es gl es ceb gl es ia gl gl gl es es gl es es gl es es id gl es es gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl nl en gl gl es es gl gl es es gl es es es gl es es es fr es es es gl gl es es en es pt es en gl gl es es es es gl gl pt es en gl es gl es es gl es es es es nl es es gl gl gl es gl es es nl es es es pt es es es es es es es es es gl gl en en es la gl es es la gl es hu it gl es en es gl gl es es
Joyce: a excelencia da escrita (por Juan Parcero) – Lecturafilia
Reto libros con nombre de mes
LecturafiliaClásicos, Lecturasartigo juan parcero, artigos de Juan Parcero, Dublineses, James JoyceDeja un comentario
Antes de criar o Ulises que, non nos esquezamos, é considerada por infinidade de institucións e autores como a mellor novela do século XX, Joyce escribiu dúas obras que, malia estar baixo a sombra mastodóntica da xa mencionada, son claros exemplos de perfección e dominio da linguaxe escrita. Unha delas é Dublineses, a outra, Retrato do artista adolescente. As dúas parecen ir preparando o camiño ao lector para o tremendo impacto da seguinte entrega, xa que en ámbalas dúas atópanse referencias, temas e estilos sinxelamente recoñecibles na terceira: o monólogo interior como forma exacta do libre fluír do pensamento de calquera das personaxes (que máis tarde cobraría forza das mans do Nobel Faulkner), o dominio dun vocabulario extenso, culto e refinado, a facilidade para suplantar calquera tipo de personalidade como si se coñecese como propia, a precisión das descricións da cidade e os seus máis escuros recunchos, o tratamento do nacionalismo, o terror á relixión e os seus tótems, o tormento das culpabilidades e demos interiores arrastrados dende a infancia…
En Ulises prodúcese a eclosión definitiva do Joyce máis inspirado e transgresor, arriscado e mesmo dificultoso de ler se non se conta coa guía adecuada, un autor que en cada un dos dezaoito capítulos dos que consta a novela fai gala dun estilo diferenciado, enchido de referencias externas a textos de toda índole, dende os relixiosos ata os clásicos. Mais antes de acometer esa labor de éxtase literaria pasou por estadios máis sinxelos e factibles, por actos de reflexo da realidade da maneira máis crúa e social, como sucede no compendio de contos que é Dublineses.
O control e a memoria da que Joyce fai uso en cada un dos seus escritos é dunha fondura e riqueza pouco común que o convertía nun superdotado para o oficio que escolleu, se non foi o oficio o que o escolleu a el. Cando por causas da vida tivo que emigrar da súa cidade coñecíao todo dela. E nese todo abranguemos dende a idiosincrasia do irlandés até a cartografía milimétrica da mesma. Nesa cidade medrou, sufriu e gozou ata que as circunstancias o deixaron. E se coñecía o bo, tamén coñecía do mesmo modo as hipocrisías e debilidades do dublinés, do cidadán medio que reflicte en Dublineses. Os quince relatos nos que se desenrola a obra suceden nas rúas e casas da cidade, e son reflectidos  dunha maneira intensa e real, dolorosa e crúa, tanto que a edición do libro tivo certos problemas coa censura da época, pouco acostumada á impiedade da visión dun xenio. E non usamos este apelativo á lixeira, pois, como calquera das obras mestras da literatura, cada lectura achéganos unha mostra da intemporabilidade dos sentimentos humanos, facéndonos ver ben ás claras que o medo, a traizón, a inxustiza ou a carraxe dos perdedores é consustancial á actividade vital de cada home. Resulta curioso apreciar que esa cidade fría e húmida palpita e teme como o barrio no que vivimos, como o pobo no que habitamos. A delicada ourivería que destila Dublineses ten un punto de aliciente que non nos debe pasar desapercibido:  no primeiro capítulo a linguaxe é basta e as construcións moi básicas, como do neno que acaba de nacer, para, a medida que pasamos páxinas e historias, ir cambiando o ton, facéndose máis refinado e ousado na adolescencia, máis temperado e melancólico na vellez. Non en van, o derradeiro capítulo titúlase “Os mortos” –relato levado ao cine con desigual sorte por John Huston coa súa filla Angelica como actriz principal no ano oitenta e sete- .
Ben certo é que o impacto de Ulises en min foi devastador, tirando por terra calquera idea preconcibida sobre todo o anterior (e posterior) que tiña lido, facendo que cada obra caída nas mans fose comparada e analizada estilisticamente dende o prisma da de Joyce. Mais todo o que aporta como obra para relativizar a literatura é dun prezo inigualable. Con Dublineses este feito non sucedeu, por sinxelas razóns: a pureza dos sentimentos tratados, a violencia do mundo observado cos ollos do escritor, a calidade da linguaxe e o fino e sutil do narrado.
Cada cal escollerá un relato ou dous como os seus favoritos, diso é imposible fuxir, pero coincidirá cada lector en que cada nova pasada que se lle dá a este libro nos enriquece con novos detalles que non captamos na primeira ocasión, quizais por estaren demasiado pendentes da trama, quizais por non ter a capacidade de Joyce de recrear un mundo tan propio para el como eterno para todos, un dos libros do dublinés que renovou a lingua inglesa e mesmo a narrativa moderna cun estilo único e, na opinión do que escribe, aínda non igualado.
Si te ha resultado interesante, comparte!
Graduada en periodismo y enamorada de la lectura y la cultura. Porque leer nos hace mejores personas.
Entrevista Rosa Moncayo Cazorla: “En Dog Café aparece el tema de la soledad como una trampa y, al mismo tiempo, una salvación”
Si te ha gustado este artículo y quieres dejar tu opinión, encantada de leerte! Cancelar la respuesta
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (obligatorio) (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Salir /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.
3º mellor espazo literario na rede 2019 por Fervenzas Literarias
Podéis escuchar el podcast «Libros contra el machismo» aquí.
Suscríbete a la newsletter de Lecturafilia
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Este blog se ha hecho con el 2º premio da Xuventude convocado por la Diputación de Pontevedra. Gracias infinitas por el apoyo y las muestras de cariño.
Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos
La Perla: una parábola del mundo
10 libros recomendados sobre la amistad
Análisis feminista de "Pantaleón y las visitadoras" de Mario Vargas Llosa
A nena do abrigo de astracán
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Para cualquier sugerencia o propuesta, puedes enviar un correo a lecturafilia.blog@gmail.com
Andrés Bravo en Manual de remedios litera…
Mónica Cevedio en Entrevista María Novas: “Es ne…
Jennifee en “Linguística escreve-se com A.…
Britney en «Plan de rescate» de Antía…
Y también en Facebook
Y también en Facebook
Sígueme en las redes sociales
Ver perfil de Lecturafilia en Facebook
Ver perfil de Lecturafilia en Twitter
Ver perfil de lecturafilia en Instagram
Siempre a la última
Si quieres ser el primero en conocer todas las novedades del blog, suscríbete a Lecturafilia y te llegará un correo con lo último.
Dirección de correo electrónico:
Follow Lecturafilia on WordPress.com
Únete a 8.556 seguidores más
¿Ya tienes una cuenta de WordPress.com? Accede ahora.
View post in Reader
Privacidad y cookies: este sitio utiliza cookies. Al continuar utilizando esta web, aceptas su uso.
Para obtener más información, incluido cómo controlar las cookies, consulta aquí: Política de cookies
A %d blogueros les gusta esto: