pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fr gl pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr gl gl gl gl es fr it gl fr gl es la gl gl gl gl gl gl gl gl el el gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl el el gl en gl gl es gl gl pt en fr en en en es pt en zh en pt pt de pt pt gl ca pt pt gl en ja pt pt pt de es pt gl en pt gl pt gl pt gl es gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Literatura, crítica, socialismo, anarquismo, revolución: A Francia de finais do século XIX e inicios do XX (V) - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
Crítica literária Crónicas Xesús González Gómez
Laurent Tailhade, o anarquista feroz
Golpea os nosos corazóns que marchan esgazados
Anarquía! oh portadora de fachos!
Expulsa a noite! Esmaga a canalla!
E ergue cara ao ceo, aínda que sexa coas nosas tumbas,
A clara Torre que se alza sobre as vagas!
Laurent Tailhade, segundo os seus, poucos, biógrafos, foi moitas cousas: un poeta belicoso, un fillo indigno, un marido veleidoso, un anarquista notorio, un duelista permanente, etc. Naceu en Tarbes, o mesmo lugar no estudará ao seu regreso a Francia Isidore Ducasse, o conde de Lautréamont, o 16 de abril de 1851. Seu pai era un severo maxistrado conservador, Félix Tailhade, e súa nai, Ernestine, unha profunda beata. Tailhade estudou inicialmente cos xesuítas, en Toulouse, logo nos liceos de Pau e Tarbes. Foi un alumno mediocre e só salienta gañando premios nos xogos florais de Toulouse. Despois de pasar, con moitas dificultades, o bacharel, apúntase á facultade de dereito da Universidade de Toulouse. Aquí coñecerá a dúas persoas que serán decisivas na súa vocación: René Toussaint, que fará carreira literaria co pseudónimo de René Maizeroy, mais que só pasará á posteridade porque a súa persoa inspirará o Duroy de Bel-Ami, de Guy de Maupassant, e o seu profesor, futuro ministro, Ernest Constans, que baixo a súa influencia se converterá en republicano. En 1878 vai por vez primeira a París e preséntanlle o poeta Théodore de Bainville. Tailhade, seica, empezou a soñar con facer carreira literaria. Ora, a familia non pensaba o mesmo.
Un ano despois, con grande satisfacción por parte da súa familia, xa que seguiu os seus consellos, Tailhade casa con Marie-Agathe de Gourcuff e instálase en Bagnères-de-Bigorre. En setembro dese ano nace o seu primeiro fillo, Léopold. Tailhade intenta seguir unha carreira literaria, mais estes acontecementos semellan marcar o fin dunha vida bohemia que só se iniciara. Seu fillo, porén, só vive cinco meses e Tailhade, quizais sentíndose liberado, fai aparecer en abril de 1880 o seu primeiro libro de versos: Le Jardins des Rêves, con prefacio de Th. De Bainville. No curso dunha segunda estadía en París, fai amizade con José María de Heredia e F. Coppée, poetas parnasianos.
Tailhade instálase no hotel Foyot, hotel en que anos despois se instalará o grande escritor austríaco Joseph Roth, hotel que era o preferido, en París, do tamén austríaco Stefan Zweig, e frecuenta toda a bohemia literaria parisiense, e a todos os escritores que contan e que ou xa son simbolistas ou están a argallar o simbolismo ou están nas marxes e arredores do simbolismo: Mallarmé, Fénéon, Maurice Barrès, Verlaine, Moréas, Victor Margueritte. Os pais fican horrorizados e deciden pórse mans á obra. O pai deixa de lle enviar cartos e fórzao a regresar a Bagnères: xa lle teñen preparada unha nova esposa: Mélanie Maréjuols. O 2 de febreiro de 1886, a pobre Mélanie quere celebrar o matrimonio relixioso, Laurent ameázaa con pegarlle un tiro se vai á igrexa: o tempo pasado en París xa o convertera en anticlerical. Con todo, celébrase o matrimonio, que acabará nun divorcio pronunciado cinco anos máis tarde.
En 1905, comeza a se distanciar dos anarquistas e librepensadores e escribe verdadeiros libelos contra estes en Le Figaro, co pseudónimo de Azede. O ano seguinte, ao ver a súa sinatura, sen permiso, nun famoso cartel vermello (affiche rouge) que incitaba os soldados a matar aos seus oficiais envía cartas aos seus antigos inimigos É. Drumont e Aristide Bruant renegando das súas antigas ideas, e este publican a carta nun panfleto, sen permiso de Tailhade (daremos a súa tradución), mais cedo volve ao rego e torna a defender os anarquistas e librepensadores. Non obstante, esta denegación pública pasaralle contas durante o que lle queda de vida.
Publica diversos libros, colabora en diversas revistas: Akadémos, Je dis tout, viaxa a Bélxica como conferenciante e coñece ao gran pintor James Ensor, bátase en duelo con Gustave Téry, naquel momento antisemita (logo cambiaría para ben, sendo unha voz pacifista durante a primeira guerra mundial e o editor de Henri Barbusse): con cincuenta e cinco anos, chosco, manco e saturado de morfina, ten aínda forzas para vencer ao seu adversario no quinto asalto (o duelo era con florín). Catro días despois enfróntase, esta vez con pistola, cun xornalista, que axusta o seu tiro dúas veces, fallando: Tailhade, soberbio e desprezativo, non fai uso da súa arma. En 1914, á declaración de guerra, quere combater e preséntase voluntario seguindo o exemplo de Anatole France, ao tempo que continúa a reclamarse como pacifista e anarquista: outro dos seus actos que lle reprocharán; aínda que non llo reprocharán a Anatole France, por exemplo. En 1915 mantén contactos con Wilfred Owen, Richard Aldigton e mesmo Ezra Pound, que se interesan polas súas obras. En 1917 está en Niza, colabora en L’oeuvre, do seu antigo inimigo Téry, agora, como el, convertido en pacifista. Continúa a escribir contra o tsarismo, a favor da paz e saúda a Revolución Rusa.
Despois de sobrevivir a case corenta duelos, Laurent Tailhade, esgotado, debido a unha conxestión pulmonar, morrerá na cama o 1 de novembro de 1919: deixa á súa muller e a súa filla case na miseria, e só unha subscrición publica cuxo promotor foi o seu amigo Sacha Guitry, impediu que fose enterrado na fosa común: está soterrado no parisiense cemiterio de Montparnasse.
Se ben na actualidade, fóra de Francia e fóra do circuítos dos estudosos e eruditos, Tailhade é un completo descoñecido, no seu día foi, digamos, famoso en España, traducido sobre todo en La Revista Blanca, a revista teórica do anarquismo español dirixida por Federico Urales, o pai de Federica Montseny, e traducido, entre outros, polo dirixente anarquista Anselmo Lorenzo. Ademais, no seu volume Los Raros, Rubén Darío dedícalle un capítulo. Segundo o poeta nicaraguano o francés é un «rarísimo» e, «nin máis nin menos, un poeta», e os seus Vitraux «son comparábeis aos das antigas catedrais». Entre estes Vitraux, «un soneto litúrgico hay que no puedo menos que reproducir. Para el no habría traducción posible en verso castellano. Es este:
Dans le nimbe ajouré des vierges byzantines,
Sous l’auréole et la chasuble de drap d’or
Où s’irisent les clairs saphirs des Ladrador,
Je veux emprisonner vos grâces enfantines.
Vases myrrinhs! trépieds de Cumes ou d’Endor!
Maître-autel qu’ont fleuri les roses de matines!
Coupe lustrale des ivresses libertines,
Vos yeux sont un ciel ou le désir s’endort.
Des lis! des lis! des lis! Oh! pâleurs inhumaines!
Lin des etoles, choeur des froids catéchumènes!
Inviolable hostie oferte à nos espoirs!
