document_lang: gl

langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl gl en gl gl gl ca en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl en it gl en gl gl en it gl en es gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
Profesora en Cabo Verde: a entrevista de traballo - Praza Pública
Luns 30, Xullo 2018 | Mundo
Malia ser noite pecha, podíase adiviñar o océano tras a terminal en obras.
Sonia cruzou o portelo do avión. Asaltouna decontado unha bafarada de ar quente que lle lembrou a calor caldosa e insolente das entradas dos centros comerciais. Era o bochorno do Trópico, que se lle ofrecía coma servizal acompañante para a súa estadía en Cabo Verde. Aceptou o seu ofrecemento cun sorriso; quitou o xersei e baixou a modo as escaleiras.
Mentres atravesaba a pista, decatouse dunha sensación agridoce que lle impedía desfrutar como desexaría dos seus primeiros minutos en territorio africano: non conseguía afastar da súa cabeza a arrepiante imaxe dun país arrasado polo lume durante o traxecto da véspera ata ao Porto.
Déralle tempo o día anterior de acudir á manifestación de repulsa en Compostela, onde aproveitara para se despedir dos amigos e coñecidos que ignoraban aínda a noticia da súa nova vida. Dificilmente podían saber nada; os sucesos precipitáranse cunha rapidez inusitada. Dende a Fundación avisárana do billete con apenas sete días de antelación, o tempo xusto para arrombar a equipaxe ás présas e deixar máis ou menos resoltas as encargas de traballo pendentes.
'Todo isto é moi tolo!', pensou daquela ao se ver soa cunha maleta de vinte e catro quilos, sen contrato de traballo e un visado de turista, a piques de traspasar a porta de chegadas do aeroporto Nelson Mandela. Non lle quixo dar moitas máis voltas ao asunto: a fin de contas, ía traballar no que lle gustaba, dando aulas de ilustración na Universidade nun proxecto de cooperación que pretendía dotar de autonomía as mulleres, e inda por riba nun país polo que sentía unha fascinación especial...
Avisárana con apenas sete días de antelación, o tempo xusto para arrombar a equipaxe e voar de Galicia a Cabo Verde, onde ía dar aulas de ilustración na Universidade dentro dun proxecto para dotar de autonomía as mulleres do sector da costura neste país africano
Unha morea de homes ofreceuse a lle levar a equipaxe a cambio de diñeiro. Escapuliuse como puido e procurou coa vista a María M., a coordinadora do curso, unha muller duns sesenta anos, elegante e de pelo crecho, cunha expresión esaxeradamente plácida e singular. Non a atopou no primeiro varrido. Agardou un anaco máis a carón da porta, por se tivera que ir ao baño ou simplemente viña con demora, mais non parecía ser o caso.
Cando volveu mirar a hora no panel de chegadas, comprobou asustada que xa deran a 01:30. Osmou coma un sabuxo en cada recanto do aeroporto. María teimaba en non aparecer por ningures. Pediulle prestado o móbil a un señor que esperaba por alguén noutro extremo da terminal. Chamouna ata tres veces por whatsapp, sen resposta...  Era estraño... María prometera ila recoller. Confirmárallo por teléfono e por escrito en máis dunha ocasión.
Sentou na procura de acougo. Precisaba cavilar acerca da súa situación. Cando conseguiu pechar os ollos cinco segundos, os recordos acudiron á súa cabeza.
Todo comezara cunha chamada da súa amiga Lara. Unha coñecida, Aroa, contáralle do proxecto de María M., quen andaba na procura de profesoras para un curso de moda en Cabo Verde. A ela, que fixera prácticas na súa empresa anos atrás, ofrecéralle dar aulas de patronaxe, mais preguntara por algunha outra persoa acaida para dar o módulo de ilustración...
-Eu non podo ir!- lamentáraselle Lara-. Pensei que a ti che faría ilusión. Doulle o teu número a Aroa?
Para sorpresa de Sonia, María era un mito da moda galega; os seus deseños de punto tricot foran obxecto da devoción dos gurús da movida madrileña dos oitenta
E Aroa chamouna decontado. Ao primeiro, explicoulle quen era María. Para sorpresa de Sonia, tratábase dun mito da Moda Galega. Os seus deseños de punto tricot foran obxecto da devoción dos gurús da movida madrileña dos oitenta; lucíranos personaxes coma Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón; e sobre todo, a inesquecible Carmen Maura de Mujeres al borde de un ataque de Nervios, de Almodóvar. Alén diso, María fora unha das impulsoras da Pasarela Cibeles, o grande evento da moda en España. Que o seu nome non resoase hoxe nos ouvidos do público coa forza dun Adolfo Domínguez ou dunha Pili Carrera, explicábase só a partir dunha serie de motivos persoais que a obrigaran a retornar a Galiza anos máis tarde e afastarse da luz dos focos. A partir dese momento e co prestixio intacto, dedicárase dende o seu retiro de Gondomar a preparar coleccións exclusivas para unha carteira de clientes máis reducida e escolleita.
O último episodio da súa biografía estaba marcado polo diagnostico dunha enfermidade crónica nos ósos e pola súa mudanza, na procura dun clima máis benigno, á illa de Mindelo, en Cabo Verde, onde levaba dende había un par de anos unha vida tranquila e repousada. Malia todo, non abandonara a profesión. O verán anterior dera un curso para mulleres costureiras de Mindelo e o desfile final chamara de tal xeito a atención da sociedade caboverdiana que unha Fundación española, a Feel Global Solidarity Foundation, propuxéralle incorporalo á programación dunha Universidade da capital... Nesas andaban naquela altura: con vistas a crear unha licenciatura en Moda (primeira escola de Artes do país), a Universidade e mais a Fundación estaban a traballar para lles achegar ás alumnas dende o primeiro ano unha titulación equivalente a un ciclo medio con validez en calquera país europeo. E precisaban profesorado coa formación axeitada.
-Envíalle o teu portfolio a María e se lle gusta, chamarache para unha entrevista- animouna Aroa.
-Ok! Pero... Feel Global Solidarity Foundation?
A resposta non demorou. María mostrou grande entusiasmo polo seu traballo, malia reprocharlle o estraño formato en que lle enviaba o portfolio. 'Estraño o PDF?', pensou Sonia un bocado perplexa, pero non lle concedeu maior importancia.
María convocouna para a entrevista ao día seguinte na súa casa. Era un día cálido de finais do verán. Daba gusto conducir. Habíase que desviar por unha pequena pista pouco antes de Gondomar. Logo recoñeceu a vivenda de bloques verdes que se alzaba sobre un fermoso regato que remansaba precisamente naquel lugar.
María recibiuna cun sorriso e convidouna a pasar á terraza. De costas á porta, un home traxado bebía café e fumaba un espléndido habano mentres contemplaba a paisaxe sobre o río. Ao sentir a chegada de Sonia, pousou o puro no cinseiro e se ergueu para cumprimentala.
-Este é José S.  -presentou María. - O delegado da Fundación Feel para África.
Era un home de mediana idade, de boa aparencia, portugués que se esmendrellaba por remexerse nun singular castelán luso-cubano;  vestía elegante por non dicir impecable, un pouco excesivo mesmo para a formalidade do encontro; poderíase pensar que cada detalle da súa vestimenta agochaba un significado que Sonia non era quen de descifrar. A conversa fluía, en todo caso, cunha naturalidade admirable. Era evidente que José posuía o don da oratoria. Sen deixar de mostrar o seu encantador sorriso, convidaba a Sonia con xentileza a expoñer polo miúdo as súas propostas para botar a andar dende cero un curso de moda nun país coma Cabo Verde... Ela respondía coa confianza de quen se sente escoitado con atención.
Interrompeunos Aroa, que chegou ao cabo dun tempo. José detivo o interrogatorio para saudala, pois se coñecían dunha primeira entrevista na mesma casa na que tamén estivera presente Raquel, a secretaria en Madrid da Fundación Feel.
-Comezamos a entrevista?- propuxo María.
Alumnado de moda en Cabo Verde / CC BY-SA Sonia García
Aroa sentou a carón de Sonia. José, en fronte das dúas, comezou a debullar as condicións laborais: tres meses, catro horas ao día, primeiro iría a profe de ilustración e despois a de patronaxe, inda que chegarían a cadrar nalgún momento da súa estancia, vivenda paga que compartirían coa coordinadora do curso -María-, e unha comida ao día a conta da Universidade, soldo de seiscentos euros... Aroa e Sonia cruzaron a mirada. José reaccionou decontado. Recoñeceu que era un soldo cativo; pero que había que entendelo dentro das limitacións propias dun proxecto de cooperación nun país como Cabo Verde; a prioridade da Fundación, dada a exigüidade do orzamento, era sobre todo sufragar as taxas das alumnas...  Alén diso,  explicaba que seiscentos euros en África daban para máis do que parecía... e que a precariedade da docencia universitaria era un mal existente tamén nos países do primeiro mundo. En España abondaban os doutores que non chegaban sequera a eses seiscentos euros mensuais...
José xesticulaba moito ao falar, pero nunca tanto que as mangas do seu Armani ocultasen os xemelgos de ouro e o rólex do seu pulso. Sonia nunca tería reparado nesa caste de detalles; bisboullos Aroa despois de que unha nova persoa interrompera a entrevista: Lola D., directora da Escola Superior de Deseño de Moda de Galicia, vella amiga de María, que pasara para mostrar o seu interese polo proxecto e comentar con José posibles convenios de cara ao futuro.
Unha vez Lola marchou, José espetoulles que estaban contratadas sempre que elas estivesen de acordo. Sonia ficou pampa. Aquela resposta inmediata colléraa de sorpresa. Contaba cando menos ir á casa de volta e agardar uns días de deliberación, que entrevistasen outros candidatos para comparar os perfís, ou simplemente que tomasen o seu tempo para considerar se o seu perfil era en efecto o axeitado... pero non... sei que xa estaba feito.
-Por certo, Sonia -interrompeu José. - Vexo que estudaches maxisterio musical... Nós temos unha escola de primaria asociada. Gustaríache darlles aulas de música ás crianzas polas mañás? Unha vez que estás alí...
Sonia tomara demasiado café aquela tarde pero tivo reflexos abondos para controlar a euforia e cavilar un anaco a súa resposta...
-Non sei... -tatexou. -En principio, vou ao que falamos, e se despois alí vexo que tal...
-De acordo. Como queiras- aceptou comprensivo José. -Pénsao ben e alí decides. Fica así, entón...
José e María acompañáronas á porta entre risas. Comentaban as marabillas do país e advertían cómplices do perigo dos homes caboverdianos...
Fixérase noite e refrescara abondo á beira do río...
Antes de marchar de volta para Santiago, Sonia pregoulle a Aroa que a acompañase a un bar. Necesitaba falar de todo aquilo.
Estaban contentas e alucinadas ao mesmo tempo. Resultara todo moi fácil, demasiado fácil de feito; a medida que reflexionaban acerca do acontecido, adiviñaban algo estraño que non eran capaces de nomear. Ninguén lles amosara nada: nin un papel explicativo, nin un programa docente...  Sonia chegaría a primeira en canto a informasen da data do seu billete, pero o contrato asinaríao só unha vez chegase a Cabo Verde. Entrementres, non habería nada concreto, ningún papel, ningún documento... só o compromiso informal de José S.
-Para min, a palabra é o mais importante! -repetira seguido, e Sonia asentira coa cabeza.
-En fin, debe ser verdade iso de que as cousas en África son doutra maneira... Nada a ver con Europa... Tampouco nos van pagar o avión para nada, non che parece?... En fin, non sei... xa che contarei. Teño que ir indo, Aroa. Encantado de coñecerte.
-Encantada, Sonia! Infórmame de todo.
Unha traballadora nun posto de alimentos / CC BY-SA Sonia García
Un operario de limpeza que pasaba a fregona tirou a Sonia dos seus pensamentos. Estaban a piques de dar as dúas da madrugada. Ollou ao seu redor. A terminal ficara baleira. O máis prudente sería durmir un pouco máis no aeroporto e agardar o abrente para baixar á cidade. Daquela contrataría unha tarxeta para dispoñer de internet no móbil. Se por calquera motivo María seguía sen aparecer, sempre podía dar conta da súa chegada na Universidade.
Aproximouse á saída do aeroporto. Facía máis calor fóra que dentro. Adiviñábase a cidade ao lonxe.
Sorprendeuno un home magro, de pel pálida e ollos vivos baixo uns óculos de pasta. Tiña aspecto de xubilado portugués nas suas férias.
-Boa noite, Desculpa a demora. Eu sonVirgílio, vicerreitor da Universidade, e esta é a miña muller.
Saudou a unha rapaza caboverdiana de pouco máis de vinte anos que sorría ao seu lado.
O home colleu a maleta -que case pesaba tanto coma el- e dirixiuse apurado cara ao aparcadoiro.
-E María?- preguntou Sonia estrañada mentres corría para non perder o home de vista.
-A María está a agardar no apartamento. Veña! Acompáñanos, que é tarde!
O coche detívose diante dun bloque de apartamentos. Virgílio acudiu servizal recoller a equipaxe no maleteiro, pousouna na beirarrúa e abriulle a porta. En canto Sonia recolleu a maleta, o home volveuse meter no coche.
-É tarde. Vémonos mañá na Universidade! Encantado de coñecerte, Sónia! Até!- berrou dende o coche en marcha.
-Que tal a viaxe, Sonia? Sube! - María sorría apoiada á varanda do primeiro andar. Sonia cargou a maleta e entrou no edificio procurando non facer ruído,
-Que horror o dos incendios en Galicia, non che parece? Sei que ardeu Gondomar enteiro! E o que está a pasar en Cataluña? Que me dis? -Recibiuna cun sorriso de orella a orella. Sen deixar de barullar, amosoulle a casa, un apartamento  inmenso pero sen alma. Non mostraba demasiado interese en escusar a súa ausencia no aeroporto aquela noite. Certo que a tal hora, a Sonia tampouco lle acordaba preguntar, desexaba só tirarse na cama e descansar;
-Poderías pasarme, iso si, a programación do curso, para botarlle inda que sexa unha ollada antes de me deitar -pregou Sonia unha vez sentou na cociña- Gustaríame ter unha referencia de cara a clase de mañá.
-Esquece iso, muller! Acabas de chegar a Cabo Verde. Mañá teremos tempo de empezar. Agora brindemos! Ten!
-Tamén é verdade, -pensou Sonia, e agradeceu de corazón a cervexa fría que María lle poñía nas mans.
Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.
Máis sobre este tema
hai un día | Cultura
Profesora en Cabo Verde: A fuxida
Luns 20, Agosto 2018 | Cultura
Profesora en Cabo Verde: Os estraños razoamentos de María
Luns 13, Agosto 2018 | Cultura
Profesora en Cabo Verde: Cando todo resulta estraño
Luns 6, Agosto 2018 | Cultura
Cousas que se falaron en Gondomar. Cousas que atopei en Cabo Verde
Temos un erro? Avísanos
Domingo 8, Xullo 2018 | Mundo | 1
"Deste movemento en Nicaragua pode xurdir un neo-sandinismo aínda máis progresista"
Martes 15, Maio 2018 | Mundo
O masacre de Israel en Gaza tinxe de sangue a inauguración da embaixada dos EUA en Xerusalén
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl gl gl en it gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl en gl gl en gl gl en gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl en gl gl en gl gl en it gl en gl gl gl gl en it gl en gl gl en es gl gl gl gl en it gl en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
Un castro en Barreiros é empregado como aparcadoiro para caravanas - Praza Pública
Caravanas aparcadas sobre o Castro da Punta de San Pedro de Benquerencia
Martes 7, Agosto 2018 | Cultura
Vehículos a carón das placas identificativas do castro
Imaxe aérea do castro, sen vehículos
© Humberto Palacios - Mariña Patrimonio
Información sobre o castro en Patrimoniogalego.net
O Castro da Punta de San Pedro de Benquerencia, no concello de Barreiros, está sendo empregado este verán como aparcadoiro de caravanas, segundo denuncian Mariña Patrimonio e Adega. O xacemento, situado entre as praias da Pasada e Arealonga, está incluído no catálogo das Normas Subsidiarias de Planeamento da localidade e a súa cualificación urbanística é de solo non urbanizable de protección patrimonial. As dúas entidades salientan que o uso que se lle está dando "non é compatible" con estas figuras de protección e denuncian que "esta práctica podería estar provocando danos no xacemento".
Mariña Patrimonio e Adega demandan que as administracións competentes "comproben se o uso que se está a dar no Castro da Punta de San Pedro é conforme á legalidade" e que, no caso de non selo, "se paralicen as actuacións contrarias a dereito nun ben patrimonial incluído no catálogo de bens protexidos polo planeamento urbanístico".
Neste castro, dunhas dúas hectáreas de superficie e que "conta cunha muralla e un foxo que o defenden de terra firme", foi levada a cabo un exploración en superficie nos anos noventa e alí atopáronse obxectos de bronce, unha fíbula de pedra, pesos, un buril e fusiolas, asi coma restos de cerámica local, cerámica común romana, anacos de ánfora e Terra Sigilatas. Datouse unha ocupación posterior ao século I d. C. Na web de Patrimoniogalego.net xa se advirte de que o seu estado de conservación (mesmo sen a presenza de vehículos) é "regular". Coméntase que o castro ocupa practicamente a totalidade do promontorio no que se asenta e que "non se descarta que parte del fora xa derrubado polo mar debido ao cambio do nivel da liña costeira que se orixina ao longo do tempo".
Mariña Patrimonio e Adega levan anos denunciando a desprotección e a destrución de numerosos xacementos no norte de Lugo, agresións que en moitos casos están relacionadas coa industria madeireira e a explotación sen control do eucalipto, pero que noutros tiveron como orixe a construción a A8, como sucedeu co castro da Roda.
Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.
Martes 26, Xuño 2018 | Cultura
Denuncian danos no xacemento da Pena Grande por mor da plantación de eucaliptos
Martes 17, Abril 2018 | Política
A Xustiza rexeita que a Xunta indemnice con 19 millóns a promotores aos que parou vivendas ilegais en Barreiros
Martes 6, Febreiro 2018 | Movementos sociais
Traballos forestais volven danar un castro na Mariña
Mércores 6, Decembro 2017 | Política
Barreiros, que creceu sen planificar, tomba no Supremo o gasoduto da Mariña por falta de planificación
Martes 14, Novembro 2017 | Cultura
"O patrimonio cultural é un valor económico e social, é o tesouro máis grande que temos"
Luns 8, Maio 2017 | Movementos sociais
Traballos forestais provocan unha nova desfeita nun castro en Barreiros ante a "inacción" da Xunta
Mércores 4, Xaneiro 2017 | Política
Barreiros teima no uso "irracional" do solo no seu novo PXOM e prevé 2.000 vivendas máis
Mércores 16, Novembro 2016 | Movementos sociais
Mariña Patrimonio esixe responsabilidades a Xunta e Concello pola destrución do castro de Cervo
Xoves 10, Novembro 2016 | Movementos sociais
A construtora que destruíu un castro en Cervo será indemnizada
Martes 27, Setembro 2016 | Política | 1
Barreiros, ou como as solucións á desfeita urbanística traen “novos impactos paisaxísticos”
Mércores 1, Xuño 2016 | Cultura
Documentan danos da industria do eucalipto a 40 xacementos do norte de Lugo
Mércores 9, Marzo 2016 | Cultura
Mariña Patrimonio denuncia que as talas de eucalipto destruíron 30 xacementos
Mércores 8, Abril 2015 | Cultura
A inacción da Xunta pon en perigo o xacemento das Catedrais
hai un día | Cultura
Profesora en Cabo Verde: A fuxida
hai 4 días | Cultura
Neira Cruz: "Son fillo dunha tradición oral transmitida por mulleres que chegou a min moi viva"
Temos un erro? Avísanos
hai un día | Cultura
Profesora en Cabo Verde: A fuxida
hai 4 días | Cultura
Neira Cruz: "Son fillo dunha tradición oral transmitida por mulleres que chegou a min moi viva"
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl en it it gl gl gl gl gl gl gl es gl gl en gl it es en gl it gl en gl it es en gl it gl en gl it gl en es gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
A luz na noite do efémero. Os ‘Momentos estelares’ de Stefan Zweig - Praza Pública
Martes 7, Agosto 2018 | Cultura | 1
Os Momentos estelares da humanidade apareceron en 1927. Nove décadas despois, o lector pode redescubrilos nunha edición en lingua galega que acaba de publicar Kalandraka no selo Faktoría K de Libros. Stefan Zweig, o seu autor, xamais viu esta obra no seu formato actual. Os distintos capítulos ou “miniaturas” foron aumentando no decurso dos anos: primeiro foron cinco, despois sete e, xa tras a morte de Zweig, a comezos de 1942, foron aparecendo varios máis até sumar catorce. Zweig non quixo escribir un libro de historia; o que lle importa non é tanto (por momentos non é en absoluto) a fidelidade aos acontecementos, senón a representación dos trazos persoais máis potentes (e non sempre positivos) que cristalizan neles.
Os Momentos narran historias que van desde o inútil intento de Cicerón de restaurar a República tras o asasinato de César –onde Zweig reflicte a súa propia experiencia como humanista esmagado por unha ditadura e empurrado ao exilio– até o fracaso do idealismo de Wilson nas negociacións do Tratado de Versalles, pasando pola “descuberta” do Pacífico por Núñez de Balboa –unha “miniatura” reveladora da perspectiva eurocéntrica de Zweig–, a inflamada creación d’O Mesías de Händel, o amor desgraciado do senescente Goethe pola moza Ulrike von Levetzow ou a volta de Lenin a Rusia para intervir decisivamente na Revolución de Outubro. Polo tanto, o que lle interesa a Zweig, máis que os factores sociais, políticos ou económicos, é a psicoloxía dos personaxes –aquí sempre masculinos: políticos ou militares, artistas ou aventureiros–, que lle permite construír a súa imaxe (anti)heroica da historia.
O libro tivo un éxito enorme, con máis dun millón de exemplares da versión alemá impresos até hoxe. Considérase, mesmo por diante da Novela de xadrez (traducida ao galego por Patricia Buján e Saleta Fernández), o libro máis popular de Zweig, e pode lerse en máis de cincuenta idiomas. O entusiasmo do autor pola materia narrada, transmitido coa súa habitual mestría literaria, ten un efecto contaxioso no lector. Algunha das “miniaturas” é simplemente inesquecíbel, con momentos –mesmo momentos de decepción e de derrota– cheos de épica, de arroubo, de éxtase. Ás veces é como se a estremecedora “Sarabande” da Suite para clavicémbalo en re menor (HWV 437) de Georg Friedrich Händel inspirase o estilo patético e expresionista destas “miniaturas”.
Zweig, exemplo de intelectual honesto e, polo tanto, desconcertado, estrañou sempre o seu mundo anterior á Primeira Guerra Mundial, os seus anos de liberdade e de razón, anos seguros, estábeis, previsíbeis, anos de cultura, de progreso e de optimismo. A súa mente privilexiada, definitivamente envolta na nostalxia que o conduciría ao suicidio en Petrópolis, non deu entendido o espectacular colapso do seu universo co nacionalsocialismo, que acabou coa unión espiritual da súa patria europea. Os conmovedores episodios narrados nos Momentos estelares da humanidade tornan en substancia literaria perfecta, porque, “brillantes e inmutábeis coma estrelas, iluminan co seu resplandor a noite do efémero”. Estas catorce “miniaturas” seguen a lerse en todo o planeta, quizais porque estamos ávidos, máis que nunca, de agudeza, de sabedoría e de grandeza.
Máis artigos de opinión
Acerca de Laureano Araujo
Laureano Xoaquín Araujo Cardalda é licenciado en dereito e doutor en ciencia política pola USC. Profesor de carreira de ensino secundario e funcionario en excedencia da Administración da Xunta de Galicia, foi subdirector académico da Escola Galega de Administración Pública e secretario de redacción da Revista de Investigaciones Políticas y Sociológicas. Entre maio de 2014 e outubro de 2016 publicou en Praza Pública o blog Café Federal. Traduciu as Opinións dun pallaso, de Heinrich Böll, A morte en Venecia, de Thomas Mann, e os Momentos estelares da humanidade, de Stefan Zweig, e é o autor do poemario Os días condenados. Fragmentos para un devocionario.
Máis opinións de Laureano Araujo
Mércores 9, Novembro 2016 | Mundo | 9
Mércores 16, Novembro 2016 | Política
As pensións: non é a demografía, é a ideoloxía
Mércores 23, Novembro 2016 | Movementos sociais | 4
“¿En castellano también vale?”
Martes 29, Novembro 2016 | Mundo | 1
A única muller que amou Fidel
Luns 5, Decembro 2016 | Movementos sociais
Por certo: o dereito ao aborto está en perigo
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl en gl gl es pt gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl en gl gl en es gl gl gl gl en it gl en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
'A Esmorga' estréase con éxito de espectadores en Galicia - Praza Pública
Sábado 22, Novembro 2014 | Cultura | 5
Miguel de Lira, Karral Elejalde e 'Morris'
O cinema galego volve triunfar. A adaptación cinematográfica d'A Esmorga de Eduardo Blanco Amor (Vía Láctea Filmes, Editorial Galaxia e TVG), dirixida por Ignacio Vilar e protagonizada por Karra Elejalde, Miguel de Lira e Antonio Durán Morris conquistou os espectadores galegos na súa estrea nos cines de toda Galicia neste pasado venres.
O filme converteuse no día da súa estrea na segunda película en recadación media por cine en todo o Estado
Segundo os primeiros datos de asistencia ás salas,  o filme baseado na mítica novela de Blanco Amor converteuse na segunda película en recadación media por cine de todo o Estado. "O cinema galego e en galego está á altura do cinema europeo ou mundial", asegura Vía Láctea que se puido escoitar entre uns espectadores que se recoñeceron "emocionados" pola adaptación da obra.
O director Ignacio Vilar e parte do equipo artístico do filme asistiron á estrea da película na Coruña e fotografáronse con parte dos asistentes, algo que os espectadores poderán facer hoxe no centro comercial Plaza Elíptica (entre as 17 e as 17:45 horas) e o Gran Vía en Vigo (entre as 19:30 e as 20:20 horas) e este domingo 23 no centro comercial As Cancelas en Santiago de Compostela (entre as 17:30 e as 18 horas).
Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.
hai un día | Cultura
Profesora en Cabo Verde: A fuxida
hai 4 días | Cultura
Neira Cruz: "Son fillo dunha tradición oral transmitida por mulleres que chegou a min moi viva"
Temos un erro? Avísanos
hai un día | Cultura
Profesora en Cabo Verde: A fuxida
hai 4 días | Cultura
Neira Cruz: "Son fillo dunha tradición oral transmitida por mulleres que chegou a min moi viva"
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl gl gl it gl gl gl en gl gl gl en gl es gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl it gl gl gl en it pt gl gl gl gl gl en gl gl es en it it gl gl gl gl en it es pt gl gl en it gl gl it en it gl gl pl gl en gl gl gl gl en gl pt pt gl en gl gl gl gl gl en gl pt gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl pt pt en gl pt pt gl gl en gl gl gl hbs_lat gl en gl gl gl gl en lt en en gl gl en it en gl gl en gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca it gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl gl gl gl gl gl en sv fr de de fr fr fr sv en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
s Profesora en Cabo Verde
hai un día | Cultura
Chega a derradeira entrega desta reportaxe literaria de Carlos Meixide que nos veu acompañando ao longo de todo o mes de agosto. Que pasará con Sonia?
De que vai esta historia? Podes ler aquí a cuarta entrega desta reportaxe literaria
hai 4 días | Cultura
Neira Cruz: "Son fillo dunha tradición oral transmitida por mulleres que chegou a min moi viva"
ENTREVISTA Neira Cruz gañou o premio Repsol con O sono das sereas, unha novela tecida arredor dun misterio que conduce a unha reflexión sobre a vida e a morte ou sobre as pegadas sociais do patriarcado.
Porlier volverá alzarse contra o Rei en Pastoriza
Este sábado preséntase o Proxecto Porlier, un espectáculo teatral e musical baseado no levantamento contra o absolutismo de Fernando VII que tivo lugar en Arteixo e na Coruña en setembro de 1815. O historiador Xabier Maceiras coordina unha iniciativa que conta con textos de Henrique Rabuñal e Miguel Sande e montaxe a cargo do grupo Melandrainas
O Parque do Pasatempo regresa a 1910 por un día
Aproveitando o 125 aniversario da súa construción, o degradado espazo situado en Betanzos acolle este venres unha "romaría modernista" que promete "viaxar no tempo". Nese ano 1910 os irmáns García Naveira ofreceron alí unha festa para as súas amizades. Haberá música da época, fotografía histórica, coches antigos e xogos tradicionais
Os camiños Portugués e Inglés, as vías a Compostela que máis incrementan a súa popularidade
O número de peregrinos e peregrinas crece un 9% no que levamos de 2018 e apunta a un novo máximo histórico a final de ano. O Camiño Portugués da Costa crece un 93%, o Inglés un 28% e o Portugués un 17%, confirmando as tendencias apuntadas dende o 2011. Tan só a Vía da Prata empeora os seus rexistros.
Un concerto da Panorama en Melide pon en perigo o cruceiro máis antigo de Galicia
O gran tamaño do escenario da orquestra obrigou a mover o valado metálico que protexe o monumento, do século XIV, ata pegalo á súa estrutura. A Policía Local tivo que separar esta cerca, para evitar danos na peza, e levantou acta do sucedido.
Martes 21, Agosto 2018 | Cultura
O equipo que traballa no campamento romano de Manzaneda, "sorprendido" polo seu bo estado de conservación
Este luns comezou a intervención arqueolóxica de romanarmy.eu no Penedo dos Lobos, que chegará ata o domingo. O sábado haberá unha visita guiada ao recinto e unha charla na que os investigadores debullarán os resultados obtidos e a importancia dos achados
Martes 21, Agosto 2018 | Cultura
O Armadiña Rock prepara unha "descarga" de música na súa décima edición
Combarro acolle do 24 ao 26 de agosto a décima edición do festival, por onde pasarán Sés, Amparanoia, La Pegatina, Terbutalina, Banda Xangai, Zënzar ou Sonoro Maxín. Entrada de balde
s Profesora en Cabo Verde
Luns 20, Agosto 2018 | Cultura
Profesora en Cabo Verde: Os estraños razoamentos de María
IV Sonia séntese cada vez máis desquiciada. Sucédense as xuntanzas con José e Virgílio, pero o contrato e o visado seguen sen aparecer. O peor de todo é que Sonia non sabe moi ben que pensar de María, unhas veces parece estar do seu lado, outras en cambio...
De que vai esta historia? Podes ler aquí a terceira entrega desta reportaxe literaria
Luns 20, Agosto 2018 | Cultura
Así foi o Revenidas 2018
GALERÍA DE IMAXES | Este domingo pecháronse tres intensos días de música en Vilaxoán. O festival Revenidas celebrou a súa 15ª edición, coas actuacións de Soziedad Alkohólica, El Drogas, Russkaja ou a Banda Xangai
s Praza aberta ao talento
Martes 29, Maio 2012 | Cultura
Praza aberta ao talento
Mércores 8, Agosto 2018 | Cultura
Asociación de Actores e Actrices de Galicia
Para rescatar a dirección de El Correo Gallego da indecente ignorancia
Martes 7, Agosto 2018 | Cultura | 1
A luz na noite do efémero. Os ‘Momentos estelares’ de Stefan Zweig
Ver todas as opinións de Cultura
O blog de teatro de Praza Pública
EXORCIZAR A DOR E TOCAR O SUBLIME, EN LA GIOIA, DE PIPPO DELBONO. Por Ana Abad de Larriva.
Dov’è questa gioia? Dov’è questa gioia? Dov’è??? A gioia é un concepto italiano que non ten unha definición precisa en galego:...
Bitácora dedicada á banda deseñada, a historieta, os cómic, os tebeos... de Galicia e resto do mundo
Fantasía e ciencia ficción con sabor a fanzine
A medida que se achega o verán, os fanzineiros poñen as máquinas a funcionar para poderen presentar os seus traballos en eventos de...
A poética de Daniel Salgado está argamasada con metralla abonda para perfurar as acomodadas conciencias burguesas, mais tamén non...
O portal galego da literatura infantil e xuvenil
Martes 22, Maio 2018
O verso do graffiti ten a beleza sorprendente e salvaxe dun elefante que nunca se deixa dominar
Ás veces aparecen libros que son ferramentas moi útiles para a dignificación da lingua, obras especiais que nos amosan o cotiá, o...
O levantador de minas
Venres 18, Maio 2018
Vencedores no Certame de Narrações Breves Manuel Murguia de Arteijo
No passado 11 de maio, celebrou-se a cerimónia de entrega de prémios às 20:00 hs no Centro Cívico e Cultural de Arteijo. O júri,...
Luns 18, Decembro 2017
“Houbo xente que empezou a berrar por pánico, que tremía, que non sabía a onde ir. Unha...
Andrea non é ningunha líder política como pode ser Ada Colau, M. Rajoy, Anna Gabriel, Pedro Sánchez, Ana Pontón, Puigdemont, Inés...
O blog sobre patrimonio de Praza Pública
Venres 4, Agosto 2017
Todo patrimonio é importante, o rural e o urbano, o material e o inmaterial, tendo dereito a ser ben xestionado, protexido e ordenado....
O blog de artes visuais de Praza Pública
Venres 28, Xullo 2017
Na morte de Tim Behrens
Foto Víctor Echave Cando estudaba Maquinas Navais en A Coruña adoitaba pasar algunhas tardes pola Biblioteca do Forum Metropolitano,...
Caderno de notas sobre o patrimonio cultural neste recuncho da galaxia
Domingo 29, Xaneiro 2017
Capitalismo, barrios, loita de clase
“ A loita de clases segue existindo, e a miña vai gañando” (Warren Buffet, multimillonario norteamericano) Confeso que dubido....
Notícias da voz que nos faltava. O blog sobre a Lusofonia de Praza Pública.
Venres 17, Xuño 2016
Projeto Telefonemas: o português nos institutos galegos
Informar todos os centros de secundário da Galiza, públicos, privados e subvencionados, dos passos a dar para incluir a língua...
Venres 26, Xuño 2015
Ataque Escampe, Santiago de Compostela, 19 de xuño
por R.M.O día chegou: dezanove de xuño na Capitol (Compostela). Había meses, mesmo poderían ser anos, que a despedida de Álex...
Blog sobre cinema en Praza Pública
Venres 6, Febreiro 2015
Alien: ou a escusa dunha nova montaxe para ver un clásico en pantalla grande
Nada se pode dicir dun filme que revolucionou e creou unha escola posterior. A elegancia, a sobriedade e a perfección coa que todos os...
O tocadiscos do Pitelo
Xoves 4, Decembro 2014
os FLEETWOOD MAC de “Rumours”
os FLEETWOOD MAC de “Rumours”
Outro blog de Praza Pública
Luns 5, Marzo 2012
Estas semanas estamos escoitando demasiadas novas alarmantes sobre as desastrosas condicións económicas nas que, polo visto, estamos ...
Ver todos os posts de Cultura
hai 5 días | 5 comentarios
Un concerto da Panorama en Melide pon en perigo o cruceiro máis antigo de Galicia
Martes 14, Agosto 2018 | 4 comentarios
As aldeas de 'Mamasunción' e 'Sempre Xonxa', exemplo gráfico do abandono do rural galego
Venres 17, Agosto 2018 | Un comentario
María Toro: “Se es galega, o que se agarda de ti é que toques a pandeireta ou a gaita”
Luns 6, Agosto 2018 | 3 comentarios
Morre o actor Ernesto Chao
Martes 7, Agosto 2018 | Un comentario
A luz na noite do efémero. Os ‘Momentos estelares’ de Stefan Zweig
hai 5 días | 5 comentarios
Un concerto da Panorama en Melide pon en perigo o cruceiro máis antigo de Galicia
Atopáronse 2436 resultados distribuídos en 244 páxinas
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl gl es es gl gl es pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl en gl gl en gl gl en gl el en gl gl en gl gl pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en es gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
En Marea, na porta dos leóns - Praza Pública
Os deputados e deputadas de En Marea tralas eleccións de 2015, ante o Congreso
Luns 6, Agosto 2018 | Política | 4
Tati Moyano e a maquillaxe a Feijóo
En Marea (EM) está de novo na porta dos leóns da Carrera de San Jerónimo, pero non para facerse unha foto triunfal como as dos seus seis deputados de 2015 ou os cinco de 2016, senón para saír do Congreso dos Deputados. A incrible alianza que chegou a sacar eses escanos de 2016 tras unha campaña na que os seus líderes non esconderon as súas liortas e que se lanzou ás autonómicas dese mesmo ano no medio dunha batalla campal nos días nos que se tiña que inscribir no xulgado atópase agora en perigo de desaparición parlamentaria en España, segundo a última entrega do barómetro electoral do Centro de Investigaciones Sociológicas (CIS).
O instituto gobernamental demoscópico español atribúe a En Marea un 0,7% dos votos válidos, fronte ao 1,4% de 2016, mais o fundamental é que a sitúa por baixo do limiar do 0,8%, que é a porcentaxe máis pequena coa que o BNG logrou representación no Congreso e que serve por tanto de referencia electoral. Cun líder, Luís Villares, cuestionado pola maioría dos deputados autonómicos, os principais alcaldes e as organizacións fundadoras, pero que segue no cargo grazas á súa determinación por non volver poñer a toga, o desleixo das sucursais galegas de Unidos Podemos e as contradicións e debilidades de Anova e as mareas locais, EM enfróntase agora desangrada internamente á grave ameaza que lle supón a recuperación do PSOE que sinala a mesma sondaxe. A porta dos leóns xa non é o símbolo da entrada no olimpo político español, senón máis ben un pórtico do abismo.
En 1986 Coalición Galega sacou un deputado no Congreso co 0,4% dos votos válidos no conxunto do Estado. Foi grazas a que a súa forza principal estaba na provincia de Ourense, na que co 13,8% dos sufraxios se fixo co último dos cinco escanos que entón correspondían a esta circunscrición. Tratábase dun caso moi peculiar, creado cos restos da entón xa extinta UCD e que ten moito máis que ver na súa xenética con Coalición Canaria que coa realidade de En Marea. A socioloxía electoral de EM garda máis relación coa do BNG, non só porque lle chuchou boa parte dos seus apoios, senón tamén porque os seus principais caladoiros se sitúan na Galicia atlántica, nas provincias da Coruña e Pontevedra, onde os votos valen menos que nas de Lugo e Ourense, por mor da trucaxe do sistema electoral.
O fenomenal pulo de En Marea en 2015, como segunda forza na Galicia atlántica e con votos suficientes para ter un deputado por Ourense e outro por Lugo, pulverizou as vellas referencias dos resultados do BNG, como tamén ocorreu en 2016, aínda que xa cun devalo que lle custou o escano ourensán. Pero agora, en plena crise tanto de EM como da casa matriz de Vallecas, a traxectoria do Bloque si serve como orientación. Os datos do Ministerio do Interior sinalan que o BNG se deu coa porta dos leóns en 1993 co 0,5% dos votos válidos en España, mentres que si conseguiu entrar en 1996 co 0,9% e dúas actas. Alén do momento de máximo esplendor de 2000, cando chegou ata o 1,3% e sacou tres escanos, en 2004, 2008 e 2011 acadou dous deputados sempre co 0,8%. Entraba pola Coruña e Pontevedra e tiraba todos os votos que obtiña en Lugo e Ourense.
Coa actual fragmentación, con ata cinco forzas (PP, PSOE, EM, C’s e BNG) dispostas a loitar en teoría polos últimos deputados das provincias da Coruña e Pontevedra, os escanos poden saír máis baratos
A do limiar do 0,8% é unha referencia interesante, pero nada exacta, pois depende moito do nivel de participación en España e en Galicia e de como se distribúen os votos de En Marea entre as catro circunscricións galegas. Ademais coa actual fragmentación, con ata cinco forzas (PP, PSOE, EM, C’s e BNG) dispostas a loitar en teoría polos últimos deputados das provincias da Coruña e Pontevedra, os escanos poden saír máis baratos que cando só había tres candidaturas para repartir e unha delas, a da gaivota, era moito máis grande cás outras, o que lle daba vantaxe no cálculo da fórmula D’Hondt. E o número de deputados de Galicia no Congreso foi baixando ao longo dos últimos lustros.
Cun 0,7% dos votos nas vindeiras xerais En Marea estaría xusto no punto no que podería sacar dous deputados, un pola Coruña e outro por Pontevedra, só un deles ou non ter ningún. O relevante é, por tanto, que está na zona de máxima alarma segundo a enquisa do CIS. Nela vese tamén un efecto da cociña á hora de facer a estimación de voto, pois na intención directa, que é o que declaran os entrevistados, EM xa levaba dúas entregas baixando, mentres a mantiñan no cálculo final da porcentaxe de sufraxios no 1,3% que tiña desde outubro. Porén xa había sinais moi preocupantes, como o da baixa fidelidade de voto. Nesta última entrega só o 41,4% dos votantes de En Marea din estar dispostos a recuncar, mentres un 34,5% se iría ao PSOE, sen que esta vez apareza fuga algunha cara ao BNG, senón cara ao PACMA, cun 3,4%, e cun 20,7% de indecisos.
Trátase de datos referidos a só 29 respostas, polo que os datos deben ser tomados con pinzas e debe facerse con eles iso que se adoita dicir sempre pero que poucas veces se fai, o de tomar as tendencias
Trátase de datos referidos a só 29 respostas, nunha sondaxe de ámbito estatal, cunha mostra moi pequena para Galicia, polo que os datos deben ser tomados con pinzas e debe facerse con eles iso que se adoita dicir sempre pero que poucas veces se fai, o de tomar as tendencias. Coa súa serie continuada ao longo de tempo, aínda coa dúbida pola polémica sobre algún cambio na metodoloxía nesta última entrega, aí está o valor do barómetro trimestral electoral do CIS. Ademais sucede algo tan básico como que, nun contexto de grande incerteza sobre cando se van celebrar as xerais, non hai a garantía plena de que cando as haxa En Marea vaia seguir existindo como tal, pois antes podería producirse unha ruptura e tamén reaparecer por exemplo o intento de crear unha candidatura única do nacionalismo, aínda que non sexa algo que pareza probable neste intre.
A primeira gran dúbida da política española actual atinxe ao calendario electoral, a se seguirá a orde en principio prevista, con andaluzas nos próximos meses, municipais, autonómicas e europeas en xuño e as xerais despois, coas galegas máis tarde, ou se Sánchez non conseguirá o que semella o seu obxectivo de chegar ata a primavera e habería un adianto das xerais, coa dúbida permanente polo medio do que poida suceder en Cataluña. Para En Marea trátase dunha cuestión crítica, pois para os próximos meses está prevista unha nova batalla polo control da organización, ante o intento promovido por Compostela Aberta de derrubar a actual dirección que encabeza Luís Villares, co apoio dunha parte de Anova, o partido de Beiras, e Cerna, a formación tránsfuga xurdida tamén do tronco beirista.
