gl vi es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl en gl hu es gl en gl gl gl pt gl gl gl pt en gl gl gl pt gl pt gl gl ceb gl gl gl pt es gl ca gl gl gl en oc es gl gl es es es es gl es es es es es es es es gl gl es es es es gl es es es es es gl es es es es es es es es pt es es es gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl ast it gl gl gl en ca gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl en gl gl it gl en gl gl gl gl gl gl ca gl gl en gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl fr gl es es en vi es
Artigo en QPC (LXXVII): “Abalando”, unha descoñecida autotradución castelá de Gonzalo López Abente | crebas.gal
← Artigo en QPC (LXXVI): A presenza da Costa da Morte no volume “Os restos do franquismo en Galiza”
Recensión á Antoloxía de Dombate, en Grial 225-226 →
Publicado o 16 Xullo, 2020 por crebas
Veño de publicar unha nova colaboración en QuepasanaCosta. Diario dixital da Costa da Morte, que dirixe Ubaldo Cerqueiro, desta volta para recuperar unha descoñecida autotradución dun poema de Gonzalo López Abente. Velaquí o artigo que tamén se pode ler nesta ligazón.
No Limiar da Poesía completa explicábase polo miúdo a localización dos anteriores:
Tan só coñecemos tres poemas de Gonzalo López Abente traducidos: un ao francés, outro ao castelán e outro ao portugués (pois noutras revistas portuguesas aparece no orixinal en lingua galega). Velaí:
Porén, a nova de que, coincidindo co 142 aniversario do nacemento do poeta Gonzalo López Abente, a Real Academia Galega (RAG) fixo pública a dixitalización e difusión dos documentos relativos ao poeta e á súa obra, a través do Arquivo Dixital de Galicia, trouxo á luz unha versión autógrafa dunha autotradución ao castelán do poema “Abalando”, que na versión orixinal en galego é o XIII do libro Monza de frores brancas para Nosa Señora da Barca, un pequeno poemario manuscrito que o poeta depositara na Academia e que foi exhumado e editado pola propia RAG en 1971 cando se lle dedicou o Día das Letras Galegas.
Nas nosas intensas pescudas nos arquivos da RAG, anos atrás e cos fondos noutras condicións, non chegamos a coñecer esta autotradución que aparece manuscrita nun envelope de Impresos da empresa madrileña Euramérica S. A., dirixido a Gonzalo López. Abogado. Mugía. Coruña.
O envelope reciclado data de 1955, mais non podemos precisar cando o poeta decidiu usar ese papel para escribir a súa autotradución, mais non debeu ser moi lonxe da data. Nesa altura tiña xa 77 anos, o que explica a súa irregular caligrafía. Ao tratar de manter a métrica (nun verso non o consegue) e a rima do poema, como é obvio ten que sacrificar a literalidade dos versos, e como pode ollarse na imaxe realiza algunhas correccións sobre unha primeira versión, polo que aquí pódese observar perfectamente o oficio do poeta. Non temos constancia de que esta autotradución chegase a ser publicada.
Velaquí a versión publicada e a autotradución manuscrita.
Érguese a linda alborada
e para que o amado vexa
abre as fiestras do ceo.
Refrega os ollos o sol,
pilla a súa amada e vaise
coela nas azas do vento.
a parella entra no tempro
e aos pes da Virxen da Barca
a pregar cai de xoellos.
¡A nuite tírase ao mar
chorando e morta de medo!
de ouro, de lus e contento;
na ceifa dos evanxeos;
cantan os anxos garridos,
gordos, risoños e ledos,
a redor da milagrosa
que sorrí no camarín
de doce e lene arrecendo.
A Virxen deixa o milagre
fuxir do seu duro encerro,
e aló embaixo, diante dela,
con estrondo grave e rexo,
ponse soio a abanear
¡Pedra de abalar bieita
que foi nave noutro tempo!
hecha por su autor
Dejó el lecho la alborada
en bata de centilleos
e abre para que amor vea
ventanas del azul cielo.
Frota los ojos el sol,
se despereza y ligero
coge a su amada y se va
con ella en alas del viento.
Por los altos ventanales
la pareja entra en el templo
y postrada ante la Virgen
de la Barca ora en silencio.
se ocultan con desaliento.
¡La noche se arroja al mar
llorando y muerta de miedo!
de oro, de luz y contento;
en los frutos evangélicos;
cantan los ángeles puros,
en redor de la Santísima
Reina de los universos
que aromatizan el amplio templo.
La Virgen deja al milagro
huír de su duro encierro,
y abajo, delante de ella,
con estruendo grave y recio,
se pone a balancear
¡Piedra de abalar bendita
que fué nave en otros tiempos!
Esta entrada foi publicada en Estudos literarios, Poesía, Versións ou traducións. Garda a ligazón permanente.
← Artigo en QPC (LXXVI): A presenza da Costa da Morte no volume “Os restos do franquismo en Galiza”
Recensión á Antoloxía de Dombate, en Grial 225-226 →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Vídeo do poema «as sabas a clareo», na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
Lectura de poemas na Horta das Chas, o espazo alternativo de Chan da Pólvora
«Viaxe de Rens a Reus. Á busca do románico catalán: As crónicas do xornalista e viaxeiro Xosé Ameixeiras»
Recensión a Espazos de Rosalía en Compostela. Un paseo por Santiago con Rosalía de Castro, de Mercedes Espiño, en Grial 234
Artigo en QPC (XCIX): Unha cala sobre os «Fillos Adoptivos» na nosa literatura
Recensión da antoloxía Ara do mar. Poesía a Fisterra, compilada por Alexandre Nerium, en Grial 232 | crebas.gal en Artigo en QPC (XCIII): A potencia simbólica do topónimo Fisterra
Florencio Delgado en 12 ligazóns e 2 vídeos | A profa en Unha lectura de Galicia infinda, de Florencio Delgado Gurriarán
«A Pontragha», un poema para o libro Chegadas, Saídas. O antigo camiño de ferro Santiago de Compostela – A Coruña, de Manuel Pazos Gómez | crebas.gal en «A Pontragha», un poema inédito na GaZeta (Revista de Agrupacións Poéticas de Base)
Feliz Idade, de Olga Novo – Club de Lectura do Porriño en Recensión a Feliz Idade, de Olga Novo, en Grial 222
Artigo en QPC (LXXXI): Manuel Rodríguez Louro «Marrolas», do Monte Pindo a Mauthausen | crebas.gal en Artigo en QPC (LVIII): A lembranza de trece homes da Costa da Morte (e contorna) nos campos de concentración nazis