gl gl ca gl gl es pt pt pt pt pt es pt gl es es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl it gl gl gl gl en en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl es fi it gl pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl es es gl gl gl gl gl hu gl gl gl en gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt pt es gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en en gl en gl en it gl es
Entrevista a Xosé Manuel Beiras
Entrevista a Xesús Alonso Montero, presidente da RAG
Entrevista a Luis Alberto de Cuenca
Entrevista ao Clube da Lingua
3 poemas de Carlota Tomás
Sobre o de Escarnio e Maldizer…
A estética da traxedia
Galicia Bilingüe e a Real Academia Galega acordan engadir a letra “j” ao abecedario galego
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
O que mal empeza, mal acaba. E acabou
Perder o tempo con Pokémon Go
A transexualidade no século XXI
Díxolle un xefe a un subordinado
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
Fante vs. Bukowski (II)
Fante vs. Bukowski (I)
Hai vida despois da morte
Tes un grelo aí
Retrato dun falso antroido
O poeta en funcións Mariano Rajoy
Canto baloncesto colle nun peugeot 206?
Verdadeira historia da televisión
O que aprendín de Thomas Carhcart e Daniel Klein
O faiado de Peter Pan
E ti, como te sentes na sociedade?
Ilustracións sobre unha vida
Cine, series e música
Manifesto da Cicloxénese Expresiva
Cicloxénese expresiva / 28 Abril, 2016
1 Desexaba tanto penetrar en ti, Ela, penetrar nos teus ollos para chegar ao corazón da túa alma… Pero isto asustábame. Había algo alí que me inquietaba.
Lembraba detalladamente as nosas conversacións, cada sorriso, caricia ou bico. Pero estes recordos  non me satisfacían do todo. O máis recóndito, escuro e misterioso, as túas curvas interiores sobresaltábanme. Era como albiscar o fondo tebroso da condición humana…
2 A primeira vez que te vin, Ela, baixabas lentamente pola rúa do Preguntoiro en Santiago, a túa carpeta de estudante contra o peito. Foi un resplandor entre a multitude. O teu rostro fronte a min! O desgastado brillo do rostro dunha moziña. O meu corazón empezou a latexar angustiosamente. Dei media volta sen pensalo, e sen pensar en nada seguinte e ao fin as nosas miradas uníronse…
3  Comezamos o noso xogo; e o noso xogo consistía en que eu era o mestre e ti a alumna. En que debía instruírte? Ela, tiña que infundirte valor e confianza en ti mesma.
Introducícheste en min desde o primeiro momento. Desde min cobraches ánimo, seguridade e entusiasmo. Antes de coñecerme errabas apaticamente, segundo me confesaches un día.
Querías estar sempre pegada a min. Se me afastaba un pouco ou charlaba con outra persoa, desgustábaste. Sentíaste ferida e humillada por calquera cousa. Eras celosa e posesiva (tamén doce, moi doce). O caso é que eu non podía, ou non quería, ter que estar pendente de ti a cada momento, e, por iso, loitabas desesperadamente por afastarme dos demais.
4  Pero cada cousa conduce ao seu propio fin, o noso amor non era unha excepción. Cando comezaches a sospeitalo, Ela, quedaches perplexa. A túa mente negábase a aceptar a idea e as súas terribles consecuencias, eu quería facerche crer (eu mesmo críao así) que só nos separaría unha distancia duns centos de quilómetros durante dous meses, os das vacacións de verán. Pero ti non podías aceptalo.
Os últimos momentos foron asfixiantes. Abrazada a min, chorabas. Os teus ollos verdes, dun verde máis intenso que nunca, brillaban arroibados. O teu rostro desencaixábase nun gran aceno de dor, e a túa melena negra estaba humedecida polo pranto. Suxeitábaste a min coma se quixeses axuntarte comigo. Non podía falarche, pois cada vez que o tentaba dicías «Quérote» e chorabas con máis vehemencia.
Recoñezo que me sentía triste… e tamén un pouco satisfeito. Ti sufrías estrondosamente por min, e isto aprazaba as acometidas da miña propia dor.
5  Durante o atardecer dun dos últimos días de primavera foi cando tivo lugar aquela gran escena de pranto e desesperación, Ela. Xusto cando ías desaparecer da miña vista na esquina próxima, volviches a cabeza e o teu rostro pareceume terriblemente desgastado mentres me berrabas: “xamais poderei vivir sen ti”.
Tanta fascinación produciu en min a túa cara, que non reparei en todo o peso das palabras que pronunciaras ata máis tarde. Con todo, souben de inmediato que algo grave ía suceder: díxomo a súbita vellez da túa cara…
Ao día seguinte fun a buscarte á pensión onde te aloxabas, pero alí ninguén te coñecía. A continuación telefonei á túa casa, pero o número que me deras non era o teu… Logo escribinche cartas case a diario ata que descubrín que a dirección que me deras non existía.
Pois iso, completa ausencia, completo silencio.
6  Desde entón, Ela, soño a miúdo contigo. Os soños sofren variacións incidentais, reflexo dos nosos encontros pasados, pero o seu desenlace é invariablemente o mesmo: unha enorme sensación de angustia e baleiro.
Os soños: ti es a perfecta alumna. Persegues embriagada as miñas palabras. Chegas a formar parte das historias que eu che conto. Comigo descobres o sexo. Xogos que poderían parecer escandalosos a moitos, gózalos con delicioso entusiasmo. Estás acesa e sacias a túa sede con cada pinga que escorrega de min. Pero eu temo por ti e por min e… de súpeto, algo sucede. Entón penso que non escoitas nada do que che digo, que é inútil todo o que eu poida facer. Ata que, cando te miro de novo, non vexo máis que a túa cara murcha e baleira. Entón esperto axitado.
7 Pero hoxe teño carta na caixa de correos. Ábroa, collo o sobre e miro o remite. ELA! Unha forza terríbel esmágame o corazón. Hei de sentarme nas escaleiras para non caerme. Es ti! Non me atrevo a abrir o sobre e ler o seu contido. Penso en rompelo ou queimalo. Subo as escaleiras, aterrado, unha estraña dor faime tremer. Tómbome na cama e intento sosegarme. Cando o consigo a medias, decídome: abro o sobre e leo o seu contido.
Cando espertei deste último soño, souben que algo cambiara. Os outros soños desapareceron e crin comprender algo, Ela, ou atopar un camiño que me satisfixo.
8 Agora sei que lentamente descendes sempre o Preguntoiro, entre a multitude, unha carpeta contra o teu peito. Unha desgastada transparencia ilumina o teu rostro. Eu tamén fago o mesmo.. máis de vagar, ollando para a xente, agardando sentir o latexo dun corazón humano. E me pregunto, e quen non o fai, Ela?
*Imaxe de Yasmina Casal Vilanova
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
28 Abril, 2016 in Literatura, Tes un grelo aí.. Etiquetas:Eloy Hervella, Tes un grelo aí., YasminaCasal
← E ti, como te sentes na sociedade?
Fante vs. Bukowski (I) →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.
Follow Cicloxénese Expresiva on WordPress.com
Arquivo Elixe un mes Novembro 2017 Xullo 2017 Xuño 2017 Maio 2017 Abril 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
Already have a WordPress.com account? Log in now.
View post in Reader
Escribe un comentario ...
A %d blogueros les gusta esto: