gl gl it ca gl gl gl nap gl gl gl en gl gl gl en nap gl gl en he en gl he en gl he en gl gl he en gl he en gl he en gl he fr gl he fr es he en gl he nl gl he en gl he en gl gl he en gl he en gl he en gl he en es he en gl he en gl he en gl he en gl he en gl he de gl he en gl he fr gl he en gl he en pt he en gl he en es he en gl he it gl he fr gl he en gl gl es es gl es en
Alvaro Cunqueiro - Biografía - Museo Casa Cunqueiro
Álvaro Patricio Cunqueiro Mora vén ao mundo un 22 de decembro de 1911 en Mondoñedo, Lugo. Fillo de dona Pepita Mora Moirón e de Joaquín Cunqueiro Montenegro Álvaro, é o segundo do cinco fillos que vai ter o matrimonio. O seu pai, cambadés e de familia nobre, rexenta daquela a farmacia anexa á catedral e a súa nai pertence a unha distinguida familia da comarca. O ambiente familiar, o alento de dona Pepita e os personaxes que desfilan pola botica paterna farán que Álvaro desenvolva dende ben noviño unha gran curiosidade pola cultura e as letras.
En 1921, con dez anos, escribe a súa primeira obriña literaria, hoxe perdida: unha novela do Oeste americano, onde os “cowboys” falaban en castelán e os indios en galego. Nese mesmo ano marcha a Lugo a proseguir os seus estudos. Inicia o Bacharelato como interno nos Maristas e continúa logo a súa formación no Instituto General y Técnico da rúa San Marcos. Le sen medida e é asiduo da Biblioteca Provincial. Coñece nesa época a Ánxel Fole e a Luis Pimentel. No instituto, un vello mapa de Galicia, obra do xeógrafo Domingo Fontán, descóbrelle visualmente por vez primeira o país galego, as súas comarcas, os seus camiños, as súas costas e relevo. Neses anos crece a súa conciencia do papel fundamental que desempeña a lingua galega na alma e no ser de Galicia.
En 1927 matricúlase por libre na Facultade de Filosofía e Letras (sección Historia) da Universidade de Santiago de Compostela. Hospédase nunha pensión da rúa Enseñanza número 11. Non é bo estudante, pero fragua naquela época unha serie de frutíferas amizades, reencóntrase con Ánxel Fole (a quen coñecera en Lugo, durante a etapa de Bacharelato) e frecuenta o ambiente literario e cultural que se acubillaba en moitas tabernas compostelás ou nos cafés Español ou Derby. Precisamente, no Café Español coñecerá o impresor Ánxel Casal. Grazas a el, por mediación do seu amigo Luis Seoane, será editado en 1932 o seu primeiro libro de poemas.
En 1930 empeza a colaborar con poemas e artigos na revista Vallibria, dirixida na súa cidade natal por Xosé Trapero Pardo, cronista da cidade mindoniense.
Tamén nese ano, dende a súa “Oficina Lírica do Leste Galego”, sita no terceiro piso da casa familiar, sae do prelo a revista literaria Galiza, que o propio Álvaro dirixe, acompañado nesa aventura por amigos do seu círculo mindoniense como Xosé Díaz Jácome, Aquilino Iglesia Alvariño ou o ilustrador Bernardino Vidarte.
Morre a súa nai, dona Pepita. Cunqueiro ingresa no Partido Galeguista.
Publica o seu primeiro libro de poemas: Mar ao Norde.
Son editados sucesivamente os libros de poemas Cantiga nova que se chama riveira e Poemas do si e non. O primeiro dentro da liña chamada neotrovadorismo. Comeza a súa colaboración no diario vigués El Pueblo Gallego de Portela Valladares.
Cunqueiro, mozo comprometido co galeguismo nacionalista, participa activamente na campaña electoral a prol do estatuto de Autonomía. Canda o inicio da Guerra Civil, Cunqueiro abéirase na vila de Ortigueira. Dá clases no colexio Santa Marta e comeza a publicar no semanario falanxista Era Azul.
Cunqueiro se incorpora a la redacción del diario La Voz de España, en San Sebastián. En esa ciudad entabla amistad con Manuel Halcón director de la revista, (cercana a la Falange) Vértice, en la que comienza a colaborar.
Múdase a Madrid. Escribe no ABC e colabora noutras cabeceiras xornalísticas.
Publica un libro de poemas en castelán, Elegías y Canciones. O 18 de decembro dese ano viaxa a Mondoñedo e contrae matrimonio con Elvira González-Seco Seoane na súa cidade natal.
Morre o seu pai, don Joaquín. Nace o seu primeiro fillo, César.
Retíraselle o carné de xornalista. Nace en Mondoñedo o seu fillo Álvaro.
Afastado xa do mundo franquista, deixa a capital e regresa a Mondoñedo. Comeza unha etapa difícil, de soidade e recollemento na súa cidade natal. Son anos duros, pero que frutificarán despois con moito pulo. Apóiase en amigos de mocidade, como Francisco Fernández del Riego, quen o animará a escribir prosa en galego.
Principia a publicar no diario compostelán La Noche e en Faro de Vigo.
A década do cincuenta é crucial na biografía de Cunqueiro. Pouco e pouco, irá deixando atrás os malos momentos e vaise reencontrar con moitos vellos amigos de Compostela, como García Sabell, Ramón Piñeiro ou Otero Pedrayo. Case todos eles estarán no xerme do nacemento da editorial Galaxia en 1950, con Francisco Fernández del Riego como unha das súas cabezas visibles. Ábrese daquela o camiño para o seu éxito como figura da narrativa galega e Cunqueiro recobrará o lugar de privilexio nas letras galegas do que se vira apartado ao empezar a guerra civil. Publica Dona do corpo delgado.
Ve a luz Merlín e Familia i outras historias.
Publica El caballero, la muerte y el diablo e As crónicas do sochantre.
Publica O incerto señor don Hamlet e, xunto ao seu amigo José María Castroviejo, Teatro venatorio y coquinario gallego.
Premio Nacional da Crítica por Las crónicas del sochantre, tradución ao castelán de As crónicas do sochantre. Publica Las mocedades de Ulises e Escola de menciñeiros. É nomeado Cronista Oficial de Mondoñedo.
Deixa Mondoñedo e instálase en Vigo. Publica Si o vello Sinbad volvese ás illas. Ingresa na Real Academia Galega en substitución de Ramón Cabanillas.
Versión en castelán de Si o vello Sinbad…
Acto de ingreso na Real Academia Galega, en Mondoñedo. Le o seu discurso de ingreso. A resposta corre a cargo do seu amigo del Riego. A editorial Galaxia publica Tesouros novos e vellos, que recolle o texto do discurso e a resposta de Fernández del Riego, cunha introdución de J. Rof Carballo.
É nomeado director do diario Faro de Vigo e do Diario Deportivo.
Premio Conde de Godó de Xornalismo.
Gaña o Premio Nadal por Un hombre que se parecía a Orestes. Publica o volume Flores del año mil y pico de ave, un conxunto de relatos escritos entre 1938 e 1943.
Publica Xente de aquí e de acolá, e Vigo y su ría.
Publica Vida y fugas de Fanto Fantini della Gherardesca. Medalla de Ouro de Mondoñedo.
Publica A Cociña Galega.
Publica El año del cometa con la batalla de los cuatro reyes.
Publica nun único volume Tertulia de boticas prodigiosas (dedicada ao seu pai) e Escuela de curanderos, versión castelá de Escola de menciñeiros.
Recibe o Doutoramento Honoris Causa pola Universidade de Santiago de Compostela. Obtén igualmente o Pedrón de Ouro. Publícase o primeiro tomo das súas Obras Completas.
Morre en Vigo, o 28 de febreiro. É enterrado en Mondoñedo. O epitafio escrito na súa lápida reza, a modo de sintético testamento literario: Eiqui xaz alguén, que coa súa obra, fixo que Galicia durase mil primaveras máis.
No ano 1991 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Aviso legal / Política de privacidad / Cookies
Utilizamos cookies propias y de terceros para mejorar tu experiencia de usuario y ofrecer contenidos adaptados a tus intereses.
Si sigues navegando sin cambiar la configuración, consideramos que aceptas su uso.