gl gl es ceb gl es ia gl gl gl es es gl es es gl es es id gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl en gl gl es es gl gl es es gl gl es es gl es es es fr es es es gl gl es es en es pt es en gl gl es es es es gl gl pt es en gl es es gl gl es es es es es nl es es gl gl gl es gl es es nl es es es pt es es es es es es es es es gl gl en en es la gl es es la gl es hu it gl es en es gl en gl en gl es es fr gl es es
Entrevista Xulia Alonso: “Futuro imperfecto é unha forma de devolver a Nico á vida e, con el, aos que morreron por mor da adicción á heroína e da sida” – Lecturafilia
Reto libros con nombre de mes
LecturafiliaEntrevistasentrevista xulia alonso, futuro imperfecto, galaxia editorial, libros amor e drogas, libros drogas, xulia alonsoDeja un comentario
Hai autores inmortais que, con tan só publicar un único libro, conseguen a admiración inmediata e o paso, se é que o hai, ao olimpo dos que cambian a vida dos lectores e lectoras. Algo así é Xulia Alonso, unha galega que publicou no 2010 un libro valente, atrevido e moi persoal, sobre as súas experiencias na adicción ás drogas e a perda do seu marido Nico. Del fala en Futuro imperfecto, unha novela que transpira emoción e moita vida, a pesar da dor que permanece entre as súas páxinas.
Aínda que pasasen xa uns cantos anos da súa publicación, o libro non perde vixencia, e máis ben podería abrir un debate máis recente arredor de como se está xestionando na actualidade a información sobre a drogodependencia e a SIDA. Conversamos coa autora sobre estes e outros temas.
Pregunta (P): Décheste a coñecer no panorama literario con Futuro imperfecto, un libro intenso que fala do amor e as drogas. Podes definir o sentido deste título?
O título pretende condensar o contido do narrado: unha historia na que os protagonistas son demasiado novos para imaxinar un futuro no que non se cumpran os seus soños. A adicción a heroína e, sobre todo, a irrupción da sida mudaría as nosas vidas dun xeito incompatible coa fantasía, e a forma en como o enfrontamos conformará un futuro que xa non será como o imaxinabamos.
(P): A época da que falas son os anos 80 e 90 do pasado século, cando moitas persoas descubriron as drogas. Como foron eses anos e que cambiou dende aquela?
A década dos 80 lémbroa como un tempo de exploración e descubrimento. Foi tamén a década da chegada masiva de drogas como a cocaína e a heroína ás nosas vilas e cidades. A exploración transformouse en adicción para moitas e moitos de nós naqueles anos. Foi tamén a década do descubrimento do virus de inmunodeficiencia humana (VIH) causante da sida. A década dos 90 estivo marcada pola virulenta eclosión desta enfermidade a nivel mundial. Foron anos de desconcerto ante o rápido avance da enfermidade e o gran número de mortes que produciu. Anos de rexeitamento social e de grandes mobilizacións sociais a favor da solidariedade e da investigación. Hai cousas que se fixeron ben naquel tempo, como a magnífica campaña “Si da, No da” ou a “Póntelo, pónselo” que serviron tanto para combater o medo como para incorporar á sociedade os hábitos de protección fronte ao VIH. Mais a medida que os avances médicos avanzaron no control da enfermidade e o número de mortes foi descendendo, as campañas de información foron minguando ata desaparecer case por completo. O VIH veu para quedarse (de momento) e cómpre transmitir a información axeitada ás novas xeracións, como se fixo no pasado. O feito de que non se faga indica que quedan moitas cousas por superar: tabús, estigma, pudor… e hai que abordalas dunha vez por todas. Se os poderes públicos non o fan debéramos demandalo desde a sociedade civil.
(P): Segundo ti mesma declaras, o libro xorde co obxectivo de que a túa filla Lucía coñecerse a historia de amor, e dor, dos seus pais. Como o tomou ela?
A idea de escribir este libro xorde moitos anos antes de que me poña a elo. Cando isto sucede, Lucía era xa unha moza de 18 anos que coñecía a nosa historia contada da miña propia boca, pouco a pouco, en pequenas doses adaptadas en cada momento á súa idade. O libro non supuxo para ela o impacto que pode causar a alguén que o descubre de súpeto. Seguramente para ela os descubrimentos foron ben diferentes que para as e os lectores alleos á nosa vida. En todo caso, o libro gustoulle, e así mo fixo saber.
(P): Por que decidiches publicar esta historia tan persoal, sacala do íntimo para levala ao público?
