas.gal en «A Pontragha», un poema inédito na GaZeta (Revista de Agrupacións Poéticas de Base)
Feliz Idade, de Olga Novo – Club de Lectura do Porriño en Recensión a Feliz Idade, de Olga Novo, en Grial 222
Artigo en QPC (LXXXI): Manuel Rodríguez Louro «Marrolas», do Monte Pindo a Mauthausen | crebas.gal en Artigo en QPC (LVIII): A lembranza de trece homes da Costa da Morte (e contorna) nos campos de concentración nazis