es gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt gl en en ru ru en en fr en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en fr pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca en es ms pt pt pt en fr hu es sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt gl ja gl en pt pt gl ko gl gl gl el es gl gl el gl gl gl el gl gl gl el tr gl gl el es gl gl el cs gl gl el gl gl gl en fr en en en gl pt en ja pt it gl es es pt pt eo gl pt pt en es es pt es fr pt pt pt en pt gl pt gl pt gl fr gl gl pt pt it en en en en en en pt gl pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt pt pt pt pt en pt pt pt pt pt en en pt pt gl en en en en gl en en en en pt
8 fragmentos de A vertixe dos días - Palavra Comum
Palavra Comum - Revista galega de artes e letras
NOTA DE PALAVRA COMUM: agradecemos a Xosé Lois García as facilidades concedidas para a publicação de 8 fragmentos do seu livro A vertixe dos días, publicado em 2016.
Do Prólogo, por Paula Vázquez Verao:
“A vertixe dos días non se deixa clasificar. Ás veces, o motivo do escrito diario é unha efeméride, outras unha lembranza da nenez, unha reflexión filosófica, as sensacións que evoca o cambio das estacións… É un inventariar os lindes do que é tempo no destempo, un percorrido vital. Case poderiamos identificalo cun mural dunha famosa rede social, a xeito de posts diarios, de notas cargadas de humanismo que son escritas para ser comunicadas aos iguais. Iso si, non son pezas que deban perderse na inmediatez, senón que hai que ler con detemento A vertixe dos días para aprehender as máximas que Xosé Lois nos vai deixando neste anuario.”
EXUBERANCIA DUN LIBRO DE HORAS
Catívanme os miniados que ilustran os famosos libros medievais. Se tivese diñeiro sería un bo coleccionista dos mesmos. Hai poucos días que estiven observando as pinturas gótico-flamencas do presbiterio de Nogueira de Miño, concretamente o prendemento de Xesús, unha extraordinaria escena tétrica, que pode que teña o seu punto de partida no “The Hours of Margaret of Cleves” (As Horas de Margarida de Cleves), un libro holandés do século XIV, que se atopa no Museu Calouste Gulbenkian de Lisboa. O organigrama das figuras de Nogueira están abastecidas de procuras desa escola de miniaturistas flamengos que observamos no de Margarida de Cleves. Xesús e Xudas no centro, os perseguidores na nosa dereita, Malco ferido no chao e S. Pedro envaiñando a espada e con rostro rudo e fornecido, coa súa prateada espada, que moitos ollan neste xesto o iniciador do cristianismo violento. Senón, para que a levaba? As rebuscas nos libros de horas sobre a vida de Xesús non teñen desperdicio.
Podente, 20 de novembro de 2013.
Di un verso das “Cantigas de Santa María”: “Con gran dereito todos a debemos loar”. A Guillermina foi loada no seu enterro, en Sabadelle, no día de onte. Alí estábamos os que tiñamos que estar, os que aínda sentimos a cultura e pisamos terra de labregancia. Non estaba a señoritanga vilega, á que a Guillermina ía a facer labor a prezo de sal. E mentres os “señores” comían no comedor a ela a mandaban comer á cociña. 84 anos dobrando a cerviz e manifestando desacougos. Filla de solteira da María do Oso, unha muller desaxeitada e amiga do líquido de Baco. A María tiña un deses dons de ver a súa vida ao revés, e mandou a súa filla a facer bacharelato. Era eu moi neno cando ela ía estudar, ela era unha moza e notábaselle o cariño pola xente pobre como ela. A Guillermina era xorda e ía cada 18 de outubro ao avogado da xordeira, S. Lucas. Vina comendo polbo, convidoume e probeille unhas talladas, non podía dar largas a tanta xenerosidade labrega, agradeceuno. Loada sexa na memoria.
Podente, 8 de decembro de 2013.
Se tivese que citar algún dos meus mestres, citaría en homenaxe blindada, a un dos meus enormes pedagogos, Groucho Marx. Volvo ler extractos do seu relevante pensamento en “Memorias dun amante sarnoso”. Despois de perniciosos anos comezo á entendelo, no que respecta a política, na que estamos metidos neste carnavalesco drama. Dicía Groucho: “A política é a arte de buscar problemas, atopalos, facer un diagnóstico falso e aplicar os remedios equivocados”. Boa lección para entender o desgoberno do Sr. Rajoy, e para ver o lastre dun falso diagnóstico económico no que nos ten asolagado. Os informativos de televisión tiñan en min a un adicto, agora, grazas á previsión que fai o benquerido Groucho Marx, atéñome a seu consello: “Atopo a televisión moi educativa. Cada vez que alguén a acende, retírome a outro cuarto e leo un libro”. É verdade, nun libro atopo o magníficat da suprema liberación. Non digan os contacontos políticos que unha imaxe vale por mil palabras.
Barcelona, 29 de decembro de 2013.
A morte impresiona cando nos leva a unha grande voz cívica, ao home fulxente e amador da liberdade. Juan Gelman, o poeta impetuoso e ordenado que combateu coa espada da palabra as iniquidades dos lerchos ditadores que asolaron a súa amada Arxentina. Os sátrapas da ditadura asasinaron o seu fillo Marcelo e a súa nora, mantendo en cativerio a súa neta Macarena, que el puido recuperar. O triunfo insidioso dos covardes milikos ocasionaron mais de 30.000 mortes de arxentinos. Juan Gelman foi ese grande e universal home de repetidas pegadas concienciadoras. Un estrelecido Montonero e sempre armado coa palabra certa e desenvaiñada; co verso en fío para ilustrar, liberar, integrar e de tantos significados libertarios. O pasamento no seu exilio de México de “El poeta de los ojos tristes”, título do artigo de Juan Cruz en “El País” de hoxe. Sen el ficaremos mastigando as súas palabras: “los compañeros tienen la boca llena de silencio/ como niñito sin noticias del lugar donde la vida cabecea”.
Barcelona, 15 de xaneiro de 2014.
O DANTE ESOTÉRICO DE RENÉ GUÉNON
Pode que non interese o Dante Alighieri como Güelfo Branco ou como esotérico. Mais son dimensións tan puntuais que alentan ir ao menos coñecido e desatendido do home que esclareceu o renacer dun proceso histórico de relevancia. A plenitude non está na fama dun persoeiro concreto, senón do que se traduce do seu pensamento, do seu diálogo coas cousas e, aínda, coas mais impertinentes causas que piden cambiar o mundo. René Guénon (1886-1851) entrou na evidencia iniciática e concorreu ao esoterismo de Dante, que marca tendencias e desconexións coa súa obra literaria, ben exposta na cimeira de seus escritos. 9 curtos capítulos bastaron a Guénon para escudriñar as aparencias e ocultismos no que Dante procurou búsquedas en herméticas limitacións do pensamento medieval, cada vez máis suplantado no discernir do pensamento de Dante, que nos aproximou a interpretacións sistemáticas dunha cosmogonía que se esfaragullou. A “Vita nuova” promovendo ideas e destinos.
Barcelona, 8 de xuño de 2014.
O ROUBO DE PENICILINA
Lendo “The Third Man” de Graham Greene, impresionoume o seguinte texto: “Os enfermeiros militares roubaban a penicilina e logo vendíana moi cara aos médicos austriacos… Pagábanse até setenta libras por ampola. A isto chamaríalle eu unha maneira inxusta de repartila, xa que só se beneficiaban os enfermos ricos”. O lido lémbrame e remíteme ao meu período militar en Sidi Ifni, no III Tábor de Tiradores que guarnecía a fronteira con Marrocos. Naquel aramado efectuábase a entrega gratuíta de penicilina. Nas cábilas había graves problemas coas doenzas infantís, que só a penicilina curaba. Este medicamento non se servía para aqueles esquecidos habitantes pobres do Alto Atlas, por parte de Marrocos. O practicante do Tábor era un médico salmantino e antifranquista. Os dous facíamos boas migas. No aramado había un clamor angustioso por salvar nenos. O practicante roubaba a penicilina e eu pasábaa polos baleiros do arame. Salváronse nenos naquela pestilencia consentida.
Podente, 10 de xullo de 2014.
O CABALO E O PARASITO
Como no cadro de Tiziano, o parasito ía no cabalo a galope, pura imaxe de Carlos V en súas tropelías imperiais. Mais entre o cabalo e o cabaleiro eu escollería o cabalo e non o idiota que lle dá espora e freo seco. O cabalo é paciente, xeneroso e sufridor. O parasito cabaleiro merece un couce de ferradura na tripa gorda que é onde ten o seu cerebro disecado. Coido que o cabalo ten máis cortesía e elegancia que este tipo que naceu en forma humana mais é unha fera depredadora. A ridiculez xa non a disimula. Parece que é un tipo de arte que estes perversos exhiben no maltrato dos animais. O parasito parece que leva a conciencia entrepernas. O cabalo maltratado trota e galopa, como se dese pracer a tanta demencia dun primate –pido desculpas aos verdadeiros primates–. Pido que se protexa a estupidez dos maltratadores de animais, nun estábulo ou na reserva das ferocidades a perpetuidade, onde non haxa rosas porque eles as comen. Hai que sentenciar os parasitos que degraden aos equinos.
Podente, 18 de xullo de 2014.
(Galiza-Catalunha) Nascido na Galiza, Xosé Lois García é formado em Geografia e História pela Universidade de Barcelona (Catalunha), cidade onde atualmente vive e trabalha. Articulista, ensaísta, conferencista, tradutor e poeta, é considerado uma das mais importantes vozes da poesia galega contemporânea. Publicou na Espanha antologias da poesia galega, portuguesa, brasileira, angolana e moçambicana, entre outras, além de importantes estudos sobre a simbologia do românico em Portugal e Galiza. Tem vários poemários, dentre os quais se destaca “Tempo precario”, no qual o autor dá voz a seu heterônimo, Pero Bernal, trovador galaico-português.
You might also like
* História Língua Xosé Lois Garcia
A cultura galega e a lusofonia
Crítica literária Crónicas Xosé Lois Garcia
Pelo roteiro da Galiza universal de Rosalia de Castro
Crónicas Xosé Lois Garcia
No passamento de Lucila Nogueira
Adeus, ti, Ponte Nafonso I por Ramón Blanco
Posted On 6 Setembro, 2022 Palavra Comum 0
"En la ingeniería civil la seguridad estructural está en lo más profundo de su identidad, por lo que no puede admitir …
Abraço ibérico | Ernesto Salgado Areias
Posted On 19 Março, 2021 Palavra Comum 0
Foto: Excerto da obra de Oliveira Martins   Na “História da Civilização Ibérica” (1879), o autor Oliveira Martins, numa abordagem sobre a …
10 poemas do livro “Enfermaria” de Ana Paula Jardim
30 Setembro, 2022 0
APRENDIZAGEM | Artur Alonso Novelhe
27 Setembro, 2022 0
Projecto Planta I Malvada Associação Artística
16 Setembro, 2022 0
Carta aberta à Europa I Chus Pato
25 Agosto, 2022 0
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Notify me of follow-up comments by email.
Notify me of new posts by email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
O tempo das “Não-Coisas”. E o uso excessivo das redes sociais segundo Byung-Chul Han
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Entrevista | Luís Osório: “Os artistas, pela primeira vez desde há pelo menos três séculos, não estão na vanguarda do pensamento”
Afonso Cruz, uma escolha fresca e proteica
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
GALEGO-PORTUGUÊS – da teoria à prática
Escrever o cansaço incansável: Žižek Vai ao Ginásio
Subscrever Blog via email
Indique o seu endereço de email para subscrever este site e receber notificações de novos artigos por email.
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.