gl gl gl gl gl gl it gl hu gl gl hu gl gl gl gl gl gl en lt hu gl de gl gl en gl gl gl gl gl ast gl en hu gl war gl gl gl es gl gl fr gl gl es gl es lt gl gl gl gl es gl gl gl gl eo gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl es nl en pt en es fr pt en es nl nl en pt tr en en es es es gl pl eo de es en en gl gl gl gl fr
un dos textos que quedara sen desenvolver (vacas) foi o xermolo para este texto novo, que engado cando a construción do libro vai chegando ao seu remate.
se todo vai ben, en breve teredes novas sobre os camiños que han percorrer estas baleas.
o tempo que se detén
o ruído dos remos ao bater
na superficie tersa da auga
o bruar dunha vaca
o son dos axóuxeres
que xorden da néboa da noite
as árbores tecen sombras
pero o ruído dos pasos
o canto da balea
Esta entrada publicouse en Sen categorizar o 24/09/2014 por eduardo estévez.
onde poñas a vista (ou o oído) hai unha balea
esta tempada atopo baleas alá onde miro. e baleas atravésanseme no camiño decote. tres exemplos:
en xuño, vertixe sonora ensemble ofreceu, dentro do ciclo “do audible”, un concerto titulado “o canto das baleas”.
non puiden asistir pero na rede fun atopando as pezas incluídas no programa (que non é o mesmo pero é o que hai, diría -aproximadamente- silvio rodríguez):
“canto de balea” do sarrián abraham cupeiro en versión da orquestra de cámara galega e abraham cupeiro (karnix).
“toposition(s) #3” de charles-antoine frèchette (creo que a versión que aparece aquí é de vertixe sonora ensemble)
“ballad” de fernando garnero (versión do ensemble l’imaginaire)
unha das moitas cousas que lin este verán foi o ardalén de miguel-anxo prado, onde as baleas teñen un secundario moi protagónico.
algunhas das marabillosas baleas do libro poden verse nesta entrada do seu blog:
hoxe atopei esta preciosa crónica de manuel gago no seu capítulo cero que ten baleas e poemas: nin que estivese feito para min.
Esta entrada publicouse en Sen categorizar o 16/09/2014 por eduardo estévez.
dous poemas nas orixes
Xa teño impresa unha segunda versión dos textos. Empecei a botarlles un ollo e apenas mudei unha palabra aquí, un verso aló.
Isto podería querer dicir dúas cousas non necesariamente contraditorias: unha, que o libro xa está case rematado; outra, que preciso deixalo pousar un tempo antes de volver revisalo.
O que si vai quedando claro é que os dous textos que serviron de xermolo ao libro (“hai festa” e “no muíño“) acaban por resultar bastante alleos ao resto do libro. Xa que logo, como primeiro paso, vounos recluír ao final, antecedidos por un título que deixe máis ou menos claro o que fan alí.
Esta entrada publicouse en proceso, textos o 04/09/2014 por eduardo estévez.
Fornecido con orgullo por WordPress
seica este sitio web utiliza cookies para o seu correcto funcionamento. a nosa política de cookies consiste en que só imos usar esa información exactamente para iso