gl gl gl gl pt es en gl gl gl gl fr gl en gl gl gl gl fr gl gl gl pt gl gl gl it gl gl ast gl gl fr en gl gl gl fi pt ca es gl es es es es gl gl es gl it gl gl es pt gl ceb gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl fr gl fr fr en en en cs en fr en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en en en en gl es pt gl es gl gl fr gl es es en es
Web da Asociación Cultural Barbantia
Dama sentada con ollos mar
Unha historia de amor sen final feliz
Por un golpe de sorte
A hora da concepción perfecta
A luz desfaise impunemente na Habana
As tenues sombras móvense
Erma, infecunda, rexeitada, oprimida e impotente
A xustiza pola lingua
Palavras que ainda hoje semelham insignificantes
Entrevista a Pilar Buela
Entrevista a Marica Campo
Entrevista a Iria Gestoso
Entrevista a Gonzalo Navaza
Entrevista con Xerardo Agrafoxo.
Entrevista a Roque Cameselle
Entrevista a Rosa Aneiros
Os Ciclos do Bambú
A Voz de Barbantia
Revista de Libros do Barbanza 2004-2005
O vendedor de soños
Tiña as mans manchadas de tanto pintar. Os veciños chamábano o señor das cores, aínda que el nunca se decatara. Os nenos considerábano o creador do seu mundo imaxinario e non era de estrañar, xa que a iso mesmo se dedicaba: a pintar soños. Fora el quen debuxara as estrelas na noite e lle daba cor ó arco da vella cando o ceo quedaba triste despois das forte chuvieiras.
Traballaba por encarga nunha oficina do último andar do edificio máis alto da vila. O seu taller era moi peculiar. Nada máis entrar nel sentías como a alegría che inundaba de arriba a abaixo. A maioría das paredes estaban decoradas e o resto permanecían ocultas tras uns altos andeis que contiñan milleiros de sobres, paquetes e tarriños de cores, esperando ser entregados ós seus compradores. O vendedor tiña moitos clientes, porque o mundo andaba falto de imaxinación e el posuía a receita axeitada para remedialo, pois era o único en todo o universo que exercía ese emprego. No centro da oficina estaba a grande mesa de despacho na que atendía á clientela e xusto detrás había unha porta pola que ninguén máis ca el pasara, pois era alí onde traballaba e daba vida ás súas creacións.
O vendedor tiña moi boa reputación, aínda que o seu labor non era nada fácil. Pasaba o día repartindo ledicia, regalando ilusións, fabricando esperanza e pintando soños. Había algunha xente que acudía a el como último recurso, porque xa perderan todos os desexos que algún día tiveran. Un deses desesperados era eu.
A primeira vez que entrei no seu despacho sentín unha sensación de ánimo que fixo que me esquecera do pouco convencido que estaba de que aquilo fose funcionar. Mentres o esperaba, decateime de que tres ou catro obxectos, que semellaban globos, flotaban no cuarto.
-Son ilusións -dixo o vendedor mentres se achegaba para estreitarme a man. Confeso que me sorprenderon as súas palabras, pero o certo era que eu nunca vira ninguna das estrañas cousas que alí había.
Estivemos falando un bo anaco no cal chegamos á conclusión de que eu era un daqueles clientes que non sabía o que quería, pero que estaba tan angustiado que necesitaba de algo urxente para levantar a moral. Finalmente, decidiu pintarme un fermoso soño, o que debería facerme feliz durante algunhas semanas ou incluso meses, e así foi.
Volvín varias veces máis xunto ó vendedor e nunha das últimas visitas, levei á familia. A miña muller vira con asombro e ledicia o rápido cambio que sufrira o meu estado de ánimo e pedírame que a levara canda min. Tamén nos acompañou a nosa filla Lúa, que tiña moitas ganas de coñecelo, polo que oíra falar del na escola. Fixémonos rapidamente amigos e, sempre que podía, viña pasar o intre connosco. Ó cabo de certo tempo, ofreceuse a coidar á nena despois do colexio, porque eu e a miña muller traballabamos durante todo o día. Así que Lúa pasaba as tardes no despacho do vendedor.
Co paso dos días, a rapaza foise facendo máis alegre, emotiva e divertida, e ademais os seus estudos comezaron a ir mellor. Notábase a influencia que o vendedor exercía nela e viceversa, porque el, acostumado á soidade do seu taller, descubriu o divertido que resultaba ter compaña. Lúa interesábase moito polo traballo de creador de soños e aprendeu moitas cousas interesantes, mesmo se lle permitiu entrar no cuarto onde traballaba o seu amigo.
Pero o vendedor enfermou gravemente e ningún médico lle atopaba cura a aquela terrible enfermidade. Os seus clientes caeron nunha gran depresión e tódolos habitantes da vila comezaban a volverse pesimistas. Algúns dicían que sen o pintor de soños, a alegría acabaríase e o mundo remataría perdendo todas as cores. Todos estabamos moi preocupados e non sabiamos que podiamos facer para remediar a situación na que nos atopabamos.
Sucedeu, entón, que chegou á vila unha famosa menciñeira, que sabedora do que estaba ocorrendo, ofrecérase a axudar no que puidese. Nada máis ver ó enfermo, soubo o motivo do seu padecemento:
– Imos ver…Si, creo que…Claro!- exclamou a menciñeira- Era o que eu pensaba. Este home padece unha terrible enfermidade case imposible de curar.
-Case…! Entón é que hai posibilidades… Vostede podería salvalo!
-Non, non creo… Quizais, se chegara a ter axuda dalgunhas dos mellores especialistas de toda Galiza, se cadra… En todo caso as posibilidades son mínimas, pero tentarei facer todo o posible -contestou con firmeza.
De seguido correu a nova e comezaron a chegar de todas partes médicos, meigas, menciñeiros… Pero a xente da vila non as tiña todas consigo e decidiron que alguén tiña que exercer o traballo de creador de ilusións, por se a cousa non saía como era de esperar. Foron moitos os que quixeron probar sorte, pero ninguén foi quen de desempeñalo e o único que conseguiron pintar, máis ben semellaba un pesadelo que outra cousa.
A tensión ía aumentando a medida que pasaban os días. O vendedor empeoraba considerablemente e os curandeiros parecían non dar atopado un remedio axeitado. Non se lle permitía recibir visitas e cando xa todos comezabamos a temer o peor, o convalecente quixo falar coa miña filla en privado.
Non souben que lle contou ata unha semana máis tarde, pero en todo ese tempo a miña filla pasou as tardes no taller. Non sabiamos o que facía alí e ela tampouco falaba do tema, pero o certo era que parecía haber moita actividade dentro, sobre todo polos estraños ruídos que se escoitaban cando estabas preto da porta.
O tempo pasaba moi lixeiro e xa perderamos a esperanza de que el sobrevivira, aínda que a miña pequena aseguraba que non podía morrer. A vida envolveuse de tristura e o mundo, como se fose lavado con lixivia, comezaba a destinxir. Entón, ocorreu algo terrible… A vila comezou axiña a tinxirse de branco e negro… e ninguén pensaba en facer nada ó respecto, xa que o mal humor, o egoísmo e a envexa esténdense coma se dunha praga se tratase.
Lúa pediume que a levase a ver ó vendedor. Pasou un par de minutos falando con el e logo díxome que me despedise del. A partir de aquí todo aconteceu moi axiña e só puiden escoitarlle dicir á rapaza que chegara o momento e vina saír correndo do hospital. Iso é todo o que recordo antes de que se produciuse a explosión, si… a explosión. Cando saín fóra vino todo como se estivese metido nun soño… O ceo, as árbores, as casas… Todo, absolutamente todo rebordaba cor e alegría. E entón comecei a comprender…
Fun paseando pola vila, cousa que non fixera dende había moito tempo, observando toda a vida que rexurdira de repente. A xente, o mesmo ca min, estaba abraiada e oíanse risas por todas partes. Un neno corría agarrando un globo… ou era unha ilusión? Soltei unha gargallada e foi cando mirei cara á praia e vin unha nena, que sentada no alto dun penedo, observaba o mar.
Sentei ó carón de Lúa en silencio, sen saber que dicir, pois sabía o moito que quería ó vendedor. Pero adiantóuseme e falou antes ca min.
-Estou moi contenta, porque despois de que o noso amigo pasase toda a vida facendo posibles os soños para os demais, por fin se cumpriron os seus… -houbo unha pausa- Unha vez díxome que dende neno desexara estar no sorriso da xente e vivir en cada unha das cores…e conseguiuno.-díxome con bágoas nos ollos.
-Si, tiñas razón. El é inmortal -non sabía que máis dicirlle. Sabía o que estaba sentindo… Levantei a vista e decateime de que a noite se nos botaba enriba… e continuei:
– Sabes? Todos din que foi el quen pintou as estrelas no firmamento.
Ela sorriume e os dous miramos o ceo. Nese intre pasou unha estrela fugaz.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.