gl gl gl gl fr gl gl fr gl gl en gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl pt gl en gl es sv ca es pt br fr gl pt gl lt gl ca en eu en it gl gl gl it en gl pt gl it gl gl gl gl gl gl gl sv en sv fr de de gl gl gl gl gl es gl es gl gl es pt es pt pt gl pt fr pt gl pt pt en gl es gl gl pt pt gl en pt pt gl pt pt pt pt es pt gl gl gl gl gl gl pt it gl gl pt gl gl gl gl gl pt pt pt gl gl pt es pt gl en gl gl pt pt pt es pt gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl pt en ca gl gl pt
Vieiros: Galiza Hoxe - Camilo Nogueira - O acordo necesario
Martes, terza feira, 27 de setembro de 2022
Na reflexión a realizar depois dos resultados das eleicións do 1 de marzo, o nacionalismo galego non debería limitarse a remexer nas circunstancias imediatas que conduciron ao fracaso.
É verdade que a crise económica pudo perxudicar ás forzas governantes e que a campaña negativa de determinados medios de comunicación, cada vez máis incompatíbeis co idea de Galiza como nación, deulle azos ao voto conservador e deixou na casa parte do voto nacionalista e da esquerda. Tamén e certo que membros mui salientes do PSOE fixeron causa contra o BNG, sumándose á campaña conservadora e mediática destrutiva en cuestións tan sinaladas como o plano da enerxía eólica ou a normalización do uso a lingua nacional, entanto que o BNG se limitaba a calar en asuntos xestionados polo PSOE que, como a educación, a sanidade, a estruturación do territorio ou o medio ambiente, supuñan a parte do león do orzamento autonómico. Todo iso pudo levar a que o PP recuperase o escano que precisaba para contar con maioría absoluta, mais non dá razón da incapacidade mostrada polas organizacións da esquerda para incrementar a escasa marxe da vitoria de 2005, tanto máis se enfrente tiñan unha mui feble oposición e os cativos argumentos dos conservadores.
En realidade, a razón última da derrota estivo na carencia dun proxecto común. Un problema de solución nada fácil, pois o PSOE non aceitará a formulación dun proxecto nacional entanto que o BNG non recuperar a posición que conquistou nas eleicións de 1997 e 2001, constituíndose así de novo como o principal partido da oposición ou equilibrando a forza relativa entre os votantes da esquerda.
Neste camiño, o Bloque ten que reflexionar sobre as causas do declive desta década, cando a sociedade galega deviña basicamente en urbana e industrial e no momento en que, malia a presión administrativa, ideolóxica e mediática do Estado, se incrementou a consciencia nacional, emerxendo actividades culturais, sociais, medioambientais, civís,…que teñen a Galiza como norte, indo todo de par dun desenvolvimento empresarial e profisional autóctono que pouco ou nada debe á acción directa do governo autónomo, nen ao de Madrid. Ten que interrogarse sobre as razóns que o levaron a mermar cando hai máis nacionalistas galegos que nunca.
É normal que tome sobre si a experiencia da formulación conflitiva dun frente nacional popular frente a outras conceicións, hoxe integradas no Bloque, fundamentadas na necesidade dunha organización unitaria e plural. Mais non pode manter o rumo dos últimos anos, nos que praticou un galeguismo insubstancial e acomodaticio -respondendo as veces a voces que propuñan a conversión do Bloque nun partido centrista- e asumíu como tarefa principal a de ter peso en Madrid, virándolle as costas á dimensión nacional, europea e global da batalla democrática que lle corresponde, tanto no campo político, como no socio-económico e no lingüístico. Debe, en todo o caso, facer o que non realizou depois de 2001, cando era necesario pararse a matinar sobre o camiño andado e sobre realidades da sociedade galega que posibilitaban a formulación de propostas non menos senón máis ambiciosas.
Para o BNG ser compreendido pola sociedade necesita aceitar que o proceso de autodeterminación de Galiza non pasa neste momento pola existencia problemática dun frente interclasista, senón pola hexemonía de forzas democraticas nacionais, correspondéndolle a posición expresa dun nacionalismo democrático de esquerdas, que responda aos valores e intereses das clases populares e presente un programa para toda a sociedade. Manténdose, así e todo, como unha organización plural, de maneira que as posicións internas se manifesten mediante programas alternativos e criando as condicións para a entrada de novos afiliados, tan precisos.
Sei que a mudanza necesaria non pode levarse a cabo máis que através do consenso. Mais creo que se se logra un acordo colectivo, sen exclusións, todo será máis doado do que se posa pensar. Se, pola contra, o Bloque se limitar a unha reflexión que fique na tona das cousas, pretendendo resolver todo como nos anos pasados mediante un voto mecánico e ignorando o que de nós se demanda, corremos o risco de que se avive o proceso de empequenecimento que padecemos. Non se trata apenas das posicións do nacionalismo integrado no BNG, senón da continuidade da batalla histórica pola liberdade e o autogoverno nacional da que formamos parte.
É preciso que te rexistres para poder participar en Vieiros. Desde a páxina de entrada podes crear o teu Vieiros.
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Camilo Nogueira Román naceu en Lavadores (Vigo) en 1936. Enxeñeiro industrial e economista, foi eurodeputado polo BNG entre os anos 1999 e 2004.
Elógio da amizade (02/05/2010)
A reforma do Estatuto (25/04/2010)
Ai, Europa ! (11/04/2010)
O retorno dos demos (21/03/2010)
A glória do Pórtico (14/03/2010)
A nação curda (07/03/2010)
As provincias e Madrid (26/02/2010)
Um salto económico e demográfico (20/02/2010)
A propósito de Grécia (17/02/2010)
Foi alí, no Obradoiro (29/01/2010)
Da presidência da União (13/01/2010)
Depois de Copenhague (30/12/2009)
Brasil e nós (18/12/2009)
A dignidade dun povo (27/11/2009)
Depois de cinco anos de crise (24/11/2009)
O momento da União Europeia: A eleicão do presidente (I) (27/10/2009)
A cidade do Bósforo (13/10/2009)
Os Jogos de Lula (08/10/2009)
Um espectro ronda sobre Europa (30/09/2009)
Zascandileando por Europa (21/09/2009)
O sitio onde aninham todas as virtudes (16/09/2009)
Crise e sociedade (08/09/2009)
Expropiadores da nación (01/09/2009)
Desde o valor de todo o feito... (27/08/2009)
Estar na cereixeira (18/08/2009)
A propósito de Ence e Pescanova (e da agresión madrileña a Caixa Galicia) (03/08/2009)
Tanta gente, tão preparada (28/07/2009)
De costas viradas (14/07/2009)
A propósito do financiamento autonómico (07/07/2009)
Castelao entre nós (30/06/2009)
Mirar para alén (23/06/2009)
O conto é que... (16/06/2009)
Non será doado (09/06/2009)
Os europeos e a consciencia da Unión (02/06/2009)
Xogando coas cousas de comer (26/05/2009)
O acosso que não diz o seu nome (19/05/2009)
Depois da Asemblea (12/05/2009)
Unha penosa contradición (21/04/2009)
Abrir-se à sociedade (14/04/2009)
O patrón de Europa (07/04/2009)
O peso em Madrid (31/03/2009)
Contra a desertización (24/03/2009)
Lula e Obama (17/03/2009)
Desde o areal de Estorde (24/02/2009)
EEUU, China, a UE e nós (17/02/2009)
Belém da Amazônia (10/02/2009)
Sobre Galiza na crise (03/02/2009)
Como Lincoln e Mandela (27/01/2009)
O presidente eleito (17/01/2009)
Bombardear un campo de concentración (30/12/2008)
Un territorio común (03/12/2008)
O soño americano (30/10/2008)
As medallas olímpicas (17/08/2008)
As primarias demócratas en EEUU (13/06/2008)
Unha nación no mundo (02/04/2008)
Crónica de Palestina (18/02/2008)
A experiencia e o cambio (10/01/2008)
Non teñen remedio (29/05/2007)
Opinión, Columnas, Galerías, Últimas, Escáneres, Anteriores, FAQ, Buscador
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
Chat, Foros, Chatrevistas, Postais, Conversas, Open Vieiros
Barcelona, Bos Aires, Euskadi, Venezuela, Irlanda
Día das Letras, Creación, Informativos, Dossiers, XGN07, 1 de abril
RSS | Que é Vieiros? | Que é o RSS? | Creative Commons | Publicidade | Director | O equipo | Contacto