gl gl fi gl gl gl vi it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de gl gl gl es es fi gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl fi it gl cs gl gl gl gl gl it gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl da gl de gl it gl da gl es es da it en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl da gl en gl gl es sv gl gl gl gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl fi it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl eo ru gl gl gl de gl pt gl cs cs de cs cs cs cs de cs cs cs cs cs it gl gl it gl it gl cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs it es pt ru gl gl es gl
Detede todos os reloxos, cortade o teléfono,
facede calar o can cun bo óso,
silenciade os pianos e con tambor amortecido
sacade o féretro, que veñan os doentes.
Que dean voltas en círculos os avións inconsolables
debuxando no ceo a nova da súa morte,
poñede crespóns nos pescozos brancos das pombas,
e que os gardas de tráfico vistan guantes de algodón negro.
El era o meu Norte, o meu Sur, o meu Este e Oeste,
o meu día laborable e o domingo de descanso,
o mediodía, a medianoite, a miña charla, a miña canción;
pensaba que o amor duraría para sempre: equivócabame.
recollede a lúa e desmentelade o sol;
baleirade os océanos e talade o bosque;
pois xa nada volverá saír ben.
claro que Auden tamén se equivoca, o amor durará para sempre, todo sairá ben...
Publicado por Ismael Ramos ás 00:32 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: auden, loito, poemas
A miña xuventude é
unha cicatriz no antebrazo dereito.
Unha liña marrón sobre a carne,
A miña xuventude é
unha ferida de frecha.
Unha explosión de po branco.
A feitura do meu corpo
Publicado por Ismael Ramos ás 00:33 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: (aquí), existencialismo do barato, poemas
Dous rapaces novos falando dentro dunha cafetería.
Sentan a carón da ventá para ver pasar a xente.
A un deles, o máis guapo, iso divírteo.
Eu seino porque estou dentro, con eles, tomando café.
Óioos falar e penso que se estivese fóra,
do outro lado do vidro, todo sería diferente.
Entón sorprenderíanme os seus beizos movéndose áxiles,
E miraría ós ollos ó rapaz máis guapo, que seguiría falando.
Eu seguiría camiñando e pensaría que o vin antes nalgún sitio,
Custaríame durmir esa noite.
E así fóra, mentres falan, por enriba das súas bocas abertas
habería só “rúa”, que é outro xeito de dicir silencio.
Entón eu non podería chegar a saber que se din.
O cal, realmente, tampouco sei se sería triste.
Publicado por Ismael Ramos ás 21:50 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: (aquí), poemas, rúas
quietude e splash. tarde de piscina.
As augas fráxiles, pálidas, da piscina.
Luz de agosto sobre cemento.
Publicado por Ismael Ramos ás 20:01 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: calor, chus pato, henrik nordbrandt, piscina
Agora somos como aquela morea chata de area
no xardín do Pavillón de Prata de Kyoto,
deseñada para aparecer só baixo a luz da lúa.
Queres que te chore?
Queres que garde loito?
Ou como a luz da lúa sobre a area branquísima
que use a túa escuridade para brillar, para escintilar?
[a traducción do inglés é miña, de aí os erros]
Publicado por Ismael Ramos ás 00:38 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: tess gallagher, traducións
contra os rapaces que non fun
No sabíamos que éramos tristes,
así que no lo estábamos.
Imaxínoos nos seus cuartos da residencia.
A sombra feroz dunha febre
escorregando pingas pola parede.
Todas as substancias resumidas nos seus corpos
Os brazos por fóra das sabas.
Os seus sexos que permanecerán duros
Coma unha enfermidade terrible
Imaxino despois a súa descendencia,
seguindo unha orde cronolóxica, unha trampa,
afágome á repetición deformada dos seus rostros.
E vounos mirando como quen conta ata dez.
Todos os seus fillos na miña pupila,
Repaso os seus trazos
e penso que eu apartei a enfermidade de seus pais,
que a fixen miña
ata que desexaron golpearme.
Penso que existen porque eu quixen ser así de triste.
Publicado por Ismael Ramos ás 14:01 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: nocturnos, poemas, rapaces
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Ver o meu perfil completo
Despois de me acontecer todo,
podes seguir sintonizando, aquí
quietude e splash. tarde de piscina.
contra os rapaces que non fun
(aquí) (29) (frío) (15) a ferida (1) alberti (1) andrés barba (1) anne carson (2) anxos (1) auden (1) azul (2) bataille (1) blaise pascal (1) calor (4) carne (2) carta (2) catherine deneuve (1) chus pato (1) chuvia (6) clase (4) compostela (24) conversas (8) cuarto (2) dawson que non sabe medrar (2) de tanto andar pola casa (12) ellen kennedy (1) emiliana torrini (1) escribir (8) existencialismo do barato (16) fragmentos (8) hábitat/interferencias (3) helena de carlos (1) henrik nordbrandt (1) idea vilariño (1) inês dias (1) infocomercial (6) interferencias (8) jane kenyon (1) joan didion (1) joan margarit (1) justin taylor (1) la nuit remue (5) lecturas (11) loito (2) londres (1) luz (1) mar (1) margaret atwood (1) marien defalvard (1) mark strand (1) maximiliano barrientos (1) medicine (3) miranda july (1) nai (2) nenas (2) new wave vomit (1) nocturnos (10) noia (3) nós (1) paisaxe (1) paxaros (1) philip larkin (1) piscina (2) poemas (37) rapaces (9) raymond carver (1) rick moody (1) rodrigo hasbún (1) rúas (3) san juan de la cruz (1) sen (3) sylvia plath (2) tess gallagher (1) ti (17) traducións (7) Valente (1) videos (1) virginia woolf (1)
dúas inglesas e o amor
Este obra está bajo una licencia de Creative Commons Reconocimiento-NoComercial-SinObraDerivada 3.0 España.
Tema Simple. Con tecnoloxía de Blogger.