it gl gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl en ast nl gl gl gl fr cs gl gl es gl gl en gl gl gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es sv gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl it gl gl cs gl cs gl gl gl gl gl gl gl gl da fr lt gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl en gl gl gl en gl
Da Tartaruga : marzo 2014
luns, 31 de marzo de 2014
Do libro de Lotta Jansdotter "Coser para los más pequeños es fácil" que me deixou a Chuculeta hai tempo.
Unha boliña de gato, desas con axóuxere dentro, fibra de recheo e un plástico ruidoso foi o que a L meteu dentro, outra colaboración nai-filla. Ese borde de pompóns mercárao para outra cousa que xa vos amosarei.
En rosa clásico porque ese é o gusto da mamá desta bebé.
Publicado por Tartaruga ás 12:22 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
mércores, 26 de marzo de 2014
Non sei por que me custa tanto facer coxíns, bótoos en falta, o noso sofá ten o asento moi fondo e sempre temos que poñer coxíns atrás, e vexo eses sofás cheos de coxíns en fotos e resúltanme tan apetecibles... pero nunca me decido a facelos, non sei por que, supoño que será cuestión de propoñelo en serio.
O caso é que o outro día vin que un dos coxíns que xa tiñamos estábase desfacendo... non por fora, xa que a funda debe levar un par de anos ou tres cun burato cada vez máis grande, se non o recheo. As nenas puxéranllelo dentro dunha caixa de cartón xigante ós gatos, pero o certo é que todos se meten na caixa: nenas, neno e gatos. Total que collín unha tea do armaio disposta a facerlle unha funda rápida, e entón pensei que non ía quedar tan gustosa (a funda anterior era dunha tea de punto moi aberto con peliños de cores, non volo podo amosar porque na arroutada que fixen o coxín novo non pensei en facer unha foto do coxín roto). Entón lembreime dunha saia de punto que teño dende hai anos (últimamente non fago máis ca dicir que tal cousa ou tal outra teñen sobre 15 anos, así que non o vou dicir) e que gardei hai pouco nunha limpeza do armario porque me gustaba e dábame mágoa desfacerme dela aínda que non a puxese nunca.
Quiteille a goma, cosín con zig-zag coa máquina por un lado, pero non me gustou moito como quedaba, así que polo outro lado busquei entre as las algunha que combinase cos bordados sinxelos que xa traía e fixen unhas cruces. Obriguei ó Moucho a probar o coxín novo e debeulle gustar porque leva dende entón no repousabrazos do sofá onde durme a sesta... ós gatos hóubolles que buscar outro coxín para a súa caixa.
O máis gracioso é que como ía ser para os gatos non me preocupei moito polo acabado: dun lado cun cosido, doutro lado outro e, o mellor de todo, xa non é rectangular, agora é trapezoidal, como era a miña saia :D.
Publicado por Tartaruga ás 11:45 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
luns, 24 de marzo de 2014
A L. e máis eu fixemos este set en media hora xusto antes de ir á súa festa de aniversario.
· Apósitos de distintos tamaños
Sinxelo, rápido e apto para colaboracións nai-filla.
Publicado por Tartaruga ás 10:00 2 comentarios:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
luns, 17 de marzo de 2014
Hai moito tempo que teño un biscoito predilecto, xa compartira a receita tempo atrás, pero no verán decidinme a comer máis san e cambiei os cereais do almorzo por torradas con aceite, sal e marmelada caseira, ou ben por biscoito, así que pasei de facer o biscoito de cando en vez (xa que só o comía eu na casa) a facelo una vez á semana. E parece una parvada, pero cando fas algo con regularidade aprendes cousas novas. Por exemplo: un día decidín cambiar a proporción de azucre, e en lugar dos dous vasos que leva a receita orixinal, decidín botarlle só un e medio e oh! sorpresa! Resultou que ó Moucho dixo que estaba boísimo e comezou a comer biscoito! E resultou tamén que a min, que me consideraba moi doceira, comezou a saberme máis tamén. Logo, dunha vez que xa quitara parte do azucre pensei que podía convencer ás Tartarouchas para comelo de cando en vez se lle metía algo de chocolate, así que incluín as pepitas de chocolate á modificación do azucre, e desta vez funcionou. Non é que o cambiaran polos seus cereais, pero vounas convencendo para variar os almorzos un pouco.
Entón foi cando chegou o grande descubrimento. Un día decidinme a facer un biscoito diferente, por variar, e decidinme polo biscoito doado de mandarina que compartira Euge de la Peña, e cal foi a miña sorpresa, cando ó mirar os ingredientes o único que variaba era un ovo e as mandarinas pola cenoria. Entón era básicamente o mesmo biscoito, é dicir: o "biscoito base".
