gl gl es ceb gl es ia gl gl gl es es gl es es gl es es id gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl en gl gl es es gl gl es es gl gl gl es gl es es es fr es es es gl gl es es en es pt es en gl gl es es es es gl gl pt es en gl es gl es es gl es es es es nl es es gl gl gl es gl es es nl es es es pt es es es es es es es es es gl gl en en es la gl es es la gl es hu it gl es en es gl gl es es
Entrevista Miguel Sande: “Só con poesía e narrativa se pode salvar o xornalismo” – Lecturafilia
Reto libros con nombre de mes
LecturafiliaEntrevistasA candidata, autores galegos, editorial Galaxia, entrevista miguel sande, ler en galego, literatura e xornalismo, Miguel Sande, novelas sobre a criseDeja un comentario
Lin A Candidata recomendada por unha boa amiga lectora, e impactou tanto en min que a definín coma un “disparo na caluga”. Esta descrición gustoulle moito ao seu autor, ao que hoxe entrevisto neste espazo.
Miguel Sande (Arteixo, 1961) é xornalista, poeta e narrador, e con esta última novela vén de gañar o Premio García Barros convocado polo Concello de A Estrada, precisamente cunha proposta híbrida na que están presentes todos os xéneros. Sande demóstranos que a novela bebe da realidade, deste presente e dunha crise que tanto nos afectou e da que aínda sentimos os efectos. Con el é imposible non ver que a literatura sempre ten unha labor social, de cronista, e ata de loita. Coma un disparo na caluga, esa e a sensación que te embarga cando te atreves a transitar por ela, ata que rematas e sentes que algo (ou todo) está a piques de estourar dentro de ti.
Como xornalista, Miguel Sande desempeña o seu traballo na delegación da Mariña lucense no xornal La Voz de Galicia, e recoñece que “só con poesía e narrativa se pde salvar o xornalismo”.
Pregunta (P): A túa novela, A candidata narra -entre outras cousas- os efectos secundarios da crise económica. Cando fallou o sistema e a quen afectou?
Que cando fallou o sistema? Non o sei, supoño que de raíz, desde que se permitiu medrar esa burbulla desde as diferentes organizacións económicas porque todas sacaban proveito, pero non son economista; só alguén que escribe e trata de reinterpretar a vida desde o seu propio ollar.
(P): Comparas esta crise cun naufraxio. Podes definirnos esta similitude?
(P): Quizais a máis dun lle sorprenda que unha novela que se mete tanto na pel das mulleres sexa escrita por un home. Como consegues transmitir tanto sentimento?
Non sei; si sei, porque todo o que escribo ten unha base real; está a suceder e resúltame próximo. Non hai máis que escoitar, moito, e observar, moito tamén. Empaparse coma unha esponxa para despois soltalo. Narrativa e poesía. E teatro tamén. Non hai diferenza de xéneros; non debería habela xa a estas alturas. Narrativa. Poesía. Teatro. Un atraso! Nin de xéneros nin de métodos ou fórmulas (escrito, audiovisual…).
(P): A literatura feminina existe ou soamente é unha etiqueta que non achega nada ao conxunto da literatura?
Existe, é a escrita por mulleres (como ben indica a súa nominación); cada vez están a ter máis protagonismo; cada quen coa súa propia mirada e o seu propio estilo. Cantas máis achegas e perspectivas diferentes, maior riqueza e máis igualdade. Hai moi boas escritoras como tamén hai moi bos escritores. Achegas dunhas e doutros ben interesantes. Iso si, hai moitas máis lectoras ca lectores (dentro da escaseza dunhas e doutros). Pero non só sucede na literatura; tamén noutros ámbitos e iso é o máis interesante que está a suceder.
(P): A de A candidata é unha historia moi visual, na que empregas elementos audiovisuais. O mecanismo da gravación é eficaz para dar testemuño de que estas historias sucederon?
É un complemento narrativo que utilizo tamén, actual, moi de hoxe en día. A nai ten de gravar o seu día a día para acabar de crer que o que lles está a suceder, todas esas dificultades e miserias, é certo. Vén ser como digo un complemento máis nesa primeira proposta narrativa. Fronte a iso, ás imaxes, están as palabras: duras, con crueza, núas. Date de conta e verás que utilizamos os móbiles xa para ver.
(P): Aínda que se trata dunha obra ficcional, bebe en maior instancia da realidade. Influíu na súa escrita a túa profesión xornalística?
Non bebe, é real. Aliméntase totalmente da realidade. Despois co meu ollar, coa miña visión, co meu talento (limitado), co meu estilo, escribo, reinterpreto esa realidade para que perdure. Na miña escrita inflúe o xornalismo como, confío, no xornalismo inflúe tamén a escrita propia. Unha actividade e outra aliméntanse. Fanme ser, creo, mellor escritor e de vez mellor xornalista. Nun principio -cando comezaba no xornalismo e aínda anos despois- non quería que se soubera que era poeta; agora sei (son xa 30 anos de profesión con outros tantos naufraxios ás costas) que só con poesía e narrativa -esa altura e ese talento- se pode salvar o xornalismo.
(P): Describes sensacións como a impotencia, o medo, a violencia, a vinganza… no teu día a día atopácheste con moitas persoas que vivisen o que relatas?
Atopeime con persoas que me inspiraron eses personaxes. Naturalmente, no día a día da vida (e tamén do xornal) sucédense historias nas que atopas moitas desas sensacións e tamén sensacións distintas e positivas. Porque na novela tamén hai esperanza, loita, poesía (moita, moita), provocación (para a reflexión e o debate). Moito espazo aberto para que o lector, a lectora, se involucre, opine, ata xulgue (abrir a novela é coma recibir unha citación xudicial para formar parte dun xurado popular, téñenme dito): uns culpan a un personaxe de todo o que sucede; outros, outras, a outra personaxe distinto. Iso é o que eu pretendín, precisamente. Nun encontro nun club de lectura en Foz pasou isto; ao final, uns e outr@s discutiron sobre quen tiña a culpa, de quen era a responsabilidade. E non houbo acordo, en absoluto, non pode habelo, porque cada quen ten a súa propia visión, percepción, e deixo espazos abertos precisamente para que cada lector/a conclúa. Que cada quen lea a súa propia novela.
(P): Nunha vertente non menos protagonista está o alegato que fas contra a violencia machista. Pode dicirse que esta aumentou coa chegada da crise?
Non sei, iso deben dicilo as persoas que traballan en Servizos Sociais, CIM e semellantes. Unha situación crítica é coma unha seca longa no tempo; en tempo de seca, do fondo dos encoros vemos que asoman as ruínas de pobos antigos; o mesmo sucede nunha situación persoal e/ou familiar ao límite, descóbrense todos os problemas con maior relevancia, problemas que nunha situación de comodidade ao mellor permanecerían debaixo das augas. Supoño que pasa algo semellante, pero tampouco sei. Falo de problemas en xeral; problemas de todo tipo. No que respecta á violencia machista, é un problema de moito calado; de educación, de formación, que vén de anos, séculos, atrás. Nese senso, o feminismo -como loita e reivindicación- é necesario para avanzar máis rápido na igualdade ata que esta sexa un feito real.
(P): Recordar ese canto que facía Rosalía de Castro de tomar a xustiza pola man é inevitable. Fai falla que pasemos do papel á acción?
Iso é o que fai a filla na novela, e a súa reacción é unha das que está a xerar maior debate (o que eu procurei); véxoo nos encontros cos clubs de lectura. Acaban moi animados e mesmo con verdadeiras discusións. Sería moi interesante un debate sobre isto entre rapazas e rapaces; elas e eles, ao cabo, súfrenos de primeira man, como lle acontece á filla na novela. Ela reacciona como reacciona. A reacción da filla é do máis interesante da novela. O nó de todo o que vén despois. Non se ve iso? Como reaccionarían outras rapazas ou rapaces? Non tiven aínda a sorte de sabelo en vivo. Pero interésame tanto ou máis a súa opinión. Porque moit@s víveno na súa propia casa. E porque tamén están a darse casos de violencia e maltrato e desprezo entre a mocidade e iso é tamén moi preocupante.
(P): A túa novela é breve pero moi intensa. Como se consegue o efecto de impactar tanto coas túas letras como se fosen balas?
Tentando de acertar ao escollelas. A xusta. Necesaria. Sopesándoas, unha a unha. Desbotando. Iso fai case que innecesarios xa os adxectivos. Unha palabra coma un achado.
(P): Cres na figura do escritor/a como narrador/a comprometido/a coa realidade social que lle tocou vivir?
Si. Creo que tod@s o estamos ao escribir, pero hai diferentes maneiras de expresalo. Obvio.
(P): Estás inmerso nalgún proxecto literario do que nos poidas falar?
Estou cunha nova novela na que pretendo ir aínda máis alá; é posible. No fondo e na forma. Levo 11 revisións e estou comezando a tolear. E hai tamén versos (un poemario) e algún proxecto de adaptación teatral das novelas, pero non sei aínda en que acabarán.
Si te ha resultado interesante, comparte!
Graduada en periodismo y enamorada de la lectura y la cultura. Porque leer nos hace mejores personas.
Teoría de los matices
Si te ha gustado este artículo y quieres dejar tu opinión, encantada de leerte! Cancelar la respuesta
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (obligatorio) (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Salir /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.
3º mellor espazo literario na rede 2019 por Fervenzas Literarias
Podéis escuchar el podcast «Libros contra el machismo» aquí.
Suscríbete a la newsletter de Lecturafilia
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Este blog se ha hecho con el 2º premio da Xuventude convocado por la Diputación de Pontevedra. Gracias infinitas por el apoyo y las muestras de cariño.
Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos
La Perla: una parábola del mundo
10 libros recomendados sobre la amistad
Análisis feminista de "Pantaleón y las visitadoras" de Mario Vargas Llosa
A nena do abrigo de astracán
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Para cualquier sugerencia o propuesta, puedes enviar un correo a lecturafilia.blog@gmail.com
Andrés Bravo en Manual de remedios litera…
Mónica Cevedio en Entrevista María Novas: “Es ne…
Jennifee en “Linguística escreve-se com A.…
Britney en «Plan de rescate» de Antía…
Y también en Facebook
Y también en Facebook
Sígueme en las redes sociales
Ver perfil de Lecturafilia en Facebook
Ver perfil de Lecturafilia en Twitter
Ver perfil de lecturafilia en Instagram
Siempre a la última
Si quieres ser el primero en conocer todas las novedades del blog, suscríbete a Lecturafilia y te llegará un correo con lo último.
Dirección de correo electrónico:
Follow Lecturafilia on WordPress.com
Únete a 8.556 seguidores más
¿Ya tienes una cuenta de WordPress.com? Accede ahora.
View post in Reader
Privacidad y cookies: este sitio utiliza cookies. Al continuar utilizando esta web, aceptas su uso.
Para obtener más información, incluido cómo controlar las cookies, consulta aquí: Política de cookies
A %d blogueros les gusta esto: