gl gl gl gl pt es en gl gl gl gl fr gl en gl gl gl gl fr gl gl gl pt gl gl gl it gl gl ast gl gl fr en gl gl gl fi pt ca es gl es es es es gl gl es gl it gl gl es pt gl ceb gl gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl fr en fr fr en en en cs en fr en en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en gl es pt gl es gl gl fr gl es es en es
Unha historia de sempre |
Web da Asociación Cultural Barbantia
Dama sentada con ollos mar
Unha historia de amor sen final feliz
Por un golpe de sorte
O vendedor de soños
O conto dunha vida
A hora da concepción perfecta
A luz desfaise impunemente na Habana
As tenues sombras móvense
Erma, infecunda, rexeitada, oprimida e impotente
A xustiza pola lingua
Palavras que ainda hoje semelham insignificantes
Entrevista a Pilar Buela
Entrevista a Marica Campo
Entrevista a Iria Gestoso
Entrevista a Gonzalo Navaza
Entrevista con Xerardo Agrafoxo.
Entrevista a Roque Cameselle
Entrevista a Rosa Aneiros
Os Ciclos do Bambú
A Voz de Barbantia
Revista de Libros do Barbanza 2004-2005
Unha historia de sempre
Por Xosé Francisco Pais López
A escuma branca da auga fervendo emerxeu da pota coma unha masa de lava dun volcán, e transformou a fermosa chama azul do butano nun lume amarelo e salvaxe. Carme chegou rápido e apagouno: a caldeirada xa estaba lista. Puxo a mesa e foi peitearse para recibir a Xan á volta do traballo. Cando chegou, correu cara el e bicouno. Seguía tan namorada coma cando casara con dezasete anos, tras marchar da casa cun home dez anos maior ca ela. Cada vez que o miraba, o corazón disparábaselle e as pernas comezaban a tremerlle. Disque iso é o amor: só ver a esa persoa entre unha multitude, non deixar de pensar nela, non comer, non beber, non durmir; vivir só por e para esa persoa que fai que te sintas tan especial. Outros chámano estupidez, vese que nunca estiveron namorados.
Sentáronse á mesa, sós coma sempre: non tiveran fillos, Deus nunca llelos dera; intentárano durante anos e non o conseguiron. Carme sempre quixera ter moitos, sentíase moi soa: Xan traballaba no taller todo o día e a súa única compaña eran os Ernesto Federico e os Carlos Alfredo das telenovelas venezolanas que saturaban a programación de todas as canles. A hora do xantar era a súa favorita porque podía falar cunha persoa de carne e óso: os personaxes da tele falan moito pero nunca escoitan, só serven para facer compaña. Ese día Xan nin sequera falou, deu un bocado, ergueuse e dixo “non ten sal, marcho comer ó bar”. Despois colleu a carteira e as chaves e pechou a porta por fóra. Carme nunca saía: non podía, Xan prohibírallo había xa oito anos, o día en que un home ollou para ela; dicíalle que era polo seu ben, e ela queríao de máis para levarlle a contraria. Disque había moito violador por aí solto; Xan sempre fora moi celoso e Carme moi fermosa, e, aínda que moita xente diga que ós 50 un non pode ser guapo, ela seguía sendo unha muller preciosa e seguía tendo esa mirada inocente de cando tiña dezasete anos.
Naquela tarde, coma sempre, acudiu á súa cita diaria con Carlos Alfredo; ademais das historias de amor, encantáballe ver esas marabillosas paisaxes caribeñas onde os namorados paseaban descalzos pola area; non lembraba a sensación da area nos pés; o contacto máis próximo coa realidade eran as tardes de vento nas que abría a fiestra e se puña enfronte cos ollos fechados, daba igual se ía frío. Iso facíaa sentirse libre, o vento arrincábaa da cadeira de rodas e obrigábaa a viaxar polas diferentes partes do mundo que, con ilusión, vía nos documentais da televisión.
Esa noite Xan non volvería, ou volvería borracho coma outras tantas veces, cheirando a perfume barato, e quen sabe se quizais esta noite volvería baterlle: a última vez prometeulle que non volvería facelo, como en anteriores ocasións cando a untaba con aquel ferro da cociña coma se fose un polbo, tanto tiña o motivo, podía ser porque perdera o seu equipo ou porque no bar non quixeran poñerlle a penúltima: o caso era desafogarse con alguén máis débil. Levaba dous anos sen baterlle, xusto dende o día no que quedou prostrada para sempre nesa cadeira de rodas: díxolle ó doutor a escusa de sempre, que caera polas escaleiras. Nunca se lle pasou pola cabeza a idea de o denunciar, non quería nin pensar que poderían arredalo do seu carón: quería estar con el como prometera, ata que a morte os separase.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.