gl gl gl gl fr gl gl fr gl gl en gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl pt gl en gl es sv ca es pt br fr gl pt gl lt gl ca en eu en it gl gl gl it en gl pt pt fr gl gl gl gl gl gl zh en sv fr de de gl gl gl gl gl es gl es gl gl es pt es pt pt gl pt fr pt gl pt pt en gl es gl gl pt pt gl en pt gl pt pt pt pt es pt gl gl gl gl gl gl pt it gl gl pt gl gl gl gl gl pt pt pt gl gl pt es pt gl en gl gl gl pt pt pt es pt gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl pt en ca gl gl pt
Vieiros: Galiza Hoxe - Camilo Nogueira - A dignidade dun povo
Martes, terza feira, 27 de setembro de 2022
Hai “quen volta a soñar con cirurxías de ferro que cercenen a complexidade española”. A sentenza está tirada do manifesto A Dignidade de Cataluña. Os diarios cataláns mostraron a vontade de defender o Estatuto de Autonomía fronte á posibilidade de que o Tribunal Constitucional, depois do pleito apresentado polo Partido Popular, opte por posicións irredutíbeis sobre a definición de Cataluña como nación e a obrigatoriedade do coñecemento do catalán no seu territorio.
Na consciencia de que sendo diferentes, os caracteres nacionais de Cataluña e de Galiza teñen en común a marxinación política e cultural suportada a causa dun españolismo construído sobre a negación da diversidade nacional da Península, o manifesto afecta directamente ás aspiracións nacionais galegas. O momento que se vive é crítico. A mistura de rabia uniformizadora e ignorancia irresponsábel con que se pretende reducir a capacidade de autogoberno das nacións periféricas fai mesmo pensar que o Estado das autonomías (tan positivo para todos e debido ao recoñecimento constitucional dos Estatutos de Autonomía de Cataluña, Euskadi e Galiza no tempo da Segunda República) foi posíbel en 1978 cando era preciso un pacto conxunto para superar a Ditadura e que tería graves dificultades para ser acordado se daquela se vivira unha situación democrática non amenazada por tentacións totalitarias.
Cataluña e Galiza sofriron de distinta forma a configuración dun poder español negador da diversidade social, económica e cultural e non puideron expresar as súa vontade nacional máis que nos raros momentos democráticos habidos no tempo contemporáneo. A evolución das dúas sociedades foi diferente, de tal maneira que se a principios do século XIX Galiza tiña o duplo da poboación de Cataluña, e nos inicios do XX a mesma, hoxe conta con menos da metade da catalá. Porén a marxinación da sociedade galega non procedeu de Cataluña senón do Poder central, exercido moitas veces por galegos e cataláns de signo político diverso.
Agora ambas nacións padecen o propósito do Estado español de constituír a Madrid como antagonista político, económico, financeiro, cultural e mediático do autogoberno das outras nacións e mesmo do Estado das autonomías, e como instrumento ofensivo para a configuración de España e do Estado español como nación única. É certo que, soportando o mesmo poder uniformizador e centralizador, as circunstancias galegas e catalás non son as mesmas. Mais iso non significa que a diferenza se encontre na capacidade dos cataláns para viver sen o apoio dos recursos económicos do Estado, entanto que os galegos carecerían dela. Aínda que a costa dunha crise demográfica (sendo este o problema a resolver con todos os medios precisos) causada principalmente pola discriminación e a inxustiza históricas, Galiza dispón hoxe dunha economía desenvolvida, mais exportadora que a de Cataluña e moito máis que a de Madrid. Gozando dun territorio e dun clima privilexiados, defínese por unha lingua que, falada pola maioría da poboación, se estende polo mundo, con forza semellante á do castelán.
A diferenza básica entre Galiza e Cataluña está nos gobernantes elexidos. En Galiza mandan xentes subxugadas polo poder e a ideoloxía do Estado. Están aínda ancorados nas provincias do século XIX, de costas viradas entre elas e suxeitas radialmente a Madrid. Manteñen nas cidades o isolamento mutuo causado pola ausencia secular de vías de comunicación modernas –o ferrocarril A Coruña-Vigo abriuse en 1943, o Ourense-Santiago en 1957; ir de Pontevedra a Lugo por tren é unha penitencia–. Carentes de autoestima aceptan a visión da Galiza fabricada polos que a negan; ignoran a capacidade dos nosos empresarios e traballadores, a formación profesional dos nosos mozos, forzados a demontrala na emigración; menosprezan a creatividade científica e cultural da nosa sociedade Actúan como se as fronteiras derrubadas pola Unión Europea aínda existisen. Os cataláns defenden unidos o seu Estatuto de nación, tal como foi definido polo seu Parlamento, e tratan a súa lingua como idioma nacional. En Galiza, chamada nación na Lei de Símbolos do Parlamento, os que gobernan grazas ao Estatuto son incluso renuentes a afirmala como nacionalidade. Tratan a lingua propia como estranxeira.
Por iso son tan necesarios e admirábeis actos cívicos como o protagonizado pola imprensa catalá. Un acto histórico. Tamén en Galiza está en xogo a dignidade dun povo.
É preciso que te rexistres para poder participar en Vieiros. Desde a páxina de entrada podes crear o teu Vieiros.
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Camilo Nogueira Román naceu en Lavadores (Vigo) en 1936. Enxeñeiro industrial e economista, foi eurodeputado polo BNG entre os anos 1999 e 2004.
Elógio da amizade (02/05/2010)
A reforma do Estatuto (25/04/2010)
Ai, Europa ! (11/04/2010)
O retorno dos demos (21/03/2010)
A glória do Pórtico (14/03/2010)
A nação curda (07/03/2010)
As provincias e Madrid (26/02/2010)
Um salto económico e demográfico (20/02/2010)
A propósito de Grécia (17/02/2010)
Foi alí, no Obradoiro (29/01/2010)
Da presidência da União (13/01/2010)
Depois de Copenhague (30/12/2009)
Brasil e nós (18/12/2009)
Depois de cinco anos de crise (24/11/2009)
O momento da União Europeia: A eleicão do presidente (I) (27/10/2009)
A cidade do Bósforo (13/10/2009)
Os Jogos de Lula (08/10/2009)
Um espectro ronda sobre Europa (30/09/2009)
Zascandileando por Europa (21/09/2009)
O sitio onde aninham todas as virtudes (16/09/2009)
Crise e sociedade (08/09/2009)
Expropiadores da nación (01/09/2009)
Desde o valor de todo o feito... (27/08/2009)
Estar na cereixeira (18/08/2009)
A propósito de Ence e Pescanova (e da agresión madrileña a Caixa Galicia) (03/08/2009)
Tanta gente, tão preparada (28/07/2009)
De costas viradas (14/07/2009)
A propósito do financiamento autonómico (07/07/2009)
Castelao entre nós (30/06/2009)
Mirar para alén (23/06/2009)
O conto é que... (16/06/2009)
Non será doado (09/06/2009)
Os europeos e a consciencia da Unión (02/06/2009)
Xogando coas cousas de comer (26/05/2009)
O acosso que não diz o seu nome (19/05/2009)
Depois da Asemblea (12/05/2009)
Unha penosa contradición (21/04/2009)
Abrir-se à sociedade (14/04/2009)
O patrón de Europa (07/04/2009)
O peso em Madrid (31/03/2009)
Contra a desertización (24/03/2009)
Lula e Obama (17/03/2009)
O acordo necesario (10/03/2009)
Desde o areal de Estorde (24/02/2009)
EEUU, China, a UE e nós (17/02/2009)
Belém da Amazônia (10/02/2009)
Sobre Galiza na crise (03/02/2009)
Como Lincoln e Mandela (27/01/2009)
O presidente eleito (17/01/2009)
Bombardear un campo de concentración (30/12/2008)
Un territorio común (03/12/2008)
O soño americano (30/10/2008)
As medallas olímpicas (17/08/2008)
As primarias demócratas en EEUU (13/06/2008)
Unha nación no mundo (02/04/2008)
Crónica de Palestina (18/02/2008)
A experiencia e o cambio (10/01/2008)
Non teñen remedio (29/05/2007)
Opinión, Columnas, Galerías, Últimas, Escáneres, Anteriores, FAQ, Buscador
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
Chat, Foros, Chatrevistas, Postais, Conversas, Open Vieiros
Barcelona, Bos Aires, Euskadi, Venezuela, Irlanda
Día das Letras, Creación, Informativos, Dossiers, XGN07, 1 de abril
RSS | Que é Vieiros? | Que é o RSS? | Creative Commons | Publicidade | Director | O equipo | Contacto