Hai moito tempo que me reconciliei co meu pasado e con todas as consecuencias dos meus actos. Non así coa parte “irreparable” desta historia que é a que ten que ver coa morte de Nico. Publicar Futuro imperfecto pareceume unha forma de devolvelo á vida en certa forma, e con el, a tantas e tantos que morreron naqueles anos por mor da adicción á heroína e da sida. Hai unha parte desta historia que é moi persoal, moi nosa, pero a parte da narración que ten que ver coa experiencia da adicción creo que pode ser compartida por moitas das persoas que a viviron naqueles anos en Galicia ou en calquera outra parte. Neste libro eu reivindico que a memoria de Nico emerxa sobre as causas que provocaron a súa morte prematura, e coa súa, a memoria de tantas e tantos que morreron pola mesma causa.
(P): O libro fora escrito cun profundo sentimento de amor e dor pola perda do teu marido Nico. Como foron estes anos dende a publicación?
A boa acollida que o libro tivo entre público de todas as idades foi unha agradable sorpresa que non deixa de darme alegrías. Os encontros con lectoras e lectores, tanto se é nun club de lectura como nun centro educativo, adoitan ser moi participativos, con moito debate e intercambio de impresións; sempre me resultan gratificantes. O debate, mesmo cando non se comparten criterios, devolve actualidade ao pasado e iso é algo importante para min. A morte sempre é un feito irreparable. Só desde a recuperación da memoria ás veces se consegue certo sentimento de reparación, que pode ser individual ou colectiva. Nos encontros coa xente que leu o libro moitas veces percibo que compartimos esa sensación e creo que isto é o que me gratifica. Compartir a reparación, aínda que só sexa nalgúns casos. É moito máis do que nunca me atrevín a soñar e polo que me sinto fondamente agradecida.
(P): A novela está ateigada de citas, sobre todo de Lois Pereiro, tamén afectado de SIDA. Que significou para ti a voz deste poeta galego?
Descubrín a obra de Lois Pereiro pouco antes de comezar a escribir o libro. En particular a obra Poesía última de amor e enfermidade produciume un gran impacto. É unha obra fermosísima que transmite moi ben a dureza e a vulnerabilidade que supón a enfermidade (sexa cal sexa) e o cambio da perspectiva sobre a vida que se produce cando se axexa a despedida. A poesía ten moita forza emocional e Futuro imperfecto é un libro que pretende transmitir emocións. Pretende ser a narración emocional dun tempo, non só a descrición duns feitos, por iso moitas pasaxes do libro levan un poema como encabezado. Os poemas de Lois Pereiro non podían faltar porque algunhas estrofas parecéronme a introdución perfecta para a narración posterior.
(P): Supoño que sería moi difícil escribir cada un dos capítulos deste libro. Como foi a súa xénese?
Hai un momento, que está narrado no libro, no que Nico e máis eu fixemos testamento. Nese momento, cando a vida da nosa filla se nos pasa ante os nosos ollos, tiven claro que debíamos ser quen de trasladarlle nós mesmos a nosa historia. A forma de facelo foise consolidando co paso do tempo. Precisei moitos anos para sentirme capaz de poñerme a escribir pero, por sorte, contei con ese tempo e o resultado foi Futuro imperfecto.
(P): Tamén hai referencias ao teu nacemento e aos anos da infancia na casa dos avós e cos teus pais. Unha homenaxe a unha forma de vivir, quizais?
(P): Tamén hai referencias ao teu nacemento e aos anos da infancia na casa dos avós e cos teus pais. Unha homenaxe a unha forma de vivir, quizais?
Hai un intento de contextualizar os anos de Santiago. Para iso, teño que volver sobre o meu pasado e reconstruílo ata chegar a ese momento. As figuras dos meus avós e as súas casas constituían un contrapunto ás dos meus pais e a miña propia casa. A miña vida na aldea era menos ríxida, máis libre, a comunicación era moito máis fluída. Os meus avós, sobre todo as avoas, foron referentes moi importantes na miña infancia. A través da convivencia con eles e dos relatos narrados arredor do lume no inverno aprendín moitas cousas sobre como afrontar a vida. Leccións que se fixeron máis valiosas co paso dos anos.
(P): A túa chegada a Santiago coincide cos anos de ampliación da liberdade, coa recente morte de Franco e o fin da ditadura. Aí chegas ti con ganas de vivir, como descobres as drogas?
As drogas xa as descubrira antes de chegar a Santiago, sempre consumidas en grupo co único propósito da diversión. O transcendente que descubrín en Santiago foi a heroína e o ritual non foi moi diferente ao que pasaba no meu pobo. O consumo sempre se facía en grupo, nun ambiente lúdico e sen conciencia do risco que constituía. Todo iso mudou rapidamente. O consumo pasou a ser unha necesidade e a diversión desintegrouse para dar paso ao inferno.
(P): Como consegue unha erguerse e tirar para adiante a pesar da dor? Foi a forza do amor sentido por Nico?
Non queda outra que seguir adiante porque a vida non se detén. O amor a Nico deulle sentido ao meu pasado pero a forza que me amarrou á vida tivo que ver co que lle daba sentido ao un futuro certamente sombrío. Sen dúbida quen termou de min foi a nosa filla.
(P): Pensas que o tempo o cura todo ou sempre quedan secuelas?
O tempo o que ofrece son oportunidades. Cura na medida en que o usas para reparar feridas, desfeitas, conflitos… se non, o tempo ás veces complica as cousas. En todo caso, todo o que se vive deixa marca. As secuelas son inevitables.
(P): Existe arrepentimento de certas vivencias ou es das que cres que todo o vivido axuda a medrar como persoas?
É evidente que hai cousas das que non me sinto orgullosa e que me avergonzaron durante moito tempo. A palabra arrepentimento aplicaríaa a todo o que causou dano ás persoas que máis me querían e sufriron por causa dos meus actos. O dano foi inmenso e a todos os niveis: económico, afectivo, laboral, psicolóxico… foi brutal. O apoio co que contei abarcou todos estes ámbitos e fun consciente do seu valor en todo momento. Mais se hoxe podo falar abertamente do tempo da vergonza é porque tiven a oportunidade da reconciliación. A supervivencia deume a oportunidade da reparación e tamén me fixo tomar conciencia de que moita xente da miña xeración non tivo esa oportunidade porque perdeu a vida.
O tempo é oportunidade. Nos momentos máis complicados e duros é moi importante non perder isto de vista. Pode que chegar a esta conclusión forme parte diso que ti chamas medrar como persoas.
(P): Plantéxaste publicar outra novela nun futuro inmediato?
Escribir non é algo doado para min. Si hai historias na miña cabeza que me gustaría ser quen de escribir algún día. Xa veremos.
Si te ha resultado interesante, comparte!
Graduada en periodismo y enamorada de la lectura y la cultura. Porque leer nos hace mejores personas.
La absurda existencia de Dalila Conde
¿Qué leer en el Día de la Madre?
Si te ha gustado este artículo y quieres dejar tu opinión, encantada de leerte! Cancelar la respuesta
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (obligatorio) (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Salir /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Salir /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.
3º mellor espazo literario na rede 2019 por Fervenzas Literarias
Podéis escuchar el podcast «Libros contra el machismo» aquí.
Suscríbete a la newsletter de Lecturafilia
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Este blog se ha hecho con el 2º premio da Xuventude convocado por la Diputación de Pontevedra. Gracias infinitas por el apoyo y las muestras de cariño.
Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos
10 libros recomendados sobre la amistad
A nena do abrigo de astracán
La Perla: una parábola del mundo
Análisis feminista de "Pantaleón y las visitadoras" de Mario Vargas Llosa
Introduce tu dirección de correo electrónico para seguir este Blog y recibir las notificaciones de las nuevas publicaciones en tu buzón de correo electrónico.
Dirección de correo electrónico:
Para cualquier sugerencia o propuesta, puedes enviar un correo a lecturafilia.blog@gmail.com
Andrés Bravo en Manual de remedios litera…
Mónica Cevedio en Entrevista María Novas: “Es ne…
Jennifee en “Linguística escreve-se com A.…
Britney en «Plan de rescate» de Antía…
Y también en Facebook
Y también en Facebook
Sígueme en las redes sociales
Ver perfil de Lecturafilia en Facebook
Ver perfil de Lecturafilia en Twitter
Ver perfil de lecturafilia en Instagram
Siempre a la última
Si quieres ser el primero en conocer todas las novedades del blog, suscríbete a Lecturafilia y te llegará un correo con lo último.
Dirección de correo electrónico:
Follow Lecturafilia on WordPress.com
Únete a 8.556 seguidores más
¿Ya tienes una cuenta de WordPress.com? Accede ahora.
View post in Reader
Privacidad y cookies: este sitio utiliza cookies. Al continuar utilizando esta web, aceptas su uso.
Para obtener más información, incluido cómo controlar las cookies, consulta aquí: Política de cookies
A %d blogueros les gusta esto: