gl gl ca gl gl es pt pt pt pt pt es pt gl es es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl it gl gl gl gl en en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl es fi it gl pt gl es gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl it gl es es gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt pt es gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en es
Retrato dun falso antroido | Cicloxénese Expresiva
Entrevista a Xosé Manuel Beiras
Entrevista a Xesús Alonso Montero, presidente da RAG
Entrevista a Luis Alberto de Cuenca
Entrevista ao Clube da Lingua
O sol do papel
3 poemas de Carlota Tomás
Sobre o de Escarnio e Maldizer…
A estética da traxedia
Galicia Bilingüe e a Real Academia Galega acordan engadir a letra “j” ao abecedario galego
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
O que mal empeza, mal acaba. E acabou
Perder o tempo con Pokémon Go
A transexualidade no século XXI
Díxolle un xefe a un subordinado
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
Fante vs. Bukowski (II)
Fante vs. Bukowski (I)
Hai vida despois da morte
Tes un grelo aí
Retrato dun falso antroido
O poeta en funcións Mariano Rajoy
Canto baloncesto colle nun peugeot 206?
Verdadeira historia da televisión
O que aprendín de Thomas Carhcart e Daniel Klein
O faiado de Peter Pan
E ti, como te sentes na sociedade?
Ilustracións sobre unha vida
Cine, series e música
Manifesto da Cicloxénese Expresiva
Retrato dun falso antroido
Cicloxénese expresiva / 4 Decembro, 2016
Imaxínense un barco sen rumbo. Un mar picado con ondas que non atendemos a controlar. A civilización vive enriba. Os paxariños cantan “desastre”.
Procúrase a solución do problema? Que va… Quizais unha minoría. Gran parte das elites dirixentes prefiren traballar no seu privilexio mentres o barco continúe coa forza precisa para manterse a flote, por iso manipulan o pensamento, e con el, as prioridades sociais.
Os seus inmediatos subordinados dedícanse a vivir acorde aos valores dos superiores. Se achan a posibilidade, volveranse elites.
Un chanzo menor en dereitos, e maior en obrigacións, é habitado polos que aínda poden xantar tódolos días. Afíncanse no traballo continuo ou no desamparo por non atopalo. Están preparados, mais non contan coa fortuna do sistema.
Máis abaixo, moito máis abaixo, están os que algúns días non comen. Debaixo da escaleira quedan os ninguéns.
A xente cando pode é feliz. Intúe o afundimento? Todos comparten intereses, mais a farándula que ocupa a parola do día a día disfraza a verdade.
Os dirixentes temen que se o barco muda de rumbo carezan do poder e influencia de conducilo. Temen a ausencia do privilexio.
O barco chámase caos ou barbarie? –pregunta unha conciencia.
Váleme calquera no que estea ao mando –replican dende arriba.
As elites gozan dos mellores alimentos, do mellor viño, do máis grato descanso. Algunha onda avisa, pero o barco non afundiu nunca. Por que ía facelo agora? Algún paxaro canta a catástrofe. É ignorado. Non existe a angustia da traxedia.
De cando en vez un motín asusta aos superiores: ás veces porque un dos seus compoñentes quere máis poder, outras polo desexo dunha parte do barco de mudar o rumbo. Hai pequenos grupos lúcidos, maioritariamente separados por guerras internas do poder da conciencia. Debaten que facer cando arranxen o barco. Non acordan nada, só unidos terían forza.
Cada vez avisan máis aves, algunhas extínguense. O barco da voltas. Cando afundirá?
Non son fotógrafo, tampouco pintor. Este é o retrato do sistema que podo elaborar cunhas cantas frases. Quen son? Un pequeno grumete que busca o seu lugar no mundo. Aquí deixo a miña visión subxectiva, local. Cuestiono se o sentido común desta aldea planetaria atopará o compás perdido. Non teño resposta.
Talvez, e só talvez, esquecemos os principios da condición humana. Talvez hai que volver ao comezo. Talvez debamos ser máis humanos, máis persoas, máis civilización. Talvez…
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
4 Decembro, 2016 in Tes un grelo aí.. Etiquetas:Angustia da traxedia, barbarie, barco, civilización, desastre ecolóxico, política, Retrato dun falso antroido, XCarlos
Perder o tempo con Pokémon Go
← 3 poemas de Carlota Tomás
Entrevista a Carmen Pomar →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.
Follow Cicloxénese Expresiva on WordPress.com
Arquivo Elixe un mes Novembro 2017 Xullo 2017 Xuño 2017 Maio 2017 Abril 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
Already have a WordPress.com account? Log in now.
View post in Reader
A %d blogueros les gusta esto: