gl gl de gl en gl gl es pt de gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ast war gl gl gl gl gl es es de gl gl gl gl gl gl es es de gl en gl gl es es gl gl eo ru gl gl gl de gl pt gl cs cs de cs cs cs cs de cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs fr cs cs fr gl gl gl gl cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs it es pt ru gl gl es gl
manifestación aberta do patético do amor.
...e dóesme tanto nos pés mollados, no brazo mollado, nas tres veces que crucei hoxe esta cidade. Dóesme tanto. E a miña dor é pública pero non importa. Ti pareces imposible. Hai tantos trens de distancia. Somos coma nenos intercambiando obscenidades de ambos lados do cristal. Somos algo escrito sobre o bafo. Sen folgos. Percorrín a cidade tres veces. Mollado. E quixen que todas as pancartas nos reafirmasen. Que a multitude corroborase que ti tamén me querías. E quizais fallei, pero penso quererte ata que sexa insoportable ou te cubra a neve, ou non sei. Penso amarte nun mar de bandeiras.
Publicado por Ismael Ramos ás 19:49 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
parezo Julie camiñando dislocada e azul.
Sabías que as rúas son mentira?
E non é o único falso aquí.
Tamén as miñas mans,
que nunca son tan brancas como ti dis.
A túa mirada conspírame fráxil demais.
O francés éntrame pola caluga.
O frío non, o frío vai
e chega a nós
Publicado por Ismael Ramos ás 23:37 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: (frío), compostela, poemas
A luz non entra en Compostela.
A luz está morta cando chega a Compostela.
A luz está mollada.
Penduraron do teito un cadáver.
Publicado por Ismael Ramos ás 13:00 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
a culpa é de Sylvia. das luces. escribo.
Sylvia Plath comeza as cartas á súa nai contándolle que está borracha. Que lle escribe borracha. Eu escribo borracho e bailo. E escribo. Escribo sobre o bonitas que son de noite as luces. E corro detrás de ti. E escribo: Sylvia Plath estaba borracha. Houbo moitos homes antes de Ted. Houbo moitos homes. Escribo sobre ti. Se estou borracho escribo sen faltas. Sylvia era perfecta. Eu tamén. Borracho son perfecto. Ti tamén. Non sei como nos trata o día. Os estragos que a luz natural fai sobre nós. De noite somos perfectos. E todas as luces. Só de noite. A culpa é do alcol. A culpa é de Sylvia.
Publicado por Ismael Ramos ás 20:53 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: nocturnos, poemas, sylvia plath
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Ver o meu perfil completo
Despois de me acontecer todo,
podes seguir sintonizando, aquí
manifestación aberta do patético do amor.
a culpa é de Sylvia. das luces. escribo.
(aquí) (29) (frío) (15) a ferida (1) alberti (1) andrés barba (1) anne carson (2) anxos (1) auden (1) azul (2) bataille (1) blaise pascal (1) calor (4) carne (2) carta (2) catherine deneuve (1) chus pato (1) chuvia (6) clase (4) compostela (24) conversas (8) cuarto (2) dawson que non sabe medrar (2) de tanto andar pola casa (12) ellen kennedy (1) emiliana torrini (1) escribir (8) existencialismo do barato (16) fragmentos (8) hábitat/interferencias (3) helena de carlos (1) henrik nordbrandt (1) idea vilariño (1) inês dias (1) infocomercial (6) interferencias (8) jane kenyon (1) joan didion (1) joan margarit (1) justin taylor (1) la nuit remue (5) lecturas (11) loito (2) londres (1) luz (1) mar (1) margaret atwood (1) marien defalvard (1) mark strand (1) maximiliano barrientos (1) medicine (3) miranda july (1) nai (2) nenas (2) new wave vomit (1) nocturnos (10) noia (3) nós (1) paisaxe (1) paxaros (1) philip larkin (1) piscina (2) poemas (37) rapaces (9) raymond carver (1) rick moody (1) rodrigo hasbún (1) rúas (3) san juan de la cruz (1) sen (3) sylvia plath (2) tess gallagher (1) ti (17) traducións (7) Valente (1) videos (1) virginia woolf (1)
dúas inglesas e o amor
Este obra está bajo una licencia de Creative Commons Reconocimiento-NoComercial-SinObraDerivada 3.0 España.
Tema Simple. Con tecnoloxía de Blogger.