pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fr es pt es gl gl gl gl gl gl gl pt en fr en en en es gl en zh en pt pt fr pt pt pt nb pt pt pt en oc es pt es ja pt pt pt en pt gl pt gl pt gl fr gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Cartas a Emilia Pardo Bazán (XII), por Teresa Barro - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
O lóxico seria pensar que a familia empeza na parella, mas a parella non ten un papel central no patriarcado. O papel que lle corresponde é o de reproducir e continuar a familia que xa está feita. Nas sociedades mais adiantadas destes tempos pode parecer que as cousas son de outra maneira e que a parella é a que inicia a familia, mas no mundo inteiro son mui poucas as sociedades en que os matrimonios non se arranxan entre as familias ou en que a familia non é o que mais pesa na escolla da parella. A única saída para as mulleres até tempos mui recentes foi o matrimonio, porque non se lles permitiu nengunha outra cousa: o que tiñan que facer era casar e ter fillos. E o varón sempre soubo que ele tiña un deber de continuidade coa sua familia e buscou para parella unha muller que encaixase nesa estrutura. Foi educado para ver o ¨amor¨ fora da familia e para escoller como parella ¨á nai dos seus fillos¨. A parella no patriarcado non ten de seu importancia e non é mais que un meio para un fin, que é o de procriar e entregar fillos á Familia, que logo depois os entregará á sociedade domados para que encaixen nos moldes patriarcais e autoritarios.
Non sei, Emilia, se nos teus tempos se falaba de que Galiza era un matriarcado. Inclínome a pensar que esa ideia ou ¨teoría¨ propagouna o galeguismo do século XX que ti xa non coñeciches. Ti só viches o comezo ¨romántico¨ desa tendencia no teu século. Os galeguistas do meu tempo afirmaron con tenacidade que a Galiza era un matriarcado. Querian dicer que as mulleres tiñan muita forza e mandaban. Eu escoitei a algun galeguista destacado afirmar que o home galego era ¨feminino¨, supoño que querendo dicer que se deixaba manexar polas mulleres, e a outros galeguistas-nacionalistas afirmar que o home galego estaba castrado. Direiche, Emilia, que cando perguntei a mulleres da Galiza rural se era certo o de que as mulleres mandaban mais que os homes, a ideia fíxoas rir polo disparatada e alonxada da realidade que lles pareceu. Hai certamente unha liña feminina mui forte na sociedade galega que non se pode desfacer nen co casamento da filla, mas esa non é unha liña de auténtico poder feminino, senón unha liña de dominio, control e cuidados que significa que a filla, ainda que case e entre na familia do varón, segue tendo o deber de cuidar e obedecer aos pais dela. Eu chamaríalle matriarcado patriarcal, baseado no culto a unha Nai ¨patriarcada¨ e dominante que entrega os fillos ás autoridades, e esa é unha das formas mais tiránicas do patriarcado.
A parella no patriarcado é para ter fillos, e os fillos son posesións, obxetos que se fan para servir á Familia e ás autoridades divinas e humanas. O espírito criador non existe nen se permitiria que existise nunha estrutura familiar na que tudo ten que ser automático para que o patriarcado se sosteña. Eu suspeito, Emilia, que se puidésemos medir o nível de automatismo en que nos movemos os humanos en xeral, encontraríamos que seria mínima a porcentaxe non automática, pois automatismo é o que se insire xa desde o comezo mesmo da vida, no marco da familia, e o que se segue inserindo na maioria dos sistemas de ensino, nas estruturas do traballo e en todo o que forma parte da vida. E nestes meus tempos, Emilia, non sei se non será ainda pior que nos teus, pois que a manipulación dos meios de comunicación adentrou ainda mais ese facer as cousas sen saber porque se fan. Iso é o típico do patriarcado, que precisa para a sua continuidade e supervivencia que tudo vire automático e fácil de manipular nunha estrutura autoritaria.
A liña masculina da familia patriarcal ten a tarefa de acadar categoria no mundo exterior e mantela se xa se ten. A tarefa das nais é a de encamiñar as emocións e os sentimentos de tal maneira que ninguén saia, nen queira sair, do sistema. Parecerá anormal que, sendo a nai unha muller e sabendo como sabe que as mulleres son inferiores no sistema, sexa ela quen mais o defenda e axude a implantalo e conservalo, mas a explicación está en que, unha vez que a muller vira nai, o sistema lle dá poder, non para defender ás outras mulleres, senón ao contrario, para inferiorizalas. Se xoga ben as cartas que o patriarcado lle concede como nai e cumpre a función que lle acae, ela sae da caste inferior das mulleres e sobe a unha caste superior, a dos administradores de confianza do sistema, por así dicer. A nai da familia patriarcal está encarregada de estabelecer por todos os meios, conscientes e inconscientes, a desigualdade básica entre varón e muller, e iso faino dando preferencia aos fillos varóns e adentrando nas fillas un sentimento de inferioridade radical do feminino frente ao masculino, ensinando a xerarquia indiscutível entre superiores e inferiores, e superiores son sempre, no patriarcado, os ¨vellos¨, os pais, os que traen ao mundo aos fillos e lles regalan a vida e que teñen direito á obediencia e submisión absoluta deles e da xente nova en xeral. A nai ten que fixar o sistema de cuidados, que é parte fundamental da familia patriarcal; ás mulleres correspóndelles o papel de cuidadoras, e ese é un destino do que non se libran. Esa forma de servizo leva a que non podan en xeral facer nada criativo nesta vida, pois non se pode criar sen liberdade e paixón, e iso é o que o patriarcado non lles permitiu nunca. A doutrina da piedade filial, Emilia, que é un dos piares do patriarcado, entrou mui fundo na Galiza e leva á parálise típica do noso país.
Na versión da familia que o patriarcado impuxo o espírito non ten cabida, porque o espírito é liberdade, xustiza e paixón, que é xusto o que o autoritarismo esmaga. A ti, Emlia, custaríache acreditar niso, pois pensarias que relixión e espiritualidade van xuntas. Deberian ir, mas poucas veces o fan. Esa falta de espiritualidade fai que non se saiba para que é o matrimonio, para que son os fillos ou para que é a familia en xeral, porque os obxetivos estan desvirtuados e forzados para servir ao sistema.
A parella no patriarcado é unha peza de pouca importancia na engrenaxe familiar. Se perguntásemos, Emilia, para que é o matrimonio, coido que non conseguiríamos muitas respostas con sentido. Dirian que é para facer unha familia, entendendo por iso ter fillos, ou que é para ordenar a sociedade, ou para ter relacións sexuais ¨permitidas¨ ou telas na casa sen ter que ir buscalas fora, para ter quen o cuide a un ou ¨con quen envellecer xuntos¨, como está agora de moda dicer, ou para ¨compartir¨ tudo, que tambén está de moda agora. Mas ese tipo de matrimonio só pode durar nun marco autoritario en que as mulleres teñan que aturar tudo e non se podan independizar. Fáltalle espiritualidade e espírito criador, liberdade e xustiza, e sen iso non ten sentido.
O matrimonio non patriarcal teria que estar baseado no espírito e alento criador que pode xurdir dunha unión destinada a aperfeizoar aos que a forman como se fosen instrumentos musicais que xuntos poderán dar notas que separados non poderian. Nun patriarcado que obrigou á unidade anulando a diferenza e decretando a inferioridade do feminino, falta a base espiritual para que o matrimonio poda funcionar. Desde o ponto de vista do espírito, o matrimonio ten que basearse no respeito á diferenza e ser por esencia un camiño difícil. Os dous integrantes teñen que subir cada un deles a sua montaña interior e teñen que subir a dos dous xuntos. Ese é o sentido que ten, o de ser unha das maneiras posíveis de entrar nun camiño de aperfeizoamento e criación, e para iso ten que haber un sentimento especial pola outra pesoa e hai que saber ou intuir que a relación con esa pesoa pode facernos mais perfeitos e axudarnos a cumprir o noso potencial. E ten que haber vontade de facer durar a relación. Ten que ser como emprender unha viaxe longa cara un futuro descoñecido que traerá muitas surpresas e novidades e en que hai que entrar con disposición a dar e tomar con xustiza e equidade. É unha relación que precisa ser calibrada e ¨afinada¨ todo o tempo e que non se pode deixar que caia no automatismo e na rutina, porque entón perde sentido.
(Galiza-Inglaterra) Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e na de Madrid, licenciándose nesta última en Pedagoxía en 1960. En 1962 casou con Fernando Pérez-Barreiro Nolla, co que en 1964 se traslada a Londres, onde traballou como tradutora, residindo desde 2008 en Lancaster (Inglaterra). Membro fundadora do Grupo de Traballo Galego de Londres, ten colaborado con distintas publicacións galegas, como Grial, A Nosa Terra e Sermos Galiza, así como nos programas de radio da BBC. En 1980 obtivo o certificado da Faculty of the Astrological Studies de Londres. Obra: Ensaio: Cartas a Rosalía, 1981, Edicións do Castro; Introducción á Astroloxía, 1983, Xerais; Dentro e fóra, 2002. Traducións: Contos de Andersen, 1983, Edicións do Castro; Alicia no país das marabillas, de Lewis Carroll, xunto con Fernando Pérez-Barreiro, Xerais; Alicia do outro lado do espello, Xerais; Fábulas de Esopo, 1997, Laiovento.
You might also like
* cronica Kerley Carvalhedo
À noite, o vazio | Kerley Carvalhedo
* Crónicas Ernesto Salgado Areias
Abraço ibérico | Ernesto Salgado Areias
* Crónicas Ernesto Salgado Areias
Galego, memória e afeto (I) | Ernesto Salgado Areias
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
Posted On 6 Setembro, 2022 Palavra Comum 0
"En la ingeniería civil la seguridad estructural está en lo más profundo de su identidad, por lo que no puede admitir …
«Não vou por aí»: A máscara
Posted On 14 Janeiro, 2021 Alfredo Ferreiro Salgueiro 0
«Não vou por aí»: A máscara. Há tempo que queria escrever sobre esta crise político-económico-sanitária local, regional, nacional, estatal, mundial…
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
30 Setembro, 2022 0
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.