gl gl de pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl de en en en gl gl gl gl gl gl gl es gl de gl en gl gl es pt de gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ast war gl gl gl gl gl es es de gl gl gl gl gl gl es es de gl en gl gl es es fi gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl es gl fi gl gl it gl eo gl gl fr gl gl it gl gl gl th gl gl gl nl gl gl it gl gl gl gl nl gl nap gl gl gl es gl fi gl gl es es es gl en gl es es de it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl es gl en es en gl es es de gl gl gl gl gl gl es gl de en es en es en gl es es de en gl es es fr en en gl gl gl es es gl en es gl fr gl gl gl gl gl gl es es zh gl gl it gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl zh gl es es gl es gl zh gl gl gl gl gl es gl it it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl es gl gl gl eo ru gl gl gl de gl pt gl cs cs de cs cs cs cs de cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs fr hu pt cs en cs gl gl gl gl cs gl cs gl gl cs it en gl en en gl gl gl cs gl gl cs it cs cs cs cs cs cs it es pt ru gl gl es gl
dous poemas de Jane Kenyon
A esposa enferma permaneceu no coche
e xa aprendeu o que é
non poder abotoar un botón.
así que só nais con nenos pequenos
A roupa limpa e brillante balanceábase en perchas
dentro dos coches dos acomodados.
Con que facilidade se movían,
mesmo os anciáns e os relativamente débiles.
As ventás comezaron a se embazar.
Os coches aparcados ó seu carón
que lle entristeceron o corazón.
cun abrigo de muller sobre o brazo.
Evidentemente ela non o precisaría xa nunca máis.
As gafas de sol que levaba non podían
ocultar a súa cara húmida, o seu desconcerto.
Como burlándose, o día era luminoso
e o aire suave para ser decembro. Aínda así
subiu a cremalleira do abrigo e atou
a capucha debaixo da mandíbula, preparándose
[a traducción do inglés é miña, de aí os erros]
Publicado por Ismael Ramos ás 00:20 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: jane kenyon, poemas, traducións
manifestación aberta do patético do amor.
...e dóesme tanto nos pés mollados, no brazo mollado, nas tres veces que crucei hoxe esta cidade. Dóesme tanto. E a miña dor é pública pero non importa. Ti pareces imposible. Hai tantos trens de distancia. Somos coma nenos intercambiando obscenidades de ambos lados do cristal. Somos algo escrito sobre o bafo. Sen folgos. Percorrín a cidade tres veces. Mollado. E quixen que todas as pancartas nos reafirmasen. Que a multitude corroborase que ti tamén me querías. E quizais fallei, pero penso quererte ata que sexa insoportable ou te cubra a neve, ou non sei. Penso amarte nun mar de bandeiras.
parezo Julie camiñando dislocada e azul.
Sabías que as rúas son mentira?
E non é o único falso aquí.
Tamén as miñas mans,
que nunca son tan brancas como ti dis.
A túa mirada conspírame fráxil demais.
O francés éntrame pola caluga.
O frío non, o frío vai
e chega a nós
Publicado por Ismael Ramos ás 23:37 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: (frío), compostela, poemas
A luz non entra en Compostela.
A luz está morta cando chega a Compostela.
A luz está mollada.
Penduraron do teito un cadáver.
Publicado por Ismael Ramos ás 13:00 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
a culpa é de Sylvia. das luces. escribo.
Sylvia Plath comeza as cartas á súa nai contándolle que está borracha. Que lle escribe borracha. Eu escribo borracho e bailo. E escribo. Escribo sobre o bonitas que son de noite as luces. E corro detrás de ti. E escribo: Sylvia Plath estaba borracha. Houbo moitos homes antes de Ted. Houbo moitos homes. Escribo sobre ti. Se estou borracho escribo sen faltas. Sylvia era perfecta. Eu tamén. Borracho son perfecto. Ti tamén. Non sei como nos trata o día. Os estragos que a luz natural fai sobre nós. De noite somos perfectos. E todas as luces. Só de noite. A culpa é do alcol. A culpa é de Sylvia.
Publicado por Ismael Ramos ás 20:53 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: nocturnos, poemas, sylvia plath
A miña vida é unha película.
Un home con pistola que nos merca alcol.
Os nosos pantalóns manchados de verde
despois dos dezasete anos
son case unha vergonza.
Que eu non me poida levantar.
Borrachos ó borde do lago.
Tropezar co teu corpo todo.
Publicado por Ismael Ramos ás 16:35 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: existencialismo do barato, poemas, ti
- e que fará vostede esta
algo me dixo miña nai de irmos á praia,
pero non sei se quedou nunha consideración
ou se imos ir.
- a verdade é que está un día fantástico.
- tampouco o sei
apetecíame acabar o libro de anne carson, estáseme alongando demasiado.
e tamén escoitar un cd de chet baker que merquei o sábado,
pero estou como canso
e máis ante a expectativa de non parar quieto mañá pola mañá.
non é para tanto
- se vas en bus é máis.
- supoño que si
tampouco me dá medo
que non cho dea.
- non mo dá
é máis ben unha sensación como de fastío.
se é que realmente sei que significa fastío.
Publicado por Ismael Ramos ás 17:49 1 comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Para obtener el sonido toma todo cuanto no sea el sonido déjalo caer
Por un pozo, escucha.
Luego deja caer el sonido. Escucha la diferencia
Publicado por Ismael Ramos ás 18:08 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
E despois de comer
as celadoras facíannos tragar os ósos dos pexegos.
paisaxe inconsolable contra o cabezal.
E lembras o meu peito a rebentar de formas naquel día?
Todas as gasas que elas puxeron sobre a ferida
para que ti non chorases máis óxido
nin saísen máis cifras dos meus ollos,
máis verdades absolutas e tanxibles.
Porque todas as raíces son insondables
coma os corredores sen portas
e as chaves tragounas o tormento
o sabor a carne de celadora.
Publicado por Ismael Ramos ás 14:02 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Se subió las mangas del jersey de cuello vuelto. Una lágrima le apareció en el borde del ojo -debido al dolor- cuando probó la cuchilla en su muñeca, delicadamente. Un pequeño corte de prueba. En realidad sólo era un rasguño, nada del surtidor que merecía, el surtidor de sangre que saldría debido a un cilicio, digamos, o debido a una prenda de ropa interior hecha con clavos y tachuelas, cada uno de ellos con una preparación especial en la punta para atraer a insectos y sabandijas. Wendy apretó las mandíbulas. Se quitó el sudor frío de la frente. Se tiró de los bucles rubios. Y luego le entró el pánico. Podía imaginar que cortaba hasta el hueso, que partía el tendón y el nervio y los tejidos que estuvieran alojados en ellos. Podía imaginar que luchaba cuerpo a cuerpo contra sus propios huesos tan brillantes, separándolos y dispersándolos por la alfombra, pero luego estaba rogando a Mike que la perdonase, diciéndole a Mike que no lo podía hacer, que ella iba a tener que quedarse allí, Charles. Simplemente, no podía. Pobre Mike, el espectro solitario. El espectro solitario de New Canaan.
Publicado por Ismael Ramos ás 00:53 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: lecturas, rick moody
a promesa do teu alento
Como ver o frío
ou presenciar un accidente ferroviario.
A abertura exacta da miña boca.
A promesa do teu alento.
Publicado por Ismael Ramos ás 12:46 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: (aquí), interferencias, poemas
me and you and miranda
Ésta es la historia que jamás te hubiese contado cuando era tu novia. No hacías más que preguntarme machaconamente, y tus conjeturas resultaban morbosas y concretas. ¿Era yo una mantenida? ¿Era Belvedere igual que Nevada, donde la prostitución era legal? ¿Me pasé desnuda todo un año? Daba la impresión de que la realidad empezaba a ser un territorio estéril. Y me di cuenta a tiempo de que si la verdad no tenía sentido, con toda probabilidad no sería tu novia durante mucho más tiempo.
Debo de ser la entrenadora de natación más triste de toda la historia.
Publicado por Ismael Ramos ás 20:46 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: lecturas, miranda july, videos
El mar no es más que un pozo de agua amarga,
a pesar de los versos de los hombres,
el mar no es más que un pozo de agua oscura.
This is the sea, then, this great abeyance.
(eu, que nunca escribo sobre o mar
e leo por ver se afogo)
Publicado por Ismael Ramos ás 15:50 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: (frío), idea vilariño, interferencias, lecturas, sylvia plath
viaxe en coche moi cedo, pola mañá.
It's time, meet me on the sunny road.
Pola tarde, o sol amosábase completamente vermello, as sucesivas árbores deixábano entrever e así o bosque resplandecía. Metiamonos pola estrada que chamabamos das Sereas, logo pola estrada do Far West, logo por outra que non tiña nome. As últimas praderías antes do pequeno val eran verdes e puras; ó atardecer, chamuscábanse de luz, rodeábanse de sol, vibraban, no silencio inmóvil, ó longo do horizonte donde cortaban a Terra e daban, na súa inmensidade final, a sensación de redondez do mundo, da eternidade.
Hoxe erguinme cedo. O meu estómago nin sequera estaba preparado aínda para almorzar. Todo o meu corpo pechado ós perigos da noite. A miña boca lembrando as palabras adecuadas.
Fóra, a luz estaba morta. Estaba amortallada baixo a peso do ceo. Baixo a peso das miñas pálpebras. Dos meus movementos ó montar no coche e deixar caer a cabeza contra o cristal. Os meus esforzos reunidos en manter o interior morno. Cada órgano.
Despois choveu e seguimos conducindo. E atravesamos un banco de néboa. E acudiume a náusea. Descoñezo o nome cifrado das autoestradas. Ós bordos a vexetación está desgastada. Todo é da cor do cereal. Todo, froito desa inclemencia. Dese ardor.
Pero de súpeto paramos e agardamos. Agardamos moito tempo. O sol non se presenta e volvemos durmir. Durmimos para non perdernos. Porque dentro de min é sempre setembro e o sol sae. E o mundo amarela. E o sangue, corre morno.
Lonxe, o motor aínda acendido e ti que non chegas.
Publicado por Ismael Ramos ás 12:36 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: (aquí), (frío), emiliana torrini, lecturas, marien defalvard
i have no ambitions ou plans pouco poéticos de verán
non quero matar o presidente
non quero ir a harvard
non quero gañar o premio pulitzer
só quero sentar na bañeira
e pensar nas relacións que nunca terei
con xente que nunca coñecerei
e despois deitarme na cama
e contar todas as costuras nas miñas sabas
[a traducción do inglés é miña, de aí os erros]
Publicado por Ismael Ramos ás 12:55 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: ellen kennedy, new wave vomit, poemas, traducións
como as piscinas baleiras en outono.
A miña entraña afoga
ó final do salto.
As nenas camiñan sen medo
Publicado por Ismael Ramos ás 12:42 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: (aquí), existencialismo do barato, poemas
What killed the dinosaurs?, preguntas mientras clavas en mi pupila tu pupila azul. ¿O quién? ¿Tú misma, un meteoro, una erupción volcánica? ¿Murieron uno a uno apuñalados o fueron víctimas tempranas de una súbita y calculada exterminación?
Publicado por Ismael Ramos ás 20:45 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: existencialismo do barato, lecturas, Valente
Esta tarde quixen ver unha película coreana. Reflexiva, seguro, pensei. Despois de vela diría: sabes, o outro día vin unha peli coreana. E quizais esa frase fose máxica pronunciada nos meus beizos. Quizais a persoa coa que converso na terraza dunha cafetería do centro, teña de súpeto unha imaxe nova de min. Distinta. Non sei, coma se fose quen de captar nesa frase unha profundidade ata o de entón oculta nalgures debaixo da miña pel, uns centímetros por detrás das costelas. Coma se a palabra “coreana” descubrise algo magnífico e novidoso ou levase implícito un transo místico a todas luces imperceptible pero efectivo.
De todos modos, iso é po. Non fun quen de ver a película. Saía unha rapaza afogada. Non cheguei a penas á media hora. Tamén había unha muller anciá que desprendía serenidade e un aquel de dignidade asiática. Coma a velliña que senta ó fondo detrás do mostrador dos chinos do casco vello. Era unha muller elegante, guapa. Pregúntome se sería unha vella gloria do cine coreano. Agora faría cine experimental de baixo presuposto. Non lle quedaría outro remedio. Sería unha gran actriz, mesmo unha actriz recoñecida, pero nunca máis lle pedirían que ensinase un peito na pantalla. Ou quizais si, vaite ti a saber, ó fin e ó cabo trátase de cine experimental. O caso é que me dá medo a vellez. E non só a miña, a dos demais tamén.
No medio da película, cando xa facía máis de media hora que eu sabía que a muller padecería alzheimer, non o soportei máis e apaguei o DVD. Mareeime moito. Tiña medo. Despois busquei en internet o argumento da película. Efectivamente a protagonista tiña alzheimer. Eu estaba mareado. Non quedaba nada bo dentro da palabra coreano. Tardei case dez minutos en pelar unha mazá.
Publicado por Ismael Ramos ás 14:01 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: de tanto andar pola casa, existencialismo do barato
national gallery (londres): 23 de marzo
Unha muller entra na sala. Fita os xirasoles. A decadencia expresionista éntralle polos ollos. Abstráese na pincelada grosa, na mestura de cores. Maréase ata a náusea e enchoupase ben nesa decadencia ata levala polos ósos. Imaxínase de súpeto talo vencido ó borde do xerro ou pétalo esvaecido na caída. Refaise nese amarelo de manteiga que a cobre por completo e pensa, triste: debería comprar pan, que farei para cear?
(e o que é mais importante: comería Van Gogh os xirasoles despois de pintalos? Ou nunca houbo tales?)
(e que ben habían quedar no moble do recibidor, non si?)
(e que ben habían quedar)
Hoxe ceamos nunha sala de museo. Un cadáver adornaba a mesa. Non mintas, a imaxe sempre foi forte, por que non había de contala eu agora con palabras? E despois bailaches descalza, lembras, bailaches descalza. E quizais compraches pan e pasaches do expresionismo holandés. Mentiría se che digo que me importa. Prefiro saber que imos cear ou que fixeches cos zapatos. Ou por que temos un cadáver.
(e que ben queda)
Unha muller entra na sala. Non saudamos, seguimos comendo. Que comemos? A pequena coa boca aberta. Ti con ela pecha. Eu xa fai tempo que non como para acariciarlle as pálpebras ó noso cadáver,
-       Agora é noso? – preguntas.
Eu non respondo. A mais pequena mastiga coa boca aberta.
-       Morreu a arte – proclama.
-       Non – minto, respondo e tomo o pulso do noso convidado.
A muller fita os xirasoles. Xira ela. Míranos e pensa: debería comprar pan? Toma unha foto e marcha. Dous días despois póñennos un plaquiña branca. A xente achégase coas cámaras e nós chamamos polo nome ó cadáver.
Vivimos nunha sala de museo.
-       Somos arte – di a máis pequena.
-       Si – (non sei se minto) respondo.
O cadáver, agora Manolo,  míranos e pensa: debería comprar pan?
Publicado por Ismael Ramos ás 15:38 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: conversas, existencialismo do barato, londres
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Ver o meu perfil completo
Despois de me acontecer todo,
podes seguir sintonizando, aquí
dous poemas de Jane Kenyon
manifestación aberta do patético do amor.
a culpa é de Sylvia. das luces. escribo.
a promesa do teu alento
me and you and miranda
viaxe en coche moi cedo, pola mañá.
i have no ambitions ou plans pouco poéticos de verán
national gallery (londres): 23 de marzo
(aquí) (29) (frío) (15) a ferida (1) alberti (1) andrés barba (1) anne carson (2) anxos (1) auden (1) azul (2) bataille (1) blaise pascal (1) calor (4) carne (2) carta (2) catherine deneuve (1) chus pato (1) chuvia (6) clase (4) compostela (24) conversas (8) cuarto (2) dawson que non sabe medrar (2) de tanto andar pola casa (12) ellen kennedy (1) emiliana torrini (1) escribir (8) existencialismo do barato (16) fragmentos (8) hábitat/interferencias (3) helena de carlos (1) henrik nordbrandt (1) idea vilariño (1) inês dias (1) infocomercial (6) interferencias (8) jane kenyon (1) joan didion (1) joan margarit (1) justin taylor (1) la nuit remue (5) lecturas (11) loito (2) londres (1) luz (1) mar (1) margaret atwood (1) marien defalvard (1) mark strand (1) maximiliano barrientos (1) medicine (3) miranda july (1) nai (2) nenas (2) new wave vomit (1) nocturnos (10) noia (3) nós (1) paisaxe (1) paxaros (1) philip larkin (1) piscina (2) poemas (37) rapaces (9) raymond carver (1) rick moody (1) rodrigo hasbún (1) rúas (3) san juan de la cruz (1) sen (3) sylvia plath (2) tess gallagher (1) ti (17) traducións (7) Valente (1) videos (1) virginia woolf (1)
dúas inglesas e o amor
Este obra está bajo una licencia de Creative Commons Reconocimiento-NoComercial-SinObraDerivada 3.0 España.
Tema Simple. Con tecnoloxía de Blogger.