gl gl gl gl fr gl gl fr gl gl en gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl pt gl en gl es sv ca es pt br fr gl pt gl lt gl ca en eu en it gl gl gl it en gl es gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de en sv fr de de it gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl ca es es hu es es es gl gl es eo gl gl pt en gl gl gl gl en en gl es gl gl es gl pt gl es gl gl es es pt gl gl en es en gl es es es gl gl gl gl gl es gl en gl en gl gl gl gl gl pt gl pt en ca gl gl pt
Vieiros: Galiza Hoxe - Roberto Mansilla - Putin: acto segundo
Cuarta feira, 28 de setembro de 2022
A mais que segura elección de Dmtri Medveded como novo presidente de Rusia o próximo domingo 2 de marzo non só remata a era presidencial do seu “protector” Vladímir Putin senón que esperta unha morea de enigmas e inquietudes sobre a evolución política e social rusa a medio prazo.
Imposibilitado constitucionalmente para afrontar un terceiro mandato presidencial, Putin calcula as súas cartas políticas mediante a consolidación dun novo sistema político, con especial énfase nunha Duma fortalecida coa hexemonía do seu partido Rusia Unida.
Cun partido oficial forte no Parlamento, apoiado nunha sólida e elevada popularidade, principalmente propiciada por unha presidencia forte e unha economía en crecemento, Putin accederá ao cargo de primeiro ministro, reforzando o seu poder cunha presidencia afín aos seus intereses, que lle permita conservar a iniciativa política.
Esta concentración de poder nas súas mans, xunto á conformación dun partido político nacional e vertical, cun carácter ideolóxico que confire un marcado acento nacionalista, lle permitiría tamén minar o ascenso de determinados líderes rexionais así como gañar adeptos noutros sectores, como pode ser a ultradereita nacionalista, actualmente liderada polo sempre polémico Vladimir Jirinovski.
En cálculos de Putin, a hexemonía política de Rusia Unida acabaría así coa atomización parlamentaria propia da Rusia post-soviética multipartidista e con escasa fortaleza institucional. Pero a realidade obriga a considerar que este escenario contribuiría a sepultar diversos mecanismos de pluralidade sociopolítica e viabilidade democrática.
A elección de Medveded dispón unha serie de retos dende o exterior, principalmente manifestados polas críticas dende Europa e EEUU ante presuntas  irregularidades xudiciais, así como as recentes decisións do Tribunal Electoral de inhabilitar a participación electoral de determinados líderes da oposición como Gary Kasparov e Mijail Kasianov.
A OSCE anunciou que non participaría como observadora nestes comicios, principalmente en protesta pola difícil situación dos líderes e partidos de oposición e a falta de transparencia política e informativa. Se critica o acoso oficial aos partidos de oposición e diversos sectores disidentes, algúns simplemente encarcerados pola forte presión do poder.
Resulta claro que o inestable sistema democrático post-soviético, cos seus visos de pluralidade política, corre o risco de desvanecerse cara perigosos escenarios. Se ben se especula con que Medveded é un político fiel a Putin, aínda é unha incógnita a evolución política rusa a mediano prazo, a pesar da evidente consolidación do poder de Putin.
Dentro do Kremlin existe unha silenciosa loita intestina polo poder que involucra a ex axentes do KGB, agora dominadores dos servizos secretos de seguridade, oligarcas empresariais especialmente vinculados ás empresas estatais como a petroleira Gazprom, e diversos políticos ambiciosos. Un ex xeneral ruso advertiu a fins de 2007 que estas loitas intestinas poderían superar co tempo a capacidade de manobra de Putin e dar paso a unha “feroz ditadura militar” ou unha “sanguenta guerra civil”.
A extrema liberalización económica da Rusia post-soviética de Boris Ieltsin, que permitiu configurar a clase dos “oligarcas”, mantense case intacta con Putin no poder, aínda que con outros “oligarcas”, especialmente elixidos entre os seus ex compañeiros do KGB e o seu sucesor o FSB. A riqueza dos oligarcas está garantida coa evolución dos prezos do petróleo e o gas natural, principais bazas da fortaleza actual rusa: no 2007 se contabilizaban neste país 120.000 millonarios e 34 multimillonarios.
Afincados nos resortes do poder estatal e empresarial, esta elite no poder debe unha tenue obediencia ao seu “líder forte”, un arriscado compromiso tomando en conta a persistencia de diversas mafias na sociedade rusa que poden afectar os cimentos do sistema que Putin desexa consolidar.
Con Medveded como presidente “delfín” e Putin como primeiro ministro e verdadeiro factor de poder, Rusia tenta garantir un sistema político forte e consolidado, que esqueza as crónicas inestabilidades da era Ieltsin, aínda coa posibilidade de conformar unha autocracia, sen que isto signifique un aspecto esencialmente impopular.
Pero a enorme concentración de poder ameaza a fráxil institucionalidade, o equilibrio dos poderes públicoss e as liberdades civís, toda vez que pode contribuír a alimentar determinadas ambicións inesperadas dentro desa elite gobernante. Ese dilema deberá ser descifrado por Putin neste o seu segundo acto de poder no Kremlin.
É preciso que te rexistres para poder participar en Vieiros. Desde a páxina de entrada podes crear o teu Vieiros.
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Roberto Mansilla Blanco é licenciado en Ciencia Política pola Universidade Central de Venezuela e analista do IGADI (Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional). »
O camiño de Quito (09/06/2010)
Bicentenario en clave electoral (31/05/2010)
Quirguicistán: unha revolución inconclusa (09/04/2010)
Sen OEA e sen USA (24/02/2010)
Continuísmo en Costa Rica (10/02/2010)
Na pel do Lobo (02/02/2010)
De Afganistán a Iemen (11/01/2010)
Táboa rasa en Palestina (12/11/2009)
Os desafíos do Frente Amplio (26/10/2009)
Conta atrás en Tegucigalpa (05/10/2009)
O retorno de Zelaya (22/09/2009)
Eleccións con nome de muller (25/08/2009)
División fatal en Palestina (07/08/2009)
Enigmas en Pyongyang (16/07/2009)
O regreso do PRI (06/07/2009)
A dura lección hondureña para a democracia latinoamericana (01/07/2009)
A rebelión iraniana (23/06/2009)
Líbano: cerco a Hizbulah? (09/06/2009)
Cuba e a OEA (05/06/2009)
Con Irán na recámara (26/05/2009)
A elección de Panamá (29/04/2009)
Obama e as outras Américas (17/04/2009)
Uribe imita a Chávez (30/03/2009)
Un mapa á esquerda (23/03/2009)
A reelección de Chávez (19/02/2009)
Unha Constitución para Bolivia (23/01/2009)
A batalla por Gaza (07/01/2009)
A diplomacia de Raúl (18/12/2008)
A primeira guerra global africana? (15/11/2008)
Obama e o mundo (07/11/2008)
A era de Correa (29/09/2008)
A “guerra fría” sudamericana (18/09/2008)
Outra orde global (10/09/2008)
O pulso do ALBA (28/08/2008)
O pulso de Evo Morales (08/08/2008)
Irán-EEUU: pulsando a disuasión (16/07/2008)
Israel: a crise dos 60 (30/05/2008)
O labirinto israelí (29/04/2008)
Outra paz para Palestina (26/03/2008)
Chávez e as FARC (28/01/2008)
O “non” a Chávez (05/12/2007)
A guerra de Kouchner (21/09/2007)
As transicións de Raúl (16/08/2007)
Turquía aposta por un Islam moderado (24/07/2007)
A ameaza paquistaní (13/07/2007)
Palestina e a culpa europea (23/06/2007)
Guerra fría no G-8 (07/06/2007)
A lección de Belfast (16/05/2007)
A senda de Correa (19/04/2007)
Repensar o Quebec (02/04/2007)
A lección iraquí (22/03/2007)
Bush e Chávez (14/03/2007)
Opinión, Columnas, Galerías, Últimas, Escáneres, Anteriores, FAQ, Buscador
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
Chat, Foros, Chatrevistas, Postais, Conversas, Open Vieiros
Barcelona, Bos Aires, Euskadi, Venezuela, Irlanda
Día das Letras, Creación, Informativos, Dossiers, XGN07, 1 de abril
RSS | Que é Vieiros? | Que é o RSS? | Creative Commons | Publicidade | Director | O equipo | Contacto