gl en ast pt en pt cv pt gl en lt gl eu gl gl en pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl hu gl gl gl pt
Os puños de Supervingador caían nunha sarabiada de golpes sobre o monstro mutante.
Asiuno pola cola e guindouno contra un edificio, blam! Soterrado sobre os cascotes, a besta botou o seu derradeiro alento. Supervingador xirouse entón cara o público e sorriu, erguendo os brazos. Pero apenas recibiu algún aplauso illado. A policía, apática, reabriu o paso e a xente buliu de novo cara os seus traballos, apurando os seus cafés e rosmando exasperada polo corte das rúas.
Supervingador deixou caer a cabeza e voltou flotando cara a súa Fortaleza Celestial.
Unha semana despois, o radar cósmico pitou de novo. Un alieníxena do planeta Belicox aterraba na cidade para comezar unha conquista galáctica! Supervingador zoou a toda presa cara o ovni, aparcado convenientemente na praza maior.
Xa perto do chan, decelerou para poñer a súa pose de superheroe. Cara arriba, brazos abertos aos lados. Pero non houbo aclamacións. A policía xa estaba alí, mastigando chicle, de costas a todo, agardando a que se resolvese o problema. Tras deles, a xente tomaba cafés nas terrazas. Sen interromper a súa pose, Supervingador notou de esguello como moitos ollaban para os seus reloxos, impacientes e molestos coa situación.
A cidade xa se acostumara ás súas fazañas. Non tiña nada de emoción nin de novidade verlle bater de novo noutro coitado supervilán despistado. Mentres lle pechaba unha e otra vez a porta do ovni na cachola ao alieníxena, Supervingador meditaba sobre o ingrato de ser bo de máis no seu traballo.
Absorto nos seus pensamentos, só voltou á realidade cando escoitou un berro de sorpresa entre o público. Reaccionaban! Que estaba a acontecer? Mirou para abaixo e viu que o alieníxena se escorregara de entre os seus brazos e o apuntaba cunha pistola. A uns metros, os policías deixaran de mastigar chicle. Ao seu lado, algunhas persoas mesmo sacaran os móbiles e estaban a gravar a escena.
—Acougade, cidadáns! Non hai razón para temer!
Supervingador nin se molestou en moverse. O alieníxena emitiu uns chillidos e disparoulle afanadamente. Todas as balas impactaron, pero ningunha delas fixo mal ningún ao superheroe, quen permaneceu completamente quieto e sorrinte.
—Vedes? Todo está ben.
A xente gardou os móbiles de novo. O chicle volveu facer globos nas bocas.
Nese momento, Supervingador tivo unha idea. Deixou caer un xeonllo ao chan e exclamou:
O silencio inundou a praza para logo irromper nunha arfada de preocupación. A as redes sociales arderon. A xente amoreouse nas cancelas para veren máis de perto. Todas as cámaras apuntaban, como había tempo que non o facían, cara o superheroe.
Desde ese día, Supervingador entendeu e deulle ao seu público o que quería.
Escrito orixinalmente para o Flash Fiction February, inspirado pola palabra semente Danger.
Authorial WordPress Theme por Jorge Diz Pico