gl en gl gl gl gl gl ja fr gl gl gl gl gl gl pt gl es gl gl es es gl ja gl gl gl gl cs it en es it es es es gl it es es cs es es es es it es es es gl it es es cs es es es es it es es es gl it es es cs es es es es it es es es gl it es es cs es es es es it es es es gl it es es cs es es es es it es es es gl en
Abordaxe -revista anarquista-: Dereito de emerxencia en Galiza, máis alá da Inquisición
skip to main | skip to sidebar
As piratas embarcadas nesta travesía, acordamos deixar este barco en dique seco e a bon abrigo, pero con a "santabárbara" cheiña de pólvora. Arriamos velas, desmontamos mastros, recollimos cañóns e metralla e trasladámonos a un novo navío onde xa ondea a nosa bandeira preta:
Convidámosvos a navegar con nós nesta odisea, e a que nos sigades enviando a vosa munición e compartindo aventuras e luitas. A tal efeito deixamos o noso enderezo de contacto:
Dereito de emerxencia en Galiza, máis alá da Inquisición
Colamos (e traducimos) do blogue da Rede de Apoio a Carlos Calvo "De Volta para Loureda" este artigo asinado polo avogado Benet Salellas i Vilar:
Nicolau Eimeric, nacido en Girona o 1334, Inquisidor Xeral da Coroa de Aragón foi autor dun dos tratados máis famosos sobre o oficio inquisitorial e, na reflexión sobre o valor das delacións dos cómplices do acusado, descartaba de forma taxativa o seu peso como única proba no proceso penal. Desgraciadamente o dereito de emerxencia construído por algúns Estados pretendidamente democráticos no s. XX rebaixou este esmirrado listón probatorio ata o punto que en nome da loita antiterorrista se validou a posibilidade de aceptar como única e solitaria proba dunha condena a declaración dun arrepentido. A Italia dos 80 e 90 do século pasado foi o auténtico campo de adestramento desta excepción procesual que se encontra vetada como tal noutros países nos que se esixe sempre que haxa confirmación do que explica o delator máis alá da súa propia declaración e que esta se filtrase cun interrogatorio cruzado con aquel que é acusado, como pasa por exemplo na tradición anglosaxona.
A Audiencia Nacional española condenou este mes de maio do 2014 o mozo Carlos Calvo Varela a doce anos de privación de liberdade polos delitos de pertenza a organización terrorista (Resistencia Galega) e tenza de explosivos ao servizo da devandita organización coa única proba da confesión en xuízo do outro acusado, Xurxo Rodríguez, quen chegara previamente a un acordo coa fiscalía de rebaixalo a pena á metade, tal como asumiu o Tribunal, a cambio de modificar o sentido das súas declaracións, que sempre foran de exculpación de Carlos Calvo, e convertelas en incriminatorias. A sentenza, redactada por Fernando Grande-Marlaska e co voto en contra dun dos tres maxistrados que formaban o tribunal, sitúase así na vangarda do dereito de emerxencia contemporáneo, mesmo máis alá das solucións desesperadas dos tribunais italianos nos anos de chumbo, e a verdade é que os que o vivimos en primeira liña nos derruban todos os esquemas.
A alguén lle poden ofrecer unha rebaixa da pena á metade (a Xurxo Rodríguez impuxéronlle seis anos de privación de liberdade) a cambio de cambiar as súas declaracións. Esta persoa declara no xuízo negándose a contestar as preguntas do avogado do outro acusado (e polo tanto extirpando calquera hipótese de contradición da proba como esixiría o principio de xustiza máis elemental). E todo isto, sen máis, pasa a imprimirse nunha sentenza con pena propia dun delito de homicidio. Isto si que resulta un auténtico atentado contra o sentido común e contra a inocencia de alguén que, como Carlos Calvo, sempre negou ter ningún tipo de relación con organizacións de tipo terrorista ou similar e de quen os propios axentes actuantes no xuízo puideron acusar como máximo de formar parte do universo do independentismo galego.
Cústame moito non pensar na Inquisición e de aí a cita do principio. O sufrimento que se provocaba aos xusticiables polo Santo Oficio cara a que os cidadáns fosen capaces de aceptar como propia a máis abominable das herexías. O sistema de pactos coa fiscalía da Audiencia Nacional hoxe pode facer declarar a calquera herexe o máis terrible dos crimes en relación a calquera outro acusado, a cambio de non sufrir o tormento dunha pena alongada e dos premios previstos na lexislación antiterrorista para os arrepentidos colaboradores. Neste caso o sufrimento non é físico, pero a coacción ao dereito á libre declaración é a mesma. E o máis grave, a inocencia daquel contra o cal se xira a delación non sabe como facelo para sobrevivir a iso. Carlos Calvo, vémonos no Tribunal Supremo.
Benet Salellas i Vilar, avogado
Etiquetas: galiza, reflexion, represión
Entrada más reciente Entrada antigua Inicio
Suscribirse a: Enviar comentarios (Atom)
Clica na imaxe para descargar
anarquistas (801) autonomismo obreiro (16) campañas (126) convocatorias (525) ecología (91) entrevista (39) feminismo (27) galiza (596) guerra social (235) historia (30) humor (42) internacional (370) liberación animal (47) musica (23) okupacion (167) reflexion (537) represión (772) solidariedade (289)