gl it gl en gl gl uk es pt en pt en gl ast ca es id es gl pt gl en en eu gl lt pt gl en gl gl gl it en en tr es pt gl es gl en gl gl gl pl pt pt es en pt gl en en gl eu pt en en gl it gl gl nl gl lt es gl gl gl pt gl hu es es en gl gl uk es en es gl gl es gl it gl es pt en pt gl gl gl en hbs_lat it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl en es sv es fr es de es de es gl it gl pt es ceb en en es en sv pt es en fr pt es en de es en es en de en es gl en es es en sv lt es en fr pt es gl de pt es en de it gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl es en gl es gl gl es gl gl gl es pt en pt fr es gl ca en gl es gl gl gl es gl gl es gl it gl nb gl en
Redacción gañadora da XXI edición dos 'Premios muralla'
ANTÍA era unha nena de once anos que vivía nun pequeno piso en Lugo. Aquel piso, frío, húmido, con paredes despintadas e mobles practicamente rotos, era un lugar no que a pequena Antía sentía inseguridade, sentía medo, era o lugar no que máis débil se sentía. Pero había algo nese húmido piso en Lugo, algo ao que a pequena recorría cada vez que sentía ese medo: unha ventá.
Cando Antía se sentía así, débil e triste, aquela ventá era o seu apoio. Sabes por que? Porque cando Antía abría esa ventá, vía aquelas murallas, as murallas de Lugo. Porque ela quería ser coma elas: quería ser forte. Quería que cada vez que lle gritaron, que a insultaron ou que a feriron puidera soportar todo iso e facer coma se pasara nada, como se non se lle partira o corazón.
Pola noite, cando non podía durmir, abría a ventá. E Antía observaba aquelas murallas, imaxinando que era a única que podía escalar por elas e conquistalas, imaxinaba que era a nena máis feliz do mundo. E así, cos ‘cri, cri’ dos grilos soando de fondo e coa luz da Lúa xusto encima das murallas, Antía quedaba durmida naquela ventá, soñando con que era a nena máis forte do mundo.
Pola mañá, Antía espertaba do seu soño cando unha suave brisa mañaneira acariñáballe a cara. Entón, vestíase, collía a mochila e iba á cociña. A súa nai non espertaba á hora á que tiña que prepararlle o almorzo á súa filla, pero Antía collía unha mazá que comía de camiño ao colexio.
Tristemente, a Antía non lle gustaba a escola. Isto debíase a que, para Antía, a escola era un lugar complicado, un lugar confuso, un lugar no que as súas preguntas nunca tiñan resposta, un lugar no que Antía se sentía débil e triste. Os profesores trataban de axudala a comprender mellor as explicacións, pero acababan deixando a Antía con todas a súas dúbidas, porque pensaban que perdían o tempo explicándolle unha leción que, segundo eles, "xamais entendería unha nena coma ela".
Antía non tiña moitos amigos, porque todos consideraban que unha nena coma ela era "rara", pero Antía dáballe a volta a esa palabra e convertía "rara" en "especial". E si, Antía era moi, moi especial.
Ao chegar á casa, Antía deixaba a mochila na súa habitación e baixaba ata o garaxe, na súa plaza estaba a bicicleta que lle regalara a súa avoa.
Antía salía coa bicicleta cunha mazá, un bocadillo e unha botella de auga na cesta para repoñer enerxías despois de pedalear moito. E saía do garaxe e empezaba a dar voltas arredor das murallas. Era a mellor sensación do mundo para ela, ir pedaleando contemplando aquelas murallas, imaxinando que era tan forte coma elas, mentres unha brisa acariñaba o seu pelo.
Cando Antía vía a panadería dos irmáns Ximénez, dábase conta de que xa estaba moi lonxe e daba media volta. Ao chegar á entrada das murallas, sentábase nun banco a comer e logo paseaba polo interior do precioso monumento ata que fora hora de volver á casa.
E así era a rutina de Antía. Polas tardes, olvidábase do mundo dando voltas coa bicicleta mentres imaxinaba a esa nena forte, que non deixaba que nada nin ninguén lle ferira e entraba ao interior desas murallas e saudaba a todas as persoas que, ao igual que ela, paseaban por alí para olvidarse do mundo e dos problemas disfrutando dun paseo no interior das fortes murallas. E así era a vida de Antía, a vida dunha nena que quería ser forte, porque pensaba que era débil, que non cría ser tan forte como as murallas de Lugo.
Ao día seguinte, na escola, o profesor explicou que os alumnos deberían investigar e escribir unha redacción sobre a función das murallas de Lugo e ao día seguinte terían que ler a súa redación a toda a clase.
Ao escoitar a palabra "redacción" case toda a clase empezou a queixarse. Todos menos Antía, que estaba contentísima de facer aquel traballo. Así que, nada máis chegar á casa, Antía colleu un lapis e un papel e marchou directa ao interior da muralla, pois alí encontraría información para o seu traballo. Antía gardou o lapis e a folla de papel nuna bolsa que logo meteu na cesta e saíu do garaxe cara a unha entrada da muralla.
Ao chegar encontrou, coma de costume, a Antonio, un ancián que apenas salía de alí e que coñecía a historia das murallas mellor que ningúén. Antonio contaballe historias sobre as murallas a Antía desde pequena e sobre como ninguén a conquistou.
Despois de contarlle a Antonio en que consistía o traballo, este empezou a dicirlle a Antía todo o que sabía das murallas mentras que ela apuntaba. Ao chegar á casa, Antía pasou a limpo o que escribira antes. Mentres escribía ía lendo a historia da muralla de Lugo, de como fora construída para protexer o pequeno pobo de Lucus Augusti. Nese momento, Antía abriu a ventá para ver aquelas murallas e deuse conta dunha cousa: ela non era débil, era a nena máis forte do mundo. Decatouse de que, ao igual que a muralla de Lugo protexía ao pobo, ela era unha muralla que protexía algo moi valioso: o seu corazón. E así, Antía decatouse de que era a nena máis forte do mundo. Era responsable, que coidaba de si mesma, unha nena valente, alegre e, sobre todo, forte como unha muralla.
Mentres lía a historia das murallas de Lugo, sentiuse tan forte como elas. E volveu darse conta diso, de que "rara" era especial, de que "débil" era forte, de que ela era esa "muralla" que gardaba o maior tesouro do mundo que algúns menosprezaban: o seu corazón.
La LU-P-1301, que conecta Pedrafita y Seoane, cerrará desde el 30 de septiembre al 7 de octubre
Aragonès convoca reunión extraordinaria del Govern por la crisis con JxCat
Condenado por agredir a dos policías el profesor de la USC apartado tras vejar a alumnas
No te pierdas el especial del Breogán que publicará El Progreso este jueves
Un lucense paga 65.000 euros a tres personas que le extorsionaron con imágenes sexuales
Naty, una madre lucense de 32 años que se posiciona como instagramer emergente
Descubren una "entrada monumental" en el yacimiento de Penas do Castelo
Muere un motorista en Lugo tras ser alcanzado por un conductor que triplicó la tasa de alcohol
Roberto Rubio, un peluquero aficionado a las motocicletas, los dardos y el billar
Aplazada la fiesta de San Miguel en Paradela por la muerte de Roberto Rubio
Muere en un accidente de tráfico en Castro de Rei un joven trabajador del Concello de Cospeito
La LU-P-1301, que conecta Pedrafita y Seoane, cerrará desde el 30 de septiembre al 7 de octubre
Aragonès convoca reunión extraordinaria del Govern por la crisis con JxCat
Condenado por agredir a dos policías el profesor de la USC apartado tras vejar a alumnas
No te pierdas el especial del Breogán que publicará El Progreso este jueves
Un lucense paga 65.000 euros a tres personas que le extorsionaron con imágenes sexuales
Un frente se dejará sentir este martes en Galicia
Gerardo Carrera: Chegoulle o momento de estrearse como goleador
J.L. Cabanas Parrado: Fixo dobrete, o venres en Becerreá e o sábado en Lugo
Dani Pico: O único xogador do grupo que marcou por partida dobre
Llega un domingo de nubes, claros y chubascos ocasionales en el norte de Galicia
Estas son las noticias más leídas este viernes en El Progreso
Galicia experimentará un descenso de temperaturas durante la jornada del sábado
Galicia da la bienvenida al otoño con pérdida de la influencia anticiclónica