gl gl gl es en gl gl ast es pt es gl gl gl gl en ast gl gl es en gl en it fr gl gl gl gl it es pt en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es pt en en en gl gl gl es pt es gl hbs_lat gl gl pt gl eo gl gl gl gl gl fr es cs gl gl gl it gl gl it fr gl fr gl en gl en en en en gl en en en en gl
'O silencio. O bruido'. Un texto de Emma Pedreira para manter a loita fronte a mina - Nós Televisión
A escritora Emma Pedreira súmase á loita contra a mina de Touro e O Pino cun texto cru, empoderador e emotivo: O silencio. O bruído
A piques de facerse dous anos da publicación no DOG do proxecto de reapertura da mina en Touro e O Pino, desde a plataforma veciñal Mina Touro-O Pino Non recordan que a loita non para: “Seguimos e seguiremos adiante na oposición a esta desfeita na nosa terra.”
A esta loita súmase a escritora Emma Pedreira, que sirve de “homenaxe a todas as loitas da nosa terra e de todas as xentes que loitamos por defendela.” Desde a plataforma introdúceno: “O bruído, ese ruído que fai o animal, coma o touro, que brama polo seu medio de vida, represéntanos a todas.” María, unha nena de Touro, fixo un debuxo para acompañar o texto representando como imaxina a súa vida cunha mina ao pé da súa casa.
O TEXTO DE EMMA PEDREIRA, DEBAIXO DO DEBUXO
“O rural quedará sen a súa esencia de sons e vida e non facemos nada”
O silencio. O bruído
O máis perigoso de todo é que aquí circule o silencio, dicían as casas cando aínda estaban vivas, animais nas cortes, crianzas estrando de berros a eira dos trevos, gatos nos valos.
O río, os seus regatos, as árbores mancadas polo machado ou polo lume, todo sentenciou que a música do veleno era o propio silencio.
Por iso mantemos aceso o bruído. Por iso gabeamos ás pólas máis altas. Desde aí vese a cortiza furada da terra, aínda pode escoitarse o zunido das abellas e percorrer coa lingua unha lene carcasa vexetal.
Desde aquí arriba, desde o que non ardeu en setecentos días, aínda todo parece de verdade. Que a herba tupe e tapa a ferida. Que os animais pacen. Que hai unha tranquila lingua de río que transcorre sen máis mácula que o chapuzar das follas e dos insectos.
Desde aquí arriba, casa nas árbores, xogamos a recuperar unha infancia que xa estaba mancada. E o bruído.
O bruído que non pare. Que faga porta para o deserto. Que prenda de aquí a aló como as paxaras na alta tensión, de cable a cable, como a roupa limpa na trandeira. Que prenda. Que nos caia da boca ata facerse cousa de andar á rolda rezando por nós.
O bruído debe ser estertor animal e non touro manso. Debe ser máis alto que as copas e refregar contra a nube para ceibala. Rabuñar no ceo da boca e visitarnos o padal, para sacarnos deste veleno. Balbordo. De zunido ínfimo, o silencio debe pasar a ser boureo. Rebumbio de corazóns chocando pedra con pedra, como para facer lume. Que retombe. Que traspase. Que nos fure polo calcañar e saia pola tempa esquerda, como un lóstrego inverso. Que nos parta. Que nos fenda. Que non nos deixe, de ningunha maneira, intactas.
Porque o máis perigoso é o silencio. O que fai que o monte arda é o silencio dos alacráns que non correron á fonte. As bocas mortas que non berraron, os ollos que se dixeron cegos e amaron o fume día tras día. O que fai que o río prenda de lama e ferruxe é o calar á mantenta e ir furando cunha lingua xorda de níquel.
O que fai que rompa a pel primixenia da tribu é o nada sobre os nosos nomes. O silencio, que ningúen nos pronuncie, que ninguén diga máis alto de si: esta miña pel é un trazado de ríos, UllaLañasPortapego, e non quero que o veleno me esconxure o sangue e mo leve prendido a un encoro de desilusión pegañenta onde se me mete o mar polas uñas e me arrastra ás balsas da desidia.
Entre as valvas da boca, un berro salgado
e non ese sabor a herba queimada, a oxidación sulfúrica, o pouso lamacento que leva no tútano cada osiño do silencio.
Setecentos e máis días de bruído en pólvora de gorxa. A queimar.
Emma Pedreira. Agosto de 2019.
Artigo anteriorQueres probar o fútbol gaélico? Adestramentos abertos por todo o país
Seguinte artigoDesminten a versión oficial das listas de espera do CHUS
Galego de Todo o Mundo
Rede Galega de Videoblogues
Empregamos cookies propias e de terceiros para mellorar a súa experiencia e os nosos servizos, analizando a navegación no noso sitio web. Preme en "Aceptar" para dar o teu consentimento para o uso das cookies.
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.