gl gl ca gl gl es pt pt pt pt pt es pt gl es es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl it gl gl gl gl en en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl es fi it gl pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt pt gl gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en es
Bótote de menos… | Cicloxénese Expresiva
Entrevista a Xosé Manuel Beiras
Entrevista a Xesús Alonso Montero, presidente da RAG
Entrevista a Luis Alberto de Cuenca
Entrevista ao Clube da Lingua
Entrevista a Berta Dávila
Entrevista ao Cruceiro Rock
O sol do papel
3 poemas de Carlota Tomás
Sobre o de Escarnio e Maldizer…
A estética da traxedia
Galicia Bilingüe e a Real Academia Galega acordan engadir a letra “j” ao abecedario galego
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
O que mal empeza, mal acaba. E acabou
Perder o tempo con Pokémon Go
A transexualidade no século XXI
Díxolle un xefe a un subordinado
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
Fante vs. Bukowski (II)
Fante vs. Bukowski (I)
Hai vida despois da morte
Tes un grelo aí
Retrato dun falso antroido
O poeta en funcións Mariano Rajoy
Canto baloncesto colle nun peugeot 206?
Verdadeira historia da televisión
O que aprendín de Thomas Carhcart e Daniel Klein
O faiado de Peter Pan
E ti, como te sentes na sociedade?
Ilustracións sobre unha vida
Cine, series e música
Manifesto da Cicloxénese Expresiva
Cicloxénese expresiva / 29 Maio, 2016
Ás veces lémbrome de que estou a anos luz de Nós, que estes recordos ós que me aferro están manipulados pola miña mente masoquista (encántalle magullar ó meu pobre e pequeno corazón ata a extenuación), da miña memoria o único sentimento verdadeiro que se desprende é o amor que Nós rodeaba. Nada era perfecto naquela relación psicótica con carácter suicida, ambos o sabemos, pero, non me negarás (amor) que estivo repleta de intensidade, para o bo e para o malo. Quizais iso foi o que Nós destrozou.
Cústame asimilar que soara o Requiem (de Mozart, por suposto) dándoNós paso a unha morte agónica e letal. O plural desapareceu, aínda que me pese. E pesa tanto que só podo escribir letras tristes que me guían ó interior dun sentimento que debería ficar xa putrefacto, moi dentro de min, tanto que consigo chegar a ti de novo. Alí desfágome de todo rancor, de todo ego, e son libre, para quererte con todo o meu corazón, esquecendo que un día marchaches facendo que o meu mundo ficase destrozado do baleiro que quedou, porque ti eras todo para min, e de súpeto xa non estabas (xa non estás).
Sendo sincera (contigo sempre o son, pero comigo máis) cústame non poder chamarte para contarche que vin una paxaro enorme no parque que atraveso ó ir á Facultade, ou que no teito da túa buhardilla hai dous gnomos axexando mentres NÓS aumentamos o calor daquel cuarto que se converteu no meu mundo, no recuncho onde sempre me quixen quedar. Detesto estrañar esa cidade ateigada de asfalto e de gris. Odio odiar todo o que me leva a ti. Porque sempre que a melancolía aparece condúceme a ti, e eu inexorablemente vou, como unha heroinómana busca un pico no lixo dunha estación de tren a altas horas da madrugada.
Por isto permanezo aquí, ausente, vivindo a vida como nunca antes a vivín, disfrutando de min sen ti, sendo consciente de que vives perfectamente sen min. Estamos moi lonxe o un do outro, alleos, estraños incluso, mais eu sempre estarei.
Bóto(NÓS)te tanto de menos …
Lúa Belén Pena Otero
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
29 Maio, 2016 in Literatura. Etiquetas:LúaBelén, Literatura, Narrativa
Entrevista a Berta Dávila
Unha viaxe berlinesa →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.
Follow Cicloxénese Expresiva on WordPress.com
Arquivo Elixe un mes Novembro 2017 Xullo 2017 Xuño 2017 Maio 2017 Abril 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016
Crea un sitio web ou un blogue de balde en WordPress.com.
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
Already have a WordPress.com account? Log in now.
View post in Reader
A %d blogueros les gusta esto: