es gl gl gl en es pt en es en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl eo gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl es pt es es en en gl de de de en en en en fr fr fr fr it de en en en en fr fr fr gl en gl gl es gl de en pt gl es es gl gl gl ca gl en gl gl ast gl gl es gl gl it gl gl gl gl fr gl gl gl es es it gl gl sv fi gl es gl ca gl gl it lt gl gl es ca es es es es es en gl es gl gl es lt hbs_lat es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl it gl pt en gl gl lt gl es pt gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl de gl gl gl gl ca es gl es ca gl ru gl es fr gl ca es es it gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es es es gl eo fr pt gl eu es gl gl gl gl gl gl gl gl gl eo gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl es gl gl gl gl gl hu it gl es es gl es es es gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl eu gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en
Jaime González Carreró | Álbum de Galicia | Consello da Cultura Galega
Neste pequeno vídeo, a presidenta do Consello da Cultura Galega explica algunhas das claves das súas ideas para a cultura de Galicia, o seu futuro e a súa herdanza.
2022 - Florencio Delgado Gurriarán
2020 - Ricardo Carballo Calero
2018 – María Victoria Moreno
2020 – Domingo de Andrade
Día da Ciencia en Galego
Centenario de Emilia Pardo Bazán
Centenario de Isaac Díaz Pardo
Día internacional do libro infantil e xuvenil 2020
Encontros monográficos co patrimonio cultural
Na voz da obra
O deporte galego fala galego
O fío de Penélope
Os instrumentos musicais na tradición galega
Os profetas do Pórtico e a cultura galega
Trinta anos do audiovisual galego
Paz-Andrade e a lingua portuguesa
Observatorio da Cultura Galega
Arquivo da Emigración galega
Centro de Documentación en Igualdade e Feminismos
Centro de Documentación Sociolíngüística de Galicia
Arquivo Sonoro de Galicia
A Saia. Publicacións Periódicas Feministas
Céltiga. Revista da emigración
Repertorio da prensa da emigración
Repertorio da prensa da emigración
Francisco Fernández del Riego. Correspondente para América
Mapa Sonoro de Galicia
Coordinadora galega de normalización e dinamización
Obras impresas e dixitais
Recursos e obras de referencia
Diccionario de termos escénicos
Os instrumentos musicais na tradición galega
Coñece a cultura galega
Loia. Guía aberta á lingua galega
Historias de ida e volta
As escolas da emigración
Mapa sonoro de Galicia
Os instrumentos musicais na tradición galega
Os profetas do Pórtico da gloria e a cultura galega
30 anos de audiovisual galego
No bico un cantar
Leme. A cultura galega na túa man
A máquina do tempo
Mapa sonoro de Galicia
Roteiros da cultura galega
As escolas da emigración
Mapa de Equipamentos culturais
Setestrelo: divulgación da ciencia
Kit de normalización lingüística
Guía de linguaxe non sexista
Que é o Álbum de Galicia
Que é o Álbum de Galicia
O Álbum de Galicia é unha colección dixital de biografías de persoas que destacaron en moi diversos ámbitos: desde a sociedade, a ciencia, a cultura ou a empresa. O obxectivo do Consello da Cultura Galega é dar visibilidade e perspectiva de conxunto ás numerosas mulleres e homes, xa finados, que contribuíron de maneira significativa á sociedade galega ao longo da súa Historia. En moitos casos, seguen a ser grandes descoñecidos para o público de todas as idades, de dentro e de fóra do país.
As biografías do Álbum de Galicia están enriquecidas con material documental, referencias bibliográficas e contidos multimedia que permiten coñecer a obra das persoas divulgadas, pero tamén a produción intelectual existente sobre elas. Textos e materiais están producidos por expertos e son unha fonte rigorosa para acceder á vida e obra destes persoeiros. Ademais, o Álbum de Galicia permite explorar a presenza das persoas biografadas nos fondos documentais dixitalizados do Consello da Cultura Galega. O Álbum de Galicia é, xa que logo, o punto de acceso que ofrece a entidade para coñecer toda a súa produción divulgativa e investigadora ao redor de cada unha das figuras.
O Álbum de Galicia é o resultado da unificación das coleccións biográficas temáticas do CCG, que desde o ano 2005 teñen publicado álbums ao redor da muller, a ciencia ou a emigración, entre outros. Non están aínda nin todos nin todas os que son. Nesta nova etapa, o Álbum de Galicia ampliará gradualmente o número de biografías, diversificando temática e cronoloxicamente o repertorio. O Consello da Cultura Galega anima a cidadáns e colectivos a remitir suxestións de figuras do pasado –contemporáneo ou anterior- que consideren de interese para seren difundidas a través desta ferramenta e, deste xeito, mellorar o seu coñecemento público. O CCG encargará a diferentes expertos a elaboración dos perfís biográficos co obxectivo de facer medrar esta galería de vidas que paga a pena coñecer.
Santiago de Compostela - Santiago de Compostela
Santiago de Compostela, 1912 - Santiago de Compostela, 1986
Autoría: Francisco Díaz-Fierros Viqueira
A química inorgánica ao servizo da dermofarmacia e ao estudo e prevención da silicose
Estudou o bacharelato no Instituto da súa cidade natal, onde coñeceu ao que sería seu mestre e protector, Ricardo Montequi. En 1931 rematou a carreira de Farmacia na Universidade de Santiago, que realizou en só catro anos (naqueles tempos era posible facer dous cursos á vez). No último ano da carreira entrou a traballar no laboratorio de Montequi e logo foi nomeado profesor auxiliar de Técnica Física e Análise Química, con Charro Arias, profesor que mantiña una estreita dependencia e colaboración con Montequi. Publicou o seu primeiro traballo científico con éste, en 1933, nos Anales de Física e Química (“Simplificación del método de Treadwell y Mayr”). En 1934, pasou catro meses en Francia, no laboratorio de Toxicoloxía da Sorbona, co profesor Fabre en 1935 publicou un traballo de investigación, en colaboración con E. Kahane, no Bulletin dela Societé Chimique de France. Neste último ano leu a súa tese de doutoramento na Universidade de Madrid, obtendo con ela o premio extraordinario. En Madrid realizou tamén un curso práctico de Análise Química nos laboratorios da Junta para la Ampliación de Estudios, que dirixiu ata 1932 José Casares Gil.
Durante a Guerra Civil foi secretario en Santiago do comité local de Defensa Pasiva fronte ataques aéreos e, sobre todo, participou activamente como farmacéutico de primeira e co rango de tenente, no Laboratorio de Farmacia Militar que dirixía Máiz Eleizegui.
Finalizada a guerra foi destinado á Farmacia Militar de Madrid e, pouco despois, ao ser desmilitarizado, conseguiu por traslado a praza de profesor auxiliar do Laboratorio de Química Inorgánica da Facultade de Farmacia de Madrid, onde se encargou do ensino nos cursos de urxencia, denominados “patrióticos”, para a formación acelerada dos estudantes de Farmacia participantes na contenda. Durante ese tempo dedicouse a preparar as oposición á cátedra de Química Inorgánica Aplicada a la Farmacia da Universidade Santiago, daquela vacante. Obtivo a praza en propiedade en xuño de 1941, aos 29 anos. Na súa estadía en Madrid compaxinou seu traballo docente co de técnico dos Laboratorios Abelló.
Do seu traballo inicial en Santiago habería que sinalar as dificultades, propias da época, da montaxe dun equipamento mínimo de laboratorio, a pesar de poder contar co material e instalacións que conseguira establecer o profesor Montequi nos anos anteriores á Guerra Civil. Pero, sobre todo, o que limitaba máis o desenvolvemento dos traballos de investigación era a falta de colaboradores, circunstancia que foi corrixindo na medida en que Vicente de la Riva, desde 1941 e , sobre todo, Obdulia Carballido, desde 1949, pasaron a ser os seus colaboradores. Tamén nesta época estableceu relaciones de colaboración co profesor Bermejo, da Facultade de Química, que realizou a súa tese de doutoramento baixo a súa dirección. A finais dos anos corenta, o C.S.I.C. estableceu en Santiago unha delegación do Instituto “Alonso Barba”, da que foi director. Así mesmo, e como outros profesores da Facultade de Farmacia, formou parte do Consello Asesor Científico da empresa Zeltia. No relativo á xestión universitaria, foi sobranceiro o seu traballo durante quince anos como Decano da Facultade de Farmacia, cargo que desempeñou desde 1943 ata 1958.
Durante este período completou a súa formación con diferentes estadías no estranxeiro, como as realizadas na Escola Politécnica Superior de Zürich, co profesor Buchi, na Escola Técnica de Aquisgrán, co profesor Schwart, e na Universidade de Kiel. Os traballos desta primeira etapa da súa vida científica como catedrático, que se poden achegar ata finais dos corenta, céntranse fundamentalmente en estudos de preparación, determinación e caracterización de produtos inorgánicos de interese farmacéutico, como os derivados do bismuto, iodo, boro, etc. A súa segunda etapa, que caracterizou e popularizou en boa parte a súa produción científica, foi a dedicada aos estudos cosméticos. Iniciada con traballos de divulgación en revistas como Medicamenta (“Farmacia y Cosmética”, 1949; “La cosmeticología, ciencia farmacéutica”, 1950; etc.), encheuna de contido científico co tempo, a partir de estudos de investigación que entraban xa no campo da dermofarmacia. Foi unha actividade que practicamente non abandonou en toda a súa vida e que lle valeu ser asesor científico para España da popular firma francesa Vichy.
Outro campo de traballo do profesor González Carreró, no que chegou a ser un reputado especialista, foi o do estudo dos procesos patolóxicos producidos pola inxestión de derivados pulverulentos do silicio, sobre todo da silicose. Comezou as investigacións na década dos sesenta (“Comportement des differents fractions siliciques envers des proteines et leur signification siloicosique posible”, Pharm. Acta Helv., 1963) e continuou con elas ata a súa xubilación. Estes traballos, que deron orixe a 34 publicacións, abranguen desde a caracterización da silicie desde o punto de vista da súa agresividade biolóxica, interaccións con proteínas e, sobre todo, do poder preventivo da enfermidade de determinados polímeros orgánicos como o PVP. Neste caso, a proposta da acción inhibidora deste composto por Carreró coincidiu no tempo coa dos profesores Schlipkote e Brockhaus, de Düsseldorf.
Polas súas calidades humanas, González Carreró foi un profesor moi querido e apreciado pola comunidade farmacéutica española.
Pódese atopar a bibliografía completa do profesor González Carreró en: Acta Científica Compostelana, vol. XIX, 3-4, 1982.
BRASA ARIAS, B. (2011): La Facultad de Farmacia de Santiago de Compostela (1900-1971),Tese de Doutoramento, Santiago: Facultad de Farmacia.
GURRIARÁN, R. (2006): Ciencia e Conciencia na Universidade de Santiago (1900-1940), Santiago: Universidade.
MÁIZ ELEIZEGUI, L, (1961): Historia de la enseñanza de Farmacia en Santiago (cien años de vida de la facultad). 1857-1957, Santiago: Facultad de Farmacia.
MORENO GARCÍA, F. (2002): Jaime González Carreró (1912-1986), Un centenario, una profesión.(1902-2002) , A Coruña: Colexio Oficial de Farmacéuticos.
Como citar: Díaz-Fierros Viqueira, Francisco : Jaime González Carreró. Publicado o 24/8/2013 no Álbum de Galicia (Consello da Cultura Galega) http://consellodacultura.gal/album-de-galicia/detalle.php?persoa=22213. Recuperado o 03/10/2022
O Consello da Cultura Galega é unha institución estatutaria creada polo Estatuto de Autonomía de Galicia para promover e difundir a lingua e a cultura galega e asesorar ás Administracións neses ámbitos
Pazo de Raxoi, 2 andar
15705 Santiago de Compostela
Radiodifusión galega na emigración
Repertorio da prensa da emigración
Mapa sonoro de Galicia
Epistolario Rosalía de Castro
Fondo Fundación Luís Seoane
Fondo Fundación Otero Pedrayo
Información sobre o persoal
Consello da Cultura Galega. 2016