Dende entón probei a facelo ademáis con cabaciño e queda igual de bo, así que planeo probar con outras froitas/hortalizas a ver que é o que pasa. Sospeito que con mazá e/ou pera será máis húmido, e non me gusta tanto esa textura, pero así e todo probarei para comprobalo.
Logo un día Eva propuxo no instagram que compartiramos a nosa "receita cos ollos pechados", e para cociñar case sempre improviso ou fago cousas tan sinxelas que non teñen explicación posible. Pero dende logo se me preguntan por algo que poida facer de memoria, iso é o meu "biscoito base", aí o vai:
· 3 vasos de fariña
· 1 1/2 vaso de azucre
· 3/4 vaso de aceite (eu uso de xirasol, pero podedes usar de oliva ou de oliva suave se vos gusta)
· 1 sobre de levadura
· 3 mandarinas enteiras sen pepitas ou 4 ou 5 cenorias grandes raiadas (eu pícoas co accesorio picadora da batedora) ou una cunca de cabaciño.
· A maiores se se quere: noces, pepitas de chocolate, pasas ou o que se vos ocorra.
Mestúrase todo coa batedora. Veredes que en lugar de masa para un biscoito semella máis ben masa para galletas, é moi mesta porque a humidade apórtanllela os vexetais que están en estado sólido (no caso das cenorias ou cabaciñas estas engádense xa picadas ó final e mestúranse con axuda dunha culler, igual que as noces, pepitas, pasas,... as mandarinas pódense cortar en catro por se hai pepitas que quitar e tritúranse coa mesma batedora), vértese nun molde engraxado e enfariñado e métese no forno a 180º por arriba e por abaixo durante 40 minutos.
(a este de cabaciño que fixen a fin de semana boteille dúas cuncas del e noces mesturadas coa masa, quedou extra-xugoso*)
Se probades a facelo contade que tal, e se usades outra cousa diferente das que vos digo compartide que tal saiu.
* No galego non existe a palabra xugoso, pero o seu equivalente zumento non aplica a un biscoito mol, se alguén ten a ben ampliar o meu vocabulario culinario en galego e sustituir xugoso por unha palabra que o describa e sexa correta estarei encantada :)
Publicado por Tartaruga ás 10:53 5 comentarios:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
mércores, 12 de marzo de 2014
E diredes vós: pois vaia cousa!
Xa, pero é que eu facía 8 anos e medio que non ía ó cine ver unha peli "de maiores".  O run-run comezou hai unhas semanas cando unha mamá que acababa de coñecer dixo que quería ter unha tarde libre á semana para desconectar un pouco, dar un paseo, ir cear algures,... de momento tiña libre o mércores da semana seguinte. E a min cando dixo mércores acendéuseme a bombilla CINE e xa non se me apagou. Ó final os seus nenos puxéronse maliños e o plan esfumouse, pero a min quedoume o mono do cine. Como pode ser que, despois de 8 anos e medio sen ir ó cine, de súpeto me entraran esas ganas? Misterios, pero así vos foi.
Dende aquelas pasaron xa un par de meses e eu seguía agardando por ese día para ir ó cine, pero non chegaba, así que a fin de semana pregunteille ó Moucho se o mércores pola tarde tiña posto traballo, e se non tiña, que lle parecía se ía ó cine ver algo. A verdade é que me apetecía ir con el, pero non é moi viable, e con algunha acompañante, pero levo tanto tempo sen ir ó cine, que non tiña moi claro quen podería ter gustos semellantes ós meus... foron pasando os días e chegou o mércores e eu non llo dixera a ninguén, bueno, sí, a unha amiga nunha conversa o día anterior ás once e media da noite... e o mércores era tarde para que se apuntara alguén, sen facer plans, en metade de semana,... a idea inicial era ir pola tarde, pero logo cambiei de idea porque: A) había que levar á Z. a unha actividade e só temos un coche, así que ía estar complicado cadrar horarios; e B) a mesma mamá que iniciou este pulo interno por ir ó cine manifestou que se era logo das sete e media igual podía ir, que me avisaba.
Pero non lle deu tempo.
Aínda podía cambiar de idea e non ir.
(Xa vos dixera que non fora nunca eu soa ó cine? Non? Pois nunca fora eu soa ó cine.)
Pero levaba tanto tempo con esas ganas... e hoxe estaba todo listo xa: fixérame á idea, o papá estaba na casa, o B. non durmira a sesta pola tarde (inintencionadamente, leva varios días facéndoo,... por certo, con 15 meses xa se pasaba a facer só unha sesta? Bah, seguro que os meus fillos si... a ver, centrémonos!) así que sabía que caería rápido durmido,...
Ademáis sempre che pasa o mesmo, déixaste levar pola galvana e non o fas, o que sexa, sabes que non vai pasar nada se non vas e quedas na casa, coma sempre, pero hoxe é O DÍA, tés que ir!
Decidido: vou ir ó cine. Por primeira vez en oito anos e medio. OITO ANOS E MEDIO! E por primeira vez na miña vida irei soa. SOA!
Xa sei que vos parecerá unha parvada, pero púxenme algo nerviosa. Deses nervios parvos da primeira vez, de ter medo de non saber o que vai pasar, ou o que tés que facer exactamente, esa emoción mesturada con inquedanza, sabedes do que vos falo? Pois así estaba eu. Nada grave, o normal.
Cando ía (soa) cara alí no coche ía pensando que era ben parvo estar nerviosa por ir ó cine, non? E como era o meu cerebro capaz de poñer ó resto do meu corpo neste estado, porque fun eu soíña a que me puxen nerviosiña a min mesma. Nin sequera sabía que ía ir ver. Antes facíanse esas cousas: primeiro decidías ir ó cine e logo, segundo o que botasen xa decidías, pero agora (ou no meu agora alo menos) hai tanta información que non son quen de decidir unha película así ó chou, por como soa,... Vendo a carteleira o outro día escollín dun vistazo Philomena, gustoume o cartel (estou tan desconectada que nin sei de que van as películas que botan no cine nin vin trailer ningún), pero logo vin: Drama e lin no subtítulo algo dunha muller que busca ó seu fillo perdido hai nonseicantos anos... non me pegaba nada con ese cartel, pero non quero ir ó cine ver unha peli de nenos perdidos e chorar. Logo estaba a Gravity, que a descartei de primeiras por ser en 3D e porque non me apasionaba moito o tema, a verdade,  e chamoume a atención Monuments Men, pareceume que tiña que ser algo semellante a Ocean's Eleven, entretido, así que decidinme por esa. Pero non puiden quedar aí, logo na casa, quince minutos antes de ir vin que tamén botaban á mesma hora 12 años de esclavitud, pero coa palabra escravitude no título non soaba entretido... Ai, non sabía que facer, mellor vou ver os trailers. Jo, pois xusto as que me parecen máis interesantes son as de Philomena e a da escravitude... E Monuments Men non será demasiado entretida para ir vela ó cine? Que vou ver, Moucho? E Moucho di: esa que dicías tiña boa pinta... Entón tiven unha iluminación: en 3D. Se vou ó cine, polo menos ver algo que non poida ver na casa, non? E ala fun decidida (máis ou menos) a ver Gravity.
E cheguei e asaltáronme máis dúbidas segundo entraba no centro comercial (extínguense os cines): e se hai moita xente no "día barato" e non hai para esa película, cal é a segunda opción? Ía agardando o que me contestaba o vendedor de entradas e... deume a entrada. Ben! Proba superada, non teño que pensar na segunda opción (en serio, cando comezamos a complicarnos a vida desta maneira? Non fago máis que lembrarme daquel programa de Redes: Por qué más es menos?).
Xa que estou no cine, soa, vou coller uns flocos de millo, para que sexa a experiencia completa (e ter algo que facer mentres non comeza a peli, e de paso matar a fame, que vou sen cear e estou esfameada). E da vendedora de flocos de millo ó señor que che rompe á entrada á metade, iupiiiii! Xa estou dentro! Ostrás, nin mirei a sala que era... a ver a entrada? Sala 7...
Señora! - pois comezamos ben! O que me chama, e señora ademáis, é o señor que rompe as entradas - as gafas!
Ah, que as gafas dánas na entrada! Ves? unha desas cousas que non sabes porque é a primeira vez que vas ó cine (ou case). Mira, aí está a sala 8... e aquí a 7. Entro. Oh, pois para ser o día barato hai ben pouca xente, e eu que pensei que igual quedaba sen entrada, ha! Hai (unha pouca) xente da metade para atrás, salpigada por parellas, así que collo a primeira fila baleira que hai diante das ocupadas e séntome (soa) no medio, coas miñas gafas e os meus flocos. As luces están acesas e non poñen nada na pantalla. A xente fala cun volume normal, uns cos outros. Chega un rapaz... que coño! Un rapaz non, un SEÑOR, calvo e de gafas (ale) e séntase na fila de diante da miña, tamén só, e mira para min (mira, outro que vén só ó cine!). Non o coñezo de nada. Ós dous minutos séntase con el unha rapaza (pois non viña só). E cuchichean. (Que raro! E por que falan tan baixiño, se está todo o mundo falando normal? A ver que din?... "bsbsbsbs gravity 3D bsbsbsbs" Non entendo nada, é igual.). Como flocos (Merda! Como non merquei nada de beber? Son os míticos flocos-salgadísimos-para-que-teñas-que-mercar-bebida! Vaime dar a sede no medio da película e vou estar incómoda e non vou ter nada de beber, serei perdilla-novata! Pois agora non saio xa). Unha parella séntase ó meu lado deixando un asento polo medio. Poñen luces ténues e poñen trailers, de 12 años de esclavitud (pois ten boa pinta) e de Ocho apellidos vascos (hahaha, por que son a única que me río? Pois a min faime gracia, apetéceme vela. Mira, ir ó cine dá ganas de ir máis ó cine!). Apagan as luces e sae o título da productora ou o que sexa iso... Ninguén pon as gafas aínda, pois eu tampouco, vou esperar. Oh! É outro trailer, aínda non empeza a película, por iso non poñían as gafas,...  Philomena... vino antes,... pero, esto, non, parece, un, trailer. Glubs, vou mirar a entrada a ver se mirei ben a sala. Joder! Non se ve nada sen luces! Merda! Ai, agora parece que a pantalla proxecta algo de luz... si, sala 7, pois estou ben. Miro á señora do lado e non ten gafas. Os de diante tampouco. Poñeranas cando acabe o trailer este... este trailer tan raro que parece unha película, joder!
- Señora do lado, vós vindes ver esta película?
- Non sei, que película é esta? Nós vimos ver Philomena.
- Ah, pois si, é Philomena, é que eu ía ver gravity e na miña entrada pon sala 7...
- Xa, é que esta é a sala 1.
- Pffffffffffffff, (juajua) Vale. Voume. Grazas. Perdón.
E así saín (soa) partíndome o cú de min mesma e meténdome na (agora si) sala 7.
A peli, non estivo mal, o 3D, pois para a vindeira non será un criterio de elección, non a vin normal para comparar, pero non notei demasiado o 3D, non parecía que me atacaban cousas nin nada polo estilo, notábase o relieve, e as gafas comíanlle moito brillo á pelicula. Pero mola ver as pelis no cine, o son, as imaxes xigantes, o ambiente, trabucarte de sala... :D
Quedáronme ganas de volver para ver Philomena (houbo un momento no que case tiña claro que estaba noutra sala e dubidei se quedar nesa... logo pensei que era unha parvada pagar un euro máis polo 3D e non erguerte do sitio :D
Total, que agardo non volver tardar outros oito anos e medio en ir ó cine agora que xa superei con (máis ou menos) éxito a miña primeira vez :D
O mellor de todo foi chegar á casa e dicirlle ó Moucho que se sentara que tiña que contarlle unha cousa, creo que pensou, pola miña mirada de tola e porque case non daba falado da risa, que estaba bébeda ou toleara de verdade, pero logo acabamos os dous chorando coa risa. Aínda teño a cara quente e as orellas rubias de tanto rir.
As Tartarouchas estaban durmidas e, en canto se deitaron, o B. sinalou ó carriño co que imos ó parque estes días de sol, o papá subiuno e quedou durmido en medio paseo polo salón.
Ir ó cine mola. :)
PD: Agora xa sabedes por que cuchicheaba o señor feo, calvo e kjhñvkyhlkjg de diante logo de verme alí soa sentada cos meus flocos de millo e as miñas gafas para o 3D, non? E os moi capullos non me dixeron nada! Alí quedarían cuchicheando e rindo polo baixini. :D
PDII: Tiña este proxecto no forno, e saiu a medio cocer, pero TIÑA que saír hoxe. Xa lle irei dando forma ós poucos. Estreo blogue, a ver para que dá. Benvid@s.
Publicado por Tartaruga ás 23:47 4 comentarios:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Publicacións máis recentes Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Ver o meu perfil completo
Para unha futura veterinaria
aniversario bebé bichos blusa bolsas aperitivos bragas cama para can camisola chaleque colcha coser cousas raras cosidos cousas que pasan coxíns de min feito na casa Galicia KCW libros made me may mantiña Martes menudos libros ottobre pantalóns paparotas patchwork pensamentos quilt reducir-reutilizar-reciclar remendos roupa roupa interior samaín sudadeira tenda toalliñas vestido
Con tecnoloxía de Blogger.