langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt oc pt en pt pt pt gl pt gl pt gl pt gl gl gl it lt gl lt gl gl gl el gl gl gl el gl ms it el gl gl gl it gl gl gl el gl gl el gl gl gl gl it gl gl el io gl it el gl gl gl gl gl gl gl gl gl el lt gl gl gl gl el gl gl gl gl gl it gl it it it it el it it it el it it it el it it it it it ru it el it de el it it it it it it it el it it it el it it it it it it it it it el it nb it it it el it fr it it it en fr en en en en gl en fr it pt pt oc es pt pt de pt gl pt en ca es pt pt zh gl en gl en es pt es pt pt pt es pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Desde Palavra Comum agradecemos ao autor o envio de vários poemas desta obra, junto às respostas a esta entrevista que os acompanha:
– Alberte Momán: A literatura é comunicación, polo tanto, unha necesidade. Na poesía en particular e na literatura en xeral, a mensaxe é un elemento fundamental e, como esencia, o espazo e o tempo no que se expresa. Ese espazo e ese tempo forman parte de min, polo que a poesía, a literatura, ou son eu o non é.
– Palavra Comum: Como entendes o processo de criação poética?
– Alberte Momán: Para min ese proceso é reflexión, ser quen de ter feito o poema antes de escribir o primeiro verso. Nese proceso axuda o feito de escribir sobre cuestións próximas.
– Palavra Comum: Qual consideras que é -ou deveria ser- a relação entre a literatura e outras artes (música, artes plásticas, audiovisual, etc.)? E a sua vinculação com a Vida?
– Alberte Momán: Non podo negar a importancia da cultura audiovisual en todo o que fago. Gústame mostrar breves escenas, imaxes que considero suxerentes. A maiores, coido que podería atopar unha banda sonora para cada texto. Son, por tanto, as outras artes consubstanciais á propia poesía, á literatura. Do mesmo xeito, coido que podería asignar a cada momento da miña vida unha música, configurando un plano, unha escena completa, como nun filme.
– Palavra Comum: Que caminhos (estéticos, de comunicação das obras com a sociedade, etc.) estimas interessantes para a criação literária hoje?
– Alberte Momán: Ultimamente veño desenvolvendo ideas, como bosquexos, que poderían resumir a liña que defendo. A brevidade, xunto con imaxes rápidas, accións que se suceden, sen permitir apenas descanso. Resulta como levar un filme ao papel, á inversa das adaptacións cinematográficas. Comecei a experimentar iso con Vattene!, dándolle continuación na triloxía. Despois veu o Legado extraterrestre, onde achego as miserias dos grandes superherois, no que dei en chamar unha micronovela. Un texto que ronda as sesenta páxinas.
A idea fundamental é traducir un filme, unha banda deseñada, ao papel. Historias breves e cheas de dinamismo. Lecturas para cando se espera o bus, ou de váter, nas que podemos ficar na tona ou mergullarnos en discursos máis fondos, que se mostran levemente, para non interromper a intensidade da acción.
O deterioro das relacións laborais fai que camiñemos cara unha sociedade con, cada vez, menos tempo para o lecer, con poucas ganas de concentrarse nunha lectura densa. Noutros sistemas son moi comúns libros de consumo rápido, válidos para persoas con pouco hábito lector e aqueloutras máis desenvoltas. Esas obras adoitan ter pouco valor literario. A miña proposta pretende ofrecer textos polos que transitar de maneira veloz, ben escritos e que deixen un pouso sobre o que reflectir. Ao mesmo tempo, por que relacionar certa literatura de consumo rápido con ideas reaccionarias? A idea é romper con esa inercia.
dun fin moito máis grande
do que a miña propia existencia
alimentaba un corpo aínda maior
o significado desa palabra
así como doutro medio cento de palabras
o que nunca me quitou de traballar
hoxe son o fillo
dun sistema que me aprendeu
a moverme con certa soltura
polas sendas dos seus labirintos de leis e normas
a discernir entre o ben e o mal
souben aproveitar esas ferramentas
para coser o quenzo
contrato que me cinguiu a el
outros non tiveran tanta fortuna
e asineino co convencemento
que o privilexio da alfabetización
curtiu no meu intelecto
fun libre de escoller
na que durmirán os fillos
herdeiros do poder que eu sustento
pobres dos que non tiveron
mi son visto in una fabbrica
d’un fine assai più grande
di ciò che era la mia stessa esistenza
alimentava un corpo ancor più grande
fui in grado di conoscere
il significato di quella parola
e anche d’un altro centinaio di parole
il che mai mi ha liberato dal lavoro
oggi sono il figlio
d’un sistema che mi ha insegnato
a muovermi con certa disinvoltura
per i sentieri dei suoi labirinti di leggi e norme
a discernere tra bene e male
seppi trar profitto da questi strumenti
per cucire la grata
di questo abissale abisso
contratto che mi stringe a lui
altri non ebbero tanta fortuna
e lo firmai con la convinzione
che il privilegio dell’essere alfabetizzato
si temprò il mio intelletto
fui libero di scegliere
su i quali dormiranno i figli
eredi del potere che io sostengo
povero chi non ebbe
You might also like
* Gisela Casimiro Poesia
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
* Entrevistas Lara Dopazo Ruibal
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
* Maria Lado Poesia
8 poemas de María Lado
More from Alberte Momán Noval
Erótica, de Alberte Momán
Posted On 8 Dezembro, 2016 Alberte Momán Noval 0
Erótica (PDF), de Alberte Momán Naval, é mais uma obra anteriormente publicada na Arcosonline, um projeto digital de Victor Domingos.
O desexo, pintura e poesía (II)
Posted On 25 Abril, 2016 Francisco Souto 0
Estase a realizar unha exposición colectiva dos pintores Xulio Maside, Xoán Pardiñas e Fernando Riveiro (no Pazo da Cultura de …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
19 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


document_lang: gl

langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fr es pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en sv en en en es gl en ca es es it fr pt pt gl zh de pt pt en ja pt gl pt fr es pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Cartas a Emilia Pardo Bazán (XX) - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Falemos agora do feminismo. Eu coido que en todas as ¨causas¨, políticas, relixiosas, sociais e de calquer tipo, é mui importante ter sempre claro o principio fundamental no que se basean e o obxectivo que se quer conseguir, e loitar para que ese principio e ese obxectivo non queden afogados en ideoloxias e catecismos que lles torcen o sentido. Non sei, Emilia, se terá habido algunha vez algunha causa no mundo que non teña sido manipulada en favor das elites e da que non se teñan apoderado os sagaces que sempre ven a posibilidade de facer carreira ou obter poder e diñeiro con calquera delas. Das relixións apropriáronse as igrexas e transformáronas en focos de poder desprovistos de espiritualidade. E da política apoderáronse os que viron nela a posibilidade de situarse nas alturas e abusar dos demais. Isto foi sempre así, mas no século vinte os principios quedaron esquecidos cuase por completo e foron substituídos por pacotes ideolóxicos que fixeron mais fácil ocultar a verdade ou desvirtuala. Habia que aceitar o embrullo ideolóxico inteiro ainda que tivese contradicións e as pezas non encaixasen. As causas todas funcionaron como relixións, con devotos que tiñan fé nelas e as deificaron.
As ideoloxias sempre oferecen verdades absolutas e a solución para tudo. Iso dá a desculpa para impor esas ¨verdades¨ e leva a que, na prática, acaben sendo un instrumento fácil de manexar polas elites para as elites. Os principios, en cambio, son sempre difíceis de levar á prática e ninguén poderá estar seguro nunca de cual será a mellor maneira de facelo. Eu diría que o principio básico do feminismo ten que ser o de propiciar o feminino e conseguir para as mulleres a xustiza e a liberdade das que foron privadas. Penso que tudo o que axude a iso é feminismo, estexa ou non de acordo cos cánones e catecismos da causa feminista ¨estabelecida¨, que, como todas as causas, tambén ten as suas igrexas, capelas e sagaces que a aproveitan para facer carreira.
As reivindicacións feministas dos teus tempos, Emilia, eran básicas e auténticas. Partíase de que habia unha inxustiza fundamental na maneira diferente en que a sociedade trataba aos homes e ás mulleres. Esa inxustiza víase en tudo, na falta de direitos legais delas, tratadas como menores de idade e tuteladas sempre por homes, fosen pais, irmáns ou maridos, e nunha mentalidade e costumes que exixían moralidade total das mulleres e alentaba e desculpaba a inmoralidade dos homes. Había nese feminismo unha protesta mui sentida do abuso, a inxustiza e a falta de liberdade das que eran vítimas as mulleres, e de que nascer muller significase nascer na caste inferior e sen direito a nada, coa única saída de conseguir un bon marido, como para os escravos a única aspiración era ter un bon amo.
Na miña infancia e mocidade, ¨en pleno século vinte¨ como tanto se dicia para falar da modernidade que o século traía, a situación das mulleres non mudara muito: o delas era casar, ter fillos e cuidar da familia, e non valía a pena que estudasen porque total depois casaban e deixaban tudo, e ademais logo, se estudaban, non eran boas esposas e non querian dedicarse ao que a muller casada tiña que facer, que era coser, ter contento ao marido, e cociñar. Esa, Emilia, era no século XX a doutrina xeral, que, como todas as doutrinas, non sempre respondia á realidade. Nas clases meias e altas as mulleres que casaban tiñan servizo doméstico que lles facia todo, e nen cosían nen cociñaban nen cuidaban dos fillos, e nas outras clases era habitual que esas tarefas tivesen que facelas as fillas e non as nais. O que se dicía era unha convención, parte do catecismo que rexía a relación entre os homes e as mulleres e estabelecia a orde social. O medo a que as mulleres estudasen e se instruísen era igual ao medo que tiñan os amos dos escravos de que estes aprendesen a ler e se decatasen de como eran as cousas e do abuso a que estaban submetidos.
Até meiados do século XX esa foi a situación. O feminismo nen sequer existía e non habia nen vocabulario nen conceitos para descrever o que estaba sucedendo. Conseguírase, grazas ás sufraxistas e feministas do teu século, Emilia, o direito ao voto nalguns países. Chama a atención que en países europeus que hoxe se consideran adiantados as mulleres non acadasen o direito ao voto até a segunda metade do século vinte. E convén recordar que foi a esquerda política a que mais se manifestou en contra dese voto. Houbo e hai tendencia na esquerda a pensar que a causa das mulleres non existe en realidade e que abonda para solucionala con que haxa un governo de esquerdas. Iso na prática resultou nunhas mulleres da esquerda política muito mais submetidas aos homes e adoradoras do mundo masculino que as da direita, e en que nen se tentase combater o machismo e a misoxínia porque se partiu de que non podia existir entre os que tiñan superioridade moral por estar nunha causa que defendía aos oprimidos.
Logo, a finais dos sesenta do século pasado, rexurdiu o feminismo, na forma do Women´s Liberation Movement (o Movimento de Liberación das Mulleres) nos Estados Unidos, e rexurdiu con características diferentes das que tivera o do teus tempos, Emilia. Ese feminismo nasceu no marco dun século vinte dominado pola ideoloxia, e foi portanto político e ideolóxico. Perdeuse o sentimento profundo de inxustiza radical que movera ao de antes, e o feminismo integrouse na ideoloxia de ¨protesta¨ e de ¨esquerda¨ típica daquel tempo, o que, ao meu ver, levou a un pensamento ás veces contraditorio e até conformista. Por un lado, as mulleres tiñan que ser iguais aos homes, ou xa o eran ainda que non se lles recoñecese, mas, polo outro, os homes eran violentos e as mulleres pacíficas, os homes eran demos e as mulleres santas. As próprias feministas que sustiñan que as mulleres non eran violentas empezaron a rifar entre elas e descobriron que a ansia de dominio, a tendencia a abusar e o egoísmo podían ser tan fortes nas mulleres como nos homes. Ese descobrimento deixounas desconcertadas, mas, por ideoloxía, negáronse a admitilo, e no catecismo feminista seguiu sendo artigo de fé que as mulleres eran sempre vítimas dos homes e que elas eran boas e eles maus. Iso levou a que non se quixese analizar o machismo e a misoxínia das próprias mulleres. Aló polos anos noventa do século vinte descobriuse que o incesto e o abuso sexual eran cuase o normal nas familias e que non era só cousa dos pobres que moraban nas covas e nas favelas, como se pensaba antes, senon que acontecia a eito en todas as clases sociais, todos os países e todas as culturas. Descobriuse tambén que muitas veces as nais tapaban os ollos para non ver o abuso que praticaban os pais, irmáns, tíos ou padrastros coas fillas, irmás, sobriñas ou fillastras, e que calaban ou colaboraban porque preferian que tudo quedase ¨en familia¨. As feministas negáronse a aceitalo e optaron por afirmar que, mais unha vez, a sociedade estaba atacando ás mulleres cando atacaba a esas nais. As nais eran mulleres e portanto non podian facer mal. Defenderon e asentaron con iso o patriarcado e a familia patriarcal e, por non querer admitir verdades que non encaixaban no catecismo e a ideoloxia que construíran, protexeron e potenciaron o abuso sexual e o maltrato das mulleres mais novas. Volveuse a observar esa pauta cando escolleron ver como ¨liberación sexual¨ o abuso dos e das menores e actuaron como consentidoras en casos que depois saíron á luz de homes famosos que abusaron en serie de meninas novas e menores de idade con impunidade, e tambén dos rapaces novos. En nengun momento semella que se decatasen de que estaban cumprindo o rol que o patriarcado impón ás mulleres de admirar e consentir todo o ¨masculino¨ e infundir e aplaudir o machismo, a misoxinia e o abuso dos mais novos polos mais vellos.
Houbo muitos exemplos de como a ideoloxia política abafou e torceu os principios que deberan ter rexido o feminismo. Na ideoloxia de esquerda impúxose por cima de tudo o politicamente correcto (que é, Emilia, o que sempre se denominou hipocrisia, censura e filisteísmo) e un ¨multiculturalismo¨ que fixo ídolos das ¨culturas¨ e das tradicións. Iso levou a que, en nome da tolerancia cultural, as feministas non fixesen nada para que se perseguise ás redes de homes que traficaban en mulleres e prostituían ás rapazas novas, porque eses homes non eran brancos, e a que até ás veces obstaculizasen o que, segundo elas, era persecución racista. Tampouco se perseguiu a mutilación xenital das mulleres novas, senón que se defendeu e protexeu porque era parte da ¨cultura¨ das que a praticaban. Nestes tempos en que che estou escrevendo, Emilia, o feminismo ¨oficial¨ reacciona tan de acordo coa ideoloxia e tan en desacordo co que debia ser o principio fundamental do feminismo, que, como na ideoloxia política da esquerda, os árabes son sempre vítimas, non reacciona se son eles os que abusan das mulleres e pratican a inxustiza mais terrível.
A min, Emilia, ese feminismo de catecismo ideolóxico paréceme conformista e despistado, en canto que quer igualdade entre homes e mulleres nun mundo criado polo patriarcado no que o masculino sempre será superior e o feminino inferior e subordinado ao masculino. Penso que, mentres estexamos rexidos polo patriarcado, as mulleres nunca acadarán igualdade e que, por cada paso que dean para adiante, o sistema obrigarálles a dar varios para atrás. Xa hai historiadores que comentan o pouco que conseguiron as feministas do século vinte, sobretudo cando se comparan coas do dezanove, e que ao final o que hai é unha elite de mulleres que fan carreira de feministas, ou grazas ao feminismo, e fan mui pouco ou nada polas mulleres correntes que non son elite. Iso é que o sucederá se non se sae do patriarcado. O sistema absorberá o feminismo e fará que consista en que haxa algunhas mulleres que luzan e destaquen e se encarreguen de manter o mundo masculino e patriarcal como está e colaboren con ese mundo como fan as nais na familia patriarcal. Até que se admita que a muller colabora no patriarcado, sobretudo desde o papel de nai, e que é a encarregada de inserir machismo e misoxínia na sociedade, as mulleres estarán ¨patriarcadas¨ e serán tan machistas e misóxinas como os homes ou pior. Sen esa colaboracion das mulleres, e sen a envexa e o malquerer das mais vellas polas mais novas que fomenta o patriarcado, non teria sido posível que esa metade da humanidade que son as mulleres estivese sempre inferiorizada e maltratada. Foron as mulleres as que insistiron en que se lles quebrasen os pés ás raparigas na China, e son as mulleres as que insisten en que se pratique a mutilación xenital das meninas nas ¨culturas¨nas que se fai. E a razón é que así esas meninas teñen mais valor de mercado para a familia.
Vese até que ponto o feminismo ideolóxico se conforma co patriarcado en que non ataca nengun dos piares do sistema, a pesares de que desfacer calquer deles traería imenso cambio e adianto para as mulleres e para a sociedade. Non loita contra que se siga mantendo a estrutura patriarcal coa transmisión do apelido do pai, nen contra que, como consecuencia da doutrina da piedade filial e do que decretou o patriarcado como destino feminino, a muller teña que ser a cuidadora da familia, nen contra a maternidade automática que ten como misión entregar os fillos ás autoridades, nen contra que o ideal siga sendo que as mulleres se amolden ao mundo masculino e desaparezan nel. Para saír do patriarcado e entrar nun mundo rexido polo espírito criador, os homes teñen que cambiar, e as mulleres tambén.
(Galiza-Inglaterra) Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e na de Madrid, licenciándose nesta última en Pedagoxía en 1960. En 1962 casou con Fernando Pérez-Barreiro Nolla, co que en 1964 se traslada a Londres, onde traballou como tradutora, residindo desde 2008 en Lancaster (Inglaterra). Membro fundadora do Grupo de Traballo Galego de Londres, ten colaborado con distintas publicacións galegas, como Grial, A Nosa Terra e Sermos Galiza, así como nos programas de radio da BBC. En 1980 obtivo o certificado da Faculty of the Astrological Studies de Londres. Obra: Ensaio: Cartas a Rosalía, 1981, Edicións do Castro; Introducción á Astroloxía, 1983, Xerais; Dentro e fóra, 2002. Traducións: Contos de Andersen, 1983, Edicións do Castro; Alicia no país das marabillas, de Lewis Carroll, xunto con Fernando Pérez-Barreiro, Xerais; Alicia do outro lado do espello, Xerais; Fábulas de Esopo, 1997, Laiovento.
You might also like
* Crónicas Eduardo Ribas Fernandes Kerley Carvalhedo
“Piruá”, por Kerley Carvalhedo
* Crónicas Maurício Gomes
“Café amargo” por Maurício Gomes
“Eu, o troféu e a solidão”, por Kerley Carvalhedo
“Fazer rede” por Fausta Cardoso Pereira
Posted On 27 Setembro, 2018 Fausta Cardoso Pereira 0
Abrir a porta e respirar o entusiasmo do novo. Olhar em frente e não saber por onde começar. Encantar-me com …
Freedonia: un concerto en Nova York?
Posted On 17 Julho, 2018 Estela Pan Vázquez 0
Perante a Praia de Riazor –pois os ventanais deixaban ver a paisaxe a mediodía– emprázase a banda Freedonia ás 12:30 …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt fr pt pt en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en fr en en en pt gl en ja pt pt pt fr pt es gl oc pt gl pt en oc gl pt gl de gl pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
“This Thing of Darkness”. A cara escura do Brexit - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
“And thus I clothe my naked villany
With odd old ends stol’n out of holy writ,
And seem a saint, when most I play the devil”
“Estamos fóra”, díxenlle á miña parella cando abriu os ollos na mañá do 24 de Xuño. Eu xa o sabía desde as catro da madrugada, porque a incerteza (e a curiosidade) non me deixaran durmir. Como moita outra xente, non pensara que realmente fose suceder. Por iso, desde as catro até as oito aínda gardara unha pequena e irreal esperanza de que cambiasen as tornas no derradeiro momento. Non foi así. O Reino Unido votara a favor de saír da Unión Europea.
Sacudiunos aos dous (ambos cidadáns da UE residentes desde hai unha década no UK) unha profunda tristura. Non fomos os únicos. Ao longo dos días seguintes, nas conversas con amigos e compañeiros de traballo aparecía de novo esa sensación, sumada á inquedanza e a incomodidade. Unha delas díxome que pasara o día chorando e que xa non se vía vivindo neste país a longo prazo. E iso que, polo menos no meu caso, tampouco eramos partidarios da UE neoliberal do austericidio. De onde procedía, logo, este baixón anímico? Se cadra estas sensacións non terían sido tan fortes se a campaña previa á votación non tomase un cariz xenófobo que acabou por ocupar o lugar central das mensaxes emitidas polos partidarios do Leave. Non cabe dúbida de que había moitas posibilidades de que a realidade post-Brexit deviñese máis complexa para nós. A saída da UE limitaría a nosa liberdade de movemento e os nosos dereitos laborais. Malia residir nun país no que non naceramos, en certo modo aínda nos atopabamos no noso territorio, tomado nun sentido amplo (non nos contaran acaso, desde o Estado español, que traballar na UE non era emigrar?). Interpretando os nosos sentimentos, poderíase dicir que nos sentimos desposuídos da nosa cidadanía no país de acollida. Onte estabamos vivindo aquí de xeito totalmente lexítimo; mañá, quen sabía?
Teñamos en conta que o Reino Unido non soamente conta cun status privilexiado dentro da UE, senón que non ten sufrido os efectos da crise, en termos xerais, do mesmo xeito que os países do sur de Europa. Por dar un par de datos, os desfiuzamentos non son noticia e a taxa de desemprego é de 5,1% en 2016. Non quere isto dicir, desde logo, que non existan a desigualdade económica e os seus efectos derivados; trátase, de feito, dunha sociedade moi clasista. Mais, na miña opinión, sería moi aventurado dicir que isto é debido á influencia da UE e non ás políticas conservadoras e neoliberais que arrincan co Thatcherismo. Cales eran, xa que logo, as razóns esgrimidas para pedir unha saída da Unión Europea? A principal foi a de recuperar a soberanía, fronte a políticas e leis impostas desde fóra do país por parte de funcionarios que non foran elexidos polos cidadáns. Levado ao absurdo, este argumento converteuse nalgúns casos en “así os nosos políticos non poderán escusarse en que fan o que lles impoñen e terán que, por fin, asumir responsabilidades” (lido en foros de internet). A efectos prácticos, isto non só obvia que existen unhas eleccións ao Parlamento Europeo (que UKIP – o ultradereitista Partido pola Independencia do UK e maior impulsor do Brexit – gañou en 2014), senón que o cataclismo político causado polo resultado do referendo no Partido Conservador tivo como paradoxal consecuencia que o Reino Unido estea actualmente gobernado por unha Primeira Ministra, Theresa May, que non foi elixida pola cidadanía nas urnas.
Dentro dos argumentos económicos, colleu moito peso a idea de que o Reino Unido contribúe en exceso á UE. En termos coloquiais isto traduciuse en “poñemos máis do que recibimos”. De xeito máis populista, a campaña do Leave propuxo que a cantidade aportada polo Reino Unido (350 millóns de libras á semana, aparentemente) fose investida no maltreito sistema de sanidade pública (NHS). Tal proposta foi literalmente paseada polo país, en letras grandes, nun bus vermello que levou de ruta ás caras visibles de Leave, como Boris Johnson: “We send the EU £350 million a week. Let’s fund our NHS instead. Vote Leave. Let’s take back control”. Para sorpresa de todo o Reino Unido, esta pomposa declaración foi desmentida por Nigel Farage (líder de UKIP) na mesma mañá do 24; de xeito semellante, desapareceu da web da campaña despois do referendo. Recentemente, Theresa May anunciou que non haberá unha inxección extra de cartos no NHS.
Dentro do debate económico falouse tamén das limitacións impostas pola UE para que o Reino Unido puidese comerciar a nivel planetario e de reactivar a Commonwealth. Ditos argumentos, en vez de ser presentados dunha maneira rigorosa, foron ás veces acompañados por slogans baleiros e de corte neocolonial, tales como “Let’s Make Britain Great Again” (na liña do “Make America Great Again” de Trump), “Put the Great Back into Britain Again”. Porén, os efectos inmediatos do Brexit non puideron ser máis negativos para a economía británica, coa libra en caída libre por mor da postura do goberno de levar a cabo un “hard Brexit” (manter unha posición dura nas negociacións de saída da UE). Non son economista, e polo tanto non podo avaliar se a saída da UE beneficiará ao Reino Unido a longo prazo, pero polo que levo lido na prensa, o poder financieiro non parece moi entusiasmado coa opción do Brexit “duro”. Lembremos que en Londres, entre outras cousas capital económica de Europa, gañou Remain. Hai uns días, o seu alcalde Sadiq Khan avisaba das consecuencias negativas que un “hard Brexit” podería ter para os negocios no país. Por poñer outro exemplo, durante a campaña recibín na miña mesma casa unha carta de Lord Sugar, o multimillonario famoso polo concurso de televisión “The Apprentice” (si, o equivalente nos EUA era Donald Trump), pedindo o voto para Remain. De xeito similar, un 88% dos economistas consultados polo Observer estimaron que o Brexit tería consecuencias negativas para a economía do país nos cinco anos posteriores á consulta.
Se o Brexit non parecería estar no interese das elites financieiras británicas, quen se beneficia da saída da UE? Desde o meu punto de vista, trátase principalmente dunha batalla por outro tipo de poder: o político. Rebobinemos por un momento. En 2014, UKIP gaña as eleccións ao Parlamento Europeo. Con eleccións ao Parlamento Británico en 2015, David Cameron inclúe un referendo de saída da UE como parte do seu programa electoral, a pesar de que el mesmo é partidario de non saír. A razón? Atraer cara ao seu partido os votantes que perdeu nas eleccións europeas a mans de UKIP. A partir de aquí, temos unha traxedia digna de Shakespeare (quen xa inventara isto antes de Games of Thrones e House of Cards): Cameron é traizoado polos seus amigos Boris Johnson e Michael Gove, que pasan a facer campaña para marchar. No caso do primeiro, non porque realmente queira marchar, senón agardando (e desexando) unha vitoria pírrica de Cameron para postularse como líder do partido e candidato a mudarse a 10 Downing Street. Para sopresa de todos, Cameron perde o referendo e dimite. Pese a que Johnson é o candidato principal na liña de sucesión, decide retirarse da batalla case inmediatamente. Inesperado, mais a ver quen é quen de enfrontarse a todo o lío do Brexit despois de facer unha campaña chea de mentiras diante daquel bus vermello. Se cadra debeu pensar que retirándose non se desgastaría e podería entrar de novo en liza cando o fume deste combate se apagase. Nun claro exemplo de puñalada polas costas, o seu camarada Gove manifesta que, efectivamente, Johnson non pode aportar a unidade que o partido precisa e fai ben en apartarse, e preséntase el mesmo como candidato. Pero dentro do partido a elixida é Theresa May, quen nomea a Johnson “Foreign Secretary”. Xogada mestra para neutralizar o seu opoñente: por unha banda, Boris Johnson é coñecido pola súa falta de tacto (por dicilo dalgún xeito) con dirixentes doutros países; por outra, créase un novo cargo de “Brexit Secretary” que deixa o de Johnson con menos poder; e finalmente, ao ter que estar ausente do país, Johnson terá máis dificultades para crear unha oposición a May dentro do partido. A todo isto, onde estaba May durante a campaña? Pois do lado de Remain…, aínda que parece que non de xeito moi convincente (nin convencida) e xa foi acusada de usar o referendo para impulsar a súa carreira política. A xogada, polo de agora, saíulle ben. A súa frase “Brexit means Brexit” e a proposta dunha saída “dura” da UE parecen encamiñadas a fortalecer o seu liderado diante da dereita máis conservadora (ou dos conservadores máis de dereitas) do seu partido, e de aparecer ante os votantes como unha candidata sólida que mantén o mandato decretado nas urnas até as derradeiras consecuencias.
A crise política non se produciu só dentro do Partido Conservador. Acusado de falta de liderado e de non ser quen de facer unha campaña convincente a favor de Remain debido ao seu euroescepticismo, unha gran parte do gabinete de Jeremy Corbyn dimitiu para forzar a súa marcha como líder do partido. Certamente, a campaña de Remain non estivo á altura ao non ser quen de neutralizar con maior afouteza os argumentos do seu contrincante. Porén, segundo un dos pesos pesados do Scottish National Party, o ex Primeiro Ministro de Escocia Alex Salmond, esta rebelión interna podería ter sido causada para apartar a Corbyn da dirección do partido precisamente cando se estaba a investigar a participación do Reino Unido (e por tanto de Tony Blair) na guerra de Irak. Sería moito dicir que o fracaso da campaña de Remain do Partido Laborista (no que non todos os seus membros apoiaron quedar na UE) foi unha maneira de “facerlle a cama” a Corbyn, mais de novo temos os conflitos internos e as loitas de poder como foco arredor do referendo.
Por certo, que foi de Farage? Despois de ver cumprido o seu soño persoal de recuperar a “independencia” para o Reino Unido decidiu apartarse da política. Ao fin e ao cabo, para que dar a cara cando van comezar a chover as tortas?
Mentres tanto, a sociedade británica, despois de ser usada como un xoguete polos políticos para o seu propio beneficio, quedou profundamente fracturada. A división é clara se miramos a mínima diferenza coa que se saldou a votación (51,9% para Leave, 48,1% para Remain). Con todo, penso que os maiores prexudicados do referendo (non só do resultado en si senón tamén de como se levou a cabo) non foron os cidadáns británicos, senón os estranxeiros que residen no país (mención e liñas aparte merecerían os británicos residentes no estranxeiro). O Reino Unido post-Brexit é sen dúbida un lugar máis escuro do que era antes, e non debido ao seu clima. Desde o referendo houbo unha subida sen precedentes de abusos verbais e físicos a inmigrantes e mesmo a ostentación pública de símbolos Nazis ou de ultradereita. Os ataques non están tampouco necesariamente restrinxidos a estranxeiros: persoas de diferente cor ou relixión e mesmo de orientación sexual non heteronormativa, nadas no UK, tamén foron vítimas deste tipo de abuso. Un dos afectados pola onda de racismo foi o instituto español Cañada Blanch de Londres, que ten alumnos de orixe galega e onde se ensina a nosa lingua. Na mente dalgúns indesexables, o resultado do referendo parece ter servido como lexitimación para un racismo subxacente que até o de agora non tiña lugar na maioritariamente tolerante e multicultural sociedade británica. Se neste momento se di que os cidadáns da UE residentes no UK poderían ser usados polo goberno como “bargain chips” (moeda de cambio) nas negociacións de saída, durante a campaña os estranxeiros (non só pertencentes á UE senón, de xeito totalmente ilóxico, os de calquera procedencia) encarnaron para a campaña de Leave unha especie de “homes do saco” no que, á vista da febleza doutros argumentos, poñer o foco da campaña, sobre todo cara ao final. Utilizáronse ideas como que o UK non ten suficiente control sobre as súas fronteiras (nun foro de internet cheguei a ler que non tiña ningún control), cando ao ser unha illa ten maior control ca outros países da UE, xa que hai que chegar forzosamente por mar ou aire. Esta discusión desvirtuouse de tal xeito que en declaracións a periódicos e televisións, algúns cidadans expresaron a súa intención de votar por saír para evitar a chegada de refuxiados, musulmáns e terroristas. Os políticos de Leave tamén usaron a posible entrada de Turquía na UE como unha ameaza de “invasión” de inmigrantes musulmáns. Neste sentido, fíxose famoso o póster usado por UKIP na derradeira fase da campaña, denunciado por incitar ao odio racial. Outro colectivo que foi o centro da difamación da vertente racista de Leave foi o dos europeos do leste. Os polacos, en concreto, son unha das poucas nacionalidades europeas sobre as que tiña escoitado comentarios racistas en anos previos ao referendo. Despois deste, os ataques contra europeos do leste incrementaron e mesmo chegaron a cobrarse unha vítima mortal. Xa son varias as declaracións aparecidas na prensa de estranxeiros que din que evitan falar a súa lingua materna en público para non se converter en diana deste tipo de ataques.
Á parte dos propios políticos, especialmente de UKIP, e o seu irresponsable e inmoral uso dos inmigrantes na campaña (mesmos despois do asasinato da deputada laborista Jo Cox a mans dun presunto fanático de ultradereita), a gran culpable de que se abrise a “caixa de Pandora” do racismo no UK foi a prensa sensacionalista, en particular tabloides coma The Sun, The Daily Mail e The Daily Express. A presenza dos inmigrantes como axente negativo nas súas portadas e titulares foi (e segue a ser) abrumador. Emporiso, debaixo desta mensaxe de odio non se escondían outros argumentos de peso, máis aló das soflamas semi-imperialistas mencionadas anteriormente. Descoñezo a tallada que sacarán estas publicacións da saída da UE (ademais da venta de xornais) pero a súa estratexia tivo un grande éxito entre unha porción importante da poboación británica (e con isto non quero dicir que todos os partidarios de Leave seguisen un razoamento racista no seu voto). Proba disto é o desconcerto no que aparentemente se viron sumidos algúns “Brexiters” cando un destes xornais explicou as consecuencias da saída. É tamén sabido que nos días posteriores ao referendo houbo unha grande incidencia de buscas en Google do tipo “para que serve a UE?”. Isto explica até que punto tanto as campañas e a prensa non foron capaces, ou non quixeron, explicar a complexidade do que se estaba a votar. Así emerxeu unha terceira categoría de votante (ou post-votante), o do “Bregret” ou arrepentido de votar pola saída da UE.
O éxito da retórica baleira do medo impulsada pola prensa sensacionalista e algúns políticos ten a súa máxima expresión en Ebbw Vale, unha vila do sur de Gales, na que non só non hai apenas inmigración senón que recibiu importantes investimentos do fondo de desenvolvemento rexional da UE, e aínda así votou Leave cun 62%. Este paradoxo pódese extrapolar ao resto do País de Gales, onde o Leave gañou cun 52,5%. Como se explica isto nunha nación que se beneficiaba economicamente da pertenza á UE, e que non parece que vaia recibir un apoio monetario semellante desde Westminster? Un amigo galés interpretoumo desde unha dobre perspectiva. Por unha banda, Gales carece de prensa propia (á marxe de publicacións locais), e os tabloides teñen grande popularidade. A pesar de que as mensaxes destes xornais non teñen sentido na realidade de moitas vilas galesas, callan de tal xeito que levan a contadicións como a de Ebbw Vale. Por outro lado, en Gales si que hai outro tipo de inmigración, a de ingleses que en ocasións marchan das cidades por mor da multiculturalidade, o que se deu en chamar “White Flight”. Este sería polo tanto un tipo de votante afín a UKIP e a Leave. Como no resto do Reino Unido, a isto hai que sumarlles aqueles que votaron por un euroescepticismo de esquerdas máis clásico, e parte da clase traballadora que votou como protesta contra as políticas do Partido Conservador encarnadas na figura de David Cameron (o que de novo indica a confusión de certos votantes cara o que se estaba a decidir).
Mais non todo son nubeiros na Gran Bretaña post-Brexit. En contraste coa desoladora emerxencia do racismo e a máis que criticable actitude do actual goberno cara os estranxeiros (como se puido ver na recente convención do Partido Conservador), foron moitos os cidadáns británicos que mostraron a súa repulsa polas noxentas consecuencias das campañas racistas e o seu apoio por unha sociedade aberta e tolerante. Esta foi tamén unha mensaxe repetida desde os partidos nacionalistas en Gales (Plaid Cymru) e en Escocia (SNP). En Escocia, onde Remain gañou cun 62%, a súa Primeira Ministra Nicola Sturgeon prometeu recentemente a convocatoria dun novo referendo de independencia con vistas a reintegrarse na UE se se confirma o “hard Brexit”. Non en van, unha das razóns esgrimidas polos convervadores na campaña de 2014 fora que abandonar o UK supuña a indesexable saída de Escocia da UE. Na política as opinións parecen cambiar dependendo de onde veña o vento… O nacionalismo galés tamén avoga por unha Gales independente dentro da UE. Ese foi o lema dun evento celebrado en Caernarfon (no norte) ao que puiden asistir. Despois da labazada de tristura provocada polo triunfo dunha campaña baseada en gran medida na xenofobia, a experiencia de sentir a calor humana e o apoio aos estranxeiros por parte dos galeses alí congregados foi, cando menos, revitalizadora. Fíxome sentir que, malia todo, aínda non estaba completamente fóra da sociedade que me me dera a benvida dez anos antes.
Se ben a UE dista moito daquel soño dunha Europa unida e libre de conflitos, son dos que opinan que o problema non estriba no proxecto en si senón na súa apropiación por parte das elites financieiras e as políticas neoliberais. Como ben predixo Yanis Varoufakis nunha conversa con Owen Jones, o Brexit deu ás aos partidos de ultradereita no continente. Por iso me chamou a atención que certos líderes da esquerda galega simplificasen a complexa vitoria do Brexit como un éxito da clase traballadora, cando na práctica foi capitalizada e está a ser xestionada pola ultradereita.
O enfrontamento coas políticas austericidas de Bruxelas é necesario, mais non creo que a desmembración da UE sexa a resposta. A idea de quedar na UE para mudala foi precisamente o eixo doutra posición se cadra menos coñecida durante a campaña, a de Another Europe is Possible. Para que dito cambio se producise, habería que comezar por frear a austeridade e o neoliberalismo a nivel estatal. No caso do Reino Unido, de pouco serve deixar a UE para caer en mans da dereita máis á dereita do Partido Conservador.
(Galiza-Gales) David naceu na Coruña, onde se licenciou en Filoloxía Hispánica. En 2005 emigrou ao País de Gales. Tras obter o seu doutoramento, acadou a praza de profesor titular de Estudos Hispánicos na Universidade de Bangor. Xunto con Martín Veiga, é co-editor da revista Galicia 21: Journal of Contemporary Galician Studies. Ademais da súa actividade académica, David foi membro de diversos grupos musicais, entre eles Nouvelle Cuisine. En 2011 publicou un disco con María do Cebreiro, titulado ‘Lembrarás este cuarto?’(https://bangor.bandcamp.com/album/lembrar-s-este-cuarto).
You might also like
* Ensaio Letras Luís Serguilha
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Estela Pan Vázquez História Política
Estela Pan Vázquez História Política
Doutrina Monroe: “América para os americanos”
More from David Miranda Barreiro
Viaxe ao corazón de Gales
Posted On 22 Maio, 2017 David Miranda Barreiro 0
Sinto aínda a esperanza como a miña concepción do porvir – J. P. Sartre A finais do outubro pasado, o meu …
Os Beasleys: unha historia de resistencia lingüística no País de Gales
Posted On 24 Julho, 2015 David Miranda Barreiro 0
No comezo do seu famoso discurso radiofónico Tynged yr Iaith (‘O destino da lingua’), Saunders Lewis, fundador do partido nacionalista …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fr es pt es gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl en sv en en en es gl en ca es es it fr pt pt gl fr de pt pt en ja pt gl pt fr es pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Cartas a Emilia Pardo Bazán (XVIII) - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Isto é o que escreveches en De mi tierra:
Después del período de esplendor en los siglos XIV y XV, eclípsase la estrella de la gallega literatura, y mudos ya los trovadores en sus blasonados sepulcros, no se alza ninguna voz que a la suya reemplace. La savia nacional se concentra en Aragón y Castilla. Mas a semejanza de esos ríos que se hunden en un punto para reaparecer algunas leguas más lejos, los anales literarios interrumpidos en Galicia se reanudan en Portugal.
Mejor que regiones análogas podemos considerar a Portugal y Galicia un país mismo. Después de la amputación de Portugal, quédase Galicia como miembro destroncado, sin vida propia. Cuando Portugal se alza y señorea el Océano, -lo mismo que si al negar con su voluntad la nacionalidad española, quisiese afirmarla con sus hazañas- Galicia se anula.
Iso que ti viches tan claro, Emilia, e que tan ben descrito está, non hai muitos que o queiran ver. Hai unha forte tendencia nos que defenderon e defenden a língua galega a non admitir nen o estado de subdesenvolvimento en que se encontra, nen os problemas emocionais, sociais e políticos que suscita, nen o imenso grao de contaminación de castelán que, como era de esperar nas circunstancias, a invadiu, nen a relacion co portugués, nen, en definitiva, a sua história. E paréceme que toda esa negación da realidade nen sequer é galega de fundo, senón imitación da típica española, da España criada polos reis católicos e a Inquisición, de non querer coñecer a própria historia e preferir inventar outra mais ¨gloriosa¨, sen manchas nen erros nen decadéncias.
Aló polo final dos 1970 e comezos dos 1980, cando xurdiu no estado español o asunto das autonomías políticas e se pensou en oficializar a língua galega, comezouse a debater a cuestión de como tiña que ser ese galego que se ía xa utilizar no ensino e nos documentos oficiais da nova autonomia. O que chama a atención é que os que dirixiron o asunto non pensasen que podia haber graves problemas para o ensino e manexo dunha língua que, desde habia muitos séculos, non a falaban mais que os habitantes da Galiza con menos prestixio social e non a escrevian mais que alguns pouquiños escritores. Dixeron que non habia problema nengun porque o galego tiña vocabulario abondo para se adaptar a un uso normal nunha sociedade moderna e urbana. Os que sustiñan iso facíano sen muito fundamento, pois que cando querian dar algun exemplo da riqueza de vocabulario da língua galega tiñan que acudir aos muitos nomes que había para denominar os instrumentos de labor agrícola ou pesqueiro. Era evidente que, mesmo porque o galego se falaba na Galiza rural e traballadora, podía haber riqueza de vocabulario nas cousas do campo e da pesca, mas non podia haber nengunha para a vida profisional, intelectual e artística, e tampouco podia habela para a expresión moderna de emocións e sentimentos, xa que tudo iso decorria sempre en castelán. Mesmo nas aldeias mais isoladas, xa a mediados do século XX non se conservaba muito do galego de antes. O pouco de instrución que se recebia era en castelán, na igrexa falabáse en castelán e os conceitos relixiosos e espirituais aprendíanse en castelán. Os lavradores falaban de Dios e non de Deus, da virgen ou da virguen e non da virxen, e non chamaban aos pais ¨pai¨ e ¨nai¨ cando falaban con eles, ainda que eu escoitei aos da miña xeración falar ainda do papai e a mamai, como en portugués, cando se referian a eles. Cando un lavrador acudia ao médico da vila ou ao advogado aprendia o vocabulario relativo a doenzas e pleitos tambén en castelán. A língua galega non só non evoluiu na vida urbana e moderna, senón que tampouco evoluiu con normalidade na vida rural e quedou estancada nun pasado cada vez mais remoto. O nível de perda da língua galega foi imenso mesmo entre os que falaban galego con normalidade. Eu vin na miña xuventude como na mesma aldeia habia xa tres xeracións que falaban un galego distinto: a dos avós, que era ainda un galego mui puro, sen vocabulario moderno, de certo, mas cunha fonética e música como a do portugués e non como a do castelán; a dos pais, sen contaminación ainda do castelán e fonética e música auténtica, mas falado xa con consciencia de estaren falando unha língua estraña que non se falaba na vila; e a dos fillos, os da miña idade, que falaban ainda bon galego mas sen as galegadas que, segundo eles, botaban os pais e dician que non entendian o que falaban os mais vellos do lugar. Mais unha vez, a situación foi mui distinta da do catalán, que só tivo problema de língua escrita mas non falada, porque ese habitante da Cataluña menos urbano que falaba catalán, cando tiña que ir ao médico ou ao advogado podia seguir falando catalán e non estaba submetido á impresión que tiña o habitante da Galiza que falaba galego de estar usando un idioma estranxeiro e inintelixível, algo que non se debía falar e que el falaba porque non tiña instrución, algo que nen idioma era e que ese habitante da Galiza descrevia, como xa dixemos, como ¨isto que falamos por aquí¨. Non sabia o que era aquilo que falaba, mas sabia que falar aquilo clasificaba a quen o falase de pesoa baixa e inculta. Chegado o momento de oficializar o galego quixeron pensar muitos que, se a Igrexa lles tivese falado en galego aos galego-falantes, e se a instrución nas escolas tivese sido tambén en galego, a língua galega falaríase con normalidade na Galiza, sen querer ver que a perda da língua non viña de aí e que iso non teria solucionado nada. Houbo unha atitude autoritaria e mesmo despótica nos que quixeron solucionar o problema da perda do galego de golpe e desde a situación da superioridade que daba poder decretar como tiña que ser tudo o relacionado coa língua galega desde un meio no que se falaba castelán habitualmente e se podía usar cando se queria, frente aos inferiorizados que non sabian falar mais que en galego e non falaban castelán ou facíano con grande dificuldade e como se fose unha língua estranxeira.
Iso que xa dixemos de que o galego quedara estancado e sen adquirir vocabulario moderno segue hoxe, Emilia, a pesares da oficialización e o ensino da língua galega. Igual que antes os lavradores aprendian o vocabulario médico ou xurídico en castelán, agora apréndese o vocabulario automobilístico, técnico, científico, emocional e artístico en castelán. Nada nasce en galego: o vocabulário tómase do español, a sintaxe é case sempre a castelá, e a fonética galega desapareceu por completo e non se fai nada por recuperala. Non hai espírito criador na língua galega que se usa, e sen iso unha língua non ten vida nen futuro. Será asignatura que haberá que aprender como calquer outra, e mais nada. Ainda que se consiga que se fale galego con mais normalidade, que non será fácil, iso que se apresente como língua galega será unha mistura desagradável de castelán e galego sen nengun dos fundamentos que unha língua precisa para viver e medrar, e quedará raquítica.
A língua galega tería que ser ¨resucitada¨ e, para enfocar ben esa posível resurreción, o primeiro teria que ser tirala do marco do pésimo ensino español das línguas que levou a pensar que se poden violentar e facer con elas o que se quer. E tambén de automatismos patriarcais de dominio, xerarquia e superioridade e inferioridade natas, e do impulso de ancorar no pasado e praticar o culto á Familia-Patria-Nai que tanto asfixia á Galiza.
O galego que se fala e ensina hoxe é castelán disfarzado de galego, unha mistura desconsiderada e irrespetuosa de galego e castelán en que todas as frases de moda e as palavras novas se calcan do castelán e nada xorde en galego. Sábese entre especialistas en bilinguísmo que cando unha pesoa bilingue se enfada e insulta ou solta palavróns, iso sáelle na sua língua principal. ¨Dime en que idioma insultas e botas palavróns e direiche cal é a tua língua¨, caberia dicer. E o idioma en que até os mais empeñados en que a língua galega sexa a língua única da Galiza insultan e botan palavróns é o castelan. Parece como se ninguén se atrevese nen a pensar en usar insultos galegos, e hainos abondo, como semella tambén que ninguén se atreveria a falar galego con fonética e ¨música¨ galega, seguramente porque soaría a aldeia. Iso pode vir de enfocar a língua a estilo español, sen entender que un idioma non é só vocabulario e que o mais importante é a feitura, a música e o espírito do que nasce. O outro é como pensar que se pode tocar unha sinfonia sen saber música. O mesmo que se ¨fala¨ o inglés a estilo español, fálase ¨galego¨ a estilo español, o que quer dicer que o que se fala non é inglés nen galego. Ou cabe suspeitar que os prexuizos contra o galego seguen vivos e sen curar, e só se atura se non soa a galego e soa a castelán.
Na relación co portugués haberia que ter igualmente en conta ese marco español de mal aprendizaxe das línguas e falta de respeito por elas, e que desde España e Galiza se vise a Portugal como un país inferior. E tambén o peso do patriarcado na Galiza, que leva a pensar que o galego é o pai do portugués e portanto ten o direito do patriarca a impor o seu dominio sobre o ¨fillo¨. Para unha pesoa de fala portuguesa, o galego de antes, o de hai dous ou tres séculos, soaria parecido ou igual ao portugués. O de agora sóalle a castelán mal amañado, e resúltalle mais fácil entender o castelán que ese ¨galego¨ no que non recoñece nada que sexa portugués. Poderíase recuperar a fonética do galego imitando a do portugués, porque son a mesma, mas para iso haberia que deixar atrás os prexuízos e deixar de ver a Portugal e o portugués como inferiores e coa obriga de submeterse ao que decidan e inventen os ¨superiores¨.
En resumo, Emilia, que o asunto da língua galega está mal enfocado e hai arredor dela unha negación da realidade que fai que non se lle poda dar vida de novo e que os mesmos prexuízos continúen como antes, sen curar; que non se queira unha língua galega auténtica, senón unha construción atrabiliaria e artificial que non poderá valer para nada. Tampouco axudou a enfocar ben a cuestión o feito de que a língua galega virase nos últimos tempos un símbolo da nación galega, o mais poderoso de todos, até o ponto de que case é fetiche e parece que, se na Galiza se falase galego, iso abondaria para facela nación e que, se non se fala, non o poderá ser. Unha língua non pode facer un país e Galiza ten personalidade abondo para ser nación con galego ou sen el.
A língua galega precisaria ser ¨resucitada¨ con cuidado, afeto e intelixencia e atendendo ao seu espírito, e iso non é tarefa que se poda emprender con autoritarismos e ideias ilusorias, nen facer de golpe. Admitir, ou o que é pior, ensinar ese ¨galego¨ que é unha trapallada e unha mistura horrível de castelán e galego, e que, como di muita da xente nova que o ten que aprender pola forza, é ¨feio¨, como toda língua que se conxele ou se meta nunha camisa de forza, levará a que a língua galega non teña futuro e a que, axiña que remate a ilusión romántica de ostentar língua própria, veñan xeracións que non a queiran e a consideren un estorbo sen sentido imposto polas autoridades.
(Galiza-Inglaterra) Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e na de Madrid, licenciándose nesta última en Pedagoxía en 1960. En 1962 casou con Fernando Pérez-Barreiro Nolla, co que en 1964 se traslada a Londres, onde traballou como tradutora, residindo desde 2008 en Lancaster (Inglaterra). Membro fundadora do Grupo de Traballo Galego de Londres, ten colaborado con distintas publicacións galegas, como Grial, A Nosa Terra e Sermos Galiza, así como nos programas de radio da BBC. En 1980 obtivo o certificado da Faculty of the Astrological Studies de Londres. Obra: Ensaio: Cartas a Rosalía, 1981, Edicións do Castro; Introducción á Astroloxía, 1983, Xerais; Dentro e fóra, 2002. Traducións: Contos de Andersen, 1983, Edicións do Castro; Alicia no país das marabillas, de Lewis Carroll, xunto con Fernando Pérez-Barreiro, Xerais; Alicia do outro lado do espello, Xerais; Fábulas de Esopo, 1997, Laiovento.
You might also like
* Crónicas Eduardo Ribas Fernandes Kerley Carvalhedo
“Piruá”, por Kerley Carvalhedo
* Crónicas Maurício Gomes
“Café amargo” por Maurício Gomes
“Eu, o troféu e a solidão”, por Kerley Carvalhedo
“Fazer rede” por Fausta Cardoso Pereira
Posted On 27 Setembro, 2018 Fausta Cardoso Pereira 0
Abrir a porta e respirar o entusiasmo do novo. Olhar em frente e não saber por onde começar. Encantar-me com …
Freedonia: un concerto en Nova York?
Posted On 17 Julho, 2018 Estela Pan Vázquez 0
Perante a Praia de Riazor –pois os ventanais deixaban ver a paisaxe a mediodía– emprázase a banda Freedonia ás 12:30 …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies