pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es nn gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de en en en en en de gl en ja ca gl gl es ca gl pt es es gl pt en ja es pt gl ja es pt gl en pt gl es gl fr gl es gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
Elena Gómez Dahlgren e Xosé Cannas: refinamento obxectual - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
Carlos L. Bernárdez Crítica de arte Gastronomia
Froito da colaboración entre o cociñeiro Xosé Cannas e a escultora Elena Gómez Dahlgren xorde o proxecto “Cociñando polo lado salvaxe do Atlántico”, presentado recentemente no restaurante Pepe Vieira (Raxó, Poio), para o que foi concibido.
Ao longo de case un ano, a artista foi realizando un conxunto de obra gráfica directamente inspirada nos ingredientes e as receitas de Xosé Cannas e nunha segunda fase unha singular vaixela que sintetiza todas as suxestións do traballo gastronómico e harmoniza dun xeito sobranceiro cociña e artes plásticas.
As obras concibidas por Elena Gómez Dahlgren, máis que unha vaixela convencional, máis ou menos acertada en deseño, hai que entendelas como obxectos artísticos que funcionan como soporte da obra gastronómica. Son traballos cerámicos que expresan a enerxía creadora por medio dunha extrema economía das formas, que aluden sinteticamente a mundos materiais variados (desde o vexetal até o seriado), propendendo a un certo organicismo que pode evocar formas, por exemplo, dun vexetal ou de formas xeolóxicas, sen facer delas imaxes abstractas, e nas que o propio ritmo é o que se torna visíbel, concreto, cheo de sutileza e elegancia.
Certamente, toda o conxunto ten un referente orgánico e natural, mesmo cando tende a formas xeométricas, aspecto que evidentemente ten que ver cunha profunda identificación co motivo inspirador -esa frescura e intelixencia que agroma nas receitas de Xosé Cannas-, como se a artista quixese captar delas a súa pulsión, non a súa visión máis epidérmica. De aí esa intensa potencia física que deitan as súas pezas, que remiten ás pulsións profundas e ao mundo telúrico.
Son traballos que non pretenden reflectir vaixelas xa existentes, senón que, sen dúbida, pertencen a unha realidade-outra, paralela ao mundo real e en diálogo co culinario, que se cargan de unha indubidábel potencia poética e que acaban por constituírense en signos vitais.
Neste sentido, Elena Gómez Dahlgren consegue pór en funcionamento, por medio destes soportes cerámicos, moitos niveis de suxestión -claramente en relación cos traballos gastronómicos de Xosé Cannas-, expresando plasticamente un certo “estado de ambigüidade”, por usarmos un termo caro ao surrealismo, que é a condición que se impón na nosa lectura das súas imaxes e obxectos, non a única lectura, sen dúbida, mais si a de maior intensidade. O resultado de conxunto permite enxergar como a totalidade das pezas posúen uns criterios coa suficiente ambigüidade que posibilita entendelos e interpretalos non soamente como obras individuais –unha opción posíbel e lexítima-, senón tamén como parte dun argumento, dunha reflexión que quere amosar a lectura visual dunha artista que se enfronta con problemáticas determinadas no ámbito plástico, nesta ocasión feliz e deliberadamente sometida a un contexto, unha temática e unhas necesidades materiais que semellaban levala inevitabelmente ao terreo do deseño, mais do que ela escapou sen renunciar de vez ao carácter utilitario que leva implícito o traballo.
De por parte, algo que tamén transmite rotundamente a artista é que a escultura supón para ela unha relación co material de enorme intensidade, cunha profunda consciencia do seu papel como creadora e do proceso a seguir, sen o que sería imposíbel dar forma a materiais sólidos e durábeis.
O tratamento físico das pezas dótaas dun contraste manifesto entre zonas de intenso puído e as máis esgrevias; nas primeiras tórnase a superficie reflectidora nun espello, contrapóndose estas áreas coas zonas de maior rugosidade; dalgún xeito Elena Gómez Dahlgren segue na liña de escenificar e dar resposta a vellos problemas das relacións forma-espazo, como fixeron os artistas da vangarda histórica condo se achegaron ao mundo cerámico. En concreto, no caso da escultora viguesa, cremos que a cerna das súas pescudas non está estritamente no problema da forma, senón, máis ben, no dos vestixios do seu ritmo, movemento ou posicionamento tridimensional.
O resultado, visto no seu conxunto, salienta pola súa esgrevia elegancia. As pezas son postas en común conformando un mundo emotivo, desde un tipo de elementalidade que xorde do refinamento obxectual, a que deitan cada unha das pezas e que permite que agrome a súa potencial poeticidade. O sentido obxectual e poético ao tempo destas pezas pode evocarnos e trasladarnos a mundos diversos: xeolóxicos, grafismo prehistórico, formas vexetais… como punto de partida, pero este referente non é máis do que un simple esteo no camiño, non unha etiqueta estática, da que as obras e a proposta están ben lonxe. Hai en todos os soportes -máis que pratos- unha aparencia de inutilidade -ou, mellor, de estraña utilidade-, de obxecto atopado, de recreación lúdica, que é o que carga de sentido poético o universo da artista, aspectos que coido resumen a vontade que transmite esta atractiva serie que nos fai chegar desde todos estes obxectos a esa realidade sempre esvaradía e case imposíbel de aprehender que é a beleza.
Como na música atonal o son, como na pintura a liña e o baleiro, en “Cociñando polo lado salvaxe do Atlántico” cociña e soporte conquistan un estado de pureza e expresividade. Textura, sabor e forma conseguen, daquela, reducírense á súa dimensión máis esencial: signo e comunicación.
You might also like
* Cerâmica Crítica de arte Lito Caramés
O baleiro da cerámica, nexo para a estética e mais a utilidade
* Crítica de arte Lito Caramés Pintura
Os irmáns Santilari diante dos seus propios espellos
* Carlos L. Bernárdez Pintura
As leccións do mestre Castelao
More from Carlos L. Bernárdez
A pintura de Alfonso Sucasas: o costumismo transcendido
Posted On 17 Outubro, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
A vizosa obra de Alfonso Sucasas (Lalín, 1940 – Vila de Cruces, 2012) estivo marcada polas súas fondas fidelidades pictóricas …
Centenario do pintor Antonio Lago Rivera
Posted On 6 Junho, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
Cúmprense este 2015 os cen anos do nacemento de Antonio Lago Rivera (A Coruña, 1916-París, 1990). O noso pintor pertenceu …
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
Fotografías emblemáticas de Bill Brandt | Lito Caramés
1 Agosto, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.