gl en pt gl en gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt en it gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl mg gl en gl gl eu gl gl gl gl gl gl gl pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en es gl en pt gl gl gl gl gl gl lt gl gl gl en gl gl gl gl en pt gl gl en en en en pt en en en en pt en en en pt pt en en en en en en en en en en en en en en
avenidadaliberdade – Poden quitarnos todo, mais que non nos quiten a liberdade!
se apodera de min cando te enfrento de novo.
Despois de tantos meses, quizáis anos.
Pero penso que quería voltar a escribir na túa pel,
sentir o pracer de deslizar palabras
sen sentirme culpable por iso.
Quería sentir o que era
Hoxe teño os ollos cheos de sangue,
Porque viaxaches centos de miles de quilómetros por esquecerme,
Porque vas deixar que morra nesta noite sen estrelas
É unha pena que hoxe non estés aquí, vestín o vestido novo que tanto che gusta para parecerme a muller do cadro de Dalí, que tamén naceu tal día como hoxe. Hoxe estas a miles de kilómetros de min, pero ainda así sigues sendo o único home da miña vida (con permiso de Belén). Nunca ninguén me puxo as botas tantas veces do revés, nin me fixo gorros de escuma coma ti, ninguén coma ti me coidou cando estaba enferma, ensináchesme o mellor deporte do mundo e contaxiáchesme a paixón por escribir. Que os anos te senten tan ben coma sempre e que a túa paciencia siga sendo tan grande coma ti, quérote moito, parabens!
Agromou, no interior do meu ventre,
Entre ti e o ceo.
A miña cabeza no teu peito,
Que chegou o océano, á cidade.
Detense o firmamento ante ti,
Cando coa túa presada de aire,
Que preña as cortinas,
Moves o meu cabelo.
E removes as follas de abril.
Sigo buscando as palabras
Que me desvelen a cor dos teus ollos.
Construímos coas nosas mans
Cada recuncho deste mundo.
Foi a herba fresca,
Baixo os teus pés,
Foi ali onde agochei as paisaxes,
Moito antes de que ti o souberas.
Debaixo das árbores que atardecen,
E só espero que o teu sorriso,
Cun murmurio de brisa,
Que escapa da cidade.
Posted on April 22, 2015Leave a comment on
Unha pinga de augua doce.
Que traspasou o inverno enteiro,
E nos deixou exhaustos,
Cansos de escapar de nós,
De tentar esquecer atardeceres,
De correr en direccións opostas.
Que mirei os teus ollos húmidos,
E vinos a kilómetros de min,
E destrocei a miña vida,
Por lembrar o olor do teu champú,
Hoxe escribo dende lonxe,
Para que collas as miñas mans,
E lles des calor.
Posted on April 18, 2015Leave a comment on Técnicos de son
Foi como a escuma dunha onda na tua pel unha noite de verán.
Escoitei de lonxe os teus pasos,
Mais escoitei como te ias.
Do camiño que camiñaches.
E xa non tiven que desculparme,
Pola desorde na miña vida nos últimos meses.
Xa non tiven que desculparme por nada.
Porque xa cederan os días escuros,
Porque o nó na gorxa xa se desfixera entre as sabanas.
E xa non necesitabas máis,
Foron noites que non chegaron a romper nunca en días.
Posted on March 25, 2015Leave a comment on High
E ao lonxe puiden avistar o mar, e a sua escuma reflectida en nubes laranxas de atardecer de marzo.
Sempre se nos facía de noite.
Ou facíamos nos a noite.
Espectadores á espera dunhas sábanas habitábeis.
Para facelas nós un nó,
E acabar bebendo espidos o tempo dos vasos baldeiros,
Da patria inhabitábel, e da respiración entrecortada, que espera máis.
Das mans que se perden na infinidade e no baldeiro dos nosos corpos, para atopar o inmaterial.
Nunha noite esclarecida que se faga outra vez día.
Quero espertar ao teu carón, espida e esposa da vida, esquecendo o mundo e o seu falar.
Quero viaxar un tempo indefinido e descobrirme, ás veces contigo.
Posted on March 11, 2015Leave a comment on 8 de Marzo
Ás veces, tórnaste inaccesíbel.
Posted on February 18, 2015Leave a comment on Rompeolas
Unha cicatriz no vento.
Tecidas sobre o corazón.
E escapei sen remedio.
Labrei vidas sen argumento.
Escoitei ás árbores no camiño.
Mais sigo sen alcanzarte.
Mañá levantareime cedo, ainda que sei que hoxe irás tarde a durmir.
Posted on February 15, 2015Leave a comment on Lisboa
Ainda teño en min o sabor da noite anterior.
O cabelo solto como quen ceiba a alguén.
Os vasos discorren por dentro de nós.
E foi no instante de respirar o teu aire,
Que ao mundo lle esqueceu xirar.
Posted on February 13, 2015February 13, 2015Leave a comment on Noite
Page 1 Page 2 Next page
Create a free website or blog at WordPress.com.
Privacy & Cookies: This site uses cookies. By continuing to use this website, you agree to their use.
To find out more, including how to control cookies, see here: Cookie Policy
Join 1,023 other followers
Already have a WordPress.com account? Log in now.