gl gl ca gl gl es pt pt pt pt pt es pt gl es es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl it gl gl gl gl en en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl es fi it gl pt gl es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl tr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt pt gl ia gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl it gl gl it gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl pt gl gl en gl it it gl gl gl gl gl it gl gl gl gl pt gl gl gl gl ro gl fr gl gl fy en gl gl gl gl gl gl it gl gl fi gl es gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl lt ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl pt gl gl es gl it gl gl fr it gl gl gl gl gl it it gl gl gl ia gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl it gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl en es en gl gl gl gl gl it it gl gl gl en it gl en es gl es es gl gl es gl gl pt en gl gl gl gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt pt gl gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en es
Basta xa | Cicloxénese Expresiva
Entrevista a Xosé Manuel Beiras
Entrevista a Xesús Alonso Montero, presidente da RAG
Entrevista a Luis Alberto de Cuenca
Entrevista ao Clube da Lingua
3 poemas de Carlota Tomás
Sobre o de Escarnio e Maldizer…
Galicia Bilingüe e a Real Academia Galega acordan engadir a letra “j” ao abecedario galego
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
O que mal empeza, mal acaba. E acabou
Perder o tempo con Pokémon Go
A transexualidade no século XXI
Díxolle un xefe a un subordinado
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
Hai vida despois da morte
O poeta en funcións Mariano Rajoy
Canto baloncesto colle nun peugeot 206?
O que aprendín de Thomas Carhcart e Daniel Klein
O faiado de Peter Pan
E ti, como te sentes na sociedade?
Non queremos que nos escoiten rir
Non nos deixan contar o que sentimos
Nin sequera respirar sen medo,
Ou mirar cedo a saída do sol.
Non nos está permitido caer,
Non se nos recordará por mirar ao ceo
Nin por ter unha resposta segura,
Somos dos que non esmorean a toalla,
Dos que loitan por demostrar feitos
Feitos dos que soamente nós
Somos quen de facer realidade,
Somos os de marcho pero volto agora,
Os de baixo en nada,
Que rematan sendo horas,
Os que collemos con medo un coche,
Sempre que o rumbo sexa cara Castela,
Porque alí, non saben de curvas,
Os que cun Malo será arránxano todo,
Os que marchan lonxe e recordan,
Os que desexan voltar,
Se de nós dependerá a historia,
Espera, non te movas,
A historia depende de nós,
Dos que nos levantamos a loitar
Por unha lingua, por un sentimento
Por un pobo que viviu,
Polos que senten que isto é pouco,
Polos que rematan e xa queren máis,
Porque ninguén nos ensinou a dicir
Ninguén en ningures o dixo,
Pero serei eu a primeira,
A que ensine que hoxe é importante,
Porque a partires de hoxe,
A historia volta a pender de vós,
Dos que ledes e criticades
Dos que sodes quen de dicir un xuízo,
Dos que defendedes ao pobo,
Dos que credes nos máis pequenos,
Porque só eles son quen de dicir
Dicídelle a todos que é o voso momento,
que ides loitar polo voso mundo,
porque non queredes regalos,
porque os enchufes son sempre eléctricos,
Os vosos maiores loitaron,
Os vosos maiores venceron,
Os vosos maiores quixeron cambiar,
Os vosos maiores viviron por vós,
Os vosos maiores quérenvos…
Temos tras de nós unha historia,
Un pobo que defender,
Polo que estar erguido,
Polo que vivir en pé.
Que a lenda do pobo galego
A escriben os galegos en pé,
Os que miran con determinación.
Gritade con forza o que tedes
Porque só a vós os pertence,
Gritade con forza á vida
Porque só ela vos escoitará,
Gritade con forza o que queredes
Porque só así cumprirase,
Gritade con forza que queredes máis
Porque isto sábevos a pouco,
Gritade con forza que somos galegos
Porque só os que o son, vos entenderán.
Sen regras que respectar,
Sen xente que non quere,
Sen bágoas que esmorear.
Vivimos nunha loita de titanes
Nun lugar polo que loitar.
Pero chegará o momento e diremos
Porque non queremos este mundo,
Non queremos vivir con medo,
Vivimos con alguén por riba
Alguén que nos vai mandar
Tremer non é alternativo
Os que estades por riba,
Os que vos credes mellor.
Preferiredes morrer que voltar,
Porque nós xa gritaremos
Non perderemos un máis,
Nin un galego máis,
Nin un tesouro da terra,
Nin un síntoo máis…
Estades esgotando o que temos
O que nos pertence
O que é noso,
O que vós non teredes xamais.
Un pensamento, unha idea
Non derramaredes por terra
O que sempre quixemos ter,
Non vos apropiaredes do que vós,
Marchade en silencio, sen ruído
Pouco a pouco por detrás,
Ninguén vos botará de menos
Ninguén os escoitará marchar.
O que temos que dicirvos
É moi sinxelo de contar,
É a historia dun pobo
Que tremeu de medo no luar.
Vivimos en pobos ao lonxe
Onde ninguén viviría xamais,
Pero decidimos gritar con forza
Esta loita ímola gañar.
O que aquí chamarían fogar,
Pero nós vivíamos en silencio
Tremendo non poder voltar.
Chegaba Nadal e as chamadas dende alá,
Os choros dos meniños,
As nais a calar.
Pero dende lonxe gritábamos
Como a terra que nos veu medrar.
O que facemos é para vós,
Para que os que estades alá,
Para os que queremos dicirvos
Porque non mereces vivir con medo,
Non queremos voltar atrás.
Dende pequenos nos dixeron
Que sempre hai que levantar
A toda a xente que cree
Que por un sentimento matarán.
Non vos creades aos que din
Que pouco a pouco cambiará,
Porque son eles os que fan tope,
Os que non nos deixan pasar.
Porque os cambios son duros,
Dan medo e fan chorar,
Que tremer é para gañar,
Que os nervios que se viven
Pero eu penso que agora,
O que importa é loitar.
Por iso, gritemos con forza
Paremos de botar fóra o que temos,
Dende dentro, todo parece moi negro,
Pero non houbo terra galega
Onde o chuvia non escampara.
Nin en Lugo, nin en Ourense
Nin en Pontevedra, nin na Coruña
Existiu terra tan lonxe,
Onde a chuvia fose día e noite.
Porque cando ven a tormenta
Que anticipa o inverno,
Tras a escuridade da noite
E o inicio do inferno,
Con calma e lamento,
O crecer do día,
O amencer do inverno.
Non hai en terra algunha,
Que a que vin eu en Noia,
Ou a que escoitei eu en Verín.
Porque co entroido na terra
Coa ledicia no ambiente
Ou co sol resplandecente,
Pouco a pouco e a modiño
Sae o verán despaciño.
Algo debes recordar grita con forza
Non queremos nin un máis.
Porque somos o que temos
Pero temos o que somos,
Polo que loita con esmero
Por cumprir os teus soños.
Co verán na porta
E o inverno detrás,
Porque a fin da terra é galega,
A fin da terra sobrecolle
Fai que rías e bágoas
Rematen no mesmo mar.
No océano que nos baña,
No que nos separa
No que nos encontramos ao marchar
O que fai que sexamos
Pero para iso gritaremos
Para de novo estar con vós,
Voltaremos porque é o noso lugar
Ese fogar de Breogán,
Voltaremos para gritarlle a todos
Non queremos nin un máis.
En América ou Europa
Perdidos e con medo
Sen nada que levarvos á boca,
Pensade que en nada
O pobo quedará quedo
E viviremos sen medo
Dicíndolle ao ceo que é
Porque cantaredes e sorriredes
Contando a toda a xente,
Os lugares dos que onte
Como Galiza no hai outra terra,
Non hai outro lugar no mundo
Onde o fogar sexa lindo,
Non digades que mortos
Puidéchedes obter a calma,
Porque só os galegos sabemos
Pero chegará o día
Os volto nuns días pequenos,
Que marchan polo mar,
Que din ponte no seu lugar,
Que din agárdame no teu lar,
Que ben fillos marchar,
Por non saber cómo está,
Que felicitan o Nadal,
Non queremos nin un máis.
Non marchedes do voso fogar,
A historia estase por contar.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
24 Xullo, 2016 in ovellas negras. Etiquetas:Adrián Estévez Iglesias, Bukowski, Fante, ovellas negras
Manifesto da Cicloxénese Expresiva
Fante vs. Bukowski (II)
← Peidos na literatura
O sol do papel →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.
Follow Cicloxénese Expresiva on WordPress.com
Arquivo Elixe un mes Novembro 2017 Xullo 2017 Xuño 2017 Maio 2017 Abril 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016
Crea un sitio web ou un blogue de balde en WordPress.com.
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
Already have a WordPress.com account? Log in now.
View post in Reader
A %d blogueros les gusta esto: