gl gl gl gl gl gl it gl es gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl de gl gl en gl en gl it gl gl gl gl gl en hu gl gl gl gl tr ast en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl cs gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pl gl gl gl gl gl gl es en gl gl en gl en ca gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl es es es fr gl gl gl en gl gl gl gl en en gl ca en en gl gl gl gl gl gl en gl gl fr gl gl ast pt nl gl en gl gl en gl gl en gl en en es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl fr gl eo en gl en gl en it gl gl gl gl gl gl en en gl fr gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl en gl gl hbs_lat gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl lt gl en gl en gl gl en gl gl gl vi gl gl gl gl gl en gl gl gl fr gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en de gl lt gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl ca gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en en gl gl en gl gl gl gl gl pt gl gl it es gl gl gl gl gl it en gl pt gl fr gl en pt gl gl gl gl de en gl gl gl gl gl it gl gl gl en gl gl gl ast gl gl en gl gl gl en gl gl fr en gl gl gl en gl gl es gl ur gl gl gl es gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en eo pt gl sv gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl en gl fi gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl es nl en pt en es fr pt en es nl nl en pt tr en en es es es gl pl eo de es en en gl gl gl gl fr
un novo texto. foi madurando na miña cabeza durante uns días a partir desa imaxe do clavel del aire. non sei que nome ten esa planta en galego. nin mesmo sei se ese nome é o que se lle dá nalgún sitio diferente de arxentina. hai un tango con ese título. no meu caso particular, o tango é anterior, probabelmente, ao primeiro contacto consciente coa flor. en todo caso, deixeille á planta -e mais ao poema- o nome en castelán. xa veremos o que fago con iso.
para arnaldo, que foi quen me regalou a imaxe da que nace o poema, e tamén para mechita.
das construcións da memoria de m
enleada nos ferros dun balcón
a paisaxe que deseñaba n
nas postais da infancia de m
e debatíase entre o esforzo
mellor do que dá albiscado
se procuras entender o presente
son consciente de que nestes textos hai palabras que se repiten demasiadas veces.
dun texto a outro e tamén dentro dun mesmo texto.
o proceso de escrita é moi diferente dunha persoa a outra. coñecín un escritor que dicía que dedicaba meses á escrita de cada poema. logo o proceso de construción dos libros ocupáballe anos.
os dous primeiros poemas de de baleas leváronme varios meses cada un. non meses de escrita pero si meses de remoer nunha idea inicial e ir dándolle forma.
e os meses de “hai festa” e os meses de “no muíño” non se superpuxeron. ben ao contrario, foron períodos moi separados un do outro.
cando rematei de escribir “no muíño” e decidín embarcarme nesta aventura de de baleas, os apuntamentos para os seguintes textos viñeron todos xuntos nun prazo de tempo pequeno.
noutras experiencias anteriores, o mesmo proceso de escrita durou pouquísimo tempo (algún dos meus libros está escrito en menos de dúas semanas) e os procesos de corrección (máis longos) facíaos en bloque.
neste caso, estou tentando desenvolver cada poema dun xeito individual: cando me poño a traballar nun texto, normalmente non revisou máis que ese texto. se é posíbel nesa sentada nin miro para os outros.
con todo hai unha serie de ideas centrais que, inevitábelmente, van transcorrendo duns poemas aos outros e iso leva a que haxa palabras moi repetidas.
mesmo descobrín algunha idea ou estrutura ou recurso que aparece nun texto como se fose un descubrimento novidoso cando a pólvora xa a descubrira eu mesmo nun poema anterior. (se é que aínda queda pólvora por descubrir na literatura.)
é evidente que neste libro haberá moitas “baleas” pero, a medida que vaia avanzando en versións máis finais do conxunto, irei limpando outras reiteracións non desexadas.
déixovos aquí un anaquiño que me parece moi revelador dunha entrevista ao narrador arxentino sergio chejfec que aparece no suplemento el asombrario do xornal dixital eldiario.es:
– En el primer relato, titulado “Vecino invisible”, dices que habitar el mundo produce cansancio y melancolía, y que vivir empeora las cosas. ¿Tenemos otra alternativa?
– Creo que una de las cosas buenas que tiene la literatura es que no se enfrenta a formulaciones que no tienen que ser necesariamente ciertas en términos de factibilidad, pero tienen un espesor de carácter abstracto. Me parece que esa es una de esas frases. Mucho tiene que ver con la creación de climas, desdoblamiento de caracteres, temperatura…, que yo podría suscribir subjetivamente de una manera relativa. No estoy afiliado a esa idea, pero me parece… (podedes ver o resto desta interesantísima entrevista aquí).
Esta entrada publicouse en proceso e está etiquetada con sergio chejfec en 19/05/2014 por eduardo estévez.
no mesmo sitio do que quitara o apuntamento sobre o músico do que falaba no post anterior, tomei nota da historia de jacob van eyck que afinou todas as campás da cidade de utrecht.
velaquí unha nova versión do poema “navegar a carón dunha balea”, no que apareceu van eyck e a súa procura da perfección.
dubidei porque me gustaba esa versión inicial tan breve e precisa, pero creo que aquí o poema ergue unha cor diferente e suxestiva.
a carón dunha balea
como se fose posíbel
percorrer a pel lisa e fría
e resoa en harmónicos
as campás todas da cidade
porque as campás teñen sempre
a disonancia que as fai
pero van eyck procuraba
da imaxe que el tiña
que ao seu deus
o canto da balea
os harmónicos que produce
as costras que medran
no lombo da balea
de todas as singraduras
esquecen mesmo a corrente
porque a memoria é náufraga
tal como a representaría
liñas rectas de luz
que se proxectan cara ao alto
igual que ascende a luz
e no seu símbolo
delimitan espazos de penumbra
igual que está feito
de liñas de luz
o corazón dos homes
navegar a carón dunha balea
sentir a fatiga toda
e o descanso de saberse
Esta entrada publicouse en navegar a carón dunha balea, textos e está etiquetada con jacob van eyck, utrecht en 12/05/2014 por eduardo estévez.
un músico, unha viaxe
hai pouco dei por azar cunha anécdota dun músico, penso que do renacemento, que adicou a súa vida enteira a compoñer e dar aulas. en toda a súa vida nunca saíu da pequena cidade na que vivía. só unha vez fixo unha viaxe até unha cidade próxima para mercar un instrumento musical.
logo decateime de que había un nexo interesante entre esa historia e o poema que empezou falando do encerro, despois parecía fixar o centro máis na fuxida e agora, outra vez, semella recuperar esa idea orixinal do estar pechado.
non conservo a fonte da historia nin tampouco o nome do músico. tanto ten.
aquí a nova versión do poema:
na que atravesar o mundo
desde dentro non se ve
a paisaxe o tempo
que medra sen pausa
a viaxe carece de inquietude
nas paredes interiores da balea
do camiño que a atravesa
para escapar do encerro
se é un cárcere sórdido
a balea ten a cor das estradas
area e o brillo
no reflexo dun coche
que pasa a toda velocidade
como se existise o tempo
algunha dimensión do horizonte
se é para fuxir
require só dunha balea
coa urxencia da fame
que non desexa saír
do seu pequeno espazo
que trae consigo toda viaxe
unha casa nas marxes
de contemplar o mundo
pero tamén do estudo
e emprende a maior viaxe
de toda a súa vida
imaxinar a súa inquietude
a cada prega da paisaxe
pero sabendo que haberá
o músico nunca verá
que nin escoite falar
non é preciso atribuírlle
unha viaxe a venecia
para explicar a cor
da auga que flúe
na disonancia que sobre o baixo
aínda que só sexa en soños
é unha metáfora da metáfora do infinito
Esta entrada publicouse en encerro, textos o 05/05/2014 por eduardo estévez.
juan e as baleas
este poema tal vez sexa a razón de existir deste libro.
non sei se é o mellor da serie. non sei sequera se é un bo poema. hai demasiadas interferencias como para estar certo de algo.
pero é un poema que me importa a min. que me marca a min.
isto non sempre é xusto para un lector.
eu só espero, coma sempre, que cada quen faga deste juan a súa patria.
e volveu macarena como un camalote
cando o río era maré opaca
e a esperanza non minguaba
só porque ti eras ti
e o mar tan triste
mesmo a morte devolve
un violín un paxaro un
pola corrente do paraná
e ao chegar ao mar marrón
espállase en lianas e liques
cara a liña crecha do horizonte
pero percorre as rúas
da cidade de silencios
coa calma de quen se sabe
collida da man morna das palabras
aquela vez única que nos vimos
o argazo do rostro iluminábase
coa brasa do cigarro
na penumbra da rúa fría das tabernas
e o porto non era o de tuñón
sen os berros da carga
nin o xemido das grúas
a seguinte foto é nun bar
a luz que se espalla
a través dos vidros
dálle á imaxe un matiz irreal
unha frase de despedida
e a min despedíuseme unha patria
e ti fuches quedando
na rúa aínda o fume
da balea errante na que viaxas
a que che leva no interior
e os mortiños que arrastramos
cada un coa nosa maleta
para resgardar a memoria
Esta entrada publicouse en juan, textos o 01/05/2014 por eduardo estévez.
coa vista no horizonte
non pensaba meterme con este texto aínda porque tiña a impresión de que ía ser un proceso duro. pero visto así, en verso, semella fluír con naturalidade.
as baleas están só no título porque non precisan estar dentro.
e tal vez sexa a única razón pola que acabe conservándolles títulos a todos os textos na versión final.
el aínda era novo
e ela xa regresara
unha vez da morte
e el poñíase triste
cando unha palabra faltaba
esa teima tan súa
entre a serenidade do abismo
e a tensión do verso
e el anoábase ao mastro
para que non o arrastrasen as ondas
fronte ao mar de vigo
pero el teimaba en ancorar
ela era pantera na espreita
pero ten o poder da dúbida
a firmeza de non deixarse
agora el vai máis vello
máis do que ela poderá ser nunca
e xa non procura respostas
o recendo cálido do inesperado
que a poesía é disonante coas certezas
(pensou niso sen saber
quen o agasallara co sabor do vago
e nas palabras paira
enchoupados na roupa para sempre
Esta entrada publicouse en textos, vense baleas no mar de vigo o 01/05/2014 por eduardo estévez.
axustes aquí e alá
no poema de magallães, fixen algúns pequenos cambios:
partín dous versos moi longos
retoquei algúns versos (unha palabriña aquí, outra alá)
reestruturei os cortes de verso da última estrofa.
no poema de ulises:
engadín uns espazos maiores entre algunhas estrofas
quitei un pequeno verso
partín en dous outro
e cambiei un “derradeiro” por “último” aínda que non estou moi seguro… o “derradeiro” érao para o ulises do poema, porque non sabía o seu destino. pero despois non o foi…
no da balea varada, deille unha voltiña a unha parte que non acababa de soarme de todo ben.
no poema do encerro (ou da fuxida):
modifiquei un verso para evitar a reiteración dunha palabra
e mais espallei un pouco unha imaxe para redondear o sentido e, de paso, mellorar o ritmo da estrofa
por último puxen un par de estrofas un algo máis á dereita e cambieinas a itálica para que a enumeración de ideas tivese un aquel de diálogo que lle dá máis fluidez, penso, ao poema
e a ver se este 1 de maio aínda dá para algo máis.
Esta entrada publicouse en encerro, magallanes, textos, ulises, varadura o 01/05/2014 por eduardo estévez.
Fornecido con orgullo por WordPress
seica este sitio web utiliza cookies para o seu correcto funcionamento. a nosa política de cookies consiste en que só imos usar esa información exactamente para iso