gl gl ca gl gl es pt pt pt pt pt es pt gl es es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl it gl gl gl gl en en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl es fi it gl pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl es es gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl it gl gl pt gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt pt es gl gl it gl en en gl gl it en gl en en en gl en es
O faiado de Peter Pan | Cicloxénese Expresiva
Entrevista a Xosé Manuel Beiras
Entrevista a Xesús Alonso Montero, presidente da RAG
Entrevista a Luis Alberto de Cuenca
Entrevista ao Clube da Lingua
3 poemas de Carlota Tomás
Sobre o de Escarnio e Maldizer…
A estética da traxedia
Galicia Bilingüe e a Real Academia Galega acordan engadir a letra “j” ao abecedario galego
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
O que mal empeza, mal acaba. E acabou
Perder o tempo con Pokémon Go
A transexualidade no século XXI
Díxolle un xefe a un subordinado
Escritura e hostalaría. Relación bilateral
Fante vs. Bukowski (II)
Fante vs. Bukowski (I)
Hai vida despois da morte
Tes un grelo aí
Retrato dun falso antroido
O poeta en funcións Mariano Rajoy
Canto baloncesto colle nun peugeot 206?
Verdadeira historia da televisión
O que aprendín de Thomas Carhcart e Daniel Klein
O faiado de Peter Pan
E ti, como te sentes na sociedade?
Ilustracións sobre unha vida
Cine, series e música
Manifesto da Cicloxénese Expresiva
O faiado de Peter Pan
Cicloxénese expresiva / 14 Febreiro, 2016
Alí colle todo. O que queren que colla e o que non. Todo o que pulula en perigo de extinción polos corazóns no camiño da deshumanización. O fogar da imaxinación. O lado positivo das radiografías. Exercicios de estilo martirizados por rimas indiscriminadas. Botes de vidro onde reverberan as luces dos primeiros versos. Binomios fantásticos e binomios de realidades enfrontadas unidas por esposas de veludo rosa. Recordos de clímax e os primeiros orgasmos, onde cada un é o primeiro porque nunca lerás un libro dúas veces, porque te moves na forma de ti mesmo, nos recunchos de tódalas túas posibilidades de ser en tódolos tempos verbais coñecidos. Ninguén pode limitar o espazo do faiado de Peter, ausente de teito, orfo de esquinas, só chan no que voar.
Nunha caixiña de melamina, evitando o romanticismo da madeira, gardado o día que aprendín a camiñar. Unha nova lei que obriga a non esquecer nunca ese día, á súa vez unha lei que impide dicir nunca, e de novo unha lei que impide impedir; leis todas excepcións que confirman a regra….porque dentro do faiado cúmprense. Tamén se gardan aí as conciencias sen ciencia dos pulsos ignorantes e dos escaparates de velenos roubados ó poeta. Se todo fose “con ciencia”, os de letras vagariamos perdidos entre pepiños grilos…
Méritos persoais e intransferibles en dirección extrovertida.
Mudanzas sistemáticas do prescindible que saen das crisálidas da reinvención vital.
Os extrañamentos de Gianni Rodari nas verbas malsoantes…
Todos sentados no diván de Tolstoi, cada acto dende un diván sorprendido de si mesmo. Pequenas fadas primas de Margarita Porete que crean a xustiza con rastas de cores e fíos suaves.
O desterro da deshumanización.
Os excesos todos gardadiños no caixón desastre sen clave para o cadeado, a afectación
nun vaso medidor non obsoleto.
A desnaturalización tamén colle no faiado, só na súa noble forma oposta.
A materia gris xogando ó corro da pataca cas pantasmas. As esencias de aldea, da orixe,
nun bote con tapa de cristal de rocha.
As decepcións asumidas. As excepcións.
Vidas interpretadas dende meniñas párvulas, mans que crean… Xuízos desterrados. Aí dentro, onde todo ule a libre, onde as liñas rectas non collen por causa de rixideces testanas.
Aí, no faiado do neno eterno, cando me sinto caramelo de coco convértome en raíña de min mesma, e comparto soidades impresc Se todo fose “con ciencia”, os de letras vagariamos perdidos entre pepiños grilos…
Colle tamén no faiado de Peter Pan a evolución de indibles cas que xogo ó tira e afrouxa
Non querer medrar que conclúe na evolución óptima.
Colle nunha caixiña de arame o preciso da exactitude para ter a capacidade, en calquera contexto, de humanizar un grelo…dende a emoción endémica e contaxiosa do cotiá.
Grazas ó xenófobo refraneiro escravo da realidade, o faiado de Peter Pan é “unha merenda de negros” na que o kaos de realidades é o reflexo da vida mesma disposta a HUMANIZALO TODO.
Iria Anido, autora de Cambio de estrela.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
14 Febreiro, 2016 in Tes un grelo aí.. Etiquetas:IriaAnido, OFaiadoDePeterPan, Tes un grelo aí.
O que aprendín de Thomas Carhcart e Daniel Klein
Verdadeira historia da televisión
Entrevista ao Cruceiro Rock →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.
Follow Cicloxénese Expresiva on WordPress.com
Arquivo Elixe un mes Novembro 2017 Xullo 2017 Xuño 2017 Maio 2017 Abril 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016
Privacidade e cookies: Este sitio utiliza cookies. Ao continuar usando este sitio estás a aceptar a súa utilización.
Para saber máis, incluído como controlar as cookies, consulta aquí: Política de cookies
Already have a WordPress.com account? Log in now.
View post in Reader
A %d blogueros les gusta esto: