gl gl gl gl gl gl ca gl gl en lb en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl eo fr pt gl eu es gl gl gl gl gl gl gl gl gl eo gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl es gl gl gl gl pl hu it gl gl eo it es gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl eu gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es
Actriz, actor – Termos Escénicos
Os dicionarios enciclopédicos do CCG
A B C D E F G H I K L M N O P R S T U V Z
Ab Ac Ad Af Ag Al Am An Ap Ar At Au Ax
Persoa que se dedica á arte da interpretación.
A actriz ou o actor imita accións valéndose do seu corpo e a súa voz, así coma doutros recursos de carácter intelectual e emocional co fin de construír un personaxe ou de elaborar en escena as accións que correspondan ao proxecto escénico en que se inscribe.
Chamado hypokrités na Antiga Grecia, o primeiro actor coñecido é Tespis, que poría en marcha a teatralidade ao introducir nas súas representacións de ditirambos o diálogo co coro. Naquela época, era a declamación o factor esencial que determinaba a arte interpretativa, tendo en conta, ademais, que o xesto e o movemento estaban limitados por elementos de indumentaria coma a máscara, os coturnos e as amplas túnicas. Sobre todo no xénero tráxico, e aínda que en menor medida nas distintas modalidades da comedia, o valor interpretativo esencial ata o século XVIII seguiría sendo a declamación, á excepción de tradicións específicas nas que actrices e actores desenvolverían outras destrezas máis físicas vencelladas á acrobacia e á danza (Commedia dell’Arte), así coma á mímese de emocións máis realista malia as limitacións neste sentido que impuña o recitado do verso (teatro isabelino e teatro español do Século de Ouro).
Será Denis Diderot, mediante a súa actualización do concepto de mímese aristotélica e a súa revisión da noción de identificación segundo os diferentes xéneros teatrais, quen demande a dimensión interpretativa da arte actoral, procurando unha mímese máis realista que permita que o público empatice coas emocións en escena. Na súa obra O paradoxo sobre o actor, Diderot reclamará unha maior credibilidade na actuación e estabelecerá as bases da mímese actoral a través dese concepto de “paradoxo” que, en definitiva, remite á realidade paradoxal do teatro pola cal debe parecer real o que, en realidade, é ficción, de xeito que a persoa da actriz ou actor debe servir como soporte para construír, paradoxalmente, algo que non é: un personaxe.
Esa idea é fundamental para o desenvolvemento da arte da interpretación posteriormente, ata que os teóricos do século XX elaboran novas teorías que afondan, ben na interpretación de corte realista (Konstantin Stanislavski, a través de conceptos coma “memoria afectiva” ou “subtexto”, e as derivacións posteriores do Método), ben nunha arte actoral en que a acción se observa esteticamente e é fin en si mesma (Edward Gordon Craig, mediante o seu concepto de “supermonicreque”, ou Vsevolod Meyerhold, coa súa biomecánica) ou nunha interpretación posta ao servizo da dimensión épica e política do teatro (Bertold Brecht e o seu concepto de “gestus”).
O Consello da Cultura Galega é unha institución estatutaria creada polo Estatuto de Autonomía de Galicia para promover e difundir a lingua e a cultura galega e asesorar ás Administracións neses ámbitos
Pazo de Raxoi, 2 andar
15705 Santiago de Compostela
Información sobre o persoal
Consello da Cultura Galega. 2016