fi gl gl gl pt es en gl gl gl gl fr gl en gl gl gl gl fr gl gl gl pt gl gl gl it gl gl ast gl gl fr en gl gl gl fi pt ca es gl es es es es gl gl es gl it gl gl es pt gl ceb gl fi es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl hu gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es nl gl gl gl gl fr gl fr fr en en en cs en fr en en en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en en en en en gl es pt gl es gl gl fr gl es es en es
Web da Asociación Cultural Barbantia
Dama sentada con ollos mar
Unha historia de amor sen final feliz
Por un golpe de sorte
A hora da concepción perfecta
A luz desfaise impunemente na Habana
Erma, infecunda, rexeitada, oprimida e impotente
A xustiza pola lingua
Palavras que ainda hoje semelham insignificantes
Entrevista a Pilar Buela
Entrevista a Marica Campo
Entrevista a Iria Gestoso
Entrevista a Gonzalo Navaza
Entrevista con Xerardo Agrafoxo.
Entrevista a Roque Cameselle
Entrevista a Rosa Aneiros
Os Ciclos do Bambú
A Voz de Barbantia
Revista de Libros do Barbanza 2004-2005
A xustiza pola lingua
Fican tan só as nosas palabras na soidade
namentres o Mediterráneo varre as sete sentencias
sobre as bágoas que limpan o horizonte
o prometido futuro do esquecemento,
o enterro da nosa gloria devanceira.
Nace un novo pacto
que xoga aos inventores de linguas
e vai derretendo as esperanzas
que se gardan baixo chave,
latentes en cada segredo galego.
Cravos de engano selan as armas
e bican eminencias alleas,
gustan dela só cinco veces
malia ser auga da mesma fonte.
(Benvid@s á eminencia da hipocrisía)
Facer con ela do engano unha arte,
da mentira un don, dos risos laios,
e os beizos romperán para sempre
o bico nado hai máis de cinco séculos.
Perdéronse fillos, morreron irmáns,
laiáronse xuntos, apertándose forte,
selados coma os berros fixos na noite
que a sombra vermella agocha
baixo un sol que xa non ilumina
a liberdade con ás ennegrecidas.
A puberdade madura nun berce
que debuxa o engaiolo da inocencia;
na rúa a orquestra xa non toca
o fol que esmorece no alpendre
sedento do aire que arrastre os medos
dispondo os peitos altos;
cantando: fogar de Breogán.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.