gl es zh ru es gl gl es gl gl en es sv es gl gl en gl gl gl es es es gl gl gl es es gl es gl gl gl es en gl es es es en es gl en gl ca es hu gl es es gl gl gl gl es gl ca gl es gl gl en es sv es gl gl en gl gl gl es es es gl gl gl es es gl es gl gl gl es en gl es es es en es gl en gl ca es hu gl es es gl gl gl gl es gl gl gl zh ru es gl gl gl en ca gl gl en en gl gl en es sv es gl gl en gl gl gl es es es gl gl es es es gl es gl gl gl es ca en gl gl en es sv es gl gl en gl gl gl es es es gl gl es es es gl es gl gl gl es en gl es es es en es gl en gl ca es hu gl es es gl gl gl gl es gl ca en gl es es es en es gl en gl ca es hu gl es es gl gl gl gl es gl gl es gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl es es pt en en gl es es gl es de gl en es gl it gl es gl es es es es en ca
Os camiños no rural - DIOCESE TUI-VIGO
Santos Arcángeles Miguel, Gabriel y Rafael
Asociaciones y movimientos de fieles
DECA – Formación para laicos
Educación en la fe
Asociaciones y movimientos de fieles
Sínodo 2021-2023: «Por una Iglesia sinodal: comunión, participación y misión»
Año de San José
Año Familia Amoris Laetitia
DECA – Formación para laicos
Ayuda a nuestra Diócesis
Santos Arcángeles Miguel, Gabriel y Rafael
Parroquias | Horarios misas
Educación en la fe
Asociaciones y movimientos de fieles
Parroquias | Horarios misas
Educación en la fe
Asociaciones y movimientos de fieles
Sínodo 2021-2023: «Por una Iglesia sinodal: comunión, participación y misión»
Año de San José
Año Familia Amoris Laetitia
DECA – Formación para laicos
Ayuda a nuestra Diócesis
Sínodo 2021-2023: «Por una Iglesia sinodal: comunión, participación y misión»
Año de San José
Año Familia Amoris Laetitia
DECA – Formación para laicos
Ayuda a nuestra Diócesis
Os camiños no rural
Os camiños no rural
18 de mayo de 2021
En Actualidad, Artículos, Javier Alonso Docampo
Tecnico Medios de Comunicación Social
Os camiños están abertos
De toda a vida os veciños dunha aldea se xentan para limpar camiños e corredoiras, vieiros e levadas. Unha aportación de cada casa ao ben común e que beneficia a todos. O abandono dos traballos da terra e o coidado dos gandos, a despoboación e o envellecemento da xente, a falta de oportunidades, foi facendo que as casas queden pechadas e as leiras a monte. Os camiños e regos xa non se necesitan e son ocupados polas silveiras.
Duns anos para aquí estase a ver o boom das actividades da natureza: sendierismo, visitas a enclaves naturais e de interese, os desastrosos vehículos, véxanse os catro por catro, as motos de montaña e os carriños de catro rodas, todos estes que fan máis mal que ben. Pero toda esta opción non me acaba de convencer. Non deixa de ser unha visita a un lugar no que habitualmente non viven, e disfrutar de xeito persoal voltando para casa e ter os servizos que por desgraza non existen no rural. Como podedes ver estou a xeralizar.
Fago este comentario por ser este día pasado a festa de san Cidre, patrón do rural. E o quero compartir convosco. O falo desde unha realidade que ten un potencial enorme, pero que desde sempre, impoñen un modelo que non é posiblemente o que nos axude a medrar coa identidade rural. O primeiro a necesaria rede de comunicacións, e non so boas estradas, senón transportes públicos axeitados ao rural. Non existen nestas parroquias máis que os buses escolares, e unha liña que pasa pola N120, e cada máis o monopolio impón uns criterios de beneficio que están fora das posibilidades. Os servizos de alimentación e necesidades básicas son a través de mercadorías que chegan no coche tenda e nos demáis coches de venta. Desprazarte ao médico ou a calquera xestión bencaria supón un gasto adicional que non teñen que soportar os das cidades. Por que un xubilado na aldea ten que desenvolsar 20€ para poder ir ao banca pagando un taxi, e un xubilado na cidade ten o bus urbano case de balde? Por que os servizos de hospitais están so nas cidades e non podemos ter por comarcas especializacións? Non aforraría moito en transportes de ambulancias? Por que para facer un tratamento ou seguimento de enfermidade tes que soportar horas e horas de ambulancia e todo está nas cidades?
Pro a miña reflexión quere ir máis alá. O rural non avanza so cun turismo de cidade, con agricultura ecolóxica ou con estudos de tradición. Isto xa sabemos que o necesitamos. O rural avanza cando pasemos de ser cidadáns de segunda. Porque para que eu poida hoxe conectarme e ter bo sinal de internet hai varias variantes a ter en conta: que haxa luz eléctrica que no inverno oscila bastante, que teán conexión sen cable, como está o teléfono, que cando marcha a luz non funciona, que poidas cargar con facilidade. E todo cun prezo superior á cidade. A brecha dixital dase no alumnado que non pode seguir un ritmo de informatización, e na poboación en xeral. Sen cable, e o digo como é, sen cable non pode haber unha oferta de xoves que opten por vivir nun rural que sexa unha aposta de futuro.
Pero o rural non o fai so o lugar, senón que o fan sobre todo as persoas. Das que herdamos o auténtico sentir coa terra a coa natureza. Eu non vin a miña avoa abrazar árbores, pero si saber coidar do que tiñamos sen estragar nin aniquilar. Eu non vexo desprezo polos animais na aldea, pero son animais e non se humanizan ata o ridículo. O rural é máis que meter unha desbrozadora por un carreiro para facer unha ruta de senderismo ou un viero de peregrinación. O rural é camiñar coas persoas sabendo que son a riqueza deste mundo.
E por favor non nos manquedes os camiños con eses trastos do demo que meten barullo a esgalla e fan dos vieiros un lameiro. Non nos rompades o silencio co estrondo desas máuinas. Non hai sitio nas cidades para esas trapalladas?
PrevAnteriorEn Pentecostés, la Iglesia nos recuerda que «los sueños se construyen juntos»
Siguiente5 nuevos cofrades para la cofradía de Santiago Apóstol de VigoNext
Dirección: Calle Doctor Corbal, 90 - 36207 Vigo
Curia: Lunes a viernes de 9:30 hrs a 13:30 hrs
Teléfono: 986 375 153
Facebook-f Twitter Instagram Youtube
© 2022 Diócesis Tui-Vigo | Reservados todos los derechos