gl gl ca gl gl es pt pt pt pt pt es pt gl es es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl de gl en gl gl gl gl fr en gl gl it gl gl fr gl gl tr en en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl es fi it gl pt gl es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl en en en ne gl es gl gl gl da gl gl gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es pt nl es en
Entrevista a Xosé Manuel Beiras
Entrevista a Xesús Alonso Montero, presidente da RAG
Entrevista a Luis Alberto de Cuenca
Entrevista ao Clube da Lingua
Entrevista a Berta Dávila
Entrevista ao Cruceiro Rock
O sol do papel
3 poemas de Carlota Tomás
Galicia Bilingüe e a Real Academia Galega acordan engadir a letra “j” ao abecedario galego
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
A tribo de Anna Gabriel
O que mal empeza, mal acaba. E acabou
Perder o tempo con Pokémon Go
A tribo de Anna Gabriel
A transexualidade no século XXI
Díxolle un xefe a un subordinado
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
Fante vs. Bukowski (II)
Fante vs. Bukowski (I)
Hai vida despois da morte
Tes un grelo aí
Retrato dun falso antroido
O poeta en funcións Mariano Rajoy
Canto baloncesto colle nun peugeot 206?
Verdadeira historia da televisión
O que aprendín de Thomas Carhcart e Daniel Klein
O faiado de Peter Pan
E ti, como te sentes na sociedade?
Ilustracións sobre unha vida
Cine, series e música
Manifesto da Cicloxénese Expresiva
Cicloxénese expresiva / 18 horas ago 2 Abril, 2017
Falo de ti, cativo de sorriso grande. Chegaches como o primeiro raio de luz que se cola ao amencer pola fiestra, alegrando a miña aletargada vida.
Falo do teu sofá. Dese que foi testemuña do noso suor mesturado, da saliva e dos nosos corpos brincando ao compás, creando arte sen máis pretensión cá de gozar. A respiración entrecortada e os ollos sempre abertos para saber que o que estabamos vivindo nese intre sucedía de verdade. De xeito simultáneo risas, xemidos e orgasmo. E orgasmos. Lembro o teu alento deixándose caer polo meu sur e volvo a tremer. Recórdote, quéntome, relámbome e recréome.
Falo tamén da túa cama desfeita e de nós entre esas mantas empapadas, das caricias que nunca remataban, das conversas. Dos bramidos inevitables. Das túas pernas. Dos teus brazos. Do triángulo. Da túa barba esgaduñándome as costas. De Ludovico e do seu piano. De libros en portugués. Do olor a herba que tanto pasou a gustarme … ti non o pretendías pero o teu nome converteuse en sinónimo de alegría.
Eses días servíronlle a Kase O. para escribir unha oda ao gozo case perfecta, morreu de envexa ó verse incapaz de igualar o noso nivel.
Xa me les, estamos en pleno 2016 e eu celebrando 1994.
Lúa Belén Pena Otero
Compartir en Twitter (Opens in new window)
Compartir en Facebook (Opens in new window)
Compartir en Google+ (Opens in new window)
2 Abril, 2017 in Literatura. Etiquetas:1994, Kase O., lembrar, Ludovico, Portugués, relato
← Entrevista a Ana Pontón. Segunda parte
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair / Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair / Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair / Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Google+. ( Sair / Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Follow Cicloxénese Expresiva on WordPress.com
Arquivo Elixe un mes Abril 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016