gl gl es gl gl gl gl gl lt en gl pt es id gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en es es es it it es gl gl gl gl gl gl gl gl en pt
chega do río – eduardo estévez
Histórico Seleccionar mes Decembro 2021 Xullo 2021 Abril 2019 Xuño 2018 Decembro 2017 Xaneiro 2017 Outubro 2016 Maio 2016 Marzo 2016 Xaneiro 2016 Xuño 2015 Maio 2015 Abril 2015 Xaneiro 2015 Marzo 2014 Xaneiro 2014 Novembro 2013 Outubro 2013 Setembro 2013 Abril 2013 Marzo 2013 Decembro 2012 Novembro 2012 Xuño 2012 Febreiro 2012 Xaneiro 2012 Decembro 2011 Novembro 2011 Xuño 2011 Febreiro 2011 Xaneiro 2011 Decembro 2010 Novembro 2010 Outubro 2010 Setembro 2010 Agosto 2010 Xullo 2010 Xuño 2010 Maio 2010 Abril 2010 Marzo 2010 Febreiro 2010 Xaneiro 2010 Decembro 2009 Novembro 2009 Xuño 2009 Maio 2009
seica este sitio web utiliza cookies para o seu correcto funcionamento. a nosa política de cookies consiste en que só imos usar esa información exactamente para iso. máis información: política de cookies
o ano pasado presentei entrar na casa en buenos aires. foi moi especial porque nunca recitara os meus poemas en público na miña cidade natal.
o acto tivo lugar despois de encontrarse moitas casualidades e grazas á colaboración de diferentes persoas, mesmo algunhas ás que non coñecía de nada. o artífice de todo foi fernando tomasenía, un dos meus amigos da alma, compañeiro de moitas batallas desde hai xa moitos moitos anos.
e entre moitas cousas incribles que conseguiu argallar fernando unha das máis sorprendentes foi a participación no acto de georgina hassan. ela é unha cantante que fai música difícil (para min) de etiquetar pero que diría que circula arredor do folk arxentino pero coa ollada posta tamén noutros horizontes. así, ela xa gravara nalgún dos seus discos un tema en galego, como ten tamén un en euskera, froito dunha colaboración con kepa junquera.
o caso é que, cando fernando a convidou, ela colleu uns versos do meu libro os veos da paisaxe e púxolles música abríndolles uns horizontes que eses versos nunca soñaran. ese día tocou a canción, acompañada pola miña querida valeria donati que chegou ao “museo del libro y de la lengua” en son de comadre e acabou subida ao escenario para axudar a georgina que (dicía que) non estaba ben da gorxa. o resultado é este que vedes a continuación. o son non é o ideal pero abonda, penso, como documento.
hoxe escribiume georgina e contoume que onte, en radio nacional (a de arxentina) estivo tocando o tema en vivo con marina santillán e luvi torres, un trío que chaman “cantoras” que adoptou este tema no seu repertorio habitual.
estou moi contento. os meus versos chegaron á miña terra e quedaron e xermolan.
igual pronto temos unha nova versión que compartir desta canción. prometo emocionarme como da primeira vez porque estas tres mulleres fan unha música moi moi bonita.
pd: o vídeo montouno o meu primo pablo dal pra, que ese día manexaba tamén a cámara. moitas grazas, pablo! queremos máis! 😉
publicado en actualidade entrar na casa presentacións
museo del libro y de la lengua
seguinte publicación dous poemas por encarga
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Unit é un deseño WordPress de Compete Themes