Mon amour devant toi se prosterne et t’admire,
Et s’exhale, avec la vapeur des encensoirs,
Dans un parfum de nard, de cinamme et de myrrhe!»
(corriximos os erros de transcrición aparecidos na edición de Los Raros das Obras Completas de Darío, volume I, Editorial Mundo Latino, Madrid, 1918. Erros que poden ser, moi ben, de imprenta ou de correccións realizadas na imprenta sen consultar o autor). Como somos moitísimo menos que Darío, deixamos o soneto en francés e que cada lector, como poida, o traduza á súa maneira.
Finalmente, Ruben Darío, lembra ao lector que Tailhade é anarquista, que foi ferido un atentado, que se burla, cun ton bufonesco dos seus contemporáneos, “ya despelleja a Peladan,
… É Peladan, Matador de Moscas…
Cando Peladan peinado de fideos…
ya pone en berlina a Loti, ou a Bonnetain, o a Barrès, o a Jean Moréas; ya la emprende con el senador Bérenguer, de pudorosísima memoria; ya toma como blanco al burgués y alaba la terrible locura de Ravachol o de Vaillant». E acaba o seu retrato de Tailhade cos estas palabras: «Fue uno de los primeros iniciadores del simbolismo. Vive en su sueño. Es raro, rarísimo. ¡Un poeta!»
TEXTOS DE LAURENT TAILHADE
Antes fame de pan que sede de sangue.
Pollio et incipient magni procedere menses!
A característica do mundo contemporáneo, da sociedade burguesa, capitalista e ben pensante, é o odio ao pobre, a execración do indixente.
Coa rapidez dunha peste e a ferocidade dun tic, este horror pola miseria maniféstase nos actos máis ínfimos, no menor xesto dos civilizados. Pola doutrina dos seus leguleios (chats-fourrés), pola inclemencia dos seus xuíces, pola ferocidade dos seus madeiros (argousins), o terceiro Estado, propietario e financeiro, ensina ao infeliz que se obstina no desexo de vivir que crime é existir cando non se teñen cartos.
Os satisfeitos, os cheos, aborrecen tan imperiosamente os famélicos, teñen tanto pavor dos pobres, que inventaron a filantropía, a economía política, os asilos para indixentes, os albergues, as oficinas de beneficencia, todos os ergástulos e as leprosarías nos que, mediante unha prebenda infamante e irrisoria, un anaco de pan condimentado con aldraxes, o mendigo sofre as atrocidades multiformes do cura, do doutrinario e do chupatintas.
Caridades confesionais, esmolas laicas, munificencias privadas, todos os favores do rico egoísta serven.
Que a espórtula se entregue nunha tarxeta de confesión, nunha tarxeta de elector ou en submisións de escravo, só é un reclamo, un enxeño usureiro, un instrumento de poder, a realización da explotación do desherdado polos felices.
E non é a forma menos agradábel deste duelo desigual as vantaxes tiradas por toda clase de homes de letras: cronistas, poetas, dramaturgos, sen contarmos os vaudevilistas innumerábeis que, a exemplo de Jehan Rictus, escollen a súa comida no regato argótico e, farrapos roubados na Corte dos Milagres, fanse un abrigo á medida dos seus soños: dobrado de seda e enormemente ridículo. Émile Veyrin, do que ides escoitar, dentro de pouco, A Pascua socialista, non é destes larpeiros desapiadados e lacrimóxenos. Se roza as dores dos famélicos, é para lles dar o bálsamo dunha compaixón intelixente, viril e desinteresada, para mostrar a súa esperanza na alba de días mellores e de ceos máis clementes.
Para el existen o ben e o mal. Se lle é difícil elevarse até a comprensión hegeliana do único Devir, da Nada en que, por un día, se instalan, como vans decorados, as nosas paixóns e os nosos soños, cando menos, o seu xeneroso amor cara aos que Dostoievski denomina Humillados e ofendidos, a nobre crenza na bondade dos homes, presta á súa obra un encanto indiscutíbel de candor xeneroso, de compaixón e de bondade.
Que é, xa que logo, esta Pascua socialista, cuxo título esta formado por dous vocábulos que deberían, semella, como dicía Xoán-Bautista «ouvear de medo ao se veren axuntados»? Porque a Pascua, a Pascua, cerimonia litúrxica e idealista, tan vella como a humanidade, fornece os seus ritos aos ágapes materiais do socialismo –comungando, cun pan uniforme, os apetitos sentados á mesa?
Non é un anacronismo infantil do autor situar semellante cartel no frontispicio dun drama de tendencias ultramodernas, cuxo principal obxectivo é dar aos espectadores reunidos graves ensinos, grandes e serias leccións?
Non vos enganedes: é precisamente a causa da modernidade profunda, esencial da súa obra que o Sr. Veyrin fixo ben en vinculala ás confarreatios antigas en que, baixo o manto dos Misterios, o home dos antigos días repartía cos seus iguais o pan da fraternidade, distribuíalles o viño das enerxías sociais.
En todas as relixións, baixo todos os climas, en todos os lugares en que se chantou a tenda precaria das tribos errantes, en que se ergueron as arquitecturas ciclópeas das cidades ancestrais, o rito esencial da comida en común aparece ao mesmo tempo que o culto dos mortos e combínase con el. Desde o momento en que os límites da cidade, os límites temíbeis son colocados, elévase un altar no pomaerium onde coce a comida sagrada compartida entre os vivos e os manes dos devanceiros.
É a universal eucaristía, cuxa hostia, alternativamente efectiva ou simbólica, infunde a cada un dos participantes algo da súa virtude.
Ás veces é a antropoloxía ritual tan exactamente descrita por André Lefèvre no seu fermoso libro Religions. Neste caso, o home aprópiase os méritos do sacrificado: inimigo, parente ou vítima propiciatoria. A forza do xefe indio revive no guerreiro que lle arrancou o coiro cabeludo; o sangue das virxes ou dos nenos calma a sede devoradora de Moloch e, desencadeando os alentos propicios, a morte de Ifixenia guía cara a Ilión as trirremes aqueas.
Outras a teofaxia. O fiel absorbe o divino que se reabsorbe nel. O Universo dáse ao individuo baixo as formas máis variadas: soma do hindú, homa do Persa, fariña perfumada de menta nos oficios eleusianos de Dionisio e de Deméter.
Canto mais se entrega o sacerdote á teopsia, mais medra nel o mérito; se ben os oficiantes de Zoroastro, segundo James Darmesteter, mostrábanse chispos a maior parte do tempo, o zume de asclepia aceda ten (mesmo bendicido) os inconvenientes do viño de Surennes ou de Argenteuil.
Quen son, no momento actual, os comensais que o Sr. Émile Veyrin fai participar na Cea de independencia e misericordia!
Onde apaña os socialistas efectivos que, de pé baixo a luz nova, entoarán o himno do perdón final? En que decorado fará proferir a absolución humanitaria, esta palabra dos albixenses que, desde a súa fogueira, Jean Huss legaba ao mundo como un testamento supremo de esperanza, de felicidade e de liberdade; esta palabra da que todos os nosos mártires,os de Chicago, os de Montjuic, os de París saudaban a luz a vir e que o sublime Angiolillo (1) presentaba nas cancións de Xerminal: A copa para o pobo!
Será nunha fábrica, terreo do combate económico, da loita cotiá e sen piedade entre os patróns e os asalariados. Para anunciar a boa nova, este evanxeo de dozura no que semella acreditar, Veyrin non escollerá sabios ou profetas: «Dii majorem gentium»; un Saint Simon, por exemplo, espírito absoluto e utópico, profeta iniciador que, do que imperioso antepasado, amigo de Fénélon e do «partido dos santos», tirou unha alma tan autoritaria como mística, facendo da ciencia unha relixión, soñando en conciliar o espírito e a materia e presidindo a rehabilitación da carnes. Fourier, unha especie de Platón confuso e tatexo, poeta á súa maneira, anunciador da harmonía futura, consagrando verbosos ditirambos para lexitimar as paixóns.
Augusto Comte, admirábel organizador cuxo xenio –orde e razón– inventa a xerarquía das ciencias, promulgando esta verdade, que todas as ciencias no seu conxunto forman unha arte: A ARTE SOCIAL.
Moi por baixo destes Olimpos, nós, como Ciclopes inválidos e robustos, golpeamos un duro metal nos nosos laboratorios. Velaí porque Veyrin localizou a súa peza na cuestión obreira, instaurou nunha fábrica o seu socialismo doce, que non vai máis alá do reparto de beneficios.
Tres protagonistas ocupan, por si sós, o drama de Veyrin: o Bo Patron, o Mal Patrón e a Exeria consoladora do Xusto descoñecido.
Gilbert Lemmonier, unha especie de Gréhoire Werlé (2), menos escrupuloso e neurótico que o heroe de Ibsen, arruínase para asegurar o traballo aos seus obreiros durante unha longa crise e compartir a súa fortuna con Micheline Mermet, filla natural do seu defunto pai. Ironía das cousas! Rousselot, o fabricante desapiadado, cristián feroz e candidato obsequioso, a cabalo sobre o código e relucente a fin de mes, precipita no abismo a esta familia, exemplo de todas as virtudes.
Mais, por un beneficioso xiro, os obreiros salvaran a gloria do patrón amado. Grazas ao capital, xenerosamente abandonado por Micheline, retomarán pola súa conta as obras do seu predecesor. Este, acusado polos seus inimigos de bancarrota fraudulenta, só abandonará a infamante prisión para manifestar a loanza e caer morto ao pé da estatua erguida á súa honra pola gratitude pública. Veyrin expurgou moi xustamente este final optimista. Non é necesario que os exploradores da humanidade sexan recompensados en vida. Ademais do esforzo –diante dun éxito temporal– perdería a súa beleza, a envexa preserva coidadosamente de aureola a calquera sospeitoso de dominar sobre o común. Cando Firdouzi recibe o ouro de Mahmoud, xa se formou o seu convoi fúnebre.
Convén resignarse ao plano do mundo, á paixón do Xusto, sen apoteose nin resurrección. Os deuses obscenos e tráxicos de Oriente: Tamuz, Adonis, Zagreus –os outros morren o venres para renacer o domingo. A semana santa das Bacantes acaba nun arrebato de xúbilo luxurioso que, no Tmolos agudo, fai brincar como un rabaño de lobas en celo a bacante desencadeada.
Non acontece así no noso Occidente traballador e sobrio.
O Cáucaso de Prometeu ou a fogueira de Hércules: dores inxustas, afrontas inmerecidas e o covarde ladrido da multitude servil, que os benfeitores do mundo non esperan outro aluguer. «O xustiza, o miña nai, proclama o Titán pegado á súa rocha, é por amar os Efémeros que sufro así!».
Sempre ingratos e máis ineptos aínda, os homes lapidarán a quen os serve e os dirixe. Profeta, xusticeiro, vidente, son para sempre o escándalo e a execración do Universo.
Máis tarde, cando os ósos do mártir se volvan poeira, cando a noite se faga sobre todos os que o amaron, o seu nome converterase no faro da humanidade e as razas, piadosamente, pasaranse, de man en man, o facho de Prometeu.
O socialismo santo do Sr. Veyrin promete ás xeracións futuras ríos de leite e de mel, un Eldorado florido de accións virtuosas, de palabras condescendentes: mais non vexades aquí máis que un soño de poeta, o xogo de espírito dunha alma tenra, inclinada ás suaves utopías.
En realidade, o advento do socialismo será a tiranía máis abominábel que martirizará para sempre, en beneficio da especie, ao individuo. A cantidade de despotismo contido nos diversas sistemas preconizados polos mestres do socialismo tanto franceses como estranxeiros, supera en moito o que ousarán os déspotas máis negros. «Toda protección –di Clémence Royer– é unha opresión». Palabra que, desde os tempos afastados da historia até o minuto presente, se realiza, día a día, coa precisión dun fenómeno cósmico. Platon, o primeiro dos socialistas, inimigo das institucións libres de Atenas, querido polos máis innobres tiranos de Sicilia, propón o réxime de castas, a censura literaria e filosófica. Tomás Moro, o bo apóstolo, o bispo de Utopía, comeza por perseguir os heréticos. Campanella, inspirador de Richelieu, fundador dos Xacobinos de París, dá, para coroamento da súa Cidade do sol, no Club de Robespierre, tan semellantes son a mentalidade dos Xacobinos e a dos dominicos. Auguste Comte aproba o golpe de Estado do 2 de decembro (3), adula ao emperador de Rusia, Nicolás, como o faría un simple almirante da nosa fermosa Francia. Escribe ao xeneral dos Xesuítas para lle rogar que propague as súas doutrinas.
Se tal foi a vesania destes grandes homes, cal non será a aberración dos epígonos que concilian a filantrópica apatía dos burgueses coa intolerancia reximental dos obreiros? – «Xesús, di Ernest Renan, que tiña as súas horas de parvada e de esnobismo, Xesús, como todo as persoas distinguidas (!) amaba o pobo». Este foi un erro, sen dúbida, porque non é necesario amar o pobo en tanto que plebe; hai que instruílo, liberalo, promovelo a esa aristocracia libre e suficiente, darlle o xogo harmónico dos instintos e das facultades. «Non se trata de apoderarse do Estado para reformar a sociedade, senón de reformar a sociedade para destruír o Estado». Estas palabras de Proudhon condensan plenamente a doutrina anarquista. Resumen a lei destes espíritos lóxicos e independentes que non se deteñen a medio camiño na vía das reformas, e que saben que, para sementaren os campos do futuro, é necesario antes purgalos dos antigos escombros, do infame cascote autoritario: familia, nación, dogmas e propiedade.
O mal social só pide xa un cirurxián. A medicina, desde hai moito tempo, é impotente e os ungüentos colectivistas son tan inútiles como o estupefaciente parlamentario. O rico, inaccesíbel á piedade, só ten bágoas para as dores teatrais, abxectas e convencionais. Calquera reconciliación co burgués é imposíbel, calquera enxerto inútil nesta póla cariada da árbore humana.
Por outra parte, o socialismo, comparábel a unha máscara teatral, a eses ouropeis de aluguer que asumen, como diversión, os gordiños de tenda, empresta o seu capuchón e o seu falso nariz a todos os ambiciosos. O segundo Bonaparte, antes de converterse en Napoleón o Pequeno, escribía folletos sobre a extinción do pauperismo, interesándose nos obreiros máis ou menos da mesma maneira que os estafadores dos Círculos católicos ou da Usine de Notre-Dame. Socialista, o conde de Mun, ese Joseph de Maistre de dormitorio colectivo; socialista, o Sr. Harmel, sancristán patentado da reacción clerical; socialista, Rochefort, o pallaso reumático, e Barrès, o xílgaro, e Drumot, o asasino de pacotilla, todas xentes que aman o pobre á maneira en que as mandas caníbales aman os seus prisioneiros.
Abafado polos anos, cargado de ciencias inútiles, saturado de rancores e de amarguras, cando o doutor Fausto comprendeu a inanidade da metafísica e da relixión; cando as orellas de burro do teólogo lle pesaron na cabeza canosa, para desertar do laboratorio poeirento e dos in-folios balorecidos e os esqueletos retranqueiros tirou a cristalaría do seu cortello e, nunha alba de abril, ollou o camiño polo que pasaba Margarita. E velaí que en todos os lugares, nos campanarios romanos e as torres góticas, as campás renacentes puxéronse a cantar o Aleluia de Pascua, nas vésperas da primavera. O ceo era azul, verde a terra. Unha alegría subía dos ligustros en flor, un desexo incoercíbel de vivir e de esperar. Entón, tremendo de alegría, o vello Fausto evocou a Satán, amo da razón e da voluptuosidade. A Dama de Venusberg e o Arqueiro radiante de Delfos, abandonando os domicilios subterráneos, foron na súa axuda. Nunha vaga de mocidade, de orgullo e de beixos, purificaron o vello rescatado para sempre da vergonza cristiá e da noite medieval. Fausto, rompendo o dogma de cadeas infames, volveu encontrar a súa consciencia e recoñeceu os Deuses. Diante da mesa ofrecida, gustou dos froitos deleitábeis da vida, primicias dun novo amor e dun segundo abril.
Como el, desde hai vinte séculos, o pobo se anemia nas tebras, na «gehena» sacerdotal, nas prisións civís; desde hai vinte séculos, Jacques Bonhomme tende o lombo aos monstruosos despezadores. Doutores, soldados, ricos hipócritas e potentes desvergonzados dispútanse o máis vivo da súa alma, o máis robusto da súa carne. O crego lambido cruza a súa espada espiritual coa baioneta pretoriana, e todo este despregue de horrores só aspira a protexer as caixas fortes. O polbo capitalista, a loba clerical, nunca tranquilos, rodan sempre á procura de cartos e de dominio. Reis pola escola e pola forza brutal, amos de todas as prostitucións, desde o cuartel até o lupanar pasando pola escola congregacional, impoñen ao infeliz os vestidos da vergonza, as libreas da miseria, da roupa de raso pedregoso á casaca vermella do soldado. Porque queren ouro, e cébanse, pedindo de novo e aínda máis e van por todas a parte procurando a súa presa, até nas entrañas palpitantes do xénero humano. Non obstante, a catividade toca ao seu fin e a coresma vai rematar. Que os homes se ergan, que golpeen, sen cólera nin piedade nos deuses hipócritas, os amos implacábeis, arrastrando ás xemonias o estandarte das nacións e o lábaro dos cultos. As campás primaverais soarán diante deles, non para unha festa litúrxica, non para a gloria das supersticións abolidas. Mais, de campanarios e campanarios espertará o O filii das Cidades libres, das razas fortes e sen deuses, proclamando nas encrucilladas do mundo un abril eterno, esta Pascua feliz dos homes xustos e reconciliados, este banquete da Independencia e da Alegría.
Conferencia pronunciada no Nouveau-Théâtre o 15 de abril de 1899.
(1) O anarquista italiano que asasinou a Antonio Cánovas del Castillo.
(2) Personaxe do drama de Ibsen O pato salvaxe.
(3) Golpe de Estado de Louis Napoleón Bonaparte que acabou coas liberdades e instaurará, dous anos despois, o Imperio.
NOTA DE PALAVRA COMUM: a fotografia que acompanha o texto provém da Wikipédia.
You might also like
* cronica Kerley Carvalhedo
À noite, o vazio | Kerley Carvalhedo
* Crítica literária Hirondina Joshua Maribel Úbeda Poesia
Craveirinha: o poeta que gostava de música
* Crítica literária Hirondina Joshua Poesia
Chá para o nevoeiro ou O CALOR DEPOIS DO GELO
More from Crítica literária
Ana Maria Oliveira sobre “Sangue, suor lágrimas” de Cecília Barreira
Posted On 29 Julho, 2021 Palavra Comum 0
Em "Sangue, suor lágrimas", Cecília Barreira, desmonta com perícia, os estratagemas de uma sociedade minada pela cobiça e instrumentalização das …
Efectos secundarios da confusión de corpos e palabras nas fronteiras I Carmen Villar a partir de “Diario dos mapas”, de Almudena Otero Villena
Posted On 20 Julho, 2021 Palavra Comum 0
Talvez sexa esaxerado dicir que vivimos nunha sociedade de tránsito. Non obstante, penso que é prerrogativa daqueles cuxo periplo vital …
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
30 Setembro, 2022 0
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.