gl gl fr gl en gl gl gl sv gl gl nb gl en es gl uk gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es fr en en en cs en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr gl gl es gl gl gl gl gl gl fr gl en gl gl gl sv gl gl nb gl en es gl uk gl gl gl de de es gl es gl es es gl it lt gl gl gl es gl pt it it en es pt pt
UNHA ESCURIDADE ESPECTRAL | Culturalia GZ
Andanzas do Suso de Lameliña
DEMIURXIA. Patricia Torrado Queiruga: “Unha escuridade espectral”
Non recordaba ben cando fora a última vez que vestira dunha cor diferente, sempre se lembraba así, de escuro. Con seis anos falecéralle o pai, cumpría amosar a dor descarnada e fría, o irmán máis pequeno estaría envolto nunha mantiña de “alivio” porque non era cuestión de que a dor se cebase naqueles corpiños tenros e indefensos, que sen comezar a vivir xa viran a morte de preto.
A da gadaña viña sempre para levalo todo, como dicían as vellas, para levar as ilusións, os proxectos, as esperanzas, os sorrisos, os cartos,… Co tempo, foi deixando a lóbrega túnica, porque era moza e non pode ser noite para sempre. O día do casamento ía de negro, a cor da elegancia, a cor que tanto aborrecía, porque xa se convertera nunha segunda pel, algo que non por iso tiña que agradala.
Lembraba que a súa nai cando soubera que ía casar con aquel home, fartara de chorar, a súa filla ía ser a viúva dun vivo, un home, do que con sorte sabería uns poucos meses logo de cada marea, ao que lle contaría como medraban os fillos entre cortos e cambios cada vinte días, un señor a quen a súa prole recoñecería polo que a nai contase, do pouco que sabía del.
Os veráns de néboas espesas, as enloitadas mulleres de idades indefinibles, subían o camiño á capela, a aquela atalaia herdada doutros pobos para facer roldas e tocar a campá ata que a néboa se disipaba, nunca se sabía cando un fillo, un pai, un marido, ou un irmán podía estar chegando a porto e non querían que na pescuda o casco se esnafrase contra os cons.
Naufraxio, era aquela palabra que entraba nas casas para facelas salitre, para esmigallalas, e facer de quen as habitaba, un espectro. Os do seguro amais dos pésames, tiñan no servizo un bote ou dous de tinguidura negra, porque o negro era para a morte e tamén para a vida, pero que pasaba con aqueles a quen non podían enterrar porque non apareceran? Como ser pode ser viúva ou orfa dun espectro?
No hay próximos eventos actualmente.
Camiño Escena Norte bota o pano en Santiago co espectáculo infantil ‘El secreto de Julio Verne’
O humor e a memoria fían a programación da segunda fin de semana do FIOT31
Proxección da película MALENCOLÍA no Auditorio Municipal de Vilalba
‘Papagena’, a ópera electrónica en galego dirixida por ButacaZero, chega a Caldas de Reis este domingo 9 de outubro
O Camiño Escena Norte bota o pano esta fin de semana con cinco funcións en Ames, Carballo, Vilalba, Viveiro e Santiago de Compostela
Andanzas do Suso de Lameliña
Asociación Cultural Avelino Díaz
Asociación Galega Do Xogo Popular e Tradicional
Caderno De Campo De Antonio Reigosa