pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es ja gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en el gl es pt en en de en en en es gl en fr pt pt gl oc pt pt gl fr pt pt gl en zh pt en pt ja pt pt pt en es gl fr gl es gl pt pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Entrevista | Miriam Ferradáns: "A beleza adoita atopala nos pequenos e nos grandes actos revolucionarios" - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
Os osos dos mortos… a que mortos estás venerando?
Os osos das persoas que amo e que xa non están pero iso non me impide honralos, querelos…sei que venero un concepto, unha idea, seguramente unha imaxe maquillada polo tempo e a memoria pero así o decidín e así é.
As festas tradicionais… que relevancia teñen no poemario?
Moita. A medida que fun medrando, decateime de que as festas das aldeas son un estupendo instrumento para analisar a situación da aldea, as relacións entre veciños e dentro dos propios núcleos familiares. Quizais iso non me interese tanto coma as normas non escritas que se establecen entre nós, os códigos, a reacción do grupo cando ese código se deturpa. Reaccionar ante o perigo de desestabilizar a estructura.
Levas dentro e sae como fume. A que, a quen?
A quen me ensinou a partir sen facer rebumbio. “ O ruído faino cando esteas viva, logo un debe apartarse con elegancia e partir”
A vida, cos conceptos dicotómicos.. onde topas a beleza? E o contrario?
A beleza adoita atopala nos pequenos e nos grandes actos revolucionarios, nas sublevacións de cada día. Todo canto me amose que unha persoa está viva e exerce como tal. O contrario? na dominación, na negación do outro, a imposición…e, ás veces, cambio de parecer e atopo beleza no exceso e quen non é a imposición senón exceso? a vida igual é eso, irse medindo a unha mesma.
O que non nomeamos faise mostro… esa visión de fatalidade instálase no poemario?
Non creo que sexa fatalista porque ao final o grito aparece, faise preponderante, a voz poética rebélase. Nese aspecto eu non falaría de libro fatalista aínda que si algo angurioso pero creo que con espazo para que entre aire e respirar.
O salvaxe preséntasenos sen concesións no amor. É necesario non estar domesticadas?
Pois depende. Así a priori diríache que non deberiamos estar domesticadas e menos as mulleres, e entédase por tal que non debemos asumir ningunha norma que non sexa dende o máis absoluto convencemento, reflexión e responsabilidade para con nós pero tamén para con todas as mulleres que nos rodean. Estamos sendo atacadas dende a máis absoluta carencia de respecto cara nós como iguais polo tanto en ese aspecto non deberíamos estar domesticadas.
As veces non galopamos senón que nos sentimos encerradas. Que é o que che fai libre?
O silencio e a risa. Calar cando queres, rir cando che apetece. Non dar explicacións, é agotador dalas a toda hora, sempre… Porque si e porque non son respostas moi satisfactorias, aínda que haxa, que sempre a hai, unha motivación detrás. Ser unha inadaptada nese aspecto.
Botamos a arder todo o que non queremos, todo o que non nos pertence. Que arde no poemario?
As palabras que non se pronunciaron no seu momento, as situacións difíciles que ninguén explicou, “as cousas que ten a vida” que quedaron pendentes de ser axustizadas. Creo que no rencor. Eu sei odiar pero selecciono que senón é moi canso.
Habitamos e deshabitamos… que función ten o baleiro no poemario?
O baleiro é o lugar desde o que se escribe, a paisaxe toda a redor del.
A figura da pirámide.. que significado ten?
O exhibicionismo do amor cara quen se foi. Querer que todos vexan cos teus ollos ese baleiro, facelos partícipes, que tamén lles doa. Aquí está o meu monumento cara quen tanto quero, chorádeo comigo e por min. Algo así quería transmitir.
Miriam Ferradáns Ferradas é poeta, natural do concello pontevedrés de Bueu. Diplomada en Traballo Social pola Universidade de Vigo, na actualidade desenvolve traballos relacionados co ensino secundario. No ano 2012 gañou o 3º premio do Premio Xuventude Crea co poema «Novecomaoito». A partir de aí, segundo di, «comezo a tomar conciencia da escrita como un exercicio de reflexión». En 2013 obtén o 1º premio Rosalía de Castro de Cornellá con «Decibel». Un ano despois faise co mesmo premio por unha obra titulada «Ruído». Xa máis recentemente, en 2016, acada o premio Francisco Añón de poesía coa obra «Deshabitar unha casa» e o 3º premio de poesía do concello de Ames cun poema sen título. Tamén participou no libro colectivo 6 poemas 6, Homenaxe a Federico García Lorca. Colabora mensualmente no xornal Sermos Galiza desde xaneiro do 2018 e tamén en Dorna.
Con o poemario “Dos nomes do fumes” ganou o Premio de poesía Pérez Parallé.
Foto da autora via lecturafilia.
Xornalista, escritora e artista visual galega. Licenciada en Ciencias Políticas - especialidade Relacións Internacionais, na USC (2003) cunha beca Erasmus no Institut d’études Politiques de París. Realiza un DEA chamado "Temps et Territoires" na Académie de Nantes (2004). No ano seguinte traballa cunha beca Leonardo da Vinci da Universidade de Salamanca no Cinema de Art e Essai Les Cineastes, na Loire. Desde Comunicación Audiovisual (USC) realiza un inercambio na Escuela Nacional de Artes Plásticas (UNAM). Cursa o Master en Literatura e Cultura (UdC); expón na galería 124 de México D. F. Vacacións en gris e negro e Constructio; accede a Medicina no 2015 (USC); asina os seus primeiros libros na editorial madrileña Letras de Autor: Onte e Gauloises; publica videos en Palabra Audiovisual da Aelg; participa no Festival de poesía Alguén que respira (Santiago de Compostela). É membro da Aelg, do Colexio de Xornalistas, de Crea e de Cima.
You might also like
* Ana Paula Jardim Poesia
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
* Artur Alonso Novelhe Filosofia Letras
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
* Filosofia Fotografia Malvada Associação Artística Teatro
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
Entrevista I edu_ALBO: “A minha arte surge do risco e da valentia”
Posted On 26 Agosto, 2021 Tiago Alves Costa 0
Conheci edu_ALBO num dos muitos e inebriantes baretos de Monte Alto (Corunha), acabando por terminar esse mesmo dia no seu …
Entrevista | Luís Filipe Sarmento: “A pandemia expôs a arrogância incompetente das lideranças mundiais, a sua hipocrisia e o seu desprezo pela vida humana”
Posted On 1 Dezembro, 2020 Tiago Alves Costa 0
Luís Filipe Sarmento é um escritor de combate, alguém cujo caminho se faz sem cedências paliativas. A sua escrita é …
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
Fotografías emblemáticas de Bill Brandt | Lito Caramés
1 Agosto, 2022 0
Desta Palavra Podes Beber – Por que ler Alberto Caeiro hoje ? por Mauricio Vieira
22 Julho, 2022 0
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.