es en es gl pt gl fr gl en gl it gl en gl gl pt gl pt pt fr gl pt gl gl pt pt gl pt pt ro pt pt pt pt gl de gl en gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl en en gl gl es gl en fr en
Nº de páxinas: 72 páxs
PREMIO CIDADE DE OURENSE DE POESÍA 2019
Que comunica unha fotografía? Que nos evoca unha imaxe instantánea dun intre que xa pasou? Charo Lopes constrúe en Álbum algo máis ca unha colección de momentos mediante a linguaxe da poesía. Esta obra é tamén unha ollada crítica ao tempo de hoxe, ás contradicións dun sistema sustentado na violencia estrutural e moitas veces desapercibida. Un alento literario que viaxa de dentro cara a fóra para sacudir a nosa forma de ollar e lembrar.
Suxestiva lectura este Álbum (Aira, 2019), a primeira obra poética de Charo Lopes que cae nas miñas mans e que amosa un interese polo poder evocativo da propia realidade que fai da lectura destes textos un exercicio sensible e detallista.
Álbum non é, a priori, orixinal en cuanto a súa forma, é dicir, ante nós temos un libro de poemas onde as fotografías e os poemas combínanse e mesmo complétanse entorno a unha gran variedade de temáticas distintas e á ollada crítica que deita a autora sobre a súa realidade. Sen embargo, a propia autora deixa constancia no texto que para ela a distancia entre as artes non é tan grande como se pode imaxinar e emprega os termos "foto" e "poema" en función das súas necesidades e non do rigor académico.
a postura com que o cego
se aproxima à paisagem
a postura com que a surda
se achega à música
a postura com que a parapléxica
Quizá neste aspecto está o poder suxestivo deste poemario. Álbum non é so unha colección de instantáneas, senón é unha obra na que autora dialoga cos momentos ou os desvirtúa, e unha obra na que non coñecemos moitas veces cal é o elemento primixenio ou se podemos falar de arte(s) ou non.
rompem-se os olhos um pouco
ao ver a pergunta
antes que todas as cores
com que prosódia a imagem fala por si?
não lhe sabemos o idioma
será o mundo um lugar
é a ordem do meu óculo
a nossa é a língua da guerra (...) A forza que desprenden moitas das composicións é tan puxante como as formas de violencia que se critican nos propios textos, é dicir, a violencia sobre aqueles considerados "inferiores", a opresión sobre aqueles colectivos non normativos, e a violencia que xorde das regras obsoletas do poder. Discurso este tan comprometido como valente e suxestivo. Coido que iso é o que demanda a poesía da nosa xeración e do que este Álbum é un bo exemplo.
Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.
Use tab to navigate through the menu items.
Se non queres perder ningunha das novas publicacións.