pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt gl fa gl pt gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en gl gl en de pt pt pt eo pt pt pt es es es gl gl ja gl pt gl zh gl pt gl en pt gl pt gl es gl fr gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
O escribente - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
– Que queres? -inquiriume secamente o vello. Medio corpo tapado pola porta que abrira só en parte, o outro medio apenas visible na escuridade da súa casa.
E que lle ía querer. O mesmo que lle querían todos os veciños que rubían por esa corredoira ata esa casa solitaria na aba do monte, máis solitaria aínda cá aldea de abaixo, afogada entre nubes e chuvia no fondo da valgada. Que ía querer, coa miña vella capa mollada polo orballo e as botas luxadas de lama. Que me escribise algo.
O vello era o escribente, e a súa arte era ben coñecida na bisbarra. Cartas de amor, misivas para os emigrantes que nunca volverán, documentos, declaracións, testamentos, bandos para as festas. Encetaba os textos cumpridos, dereitos ao gran e cun punto xusto de enfeite e adobío, nunca excesivo, sempre dereito á mensaxe. Como a súa caligrafía: lixeira, fermosa, pero sempre lexible e sen retruques.
Mais agora ía vello e disque case cego, os poucos mozos que aínda non marcharon xa saben ler e escribir e os vellos que quedan non precisan de cartas de amor nin das outras.
– Unha carta. De amor -respondín.
– Xa non fago iso.
A hostilidade da resposta contrastou cos seus actos, xa que abriu de todo a porta e meteuse para dentro, nun sinal claro de que era convidado a entrar e seguilo.
Sentados na mesa da súa pobre cociña e cunha cunca quente de café na man, preguntoume se non sabía eu escribir as miñas propias cartas, pois burro non parecía.
Non son un poeta, algo sei. Pero isto é diferente. A cousa ten que ir perfecta, é dunha importancia vital para min, necesito un profesional. E se falamos de escribir cartas, a súa reputación non ten competencia.
Nin o abrandei coa adulación nin acadei espertarlle o máis mínimo interese no meu caso. Mentres bebía do café, explicou.
– Xa non fago iso. Só fago Derradeiras Notas.
– Non. Notas de despedida.
– Despedidas dos que emigran?
– Máis ben dos que emigran para o Outro Lado. Despedidas desta vida, dirixidas ós que quedan. É o único que fago.
– Notas de suicidio, daquela? -preguntei, abraiado. Cada ano matábanse un par na aldea, con nota ou sen ela. Tempos duros. O vello abaneou a testa.
– Non necesariamente -explicou o escribente-, mais si en ocasións. Un despídese cando sente que marcha, xa sexa por enfermidade, suicidio, condena a morte ou sinxelamente, porque así o sente. Á hora de redactar a nota, o motivo non ten importancia.
Insistín, tentei expoñer o meu caso, recuperar o meu amor. A resposta, teimuda: “Xa non fago iso”. Agradecín o café e marchei, impotente.
Tentei escribir aquela carta eu mesmo, pero rendinme, demasiado que dicir, demasiada pouca arte para facelo. Nunca o acadaría, resigneime. Unha trapallada. Guindei os papeis ao lume.
Aparecín días máis tarde pola casa do escribente, pensando en pregarlle unha vez máis por unha última carta de amor, ofrecerlle canto carto tiña. Mais cando me abriu díxenlle:
– Quero unha Derradeira Nota. Para min.
Fitoume ós ollos uns segundos en silencio e deixoume pasar. Fixo café e foime preguntando que quería poñer, que asuntos tiña pendentes, que quería deixar amarrado; eu funlle contestando como puiden. Un anaco despois despediume ata o día seguinte, xa tiña dabondo para facer o escrito.
Ao meu regreso entregoume o escrito metido nun sobre aberto en branco e pagueille. Preguntoume que a quen tiña que ir dirixido o sobre. Díxenlle que a ninguén en particular, xa pensaría nalgo e o escribiría eu mesmo. O vello advertiume que daquela as caligrafías do sobre e da nota serían diferentes. Erguín os ombreiros para quitarlle importancia e marchei para casa, pola corredoira abaixo. Antes de afastarme, o vello lembroume:
– Tampouco esquezas asinar.
Na casa pensei na soga e como tiña que pendurala da trabe. Tiña o plan feito. Agarrei a botella de augardente e botei tres grolos. Non era para darme valor, non o precisaba, tan só era para darme un pouco de calor, nese frío de tristura. Sen ganas de nada, algo de enerxía para facer unha derradeira cousa, que non xulgaba nin heroica nin covarde, tan só irrelevante.
Collín o sobre en branco e pensei en quen poñer como destinatario. Non se me ocorría ninguén, pero tampouco quería deixalo en branco, arriscábame a que pasase desapercibido e que ninguén o lese. Ademais, tiña que asinar. Abrín o sobre e lino, a ver se resolvía o dilema.
Era bo o vello, o escribente coñecía o seu oficio. Sería inxusto e mesquiño que eu tentase reproducir aquí o escrito. Só direi que, no seu texto, fixo a miña vida, as miñas ilusións e decepcións, o meu pasado de esperanza e o meu negro futuro tinta, trazos e palabras que me prendían lume dentro. Ese vello era un estraño, non me coñecía, pero a nota que escribira parecía un calco da miña alma. Deume vertixe, acugulóuseme a vida e a enerxía no comezo da gorxa e soltei un berro afogado, e chorei coa gorxa dorida, como nunca o fixera, como tiña que ter feito moito tempo antes.
Eu aprendín mellor a escribir, lin moitos libros. Deixei a aldea e levei a miña dor comigo, como supoño que facemos todos. Tamén a carta, que acabei queimando un día. Se algún día me despido, fareino eu mesmo, como ben saiba.
Un ano despois o vello escribente morreu, e con el o seu oficio. Curiosamente, non deixou nada escrito para el mesmo, nin despedidas, nin diarios, nin testamentos. Se cadra non atopou as palabras xustas, que tan ben lle saían con estraños. Ou ben pensou que xa o deixaba todo en orde e que as palabras sobraban. Mellor así.
(Galiza-Alemanha) Francisco Castiñeira naceu (nacérono) na emigración en Suíza no 1977 e hai anos reside en Regensburg (Alemaña), mais será e sentirase sempre un coruñés con morriña dos Mallos. Dentro da narrativa curta colaborou en diversas publicacións e libros colectivos, e xa en solitario editou as escolmas de relatos "Seica chove" (Baía Edicións) e recentemente "Podería falar de nubes" (Redelibros).
You might also like
* Crónicas Ernesto Salgado Areias
Galego, memória e afeto (I) | Ernesto Salgado Areias
* José António Lozano Narrativa
A noite de Irene (1/5)
* Almudena Otero Narrativa
A sombra | Almudena Otero Villena
More from Francisco Castiñeira
Posted On 5 Julho, 2017 Francisco Castiñeira 0
E non sabes con quen me atopei? Coa Sabela, a do Roxo. Si, ía ben de tempo sen vela, porque …
Posted On 24 Setembro, 2015 Francisco Castiñeira 0
- Marta rouboume os cartos! Os cartos do meu peto! Quen berraba, coa melena recollida nunha cola que brincaba ó compás …
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
6 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.