gl gl fr gl en gl gl gl sv gl gl nb gl en es gl uk gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ia gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl pt gl es gl en es gl en es es gl es gl fr en es gl gl es fr en en en cs en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr gl gl es gl es gl es gl gl fr gl en gl gl gl sv gl gl nb gl en es gl uk gl gl gl de de es gl es gl es es gl it lt gl gl gl es gl pt it it en es pt pt
RETALLOS DUN TEMPO ESVAÍDO | Culturalia GZ
Andanzas do Suso de Lameliña
por martinho | Ene 24, 2017 | Xeral | 2 Comentarios
E algún día mesturaraste coa terra,
a mesma que tremía de paixón
entre as folerpas dos teus dedos.
Que ves cando abres os ollos?
Talvez, o cataclismo da negrume
que se abalanza contra ti
até posuírte con lasciva crueldade.
ou, talvez, percibes as imaxes dun tempo
ó que xa non pertences.
Mais ti teimas, despois de nove décadas,
buscas nese diálogo coas sombras
unha presa de terra
para que a súa fragrancia te orballe nas meixelas
e volvas sentir que es ti
andando as corredoiras que levan ós Tarreos
onde fendemos outra vez a carne dun leiro
cun arado de vertedeira ou de ferro
(ou de veso como din os que van de cultos ou de normativos,
eses que nin a ti nin a min nos ensinaron a falar esta lingua
que mamamos pola pel),
e mentres ti termas do arado
e lle afalas a dúas vacas indómitas
eu chamo delas para que non se saian do rego,
“ven vaca, ven”, a túa voz resoa na inmensidade do vilar…
Mais xa sentes que non es ti, papá,
agás un corpo coa memoria revellida
que, por veces, non che deixa lembrar quen son eu,
ese alguén que busca pintar un sorriso
na túa face impertérrita,
nin quen é ela, esa muller que anda ó teu redor,
que non ten paraxe,
que se enfada porque non entende que o fado da vida
que ri e que fala sen tregua para que o silencio
non a mergulle no abismo da soidade,
esa muller que anda, tras máis de doce lustros,
roubando anacos dun tempo esvaído para gastalo ó teu carón,
porque si, porque lle peta,
e que lles (nos) importa ós demais.
A Chaira recende a friaxe
que entumece os sentimentos,
a neve dos teus dedos esperta a mirada da memoria:
óense voces polo vilar,
a terra berra paixón baixo a rella do arado.
Ti segues na loita…
Toño Núñez el febrero 12, 2017 a las 11:28 am
Ai, Martiño… Dixo Darío nuns versos marabillosos: Por amor… Canto amor! Por máis… recoñézome tanto nestes teus versos… O meu pai xa vai aló, no trempeiro da Terra nai… Pero…
martinho el febrero 12, 2017 a las 7:45 pm
Como xa che dixen antes polo Messenger, Toño, o sentir por meus pais sempre foi algo moi fondo, porque con eles compartín moitas vivencias e porque grazas a eles conservo a enxebreza percorrendo as miñas veas de pseudoescritor.
Enviar comentario Cancelar la respuesta
Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *
Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.
No hay próximos eventos actualmente.
Gala-Concerto do “Concurso Manuel María de Composicións Musicais” na Casa-Museo Manuel María
O espectáculo de gran formato INVENTIO chega a Santiago de Compostela
OASIS. As lecturas de Beatriz Dourado
Todo listo para a estrea absoluta de Inventio no Teatro Jofre de Ferrol
A narración oral galega, o recordo de Pedro Brandariz e o público infantil, protagonistas da primeira fin de semana de programación do FIOT31
Andanzas do Suso de Lameliña
Asociación Cultural Avelino Díaz
Asociación Galega Do Xogo Popular e Tradicional
Caderno De Campo De Antonio Reigosa