gl en es es en en gl it eu it hbs_lat pt it gl gl nl en ca it gl en nb gl gl gl gl ca gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl nl nl en de nl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt en en en en gl gl es es gl gl ca gl en gl fr de gl pl en de de de tt be en gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl en en en it en es en en pt pt pt pt es en en en es pt en gl cs cs de de de de en
A dos tinocóridos (Thinocoridae) é unha familia de aves da orde dos caradriformes e suborde dos escolopacios, propia de Suramérica.
Trátase de pequenos limícolas gregarios que se adaptaron a unha dieta herbívora.
A familia foi descrita en 1845 polo médico sueco, dedicado á zooloxía, Carl Jakob Sundevall.[1][2]
O nome científico da familia está formado, como é a norma, sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Thinocorus, coa adición dos sufixo do latín científico -ĭdae, propio dos nomes das familias de animais.
En canto Thinocorus, está formado pola unión dos elementos Thin- e -corus (cun -o- epentético parta facilitar a pronuncia). O primeiro está tomado do grego antigo θιv-, thin-, "esta beira", "banco de area", e o latín vulgar -corus, derivado irregular do grego antigo kόpuς kórys "helmo", "casco", "cabeza".[3]
A familia consta de dous xéneros, con dúas especies cada un:[1][2]
Attagis (Saint-Hilaire & Lesson, 1831)
Attagis gayi (Saint-Hilaire & Lesson, 1831)
Attagis malouinus (Boddaert, 1783)
Thinocorus orbignyanus (Saint-Hilaire & Lesson, 1831)
Thinocorus rumicivorus Eschscholtz, 1829
A familia ten unha distribución suramericana, nas rexións andina e patagónica.[4]
Habitan nunha variedade de ambientes, incluíndo prados, estepas herbáceas, desertos semiáridos e hábitats alpinos. A especie Attagis gayi chega até o límite da neve (5 500 m).[4]
Teñen cabezas pequenas e picos curtos. Aínda que son herbívoros as sementes non son unha parte importante da súa dieta.[4] Porén, sábese que a especie Thinocorus rumicivorus se alimenta dos pétalos carnosos das flores de Calceolaria uniflora, unha especie da familia das escrofulariáceas. No proceso de alimentárense destes apéndices, ricos en azucre, contribúen á polinización das flores.[5]
Teñen unha aparencia semellante á da pita do monte, á do paspallás e ás perdices, pero teñen as ás máis longas.[4] As especies do xénero Thinocorus son máis pequenas, o seu tamaño vai desde o dun pardal común até o dunha becacina cabra, mentres que as do xénero Attagis son máis grandes, do tamaño dunha perdiz. Teñen as patas curtas, pero cos dedos longos. A cor da súa plumaxe é xeralmente críptica. Hai certo dimorfismo sexual na plumaxe das especies de Thinocorus: os machos teñen a cara, o pescozo e o peito grises.
As femias poñen 2 ou 3 ovos nun niño consistente nun oco pouco profundo escavado no chan.
As relacións con outras familias dentro da orde dos caradriformes son incertas. Suxeriuse que a especie Pedionomus torquatus das chairas de Australia, as dúas especies do xénero Jacana e os rostratúlidos son os seus parentes máis próximos.[6] Pedionomus torquatus en particular ten unha ecoloxía alimentaria similar, aínda que difire notabelmente na bioloxía da reprodución.[4]
↑ 1,0 1,1 Thinocoridae Sundevall, 1836 na BioLib. Consultada o 11 de setembro de 2022.
↑ 2,0 2,1 Thinocoridae Sundevall, 1836 no ITIS. Consultado o 11 de setembro de 2022.
↑ Thinocorus no Merriam-Webster Dictionary.
↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Fjeldså, J. (1996): "Family Thinocoridae (Seedsnipes)" en del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J., eds. Handbook of the Birds of the World. Volume 3: Hoatzin to Auks. Barcelona, España: Lynx Edicions. ISBN 84-8733-420-2.
↑ Sérsic, A. N. & Cocucci, A. A. (1996): "A Remarkable Case of Ornithophily in Calceolaria: Food Bodies as Rewards for a Non-nectarivorous Bird". Botanica Acta 109 (2): 172–176.
↑ van Tuinen, Marcel; Waterhouse, David & Dyke, Gareth J. (2004): "Avian molecular systematics on the rebound: a fresh look at modern shorebird phylogenetic relationships". Journal of Avian Biology 35 (3): 191-194.
del Hoyo, Josep, Andrew Elliott & Jordi Sargatal, eds. (1996): Handbook of the Birds of the World. Volume 3. Hoatzin to Auks. Barcelona, España: Lynx Edicions. ISBN 978-84-8733-420-7.
Harrison, Colin J. O. (1991): Encyclopaedia of Animals: Birds. Londres, Reino Unido: Merehurst Press. ISBN 1-8539-1186-0.
Seedsnipes. Thinocoridae na EOL.
Powered by xn--exposswiki-f7a.vn with NLP