langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en pt gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
Posted on 17/01/201817/01/2018 by Admin
Xa van case trinta anos da caída do muro de Berlín que,  ademais de reconfigurar o escenario xeopolítico internacional, supuxo, nun primeiro momento, unha importante crise global da esquerda alternativa que viuse diante do espello dun modelo a todas luces indefendible no plano democrático e, avanzou en pouco tempo, a crise dunha socialdemocracia incapaz de propor un new deal social diante do embate das forzas do neoconservadurismo.
Neste case trinta anos, á marxe da experiencia do altermundismo que cristalizou nos gobernos movementistas post-neoliberiais de América Latina, hoxe inmersos nunha grave perda de pulso,  e algunha que outra formulación, máis voluntarista que real, tense constatado unha fonda crise dos movementos alternativos ao sistema ata o punto que esta afecta aos propios paradigmas e principios, epistemoloxías e ontoloxías, formulacións políticas e organizativas que durante máis de un século definiron o concepto esquerda.
No local a crise por esgotamento do ‘réxime do 78’ empezouse a percibir no inicio deste século coa incapacidade institucional da crise do Prestige e a desafección provocada polas mentiras da guerra de Iraq e as primeiros brotes de corrupción, agravouse a partir do 2008 co desmerengamento do raquítico estado de benestar español e tivo a súa impugnación total co movemento de indignación das prazas en 2011.
E ambos casos asistimos a unha dobre crise: crise de lexitimación democrática, por unha banda, e ausencia de alternativas, por outra. Acerta o profesor Boaventura de Sousa cando di que o século XX iniciábase con dúas forzas motrices poderosas, a revolución e a democracia, que ao inicio deste século teñen desaparecido.
É verdade que no contexto local, que é o que nos ocupa pois trátase de pensar desde esta terra e neste tempo, temos asistido nos últimos anos a experimentacións políticas que teñen intentado superar os limites da ‘ortodoxia’  e teñen formulado procesos de reactivación cidadá necesarios. AGE inicialmente en Galicia, Podemos, En Comù, e de novo, de volta a Galicia, En Marea e as súas contornas, teñen sido exemplos disto.
Pero tal como vimos dicindo deste 2011 estamos diante dunha crise democrática que nos aboca a un novo proceso constituinte, polo que a coordenada democrática pasa a ser a central, a que ten capacidade, na solución das súas contradicións, expresar novas hexemonías sociais, políticas e electorais.
Estamos diante dun episodio de cambio que, ao igual que todos, son complexos e longos. Requiren, polo tanto, intelixencia para percibir os seus matices e paciencia para perseverar. Lamentablemente as forzas do cambio, particularmente Podemos que nun primeiro momento soubo interpretar correctamente  as pulsións que viñan das prazas do 15M, teñen deixado nun segundo plano as demandas democráticas para refuxiarse de novo, seguramente por medo a ir máis aló, en espazos ideoloxicistas do repertorio clásico do  esquerdismo e do nacionalismo.
Ese é no punto de encrucillada no que estamos.
Hai uns meses, e tras a concreción de EnMarea como proxecto político de formulación galega e de estruturación de adhesión cidadá, Espazo Ecosocialista acordou a súa disolución.
Esta decisión, que debería ser seguida polos distintos axentes partidarios que apostan por En Marea, sitúa ao Foro OBenComún diante dunha nova etapa na que esta obrigada a redefinir a súa misión e o seus obxectivos.
Unha nova etapa  que quere ser colaborativa entre diferentes liñas de pensamento e aberta a persoas que desde a investigación ou a opinión aporten propostas desde o seu campo de traballo social ou desde o activismo político.
OBenComún abre esta nova etapa de traballo como foro galego independente de calquera partido, institución ou lobbi, pero centrado claramente no pensamento e análise crítico.
Nun momento de confusión onde pode existir, e existe de feito xa, o perigo de que as forzas do cambio se refuxien de novo nas afirmacións de esencia ideolóxica, ben no ideario esquerdista ou nacionalista, OBenComún quere poñer todo o seu esforzo por consolidar os pasos dados e seguir afondando no novo pensamento que permitiu por vez primeira quebrar o modelo turnista, cuxas forzas seguen a ter un claro problema de representatividade.
Fronte ás lóxicas ideoloxicistas, esquerdistas ou nacionalistas, desde OBenComún apostamos claramente por afortalar un proxecto de construción nacional para Galicia que teña a súa argumentación teórica e a súa praxe política na democracia radical, no republicanismo cívico e na laicidade de ideas.
Para iso, catro van ser os campos nos que o Foro OBenComún vai traballar: a investigación científica, o debate de ideas, a divulgación (selo editorial) e o pensamento político.
O camiño esta por andar, procuramos voces libres para pensar un novo horizonte.
This entry was posted in Editoriais. Bookmark the permalink.
← O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


document_lang: gl

langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en es gl en gl en gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en en gl fr gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa - Foro OBenComún
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
Posted on 10/04/201605/02/2018 by Admin
A xustiza económica traduciuse fai poucas semanas nunha ola de solidaridade co pobo hondureño que ven de producirse tralo asasinato de Berta Cáceres e a retención ilegal de Gustavo Castro. Ambos militantes ambientais e sociais hondureña e mexicano respectivamente que cometeran a osadía de enfrentar o poder corporativo no seu país.
Hoxe sabemos que ese proxecto hidroeléctrico que combatian foi financiado de forma indirecta por entidades españolas como Bankia a través da banca internacional. Esta mesma entidade apoiou económicamente o proxecto hidráulico dos irmáns galegos Castro Valdivia en Guatemala. Preto da fronteira con México, a localidade de Santa Cruz Barillas enfrenta dende 2007 a inversión (Hidralia Energía) dunha empresa galega con sede no número 10 da avenida da Mariña, na cidade de A Coruña.
Os reis do kilowatio, como eran coñecidos no noso país, mudaron de pel e trasladaron o seu negocio a América Latina. Onde o goberno de Otto Perez Molina (general durante a dictadura de Ríos Montt), presidente de Guatemala contiña a resistencia indíxena a través da declaración do estado de sitio alí onde as organización sociais e a resistencia organizada eran declaradas “entidades que fomentan a conflictividade social”.
A construcción do contexto da arquitectura da impunidade precisa dun relato no que estos feitos se consideren “aillados” e ademáis, para o mantemento do “status quo” faise imprescindible manter alonxados dous lugares:
– Os espacios centrais nos que as decisións inversionistas se toman e cara a onde se bombean os beneficios empresariales.
– E aquelas zonas de sacrificio (como di Naomi Klein) nas que os impactos das políticas capitalistas infrinxen un irreparable dano nos recursos naturais dos que viven milleiros de persoas.
Hoxe, o movemento pola xustiza económica ten articulado a organizacións sociais, ecoloxistas, feministas e defensoras dos dereitos indíxenas ao redor do caso de Barillas. A solidariedade internacional ten mil caras e fórmulas novas, distintas das brigadas internacionalistas, pero pretenden se cadra o mesmo golpe de efecto.
Cando movementos socias de A Coruña trouxeron a cidade dúas representantes de organizacións de Barillas no ano 2013 e manifestámonos xuntas na porta da sede da empresa, ese espacio do que precisa a impunidade para desenvolverse viuse violado.
Desmorónase a arquitectura da impunidade cando no 2014, foi presentado o caso no Tribunal Permanente dos Pobos e ese mesmo ano durante os debates da 26 sesións do Consello de Dereitos Humanos das Nacions Unidas en Ginebra a testemuña de indíxenas de Barillas serviu para aprobar neste consello a resolución presentada polos gobernos de Ecuador e Sudáfrica que mandata as Nacións Unidas a crear un instrumento xurídicamente vinculante sobre dereitos humanos e transnacionais.
Así é como o modelo de éxito dunha empresa galega cuestiónase. Un modelo que pretende facer negocio da violación dos dereitos humanos, que vive no lodo xerado pola impunidade xurídica internacional. Do que goberno galego e do estado son cómplices a meirande parte do tempo por acción, non por omisión.
Hoxe sabemos, despois de reunirnos fai pouco co embaixador español en Honduras, que o Ministerio de Exteriores non ten a xustiza económica entre as súas prioridades. Ofrécese para ser correa de transmisión da preocupación da sociedade civil polo asasinato de Berta Cáceres e da retención ilegal de Gustavo Castro.
Palabras, igual que as que publica o MAEC na súa páxina web. Na que de forma cínica pretende amosar solidaridade cos defensores dos dereitos humanos. Mentres, as políticas económicas do mesmo estado esmagan as exiguas conquistas sociais dos pobos centroamericanos despois das combulsas décadas finais do século pasado.
Son eses os modelos de éxito empresarial que queremos exportar no noso país?
Enfoques da xustiza económica?
Dende o punto de vista da xustiza económica, as sociedades sustentables deben basearse na soberanía e o poder político dos pobos a hora de definir os seus sistemas económicos, alimentarios, enerxéticos e desenvolver as súas propias formas de vida en armonía coa natureza.
É preciso traballar pola aplicación e chegada a bo término das negociacións para acadar un sistema internacional xurídicamente vinculante para que as empresas teñan que rendir contas polas violacións dos dereitos humanos producidas polas súas actividades.
Urxe tamén xerar poder popular mediante a articulación das loitas sociais, que conducen a liberación dos territorios do control empresarial e do extractivismo. Para a derrota dos tratados de libre comercio e inversiones como o exponente actual da desregulación financieira.
Paises como Francia, veñen desenvolvendo a nivel lexislativo dende 2013 un mecanismo extraterritorial que permitiría a rendición de contas de empresas francesas que producen violación de dereitos humáns en países terceiros. Cos seus debes no caso francés, esta é obxectivamente un ferramenta da xustiza económica a impulsar en Galicia e no estado. É polo tanto unha cuestión de vontade política, ao igual que a solidariedade cos refuxiados sirios. O espacio tradicional ocupado pola impunidade desaparece se desaparece o espazo físico entre as causas e os impactos.
Cando os mortos chegan como baleas varadas as costas das illas gregas, aflora a xustiza económica. A necesidade de tender a man solidaria é un reflexo se cadra xudeo cristián, pero correspóndenos aos movementos sociais tomar a iniciativa cando se trata de vincular no consciente colectivo as razóns sociais e económicas polas cales eses nenos sirios flotan boca abaixo no mar Egeo, as razóns polas que morreo Berta Cáceres ou polas que loita o pobo de Barillas. Colocar na axenda política a xustiza económica, unha proposta que contén as necesarias accións que conlevan desmantelar o poder corporativo.
This entry was posted in Alterglobalización and tagged xustiza económica. Bookmark the permalink.
← O espellismo da solidariedade europea
Les miserables riches →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl pt gl en gl en gl en gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Editoriais Archives - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
Posted on 17/01/201817/01/2018 by Admin
Xa van case trinta anos da caída do muro de Berlín que,  ademais de reconfigurar o escenario xeopolítico internacional, supuxo, nun primeiro momento, unha importante crise global da esquerda alternativa que viuse diante do espello dun modelo a todas luces indefendible no plano democrático e, avanzou en pouco tempo, a crise dunha socialdemocracia incapaz de[…]
Posted in Editoriais Leave a comment
EDITORIAL 4: DE PARTICIPACIÓNS, SOBERANISMO CÍVICO E CAMBIO DE ‘RÉXIME’
Posted on 22/05/201722/05/2017 by Admin
Veñen de coincidir no tempo as primarias do PSOE para elixir o seu secretario xeral e a consulta de EnMarea para coñecer a opinión das inscritas sobre a moción de censura anunciada (e xa presentada) polo grupo Confederal de Podemos-En Marea-En Comú Podem. Trátase de dúas consultas de carácter diferente pero a súa vez interrelacionadas.[…]
Posted in Editoriais Leave a comment
EDITORIAL 3: DEMOCRATIZAR EN MAREA OU MAREAS EN COMÚN? COOPERACIÓN E PRIMARIAS
Posted on 15/06/201616/06/2016 by Admin
O pasado 15 de maio era a data anunciada para o inicio do proceso da democratización de EN MAREA. Si é posible ou non democratizar un espazo concibido como de partes concretas (unha especie de Sociedade Limitada) máis que como un lugar aberto e cooperativo (algo parecido a unha Cooperativa Laboral) irémolo vendo co paso[…]
Posted in Editoriais Leave a comment
Editorial 2: Proxecto nacional e dereito a decidir
Posted on 19/04/2016 by Admin
Unha semana despois de que o anunciara (e o realizara) Podemos, En Marea acaba de convocar un referendo aberto para fixar a súa propia posición sobre a investidura para a presidência do goberno de España. Os días anteriores, múltiples voces individuais e colectivas (como Espazo) viñan demandándolle a En Marea esta consulta. Vivimos un período[…]
Posted in Editoriais Tagged dereito a decidir Leave a comment
Editorial 1: Precisamos de intelixencia para interpretar o novo tempo e audacia para non deixarnos vencer polas fórmulas do pasado
Posted on 30/03/201630/03/2016 by Admin
A estas alturas no debate político xa practicamente ninguén cuestiona que estamos nun momento de cambio estrutural na democracia española; de deconstrución, por activa ou pasiva, dun modelo esgotado; de construción dun novo tempo necesariamente máis democrático e máis xusta social e ambientalmente. Á marxe de como se desenvolvan os acontecementos políticos, culturais e/ou institucionais[…]
Posted in Editoriais Tagged Editorial Leave a comment
Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Posted on 16/03/201616/03/2016 by Admin
Vivimos tempos de grandes cambios na articulación política e social. As novas formas de interpretar a política vanse abrindo paso nun proceso que parece irreversible. Un proceso fundamentalmente de transformación democrática que tivo o seu punto de partida nas prazas hai cinco anos. Desde ESPAZO (Ecosocialista) temos intentado estar atentos e ser co-participes destes[…]
Posted in Editoriais Tagged Editorial, OBenComún 1 Comment
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl pt pt pt fr gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Teresa Cunha - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Nasci em Angola e com a guerra. É desse lugar que olho, penso e digo o mundo. Assumo que sou uma feminista pacifista para quem a crítica e o combate ao contrato social sexista, os direitos dos povos e da natureza estão no centro do meu trabalho e das minhas reflexões. Sou activista, investigadora, professora, mãe e gosto de fazer política do modo como a compreendo. Para mim as Epistemologias do Sul fazem todo o sentido: sou do sul e é a partir desse sul não imperial que procuro compreender a vida, o mundo e as lições que podemos receber deles. Publiquei estes e outros livros: Women InPower Women. Outras Economias criadas e lideradas por mulheres no Sul imperial; Never Trust Sindarela. Feminismos, pós-colonialismos, Moçambique e Timor-Leste; Ensaios pela Democracia. Justiça, dignidade e bem-viver; Elas no Sul e no Norte; Andar Por Outros Caminhos; Raízes da ParticipAcção, para além de artigos científicos e capítulos de livros em vários países e línguas. Doutorei-me há vários anos e sou investigadora sénior do Centro de Estudos Sociais da Universidade de Coimbra.
Artigos de Teresa Cunha no Foro OBenComún
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en pt gl es gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en en en gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2) - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Posted on 25/04/201605/02/2018 by Admin
Artigo orixinalmente publicado en abril de 2010 no sitio web da Fundación 10 de marzo
Nota do editor: Este artigo é a continuación da primeira parte xa publicada neste Foro e que podedes ler nesta ligazón.
A estratexia do Partido Popular. O invento da ‘imposición do galego’
Para xustificar a súa campaña contra o galego, Feijoo e o Partido Popular tiveron que explotar ata o límite a consigna sobre a ‘imposición do galego’. Esta noción ten unhas implicacións moito máis fondas do que puidera parecer a primeira vista, pois, como dixemos, presupón unha reformulación radical da problemática lingüística do país, que implica borrar ou desfigurar aspectos fundamentais da realidade, e manipular preconceptos implantados no imaxinario colectivo durante séculos de marxinación da lingua propia. Poñamos un exemplo. A comezos de maio de 2009, acabado de estrear o cargo, o Conselleiro de educación aseguraba que el non percibía que en Galicia existisen prexuízos contra o galego. O propio conselleiro, ao día seguinte da presentación do novo proxecto, a mediados do marzo pasado, sentenciou nunha entrevista xornalística que “vivimos nunha sociedade onde non falamos da desigualdade” entre o galego e o castelán. El saberá quen son os que non falan desa desigualdade e por que non o fan, pero o certo é que o feito de que algúns se neguen a falar dela non fai que sexa menos real do que é. Sexa como for, por descaro ou por ignorancia, o conselleiro nega puras evidencias, coma a persistencia de arraizados prexuízos contra o galego e a inocultable posición privilexiada do castelán nunha serie de aspectos decisivos da vida civil, desde o estatus social aos medios de comunicación.
Que política lingüística se segue desta visión? Se a realidade tanxible e comprobable é negada, no seu lugar propálase un artefacto denominado ‘imposición del gallego’. Un día alguén nos terá que explicar como é que un idioma pode ser ‘imposto’ no país en que non só ten recoñecemento oficial senón que está declarado legalmente como ‘propio’ (como fai o Estatuto de Autonomía de Galicia). Imponse o castelán en Valladolid? O francés en Xenevra? O portugués en Lisboa? Volveremos sobre esta falacia, cando tratemos da súa xemelga, a ‘liberdade lingüística’.
Outra peza, non menor, das manobras de falsificación da realidade, é toda a propaganda intensamente publicitada contra a ‘inmersión lingüística’. En primeiro lugar, este termo expresa de forma moi significativa a parcialidade do punto de vista de quen o ataca: para os/as estudantes galegofalantes, recibir a súa docencia en galego consiste en tanta inmersión como para os castelanfalantes de Madrid ou Segovia recibiren as súas clases en castelán, ou os lusofalantes de Braga recibila en portugués. Doutra banda, ter unha porción substancial das súas clases en galego é, certamente, inmersión para os alumnos castelanfalantes de Galicia. Pero resulta que o modelo de ensino preferentemente en galego (isto é, de inmersión, parcial ou completa) é o que mellor garante o obxectivo de que todos os/as estudantes de Galicia, sexan falantes de castelán ou de galego, acaben cunha competencia suficiente e semellante nos dous idiomas. Existe unha ampla bibliografía académica, fundada na investigación e experimentación en diversos contextos, que así o demostra de xeito contundente.
O discurso ultraliberal e a falacia da ‘liberdade lingüística’
Pero quizais a xoia máis elaborada de todo ese aparello discursivo-propagandístico forxado nas fraguas da FAES aznarista e nos laboratorios de Galicia Bilingüe e alegremente propalada polo PP e importantes medios de comunicación españois e galegos, sexa o da ‘liberdade lingüística’. Esa noción, a auténtica pedra de toque da nova política lingüística do neonacionalismo español (de dereitas e non tanto) responde á aplicación, tan rigorosa como forzada, ao dominio da linguaxe, de concepcións ultra-liberais (ou, máis exactamente, pseudo-liberais) no terreo da política, a economía e a sociedade. Tal concepción propugna a existencia de individuos totalmente isolados e arrincados das súas condicións sociais de existencia, individuos que se realizan como seres plenamente libres ao actuaren nun mercado desregulado. Aplicada ás linguas, esa visión sostén que cada individuo escolle, ou debe poder escoller, a lingua que fala, no marco dun ‘mercado’ lingüístico libre, no que loxicamente, por efecto dos xogo da libre concorrencia, se imporá o idioma que máis vantaxes comparativas ofrece. Sobre estas premisas, distínguese linguas étnicas (asociadas a identidades impositivas de comunidades regresivas e pechadas) de linguas cívicas (asociadas á participación na libre cidadanía en sociedades abertas e progresivas), e sostense que a problemática das linguas remite exclusivamente aos dereitos dos individuos, ao tempo que se rexeita o recoñecemento da existencia de dereitos lingüísticos colectivos.
Pois ben, as dicotomías sobre as que repousa o pensamento e a política lingüística ultraliberal, que contrapoñen o individual co colectivo e o étnico co cívico, están completamente fóra de lugar cando tratamos de linguas. Cada lingua é ao tempo e inseparablemente un fenómeno individual e colectivo, expresa simultaneamente a identidade dos grupos sociais (non só das nacións, tamén outras identidades: de xénero, de grupo de idade, de clase social, de profesión, de procedencia xeográfica, etc.) e de cada un dos individuos, e posibilita, máis aínda, é condición indispensable, para a participación de todos e cada un dos cidadáns e cidadás, a través do diálogo e a comunicación, na integración nunha cidadanía común e na conformación da opinión pública. Non hai maneira de aprender e utilizar unha lingua calquera (fóra das mortas) que non sexa mediante a interacción social, e por iso carece de sentido a noción dun idioma que fose lingua de un só individuo illado.
Igualmente, a noción de que os individuos escollen libremente a lingua que falan é, salvo casos excepcionais, completamente ficticia, pois, en principio, cada persoa aprende a falar na lingua (ou no seu caso, linguas) coa que está en contacto nos primeiros anos da súa vida, por simple inmersión no medio social en que se desenvolve, e só en casos especiais ten a posibilidade de optar máis tarde por falar outra ou outras linguas. Dixemos optar por, pero mesmo cando se dá esta segunda posibilidade, non acostuma ofrecerse como unha opción que o individuo é libre de escoller ou non; máis ben, serán as condicións ambientais (e particularmente, do mercado de traballo ou as oportunidades de integración e promoción social) as que o apuxarán a usar esoutra lingua. Por outra banda, en condicións normais unha persoa non abandonará a súa primeira lingua, na que aprendeu a falar, a favor doutro idioma; isto farao só se se sente obrigada a facelo (por exemplo nos casos de emigración), e moi raramente por decisión voluntaria e espontánea.
Do mesmo xeito, a idea segundo a cal as dinámicas de relación entre as linguas e as opcións lingüísticas dos individuos estarían reguladas por un mercado lingüístico libre constitúe unha completa falacia, que ignora os complexos aspectos culturais, sociais, políticos que poñen en relación unhas linguas (ou mellor, comunidades lingüísticas) con outras e os factores que poden levar os individuos e comunidades a abandonar a súa lingua orixinal para adoptar unha distinta. Ademais, as diferenzas entre as linguas remiten ao final a desigualdades de todo tipo (social, económico, político, cultural) das súas comunidades de falantes. Por outra banda, o punto de vista economicista impón un reducionismo inaceptable sobre a complexa realidade multidimensional das linguas, coas súas compoñentes psicolóxicas, sociais e culturais: os idiomas son moito máis ca produtos de mercado, do mesmo xeito que as persoas somos moito máis ca simples actores económicos, consumidores ou forza de traballo.
A noción de que o castelán se difundiu a custa das outras linguas de España simplemente porque os e as falantes das segundas lle deron voluntaria preferencia á primeira constitúe unha monstruosa falsificación histórica, que ignora as relacións de forza entre os grupos sociais e nacionais, unhas relacións que condicionaron as políticas lingüísticas dos poderes públicos e dos non tan públicos (non só o Estado, senón as grandes compañías, as empresas de comunicación, os bancos, etc.). A barbaridade chega á negación das políticas de imposición do castelán promovidas polo Estado, que durante longas e recentes etapas da nosa historia adoptaron modalidades brutalmente represivas: pénsese só nas ditaduras de Primo de Rivera (1923-31) e sobre todo franquista. Os galegos e galegas, nin como individuos nin colectivamente, tiveron nunca a opción de escoller libre e voluntariamente o castelán e abandonar o galego. Máis ben, o abandono do galego é consecuencia directa dunha política de marxinación de efectos devastadores sobre a sociedade galega, e en particular sobre as clases populares de Galicia.
A falsidade do ‘mercado libre’ das linguas. Dereitos lingüísticos individuais e colectivos
Os partidarios da polítca lingüística supostamente baseada na “liberdade” insisten nos dereitos dos falantes, contrapoñéndoos aos dereitos das linguas (isto é, das comunidades de falantes). Pero eles non reivindican nin poderían reivindicar os seus dereitos (supostamente vulnerados pola lexislación favorable ao galego) como castelanfalantes en Galicia en canto individuos isolados nun mercado libre. Reivíndicanos como grupo social e en nome dunha Constitución que declara o castelán lingua oficial do Estado (e que, por certo, proclama o deber dos cidadáns dese estado de coñecer esa lingua: a previsión máis impositiva en materia de lingua de todo o entramado xurídico-legal español). Se esa reclamación se fixese a título puramente individual, teriamos tamén que recoñecer os dereitos dos falantes do árabe, do inglés, do romanés, do bérber e de todas as linguas dos inmigrantes, turistas e visitantes.
Pero todos nos decatamos que unha cousa o dereito que ten todo individuo a falar, aprender e usar libremente calquera lingua, que un dereito humano básico que debe ser respectado en calquera parte do mundo e en calquera situación, e outra cousa moi distinta é a realidade inescapable de que dependendo do lugar ou ocasión en que un se atope, determinada lingua é ou non é útil (ou máis útil ou vantaxosa ca outra) para a comunicación e a integración sociais. Aínda máis, todos nos decatamos, porque puramente evidente, de que unha cousa son os dereitos individuais que ten todo falante de calquera lingua, e outra distinta son os servizos que as administracións públicas e as empresas están obrigadas a prestar aos cidadáns, usuarios ou consumidores en tal ou tal outra lingua, cousa esta depende do arraigo social das linguas e/ou da regulación oficial do uso de tal e tal outra lingua nunha serie de ámbitos sociais (administración, xustiza, sistema educativo, etc.). Por iso, a noción de ‘mercado lingüístico libre’ só pode ser tomada como unha metáfora máis ou menos enxeñosa, pero nunca coma unha clave explicativa dos mecanismos e das dinámicas sociais de relacionamento entre as linguas e os seus falantes.
En definitiva, como de xeito natural se aprende a lingua ou linguas do contexto social en que o individuo nace e se desenvolve, e como o uso da lingua esixe necesariamente interlocutores aos que dirixirse e redes sociais a través das cales comunicarse, tratándose de idiomas carece de sentido a dicotomía que opón o individual e o colectivo. E tanto pola inevitable asociación das linguas con tradicións culturais e identidades de grupo, como polas esixencias da organización da comunicación social, o recoñecemento e o uso público das linguas vén necesariamente establecido e regulado (de xeito máis ou menos explícito e máis ou menos rigoroso) por diferentes poderes sociais, e nomeadamente o estado.
De aí a falacia da noción de ‘imposición do galego’: se o galego é plenamente oficial en Galicia, e se a nosa lexislación, democraticamente debatida e aprobada, sinala como un obxectivo a normalización do seu uso social, simplemente, carece de sentido falar de ‘imposición’. O que en realidade acontece é que hai persoas e estamentos sociais privilexiados que aspiran a vivir, traballar e desenvolverse en Galicia ignorando a existencia do galego. Como nun momento dado, iso comezou a resultarlles un tanto incómodo, botáronse a falar de ‘imposición’. Se o común dos cidadáns e cidadás de Galicia, pola forza das cousas, ten que saber e usar o castelán, independentemente de que a uns ou outros lles resulte máis ou menos cómodo, iso non é ‘imposición’; iso é ‘liberdade’ grazas ao ‘mercado lingüístico’. Niso consiste o bilingüismo equilibrado, fundamento da política lingüística contra o galego que propugna o PP.
Por tanto, nas condicións concretas de Galicia, o lóxico, o sensato e o que recolle o noso marco xurídico-legal é que hai dúas linguas plenamente oficiais, galego e castelán, e que os seus falantes deben ser iguais en dereitos e en deberes. Para tanto, e dado que esa igualdade recoñecida nas leis é un obxectivo de futuro e non unha realidade efectiva no presente, e na súa condición de lingua propia de Galicia, o galego debe ser obxecto de especial respecto, apoio e promoción. Os cidadáns e cidadás de Galicia deben saber manexar de xeito competente e efectivo as dúas linguas, para poder comunicarse e interaccionar normalmente (sobre todo no medio laboral e nos ámbitos públicos) en ambas; o cal, dadas as circunstancias de posición social e de circulación privilexiada do castelán nos grupos de estatus, nos medios de comunicación e na vida pública, e a escasa presenza do galego en certos ámbitos (como os principais núcleos urbanos), esixe unha presenza preferente do galego no sistema educativo non universitario. A iso se reduce toda a leria do equilibrio, a liberdade lingüística e a imposición do galego.
A necesidade dun novo discurso sobre a lingua, base dunha nova política lingüística
Non é este lugar para detallar un modelo lingüístico para o ensino alternativo ao debuxado polo proxecto de decreto que quere impoñer o goberno do PP. Porén, deixemos dito que ese modelo ten que responder fielmente ao espírito e os principios recollidos na nosa lexislación, e, naturalmente, tamén ás aspiracións da maioría do país. En particular, coido que ese modelo debe marcar un marco xeral e común, e ao mesmo tempo debe dar unha certa marxe de flexibilidade aos centros, en función dos distintos contextos sociolingüísticos e educativos.
O marco xeral vén sinalado polo Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, que simplemente precisa dunha adaptación flexible: educación infantil na lingua materna dos rapaces e rapazas (que debe determinar o Consello Escolar a partir de diversas fontes de información, entre as cales, do profesorado), con presenza dun mínimo do 30% de galego nos contextos castelanófonos; educación primaria, secundaria obrigatoria e bacharelato cun mínimo do 50% en galego, con facilidades e apoios para os centros que superen esa porcentaxe, e con procedementos regulados, baixo control das autoridades educativas, para os centros que non cheguen a ela e se comprometan a facelo nun prazo determinado. A promoción do uso vehicular da lingua estranxeira, nunha estratexia de fomento do poliglotismo, debe centrarse na Universidade, no Bacharelato e nos últimos cursos da ESO, e debe ter carácter voluntario e gradual. A participación das familias nestes asuntos, coma na xeneralidade dos demais atinxentes á educación, debe facerse a través dos canles establecidos, como os consellos escolares de cada centro.
Afirmamos antes que os erros da política lingüística do goberno de coalición derivan de eivas dos proxectos e discursos dos partidos que o sostiveron. Esas eivas merecen tamén unha breve reflexión, pois da súa superación pende a posibilidade dunha alternativa de goberno no futuro. Para resumir, diremos que o Partido Socialista non se aplicou suficientemente a elaborar un proxecto propio de política lingüística e un discurso coherente, que supere as contradicións internas sobre este asunto que en ocasións resultan sangrantes (lembremos a xeito de ilustración figuras como o ex-alcalde da Coruña Francisco Vázquez) e que vaia alén dun compromiso xenérico, máis ou menos vago, co galego. Unha posición que máis veces das desexables se concreta nun cómodo tacticismo, guiado polo criterio (que nalgunha ocasión dá no cravo pero a maior parte das veces é discutible ou claramente erróneo) de procurar situarse na equidistancia entre o PP e o BNG. É unha verdadeira mágoa, porque o PSdG está en óptimas condicións de construír un discurso, un programa lingüísticos ao tempo integradores e comprometidos co galego, sobre os que pode pivotar no futuro unha política lingüística que sexa ao mesmo tempo eficaz para a recuperación da lingua nun marco de convivencia e que conte cunha ampla aceptación social.
Canto ao BNG, os seus problemas proveñen máis ben da adhesión pertinaz dunha boa parte tanto da súa dirixencia canto da súa militancia, a unha serie de axiomas que teñen bastante de dogmáticos e que lle dificultan considerablemente as posibilidades de conseguir un asenso social máis amplo. Nocións tales como que o conflito lingüístico entre o galego e o castelán é inevitable, mesmo positivo, e que por tanto debe formentarse, que a normalización só se conseguirá cando se alcance o monolingüismo en galego, que o bilingüismo é unha trampa, ou que só o nacionalismo está verdadeiramente comprometido coa lingua. Co devandito alíase unha sobrevaloración, ao menos no discurso de certos dirixentes, dos problemas da corrección e da norma lingüísticas, e unha achega histórica pouco lucida ao confuso debate normativo. En definitiva, o nacionalismo veu padecendo unha propensión sectaria a apropiarse do idioma e da cultura de xeito monopolizador e en proveito propio, cunha perspectiva partidista. Todo o devandito pexa seriamente a eficacia do seu abnegado compromiso e do seu encomiable labor de militancia e de activación social a prol do galego. O discurso, o proxecto e política lingüística do nacionalismo están necesitados dunha fonda revisión, fundada nunha análise realista e nunha visión máis ampla e aberta, e apoiada nunha reflexión ilustrada, da que saian propostas asumibles pola maioría da sociedade.
Dito o dito, non hai dúbida de que ambas as forzas políticas levan feito esforzos importantes nos últimos tempos no sentido de impulsar e dar unha cobertura política, cada unha desde a súa propia posición, pero procurando salientar os puntos de encontro, á resposta social que se veu producindo á política lingüística do Partido Popular. O resultado está á vista: unha mobilización social ampla e con grande eco popular, que de feito xa conseguiu facer recuar a dirección do PP nos seus designios máis radicais. Pero o reto continúa aí, pois este partido non abandonou a súa estratexia de acoso e derruba do galego, que pode endurecer a pouco que se lle presente a oportunidade, e doutra banda os partidos da oposición teñen aínda moito camiño por percorrer ata articular unha alternativa sólida, o cal resulta imprescindible para corrixir o rumbo desastroso que vén marcando o PP. Temos moito camiño por andar para conseguir un discurso, un proxecto e unha política lingüística capar de suscitar un amplo consenso político e social, coherente e eficaz. Oxalá poidamos percorrelo, acompañados/as da maioría da sociedade galega, antes de que sexa demasiado tarde.
This entry was posted in Culturas and tagged lingua galega, neoliberalismo. Bookmark the permalink.
← Editorial 2: Proxecto nacional e dereito a decidir
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl en es gl en en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Manuel Dios Diz - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Nacido en Santiago de Compostela en 1953, Manuel Dios Diz é mestre e profesor de instituto, actualmente xubilado. Licenciado en Xeografía e Historia,  e foi fundador e presidente do Seminario Galego de Educación para a Paz.
É autor de numerosas unidades didácticas relacionadas coa paz e a convivencia, de numerosos artigos publicados en revistas profesionais, director e guionista de documentais.
Membro do Clube de Roma, da asociación internacional Teachers for Peace, vicepresidente do Consello de Dirección da Fundación Cultura de Paz e do secretariado internacional do Foro Mundial da Educación, así como membro de outras asociacións e foros galegos, nacionais e internacionais.
Participou activamente no movemento sindical galego dende o ámbito da educación e o obreiro, representando ao sindicalismo galego en distintos foros e asociacións sindicais internacionais do ámbito da educación.
Na actualidade é vicepresidente da Cátedra UNESCO da Cultura de Paz e Dereitos Humáns da USC, tendo participado ou impulsado a organización de numerosos foros internacionais no ámbito da cultura e a educación para a paz.
Participou dende o primeiro momento na constitución de Compostela Aberta. Nas eleccións municipais de 2015 resultou elexido concelleiro da corporación municipal de Santiago de Compostela, onde na actualidade ostenta a responsabilidade das áreas de Educación e Cidadanía.
Artigos de Manuel Dios no Foro ObenComún
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es zh gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en pt es gl es es pt pt es ca en es gl es gl es pt es pt es pt es pt gl gl es es es gl es es es es gl es es gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Estamos nese instante en que pasamos do inverno á nova estación na que se produce o renacemento da vida nova: Equinoccio primaveral. Este acontecemento marcou mitos e culturas desde o comezo da humanidade, acompañándose de festexos e símbolos.
Nesta época astronómica  e con Espazo como anfitrión, nace o Foro OBenComún como lugar de encontro para ordenar un novo relato conforme ao momento político que vivimos.
O noso horizonte é consolidar esta plataforma como oportunidade para o debate de ideas e confrontación de opinións; como un estímulo para avanzar no progreso social e tamén como instrumento de loita para transmitir o noso empeño por alcanzar a xustiza e igualdade entre os cidadáns.
Baixo a batuta do noso Director Xoán Hermida, e coa colaboración de colaboradores e analistas, este proxecto verase acompañado, a bo recado, de longa vida e prosperidade.
Demos pois a benvida a este modesto impulso democrático, que solidariamente pomos a disposición de cuantos desexen contribuír á mellora da sociedade.
A Coruña, 22 de marzo de 2016
Carlos Etcheverría [Presidente de Honra]
A esquerda non será capaz de construír unha alternativa senón é capaz de vertebrar unha proposta críbel, construída desde a proposición de solucións ás contradicións reais que ten a sociedade e que permitan elaborar un relato ancorado en novos horizontes.
Para iso é importante fuxir do tacticismo, do caneo curto, saber que os procesos de construción son complexos e necesitan da participación colectiva de moitas persoas. Xunto coa elaboración colectiva diaria ligada á practica política necesitase un foro de reflexión e debate que vaia un paso por diante das axendas cotiás.
O ForOBenComún é unha iniciativa concibida como un lugar aberto a outras miradas co único obxectivo de axudar na procura de elementos epistemolóxicos para a renovación da esquerda e para facilitar os procesos de cooperación e converxencia das persoas e colectivos que se encontran interpelados niso que poderiamos entender como a esquerda nacional.
O obxecto do ForOBenComún é a promoción, o fomento, o estudo e a investigación dos principais acontecementos políticos e sociais, dende unha perspectiva de esquerda nacional, transformadora, ecoloxista e feminista.
A vontade do ForOBenComún é ser un espazo de reflexión e de formación, de debate e de intercambio. Nun momento de novos retos polo pensamento transformador, de cambios de paradigmas e de crecentes complexidades, a esquerda nacional ten que saber responder con rapidez a todo e elaborando tamén un novo discurso.
A finalidade é contribuír no establecemento das bases dun pensamento ligado á emancipación social, á defensa do medio ambiente e á igualdade de xéneros, dende a participación e a radicalidade democrática. O ForOBenComún ten como finalidade a difusión e a elaboración do ecosocialismo galego.
Pódense formular cinco liñas estratéxicas nos obxectivos do ForOBenComún:
A. Ser un espazo de reflexión e de análise dos procesos de cambio social, das contradicións e dos conflitos emerxentes e dos potenciais da acción que se crean.
B. Axudar a impulsar e espallar as novas axendas políticas e sociais da esquerda nacional galega do século XXI. Xerar ideas, argumentos e propostas para a profundización e a radicalidade democrática, a transformación social e ecolóxica, a feminización, e a defensa da diversidade cultural.
C. Promover o debate e a aprendizaxe sobre propostas e formas emerxentes de acción colectiva, co horizonte dunha sociedade inclusiva, paritaria, sustentábel e participativa.
D. Construír espazos de diálogo entre as diferentes sensibilidades e culturas das esquerdas nacionais, políticas e sociais. Axudar a repensar as pautas de diálogo e interacción entre as forzas políticas e os movementos sociais.
E. Ser un instrumento de recuperación da memoria histórica colectiva, de artellar e de pór en diálogo a bagaxe histórica coa necesidade de afrontar os retos do futuro.
Carlos Etcheverría Vazquez. Ex-presidente Ateneo Republicano da Coruña (Presidente de Honra)
Xoán Hermida González. Historiador. Doutor en Xestión Pública (Director)
Peque González Novoa. Psicóloga
Begoña Graña Suarez. Doutora en Medicina
Teresa Bustamente Fernández. Avogada
Manel Cardoso Santiago. Técnico Ambiental
Manuel Dios Diz. Ensinante. Concelleiro de Compostela
Ana Seijas Baranauskas. Politóloga
Jaime Acuña Torres. Politólogo
Víctor Barro Casal. Enxeñeiro. Activista Ecoloxista
Carlos Barros Guimeráns. Historiador. Profesor na USC
Mar Blanco Casais. Polítologa. Concelleira da Estrada
Teresa Bustamante Fernández. Avogada
Manel Cardoso Santiago. Técnico ambiental
Oscar Cordero Santamaria. Profesor de Bioquímica da USC
Teresa Cunha. Investigadora CES Coimbra
Begoña Graña Suárez. Doutora en medicina
Manuel Dios Diz. Ensinante. Concelleiro de Compostela
Xacobe Abel Fernández. Psicólogo
Juan Carlos Fernández Naveiro. Filósofo
Peque González Novoa. Psicóloga
Xoán Hermida González. Doutor en Xestión Pública
Manuel Hermo Verisimo. Funcionario do Estado
Pablo A. Meira Cartea. Profesor Educación Ambiental na USC
Henrique Monteagudo. Lingüista. Secretario da RAG
Iván Rodríguez Lombadero. Doutor en Xeoloxía
Gonzalo Rodriguez Rodríguez. Profesor de Economía na USC
Ana Seijas Baranauskas. Politóloga
Pepa Vázquez Mártinez. Traballadora Social
Xosé Veiras García. Biologo. Experto en cambio climático e enerxias renovables
Isabel Vilalba Seivane. Secretaria Xeral do SLG
Luís Villares Naveira. Maxistrado. Portavoz de EnMarea
Cruz Villaverde Peón . Antropologa
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl en pt en pt en es en gl en gl en gl en gl en gl gl gl en gl en en en gl en gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Democracia radical Archives - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
Posted on 27/11/201705/02/2018 by Admin
O foro de pensamento renovador OBenComún atira o seu 4º intitulo do seu sêlo editorial. “[Re]Pensar a Democracia” volta a ser uma obra coral, ao igual que o anterior intitulo “Ecoloxismo Político: Olhadelas desde Galiza”, dedicado as questões relacionadas com a reinterpretación da democracia em chave de radicalidade participativa e regeneração ética. A gira do[…]
Posted in Debates, Democracia radical Leave a comment
España como problema, Catalunya como solución?
Posted on 08/09/201705/02/2018 by Admin
Xoán Hermida Cando se iniciou por parte da sociedade civil catala o movemento de autodeterminación, tras o proceso fracasado da vía de reforma estatutaria para modificar as relacións de Catalunya con España e de paso forzar unha vía federalizante no estado, dúas foron as lecturas que del se fixeron. Unha en clave de democracia radical[…]
Posted in Democracia radical Leave a comment
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Posted on 20/06/201705/02/2018 by Admin
O foro de pensamento renovador OBenComún lanza o seu 4º titulo do seu selo editorial. “[Re]Pensar a Democracia” volve a ser unha obra coral, ao igual que o anterior titulo “Ecoloxismo Político: Olladas desde Galicia”, adicado as cuestións relacionadas coa reinterpretación da democracia en clave de radicalidade participativa e rexeneración ética. [Re]Pensar a democracia. Transitamos[…]
Posted in Debates, Democracia radical Leave a comment
A contenda pola nova democracia continúa despois das autonómicas
Posted on 07/10/201611/02/2017 by Admin
Xoán Hermida Pasados xa uns días desde as eleccións autonómicas e tras achegarme a diferentes interpretacións, na maioría dos casos descontextualizadas do período de ‘cambio de orde’ no que estamos inmersos, observo entre atónito e perplexo como a moitas das voces so intentan sacar rédito político de parte dun análise que por forza é complexo,[…]
Posted in Democracia radical Tagged 15M, confluencia, democracia, eleccións, En Marea, mareas, nova política, política, política municipal, primarias abertas, proceso cidadán Leave a comment
Primarias abertas na Marea
Posted on 06/07/201605/02/2018 by Admin
Xoán Hermida Vivimos tempos de sufrimento e de ilusión. Tempos nos que unha parte importante da nosa poboación non ten posibilidades de chegar a fin de mes e esta a padecer as consecuencias das políticas de recortes e de austericidio, mentres que outro sector que pensou que o seu modelo ‘feliz’ de vida e consumo[…]
Posted in Democracia radical Tagged En Marea, mareas, primarias abertas Leave a comment
Posted on 19/05/201605/02/2018 by Admin
Javier Rocamora Hai una maldición china que di “Oxalá vivas en tempos interesantes”. E iso é o que estamos a vivir dende 2009-2010. Tempos interesantes será, probablemente, o xeito de recordar a época presente nos libros de historia. Tempos de mudanza económica, social e política. Os seres humáns tendemos a reaccionar cando se nos pon[…]
Posted in Democracia radical Leave a comment
Posted on 16/05/201616/05/2016 by Admin
Laia Ortiz Nota: Artigo escrito orixinalmente en catalán Lamento que nos vexamos abocados novamente a eleccións xerais. Lamento que non fose posible un goberno de esquerdas entre PSOE-Podemos-EU e as confluencias, cando parecía a opción viable de alternativa de cambio real … é unha mágoa realmente que o PSOE priorizase unha vez máis á nova[…]
Posted in Democracia radical Tagged democracia, eleccións, eleccións 26 J Leave a comment
En realidade sempre houbo un único proceso
Posted on 05/05/201605/02/2018 by Admin
Xoán Hermida O actual alcalde de Compostela, e a súa vez unha das voces máis respectadas no ámbito do que poderíamos chamar esquerda nacional, Martiño Noriega, afirmaba, hai uns días, que non ‘nos podíamos permitir dous procesos de confluencia’. Non creo que ninguén, a non ser que teña escuras intencións, poida estar en desacordo con[…]
Posted in Democracia radical, Socioloxía Tagged confluencia, mareas, proceso cidadán Leave a comment
Posted on 04/05/201605/02/2018 by Admin
Manuel Dios Cando un busca nun dicionario a palabra Intruso, atópase con definicións como: persoa que entra nun lugar sen dereito, que forma parte dun ambiente que non lle é propio, ou que ocupa un posto sen ter dereito a el. Si un académico de la lengua da Real Academia Española, como Félix de Azúa Comella,[…]
Posted in Democracia radical, Socioloxía Tagged mareas, nova política, política municipal Leave a comment
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
Posted on 17/03/201605/02/2018 by Admin
Xoán Hermida Estamos diante dun fin de réxime polo que asistiremos ao eclipse das súas institucións, interfaces e elites; ás hexemónicas e, tamén, ás que exercitaron de oposición. Equivocaranse os partidos, unha vez máis, se pensan que van poder canalizar a marea de cambio que se instalou na sociedade española desde maio de 2011. Os[…]
Posted in Democracia radical, Socioloxía Tagged política, unidade popular Leave a comment
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
EDITORIAL 3: DEMOCRATIZAR EN MAREA OU MAREAS EN COMÚN? COOPERACIÓN E PRIMARIAS - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
EDITORIAL 3: DEMOCRATIZAR EN MAREA OU MAREAS EN COMÚN? COOPERACIÓN E PRIMARIAS
Posted on 15/06/201616/06/2016 by Admin
O pasado 15 de maio era a data anunciada para o inicio do proceso da democratización de EN MAREA. Si é posible ou non democratizar un espazo concibido como de partes concretas (unha especie de Sociedade Limitada) máis que como un lugar aberto e cooperativo (algo parecido a unha Cooperativa Laboral) irémolo vendo co paso dos meses. Hoxe por hoxe ese debate non nos levaría máis que a un exercicio de procura das intencións das partes co maniqueísmo que iso conleva.
Por outra banda, o pasado 5 de xuño remataba en Marcón o proceso de Marea Viva impulsada polas persoas adscritas en  MAREAS EN COMÚN e que, aínda que lonxe de acadar o músculo  social necesario, ten apuntado algunhas cousas interesantes.
En todo caso atendendo ás vibracións, boas e malas, que nos deixaron ambos acontecementos podemos extraer algunhas primeiras conclusións.
Con respecto a EN MAREA:
En realidade a asemblea de EN MAREA, por máis que por momentos -sobre todo na sesión de tarde- apuntara intervencións interesantes, non foi máis aló de ser un mitin tradicional que serviu para abrir a campaña electoral e pechar cara afora as tensión que nas semanas precedentes se viviran no seu da coalición tripartita.
Existe un desinterese por parte dos partidos da coalición de incorporar a novos axentes a este club restrinxido. Seguen sen darse explicacións de porque dous dos partidos co-fundadores de AGE, ESPAZO e EQUO, foron excluídos no seu momento e non se lles convida a formar parte. Exclusión que adquire unha maior relevancia cando EQUO forma parte a nivel estatal da coalición UNIDOS PODEMOS.
Siguese sen ser capaz de seducir ás Mareas Municipalistas, autentica estrutura territorial de EN MAREA, para participar e implicarse no proceso. A invitación ás Marea Municipalistas urbanas a formar parte ‘con voz e sen voto’ á coordinadora de EN MAREA foi desatendida polas mareas de A Coruña, Ourense e Pontevedra. A exclusión das mareas das vilas medias non ten unha explicación que sexa entendible.
Que á hora de pechar as listas electorais as únicas candidatas que se cuestionaran foran as de maior perfil cidadanista e independente é máis que significativo, ademais de ter un simbolismo difícil de esconder.
Pola contra, o proceso de Marea Viva, impulsado por MAREAS EN COMÚN, ten o valor ao amosar que outro xeito de facer as cousas é posible:
Catro meses de debates, non exentos de contradicións, serviron para avanzar nun polo cidadá sustentado no principio de democracia radical de ‘unha persoa, un voto’, subscrito a día de hoxe por máis de 30 mareas municipais e respaldados por ESPAZO-EQUO, Esquerda Unida, Cerna, Foro Galego ou Decide en Común.
Durante o proceso de debate das propostas para os catro apartados -organización interna, gobernanza, código ético e primarias- participaron máis de un centenar de persoas directamente con un total de 21 propostas. A capacidade de transaccionar e dialogar fixo que ao final se conseguira unha única proposta consensuada para cada apartado.
Especialmente significativo foi que en MAREAS EN COMÚN aprobase por unanimidade a formula de ‘partido instrumental’ como idonea para presentarse ás eleccións que tantos quebradeiros de cabeza provocou en EN MAREA. Seguramente isto teña que ver que no caso de EN MAREA este debate formulouse como un ataque de parte contra o resto e atendendo máis á loita de poder das partes e de xeito irresponsable pois, mesmo no caso de que os inscritos de EN MAREA así o decidisen, os trámites legais non estaban culminados para poder ser utilizado a tempo. Á vez que o máis importante quedaba ao marxe, tendo pouca importancia o partido instrumental se non se avanza en recursos humanos e financeiros comúns e se limita o poder das partes que conforman EN MAREA.
En todo caso, en plena campaña electoral de nada sirve queixarse do que puido ser e non foi, agora toca esperar e traballar para que EN MAREA, como instrumento electoral, teña un bo resultado nas eleccións xerais do 26X e ir construíndo desde MAREAS EN COMÚN o instrumento político que por forza debera ser cooperativo e nos que a elección de todas as persoas candidatas se faga por primarias é clave para gañar.
Nese senso, as dicotomías EN MAREA versus MAREAS EN COMÚN non aportan nada nin son a mellor formula de abordar a seguinte etapa que se abra tras as xerais. Cabe afirmar que a formulación de coalición electoral entre partidos, aínda que desde o punto de vista político non desprega todas as potencialidades cidadáns, é lexítima sempre que se especifique claramente que se trata dunha coalición electoral tal como así o fai UNIDOS PODEMOS. Non debera ser lexitimo a usurpación do marco simbólico das mareas por parte de partidos que nalgúns casos nunca creron nesa formula de participación cidadá.
Namentres,  desde o Foro OBenComún non queriamos deixar de felicitar a ESPAZO-EQUO pola súa asemblea de confluencia e desexar que este pequeno paso sirva tamén de exemplo de que se pode e se debe avanzar na unidade desde a cooperación e desde a incorporación de novas axendas.
This entry was posted in Editoriais. Bookmark the permalink.
Primarias abertas na Marea →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en en gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
10 de marzo: Mortos que piden vida - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
10 de marzo: Mortos que piden vida
Posted on 18/03/201618/03/2016 by Admin
Artigo publicado orixinalmente en Praza Pública o 8 de marzo de 2012
Na tradición imaxinaria da Santa Compaña dise que hai almiñas do purgatorio que non poden entrar no ceo e andan pola noite en procesión, penando polos pecados seus ou de outros aínda vivos… Desta caste son Amador Rey e Daniel Niebla de Ferrol, Xosé Ramón Reboiras de  Dodro, A Coruña,  e Xosé Humberto Baena de Vigo. Pertencían a familias diversas e faleceron violentamente en anos e lugares distintos,  pero van sempre xuntiños porque foron asasinados da mesma maneira: a tiros pola ditadura de Franco nos seus estertores.
Amador e Daniel (36 anos, pais de familia) morreron o 10 de marzo de 1972 na Ponte das Pías cando se manifestaban pacificamente cos seus compañeiros do estaleiro Bazán (Xulio Aneiros, Rafael Pillado, Manuel Amor, Xosé María Rioboo, Ignacio Fernández Toxo…), hoxe Navantia, en defensa das súas reivindicacións laborais. Desde entón, cada 10 de marzo os seus compañeiros maniféstanse no súa lembranza. En 1997 o Parlamento de Galicia, a petición do Sindicato Nacional das Comisións Obreiras (CC.OO.), recoñeceu o 10 de marzo como “Día da Clase Obreira Galega”, e os traballadores dos distintos sindicatos seguen a recordaren cada 10 de marzo ós seus compañeiros caídos na masacre de 1972, que levan catro décadas sen acougo por causa de outros… Din os colegas de dereito internacional que os crimes de lesa humanidade non prescriben nunca, aínda que haxa lei de amnistía-impunidade que, teño para min, en España non houbo (impunidade) pola boca grande. Despois de 40 anos aínda está sen facer unha investigación xudicial democrática sobre o metrallamento dos obreiros de Ferrol co fin de identificar e xulgar ós seus autores materiais e intelectuais.
Moncho Reboiras (25 anos), perito industrial e militante nacionalista, morreu o 12 de agosto de 1975 na rúa da Terra tamén en Ferrol, a consecuencia das balas que lle dispararon polas costas policías franquistas, como se demostra coa camisa que conserva a familia. Cada 12 de agosto a Unión do Pobo Galego (UPG), organización fundadora do Bloque Nacionalista Galego (BNG), réndelle unha homenaxe. @En 2009 o seu irmán recibiu do Goberno español una carta de recoñecemento, segundo a Lei de Memoria Histórica de 2007, por ter “padecido de manera ilegítima persecución y violencia, hasta darle muerte, por su militancia política nacionalista”. 37 anos despois deste crime político, Reboiras continua esperando por un xuíz que faga xustiza, ordenando á policía democrática investigar este falecemento encarnizado, tres meses antes da morte natural de Franco, que estaba nese día en A Coruña.
Humberto Baena (25 anos) morreu o 27 de setembro de 1975 cos derradeiros fusilados polo franquismo, García Sanz e Sánchez Bravo, os seus compañeiros do Frente Revolucionario Antifascista y Patriótico (FRAP), e os membros de ETA, Txiki e Otaegui. Penas de morte contra as que houbo manifestacións en toda España e unha enorme solidariedade internacional que non fixo dubidar a Franco que as asinou, dous meses antes de morrer. Luis Eduardo Aute inmortalizou na canción “Al alba”o sufrimento colectivo que causou en nós, naquel intre, estes crimes de Estado.  Humberto,  estudante de Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela, primeiro,  e peón de fundición, despois, deixounos un documento de valor histórico: unha carta de despedida dirixida ós seus familiares e compañeiros onde amosa a lucidez, serenidade e valor con que enfrontou a una morte inxusta, ós 24 anos,  polas súas ideas de transformación social. Os seus pais e agora a súa irmá Flor peregrinaron de tribunal en tribunal pedindo en democracia que se revisase e anulase o ilegal proceso militar (acusárono, sen probas, de matar un policía) ata chegar ó Tribunal Constitucional que, baixo a presidencia de Manuel Jiménez de Parga,  non admitiu en 2004 a denuncia porque  “La Constitución no tiene efectos retroactivos, por lo que no cabe intentar enjuiciar actos de poder producidos antes de su entrada en vigor”. Igual lle dixeron as familias de Julián Grimau,  Salvador Puig Antich e… a Garzón. Tampouco o Tribunal Europeo de DD. HH. admitiu en 2005  (hoxe seria distinto) a denuncia da familia Baena. A Lei da Memoria Histórica de 2007, en vigor (seica), non comprende a anulación das sentencias dos irregulares tribunais franquistas. A asociación de Jueces para la Democracia vén de insistir, despois dos atroces xuízos contra Garzón, na urxente anulación das condenas do franquismo, sen o cal non haberá xustiza, reparación e verdade para as vítimas dos anos negros 1936-1977, nin verdadeira reconciliación nacional.
Os avances en España e noutros países da recuperación da memoria histórica, e os avances do dereito internacional e das institucións internacionais  tocante á persecución universal dos delitos imprescritibles de lesa humanidade, están creando novas condiciones para que se faga xustiza en Galicia e España coas vítimas do franquismo sen restricións temporais. Tamén axuda o escándalo nacional e internacional provocado polo procesamento do xuíz Garzón xustamente por “intentar enjuiciar” os actos criminais do franquismo. Escándalo e mobilización que impediu a súa condena por “prevaricación” de parte do Tribunal Supremo que logrou,  a cambio,  a súa expulsión da carreira xudicial pola súa investigación da trama Gürtel. Veuse con todo o TS na obriga de recoñecer a lexitimidade de posición de Garzón,  e doutros xuristas españois e instancias internacionais,  contra o poder xudicial español que polo de agora segue defendendo, xunto cos partidos maioritarios, que a Lei de Amnistía de 1977 supón garantía de  impunidade para os  represores franquistas.
A “cacería xudicial” contra Garzón deixou claro a ollos do mundo enteiro, no ámbito social, xurídico e político, que en España non se vai aplicar hoxe por hoxe o dereito internacional, e menos cun Goberno do Partido Popular, en canto a persecución dos crimes do franquismo: o que abre, dunha banda, a posibilidade de levar adiante o principio de xurisdición universal, no que foi pioneiro Garzón, procurando a noutro país o que en España non é posible, e facilita,  doutra banda, a  demanda de extensión da tutela xudicial ás vítimas ata o fin da ditadura, xa que o rexeitado Auto de Garzón de 2008 abranguía soamente   homicidios, torturas e outros delitos de motivación política cometidos polos franquistas, as súas institucións e os seus corpos represivos.
Consolídase así, en 2012, a vía internacional para xulgar os crimes do franquismo entre o 17 de xullo de 1936 e o 15 de xuño de 1977,  incluídos os asasinatos dos nosos mortos que piden vida: Amador, Daniel, Moncho e Humberto. A xustiza universal sobre os crimes do franquismo esta aberta neste momento en dúas instancias estranxeiras: xustiza arxentina e Tribunal de Estrasburgo.
A xuíza federal María Servini abriu en 2010 unha causa en marcha contra o franquismo, apoiada pola Asociación por la Recuperación de la Memoria Histórica, a demanda de Darío Rivas (fillo do alcalde de Castro de Rei, asasinado pola Falanxe en 1936),  Silvia Carretero (viúva  de José Luis Sánchez Bravo fusilado con Baena en 1975) e doutras vítimas. Xustiza arxentina efectiva logo para as vítimas españolas da ditadura, que quixo e non puido acadar Garzón, hoxe reforzada polo apoio público,  de ampla resonancia internacional, que o pasado 1 de marzo de 2012,  o Goberno e o Parlamento arxentinos  deron ó xuíz Garzón  despois de tanto maltrato por parte da  xustiza española…
A segunda opción é o Tribunal Europeo que Dereitos Humanos que, hai un mes, admitiu a trámite unha demanda do  Fòrum per la Memòria del País Valencià por xenocidio, crimes contra a humanidade e violación de dereitos fundamentais, en nome das 23.661 persoas asasinadas e sepultadas en 6 fosas comúns entre 1939 e 1945. Denuncia colectiva que foi rexeitada -como a de Baena- polo Tribunal Constitucional español, tramite preceptivo en todo caso que tamén vai seguir o recurso de Garzón pola inhabilitación ordenada polo Tribunal Supremo. As sentencias do Tribunal de Estrasburgo son executadas directamente polo comité de ministros do Consello de Europa.
Paralelamente, a Oficiña das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos vén esixindo do Estado español a derrogación da Lei de Amnistía de 1977, por causa da súa utilización político-xurídica durante 35 anos para encubrir os crimes do franquismo. A última vez que a ONU  dirixiuse ó Goberno de España con dita demanda foi tres días despois da expulsión de Garzón da Audiencia Nacional: “España está obligada, bajo la ley internacional, a investigar las   graves violaciones de los Derechos Humanos, incluidas las cometidas   durante el régimen de Franco, y a procesar y castigar a los responsables si todavía están vivos”, recordou desde Xinebra  este Alto Comisariado comunitario o pasado 11 de febreiro de 2012.
Se ben os avances institucionais da xustiza e  a verdade histórica sobre o franquismo son agora máis internacionais que nacionais, tamén se dan en España. Onde se da un paradoxo: os partidos que máis defenden (xustamente) memoria e reparación para as vítimas do terrorismo, cuxos autores están na súa maioría presos e condenados pola xustiza democrática, son os que máis se opoñen a concederlle os mesmos dereitos humanos e democráticos, incluído o dereito a xustiza, as vítimas do franquismo. Dobre vara de medir desde políticos que está dificultando o proceso de paz en Euskadi. De aí que o Goberno vasco presidido polo PSOE, e sostido polo PP, estea preparando un decreto de reparación das vítimas vascas da policía española entre 1968 e 1978, como os etarras Txiki e Oteagui fusilados o mesmo día que Baena e Sánchez Bravo, os obreiros de Vitoria metrallados en 1976 e outros reprimidos violentamente (tamén torturados). Trátase dun paso adiante para a paz e a rexeneración de democracia en España, por moito que se queira desligar esa violencia policial do franquismo (chámanlle “excesos policiais”) ou reducir a reparación das vítimas a unha indemnización económica, sen investigación xudicial nin verdade histórica.
Este punto de inflexión no País Vasco, que vai ter se queira ou non a súa influencia no resto de España, estendendo a reivindicación colectiva da memoria ata 1977, tivo xa una consecuencia simbólica inédita: o pasado 3 de marzo de 2012, a portavoz do Goberno vasco colocou unhas flores de homenaxe no monumento ós cinco afiliados de CC. OO e UGT mortos a tiros por participar nunha asemblea de traballadores, como en Ferrol. No mesmo acto falou a representante da pioneira Asociación de Víctimas 3 de Marzo (nacida en 1999) que, una vez mais, pediu que se faga xustiza cos mortos de Vitoria durante o derradeiro goberno da ditadura, presidido por Arias Navarro. Chegará un día que unha Xunta de Galicia faga o mesmo en Ferrol o 10 de marzo, día da clase obreira galega, xunto cos sindicatos.
Dixo Castelao que “non enterran cadáveres, enterran semente”, vai sendo hora de que saian as flores. Son chegados os tempos de que todos os nosos mortos por culpa do franquismo descansen en paz no ceo dos xustos.
This entry was posted in Historia. Bookmark the permalink.
← Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl gl en gl en pt en pt en es en gl en gl en gl en gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en gl en en en gl en en en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Temas Archives - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Posted on 05/02/201805/02/2018 by Admin
Begoña Graña O catro de febreiro é o Día Mundial do Cáncer, unha das principais causas de morbi-mortalidade, con preto de 14 millóns de casos novos no 2012 e aproximadamente 9 millóns de defuncións en todo o mundo. As estimacións de poboación indican que o número de casos aumentarán nun 70% nas próximas décadas, chegando[…]
Posted in Saude e bioética Leave a comment
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
Posted on 27/11/201705/02/2018 by Admin
O foro de pensamento renovador OBenComún atira o seu 4º intitulo do seu sêlo editorial. “[Re]Pensar a Democracia” volta a ser uma obra coral, ao igual que o anterior intitulo “Ecoloxismo Político: Olhadelas desde Galiza”, dedicado as questões relacionadas com a reinterpretación da democracia em chave de radicalidade participativa e regeneração ética. A gira do[…]
Posted in Debates, Democracia radical Leave a comment
España como problema, Catalunya como solución?
Posted on 08/09/201705/02/2018 by Admin
Xoán Hermida Cando se iniciou por parte da sociedade civil catala o movemento de autodeterminación, tras o proceso fracasado da vía de reforma estatutaria para modificar as relacións de Catalunya con España e de paso forzar unha vía federalizante no estado, dúas foron as lecturas que del se fixeron. Unha en clave de democracia radical[…]
Posted in Democracia radical Leave a comment
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Posted on 20/06/201705/02/2018 by Admin
O foro de pensamento renovador OBenComún lanza o seu 4º titulo do seu selo editorial. “[Re]Pensar a Democracia” volve a ser unha obra coral, ao igual que o anterior titulo “Ecoloxismo Político: Olladas desde Galicia”, adicado as cuestións relacionadas coa reinterpretación da democracia en clave de radicalidade participativa e rexeneración ética. [Re]Pensar a democracia. Transitamos[…]
Posted in Debates, Democracia radical Leave a comment
Infraestruturas, circunvalacións e outras mentiras
Posted on 17/05/201705/02/2018 by Admin
Cruz Villaverde O colectivo veciñal Salvemos a Fracha ten denunciado máis de unha vez a falta de información con respecto ao proxecto da A57. Despois de 2 anos solicitando ser escoitados polos  responsables políticos que promocionan esta obra, seguen sen ser recibidos e sen que ningún estamento da administración conteste ás súas alegacións ou lles proporcione aclaración[…]
Posted in Economía e territorio, Sustentabilidade ambiental Tagged decrecemento, ecoloxismo, OBenComún, xustiza económica Leave a comment
Apuntes urxentes sobre a primeira crise da nova política
Posted on 11/02/201705/02/2018 by Admin
O período vivido en Podemos, previo a Vistalegre II, e sobre todo o proceso desilusiónante dos primeiros pasos na construción de En Marea como partido con respecto a súa dimensión realmente cidadá (mareante) levan ao autor a reflexionar sobre algunhas das eivas da nova política e a preguntarse si en realidade estamos diante da primeira[…]
Posted in Socioloxía Tagged 15M, confluencia, democracia, En Marea, nova política, OBenComún, política, política municipal, primarias abertas, proceso cidadán, unidade popular Leave a comment
A contenda pola nova democracia continúa despois das autonómicas
Posted on 07/10/201611/02/2017 by Admin
Xoán Hermida Pasados xa uns días desde as eleccións autonómicas e tras achegarme a diferentes interpretacións, na maioría dos casos descontextualizadas do período de ‘cambio de orde’ no que estamos inmersos, observo entre atónito e perplexo como a moitas das voces so intentan sacar rédito político de parte dun análise que por forza é complexo,[…]
Posted in Democracia radical Tagged 15M, confluencia, democracia, eleccións, En Marea, mareas, nova política, política, política municipal, primarias abertas, proceso cidadán Leave a comment
A enerxía en Galicia: tres mitos
Posted on 04/09/201605/09/2016 by Admin
Xosé Veiras Ao se diagnosticar a realidade enerxética de Galicia axiña afloran termos como potencia enerxética, excedente ou espolio. Popularizouse a visión autocompracente dunha Galicia rica e excedentaria en recursos enerxéticos, espoliados para beneficio alleo. Algo de verdade hai nesta diagnose, mais está lonxe de refletir adecuadamente a situación da enerxía en Galicia, ocultándonos a[…]
Posted in Sustentabilidade ambiental Tagged cambio climático, enerxía, sustentabilidade Leave a comment
Primarias abertas na Marea
Posted on 06/07/201605/02/2018 by Admin
Xoán Hermida Vivimos tempos de sufrimento e de ilusión. Tempos nos que unha parte importante da nosa poboación non ten posibilidades de chegar a fin de mes e esta a padecer as consecuencias das políticas de recortes e de austericidio, mentres que outro sector que pensou que o seu modelo ‘feliz’ de vida e consumo[…]
Posted in Democracia radical Tagged En Marea, mareas, primarias abertas Leave a comment
Posted on 19/05/201605/02/2018 by Admin
Javier Rocamora Hai una maldición china que di “Oxalá vivas en tempos interesantes”. E iso é o que estamos a vivir dende 2009-2010. Tempos interesantes será, probablemente, o xeito de recordar a época presente nos libros de historia. Tempos de mudanza económica, social e política. Os seres humáns tendemos a reaccionar cando se nos pon[…]
Posted in Democracia radical Leave a comment
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress