gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl en fr en en gl gl gl en gl it gl gl en fr es gl en fr gl gl it gl en en gl gl en gl lt gl en gl ro gl gl gl ceb gl gl gl gl gl fr gl en gl es it gl en gl hu gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl fr gl gl gl en gl gl en en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl es ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es fr gl gl es gl es en it en gl gl gl pt gl gl en gl gl es es hbs_lat en en gl gl gl gl gl ms en gl sv es gl gl gl gl gl gl en gl eo sv gl lt en gl hu hu gl gl gl gl de gl gl gl gl vi gl es gl gl gl gl gl fr lt gl en it gl en en gl en gl gl lt it fr ast gl gl fi nl gl lt gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl fr en it ia uk uk gl gl lt de en gl sv gl gl gl gl gl fr en en en cs en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl it gl en en gl gl it en gl en en gl en en gl en gl gl it gl
FLORES VERSADAS | Envexo que as estrelas non teñan vertixe. | Páxina 3
Hoxe durmirei quentiño entre as miñas sabas estragadas polas xestas e os toxos da indiferencia máis totalitaria da fraga menos verde e máis enlodada de todas cantas hai neste meu mundo atropelado por un camión bota asfalto…
Publicado en Flores Versadas | Etiquetado Fraga, indiferencia, Toxo, Xesta | Deixar un comentario
Foi na xanela da incoherencia onde te coñecín.
“Agardo sentado no meu balcón. A miña cabeleira xa se une coa rúa. Detesto ser un Rapunzell extraviado, vicioso e sen forma”
lúa nova, cuarto crecente, lúa chea, cuarto menguante
comeza o rito pagano de ver as musas espidas
perdín o meu disfraz de cabaleiro
logo de disfrutar dunha orxía animal
a esencia do té de “Les Fleurs Du Mal”
e do chupito máis ardente da absenta máis verde
o poeta extraviado nos abismos do verso
o Santo Inquisidor do amor e da nostalxia
o vento que asubía por entre as follas
Logo de bastante tempo publicando moi de Pascuas en venres, volvo á carga con multitude de ideas e proxectos que andan rondando a miña cabeza e que algún xa está botando a cabeciña para nacer. Un pracer seguir escribindo e un pracer aínda maior, se cabe, que vós me sigades lendo.
cando xogas coa túa frauta
e cos teus sátiros, rula.
Deixo que as rosas negras caian no meu xardín
sen deixar espazo no solo para ver o verde da herba
Non quero que os meus pés espidos se pousen na verde vida
“É un erro moi común”
mentres me deito no meu berce de pétalos negros
A imaxe mesma do fin dunha historia.
até o máis fondo
quero albiscar unha última vez o magma máis profundo e gorentoso
Publicado en Flores Versadas | Deixar un comentario
Publicado o 16/06/2012 por Ramón Nogueira
É o meu declive o que me eleva até petar as miñas meixelas contra os rebordos da Lúa…
Publicado en Flores Versadas | Deixar un comentario
“Nin de xeonllos recoñezo o meu descontento co gris azulado do meu ceo”
Sentida a paixón que me condena
desamarro todo canto cabo teña ao arredor
do meu corpo espido
a liberdade final das miñas extremidades
e gozo na area até que me chama a noite
volver a comezar dende o principio único e irreversíbel
onde todo semella branco e azul luz
desafogo o meu verso na túa boca, Afrodita
mentres me namoro da última onda do mar que me acurruca carón dela
Publicado o 15/06/2012 por Ramón Nogueira | Deixar un comentario
Vomítasme navallas que me rabuñan a face
e as cortinas do meu bonito salón
Pero eu fico cego no chan mentres te ris de min
e do meu sentimento de poeta namorado do propio sentimento
unha razón máis pola que pechar os ollos de cego
e camiñar cara adentro
cara a máis fonda escuridade
cara o máis fondo do meu abismo
e aí darlle patadas de sangue á túa imaxe
e bicos de traizón e cobardía
Entrégome a ti canso da sangue
entrégome a ti libre e único
o sentido máis primario e complexo, miña azul
Ai miña rula! Peco de Virxe nestes rueiros
e peco de inocente na mirada da escura lúa
máis sigo en pé e ergueito coma ninguén
Recorda a tenrura dos meus brazos
e o apocaliptico da miña razón
Recorda como flúe a miña verba por entre as túas mans
e o meu corazón entre os teus ollos de río
Non me malinterpretes querida, mais a maior virtude que tes é que amas demasiado.
A ver que pasa…
Publicado o 11/06/2012 por Ramón Nogueira | Deixar un comentario
Publicado o 01/06/2012 por Ramón Nogueira
érgome unha vez máis do meu chan frío e húmido
escollo os mellores anacos de carne viva que descansan no meu chan
pego un a un con paciencia e certa dose de amor en cada movemento
neste mesmo instante sáciome de poder
son a Santa Inquisición dos peores anacos de carne viva que descansan no meu chan
algo así coma no período Devónico, sobrevive o mellor anaco de vida
A Recomposición chega ao seu fin
Teño fame logo de tan meticuloso traballo
aborrezo cada anaco de carne viva que descansa no meu chan
o meu abismo xa non está tan frío e húmido coma antes da Recomposición
paso cada anaco de carne viva polas labaradas
ao primer contacto berran
vocean moi forte até que as mesmas lapas cesan o maldito son
mastigo un a un con paciencia e certa dose de amor en cada movemento
neste mesmo instante sáciome de poder
no meu máis que amado abismo
Publicado o 18/05/2012 por Ramón Nogueira
das miñas pálpebras abertas
consúmome nas gorentosas queimaduras
do meu ardente astro interior
o que me leva cara min/comigo
e á vez cara cada homúnculo que respiro
Aliméntome de cada apetitosa deformidade
de cada respiración entrecortada e costosa
apiádome de cada ser
pero non son tempos
de ouvir paxaros e non prestar atención
chega a era do soño como realidade
cada chío de cada paxaro de cada árbore
unha bágoa feita carne no verso
[é o comezo do rexurdimento da fermosura
aquí nace o verso infinito
Publicado en Flores Versadas | 1 comentario
Artigos máis recentes →
A TI MEU CAMBADOS
Dos Vueltas de Tuerca
Galería Fotográfica National Geographic
If I WERE A SKIRT
Thing That I See Thing That I Want
ANEIS. O Blog de Branca Novoneyra
Penúltimo Acto. Grupo de Acción Poética
Fotos Antigas de Cambados
O blog de Carolina Laya
O blog de Ramón Cabanillas
Vomitaría e choraría sangue se fose palestino.…
Hai xente que goza máis do envase que do propio ol…
E pregúntome eu,que cabe esperar dunha sociedade q…
Novo Berro Dende o Alén
As miñas fotos en Flickr
Se tes algún tipo de problema co significado dalgunha palabra, preme no dicionario online DiGalego. Ademais tamén podedes atopar a correspondencia de significado no voso idioma.
Para contactar comigo por algún motivo envía un email a: berrosdendeoalen@yahoo.es
Introduce o teu enderezo de correo electrónico para subscribirte a este blog e recibir notificacións de novos artigos.
Dirección de correo electrónico:
Únete a 24 seguidores máis
Arquivo Elixe un mes Maio 2014 Marzo 2014 Febreiro 2014 Novembro 2013 Outubro 2013 Xullo 2013 Maio 2013 Febreiro 2013 Xaneiro 2013 Agosto 2012 Xullo 2012 Xuño 2012 Maio 2012 Abril 2012 Marzo 2012 Febreiro 2012 Xaneiro 2012 Decembro 2011 Novembro 2011 Outubro 2011 Setembro 2011 Agosto 2011 Xullo 2011 Xuño 2011 Maio 2011 Abril 2011 Marzo 2011 Febreiro 2011 Xaneiro 2011 Decembro 2010 Novembro 2010 Outubro 2010 Setembro 2010 Agosto 2010 Xullo 2010 Xuño 2010 Maio 2010 Abril 2010 Marzo 2010 Febreiro 2010 Xaneiro 2010 Decembro 2009 Novembro 2009 Outubro 2009 Setembro 2009 Agosto 2009
FLORES VERSADAS por Ramón R. Nogueira se encuentra bajo una Licencia Creative Commons Reconocimiento-NoComercial-SinObraDerivada 3.0 España.
Basada en una obra en ramonogueira.wordpress.com.
Crea un sitio web ou un blogue de balde en WordPress.com.
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
Already have a WordPress.com account? Log in now.
View site in Reader
Escribe un comentario ...