es en es gl en it gl gl en gl gl fr en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl de gl es gl gl es gl gl gl gl gl es gl en en gl gl es gl en fr en
Recensión : Antía Otero, O cuarto das abellas
Título: O cuarto das abellas Autora: Antía Otero Editorial: Xerais ISBN: 9788491211280 Nº de páxinas: 80 páxs
Premio Gala do Libro Galego (Poesía), 2017
Na miña opinión, aínda que non descubro nada, a poesía nace sempre do diálogo entre dous referentes en distintos planos que manteñen un conflito que pode saldarse nunha superioridade dun elemento sobre outro ou a convivencia inexplicable deles no entorno. O cuarto das abellas de Antía Otero é un exemplo de como a natureza e as súas manifestacións pode introducirse no cotián e manter unha relación con el de convivencia, en primeira orde simbólica e en segunda real.
Este é un poemario moi diverso, que manifesta sempre a tensión existente entre referentes, pero que tamén xoga cos suxeitos, dende a individualidade a colectividade. A propia autora fai referencia a un traballo de desestruturación e descomposición dos elementos para utilizalos a súa vontade, facendo combinacións de termos que respostan a unha loita entre o salvaxe e o máis doméstico.
-o material está aquí-
algo que cegue a mágoa. (páx.32)
É un libro en continuo crecemento, tanto na extensión dos poemas como nos suxeitos que interveñen neles, dende un eu poético dos primeiros poemas ata a colectividade de "obreiras". Válese da imaxe da abella, moi ilustrativa pola ríxida estrutura social e espacial na que se ven obrigados a convivir estes insectos. Isto permítelle facer toda unha serie de reivindicacións da necesidade para os colectivos oprimidos dun espazo propio e fuxir desa cela, real e metafórica, da abellariza.
A estrutura dos poemas xoga coa necesidade de debullar o momento, construíndo versos que poderían ser efémeros pero que deixan a súa marca na pel e que nalgúns casos convidan a pechar os ollos e que o lector continúe as composicións.
En conclusión, O cuarto das abellas é un libro de tensións que contén unha chamada necesaria a concluír coa marcada tendencia a separar o natural do urbano, evitando conflitos, e que convida a unha lectura pausada e atenta, co fin de escoller as ferramentas perfectas para chuchar todo o mel que conteñen as composicións.
Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.
Use tab to navigate through the menu items.
Se non queres perder ningunha das novas publicacións.