langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es es es gl fr gl gl it gl es gl gl gl es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Biblioteca Municipal de Palas de Rei
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
42.872796, -7.870130 (mostrar ruta)
Afectado pola normativa do Camiño de Santiago
Rehabilitación da antiga Cámara Agraria para Biblioteca Municipal en Palas de Rei (Lugo).
Concello de Palas de Rei
De Marichalar Mantilla, Patricia
Meijide Tomás, Jorge Vicente
Antiga Cámara Agraria da vila de Palas de Rei datada no 1961.
O Concello de Palas de Rei encargounos o proxecto de rehabilitación do antigo edificio da cámara agraria para convertelo en biblioteca. As axustadas dimensións do edificio, a proximidade ao Camiño de Santiago e a normativa para edificios públicos, conseguen que o proxecto sexa un reto do case nada miesiano. As dúas plantas baléiranse deixando só a volumetría envolvente e a lousa de forxado. O espazo queda así baleiro e listo para acoller o gran moble de madeira que reúne os aseos, a escaleira, o montalibros e o cortavento - vestíbulo de entrada. O resto do espazo queda libre: abaixo salas de lectura e arriba depósito de libros. Paredes enfuscadas e trasdosadas pintadas, solos de soleira e terrazo pulidos e carpinterías de madeira de cedro conforman e reafirman claridade ao proxecto. Un espazo eminentemente interior no que a relación co exterior queda confiada ao cortavento - cristaleira de entrada e ao ventanal aberto na sala posterior cara á parede de pedra natural do límite traseiro da parcela.
(DE MARICHALAR MANTILLA + MEIJIDE TOMÁS)
Finalista nos V PREMIOS DE ARQUITECTURA ENOR, ano 2011.
GÁNDARA, Lucas; “Biblioteca Municipal de Palas de Rei”, DOT, número 39. Vigo 2011. Páx.38-39.
VV.AA.; “Biblioteca Municipal de Palas de Rei”, V Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2011. Grupo Ascensores Enor. Vigo 2011.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


document_lang: gl

langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
A XIII BEAU exhibiu os traballos galardoados nunha exposición homónima e itinerante que tivo a súa primeira parada no Palacio de Carlos V da Alhambra de Granada, coincidindo a súa inauguración –o 19 de xullo de 2016– coa entrega de premios, onde participaron os co-directores da bienal –Begoña Díaz-Urgorri, Juan Domingo Santos e Carmen Moreno Álvarez–, e Francisco Mangado en calidade de coordinador xeral de bienais en España.
En outubro de 2016, a XIII BEAU chegou por primeira vez a Estados Unidos para exhibirse na Cooper Union for the Advancement of Science and Art de Nova Iork. Trátase dunha universidade fundada en 1859 que se distingue pola creatividade e o desenvolvemento en disciplinas como a arte, a arquitectura e a enxeñaría. Forma parte da prestixiosa Asociación de Universidades Independentes de Arte e Deseño, e na actualidade é un dos mellores centros universitarios do país.
E esta semana a XIII BEAU trasládase á oficina cultural da Embaixada de España en Washington –SPAIN arts & culture–. En colaboración coa Washington Architectura Foundation, o vindeiro xoves inaugúrase a exposición da bienal española na antiga residencia do embaixador español na cidade estadounidense, dentro dun ciclo de actividades culturais organizadas pola devandita oficina.
Esta será a última parada da XIII BEAU no Novo Continente; logo visitará, e con ela Proxecto ARGA, Francia, Alemaña, Xapón e Suecia.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es en gl en gl gl gl it gl gl gl gl gl en gl es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Concellería de Urbanismo de Ourense
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Padre Feijoo 10 - 32005 Ourense , Ourense
42.332672, -7.864030 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación e adaptación de edificio para Sede da Concellería de Urbanismo (Ourense).
A medio camiño entre un pazo urbano e un edificio de vivendas burgués, o edificio preexistente foi deseñado por Antonio Crespo en 1897.
Ao longo da vida do inmoble, realizáronse diversas intervencións que desvirtuaron o elemento orixinal: un elegante volume prismático moi sinxelo e simétrico.
A estratexia proxectual parte de recuperar o volume orixinal do edificio histórico e complementalo cun anexo, co que se establece unha relación de diálogo, na que se diferenza claramente o novo do vello. Este diálogo establécese nun plano de igualdade, dende o respecto polo antigo, pero tamén dende o compromiso coa contemporaneidade, coa sustentabilidade e as solucións construtivas e tecnolóxicas actuais.
Este novo volume permite acoller novas circulacións, instalacións e servizos xerais, que terían difícil localización no edificio histórico, no que se sitúan oficinas abertas e despachos, buscando o equilibrio entre o acomodo dun complexo programa e o respecto ao carácter dos espazos herdados.
No edificio histórico mantense a estrutura de muros, apoio agora da estrutura de madeira que queda vista, e recupéranse a escaleira histórica, o zaguán e a carpintería histórica, destacando as súas fermosas galerías da fachada principal.
No anexo novo, realízase unha estrutura mixta de aceiro e formigón, con carpinterías de madeira na súa cor, fachadas de aceiro corten e vidro, que dialogan e contrastan coas de pedra revocada con cal e madeira pintada do edificio histórico.
En canto aos acabados interiores, o amplo uso da madeira, en pavimentos, carpinterías, paramentos, teitos, e o detalle formal do alistonado que resolve distintos cometidos funcionais e estruturais, dotan dun carácter unitario á obra.
FALCÓN NÓVOA, Pablo; “Rehabilitación y adaptación de edificio para Sede de la Concejalía de Urbanismo (Ourense)”, Pablo Falcón Arquitecto.
GUBIA, Grupo; “Sede de la Concejalia de Urbanismo de Orense. Pablo Falcón Nóvoa”, Espacios en madera. Wood design. Sevilla 2012.
LÓPEZ PELÁEZ, José Manuel + MOSQUERA PALACIOS, Carlos; “Pablo Falcón Arquitecto: Rehabilitación de edificio”, Metagénesix: Nova-Nueva Arquitectura de Galicia. Difusora de Letras, Artes e Ideas. Ourense 2011.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: pt gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl pt gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl gl it en gl es es gl en gl en gl gl gl gl it gl gl gl en gl es gl es gl es gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Sede Instituto Camões
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Praza Almeida 2-4. 36202 Vigo, Pontevedra
Vivenda (Casa-Torre de Pazos Figueroa + Casa de Arines)
Declaración de Monumento Histórico-Artístico en febreiro de 1946.
Rehabilitación do conxunto da Casa de Arines e Pazos Figueroa para sede do Instituto Camões en Vigo.
O conxunto está formado por dous edificios singulares coñecidos como Casa-Torre de Pazos Figueroa –ou de Ceta– e Casa de Arines. Os dous inmobles son unha evidencia do auxe urbano do final da etapa medieval.
A Casa de Arines –o edificio máis antigo da cidade– construíuse no século XV e pertence ao gótico tardío. Ten aspecto de torreón medieval e está construída con pequenos sillares de acabado apiconado. A súa decoración exterior é sobria, destacando unicamente os linteis que dan á praza e dous escudos representativos da familia. Está coroada por unha cornixa e gárgolas de pedra.
Ao seu carón, a Casa-Torre de Pazos Figueroa –do século XVI– é de estilo plateresco. Ten un tratamento pétreo similar á edificación anterior, pero o tamaño dos seus sillares é menor. Nos arcos dos dous ventanais do primeiro piso pode apreciarse certa influencia portuguesa. Destaca pola súa riqueza decorativa o balcón do último piso. Tamén presenta gárgolas e o correspondente escudo da casa.
A intervención mantén o aspecto das fachadas, transformando o seu interior ruinoso cunha estrutura horizontal de vigas de aceiro corten, co mesmo canto que as desaparecidas de madeira, e lousas con encofrado perdido do mesmo tipo de aceiro. A madeira de cedro, sen vernizar, ten unha forte presenza, xa que con este material resólvese a estrutura das cubertas, as carpinterías, tanto interiores como exteriores, os tabiques e o mobiliario fixo.
A organización funcional é simple e efectiva. A planta baixa dedícase a usos públicos, como un pequeno auditorio e unha sala de exposicións; a planta primeira acolle pequenas aulas e parte da biblioteca; a planta segunda, á que se incorpora o espazo baixo as cubertas, alberga a área administrativa do centro, ademais de completar o espazo da biblioteca, que se desenvolve a dobre altura.
Á venerable presenza dos volumes de pedra do conxunto restaurado únense unha serie de pequenos xestos, educadamente subordinados ao protagonismo do valor histórico do preexistente, que sinalan a contemporaneidade da intervención. Bolardos, bancos, celosías de madeira e o volume de vidro do acceso, indican con sutileza o carácter do tempo no que se intervén. No interior este equilibrio invértese, sendo a presenza do contemporáneo o absoluto protagonista e o testemuño da historia unha referencia menos evidente.
