gl es az es es fr fr gl eu hbs_lat de pt gl lt es gl gl gl es gl es gl gl gl gl gl gl eo gl gl gl gl fr gl gl es es es es gl gl gl en en gl es en es en es fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl fr gl gl en gl es es en pt gl it gl en es es gl en gl es gl es es es gl es es es en pt gl hu az gl es eo az es es fr fr gl eu hbs_lat de pt gl lt es gl gl gl es gl es gl gl gl gl gl gl eo gl gl gl gl fr gl gl es es es es gl gl gl en en gl es en es en es fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl fr gl gl en gl es es en pt gl it gl en es es gl en gl es gl es es es gl es es es en pt gl hu az gl es gl gl gl gl gl war ja en es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es it es gl es es es es es es es ca es es es war es es es es es es es es es war es es es es en es es gl es gl es gl az lt gl gl gl gl gl es gl it gl gl ceb gl gl es es es gl ca es es gl es gl ca es es es pt gl pt es es es gl gl es gl es de nl en es gl en id gl it en en es es es es es gl gl es es lt en es es es gl ca en es es en gl es es it es
"Vivimos nun presente que substituímos por outro, non hai tempo a deixar pegada" - La Opinión de A Coruña
El tiempo en A Coruña: ¿Habrá veranillo? AVE A Coruña-Lisboa para 2030 Un garaje sin salida en Vioño Cultura: suplemento literario ABRIL
A Coruña Gran Coruña Cambre Culleredo Oleiros Arteixo Sada Betanzos Abegondo Más concellos
Pilar Pallarés - Poeta, participa hoxe no ciclo Poetas Di(n)versos xunto a Mary Jo Bang coa súa obra 'Tempo fósil'
"A palabra ten moito de vinganza. Algo pode estar condenado á desaparición, pero a palabra, polo menos durante un tempo, sálvao" || "A miña poesía parte do baleiro"
Noticia guardada en tu perfil
A poeta Pilar Pallarés, a semana pasada. | LA OPINIÓN
Das expropiacións realizadas na ampliacióndeAlvedrodo2011 xorde Tempo fósil, o último poemario de Pilar Pallarés (Culleredo, 1957), polo que recibía o que é ata o de agora o seu segundo Premio da Crítica. Obsesionada, como recoñece, polo paso do tempo e a súa pegada, a poeta coruñesa recitará hoxe os seus versos no Ágora (20.30 horas) dentro do programa de Poetas Di(n)versos, ao que achegará as súas reflexións sobre ese avance que arrastra tanto infraestruturas coma lembranzas.
Con Tempo fósil fala do pasado. Viaxa ao 2011, á ampliación da terminal de Alvedro.
Si, o libro parte de dous poemas feitos na última ampliación do aeroporto, que levou por diante a casa que fixo meu pai coas súas mans, e outras 70. Ten moito que ver con algo que me preocupa moito, a posibilidade de que algo poida ficar.
Que significou para vostede a desaparición daquela casa?
Foi unha casa que para o meu irmán e para min tivo moito de exilio, porque supuxo trasladarnos do lugar no que vivíamos e onde había unha comunidade, a un val onde non había nada. Por iso non era precisamente amada. No libro non hai nostalxia, pero trato a destrución dunha casa que case non tivo tempo de existir. E creo que iso ten que ver moito co noso tempo histórico.
Hoxe non hai respecto pola memoria?
Non é que non haxa respecto pola memoria, é que non podemos crear algo que fique. Vivimos nun presente que substituímos por outro fragmento de presente, e non hai tempo para deixar pegada.
“Ergo un valo para que dentro lle medre o meu vacío”, escribe no libro. A súa poesía aliméntase desas ausencias?
Si. É unha poesía que parte do baleiro, e que ten fe na palabra. A palabra ten moito de vinganza. Algo pode estar condenado á desaparición, pero a palabra, polo menos durante un tempo, sálvao.
Coa verba atopouse aos 17 anos. Non lle tentaba antes a escrita?
Escribira algunha cousa antes. Sendo unha nena fixen unha noveliña que trataba de imitar La busca de Baroja, e algún poema en Vigo. O que pasa é que, na adolescencia, eu o que quería era ser pintora.Logo, cando regresamos á Coruña, unha amiga miña organizoume unha encerrona. Díxome que levara os meus poemas, e era para que llos lese a Luís Seoane, que foi o que decidiu que tiña que publicar un libro.
Desde aquela, o que escribiu foi moito. Con cal dos seus versos se resumiría?
No mes de xuño, a Asociación de Escritores en Lingua Galega concederame a Letra E. Unha das cousas que se fai no acto é colocar un monolito cuns versos, e poderían ser ao mellor eses. Din: “Como se unha única sílaba furtadado silencio xustificase ávida e mantivese a rodado tempo no seu eixo”. Pertencen ao Livro das devoracións, e ao final é iso. Crer que unha única sílaba furtada do silencio poda salvarnos dalgunha maneira
Facebook Twitter Linkedin Whatsapp Telegram Correo electrónico
1 Neymar pide el voto para Bolsonaro
2 Tamara Falcó aclara en 'El Hormiguero' cómo fue su ruptura con Íñigo Onieva: "Me refugié en Dios"
3 Jaguar-Land Rover preparará a 29.000 trabajadores para la electrificación
4 El precio de la gasolina, por debajo del nivel previo al descuento
5 Resultados de la Primitiva del jueves 29 de septiembre de 2022
Inscríbete a nuestra Newsletter
Disfruta de todas las novedades
Más en A Coruña
El comentario viral de un turista que se queja por la niebla en Coruña y pide que "la quiten"
Noticia guardada en tu perfil
¿Cuándo son los próximos festivos y puentes en A Coruña en 2022?
Noticia guardada en tu perfil
Un hostelero de A Coruña estalla contra un cliente por una crítica en redes: "No es saludable"
Noticia guardada en tu perfil
Estos son (según Tripadvisor) los cinco restaurantes más buenos y baratos de A Coruña
Noticia guardada en tu perfil
El tiempo en A Coruña: ¿Habrá veranillo?
AVE A Coruña-Lisboa para 2030
Un garaje sin salida en Vioño
Cultura: suplemento literario ABRIL
Otras webs de Prensa Ibérica Media
El Periódico de Aragón
El Periódico de Catalunya
El Periódico de España
El Periódico de Extremadura
La Crónica de Badajoz
La Opinión A Coruña
La Opinión de Murcia
La Opinión de Málaga
La Opinión de Zamora
© La Opinión de La Coruña, S.L.
Todos los derechos reservados
Política de privacidad y cookies
Facebook Twitter Linkedin Whatsapp Telegram Correo electrónico