gl gl gl gl fr gl gl fr gl gl en gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl pt gl en gl es sv ca es pt br fr gl pt gl lt gl ca en eu en it gl gl gl it en gl gl gl fr gl gl gl gl gl de en sv fr de de gl gl gl gl gl es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl es fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl en gl gl gl pt gl gl gl es en gl gl gl gl gl es es gl gl es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl pt en ca gl gl pt
Vieiros: Galiza Hoxe - José Luís Sucasas - Historias de Cadrón
Domingo, 02 de outubro de 2022
Son fillo e neto de labregos, e como tal, fun labrego a tempo parcial nos días de rapaz e mozolo. Como lle pasaría a maioría que compartira esta condición, o tempo que nos quedaba libre de escola repartiámolo entre brincadeiras e traballos acorde coas nosas crecentes forzas: primeiro, que si gardar a facenda, ou sobar os carros de estrume e herba seca; mais adiante, que si sachar no millo, ou carrexar mollos e botalos abaixo da meda; e xa mais despois, cando nos brazos aparecían bólas duras, que si rozar as beiras e arribadas, ou partir leña co machado, ou arrincar, cargar e estender no esterco. Todas estas angueiras entraron no noso currículo moito antes de seren avogados, médicos, camioneiros, policías ou ladróns.
Tamén fun labrego a tempo completo durante dous anos, dos dezaoito ós vinte. Cando rematei COU, seguramente mareado polos serodios fumes e cantigas que viñan de Woodstok, cheguei á casa e díxenlle ós meus pais que non ía seguir estudiando, que quería ser labrego. Miña nai –que xa levara unha decepción coa miña saída do Seminario- tomouno con paciencia e resignación, xa que era de dominio público que os fidalgos de Cadrón eran listos, pero tardaba en virlle o coñecemento; e ela, fidalga maior, sabíao mellor ca ninguén. A meu pai, aínda que non dixo nada, penso que lle gustou, non en van eu era o fillo mais vello e a miña fasquía de vinculeiro presentaba mais solidez ca de meu irmán, que era un mexericas ata comendo.
Porén, era un labrego un chisco peculiar. Facía o que me mandaban e sen protestar moito, pero aproveitaba calquera tempo morto entre angueiras para coller un libro e ler. Claro, miña nai dicía: “¿pero non quedamos en que non querías seguir estudiando?” “Xa, mamá, pero eu quero ler o que me da a gana”, contestáballe eu. O problema empeoraba polo feito de que non só lía na intimidade –como lle pasaba ó Aznar co catalán ou a min mesmo con outros vicios aquelados-, senón que o facía gardando as vacas nas leiras e prados, á vista de quen tivera ollos. Así, chegou a ser unha postal típica do lugar a miña garrida figura estampada contra o horizonte, cunha vara encaixada no sobrazo e pasando as espesas follas de O SER E MAILA NADA, e cun ollo posto nos movementos da facenda. Penso que ata as mesmas vacas comentaban entre si: ¡Pero esto que é!
E nesas chegou Castelao, nunha edición espartana do SEMPRE EN GALIZA, coas capas de cor verde e azul, e a letra miudiña. Eu estaba no prado do Couto, sentado contra o valado e aproveitando as raeiras do sol de Maio. ¡Nunca tal cousa vira! ¡O meu dialecto nun libro tan gordo coma o de Sartre! As palabras que alí viñan impresas eran as mesmas que eu falaba e contaban as cousas que tiña arredor e preto do corazón. Cativo do vicio de estudiante de subliñar os parágrafos e frases que non quería esquecer –no caso de O Ser e Maila Nada non lembro que mollara o lapis unha soa vez-, decidín cambiar as tornas e subliñar o que non me importaba, xa que do contrario tería que pintar o libro enteiro e mercar a fábrica dos lapis.
Non sei os criterios de clasificación e arquivo que segue o meu cerebro, nin llo penso preguntar. Alá cada un. O que si sei certo é que a lembranza dos días da lectura primeira de Sempre en Galiza é tan nidia que mesmo parece que me estou vendo, trinta anos atrás, o pelo en melena e a camisa desabrochada por falta de botóns. Outro tanto me pasa con outras primeiras veces e xa estou empezando a preocuparme. Porque non sei se abrollan por simple e puro azar, ou porque as boto en falta, ou porque xa vou derivando cara a vellez. Como dun tempo acó gasto mais folgos en lembrar cousas ca en soñalas, todo me dá que vai ser cousa da deriva esa; e de ter que derivar á forza, eu escollería outra calquera, aínda que fora a quintanista de Rafa Cuiña.
É preciso que te rexistres para poder participar en Vieiros. Desde a páxina de entrada podes crear o teu Vieiros.
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Naceu no ano 1959 en Cadrón, parroquia de tres lugares que son fronteira entre Lalín e Agolada. Na actualidade traballa de administrativo de obra no sector da construcción.
Democracia tamén rima con falacia (20/04/2010)
De Alfonso X O Sabio a Zarrías I o Reparador (09/04/2010)
A triste historia do boi de Abonxo e mailo conselleiro Fariña (30/03/2010)
Hai días que mellor sería non abrilos (24/03/2010)
Defensa dun virachaquetas calquera (16/03/2010)
Un Soñar no Mar da Tranquilidade (09/03/2010)
Sainete de tres no Currás (26/02/2010)
Chámome Adolfo... Adolfo Domínguez (22/02/2010)
No principio foi Bush, como puido ser outro calquera (01/02/2010)
Un niño de ratos roxos e nacionalistas (20/01/2010)
A vida é puro conto, maiormente (05/01/2010)
Un home remexendo no colacao (20/12/2009)
Nin contigo nin sen ti teñen os meus males remedio (02/12/2009)
A mosca xaxá e mailo gobernador (20/11/2009)
Non digas política, di Pepe (Blanco, Montilla, Cuiña, Crespo...) (23/10/2009)
Iste vaise, aquel vaise e.. (13/10/2009)
Aí vén o Santiago de estrelas cuberto (26/07/2009)
A viaxe da pobreza segura á riqueza incerta (19/07/2009)
Grazas polo paraíso (12/07/2009)
A señora Lago, Galiza e máis eu (05/07/2009)
Estamos feitos de consumo e produción (28/06/2009)
Imos de mitin, ¿vés? (21/06/2009)
A maioría silandeira (14/06/2009)
O noso é chuzar (07/06/2009)
A realidade contada (31/05/2009)
Máis política. Menos relixión (24/05/2009)
Na proclamación de Guillerme andei por aí (17/05/2009)
Éxito e glamour na Consellaría de Economía e Industria (10/05/2009)
As ideas e mailas persoas (26/04/2009)
Xogo, especulación, empresa (19/04/2009)
A factura do hospital (13/04/2009)
Economía de primeiros auxilios (05/04/2009)
Por onde entra a calor, o frío tamén pode (29/03/2009)
O cumio do G-2500: A refundación do nacionalismo (22/03/2009)
O poder psicotrópico dos números (15/03/2009)
Ademais o tractor é meu (08/03/2009)
Eu tamén son K (01/03/2009)
O futuro xa está aquí (22/02/2009)
¡Mira que somos reparados! (15/02/2009)
Balance dunha lexislatura (01/02/2009)
Economía: Lección 1 (09/01/2009)
A descuberta do punto G da economía (17/11/2008)
A maldita especulación (03/11/2008)
A proclamación de Quintana: eu non estaba alí (10/10/2008)
A propósito de Steiner (16/09/2008)
A historia sen fin de Santiago de Zebedeo (02/09/2008)
As cousas como son, aínda que non o parezan (14/08/2008)
Economía: lección 0 (28/07/2008)
O día que toleou Virginia R. Mateos (01/07/2008)
Hai un paquete para ti (17/06/2008)
Deus, Eurovisión e nacionalismo (05/06/2008)
Os beneficios para min, as perdas a repartir (22/05/2008)
Galegos na corte do Rei Carolo (29/04/2008)
A democracia no rural: 5.000 palcos da música (17/04/2008)
Brainstorming á galega (03/03/2008)
Así coma quen (17/02/2008)
Eu non son español (01/02/2008)
O inventor da apañadora de votos (24/01/2008)
O primo de Rajoy e mailo meu cuñado cambote (08/01/2008)
A xénese da cor maxenta (21/12/2007)
Hai algo alén da política e dos políticos? (09/12/2007)
Do amiguismo á discriminación positiva (20/11/2007)
Un respecto para a política (08/11/2007)
Opinión, Columnas, Galerías, Últimas, Escáneres, Anteriores, FAQ, Buscador
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
Chat, Foros, Chatrevistas, Postais, Conversas, Open Vieiros
Barcelona, Bos Aires, Euskadi, Venezuela, Irlanda
Día das Letras, Creación, Informativos, Dossiers, XGN07, 1 de abril
RSS | Que é Vieiros? | Que é o RSS? | Creative Commons | Publicidade | Director | O equipo | Contacto