gl en gl lt gl en gl gl en gl fr gl gl es es gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es es gl gl gl gl gl pt gl gl
Jorge Saavedra: “Esta profesión é unha aprendizaxe constante tremendamente divertida” | Academia Galega do Audiovisual
O director Jorge Saavedra é un director de ficción que ten estado a cargo dalgunhas das series máis populares emitidas recentemente: Padre Casares, Serramoura, Matalobos ou Néboa. “Penso que fun moi afortunado nestes anos porque, practicamente, non parei de traballar e de aprender e agardo que siga así.” Charlamos sobre o que foi o seu percurrido profesional ata hoxe e desvelamos os seus próximos proxectos.
Contas cunha traxectoria de referencia dentro do sector audiovisual, que balance fas dela?
Pois, sobre todo, agradecer a confianza por parte das persoas e empresas que me ofreceron os meus primeiros proxectos. Carlos Portela inicialmente, que me propuxo para miña primeira serie como director e Voz Audiovisual, empresa para a que traballei moitos anos en diversas series. A través de varios proxectos de diferente temática, target, estilo e xénero vas adquirindo experiencias diferentes e, sobre todo, multitude de ferramentas para enfrontarte a todo tipo de situacións que resolver. Ademais, polo camiño coñeces a moitos profesionais que te enriquecen tanto a nivel laboral como persoal. Esta profesión é unha aprendizaxe constante tremendamente divertida.
Jorge Saavedra na rodaxe de Fuerza de Paz
Se tiveses que quedarte con só tres proxectos nos que traballaches, cales serían e por que?
O primeiro sería a curtametraxe Sin plomo (2006). Foi a primeira vez que traballei nun proxecto coidado ao detalle. Traballamos moitos meses no guión para que non se nos escapara nada e a rodaxe foi exactamente o mesmo. Puxemos moito coidado no cásting e na preprodución, porque o orzamento era moi pequeno, pero queriamos un acabado o máis profesional posible. Quedamos moi contentos co resultado e a curta funcionou moi ben.
O seguinte sería a serie Matalobos (2009-2013), a primeira na que participei. E foi un disfrute absoluto por moitos motivos. Principalmente polo arriscado da proposta, tanto a nivel argumental e temático como o do estilo visual. Todo o mundo estaba moi comprometido coa serie e lembro que, a partir da segunda ou terceira tempada, a xente nova que chegaba á serie sentía que entraba nun proxecto cun aura moi especial que incluso intimidaba. Pero foi moi divertida a todos os niveis.
E o terceiro a serie Fuerza de Paz (2021). Esta é a primeira que fixen fora de Galicia, pero desde o primeiro momento sentinme arroupadísimo. A historia tamén é arriscada pero tiven moita liberdade formal e un reparto e equipo excelentes. Ademais a creadora, Aurora Guerra, é unha persoa cun trato moi cercano e é enormemente xenerosa. Dá moita marxe ao elenco e está moi pendiente na rodaxe de que se respecte a historia pero, ao mesmo tempo, sintes que tes liberdade para contar as cousas do xeito que creas mellor e as túas ideas son defendidas. Foi unha gozada de proxecto.
Como valoras a evolución do sector desde os teus inicios ata o día de hoxe?
Penso que nos últimos anos houbo unha explosión na ficción para televisión. Antes había moi poucos clientes posibles, as televisións autonómicas, nacionais e as privadas, pero non había moitos proxectos aos que acceder.
Agora mesmo todo iso segue estando aí, aínda que en moita menor medida, pero a apertura apareceu grazas ás plataformas. Realmente está a ser complicado atopar equipo técnico porque hai moitísimas producións ao tempo e todo o mundo está ocupado ou coa axenda apretada case todo o ano. O futuro agora mesmo pinta moi ben porque a xente segue a consumir ficción televisiva de todo tipo. Agardo que non canse. Aínda que o que si vexo é que o cine está sufrindo máis, pero entendo que os hábitos de consumo nestes tempos tiren máis cara a comodidade da casa e o poder ver o que queiras cando che apetece. Ten que haber de todo e para todos. Eu consumo tanto cine tradicional como series e agardo que siga así por moito tempo.
“O futuro agora mesmo pinta moi ben porque a xente segue a consumir ficción televisiva de todo tipo. Agardo que non canse.”
Contas cunha axencia de representación artística, algo habitual en intérpretes, pero, se cadra, menos en directoras e directores. Podes explicarnos como é o traballo con ela?
Como dicía antes, o mercado abriuse moito, pero é imposible chegar a todo. No meu caso, optei pola opción de representante para tentar chegar a máis propostas de proxectos, sobre todo por parte de empresas que non coñezo cou non me coñecen. Aínda que todo é moi relativo, porque a raíz dun traballo que fas vaiche saíndo outro e vanse encadeando, pero xa houbo algunhas propostas nestes anos que non me terían saído a min só. Un representante ten contacto con moitas empresas e proxectos e están ao tanto de todo o que se vai producir proximamente. É moita información que normalmente non che chega. A raíz diso, pode que o teu repre te propoña para un traballo ou que sexan os demáis os que están buscando a alguén e pode que ti lles encaixes. Non está de máis. Ademáis xestiónanche os contratos e as condicións de cada traballo, que sempre é unha parte delicada á hora de aceptar un proxecto.
Moitas das series nas que traballaches está co-dirixidas xunto con outros compañeiros. Como se organiza o fluxo de traballo?
Normalmente unha serietrabállase en equipo entre dous ou máis directores. Un adoita comezar o proxecto e marcar o estilo e os que teñen capítulos posteriores deben intentar mantelo, na medida do posible, para que a serie manteña a súa entidade. Aínda así e dependendo do formato da serie, hai varias maneiras de dividirse o traballo. Nunha serie longa pode que se repartan os episodios de dous en dous, ou como nas dúas últimas nas que traballei, un director fai os primeiros catro episodios e o outro os catro últimos. Este modelo estouno a desfrutar moito porque, se che tocan os últimos tes moito tempo de preparación e vas coas cousas moi faladas, o equipo está adaptado á serie e o reparto case vai só. É moi cómodo cando chegas porque vas dereito ao que queres, e aproveitas o tempo a tope para facer o que preparaches e, incluso, para probar algunha idea improvisada.
Hai algunha persoa coa que che guste especialmente co-dirixir?
Nestes anos traballei con moitos compañeiros dos que aprendín moito como son Jorge Coira, Miguel Conde e Óscar Pedraza. Enormes directores que levan xa moitos anos e proxectos ás costas, con maneiras de traballar moi diferentes pero que aportan moitísimo aos compañeiros, o reparto e o equipo en xeral.
Nos dous últimos anos traballei con Mar Olid e con Ana Vázquez, moi similares en enerxía e experiencia, pero que non poden ter sido máis xenerosas comigo e tratáronme con moitísimo cariño desde o primeiro momento, deixándome o terreo moi preparado para a miña entrada nas series que compartimos.
Ao longo da túa carreira recibiches varios Premios Mestre Mateo, ben a título individual, ben para proxectos nos que traballaches. Que significan para ti os premios e en particular, os Mestre Mateo?
Ao longo dos anos cada vez me importan menos os premios e xa non lles fago moito caso. Valoro moito máis os traballos en si, e refírome en xeral ao traballo de todo o mundo. Ao final os premios, aínda que sempre é boito que te recoñezan, parécenme inxustos porque o contar unha historia e chegar con ela ao espectador non debería de ser unha competición e, ademais, non penso que haxa unha maneira de valorar se un proxecto é mellor que oturo. Sempre me fixeron gracia os Óscar porque podía poñerle cara á xente que normalmente está detrás das cámaras e se lles ve emocionados cando os los reciben. Pero máis alá deso, penso que o importante é a ilusión polo teu traballo.
“Cada vez me importan menos os premios e xa non lles fago moito caso. Valoro moito máis os traballos en si, e refírome en xeral ao traballo de todo o mundo.”
Seguro que nestes anos de traballo abundan as anécdotas. Poderías compartir algunha connosco?
Bueno, cando rodas ficción todos os días pasa algo, pero penso que hai unha que me fai especial gracia e foi cando fixemos un programa para a Garda Civil de Tráfico e cortamos a N-VI na entrada da Coruña, a petición da propia Garda Civil. Montamos un rebumbio enorme e os propios gardas civís que viñeron cortar o tráfico non o crían e viánse sufrir cada minuto que pasamos alí. Menos mal que tardamos pouco, porque o atasco que se formou foi noticia ao día seguinte.
Podes contarnos en que proxectos estás a traballar nestes momentos?
Pois este ano agardamos que se estreee Fuerza de Paz, unha serie de Alea Media para TVE que rodamos o ano pasado. É un thriller ambientado en Guinea Ecuatorial cunha misión de paz dos Cascos Azules españoles. E agora mesmo estou rematando a rodaxe de Escándalo: retrato de una obsesión, tamén de Alea Media para Mediaset, que coido que tamén hai intención de estreala este ano.
Que che gusta facer cando non estás a traballar?
Pois teño varios hobbies, pero sobre todo ver mioto cine e series, ler novela e cómics, xogar a xogos de mesa modernos de variadas temáticas e estratexias e, cando podo, algún xogo de Playstation. E vou ao ximnasio e a pádel, que tamén hai que moverse.
Histórico Seleccionar mes Setembro 2022 Agosto 2022 Xullo 2022 Xuño 2022 Maio 2022 Abril 2022 Marzo 2022 Febreiro 2022 Xaneiro 2022 Decembro 2021 Novembro 2021 Outubro 2021 Setembro 2021 Agosto 2021 Xullo 2021 Xuño 2021 Maio 2021 Abril 2021 Marzo 2021 Febreiro 2021 Xaneiro 2021 Decembro 2020 Novembro 2020 Outubro 2020 Setembro 2020 Agosto 2020 Xullo 2020 Xuño 2020 Maio 2020 Abril 2020 Marzo 2020 Febreiro 2020 Xaneiro 2020 Decembro 2019 Novembro 2019 Outubro 2019 Setembro 2019 Xuño 2019 Maio 2019 Abril 2019 Marzo 2019 Febreiro 2019 Xaneiro 2019 Decembro 2018 Novembro 2018 Outubro 2018 Setembro 2018 Agosto 2018 Xuño 2018 Maio 2018 Marzo 2018 Febreiro 2018 Xaneiro 2018 Decembro 2017 Novembro 2017 Outubro 2017 Xuño 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Setembro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016 Xaneiro 2016 Decembro 2015 Novembro 2015 Outubro 2015 Setembro 2015 Xullo 2015 Xuño 2015 Maio 2015 Abril 2015 Marzo 2015 Febreiro 2015 Xaneiro 2015 Decembro 2014 Novembro 2014 Outubro 2014 Setembro 2014 Agosto 2014 Xullo 2014 Xuño 2014 Maio 2014 Abril 2014 Marzo 2014 Febreiro 2014 Xaneiro 2014 Decembro 2013 Novembro 2013 Outubro 2013 Setembro 2013 Agosto 2013 Xullo 2013 Xuño 2013 Maio 2013 Abril 2013 Febreiro 2013 Xaneiro 2013 Decembro 2012 Novembro 2012 Outubro 2012 Setembro 2012 Agosto 2012 Xullo 2012 Xuño 2012 Maio 2012 Abril 2012 Marzo 2012 Febreiro 2012 Xaneiro 2012 Decembro 2011 Novembro 2011 Outubro 2011 Setembro 2011 Agosto 2011 Xullo 2011 Xuño 2011 Maio 2011 Abril 2011 Marzo 2011 Febreiro 2011 Xaneiro 2011 Decembro 2010 Novembro 2010 Outubro 2010 Setembro 2010 Agosto 2010 Xullo 2010 Xuño 2010 Maio 2010 Abril 2010 Marzo 2010 Febreiro 2010 Xaneiro 2010 Decembro 2009 Novembro 2009 Outubro 2009 Setembro 2009 Agosto 2009 Xullo 2009 Xuño 2009 Maio 2009 Abril 2009 Marzo 2009 Febreiro 2009 Xaneiro 2009 Decembro 2008 Novembro 2008 Outubro 2008 Setembro 2008 Agosto 2008 Xullo 2008 Xuño 2008 Maio 2008 Abril 2008 Marzo 2008 Febreiro 2008 Xaneiro 2008 Decembro 2007 Novembro 2007 Outubro 2007 Xullo 2007 Xuño 2007 Maio 2007 Abril 2007 Marzo 2007 Febreiro 2007 Xaneiro 2007 Decembro 2006 Novembro 2006 Outubro 2006 Setembro 2006 Agosto 2006 Xuño 2006 Marzo 2006 Febreiro 2006 Xaneiro 2006 Decembro 2005 Novembro 2005 Outubro 2005 Setembro 2005 Xullo 2005 Xuño 2005 Maio 2005 Abril 2005 Marzo 2005 Febreiro 2005 Xaneiro 2005 Decembro 2004 Novembro 2004 Setembro 2004 Xullo 2004 Xuño 2004 Maio 2004 Decembro 2001
Premios María Luz Morales
Centro Ágora, Lugar da Gramela, 17 15010 A Coruña info@academiagalegadoaudiovisual.gal 981 227 701 / 981 208 393
Horario de atención ao público: de luns a venres de 9:00 a 16:00
Horario de verán (de xuño a setembro): de luns a venres de 9.00 a 15.00h
Páxina web creada por cleventy.com