pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es it es es es gl gl gl gl gl gl en sv en en en es gl en zh en pt pt fr pt pt pt nb pt pt pt en oc es pt es ja pt pt pt en pt gl pt gl pt gl fr gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Cartas a Emilia Pardo Bazán (I) - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
Nestas cartas para as que te escollin como interlocutora, oponente ás veces e amiga, imos falar da Galiza e tambén da España e da Iberia, pois coido que non se pode analizar a história da Galiza sen analizar a de España, e que non se pode falar da língua galega sen falar da relación con Portugal. Hai algun tempo andaba eu paseando, por primeira vez desde habia muitos anos, polas rúas da Coruña, sobretudo polas ¨miñas¨, as que ainda levan nomes que falan da vida da cidade e non os de figuras ilustres que con tanto entusiasmo lles chantan no noso país e que escurecen a historia: Cordeleria, Tabernas, o Campo da Leña (ou da Forca, como dis ti que tambén lle chamaban, ainda que eu xa non o coñecin con ese nome), Panadeiras, os Olmos, o Parrote, o romántico e misterioso xardin inglés, que así lle chamaban tambén nos meus tempos ao xardin de San Carlos, coa tumba de Sir John Moore e os versos de Rosalia… Nese paseio foi cando me veu á mente a ideia de falar contigo, cunha muller de outra época e tambén coruñesa. Polo que contas nos teus escritos, para ti as estadias na Coruña eran mais ben melancólicas e tristeñas, e tiveches que facer un esforzo de entendimento e mudar de actitude para entender a cidade na que nasciches. Contas que o que se dicia cando se entraba na Coruña á noite era que ¨enganaba¨, e eu creo que ¨engana¨ de noite e de día, que non é o que parece. Aí está ese mar bravo que ti contas que case levaba á Cidade Vella ou Barrio Alto no que morabas e que eu vin destrozar as casas todos os invernos polo lado do Orzán e Riazor, que era por onde eu moraba, e aí están a Torre de Hércules e talvez a forza de Breogán para falarnos dun espírito intrépido, aberto e liberal.
Ti, Emilia, fuches unha grande intelectual e, nese sentido, unha grande feminista, igual que o foi Rosalia. Ela porque se atreveu a levar a sério o de escrever nunha época na que iso era cousa de homes e o que se esperaba das mulleres que se metian a facelo era que cantasen ás pombas e ás frores sen se ocuparen de mais nada, pois que o delas era o sentimento sen cerebro. Rosalia foi tan auténtica, e escreveu tan desde o seu proprio centro, que se atreveu a usar o sentimento de alta calidade como recurso artístico para sensibilizar e dar unha visión profunda da Galiza que chegase á alma. Fíxoo sabendo que con iso a tacharían de sentimental, ainda cando nos seus escritos non hai nen gota dese sentimento de má calidade que é o sentimentalismo. E ti porque te atreviches a escrever ¨como un home¨, cun rigor intelectual, unha capacidade de análise e unha comprensión da história que non abondan no territorio ibérico. Tiñas opinións fortes e decididas e iso vainos valer para falar dalguns temas que irán xurdindo.
Eu coido que os países, como as pesoas, precisan coñecer o seu pasado e aproveitalo como experiencia da que se pode aprender, sen temor de que os marque para sempre. Cando, en vez de querer ver a verdade, prefírese tapala e escurecela para inventar unha história mais grata ou mais ¨gloriosa¨, o pasado adquire un peso do que non é fácil liberarse, porque actúa desde un nivel inconsciente en forma de pautas e automatismos que se repiten unha e outra vez. Quedan as pesoas e os países atrapados e ancorados nun pasado mal interpretado ou inventado, sen poderen nen se atrever a soltarse e navegar cara ao futuro, flotando en augas estancadas, sen liberdade e sen evolución, presos en fantasias e xuízos errados e sen imaxinación criadora.
Eu penso, Emilia, que Galiza é un país sen estrear e que ten a vida por diante, como se di da xente nova. Esta visión non concorda coa habitual da Galiza Nai sempre vítima e maltratada. Paréceme que a historia da Galiza non é nen pior nen mellor que a dos demais países da Europa. É frecuente falar da Galiza como se fose o único país con forte emigración ou con pobreza rural, esquecendo que os noruegueses, que agora teñen un dos países mais ricos e civilizados do mundo, emigraron nalgun tempo en masa ás Américas, como fixeron os alemáns, os irlandeses, os italianos e tantos outros, polas mesmas razóns que o fixeron os galegos, porque non habia traballo para todos e tiñan que ir buscalo onde o houbera. Falaremos desa história e tambén falaremos do que eu vexo como o que mais afaga a Galiza e a deixa sen folgos nen alento criador, que é o patriarcado. Ese sistema de tirania que é o patriarcado, de dominio dos vellos sobre os novos e das elites sobre os demais, rexe o mundo desde tempos inmemoriais. Non hai país que non estea dominado polo patriarcado, mas eu penso que na Galiza está mais enraigañado e ten mais forza que na maioria dos países, talvez por influencia da Igrexa, e que iso causa parálise, ancoramento no pasado, acañamento e falta de visión do futuro.
Cando marchei para Londres en 1964, case o que mais me sorprendeu á primeira foi que notei que se entendia tudo, o que sucedia no presente e o que sucedera no pasado, que se vían os fíos cos que estaba feito o tecido do país, e decateime de que en cambio na España, e igual na Galiza, non se entendia nada. Iso levoume a pensar que tiña que haber unha razón para que así fose e que esa razón tiña que estar na história, ou na interpretación dela. Empecei a ler a história de España contada por historiadores anglosaxóns e vin que se entendía, que habia continuidade e fíos que se podian seguir, e que o relato tiña sentido. O que eu coñecia até entón eran versións intereseiras e tendenciosas dun pasado que oficialmente se glorificaba e que muitos desprezaban. Ou era ¨a grandeza de España¨ ou a España sen remédio que muitos vían, e as duas versións eran exaxeradas e fatalistas. Habia, no fundo, un ¨o que Deus queira¨: Deus fixera nobre e grande a España e así sería sempre, ou, na outra versión, España sempre fora un desastre, os españois eran ingovernabéis e nunca sería de outra maneira. Non se entendía que a historia das nacións, como a historia das pesoas, está chea de mudanzas e que o que hoxe é asi, onte foi de outra maneira e mañá tambén o será, que o país que ostentou a hexemonia a perdeu nalgun momento e que o que hoxe ten a hexemonia tambén a perderá, que tudo muda e nada dura para sempre, e que os que foron colonizados viraron colonizadores e vice-versa. España ten unha história desde os tempos dos reis ¨católicos¨ que a desorientou, a estreitou e a deixou sen alento criador, repetindo padróns que cre mui dela cando foron impostos con brutalidade e a desvincularon do seu centro verdadeiro. E Galiza ten abafado e mutilado o espírito porque o forte patriarcado que a domina non deixa que o teña.
Penso, Emilia, que cada pesoa e cada país teñen un potencial en bruto que hai que desenvolver e que ás veces non se desenvolve porque non se pode ou non se quer facelo. Ven sendo como unha partitura que é preciso aprender a interpretar e ¨tocar¨, e para iso hai que esforzarse por encontrar o centro auténtico, que é o contrario do que se entende por ¨ego¨ e individualismo. Un egocéntrico é igual a outro egocéntrico porque iso que habitualmente se entende por ¨ego¨ está fóra deles e depende dos demais para todo. O egocentrismo é o que mais aparta do auténtico centro interior, porque ese centro auténtico precisa liberdade e verdade e o egocentrismo leva á dependencia e ao engano para conseguir aplauso e imporse aos demais. Para min Galiza é unha figura espiritual que ainda non puido expresar a música que leva dentro e intúo que esa música será dun nível moi alto e que haberá muitos que a quererán escoitar.
(Galiza-Inglaterra) Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e na de Madrid, licenciándose nesta última en Pedagoxía en 1960. En 1962 casou con Fernando Pérez-Barreiro Nolla, co que en 1964 se traslada a Londres, onde traballou como tradutora, residindo desde 2008 en Lancaster (Inglaterra). Membro fundadora do Grupo de Traballo Galego de Londres, ten colaborado con distintas publicacións galegas, como Grial, A Nosa Terra e Sermos Galiza, así como nos programas de radio da BBC. En 1980 obtivo o certificado da Faculty of the Astrological Studies de Londres. Obra: Ensaio: Cartas a Rosalía, 1981, Edicións do Castro; Introducción á Astroloxía, 1983, Xerais; Dentro e fóra, 2002. Traducións: Contos de Andersen, 1983, Edicións do Castro; Alicia no país das marabillas, de Lewis Carroll, xunto con Fernando Pérez-Barreiro, Xerais; Alicia do outro lado do espello, Xerais; Fábulas de Esopo, 1997, Laiovento.
You might also like
* cronica Kerley Carvalhedo
À noite, o vazio | Kerley Carvalhedo
* Crónicas Ernesto Salgado Areias
Abraço ibérico | Ernesto Salgado Areias
* Crónicas Ernesto Salgado Areias
Galego, memória e afeto (I) | Ernesto Salgado Areias
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
Posted On 6 Setembro, 2022 Palavra Comum 0
"En la ingeniería civil la seguridad estructural está en lo más profundo de su identidad, por lo que no puede admitir …
«Não vou por aí»: A máscara
Posted On 14 Janeiro, 2021 Alfredo Ferreiro Salgueiro 0
«Não vou por aí»: A máscara. Há tempo que queria escrever sobre esta crise político-económico-sanitária local, regional, nacional, estatal, mundial…
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
30 Setembro, 2022 0
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.