it gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl en lt gl gl gl en gl fr gl gl gl gl en it gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl ast gl gl lt fr gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl war gl es gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl is es es gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en gl it gl en gl pt pt en el gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl vi gl gl gl gl de gl gl gl gl es gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl es nl en pt en es fr pt en es nl nl en pt tr en en es es es gl pl eo de es en en gl gl gl gl fr
despois de que susana aríns propuxese un diálogo co meu poema de ulises, decidín darlle unha volta ao da balea varada na praia a modo de respostar a un comentario que deixou ao pé do primeiro borrador.
aproveitei tamén para organizar un pouco o que non eran máis que notas moi caóticas (aínda así sigo tendo a sensación de que pode organizarse máis). e, claro, para poñelo en verso.
nota: teño un problema co theme de wordpress que me elimina algúns espazos maiores que quero poñer entre algunhas estrofas. a ver como o resolvo… (solucionado!)
unha balea varada na praia
estarrece como a ruína dun imperio
fai tremer o aire que paira
que a súa morte é só
ela mesma todo un final
a balea é un deus caído
pero non é o seu recendo
tal vez sexa o sabernos
unha morea de océanos
(non fose tan inmensa
e parecería estar a piques de
se falas con ela
parecerá que escoita a túa dor
e devólveche a calma
os nenos que se achegan
pés na area fría
a balea xa non pode moverse
pero non é o seu cheiro
a inmensidade da metáfora
Esta entrada publicouse en textos, varadura o 31/03/2014 por eduardo estévez.
teño moitas dúbidas con este poema. polo de agora míroo como un xogo a modo de homenaxe cos ritmos e as melodías dun poema de juan gelman. pero igual máis adiante decido que debe coller uns tempos máis seus.
por certo: gelman atravesa en moitas direccións estes poemas todos. hai un adicado directamente a el, pero é en xeral unha metáfora de paisaxes de meu que (dun xeito inconsciente ou non tanto) sempre estiveran lonxe dos meus poemas.
velaquí unha nova versión do poema de ulises:
dos restos calcinados de troia
foi tentado por sereas
pero por ningunha destas criaturas foi vencido
a sintaxe deste verso é de gelman
con valor ou inconsciencia
el e os seus compañeiros
decidiu encamiñarse cara a penélope
do naturalista francés aimé bonpland
camiño á illa de seu
aínda que nunca se sabe se son de un
as cousas que deixamos atrás hai mil anos
e marchou detrás do seu ronsel
do ronsel que o seu canto
por moito que procure a miña propia
o texto ten a do poema de gelman
ou non son de ninguén
as melodías do verso
e acaso esqueceu a penélope
bonpland non esqueceu nunca
as flores no colo de nunu
xunto á boca do orinoco
e penélope envelleceu aínda máis
se isto é posíbel
e morreu ulises vagabundo
(porque a balea é libre
e un día ao alborecer xa non estaba
e deixou a ulises
no seu vagar sen norte
agradecerlle a ítaca a viaxe
como mandara o poeta
Esta entrada publicouse en textos, ulises o 29/03/2014 por eduardo estévez.
engado hoxe os apuntes para un novo poema.
e o poema sobre magallanes / que no seu empeño por chegar / ás indias arrodeando o mundo / arribou á terra das baleas / ou debería dicir / ao seu mar / e divisou algúns daqueles / animais fantásticos / nunha enseada árida é preciosa
pero o seu destino estaba aínda / moi lonxe / (moi preto pero el non o sabía) / e decidiu non deterse / e continuar viaxe incerta /
e morreu sen chegar / ás indias / sen escoitar o canto das baleas / sen atopar a calma / sen coñecer o seu / verdadeiro / horizonte
Esta entrada publicouse en magallanes, textos o 27/03/2014 por eduardo estévez.
no texto “navegar a carón dunha balea” había un fragmento que non correspondía:
cos pés na area
e observan con distancia
a balea non pode moverse pero aterra
movino para o sitio correcto, que é “varadura” e mais aproveitei para darlle un retoque formal
unha balea / varada na praia / é como a ruina dun / imperio // unha postal imposíbel / no centro da paisaxe
o son / da súa respiración feble /
non parece que fose / morrer // cando menos non ten / esa tensión do horizonte / senón a conciencia de ser / ela mesma todo un final
o xesto da agonía da balea / ten unha morea de océanos / atenta /
un conxunto caótico / de paisaxes e aves / unha historia en suspenso / unha espera deitada /
se falas con ela / parecerá que escoita / a túa dor / coa calma da pleamar
os nenos que se achegan / pés na area fría / observan con distancia
a balea non pode moverse pero aterra
Esta entrada publicouse en navegar a carón dunha balea, textos, varadura o 26/03/2014 por eduardo estévez.
comeza a súa andadura pública este libro en construción que hai un tempo empezou a medrar por entre os meus papeis ou, para ser exacto, nas pantallas dos meus trebellos.
podedes atopar unha explicación do proxecto aquí e un índice dos textos (con cadansúa ligazón á versión inicial) aquí.
confío en que me acompañedes na singradura cos vosos comentarios, suxestións, ideas, opinións ou, simplemente, coa vosa lectura, que xa será premio abondo para min.
Esta entrada publicouse en Sen categorizar o 25/03/2014 por eduardo estévez.
Fornecido con orgullo por WordPress
seica este sitio web utiliza cookies para o seu correcto funcionamento. a nosa política de cookies consiste en que só imos usar esa información exactamente para iso