gl gl de gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl es gl de gl fr gl gl gl gl es lt vi gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl de it gl gl gl en gl es gl de gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl it tr gl gl gl gl gl gl gl en zh gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl it gl gl es gl fi es ast gl gl gl es gl fi gl gl es es es es it gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl en pt cs gl gl lt gl gl gl cs gl gl gl gl cs gl gl gl gl gl gl gl su gl gl es gl da gl gl gl gl gl gl gl es gl da en cs gl gl gl gl gl cs gl gl gl gl it gl cs gl gl gl gl gl gl cs gl gl gl es gl fi en it gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es gl fi en gl it gl gl gl gl gl gl gl sv es gl gl gl gl gl gl lt gl gl gl es gl fi pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl de gl gl gl gl gl gl es gl fi gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl eo ru gl gl gl de gl pt gl cs cs de cs cs cs cs de cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs cs en fr gl gl cs it cs gl cs es gl pt gl en en en pt cs gl gl gl it es pt ru gl gl es gl
escena extraída da película centroeuropea que nunca escribirei
- por favor, que alguén deixe de ser eu.
que alguén deixe de ser eu e me devolva unha cadeira nesta mesa.
- non, só quero sopa.
- dá igual, só quero sentar.
Publicado por Ismael Ramos ás 20:22 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: (frío), existencialismo do barato
o meu corazón de coello
nalgún sitio onde non chegue o frío,
amarrada en cinta de embalar
como o nome dun psicópata ecoando nos estantes da cociña.
hai cousas que non sabes.
cousas que non che conto.
que por iso durmimos debaixo da cama
Publicado por Ismael Ramos ás 15:36 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: de tanto andar pola casa, poemas
cousas que me dan medo:
1. que lles pase algo.
Publicado por Ismael Ramos ás 13:13 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: (aquí), de tanto andar pola casa
estracto primeiro dunha conversa a media noite: do soño americano
ultimamente só penso nunha cousa
se non cumpro os meus soños
marcharei a nevada ou a dakota
ou a un estado calquera
dos estados unidos de américa
e o local estea baleiro
e as cadeiras repousen sobre as mesas
porque haberá pouco sol
e terei un can
porque terán que ir morrendo
aínda que non teñan nome
e colocarei pedras enormes no xardín
e que se me derrame o café entre os dedos
se me tremen as mans
que só é que hai moito tempo que non escribo
dígome que é real
todo depende do día
porque haberá pouco sol
e pasarei as páxinas con dificultade
cos guantes aínda postos
mentres acariño no peto
o botón aquel que me caera do abrigo
a noite que decidimos marchar lonxe
-         chegouche o de “serás feliz”?
é que se me foi a conexión
Publicado por Ismael Ramos ás 22:50 3 comentarios:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Paxaros desplomándose dende o ceo.
Publicado por Ismael Ramos ás 21:54 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
sobre unha foto na casa dos avós
... y el retrato
de la muchacha con ojos
iluminados por una sonrisa.
Todo el invierno sola y escuchando el mar.
está na miña natureza ese baleiro
aberto como as casas de mar.
As casas familiares preto do mar
É como unha anorexia imperturbable.
Saír nas fotos coa boca aberta.
Escoitar ano tras ano
o mar no oco.
Publicado por Ismael Ramos ás 21:06 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: de tanto andar pola casa, joan margarit, poemas
Traguei as luces do nadal pasado.
Só quería que soubeses
que se queimo o coche
non será por ti.
Regálame algo que arda.
A fin de contas dentro de min
para adornalo con luces.
Publicado por Ismael Ramos ás 23:32 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: de tanto andar pola casa, interferencias, poemas
eu non temo o océano. durmo
a carón da lavadora.
os mosquitos fan o amor na miña orella.
Publicado por Ismael Ramos ás 00:48 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: existencialismo do barato, poemas
a rapaza loura cruza a rúa
despega todas a fotos do álbum
nas que saía ela.
e non di nada.
a moza xa non cruza.
a muller loura dos patíns
eu non sei pelar unha mazá.
ela xa non cruza.
Publicado por Ismael Ramos ás 17:24 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
mrs. dalloway, a musa
A musa vestía saia alta. Tacóns
Viaxaba cun libro baixo o brazo, poida
que o Mrs. Dalloway de Virginia. Tampouco estou seguro.
O caso é que despois diso sempre lle chamaría Mrs. E cóntocho
aínda que non che importe, aínda que non o queiras saber
e me obvies en silencios estratéxicos. Cóntocho
porque lle chamaba Mrs. incluso mentres a asfixiaba con dozura
e pensaba como diseccionar o seu corpo
en palabras adecuadas á catástrofe. Aínda que non che importe.
Esa noite durmín ó lado do seu cadáver. Soñei contigo. Desvelado
Publicado por Ismael Ramos ás 17:11 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Oxidarme os ósos con coca-cola
iso era para ti a felicidade.
Alén de toda fórmula
estragar ata o máis innobre
e burbullas pequeniñas que tradean na lingua.
Beber ata altas horas
por enriba das pantallas.
Iso era para ti a felicidade.
Publicado por Ismael Ramos ás 23:01 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: de tanto andar pola casa, infocomercial, poemas
A salvación tamén fora sempre unha posibilidade.
A neve non tardaba en derreter. Lembro
eu estaba nun escaparate. Que escribía nun escaparate.
Ía frío e as xemas
pegábanse nas letras da máquina de escribir.
Era beleza pura esa tortura.
Do outro lado da cristaleira vós pasabades
engulidos en teas e publicidade.
Bastaría romper o vidro coa máquina
Fuxir fora sempre unha posibilidade.
Publicado por Ismael Ramos ás 02:24 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
derradeira carta dende agosto
y el frío repentino de final de agosto
hace que píense en ti.
Jaime Gil de Biedma
Hai un cadáver no xardín. O meu cadáver está tendido no xardín.
Chegamos a este punto de non retorno. As viúvas atestan no meu nome as estacións.
Por debaixo do meu corpo sen vida enterraches os restos da vaixela, a miña dor sostida en fráxil equilibrio sobre anacos de louza, a miña dor escalena. A miña dor se me guindo polas portas abertas e o peso morto dos meus ósos se estrela contra a vaixela. Non te creas, nada foi casualidade. O derrubamento planéase sobre papel. A proxección da caída, a distribución dos membros. Mide en centímetros se queres o meu desfalecemento. Conta as mulleres que visten de negro e atestan as estacións no meu nome. Cóntaas. Menos días ten agosto.
Pola noite vai frío e o meu cadáver azulexa. Nada medra por baixo del. A chuvia limpa nos ósos. A arte de podrecer é complicada. Hai que ter paciencia. Ten paciencia. Ten paciencia e ofrecereiche os meus ósos descarnados sobre pratos rotos. Eu non quero nada. Eu unicamente fun a caída. Só iso, máis nada. Pero non marches. Non marches aínda, que a arte de podrecer é complicada. Os grilos aprópianse do eco nas concas dos meus ollos.
Oes como tremo baixo a chuvia? Non te vaias.
Se iso, mira como van entrando cada día novas mulleres vestidas de negro na estación. Menos vidas ten agosto.
O ceo é azul.
Se iso mira como me entran as formigas polas veas e os meus ósos profundan na terra ata desapareceren.
Un berro do que foron esvaecido na caída.
A vaixela rota cegada pola terra fértil da miña dor.
O ceo é azul. Viúvas atestan a estación.
Hai un cadáver no xardín.
Non temas, non temas
Publicado por Ismael Ramos ás 13:27 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
hai días dramáticos no curral
Hai días dramáticos. Días, nos que te levantas dramático. O corazón nun puño. É así. Esta noite durmín coa ventá aberta. Facía vento, botei por enriba o cobertor. Tamén pode influír que estea a ler os poemas de Ellen Kennedy. Por que non? Botareille a culpa a Ellen. Ultimamente ten a culpa de todo. Di que planea a maneira perfecta de se suicidar. Eu, tamén planeo unha traxedia. Outro tipo de traxedia. Algo amoroso, penso. Cando non estou namorado só penso en estalo. E cando me farto de pensar en estalo, penso que mellor así, que para que, co que doe, e levántome dramático.
O caso é que estaba almorzando e pensei, pobre galo dos corn flakes aí tan só, co promiscuos que son os galos. Pobre galo. E lembreime da galiña do avecrem.  Era perfecto. Eran perfectos. Primeiro pensei en escribirlles unha obra de teatro, unha traxicomedia barroca, pero pasei, eu non escribo teatro, nunca o fixen e non vou comezar agora por culpa dun galo. Despois, ocorréronseme os primeiros versos dun poema, pero dende que leo a Ellen Kennedy nada me parece bo dabondo, así que desistín. Puta Ellen coa súa perfección. Finalmente: unha foto, si, unha foto. Pero a cámara non tiña batería e non atopaba o cargador, así que saíu isto. Que se conformen cun post.
Agora só me queda desexar que sexan felices e que coman perdices os moi caníbales.
(Minto: volvinos gardar en estantes diferentes, se eu non estou namorado por que o habían de estar os meus cereais? Que se fodan. E levántome dramático un día máis.)
Publicado por Ismael Ramos ás 18:21 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Etiquetas: de tanto andar pola casa
1ª interferencia en grao de tentativa
Soñei cun rapaz louro.
Eu levaba posto un xersei amarelo
e sostiña a foto dunha cunca vermella.
isto é todo canto me queda.
Publicado por Ismael Ramos ás 18:48 Ningún comentario:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Publicacións máis recentes Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Ver o meu perfil completo
Despois de me acontecer todo,
podes seguir sintonizando, aquí
escena extraída da película centroeuropea que nunc...
poemas da casa arrendada
estracto primeiro dunha conversa a media noite: do...
sobre unha foto na casa dos avós
mrs. dalloway, a musa
derradeira carta dende agosto
hai días dramáticos no curral
1ª interferencia en grao de tentativa
(aquí) (29) (frío) (15) a ferida (1) alberti (1) andrés barba (1) anne carson (2) anxos (1) auden (1) azul (2) bataille (1) blaise pascal (1) calor (4) carne (2) carta (2) catherine deneuve (1) chus pato (1) chuvia (6) clase (4) compostela (24) conversas (8) cuarto (2) dawson que non sabe medrar (2) de tanto andar pola casa (12) ellen kennedy (1) emiliana torrini (1) escribir (8) existencialismo do barato (16) fragmentos (8) hábitat/interferencias (3) helena de carlos (1) henrik nordbrandt (1) idea vilariño (1) inês dias (1) infocomercial (6) interferencias (8) jane kenyon (1) joan didion (1) joan margarit (1) justin taylor (1) la nuit remue (5) lecturas (11) loito (2) londres (1) luz (1) mar (1) margaret atwood (1) marien defalvard (1) mark strand (1) maximiliano barrientos (1) medicine (3) miranda july (1) nai (2) nenas (2) new wave vomit (1) nocturnos (10) noia (3) nós (1) paisaxe (1) paxaros (1) philip larkin (1) piscina (2) poemas (37) rapaces (9) raymond carver (1) rick moody (1) rodrigo hasbún (1) rúas (3) san juan de la cruz (1) sen (3) sylvia plath (2) tess gallagher (1) ti (17) traducións (7) Valente (1) videos (1) virginia woolf (1)
dúas inglesas e o amor
Este obra está bajo una licencia de Creative Commons Reconocimiento-NoComercial-SinObraDerivada 3.0 España.
Tema Simple. Con tecnoloxía de Blogger.