pt gl gl gl pt es en gl gl gl gl fr gl en gl gl gl gl fr gl gl gl pt gl gl gl it gl gl ast gl gl fr en gl gl gl fi pt ca es gl es es es es gl gl es gl it gl gl es pt gl ceb gl pt gl gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl fr gl fr fr en en en cs en fr en en en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en en en en en en en gl es pt gl es gl gl fr gl es es en es
Web da Asociación Cultural Barbantia
Dama sentada con ollos mar
Unha historia de amor sen final feliz
Por un golpe de sorte
O vendedor de soños
O conto dunha vida
A hora da concepción perfecta
A luz desfaise impunemente na Habana
As tenues sombras móvense
Erma, infecunda, rexeitada, oprimida e impotente
A xustiza pola lingua
Palavras que ainda hoje semelham insignificantes
Entrevista a Pilar Buela
Entrevista a Marica Campo
Entrevista a Iria Gestoso
Entrevista a Gonzalo Navaza
Entrevista con Xerardo Agrafoxo.
Entrevista a Roque Cameselle
Entrevista a Rosa Aneiros
Os Ciclos do Bambú
A Voz de Barbantia
Revista de Libros do Barbanza 2004-2005
por María Santos Redondo
Rosa era unha vella tola, antiga cabareteira dos anos cincuenta, comesta de tanta maquillaxe barata que usara ao longo da súa axitada vida. Dicíase que o motivo da súa presenza no balneario fora loucura de amor, por un mariñeiro que a namorou nos seus anos de xuventude, pero que nunca máis regresou a aquel porto. O certo é que hai rumores que matan, e matan porque son moi certos.
Chamábanlle o balneario, para suavizalo, pero en realidade era un deses lugares murchos onde levan aos incomprendidos da sociedade. O día que chegou alí o ceo estaba gris e as pólas das árbores bailaban a súa danza sinistra dándolle a benvida. Pensou que estaba morta e os homes con camisa branca que a levaban suxeita polos brazos eran anxos, e ela atopábase ás portas do ceo. Pero aquela ilusión durou pouco, pois o tremendo portalón negro que se alzaba ameazante ante ela non podía ser a entrada ao reino celestial.
Para afrontar as longas horas alí dentro sumíase nos recordos; era a única forma de non caer na verdadeira loucura…Sentábase a carón da ventá do seu cuarto e imaxinábase cos seus vestidos de pedrería e plumas, tacóns de agulla sen fin e unha longa boquilla sostendo un eterno cigarro, pero logo espertaba do seu sono e suspiraba con tristeza enturbando o cristal que a separaba do mundo. “Aquí non podes fumar, Rosa”, dicíalle alguén dende o corredor.
Rosa non tiña a ninguén. O xoves, día de visitas, sentábase nun banco de pedra, baixo a vella cerdeira, e quedaba alí ata a hora de cear, cando familiares e amigos dos residentes xa marcharan reconciliados coas súas conciencias, por dedicarlles un anaco do seu tempo a eses seres queridos esquecidos naquel escuro recuncho do mundo.
Unha tarde calquera dun xoves calquera pensaba Rosa baixo a cerdeira naquela noite de estrea no Cabaret dos Blues, onde adoitaba actuar. A corista principal non aparecera esa noite, polo que pensaron en Rosa para substituíla. A obra chamábase Feitizos do Mar Negro e aínda Rosa recorda as vermellas transparencias do vestido que deixaban entrever as súas infinitas pernas. Esa noite cantou, bailou e fumou coma unha deusa pagá sobre o taboado e decidiu que quería morrer sobre un escenario. Esa mesma noite coñeceu ao home que a faría tolear de paixón. Un barco de pesca atracara no porto da aldea esa semana. O Cabaret dos Blues era o mellor recollemento para aquelas almas solitarias que chegaban a terras descoñecidas en busca da calor que non atopaban no frío océano. Víronse e namoraron e Rosa viviu os tres días máis intensos da súa vida, pero o que non sabía é que os amores dos mariñeiros lévaos o mar co mesmo arrebato co que os trae. El prometeulle que sería capitán dun veleiro xigante e viría algún día a buscala. As ondas do mar leváronse ao mariñeiro e con el o corazón e a cordura de Rosa a cabareteira.
Xa empezaba a anoitecer e as cereixas enriba dela bailaban ao son do vento. Non tiña apetito para ir ao comedor, así que preferiu subir ao seu cuarto e acender o televisor. Sempre contaban algunha novidade na canle local, pequenos acontecementos nos pobos veciños da comarca que a liberaban virtualmente do seu illamento. A primeira imaxe que lle encheu a pupila foi a do porto, tan familiar e tan distante ao mesmo tempo. Falaban dun barco, un gran veleiro de madeira que chegara esa mañá conducido por un só home. Rosa estremeceu e non puido máis que seguir escoitando mentres o corazón lle batía con forza no peito. Dicían que viña buscando a unha muller, unha cabareteira vestida de vermello, esas foran as verbas que alcanzou a pronunciar aquel vello que disque toleara despois de afrontar os terribles perigos do mar durante toda unha vida. Rosa deixouse caer na cadeira, a carón da ventá. Sacou a súa eterna boquilla dun caixón, e alí, queda, ensimesmada, feliz, esperou ao seu amor.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.