A primeira gran dúbida da política española actual atinxe ao calendario electoral. Para En Marea trátase dunha cuestión crítica, pois para os próximos meses está prevista unha nova batalla polo control da organización
Neste punto é no que a análise do complexo mundo de En Marea se complica de tal maneira que ata parece un xeroglífico e resulta enxeñosa a frase de Feijóo de hai dous anos de que para orientarse neste universo necesita un mapa e unha cantimplora. Mais a cuestión decisiva segue a ser moi simple, a de se Podemos e Esquerda Unida van participar ou non no intento da parte oficial de Anova e as principais mareas locais de derrubar a Villares, ou se van poñer de perfil como o ano pasado. Neste segundo suposto os villaristas amosaron ata agora que dan resistido. Noutro, deberían telo moito máis difícil. Toda esta loita diante do abismo prodúcese ademais a menos dun ano dunhas municipais nas que en principio a Compostela Aberta de Martiño Noriega conta con moitas opcións de resistir en Santiago, mentres a Marea Atlántica tamén parece poder manter a alcaldía da Coruña e co poder do Ferrol en Común de Jorge Suárez moi ameazado, xa non só polo PP, polo efecto dos clásicos movementos pendulares nesa cidade, senón tamén polo PSOE, que dispón dunha oportunidade se fai ben as cousas.
Tati Moyano e a maquillaxe a Feijóo -> SEGUIR LENDO
Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.
Máis sobre este tema
Luns 20, Agosto 2018 | Política
A segunda batalla de Soutomaior
Luns 13, Agosto 2018 | Política | 1
Marta González e o ordenador máxico de Pablo Casado
Domingo 29, Xullo 2018 | Política | 3
Non criticarás a Xunta
Venres 20, Xullo 2018 | Política
Feijóo escorrenta o seu demo pero fica en evidencia
Domingo 15, Xullo 2018 | Política
As responsabilidades políticas seguen nos xulgados e a oposición, no limbo
Tati Moyano e a maquillaxe a Feijóo
Ninguén esperaba esta nova inquisición, por Luís Pardo na revista Luzes
Anxo Lugilde | @anxoluxilde
Contan en San Marcos que cando comezaron as protestas contra a manipulación en Televisión Española algúns traballadores da TVG empezaron a vestir de negro os venres, en sinal de solidariedade. Era o espontáneo xermolo dos venres negros dos medios públicos galegos, que fixeron realidade o que non hai moitos meses parecía un imposible, que entre o persoal da compañía houbese un levantamento contra a utilización da televisión e da radio ao servizo político da Xunta de Feijóo, é dicir baixo o ditado da secretaria xeral de Medios, Mar Sánchez Sierra. Hai xa unhas semanas no Parlamento Alfonso Sánchez Izquierdo insinuou que se trataba dun movemento minoritario, que de ningunha maneira representaba o conxunto do cadro de persoal. Mais aínda que el lles negue a valentía aos que se mobilizaban, a súa xurdiu desde o principio como unha protesta heroica e moi significativa no reino das listas negras, formais ou informais, que constitúen unha vella práctica que xa vén do fraguismo.
Xurdiu desde o principio como unha protesta heroica e moi significativa no reino das listas negras, formais ou informais, que constitúen unha vella práctica que xa vén do fraguismo
Os venres negros foron tomando corpo aos poucos, como se vía nas fotografías das concentracións no vestíbulo da televisión e nas imaxes dos participantes na protesta que vai colgando nas redes sociais o colectivo que a impulsa, Defende a Galega. En xullo notouse o natural efecto das vacacións pero tamén se vía que a loita seguía viva, co pulo que supuxo a noticia de finais de xuño de que os dous presentadores do principal telexornal da TVG, Tati Moyano e Alfonso Hermida, non van seguir nos seus postos en setembro, en desacordo coa manipulación informativa da canle. E este venres, o primeiro de agosto, cando máis difícil debía resultar en teoría manter aceso o facho da mobilización, houbo un rechamante desbordamento, con varias das máis coñecidas facianas xornalísticas da tele e da radio que se sumaron á protesta ou que, polo menos, lle deron en público o seu apoio a Tati Moyano, logo de que a dirección lle abrise un expediente por unha falta moi grave.
A sanción coa que a TVG ameaza a Tati Moyano pode ser de entre 16 a 60 días de suspensión de emprego e soldo ou mesmo do despido disciplinario. Aínda que a desculpa sexa que utilizou o servizo da maquillaxe da compañía para presentar a gala contra o cancro do 22 de xuño, seguindo as prácticas habituais na casa neses casos, o posible castigo débese a que falou dos Venres Negros diante do presidente da Xunta, como unha nota a rodapé que desagradou visiblemente ao político dos Peares.
Ademais de representar un desafío que a Xunta non quere pasar por alto, na acción reivindicativa de Moyano podíase albiscar asemade un posible precedente potencial para outros profesionais dispostos a protestar ante Feijóo
O xesto de Tati Moyano, cuxa valentía acaba de recoñecer pola vía dos feitos o propio Sánchez Izquierdo , supón a apertura dunha fenda no xeito tradicional de Feijóo de relacionarse cos xornalistas, co seu “campeonismo” natural, ese estilo que el mesmo describira en 2006 citando a frase de Loyola de Palacio de que ”eres un poco chulo”. Alén desa fachenda, el trata de dar unha imaxe allea a calquera tic autoritario. Se hai algún problema xa o resolve despois Mar Sánchez. O que fixo Tati Moyano foi xogar nese campo do Alberto “campechano” e moderno, pero neste intre, o da maioría absolutísima, é unha maquillaxe. Ademais de representar un desafío que a Xunta non quere pasar por alto, na acción reivindicativa de Moyano podíase albiscar asemade un posible precedente potencial para outros profesionais dispostos a protestar ante Feijóo, o que conduciu ao expediente disciplinario.
Cómpre que alguén lle faga ver a Feijóo que, ademais de frear o expediente contra Moyano, lle sería más rendible politicamente restaurar o pequeno espazo para a crítica que existía antes desta terceira maioría absoluta
Un político que caia no bastante frecuente erro de crerse a súa propia propaganda pode concluír que non hai ningún problema, porque nin a mobilización dos venres negros nin a ameaza de castigo existen na gran maioría dos medios convencionais galegos. Pero si que o hai, froito dun chanzo máis na escalada de Feijóo e Mar Sánchez desta lexislatura, na que o sometemento da CRTVG á Xunta se fixo aínda máis intenso, mentres nos medios privados a listaxe de temas tabús non deixa de medrar e xa case todo o que non é un eloxio pode ser interpretado desde a presidencia como un ataque. Viuse na intervención de Feijóo na última gala anual da Ser Galicia, o único dos medios líderes no seu respectivo sector que non toca a súa partitura. Na súa intervención laiouse dunha suposta persecución contra o seu goberno e chegou a gabarse, seica como unha brincadeira, de que os votos do PPdeG superan o número de ouvintes desa emisora, como se fosen magnitudes comparables.
Cómpre que alguén lle faga ver a Feijóo que, ademais de frear o expediente contra Moyano, lle sería más rendible politicamente restaurar o pequeno espazo para a crítica que existía antes desta terceira maioría absoluta e que non é san pretender que todos digan todos os días que es o maior estadista planetario, aínda que haxa moitos dispostos a facelo con entusiasmo. Mais nada indica que vaia haber rectificación algunha, pois cando se entra nunha dinámica deste tipo é case imposible parar.
Moyano, durante a cobertura dunha xornada electoral
Temos un erro? Avísanos
hai 22 horas | Política
O PP da Coruña reclama agora a condonación da débeda do porto que leva anos rexeitando
hai un día | Política
Oito meses despois da súa inauguración por Rajoy e Feijóo, as obras continúan na ponte de Rande
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl gl en en gl gl it pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl en gl gl es gl el en gl gl en gl gl en gl gl en gl gl en gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl ia gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
A ameaza de despido á presentadora que criticou o uso partidista da TVG ante Feijóo marca o undécimo venres negro - Praza Pública
Moyano, durante a cobertura dunha xornada electoral
Venres 3, Agosto 2018 | Política
Persoal da CRTVG, nas protestas do décimo venres negro
A ameaza de despedimento acrecenta as protestas: "Non paramos, non temos medo"
HEMEROTECA | A CRTVG apercibe a xornalista que dimitiu do Telexornal tras participar nunha gala benéfica
A dirección de TVG abriu un expediente sancionador por falta moi grave á xornalista e presentadora Tati Moyano supostamente por utilizar medios da televisión pública para a presentación dun acto benéfico: a Gala contra o Cancro que se celebrou o pasado 22 de xuño en Santiago.
A apertura do procedemento de sanción que se incoou -que podería chegar ao despedimento e que aínda non está resolto- comunicouno este xoves o comité de empresara da Corporación Radio Televisión de Galicia, que ve nese expediente unha represalia política contra unha xornalista por reivindicar a pluralidade nos medios públicos galegos. Fíxoo ás portas do undécimo venres negro.
No acto benéfico, que Moyano presentou de forma altruísta e sen cobrar, a xornalista de TVG fixo unha defensa dos medios públicos e explicou que se ía vestida de negro ese venres era para defender como o resto dos seus compañeiros unha televisión ao servizo dos espectadores e non dos intereses dos partidos.
O expediente en curso expón a xornalista a unha falta "moi grave" ante a que cabe o despedimento
Na mesa presidencial dese acto estaba sentado xunto a outras personalidades, Alberto Núñez Feijóo, que segundo varias testemuñas, expresou a súa incomodidade polas reivindicacións da presentora da canle autonómica. Moyano, que presenta a segunda edición do Telexornal, xa presentara a súa dimisión xunto ao seu compañeiro Alfonso Hermida por discrepancias cos criterios informativos da dirección do ente, nomeada polo Partido Popular. Ambos os presentadores anunciaron que renunciaban a conducir ese Telexornal na nova tempada que arrinca en setembro.
A semana seguinte á celebración da gala foi un fervedoiro nos despachos da Televisión de Galicia. Fontes do persoal aseguran que a Moyano preguntáronlle repetidamente se o seu contrato amparaba a presentación de eventos, aínda que estes fosen benéficos e non implicasen ningunha retribución. Unha vintenta de presentadores asinaron entón un documento de solidariedade con Moyano no que advertían que todos eles presentaran actos públicos e privados, sen ser apercibidos pola dirección.
A dirección da CRTVG alega que Moyano se maquillou nas instalacións públicas para presentar a gala contra o cancro
A dirección de TVG preguntou daquela se Moyano utilizara material da canle autonómica para presentar a gala. Fontes do comité sosteñen que os medios que se utilizaron foron facilitados pola ONG que organizaba o evento. A cúpula da televisión autonómica alega que Moyano se maquillou nos camerinos de TVG coa axuda das traballadoras da casa e que iso supón unha falta moi grave, que é a que motiva o expediente sancionador.
A representación dos traballadores asegura que a "desmedida reacción da Corporación obedece exclusivamente a unha represalia irracional contra unha traballadora que protestou contra o férreo control informativo da TVG en presenza do presidente da Xunta". "En lugar de adoptar as medidas adecuadas para erradicar a censura previa e a manipulación instalada nos medios públicos", alega o comité intercentros nun comunicado, a dirección de TVG opta por abrir "un expediente sancionador que é un acto máis próximo á corrupción institucional que á normalidade democrática".
"A desmedida reacción da Corporación obedece a unha represalia contra unha traballadora que protestou contra o control informativo", di o comité de empresa
Os traballadores alertan da "grave deterioración das relacións laborais na Corporación por parte do actual equipo directivo" que preside Alfonso Sánchez Izquierdo, un xornalista moi próximo ao PP que foi colocado á fronte dos medios públicos en 2009 sen o apoio explícitou de ningún outro partido. Seguiu no posto a partir de 2011 a pesar de que a nova lei dos medios públicos obrigaba a que o Parlamento o elixise cunha maioría cualificada que esixía o consenso de varios grupos políticos. Sánchez Izquierdo sempre colocou a TVG como un exemplo de pluralidade, fronte ás denuncias dos traballadores e da oposición que ven na televisión e a radio autonómica un instrumento de propaganda do Partido Popular.
As protestas intensificáronse desde hai un par de meses cando unha parte do persoal da televisión autonómica decidiu sumarse aos venres negros reivindicativos do persoal de Radio Televisión Española. Este venres a mobilización dos profesionais de TVG céntrase na denuncia do caso da xornalista expedientada.
Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.
hai 4 días | Movementos sociais
Outro venres negro co persoal da CRTVG mobilizado: "Aquí seguimos, sen descanso"
Venres 17, Agosto 2018 | Movementos sociais
O 13º venres negro na CRTVG chama xa á gran mobilización polos medios públicos en setembro
Venres 10, Agosto 2018 | Movementos sociais
Doce venres negros na CRTVG e o persoal mobilizado advirte: "Seguiremos o tempo que cumpra"
Domingo 29, Xullo 2018 | Política | 3
Non criticarás a Xunta
Venres 27, Xullo 2018 | Política
Décimo venres negro na CRTVG "contra a manipulación e o desmantelamento, non paramos"
Xoves 26, Xullo 2018 | Política | 2
A CRTVG apercibe a xornalista que dimitiu do Telexornal tras participar nunha gala benéfica
Venres 13, Xullo 2018 | Política
O director da CRTVG nega "valentía" do persoal mobilizado nos 'venres negros' e dá por "moi cumprida" a lei de medios
Mércores 11, Xullo 2018 | Política
Feijóo sentencia que a "manipulación" na CRTVG rematou coa súa chegada á presidencia
Venres 22, Xuño 2018 | Política
O director da CRTVG minimiza as protestas do 'venres negro' e nega "control político" dos seus informativos
Xoves 21, Xuño 2018 | Política
Feijóo desenténdese do cumprimento da lei da TVG: "Eu non a dirixo"
Martes 19, Xuño 2018 | Movementos sociais | 3
Dimiten os presentadores do Telexornal Serán en protesta polo control informativo na TVG
hai 22 horas | Política
O PP da Coruña reclama agora a condonación da débeda do porto que leva anos rexeitando
hai un día | Política
Oito meses despois da súa inauguración por Rajoy e Feijóo, as obras continúan na ponte de Rande
A ameaza de despedimento acrecenta as protestas de persoal na CRTVG: "Non paramos, non temos medo"
Persoal da quenda de tarde na sede central da CRTVG en San Marcos, no undécimo venres negro / Defende a Galega
A ameaza de despedimento incluída no expediente aberto á presentadora dimisonaria do Telexornal Serán, Tati Moyano, pola suposta utilización de medios da canle pública para presentar unha gala contra o cancro, acto no que se referiu ás protestas de persoal da CRTVG ante o presidente da Xunta, non fixo máis que acrecentar as protestas. Así, o undécimo venres negro volveu ser unha xornada de reivindicación do cumprimento íntegro da lei de medios públicos do ano 2011 -dende a elección da dirección xeral da corporación por maioría reforzada á constitución dos Consellos de Informativos- ou da fin do que denuncian como sistemática manipulación informativa, pero tamén de solidariedade coa traballadora expedientada.
"Porfiar nuns medios públicos ao servizo da sociedade é unha obriga para quen traballamos neles", din dende Defende a Galega, o colectivo artellado polo persoal mobilizado ao abeiro dos venres negros. "Por responsabilidade e aínda que amole a algúns, volvemos vestir de negro" e "aquí seguiremos, malia ás ameazas", advirten. "Temos unha responsabilidade social, temos principios e non temos medo", agrega o persoal, que un venres máis divulgou numerosas imaxes a través das redes sociais de concentracións de protesta en diferentes instalacións da CRTVG, por segunda vez indicando nomes de persoas que as secundan.
Protesta de persoal da CRTVG no undécimo venres negro / Defende a Galega
A Federación de Asociaciones de Periodistas ve o expediente contra Moyano "desproporcionado e vingativo" e "claramente ligado a que se significou por participar activamente contra a manipulación informativa"
Alén das mostras de apoio a través das redes, o expediente a Moyano suscitou tamén o pronunciamento formal da Federación de Asociaciones de Periodistas de España (FAPE), á que a xornalista está asociada a través da súa delegación en Santiago e á que solicitou amparo. Para este colectivo profesional, o procedemento aberto contra Moyano é "desproporcionado e vingativo" e obsérvano "claramente ligado a que se significou por participar activamente contra a manipulación informativa na TVG" e "polo seu apoio á campaña dos venres negros".
Por este motivo, FAPE e Asociación de Periodistas de Santiago, que a integra, "outorgan o seu apoio e aceptan a petición de amparo da xornalista". Poñen ademais "todos os seus medios e solidariedade ao seu alcance para a súa defensa ante a ameaza de despedimento", agregan nun comunicado.
Temos un erro? Avísanos
hai 22 horas | Política
O PP da Coruña reclama agora a condonación da débeda do porto que leva anos rexeitando
hai un día | Política
Oito meses despois da súa inauguración por Rajoy e Feijóo, as obras continúan na ponte de Rande
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl th it en en gl th gl en gl th es gl gl th gl en gl th gl en gl th gl en gl th gl pt gl th es en gl th pt en gl th gl en gl th gl gl gl gl en sv fr de de fr fr fr sv en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
Xesús Veiga - Praza Pública
As miñas achegas a Praza:
Luns 20, Agosto 2018 | Política
20 anos despois da 'Declaración de Barcelona'
Martes 7, Agosto 2018 | Política | 3
A ética “low cost” de Pablo Casado
s Día Nacional 2018
Domingo 29, Xullo 2018 | Política
O Parlamento galego e o 25 de Xullo
Venres 13, Xullo 2018 | Política | 1
O test do PPdeG
Xoves 28, Xuño 2018 | Política
Case 40 anos co mesmo Estatuto
Martes 12, Xuño 2018 | Política | 1
O derradeiro tren de Feijóo
Venres 1, Xuño 2018 | Política
O finiquito político de Mariano Rajoy
Xoves 24, Maio 2018 | Economía
Os epitafios de Méndez e Gayoso
Mércores 16, Maio 2018 | Política | 2
O novo mapa electoral
Xoves 3, Maio 2018 | Mundo
O comezo simbólico do poscastrismo
Atopáronse 109 resultados distribuídos en 11 páxinas
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl gl en en gl gl es gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl en gl gl en es gl gl gl gl en it gl en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
Xosé Constenla: 'A raizame antropolóxica da propiedade da terra impediu que a especulación fose aínda peor' - Praza Pública
Venres 3, Agosto 2018 | Cultura
O espazo non é un simple escenario. Desta premisa parte o ensaio O colapso territorial en Galiza, (Galaxia) de Xosé Constenla, o ensaio gañador do último premio Ramón Piñeiro. Un libro para afondar nas causas, e posibles solucións, das agresións ao medio natural e patrimonial, a crise demográfica ou o desequilibrio na distribución da poboación do país. O autor respondeu as nosas preguntas por correo electrónico.
En que sentido David Harvey enche un oco que deixara O Capital de Marx e por que e importante na túa investigación?
Isto ten que ver coa xénese do colapso territorial. Trátase dun proceso de decantación que comeza no ano 2000 ou 2001, estando na facultade. Cae nas miñas mans un número da New left review no que aparecía unha entrevista titulada “Reinventar la geografía”.  Foi o meu descubrimento de Harvey pero tamén doutra cuestón importante: que a xeografía collía no universo do marxismo e da teoría social crítica achegando un valor esencial a partir da lóxica espacial do capitalismo. Nunca me falaran del (aínda) na facultade. Hai que ter en conta que a separación entre xeografía física e humana e, sobre todo, o peso da xeografía rexional e, moitas veces, descritiva, foi e segue a ser unha particular eiva da xeografía como ciencia social na universidade española.
Harvey trataba de fuxir do fetichismo do espazo ao tempo que criticaba a hexemonía historicista e economicista das teoría social crítica. A importancia de Harvey reside en que, ao longo da súa obra, é posíbel descubrir o traballo que Marx deixou unicamente bosquexado por non ser el quen escribe, sobre todo, o terceiro tomo de O Capital que ía estar dedicado ás cuestións espaciais e ao comercio internacional: a xeografía do capitalismo ou a súa lóxica espacial. Profundando na idea de desenvolvemento xeográfico desigual pero actualizándoo constantemente coas novas formas de imperialismo e expansión cíclica do capital que deixa atrás a acumulación primitiva.
Finalmente, cómpre sinalar que achegarse a Harvey naquela altura dos 2000 non foi doado. Na facultade non había ningún dos seus libros. Estaban algúns artigos, a maioría en inglés. Por outro lado, as traducións dos anos 1980 estaban descatalogadas e, por exemplo, La condición de la postmodernidad, estaba editada por Amorrortu Editores, unha editorial arxentina con pouco distribución peninsular. Iso cambia cando a espacialidade toma relevancia nas cuestións políticas relacionadas coa globalización e o altermundismo. Harvey converteuse nun referente co seus Espacios de Esperanza e El nuevo imperialismo.
Durante moito tempo, explicas, as ciencias sociais tenderon a considerar o espazo como mero escenario. O tempo era a dimensión considerada importante, de xeito que se buscaban causas históricas, políticas, económicas, sociais ou culturais, pero non territoriais, para explicar os fenómenos sociais. Que é o que fai mudar tanto isto a partir dos anos 80 do século XX? Como xorde o predominio do espazo sobre o tempo propio da cultura visual posmoderna?
As sociedades industriais e mercantís xurdidas a partir da segunda metade do século XIX apousentaron o seu predominio na teima de querer acurtar o tempo de produción e distribución das mercadorías. A mecanización e a tecnoloxía, así como a evolución dos medios de transporte e das infraestruturas xogan así un papel relevante no que Marx chamou “a aniquilación do espazo mediante o tempo”. Das tres grandes forzas produtivas; isto é, terra, traballo e capital, a que menor importancia obtivo por parte da maquinaria capitalista foi a primeira, porque foi considerada un mero escenario ou, no mellor dos casos, unha fonte (ilimitada) de recursos.
Así se desenvolveron os grandes procesos de urbanización e crecemento demográfico do longo século XX. Porén, sobre todo a partir da crise do petróleo de 1973 (que foi unha crise de hiperacumulación), o sistema busca unha solución nun novo proceso de expansión territorial, desprazando excedentes de capital a periferias non capitalistas. Este feito foi acompañado de dous procesos moi importantes: o xurdimento dunha conciencia ecolóxica a nivel mundial, preocupada polos límites da biosfera, e, sobre todo, o peso das novas demandas culturais e sociais da clase media asalariada instalada nos parámetros do estado do benestar.
"A preocupación espacial situouse nun primeiro plano pero máis como unha cuestión estética, de pantalla ou de simulacro"
O ocio cultural (de masas) e o turismo convértense en prácticas masivas dunha sociedade que demanda lugares acaídos para as súas lóxicas de reprodución social. A preocupación espacial situouse nun primeiro plano pero máis como unha cuestión estética, de pantalla ou de simulacro. Este “xiro espacial” (e cultural) foi aproveitado polo movemento posmoderno; primeiro para empregalo como argumento falaz como crítica contra a modernidade e; segundo, para converter ao espazo nunha mercadoría máis do sistema capitalista a través do crecemento das cidades ou da súa reforma, da aparición de grandes contentores culturais e lúdico-deportivos ou da transformación da paisaxe física de lindes litorais e dorsais montañosas.
"Neste proceso a mercadotecnia, a publicidade e a competición entre territorios convértense nun terreo de xogo fundamental para un sistema que buscaba unha solución espacial á súa crise"
Neste proceso a mercadotecnia, a publicidade e a competición entre territorios convértense nun terreo de xogo fundamental para un sistema que buscaba unha solución espacial á súa crise. Nesa lóxica, o cinema, por exemplo, e o audiovisual supoñen un soporte fundamental. Para entendelo poderiamos lembra a portada do libro de Guy Debord (La sociedad del espectáculo) no que aparece o público nunha sala con lentes de visualización 3D, como máquinas devorando imaxes ao tempo que constitúen unha imaxe en si mesma.
Harvey explica que o capitalismo crea espazos. Neyrat engade que eses espazos son non lugares. Espazos móbiles, ao servizo da produción, en constante mutación para a súa destrución, unha vez que xa non serven. Cal é o significado, neste contexto, de proxectos como a Cidade da Cultura?
Ao fío do que acabamos de falar, hai que ter en conta que o urbanismo foi un agudo mecanismo para o desenvolvemento do capitalismo. Neste sentido, as grandes infraestruturas culturais son un exemplo evidente da aparición de espazos artificiais para o simulacro e para a acumulación de capital. Inadaptados contentores á marxe das lóxicas sociais que son as que outorgan identidade colectiva aos lugares e simboloxía espacial. A Cidade da Cultura é o expoñente máis próximo da voracidade espacial da posmodernidade e do capitalismo tardío.
"A Cidade da Cultura é o expoñente máis próximo da voracidade espacial da posmodernidade e do capitalismo tardío"
Entra na lóxica da competencia entre territorios e tamén na da mercatilización cultural e da especulación espacial da sociedade do benestar.  Penso que calquera que sube alí, vai máis cunha intención crítica; recoñecer a desfeita como despois dunha catástrofe, que cunha intención “en positivo”. Porén, o dramatismo do enorme custo e do estratosférico investimento, xunto coa degradación ambiental que supuxo e coa fenda territorial manifesta nas fotos aéreas, van deixar paso a un paulatino proceso de asimilación.
"Cando a principios do século XX a cidade industrial era un lugar espantoso para medrar, ninguén podía pensar que décadas máis tarde a turistificación ía ser de novo unha maquinaria excepcional de expulsión das persoas da cidade"
Iso non lle quita nin un grao de crítica, pero cando a principios do século XX a cidade industrial era un lugar espantoso para medrar, cunhas condicións de salubridade ínfimas, ninguén podía pensar que décadas máis tarde, despois da súa rehabilitación, a turistificación ía ser de novo unha maquinaria excepcional de expulsión das persoas da cidade. Que quero dicir con isto? Pois que o que lle dá contido a un lugar, a pesar das súas condicións materiais, son os usos sociais espontáneos. Noutras palabras, a Cidade da Cultura precisa o contrario dun desafiuzamento, é dicir, unha reapropiación. E a administración débese decatar que non pode liderar tal proceso, se cadra, nin acompañalo. Se cadra, terán que pasar 100 anos e que antes aconteza un proceso de abandono.
"A Cidade da Cultura precisa o contrario dun desafiuzamento, é dicir, unha reapropiación"
O sistema xera mais capital do que pode absorber. Unha saída posible é o que Harvey chama solución espacial, que é buscar novos lugares nos que colocar o capital (como acontece con China, por exemplo). Mais, como atopar lugares ata entón situados fóra das relacións capitalistas é cada vez mais difícil, outra opción é o que Harvey chama acumulación por desposesión: un sector non capitalista da sociedade é transformado nun sector capitalista. En que sentido este concepto pode axudar a explicar a rápida transformación do agro en Galicia?
A acumulación por desposesión pode comprenderse como o resultado espacial do que Schumpeter chamou a “destrución creativa”. Destruír unha parte dunha cidade para volver construíla, beneficiando así ás empresas que operan no proceso e desposuíndo e expulsando a quen alí vivía. Non se desposúe unicamente dunha vivenda (que pode ser substituída por outra na periferia), senón de toda unha lóxica de vida comunal e dunha experiencia espacial.  Dalgún xeito, isto sucede tamén co agro galego.
"Non se desposúe unicamente dunha vivenda (que pode ser substituída por outra na periferia), senón de toda unha lóxica de vida comunal e dunha experiencia espacial"
Cando a lóxica do capitalismo converte as parcelas agrarias en bens cun valor de cambio cunhas expectativas maiores que as que ofrecía o valor de uso (en confluencia con outros motivos de carácter político e cultural), o que se destrúe é a forma de vida campesiña e con ela unha paisaxe e unha cultura territorial. Permanece no entanto a fragmentación da propiedade pero o capitalismo reconcentra a poboación en ámbitos urbanos até case o abandono de ámbitos rurais cada vez máis amplos do territorio. A desposesión entón maniféstase na inexistencia de vida humana no agro e no monte, na deshumanización, na aniquilación dos usos sociais do espazo.
"Cando a lóxica do capitalismo converte as parcelas agrarias en bens cun valor de cambio cunhas expectativas maiores que as que ofrecía o valor de uso, o que se destrúe é a forma de vida campesiña e con ela unha paisaxe e unha cultura territorial"
As forzas de acumulación poden, entón, campar tranquilas nun territorio sen poboar, porque sen xente non haberá quen o protexa dos grandes movementos especulativos e depredadores. Porén, curiosamente, os procesos de acumulación por desposesión atopan na Galiza a súa “espada de Damocles”, na propia raigame antropolóxica da propiedade privada. A “querencia polo terruño” e a desconfianza paralizaron en boa unha desfeita territorial maior.
"A “querencia polo terruño” e a desconfianza paralizaron en boa unha desfeita territorial maior"
A economía precapitalista desenvolvida en Galiza durante séculos tivo, segundo explicas, no réxime de agras (un xeito de organizar o espazo) o seu "capital espacial fixo". Pero co paso ao capitalismo tardío, con terciarización da economía e progresiva desaparición da clase media, sen pasar pola fase de capitalización industrial, e tendo en conta o que Beiras chamou colonialismo interior, o anterior capital fixo non é substituído por outro, rompendo o equilibrio do sistema. Cales son as consecuencias disto?
O colapso do territorio. Víñase dunha organización territorial na que cada elemento do sistema (parcelas, monte, aldeas e viario) funcionaba en termos de solidariedade, simbiose e reciclaxe. Tratábase dun territorio cunha complexidade elevada pero feble dende o punto de vista orgánico. Cando a mediados so século XX se asiste ao despregamento las leis do mercado e, concretamente, cando o valor de cambio substitúe ao valor de uso, trócase o rol que cada elemento xogaba, comezando a competiren uns cos outros. O resultado é un sistema menos complexo, máis homoxéneo e artificial e sobre todo, menos comprensíbel para as persoas.
"Víñase dunha organización territorial na que cada elemento do sistema (parcelas, monte, aldeas e viario) funcionaba en termos de solidariedade, simbiose e reciclaxe"
O colapso territorial constitúe o resultado da influencia que exerce a lóxica do capitalismo en combinación cunha serie de factores de tipo político e cultural. Nesta situación, emerxen dous procesos que tenden a reducir de xeito dramático a complexidade do territorio: por un lado, a diminución da humanización do espazo; isto dos usos sociais sobre o espazo (non só en termos demográficos); por outro, a perda da biodiversidade e o establecemento dunha paisaxe que resulta unha plasmación de determinados intereses empresariais.
"Hoxe temos un territorio menos lexíbel e moito máis desequilibrado, cun mundo urbano de escaso peso e liderado e un rural en vías de extinción, canto máis interior é"
Dalgún xeito, a perda de biodiversidade é consubstancial da diminución da humanización.  En definitiva, hoxe temos un territorio menos lexíbel e moito máis desequilibrado, cun mundo urbano de escaso peso e liderado e un rural en vías de extinción, canto máis interior é. Son as consecuencias da inexistencia dun “capital espacial fixo” ou se se quer, dun modelo de país en termos territoriais que favoreza unha determinada identidade e uns valores de ben común. Porén, a acumulación e a desposesión non precisa de xeralo para seguir aniquilando e depredando o país.
O colapso sería o contrario do estado de equilibrio do sistema. O sistema novo comeza a operar sen substituír as forzas do anterior, que introducen desorde nel. En que sentido foron as demandas de Nunca Mais ou de Galiza non se Vende expresión da loita contra os efectos dese colapso, contra a destrución do territorio provocada polo capitalismo? Como entroncan, nese sentido, aquelas demandas coas máis recentes sobre xentrificación, turistificación, desafiuzamentos ou pobreza enerxética?
Nunca Máis e Galiza Non se Vende, coido que foron as primeiras plataformas cidadás que situaron o territorio na axenda da loita política e social. Plataformas amplas e diversas que entenderon que a defensa do territorio vai máis alá da súa protección ecolóxica. O territorio danos de comer, vehicula a nosa identidade, nutre a reprodución social e cultural. O exterminio do territorio significa o exterminio de nós mesmos e iso compréndeno e por iso son movementos masivos. É certo que xorden despois de procesos catastróficos ou de ameazas reais de destrución da biosfera, pero iso non lles restas valor porque conseguiron que as forzas políticas no seu conxunto, tivesen que reaccionar.
"O territorio danos de comer, vehicula a nosa identidade, nutre a reprodución social e cultural"
Despois do 2010, as loitas “espaciais” cambian en boa medida a súa escala, dando lugar a unha amálgama diversa de conflitos locais en barrios, fragas, praias, ríos, camiños e prazas. Son a expresión do dereito ao territorio que reclaman as persoas e que insisten en ser protagonistas e autoxestionar os espazos que cohabitan; dende a limpeza e a seguridade até a peonalización e a planificación urbanística. Neste sentido, organizar a participación a esta escala resulta moito máis áxil e eficaz que a unha escala rexional (en termos xeográficos).
"Debemos ter en conta que o dereito á cidade é só o principio dun proceso de transformación máis amplo: o dereito a ser como queremos ser"
Penso que as forzas políticas tomaron nota pero ás veces penso que iso pode quedar en simples xestos ou en procesos de apropiación por parte da administración. Debemos ter en conta que o dereito á cidade é só o principio dun proceso de transformación máis amplo: o dereito a ser como queremos ser. Finalmente, dicir, que a preocupación debe ser constante. Non nos debemos mobilizar só canto un problema afecta ao noso barrio ou á nosa rúa. A día de hoxe os problemas que nomeas afectan de xeito directo a boa parte da poboación galega. Constitúen a expresión máis plausíbel dos procesos de desposesión e de expulsión. Merecen resposta contundente pero artellada en rede dun xeito máis rexional que local.
A lóxica do mercado non muda unhas mentalidades moi asentadas na propiedade privada: só alimenta as expectativas de lucro. O papel regulador do Estado poucas veces se orienta cara a certa idea de colectividade (como co Banco de Terras ou a concentración parcelaria), senón máis ben a favorecer a iniciativa privada. De que xeito estes factores, xunto á perda da cultura do territorio (antes considerado fonte de recursos a protexer), favorecen a especulación inmobiliaria ou os incendios forestais? Que outros factores causan, en relación co territorio, os segundos?
Comentaba antes que a propiedade da terra ten unha raizame moi antropolóxica en Galiza. En boa medida isto impediu que os procesos especulativos fosen aínda maiores do que son. Galiza posúe unha da taxas máis baixas en canto a movemento de terras se refire. Porén, isto non frea as aspiracións e as expectativas. O que si opera é unha sorte de conduta submisa que forma parte dunha regulación que ven da época franquista. Foi o primeiro ministro de vivenda de Franco, un tipo chamado Jose Luis Arrese, falanxista e arquitecto, que dixo “queremos un país de propietarios, non de proletarios”.
"A propiedade da terra ten unha raizame moi antropolóxica en Galiza. En boa medida isto impediu que os procesos especulativos fosen aínda maiores do que son"
Isto en Galiza xa o tiñan feito. Grazas a lei do solo de 1956 conseguiron ademais liberalizar a práctica construtora con medidas favorecedoras da especulación e o crecemento inmobiliario. Por tanto, o que emerxe é un país disposto cunha elevadísima fragmentación parcelaria como soporte do que se coñece como a diseminación residencial. Un xeito de ocupar o territorio nada tradicional en contra do que se pensa e que chegou de xeito non planificado senón inducido (polas leis do mercado). Este feito xunto cunha serie de prácticas urbanísticas extremadamente laxas e permisivas, foron xerando un territorio cun nivel de desorde importante, con edificacións por calquera lado (moitas sen rematar), ubicadas no medio de eidos produtivos e mesmo nas parcelas máis fértiles.
"Foi necesario artellar un territorio no que cada propietario quería chegar a súa casa cos conseguintes puntos de luz e todos os demais servizo"
En paralelo, multiplicáronse as vías de comunicación. Foi necesario artellar un territorio no que cada propietario quería chegar a súa casa cos conseguintes puntos de luz e todos os demais servizos. Tal nivel de desorganización, que se ben está máis localizado na franxa atlántica, dá lugar a unha patoloxía que José Manuel Naredo denomina “parasitismo” e que pode ser unha das causas importantes, xunto co abandono e a falta de xestión, de catástrofes relacionadas cos incendios forestais, pero tamén coas crecidas fluviais ou coa conxestión turística no litoral.
O desequilibrio territorial de Galiza (entre ámbito rural e urbano, urbano e periurbano e litoral e interior), leva á homoxeneización do espazo e a perda do "conflito urbano". Case a metade da poboación galega desenvolve a súa vida nas grandes cidades. Por que a xestión dos fluxos de mobilidade diarios son hoxe un dos grandes retos urbanos? De que xeito os problemas de acceso á vivenda, a elitización dos centros ou a crise do comercio tradicional son expresión de mudanzas nas relacións de poder nesas cidades homoxeneizadas?
Debemos fixarnos en como usan as persoas o territorio. Hoxe en día, os mercados laborais ampliaron o seu radio. A mobilidade laboral de base diaria sinala a multiplicación de desprazamentos interurbanos cada vez de maior distancia. O aceso a un vehículo privado é hoxe máis común que hai 20 ou 30 anos e as infraestruturas melloraron de tal xeito as conexións que un estudante da USC de Boiro (por exemplo), antigamente con total seguridade alugaba un piso en Compostela durante o curso, pero hoxe xa non.
"Mudaron as lóxicas tamén porque o mercado de aluguer está pasando por unha etapa especulativa e no noso lugar de vida, se cadra temos a posibilidade de habitar unha vivenda familiar"
Mudaron as lóxicas tamén porque o mercado de aluguer está pasando por unha etapa especulativa e no noso lugar de vida, se cadra temos a posibilidade de habitar unha vivenda familiar. Hoxe dependemos máis dos fluxos, do movemento, mesmo para introducirnos en circuítos culturais aos que non temos aceso nas nosas cidades. Deste xeito, intensificáronse os itinerarios xa non só a concellos limítrofes e núcleos dormitorio (que xa non o son tanto), senón entre cabeceiras comarcais e as cidades e entre as cidades mesmas, aumentando así o que se denomina a poboación vinculada, con todos os problemas de xestión derivados.
"Semella urxente aplicar algún tipo de "misión pedagóxica” que trate de dinamizar a vida da cidade, conciliar nos conflitos e explicar claramente por que un propietario non pode ter vivendas en desuso, sen ocupar"
En segundo lugar, o universo urbano galego, con todas as súas fraquezas, non permaneceu á marxe das lóxicas globais. Así e todo, en Compostela por exemplo, o prezo da vivenda resistiu os peores anos da crise económica. Estamos diante de corpos urbanos de tamaño pequeno cun tecido social pouco cohesionado e extremadamente polinuclear, nas que é difícil exercer un liderado alternativo. Ademais, penso que a día de hoxe fai falta un operativo de arbitraxe e implicación de todos os actores involucrados nos gobernos da cidade.
Mesmo semella urxente aplicar algún tipo de "misión pedagóxica” que trate de dinamizar a vida da cidade, conciliar nos conflitos (de ruído, de turistificación ou de limpeza e seguridade) e explicar claramente por que un propietario non pode ter vivendas en desuso, sen ocupar. No canto disto, é moi habitual ver poñerse aos gobernos de canto, ben por problemas competenciais, ben porque no dá réditos electorais.
O motor da mudanza, dis, non poden ser só os expertos e a xestión política, pois a sociedade civil ten moito que dicir. De que xeito pode articularse a participación desta na construción doutros modelos de cidade? Que pensas, ao respeito, dos procesos de participación abertos polos gobernos locais das Mareas?
Se cadra, debemos comezar a escoitar en serio o que teñen que dicir algunhas novas soberanías. As cidades e a sociedade no conxunto téñense organizado até o día de hoxe ao calor de postulados como o patriarcado, o catolicismo, a heterosexualidade... o “home branco” que traballa e trae os cartos á casa, digamos. Porén a practica urbanística – con moito esforzo- atende hoxe a outras olladas mancomunadas e autoxestionadas. Familias diversas na procura de fogares compartidos, a cidade da nenez, das mulleres, dos discapacitados... colectivos que son quen de trasladar os coidados cos que artellan os seus espazos de decisión ao lugar xeográfico que usan e ocupan.
"As cidades e a sociedade no conxunto téñense organizado até o día de hoxe ao calor de postulados como o patriarcado, o catolicismo, a heterosexualidade... o “home branco” que traballa e trae os cartos á casa"
Refírome a soberanías motivadas polo ben común e pola cooperación, polo coidados micro e non pola competición e o individualismo. Artellar esta constelación non resulta doado e supoño que o primeiro será preguntarlles polas súas demandas e preocupacións. Recollelas e cartografalas. Deixar constancia da súa existencia, importancia e protagonismo. A partir de aí poda que emerxa un xeito de actuar a outra escala.
"Vexo un certo déficit de planificación e sobre todo, non sei se fixeron a pregunta de que cidade ou concello imaxina e queren construír"
As Mareas abordan esta cuestión con respecto e hai que poñer en valor o que levan feito. Penso que, en xeral, foron quen de trasladar que non chegaron ás institucións para “mangonear” e roubar, nin para propiciar o “pelotazo” e os intereses privados. Porén, en ocasións, boto en falta algo máis de permeabilidade e penso que sobra certa imaxe de autosuficiencia. Enfróntanse a problemas de calado fondo e espectro amplísimo, con actores pouco ou nada colaborativos en cidades con enorme diversidade morfolóxica no social e no xeográfico. Iso hai que entendelo. Pero ao mesmo tempo, vexo un certo déficit de planificación e sobre todo, non sei se fixeron a pregunta de que cidade ou concello imaxina e queren construír. E dende aí, que país imaxinan e queren construír.
Algo máis que queiras comentar?
Unha cuestión final relacionada co colapso territorial e a educación que ten ver coa necesidade de iniciar un proceso de profundo cambio no ensino das ciencias sociais dende as etapas infantil e primaria até os niveis superiores. Seguimos ensinando xeografía e historia de xeito que resulta moi sinxelo reproducir as condutas que nos trouxeron até aquí. O estudo de listados de capitais e nomes de lugares e cordilleiras en mapas segue a resultar útil, pero non do xeito non que pode entenderse unha formación socialmente útil. Neste sentido, pode que resulte centrarse na aprendizaxe dos procesos da contorna próxima: por que arde o monte? por que hai conxestión viaria? que motiva a polución urbana? por que no meu barrio non hai cines? a que se debe a crecida do río da vila en abril? por que hai derrubamentos nos cantís? Que os nenos descubran in situ as respostas a estas e outras preguntas, se cadra facilita tamén algunha saída no futuro para o colapso.
Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.
hai un día | Cultura
Profesora en Cabo Verde: A fuxida
hai 4 días | Cultura
Neira Cruz: "Son fillo dunha tradición oral transmitida por mulleres que chegou a min moi viva"
Temos un erro? Avísanos
hai un día | Cultura
Profesora en Cabo Verde: A fuxida
hai 4 días | Cultura
Neira Cruz: "Son fillo dunha tradición oral transmitida por mulleres que chegou a min moi viva"
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén