nl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl es es gl fr gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en gl hu it gl en gl ca gl gl gl gl gl war en gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl es nl en pt en es fr pt en es nl nl en pt tr en en es es es gl pl eo de es en en gl gl gl gl fr
algúns retoques n’o soño de tuñón
nestes días tentarei preparar un poema máis. é un que levo gardando uns meses nun papel. o nacemento dese texto ten unha pequena historia que xa contarei.
a nova versión d’os soños de tuñón é esta:
sobre a mesa dun bar
fotogramas de infancia en boedo
(ou en calquera outro recanto
na película hai rúas anegadas
(no soño tórnase venecia
e chámase noia ou fisterra)
pero tal vez o poeta confunda
historias de seu pai
o relato é en branco e negro
e ten barcos nas rúas
e os nenos chapuzan e corren e rin
e acaso de fondo
poida intuírse na néboa
e cadáveres de cachalotes
polo río que transcorre
houbo algunha vez unha noria
pero agora é nome
e nos cabalos de madeira
non montan nenos tristes
resoa a pianola no empedrado
nos recordos (inventados) do poeta
cando repenica sobre a inundación
Esta entrada publicouse en os soños de tuñón, proceso, textos e está etiquetada con boedo, puente la noria, raúl gonzález tuñón, venecia en 24/03/2016 por eduardo estévez.
Fornecido con orgullo por WordPress
seica este sitio web utiliza cookies para o seu correcto funcionamento. a nosa política de cookies consiste en que só imos usar esa información exactamente para iso