gl gl gl id gl en gl gl gl gl gl gl es en gl ja gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl gl gl gl en gl es gl
respira! | ALGUÉN QUE RESPIRA! Festival de Poesía para Corpo Principal
Manifesto do Día Mundial da Poesía
NON ODIAS OS LUNS, ODIAS O CAPITALISMO
Hai luns nos que vai un frío intestinal
Vai frío para comezar un traballo manual
Vai frío para iniciar un traballo administrativo, comercial, de enxeñaría Dixital
Vai frío para seiturar a palabra poética nos luns que comezan
Pero pode haber poesía emocional nos polígonos industriais que amais da poesía cubista de seren chamados polígonos
Poden acoller berros de spray como
Non odias os luns, odias o capitalismo
Hai corpos con fríos intestinais para comezarmos os luns que dán acougo frío á nugalla sentimental para preservarmos desexos luminosos construídos co brillo das disidencias incendiarias como lareiras de esperanzas calefactoras
O cerebro faise pequeno mentres durmimos e o corazón tarda en quecer os luns nos que vai un frío intestinal
Pero todo é frío
Neveiras que se volven icebergs e os teus ollos de ollomol
E ollomois coma robalizas coitelas de afeitar e edredóns de plastilina coma cafeteiras anaorgásmicas coma laranxas dentro de laranxas coma esferas de bromuro coma beixos comestibles coma peregrinacións caminando de costas a cruceiros de bonecas “barbies” coma antílopes pedaleables coma gorilas inchables coma berros feitos de borrascas lunares coma terremotos previsibles coma dedos para meter en ollos que non ven pero senten
Avanza o batallón literario comandado por amazonas
Etnia de xente atea politeísta erguendo barricadas de
NON ODIAS OS CALENDARIOS, ODIAS AS RELACIÓNS DE PRODUCIÓN
que ignoran a intelixencia da tenrura