Premio Irmáns Gómez Román en 1999.
AGRASAR QUIROGA, Fernando; “Instituto Camões”, Guía de Arquitectura de Vigo (1930-2000). Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Vigo 2003. Páx.36-38.
GARRIDO RODRÍGUEZ, Jaime; “Casa Torre de Ceta e Arines”, A arquitectura da pedra en Vigo. Construcións Castro. Vigo 2000. Páx.145-146.
PENELA FERNÁNDEZ, Alfonso; “Instituto Camões, Vigo”, Documentos de Arquitectura, número 42. Colexio Oficial de Arquitectos de Málaga. Málaga 1999. Páx.61-65.
VÁZQUEZ, Javier; “Alfonso Penela Fernández”, Artistas Galegos. Arquitectos, tomo VI: Da modernidade ao século XXI. Nova Galicia Edicións. Vigo 2003. Páx.386-413.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl nb gl gl gl pt gl gl gl fr en gl es es gl de gl gl it gl gl gl pt gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro Sociocultural de A Gudiña
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Beato Sebastián de Aparicio 40 - 32540 A Gudiña , Ourense
42.060480, -7.140826 (mostrar ruta)
Vivenda (+ baixo comercial)
Incluída no Catálogo das Normas Municipais de Planeamento.
Proxecto Básico e de Execución de Rehabilitación da Casa da Viúva e a súa contorna para área panorámica.
Consellería de Cultura + Dirección Xeral de Promoción do Camiño Xacobeo
Franco Taboada, José Antonio
Edificación coñecida co nome de Casa da Viúva que conta con semisoto, planta baixa e planta primeira. Nos seus muros de sillería debe destacarse a presenza de pequenos detalles construtivos: linteis, xambas, escaleiras… que realzan a construción e convértena nun dos edificios máis destacables do concello.
A solución adoptada respecta a imaxe exterior do edificio, restituíndolle o seu aspecto primitivo eliminando os ocos abertos posteriormente na súa fachada principal.
A intervención, respectuosa co exterior e o sistema estrutural a base de muros de carga e, en cuberta, grandes tesoiras de madeira, céntrase na remodelación completa, incluso a nivel de estrutura horizontal, do interior da edificación. O núcleo de escaleiras e vestíbulos constitúe o eixo vertebrador da intervención, introducindo unha certa complexidade espacial inicialmente inexistente, e en torno ao que se sitúan as principais actividades do edificio.
Outro elemento integrador, conectado ao núcleo anterior, é a propia cuberta, presente en transparencia directa en toda a planta alta e dende o núcleo de escaleiras. O resultado, a partir do existente, enténdese que conxuga adecuadamente as linguaxes arquitectónicas actual e de partida.
FRANCO TABOADA, José Antonio; “Proyecto Básico y de Ejecución de Rehabilitación de la Casa da Viúva y su entorno para área panorámica”, documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural - Xunta de Galicia, coa signatura 1997/203. A Coruña 1996.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: pt gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl pt gl gl pt gl it gl pt gl gl gl gl gl fr en gl es en gl fr gl gl it gl fr gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Oficina de Turismo de Ourense
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Ponte Romana 1 - 32003 Ourense, Ourense
42.344238, -7.869018 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico
Rehabilitación da 'Casa do Legoeiro' para oficina de turismo da Xunta de Galicia.
Dirección Xeral de Turismo - Xunta de Galicia
Conta a tradición que a Casa do Legoeiro –persoa encargada do coidado das estradas e camiños públicos– apareceu ao carón da Ponte Romana ou Vella alá polo ano 1839, cando se retiraron as torres defensivas do seu emprazamento tralo final da primeira guerra carlista.
A Casa do Legoeiro –do peón camiñante– ao carón da Ponte Vella de Ourense, na que se suprimen malas adherencias, respéctase o antigo volume de sillería, e engádese un corpo menor, actual e en escala, para aloxar unha Oficina de Turismo.
(FERNÁNDEZ-ALBALAT LOIS + FERNÁNDEZ-ALBALAT RUIZ)
FERNÁNDEZ-ALBALAT LOIS, Andrés + FERNÁNDEZ-ALBALAT RUIZ, Andrés; “Iago Seara Morales”, Artistas Galegos. Arquitectos, tomo VI: Da modernidade ao século XXI. Nova Galicia Edicións. Vigo 2003. Páx.328-357.
SEARA MORALES, Iago; “Proyecto básico y de ejecución de rehabilitación de edificio para oficina de turismo en Ponte Vella de Ourense”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1999/120. Ourense 1999.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl pt gl zh gl es gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Proxecto ARGA irmándase con dous dos proxectos divulgativos e culturais máis importantes para a Arquitectura e o Patrimonio en Galicia:
Trátase dunha plataforma cultural formada por estudantes de Arquitectura ou arquitectos recentemente titulados que, ante a falta de información de calidade sobre a Arquitectura Contemporánea galega, procura crear unha base de datos sobre as arquitecturas que se realizaron en Galicia dende os anos sesenta.
É un Sistema de Información Xeográfica que naceu co obxectivo de elaborar un catálogo social do Patrimonio Cultural de Galicia reunindo o esforzo de centos de persoas amantes do Patrimonio que voluntariamente inventarian os bens galegos e logran que este proxecto estea a piques de chegar aos oito mil bens inventariados.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl ro gl gl gl gl gl gl gl it en gl es es es es gl fr gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Albergue Público 'Casa das Netas'
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Santo Cristo 5 - 32130 Cea , Ourense
42.473328, -7.986356 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación da chamada ‘Casa das Netas’ para albergue de peregrinos.
Dirección Xeral de Turismo - Xunta de Galicia
Caridad Yáñez, Francisco José
Situada na zona histórica de San Cristovo de Cea, a edificación –de carácter popular– é coñecida co nome de Casa das Netas. Está integrada por un conxunto de varios volumes levantados en diferentes épocas, e a súa tipoloxía é a común nas vivendas tradicionais galegas do ámbito rural: inmobles con muros de carga de cachotería ordinaria e elementos puntuais de cantería.
O inmoble orixinariamente posuía dous niveis no corpo oeste: o inferior destinábase ás cortes e o superior á vivenda. Sen embargo, a parte máis significativa do conxunto é a fachada principal, xa que no seu andar superior conta cunha magnífica e ampla solaina, dotada cunha espléndida pavimentación de lousas de granito. No baixo, a solaina cos seus enxebres soportes –tamén de granito– configura un ambiente singular dentro do conxunto. Sobre ela sitúase un hórreo de pedra en forma de L, estraño exemplo dentro da súa tipoloxía en toda Galicia. (...)
A finais do século XX todo o conxunto se atopaba nun lamentable estado de ruína. Os forxados e a cuberta estaban absolutamente derrubados.
A pesar do estado de deterioro xeneralizado no que se atopaba o conxunto, optouse pola realización dun proxecto que non pretendía unha intervención radical sobre este, aínda que si diferenciada naqueles lugares menos visibles dende o exterior. En tódolos casos –tanto na actuación interna como na externa– buscouse revalorizar os elementos de notable interese que o conxunto posúe. Por iso, na fachada principal a intervención apenas é visible, xa que se optou por unha restauración e limpeza dos principais elementos –hórreo e solaina– de maneira tradicional, obviándose calquera tipo de perturbación arquitectónica ou de materiais allea estilisticamente ao conxunto.
Sen embargo, algúns pequenos detalles nesta fachada principal anuncian a importancia da actuación, absolutamente contemporánea, que se realizou sobre o edificio, tanto no seu interior como na fachada posterior. Estes pequenos detalles engadidos na fachada principal débense á elevación da cumieira da cuberta dunha soa pendente, así como á solución adoptada estruturalmente mediante trabes de grande canto de madeira laminada apoiadas sobre un muro de formigón –visto na súa maior parte– para sostela. As devanditas trabes, no lado oposto, apóianse na coroación do muro de peche exterior e os espazos creados entre elas cóbrense con vidro transparente, o que permite a insolación de poñente e a iluminación no seu interior. Esta estreita e longa liña de claridade crea –á súa vez– durante a noite unha franxa luminosa no exterior que define o ámbito dos cuartos do albergue de maneira intermitente, debido á interrupción lumínica que provocan as cabezas das trabes de suxeición da cuberta. No exterior, para aproveitar a solaina nos días de choiva, creouse un lixeiro corredor acristalado que permite un maior goce aos visitantes e que, ao mesmo tempo, supón unha excelente barreira contra as posibles filtracións de auga nos muros de pedra da fachada principal, evitando así as humidades no interior.
Dende o punto de vista funcional, o edificio distribuíu o seu espazo no baixo para as dependencias do cuarto de estar, comedor-cociña, cuarto e aseo de minusválidos. Nun pequeno recinto adxectivo –no mesmo andar– situáronse as baterías de aseos e vestiarios. Na planta superior creouse un único espazo no que se dispuxo unha sala de cuarto que pode converterse –nos momentos de nula afluencia de visitantes– nun espazo multifuncional. As trabes de madeira de grande canto sobre as que se apoia a cuberta a unha soa vertente quedan vistas, o que potencia a expresividade dos muros de cachotería.
A intervención máis notable produciuse na zona das escaleiras que comunica o baixo co andar superior. Este espazo cubriuse cun lucernario acristalado que ilumina ámbalas dúas plantas e protexe das inclemencias do tempo á transición cara á pequena construción anexa. Este lucernario apoiouse sobre un muro de formigón que serve de fachada ao pequeno recinto de vestiarios anexo e sobre unha trabe sostida por columnas de aceiro que se superpoñen nos dous niveis. A lixeira escaleira cos perfís de aceiro e o lucernario que a protexe convertéronse nos elementos organizadores dos diferentes espazos funcionais do edificio.
GARRIDO MORENO, Antonio; “Casa das Netas. Albergue de Cea”, Arquitecturas no camiño, 1994-2004. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2005. Páx.168-173.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl pt gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Enlace publicado na páxina web do Máster Universitario en Rehabilitación Arquitectónica da Universidade de A Coruña para presentar a nosa plataforma virtual como recurso complementario aos estudos do alumnado.
Proxecto ARGA é presentado na sección de recursos a través dunha pequena introdución e do enlace correspondente á web; xunto coas páxinas da Biblioteca Nacional de España, da Cartografía Histórica de Galicia ou do Journal of the Society of Architectural Historian, entre outras.
Proxecto ARGA é unha plataforma cultural que pretende inventariar, divulgar e poñer en valor as arquitecturas rehabilitadas de Galicia.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl it en gl es es gl en gl ja gl gl it gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Museo do Coiro Fábrica de Curtidos Familia Nogueiras
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
42.189133, -7.804361 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Proxecto básico e de execución de rehabilitación da fábrica de coiros, Fronte do Portovello.
Concello de Allariz + Consellería de Cultura da Xunta de Galicia
Fábrica de comezos do século XVIII construída en torno a un patio central no que se conservan as tres zonas empregadas para o curtido das peles: lavado, curtidoiro e remate.
A restauración que o presente proxecto contempla, refírese a tres aspectos concretos:
Reposición dunha parte importante da cuberta, empregando criterios, materiais e técnicas construtivas análogas ás existentes orixinalmente: vigas, pontóns e doelas de madeira de castañeiro para o posterior soporte da tella.
Reposición dunha parte do piso de madeira da planta superior da ala Sur, empregando criterios, materiais e técnicas construtivas análogas ás existentes (…).
Reconstrución do balcón acaroado á fachada Leste que dá ao Río, con criterios, materiais e técnicas construtivas análogas ás orixinais: pilastras de sillería de pedra e, vigas, pontóns, taboleiros do piso e varanda de madeira de castiñeiro.
Premio Europeo de Urbanismo 1994 (i/ dentro da intervención do Parque Etnográfico do río Arnoia)
CARMONA BADÍA, Xoán + FERNÁNDEZ VÁZQUEZ, María Teresa; “Historia e actualidade do patrimonio industrial de Galicia: as fábricas de curtidos de Allariz”, Patrimonio cultural de Galicia e norte de Portugal. Deputación Provincial de Ourense. Ourense 1997. Páx.63-79.
FEIJOO RODRÍGUEZ, Celestino; “Obras de restauración da antiga fábrica de coiros de Nogueiras”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1995/032. Allariz 1995.
LARA COIRA, Manuel; “Fábrica de San Isidro ou de Nogueiras”, Buxa. Asociación Galega do Patrimonio Industrial. Ames 2012.
PORTELA FERNÁNDEZ-JARDÓN, César; “Proxecto básico e de execución de rehabilitación da fábrica de coiros, Fronte do Portovello, en Allariz - Ourense”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1993/139. Pontevedra 1993.
PORTELA FERNÁNDEZ-JARDÓN, César; “Rehabilitación parcial da fábrica de coiros ‘Nogueira’”, Obradoiro, número 26. Comisión de Cultura do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1997. Páx.46-49.
PUGA BRAU, Xosé; Allariz. Recupera-lo pasado para proxecta-lo futuro. Deputación Provincial de Ourense. Ourense 2003.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Extracto da entrevista concedida a Praza Pública, un xornal do que é responsable a Fundación Praza Pública, que ten por finalidade o fomento da información e o debate públicos como forma de contribución ao exercicio cívico da cidadanía galega, ademais da promoción da cultura e da lingua galegas.
¿Como e por que nace Proxecto ARGA?
A idea de Proxecto ARGA naceu case por casualidade (…). Dende o comezo da miña investigación [de doutoramento] puiden comprobar como resultaba relativamente doado atopar información sobre unha arquitectura antiga; e de igual maneira tamén resultaba relativamente fácil obter datos sobre unha arquitectura moderna ou máis actual. A dificultade aparecía ao querer coñecer o proceso que levaba a unha arquitectura deteriorada e obsoleta a converterse nunha arquitectura rehabilitada e en funcionamento.
¿Cal é a posición máis habitual en Galicia ante unha edificación abandonada susceptible de rehabilitar ou recuperar para outros usos? ¿Valórase suficientemente? ¿Ou a escolla maioritaria vai ser a dunha construción nova?
O camiño percorrido pola teoría e a praxe da rehabilitación e da restauración do Patrimonio Arquitectónico en Galicia nas últimas décadas foi moi positivo. Pasouse dunha teoría case inexistente e unha práctica anticuada e enclaustrada en pequenos círculos a unha actividade normalizada e á existencia dun certo debate. Sen embargo, o reto que ten por diante (…) é neste momento especialmente complexo.
A situación de crise económica (…) puxo de manifesto que toda a profesión arquitectónica vai orientarse nas próximas décadas máis á recuperación e rehabilitación da arquitectura existente que ás obras de nova construción; e á vez eliminou as grandes partidas orzamentarias dedicadas á intervención no Patrimonio.
Por outra banda, o factor identidade é un factor clave. Se nos sentimos identificados con esa arquitectura (…) en perigo de desaparición, faremos todo o posible para recuperala e volverlle dar unha nova vida, para que volva formar parte da nosa vida.
¿Durante moitas décadas non se valorou suficientemente a arquitectura preexistente? ¿Esta posición foi variando nos últimos anos?
Despois da Segunda Guerra Mundial produciuse un intenso debate (…) sobre a necesidade de reutilizar os edificios históricos para garantir a súa supervivencia. E (…) prevalecía o discurso funcional que trataba de garantir un uso aos edificios obsoletos. Pero dende finais do século XX a restauración integral recomendaba utilizar eses edificios abandonados única e exclusivamente cando existise compatibilidade entre a súa función orixinal e a función demandada no presente. Debíase evitar neles a toda costa calquera distorsión que puxera en perigo a herdanza arquitectónica, intentando recuperar a conexión perdida trala intervención entre o novo uso e o orixinal, é dicir, entre a nova función e a forma existente (…).
Na actualidade somos conscientes de que o abandono dun monumento ou edificio (…) significa a súa ruína, polo que a súa posta en valor permite a súa reintrodución na vida activa da sociedade. Entendemos que o novo uso preséntase como a mellor garantía para a súa supervivencia –sempre que sexa compatible–. (…) Debemos ser conscientes de que uns usos vanse e outros veñen, pero os edificios quédanse. (…) Por iso, o exercicio da continuidade na arquitectura ten unha dobre vantaxe: a económica e a cultural.
¿Que é máis importante á hora de recuperar unha arquitectura abandonada mantendo a súa esencia: a súa estrutura? ¿Os materiais empregados?
A recuperación dunha arquitectura obsoleta, dende o punto de vista da súa rehabilitación, preséntase sempre como unha operación difícil e complexa de realizar, posto que a reconversión de usos abrangue unha serie de características esenciais que se deben respectar para que o Patrimonio –ou a arquitectura– perdure no tempo. Así entendemos a Autenticidade como a pedra angular de tódalas intervencións realizadas no Patrimonio, como parte fundamental portadora da súa memoria. (…) E consideramos un obxecto como auténtico en canto porta sobre si mesmo tanto os signos físicos da súa propia orixe (…), como aqueles do proceso, máis ou menos intenso pero inevitable, que sufriu co paso tempo (…).
E (…) vemos a Identidade do monumento, é dicir, eses lazos emocionais que nos conectan coa memoria, coa capacidade de recoñecer o noso pasado e a nosa historia a través do edificio, [que] xoga un papel crucial nunha intervención. A través da súa conservación insístese no carácter social do monumento para estar en contacto con parte do noso tempo e da nosa cultura.
¿Que proxectos de rehabilitación destacariades polo seu bo facer ou pola súa orixinalidade á hora de darlle novos usos a un edificio?
Debemos ser conscientes de que cada edificio é único, polo que as súas condicionantes de partida á hora de rehabilitalo tamén son únicas.
E seguindo ao fío da anterior resposta, destacariamos por exemplo a Pousada Torre Lombarda en Allariz. (…) A intervención proposta, rexida polo mantemento dos valores arquitectónicos herdados, supuxo o absoluto respecto dos muros preexistentes, así como dos elementos estruturais do inmoble, conservando a riqueza espacial interior. Pero este pensamento acadaría a súa máxima concreción na solución adoptada na planta alta para albergar as habitacións. (…) Durante a rehabilitación do inmoble seguiuse o criterio de respectar escrupulosamente –así está definido na memoria do proxecto– os elementos existentes no edificio. (…) Esta actitude (…) permitiu conservar a autenticidade da arquitectura herdada (…). Asemade, provocou o nacemento dunha identidade recoñecible que funciona tamén como reclamo dentro do itinerario do coiro no que se insire o conxunto.
Outro exemplo que destacariamos sería o Centro de Recursos para Persoas con Discapacidade en Medelo (Silleda). (…) O estudio decidiu partir da necesidade de manter integramente a volumetría e as características tipolóxicas herdadas. Non obstante, o programa esixía ampliar a superficie construída e (…) a nova ampliación conectou as diferentes pezas servíndose dunha xeometría máis orgánica (…). Con esta solución conseguiuse certa expresividade formal que resulta eficaz como estratexia de intervención e que responde a suxerencias tales como a topografía e a forma na que a vexetación colonizaría o exterior das edificacións.
Pola contra, ¿que actuacións nos últimos anos poderiades destacar como máis negativas, por non ter conservado unha arquitectura existente ou mantela en ruínas?
Basta con ler a prensa acotío para coñecer numerosos casos que se atopan nesta lamentable situación. (…) Pero independentemente do obxectivo final de ter unha nova función, a posta en valor dunha arquitectura obsoleta depende precisamente da intención de permitir darlle continuidade e en ofrecerlle a oportunidade de que siga formando parte da sociedade do momento.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl ca gl gl gl gl gl es gl fr en gl es es gl fr gl es gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl es gl es gl es es es gl es gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro de Interpretación da Vida Monacal en Esgos
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Rocas - 32720 Esgos , Ourense
Casa reitoral do antigo mosteiro de San Pedro de Rocas.
Monumento Nacional por Real Orde do 20 de setembro de 1923, e Ben de Interese Cultural.
Rehabilitación de edificación para centro de reinterpretación da vida monacal.
Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo + Dirección Xeral de Turismo da Xunta de Galicia.
O primeiro documento fidedigno que existe sobre as orixes do mosteiro de San Pedro de Rocas é un privilexio de Afonso V, outorgado o 23 de abril de 1007 en Celanova, no que confirmaba tódalas doazóns dos seus sucesores ao mosteiro. Recolle tamén a tradición segundo a cal un cabaleiro –Xemondo– encontrou o mosteiro abandonado e escondido baixo a maleza durante unha cacería, rehabilitouno e converteuse no seu prior, cara ao ano 900.
O conxunto actual componse de dous edificios, o correspondente á igrexa e o do priorado. O da igrexa componse á súa vez doutros dous: a igrexa rupestre escavada na roca coa súa fachada do século XII, e a chamada igrexa nova, situada transversalmente á anterior de forma que oculta a súa fachada.
A igrexa rupestre está formada por tres pequenas naves desiguais coas súas correspondentes ábsidas semicirculares, con bóvedas de canón que arrancan dunha basta imposta corrida. A nave central é sensiblemente rectangular, cun arco de reforzo engadido no século XVI que a divide en dous tramos aproximadamente iguais. Presidía a capela maior, flanqueada por dúas fornelas con arco de medio punto, un altar sobre soporte prerrománico. A antiga fachada está constituída por unha triple portada. A central e a da dereita son románicas, posiblemente do século XII. Ambas están construídas en cantería baixo arcos tallados na roca. A central é moi sinxela, composta por dobre arquivolta –en realidade un arco dobrado– con capiteis de decoración xeométrica sobre pilastras integradas nos muros.
Debido a que a antiga igrexa resultaba pequena para as necesidades do mosteiro, construíuse diante da fachada románica, posiblemente a principios do século XIII, unha nave transversal coñecida como igrexa nova. Á esquerda da entrada organizouse posteriormente un novo presbiterio, ao que se accede por un sinxelo arco de medio punto sobre elementais capiteis integrados no muro. O chan desta nave está cheo de sepulcros antropomorfos escavados na roca, que quedaron abertos como consecuencia dunha recente actuación arqueolóxica. No exterior destaca a espadana, construída sobre unha roca situada ao noroeste da igrexa e na cal se tallou un gran arco baixo o que se accede ao antigo cemiterio parroquial e á parte superior do conxunto.
Ao sur da igrexa encóntrase o edificio do antigo priorado, do século XVII. Na súa construción empregáronse posiblemente os restos do antigo mosteiro, que foi recentemente reconstruído. As súas fachadas, de gran sobriedade, só destacan polos balcóns de pedra situados nas esquinas. Entre ambos edificios atópase unha zona de enterramentos antropomorfos, con oito sepulcros orientados cara ó oeste, de forma análoga aos do interior da igrexa.
Pola Real Orde do 20 de setembro de 1923 foi declarado Monumento Nacional como Igrexa do Mosteiro rupestre de San Pedro de Rocas (publicado na Gaceta 26/09/23). A delimitación da súa contorna como Ben de Interese Cultural aprobouse mediante o Decreto do 18 de febreiro de 1999 (DOG, 03/03/99).
A proposta contempla unha intervención que se podería definir unicamente de dotación de acabados, pavimentos e ceo raso cas seguintes instalacións para conseguir adaptala edificación ao uso previsto.
As dependencias previstas adáptanse en xeral ás existentes (…).
Polo que, se ben a intervención proposta se pode considerar como non lesiva para o edificio, si que non aporta nada á valoración arquitectónica nin histórica da edificación.
(RODRÍGUEZ DE LA RÚA ROMÁN)
DURO PEÑA, Emilio; El monasterio de San Pedro de Rocas y su colección documental. Ourense 1972.
FRANCO TABOADA, José Antonio + TARRÍO CARRODEGUAS, Santiago; “San Pedro de Rocas”, Igrexas dos mosteiros e conventos de Galicia. Xunta de Galicia. Santiago de Compostela 2009. Páx.115-129.
MALINGRE RODRÍGUEZ, Ana María; San Pedro de Rocas un eremitorio rupestre altomedieval. Deputación Provincial de Ourense. Ourense 1995.
MALINGRE RODRÍGUEZ, Ana María; “San Pedro de Rocas. Oscuros orígenes”, Revista Auria, ano II, número 20. Ourense 1998. Páx.26-34.
MALINGRE RODRÍGUEZ, Ana María; Monasterio de San Pedro de Rocas: pisamos tierra de monjes. Edilesa. León 2001.
MALINGRE RODRÍGUEZ, Ana María; “O Mosteiro de San Pedro de Rocas”, A Ribeira Sacra esencia de espiritualidade de Galicia. Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo. Santiago de Compostela 2004. Páx.129-142.
MALINGRE RODRÍGUEZ, Ana María; “La casa Prioral del monasterio de San Pedro de Rocas”, Porta da Aira, número 14. Grupo Francisco de Moure. Ourense 2015. Páx.137-148.
VV.AA.; San Pedro de Rocas. Porta á Ribeira Sacra. Deputación Provincial de Ourense. Ourense 2009.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl fr gl nb gl es gl gl gl gl gl fr en gl es es es fr gl fr gl es gl gl gl it gl gl gl es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Subdelegación de Estranxeiría en Pontevedra
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Michelena 28 - 36002 Pontevedra , Pontevedra
42.431418, -8.645775 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación do edificio do ‘Banco de España’ para o seu uso como diferentes delegacións ministeriais da Administración Central do Estado.
Dirección Xeral da Policía + Ministerio do Interior
García-Quijada Romero, Francisco Javier
A edificación está situada no casco histórico de Pontevedra, e a súa licenza para o uso de delegación do Banco de España data do ano 1901.
A entidade só se situaba na planta baixa e no semisoto, estando o resto dos andares destinados ás vivendas dos funcionarios do banco.
A solución adoptada optou por baleirar o edificio, derrubándose o sobre-ático e manténdose a estrutura morfolóxica e funcional por medio dun novo patio central absolutamente acristalado que procura diafanidade e continuidade espacial en cada planta; e construíuse un novo ático acristalado protexido con lamas de madeira, axardinándose a terraza circundante. No interior, os acabados son a base de materiais cálidos a fin de temperar a frialdade inherente aos edificios de oficinas.
Mantívose o dobre acceso ao edificio apoiándose nas rasantes das dúas rúas; Michelena será o [acceso] principal do edificio e dará acceso ás delegacións situadas neste nivel e os superiores (…). Fíxose público o antigo patio de remesas, transformándollo nun espazo axardinado, utilizando a vexetación para filtrar a vista das medianeiras.
(…) A disposición do núcleo vertical de comunicacións permite a liberdade de clausura de cada planta con independencia dos restantes.
FRAGA RIVAS, Salvador + GARCIA-QUIJADA ROMERO, Francisco Javier + PORTOLÉS SANJUÁN, Manuel; “Rehabilitación del edificio antigua sucursal del Banco de España en Pontevedra”, XVI Premios COAG de Arquitectura. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2015.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es en es es gl fr it gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Casa da Maxia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Cervantes 23 - 32005 Ourense, Ourense
Afectado polo Plan Especial de Reforma Interior.
Rehabilitación de inmoble para Casa da Maxia en Ourense.
Asociación de Magos Profesionais de Galicia
Mosquera del Palacio, Carlos
O uso define profundamente a intervención, o que provoca unha intensa relación entre os proxectistas e os usuarios para conseguir a versatilidade buscada e converter a rehabilitación dun pequeno inmoble nunha oportunidade de realizar un edificio ilusionante. Por todo isto antóllasenos que o itinerario que nos propón a Asociación de Magos Profesionais de Galicia seguro que captará a atención, suscitará interese, provocará asombro, espertará ilusión e terminará en aplauso, tal e como define o ilusionismo o famoso René Lavand.
Trátase dun edificio singular que non se adapta a ningún uso concreto no que coexisten moitas funcións que van configurando diferentes edificios segundo se propoñan necesidades e ilusións. Esta superposición de programas para un mesmo uso –a maxia ou ilusionismo– (…) provoca a procura de elementos coincidentes e insubstituíbles colocados no lugar adecuado para facilitar as transformacións.
O resultado é unha planta sinxela definida e acoutada por dúas circulacións verticais.
Ao programa dáselle resposta mediante mobiliario fixo que se alberga no forxado –mesas–, mobiliario móbil –cadeiras– que se almacena nos espazos que se xeran ao regularizar as medianeiras. Os trasdosados xeran fornelas, estanterías e armarios. Os espazos transfórmanse mediante roles, paneis deslizantes, a decoración é móbil polo que cada sala pode ser moitas… para o mesmo uso ou para outro –micromaxia, maxia de cerca, maxia… exposición de xogos e utensilios de maxia, biblioteca, arquivo, docencia de maxia e ilusionismo…–.
NOTA: O inmoble acabou converténdose nun anexo da ludoteca infantil municipal, e segundo unha nota de prensa de novembro de 2016, hai unha partida prevista para que se reutilice como museo interactivo dedicado a Os Bolechas.
Finalista V Premios de Arquitectura Ascensores ENOR. Vigo 2011.
Obra seleccionada en Arquia Próxima. 2010.
VV.AA.; “Casa da Maxia”, V Premios de Arquitectura Ascensores ENOR. Vigo 2011. Páx.268.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl ro gl gl gl gl gl gl gl en en gl es pt en gl en gl es gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es es gl gl es es es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro Cultural 'Cárcere Vello'
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Avda. Alcalde Anxo López Pérez 34 - 27002 Lugo , Lugo
Cárcere (Partido Xudicial de Lugo)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Os presos foron trasladados o 23 de xuño do devandito ano dende o precedente cárcere da rúa Armañá, construído a fins do século XVIII e que xa resultaba obsoleto e inseguro. Este novo cárcere era moito máis amplo: contaba con cincuenta e seis celas, seis calabozos –con capacidade de ata doce internos– e once celas para incomunicados e castigados, estando pensado polo tanto para unha capacidade óptima de cento corenta reclusos –que poderían ampliarse ata os cento oitenta en caso de necesidade–.
Inicialmente, o cárcere constaba de tres edificios independentes, respectivamente destinados a xulgado, celas –cun patio interior cuberto por un lucernario–, e cociña –posteriormente substituída por enfermería e escola–. É dicir, por unha banda existía un corpo alongado dianteiro que albergaría o xulgado de instrución, dunha planta e con portada destacada. A continuación, estendíase un bloque de tres plantas rectangulares que aloxaría os locutorios celulares, as salas de espera e o corpo de garda na planta baixa, dedicándose as outras dúas a cárcere de mulleres. E por último, o corpo semicircular acaroado que contería as celas dos homes, outra vez en tres plantas –só que agora estarían dispostas radialmente e converxendo cara ao patio central onde estaría o punto de vixilancia e a capela superior. Tralos patios, outro bloque dunha planta destinábase a cociña, almacéns, enfermerías e sala de autopsias.
En canto á súa construción, a gran novidade foi a utilización do ferro para as columnas de sustentación das escaleiras e a cuberta do patio interior, pois o resto dos materiais empregados eran tan tradicionais como a lastra de xisto e a pedra de gran.
Tralo golpe de estado franquista que se fixo co control de Lugo o 20 de xullo de 1936, foron encerrados no cárcere as principais autoridades da provincia: o gobernador civil, o alcalde da cidade e de numerosos municipios próximos, deputados a Cortes, líderes dos partidos democráticos e dos sindicatos, e un bo número de mestres de escola, intelectuais, periodistas e artistas. En tan só catro anos, pasaron polo penal máis de seis mil presos políticos. E pese a que a súa capacidade máxima era de cento oitenta reclusos, chegou a albergar simultaneamente a preto dun millar: nas súas celas de trinta metros cadrados hacinábanse ata corenta e cinco reclusos. E en medio de tanta dor, os presos chegaron a rebautizar sarcasticamente ao cárcere, sito na praza Canalejas, co nome de Hotel Canalejas.
O Vello Cárcere pecharía as súas portas coa inauguración, nos anos oitenta, do actual centro penitenciario de Bonxe (Outeiro de Rei). A partir deste momento, o conxunto sufriría múltiples cambios de uso ademais de transformacións que culminarían coa ocupación e compartimentación dos seus patios exteriores.
Aproveitar a idea da apertura ao público dun cárcere, espazo celular e disciplinar, subvertendo os principios de vixilancia e custodia en principios de busca, mostra e apreixo de valores culturais e sociais.
Propor unha compartimentación aberta, traballando cada un dos espazos de xeito flexible con graos de apertura e de intervención relacionados cos usos. Observación, diálogo e interacción como novas premisas e calidades para uns espazos que, neste edificio, no seu contraste coas orixinais de control e seguridade, adquiren unha forza comunicadora e expresiva únicas. A interpretación do edificio baixo esta óptica permite intervir no Edificio do Antigo Cárcere case sen tocalo, aproveitándoo integramente, mesmo recuperando parte do seu estado orixinario, concibido agora como itinerario de relación, experimentación, información e intercambio, entre espazos polivalentes dedicados á arte e a cultura con moitas posibilidades de percorrido, parada, atallo e visión cruzada. Esta é a identidade do conxunto que o sitúa como un equipamento singular no contexto da Unión Europea e que está implícita na súa recuperación como imaxe de referencia dun entorno urbano que debe ser máis claro e libre: observatorio da cidade.
Mudar este criterio de aceptación e posta en valor do espazo celular no caso do Antigo Edificio de Servizos do cárcere –módulo posterior– e no Edificio Xudicial –hoxe sede da Policía Local e módulo de acceso–, onde as sucesivas transformacións sufridas no seu interior levan a unha intervención máis fonda e estrutural que permite, no primeiro caso, mantendo o seu volume, distribuílo dunha maneira unitaria para uso do servizo de arqueoloxía, e no segundo, mantendo as súas fachadas, convertelo no espazo principal de acollida, situando nel os usos máis públicos de documentación e información, auditorio e, na súa cuberta, coa visión da muralla e a cidade, o espazo de interpretación da gastronomía.
Utilizar o gran valor que ten o baleiro como espazo de descanso e memoria, tanto dos eixes visuais e de percorrido que atravesan o edificio, como dos patios e recinto perimetral, concibindo o seu conxunto como unha rede-infraestrutura construída cunha mesma textura que multiplica as posibilidades de acceso, permite diferentes sectorizacións que poden chegar a englobar usos distintos, e ao mesmo tempo, dotar de independencia, non só a cada un dos edificios, senón tamén aos espazos de uso colectivo principais como son o auditorio, biblioteca, terraza-restaurante, sala de usos múltiples, salas de seminarios ou sala de cine; todos eles, de algún xeito, con proxección exterior e vínculos, a través dela coa cidade.
Finalmente, propor unha ordenación conxunta desta parte da cidade, marcando a preferencia peonil do ámbito mediante a concepción da rúa Ángel López como boulevard-paseo arborado, a proposta de unificación de pavimento pétreo no espazo entorno ao cárcere e á estación de autobuses e o tratamento con terra compactada na praza na busca dunha actuación coidada de limpeza de elementos, interpretando a imaxe histórica do espazo de relación entre o cárcere e a porta da muralla –Obispo Izquierdo–, devolvendo protagonismo ás árbores como definidoras espaciais, tanto no entorno na rúa Soto Freire como na proposta de continuidade do boulevard.
Criterios de conservación e intervención
Edificio do Antigo Cárcere –conxunto central–
Recuperar, a partir da bibliografía consultada, dos planos do proxecto de Nemesio Cobreros, da reforma posterior, así como da análise histórica do edificio e o seu entorno urbano, o volume e as cubertas inclinadas orixinais do Antigo Cárcere, imaxe exterior completa e ben definida na memoria, utilizando a actual terraza como baixocuberta para usos de instalacións e servizo.
Recuperar o recinto perimetral así como os patios exteriores, retomando os muros como elementos delimitadores, mais agora calados e utilizados como mobiliario do espazo exterior dentro da parcela. Patio e Recinto pasan a ser os espazos de reflexión que, ademais de servir como interpretación da memoria, permiten a relación, comunicación e accesibilidade múltiple a cada unha das partes principais do conxunto, mantendo todos e cada un dos espazos do cárcere, agora unidade celular interconectada, no que se coidan e interpretan a posición dos ocos e conexións en función do uso para conseguir amplitudes visuais e de percorrido.
Recuperar a comunicación visual entre plantas no patio-corredor do rectangular de mulleres. Intervir, co mesmo criterio de comunicación visual, mediante pequenos pasos e ocos, as súas celas como espazos de exposición nas que, desde certos puntos de vista, se chegue a ter profundidade de campo dalgún grupo.
Case non tocar, só conservar, o patio central, as celas de homes, os corredores e miradoiros, como espazo emblemático do cárcere.
Ocupar co mobiliario o centro das cruxías e espazos lonxitudinais, permitindo o movemento perimetral próximo á textura dos muros, calidade ambiental da memoria do cárcere.
Edificios do Servizo –módulo traseiro– e Xudicial –módulo de acceso–
Intervir, con obras de reforma e reestructuración. No módulo traseiro, orixinariamente ligado aos patios e a funcións de apoio do cárcere, mantendo o seu volume, fachadas e cuberta. No dianteiro, moi transformado polos diferentes usos, respectando as súas fachadas, mais propondo un volume novo no seu interior, de estrutura nova e independente, que remata superiormente nunha terraza con servizo de miradoiro e restaurante-cafetería, considerada como lugar idóneo –á diferenza da actual terraza–, para a relación e observación da muralla e a cidade.
Actuación coidada de limpeza de elementos, a partir da análise do entorno urbano, construído con elementos tan próximos e importantes como a muralla romana, a Porta do Obispo Izquierdo, feita tamén por Cobreros ou a ronda e o boulevard ata a rúa Ángel López, respectando e ampliando as árbores e garantindo o dominio da peatonalidade no tratamento do chan e interpretando a imaxe histórica do espazo de relación entre o cárcere e a porta, mediante a recuperación da terra como pavimento maioritario para a praza e devolvendo protagonismo ás árbores como definidoras espaciais, tanto no entorno na rúa Soto Freire como na proposta de continuidade do boulevard.
A proposta mestura memoria e novidade a través da sucesión relacional “uso anterior-espazo-novo uso”. Así, como criterio organizador do programa proposto, defínense tres tipos de usos xerais novos que se corresponden cos tres volumes edificados independentes e coa secuencia dos tres usos globais anteriores: “oficina xudicial-cárcere-intendencia e servizo”.
ESPAZO DE ACOLLIDA: Área de Recepción + Auditorio + Biblioteca + Terraza-Restaurante-Cafetería-Sala de Cociña.
O Edificio do Partido Xudicial –actuais oficinas da Policía Local– é a peza máis exposta, considerada fóra de ordenación e moi transformada. A proposta intervén nela con intención, inserindo un obxecto dentro dos seus muros, colocado de tal xeito que entre os seus paramentos, o chan e os muros e ocos existentes, van sucedéndose de abaixo arriba a Área de Recepción e o vestíbulo, camerinos e carga do Auditorio; encima a Biblioteca –relacionada coa recepción-tenda– e o Auditorio, ambos usos interiores á peza suspendida; e por último o Restaurante-Cafetería, cunha parte diferenciada como Sala de Cociña, situado na cuberta do auditorio e deixando unha Terraza coas vistas á muralla e á cidade.
ESPAZO POLIVALENTE DA ARTE E A CULTURA: Exposicións de Gran Formato + Exposicións de Pequeno Formato + Espazos Didácticos + Seminarios + Espazo de Recursos Artísticos + Sala de Cinema e Audiovisuais + Espazo central da Memoria.
O Antigo Cárcere garda o contido principal, o espazo do diálogo, da arte. Retómase a súa concepción como peza illada, rodeada por un recinto exterior. Todo, as celas, os corredores, os patios interiores e exteriores forman parte dun conxunto de Espazos Polivalentes: exposicións de gran formato e auditorio, exposicións de pequeno formato –celas de homes e mulleres en tódalas plantas–, espazos didácticos –cela de tránsito e aglomeración–, seminarios –módulo de ingreso e vixilancia–, e outras funcións moi próximas como o Espazo de Recursos Artísticos –tamén no módulo de ingreso– ou a Sala de Cinema e Audiovisuais –nunha das celas de tránsito de planta baixa–. Como Espazo central da Memoria, escóllese a cabina de vixilancia do corredor do rectangular de mulleres, completado coa itinerancia e tendo como puntos de referencia e explicación as catro garitas do Recinto exterior.
Existe una idea xeral, similar ó que ocorre coa cabina e que vai influír na organización interior da maioría dos espazos proxectados e que consiste en levar ó centro, cando se precisa, o mobiliario, os puntos de vista, as paradas, para provocar o movemento perimetral próximo aos muros e os ocos, o roce co ambiente e a textura.
O que era o Módulo de Servizo dedícase ó departamento de arqueoloxía, dotándoo dunha entrada independente que recupera o percorrido-eixo visual que atravesa agora lonxitudinalmente todo o edificio. A organización do mobiliario e os elementos de servizo tamén se sitúan no centro. Na planta baixa, os usos de limpeza do material e os depósitos de lavado e secado.
Importantes como espazos da memoria, tanto o Recinto como o Patio poden funcionar como Espazos Polivalentes, o recinto máis na súa calidade de percorrido e o patio na de permanencia e estancia, por iso este último recupera os seus límites mediante a reconstrución dos seus muros, agora calados e convertidos en mobiliario: descanso, espazo wifi, escenario, exposición.
Primeiro premio no concurso de ideas convocado polo Concello de Lugo no ano 2009 para a rehabilitación do antigo Cárcere do Partido Xudicial de Lugo para centro sociocultural e servizo arqueolóxico para a cidade.
CARRO FERNÁNDEZ, Alberto; Rehabilitación de la Antigua Cárcel del Partido Judicial de Lugo. Traballo Fin de Carreira da Escola Universitaria de Arquitectura Técnica de A Coruña. A Coruña 2001.
DOMÍNGUEZ, Aurora; “Creus e Carrasco Arquitectos: Centro Cultural Vello Cárcere”, revista NEO2. Madrid, julio 2017.
FIAÑO RODRÍGUEZ, Cristina; O Vello Cárcere de Lugo (1936-1946). Edita Unión Libre - Cadernos de Vida e Culturas. Monografías, 20. Lugo 2015.
LOUZAO MARTÍNEZ, Francisco Xabier; “Nemesio Cobreros y Cuevillas”, Historia de la Arquitectura en Galicia: del Neoclasicismo a la Autarquía. Universidade da Coruña, Servizo de Publicacións. A Coruña 2016. Páx.64-69.
MATA Y MARTÍN, Ricardo Manuel; “La antigua cárcel de Lugo y algunos aspectos del sistema penitenciario español en el avance del siglo XIX”, Anuario de la Facultad de Derecho, 5. Universidade de Alcalá de Henares. Alcalá de Henares 2012. Páx.283-316.
SAAVEDRA CARBALLIDO, María Jesús; “La cárcel del partido de Lugo: avatares a lo largo del tiempo”,Lucensia: miscelánea de cultura e investigación, volume 20, número 40. Lugo 2010. Páx.103-116.
SICART JIMÉNEZ, Ángel; “Aportaciones al estudio del barroco en Lugo: ejemplos de arquitectura civil en el siglo XVIII”, Boletín do Museo Provincial de Lugo, 2. Lugo 1984. Páx.147-156.
VV.AA.; “Rehabilitación do antigo cárcere”, Proxecto URBAN: iniciativa urbana. Concello de Lugo. Lugo 2012.
VV.AA.; “Creus y Carrasco: Rehabilitación de la antigua cárcel de Lugo”, Arquitectura Viva. Madrid 2017.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: es gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl it gl gl gl fr en ceb es es es es es es en gl en gl en gl gl it gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl gl es es es es pt gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Casa Club de Golf de Guitiriz
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Casa Club de Golf de Guitiriz.
Alonso Montero, José María
Antiga cocheira do Hotel Balneario de Guitiriz, de planta rectangular e cuberta a catro augas con fortes pendentes.
As obras que deron inicio á restauración das antigas cocheiras do Gran Balneario de Guitiriz iniciáronse baixo a nosa dirección e seguindo o proxecto da nosa autoría, mediante o cal se deseñou e se organizou o espazo tal e como finalmente quedou construído. Devanditas obras formaban parte dun proxecto moito máis amplo de intervención que comprendía o vello balneario e a súa finca.
Nas antigas cocheiras levouse a cabo a inserción das novas necesidades no edificio, orixinalmente diáfano polo anterior uso, adoptando como solución funcional e estruturante do novo uso a ocupación da zona central cun volume que acollese no seu nivel inferior os usos de vestiarios, aseos, cociña e barra de cafetaría e sobre el, baixo a cuberta, a zona de descanso e estar máis característica da intervención.
Salientar a xeometría espacial xerada polo singular volume da cuberta existente, que marca a pauta para a nova intervención: nova estrutura de castiñeiro con tirantes metálicos que nos permite liberar ese espazo central, mantendo a percepción do espazo interior como un todo, mellorando a relación dese novo nivel de ocupación co exterior coa colocación de oito xanelas no tellado.
De igual xeito, valoráronse as características esenciais e o volume do vello edificio devolvéndolle á armazón de madeira o seu papel como envolvente superior do mesmo.
(GAU. GABINETE DE ARQUITECTURA E URBANISMO)
Cara ao ano 2000, xa estaban rematados os traballos de demolición da estrutura de cuberta existente, a restauración dos muros perimetrais e a apertura de ocos, a execución da estrutura de cuberta e a súa cobertura, a construción do volume interior de acordo coas necesidades expostas no proxecto –incluída a súa distribución interior– e a colocación da carpintería exterior.
Nese momento Seara Morales era o arquitecto director das obras, a quen se lle deben cambios nos revestimentos interiores en relación aos que figuraban no proxecto orixinal de GAU. Gabinete de Arquitectura e Urbanismo –Alonso Montero + González Rodríguez + Salvador Fernández–.
A este sucedeulle no 2002 o equipo formado por Díaz García e Díaz Sierra.
O obxectivo que se perseguía era dotar ao club de Golf de Guitiriz dun carácter hospitalario que invitara aos seus ocupantes a gozar máis do complexo do Gran Hotel. Por este motivo, o proxecto (…) perseguiu a caracterización dos espazos de acordo coa función, en coherencia co ambiente acolledor que se pretendía. O emprego dos mesmos materiais e do mesmo tipo de mobles que no hotel confire ao interior de la Casa Club as mesmas características ambientais.
(DÍAZ GARCÍA + DÍAZ SIERRA)
Obra seleccionada nos Premios FAD 2005. Barcelona 2005.
ALONSO MONTERO, José María + GONZÁLEZ RODRÍGUEZ, Alberte + SALVADOR FERNÁNDEZ, Jorge; “Balneario de Guitiriz”, GAU. Gabinete de Arquitectura e Urbanismo. Lugo.
DÍAZ GARCÍA, Gustavo + DÍAZ SIERRA, Lucas; Club de Campo de Guitiriz. D&D. Madrid 2004.
DÍAZ GARCÍA, Gustavo + DÍAZ SIERRA, Lucas; “Casa Club de Golf de Guitiriz”, Díaz y Díaz Arquitectos.
VV.AA.; “Casa Club de Golf de Guitiriz”, Anuario de Arquitectura Ibérica. Premios FAD 2005. ON/Diseño. Barcelona 2005.
VV.AA.; “Casa Club de Guitiriz”, Project Contract, 22. MC Ediciones. 2005.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl es gl nb gl gl gl gl gl gl gl gl gl it es gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - San Martiño de Caraño
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Lugar de Caraño - 27270 Pol, Lugo
43.130140, -7.302630 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
A igrexa de San Martiño de Caraño, hoxe totalmente arruinada, está datada a finais do século XIV ou comezos do XV, pero dadas as importantes reformas realizadas no século XVIII –como por exemplo o corpo da torre–, boa parte da súa estrutura é de feitura barroca.
A súa nave divídese interiormente en catro tramos por tres pares de pilastras ás que lle falta o respectivo arco, con tramos que amosan unha deteriorada cuberta de madeira a dúas augas. Na capela maior presenta os restos dun arco triunfal de medio punto e imposta clásica, baixo unha cuberta a catro augas. A portada principal presenta un zócalo de sobria decoración, pilastras exornadas e un arco oxival. A parte engadida non garda relación co resto do templo: ten porta de entrada con arco semicircular, poio lateral interior e espadana de dous vans de arco circular na parte principal e remate de nicho con acróteras nos ángulos saíntes.
Na década dos sesenta tomouse unha cruel decisión en base aos informes de varios expertos que ditaminaron que non resultaba aconsellable a restauración –e/ou a rehabilitación– do inmoble, entre outros motivos, polo mal estado da estrutura e polo alto custe da súa recuperación.
Finalmente, o día 2 de xullo de 1969 iniciouse –a trescentos metros–, baixo a dirección de Cortón Díaz, a construción dun novo templo parroquial.
VV.AA.; “El concello de Pol solicita que la iglesia de Caraño sea Bien de Interés Cultural”, El Progreso. Lugo, 11 de marzo de 2011.
ÓNEGA LÓPEZ, José Ramón; “Caraño”, Pol, país de colinas. Deputación Provincial de Lugo. Lugo 2002. Páx.48-51.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl en gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl it en gl es gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Sanatorio Antituberculoso de Cesuras
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Lugar de O Paraxón - 15391 Oza - Cesuras, A Coruña
43.181071, -8.177455 (mostrar ruta)
Sanatorio Antituberculoso (nunca chegou a inaugurarse).
Ben de Interese Cultural.
González Villar, Rafael Antonio
A Xunta Provincial Antituberculosa de A Coruña escolleu durante o primeiro cuarto do século XX unha parcela no concello de Cesuras para o levantamento do Sanatorio Antituberculoso –de montaña– Rexional de Galicia. A parcela elixida –en medio dun frondoso bosque de piñeiros e eucaliptos– presentaba certa proximidade á cidade e unha altitude suficiente para garantir a pureza do aire, dous factores de vital importancia para restablecer a saúde dos enfermos.
O proxecto foi encargado ao arquitecto González Villar, quen deseñou, nun estilo modernista, un corpo central ocupado polos servizos xerais e polas salas de uso común; e dous corpos laterais reservados para a separación dos enfermos en función do seu sexo.
A construción do sanatorio iniciouse no 1927, colocando a primeira pedra o bispo de Santiago –Lago González– en presenza de diversas familias ilustres da provincia; e grazas ás doazóns do Estado, de varios núcleos galegos de América e cos ingresos das Festas da Flor de A Coruña.
Sen embargo, o devir dos feitos determinou que no 1931 as obras fosen paralizadas, para finalmente, e co advento da Guerra Civil, darse definitivamente por abandonadas.
A Sociedade Antituberculosa cedía o inmoble ao Estado, quen o someteu –xunto cos terreos– a unha poxa pública no 1969, pero non se atopou un comprador. No 1973 pasou a ser propiedade do concello, e dende entón, e pese aos esforzos municipais por atopar unha utilidade ao conxunto, este mantense desocupado e sendo absorbido pola vexetación da zona, sometido cada vez máis á ruína e ao deterioro que o asolan.
GARRIDO MORENO, Antonio; El arquitecto Rafael González Villar. Deputación Provincial de A Coruña. A Coruña 1998.
PEREIRA POZA, Antonio; La paciencia al sol. Historia social de la tuberculosis en Galicia (1900-1950). Edicións do Castro. Sada 1999.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: pt gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl ca gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Santa Comba de Naves
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
San Mamede de Palmés - 32981 Ourense, Ourense
42.353209, -7.932777 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Fundado probablemente por Afonso III no ano 888, o antigo mosteiro beneditino de Santa Comba de Naves presenta o aspecto dunha fortaleza que perdeu a súa batalla contra a maleza e a ruína. Sobre a porta principal encóntrase o escudo do cenobio: cruz treboada, compás e un círculo que suxiren a súa dependencia de San Salvador de Celanova, ao que se anexionou en 1499. E pese á resistencia oposta durante algúns anos, o 19 de marzo de 1513 León X decretaba a súa anexión definitiva á Congregación beneditina de Valladolid.
O conxunto foi reconstruído en 1760 e estivo en funcionamento ata a súa desamortización en 1836, momento no que só habitaban catro monxes.
Los restos que hoxe se conservan redúcense a diversas estancias inundadas de escollos e colonizadas por unha frondosa vexetación. E aínda que a edificación constaba de varias alturas, na actualidade tan só se pode visitar a planta baixa, xa que as plantas superiores desapareceron por completo quedando nalgunhas zonas unicamente as paredes exteriores que as cubrían.
DONO LÓPEZ, Pedro: "Sobre os primeiros documentos en galego do mosteiro de Santa Comba de Naves", Verba. Anuario Galego de Filoloxía, número 38. Santiago de Compostela 2011. Páx.51-94.
DURO PEÑA, Emilio; "El monasterio de Santa Comba de Naves", Anuario de Estudios Medievales, número 5. Madrid 1968. Páx.137-180.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: es es

text: Comentarios en: SADOP La Matanza señalizó escuelas privadas que despidieron docentes en los últimos meses


langs: es gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es pt pt gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl it gl gl pt gl es gl gl gl es gl pt gl es es gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Hotel Monumento Monasterio de San Clodio
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Rehabilitación do mosteiro de San Clodio de Leiro, Ourense. Obras complementarias de Rehabilitación do mosteiro de San Clodio de Leiro, Ourense.
Xunta de Galicia + Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo + Dirección Xeral do Patrimonio Cultural
O que se coñece con certeza das orixes do mosteiro de San Clodio é unha chamada segunda acta fundacional datada no 928 na que se facía referencia explícita a importantes obras de ampliación.
Coa incorporación a Clairvaux a comezos do século XIII, iniciouse a construción do actual templo, que veu substituír á fábrica anterior. A nova igrexa construíuse con planta basilical, de tres naves de catro tramos cada unha e cun cruceiro que non se marca nin en planta nin en altura. No exterior responde ás características máis usuais das construcións da orde; e a súa fachada é, xunto coas de Armenteira e Meira, unha das tres únicas fachadas cistercienses orixinais conservadas en Galicia.
No 1530 o mosteiro pasou a depender da Congregación de Castela, polo que as súas dependencias tiveron que adaptarse ás novas esixencias de culto. As reformas comezaron polo claustro dos dormitorios, cuxas trazas atribuíronse a Juan de Cerecedo o Vello.
Anos máis tarde, as obras centráronse no claustro regular: a medida que se ía desmontando a fábrica medieval, aproveitábanse os materiais para a nova construción; segundo se especificou no contrato asinado en 1596 por Pedro e Hernando de la Sierra co abade do mosteiro. As obras interrompéronse a principios do século XVII, e cando se retomaron quíxose moderniza-las trazas pero mantendo o xa construído. Para iso contratouse a Simón de Monasterio, quen ademais do proxecto do claustro, encargouse dos da escaleira, a portaría, as dependencias abaciais, o pasadizo entreclaustros e a reforma da fachada do mosteiro.
Trala desamortización, o mosteiro foi destinado a cuartel da Milicia Nacional, circunstancia que se ben evitou a venda do inmoble, non o fixo co seu deterioro.
Cando a ruína parecía terse instalado en San Clodio, tres sacerdotes decidiron fundar en 1885 unha pasantía de latín utilizando como aulas as maltreitas dependencias que aínda quedaban en pé. Seis anos máis tarde, unha comunidade de monxes beneditinos, procedentes de San Xulián de Samos, instalouse nel e comezaron a recuperar o conxunto. Durante esta nova etapa, o mosteiro converteuse en priorado no Capítulo de 1902, primeiro independente, e despois de 1943 asociado a Samos, ao que estivo ligado ata a década dos anos noventa.
Apostando por unha fórmula que asegure a súa boa conservación e a súa autoxestión decidiuse dedicar San Clodio a unha zona para o estudo do monumento e a súa historia e outra como hotel, que lles sirva de aloxamento a estes visitantes.
Cremos necesario continuar o esquema organizativo de principio na adaptación a hotel, para o bo funcionamento da totalidade do edificio como das súas partes, que está resolto con brillantez. As salas nobres seguirán tendo un uso similar, salvo as da planta alta dedicadas a habitacións. Manteranse os espazos diáfanos cando así o fosen orixinalmente, sen interpoñer elementos alleos á súa concepción orixinal, na medida do posible.
(BOUZAS CAVADA + MARTÍNEZ QUINTEIRO, 1996)
BOUZAS CAVADA, Manuel + MARTÍNEZ QUINTEIRO, David; “Proyecto básico y de ejecución de rehabilitación del monasterio de San Clodio do Ribeiro de Avia”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio da Xunta de Galicia, coa signatura 1996/026. Vigo 1996.
BOUZAS CAVADA, Manuel + MARTÍNEZ QUINTEIRO, David; “Proxecto modificado nº 1 de rehabilitación do mosteiro de Santa María de San Clodio do Ribeiro de Avia”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1998/091. Vigo 1998.
BOUZAS CAVADA, Manuel + MARTÍNEZ QUINTEIRO, David; “Proxecto de obras complementarias de rehabilitación do mosteiro de Santa María de San Clodio do Ribeiro de Avia”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1998/184. Vigo 1998.
BOUZAS CAVADA, Manuel + MARTÍNEZ QUINTEIRO, David; “Proxecto modificado nº 2 de rehabilitación do mosteiro de Santa María de San Clodio do Ribeiro de Avia”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1998/318. Vigo 1998.
ESTÉVEZ MARTÍNEZ, Ildefonso; “Proyecto básico de rehabilitación del monasterio de San Clodio para escuela de capacitación agraria y otros usos”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1991/028. Leiro 1994.
FRANCO TABOADA, José Antonio + TARRÍO CARRODEGUAS, Santiago; “San Clodio de Leiro”, Mosteiros e Conventos de Galicia. Descrición Gráfica dos Declarados Monumento. Xunta de Galicia. Santiago de Compostela 2002.
GOY DIZ, Ana Eulalia; O mosteiro de San Clodio de Leiro. Serie Guías do Patrimonio Cultural, número 10. Fundación Caixa Galicia. Icono, S.C. Ourense 2005.
LORENZO ASPRES, Alberta; "San Clodio de Leiro", Intervencións no Patrimonio Galego para a industria hostaleira. A Coruña 2014. Páx. 407-444.
MORGADE SAAVEDRA, Pilar + RODRÍGUEZ RODRÍGUEZ, Antonio; Hotel Monumento: Mosteiro de San Clodio. Colección Espazos recuperados para o turismo, número 1. Xunta de Galicia, Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo, Dirección Xeral de Turismo. Santiago de Compostela 2004.
SUANCES PEREIRO, José Javier; “Proyecto básico y de ejecución de obras de intervención en el monasterio de San Clodio en Leiro”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1991/006. Ourense 1990. Inclúe “Reformado cero”.
VECOÑA PÉREZ, Manuel; “Informe do proxecto básico de rehabilitación do mosteiro de San Clodio para escola de capacitación agraria e outros usos”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1991/006. Ourense 1994.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl fr gl nb gl it gl gl gl gl gl en en gl es es gl en gl es gl gl gl gl gl gl it gl gl gl es gl es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Fundación Neira Vilas
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Gres 9 - 36587 Vila de Cruces , Pontevedra
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación da casa materna de Neira Vilas e ampliación para sede da Fundación e Casa da Cultura ‘Neira Vilas’.
Consellería de Cultura + Deputación Provincial de Pontevedra + Concello de Vila de Cruces
Esta edificación foi construída a finais do século XVII ou comezos do XVIII, e foi albergue de peregrinos durante os séculos XVIII e XIX. Coñécese co nome de Casa do Romano porque nela viviu durante uns quince anos –a finais do século XIX e comezos do XX– un italiano que fuxira do seu país. Cando regresou a Roma, vendeulle a vivenda a Rosa Brea, que á súa vez lla vendería no 1925 a Santiago Vilas e Maripepa Arteaga. Foi a primeira vivenda que tiveron de seu, pois ata entón foran caseiros dos señores da Torre.
Tratábase dunha edificación que amosaba a tipoloxía típica das terras do Ulla, dunha casa labrega dunha familia pouco podente: planta rectangular, muros de cachotería e cuberta de tella a dúas augas deitada por riba dun entramado de madeira. O interior organizábase en tres espazos relacionados entre si –que correspondían a tres niveis– nos que se aloxaban outros tantos usos claramente diferenciados. O primeiro destes espazos era unha corte, situada a un metro e medio por debaixo da cota do acceso principal. O segundo nivel –á cota do terreo– acollía a lareira e o forno, e ao redor destas pezas estaba a estancia familiar. O terceiro espazo –tamén a metro e medio por riba do anterior– era un sobrado corrido no que durmía a totalidade da familia.
Trasladáronse a esta casa con Manuela –a súa única filla– de vinte anos. Esta casou en 1927 con Xosé Neira Silva. E aquí nacería –o 3 de novembro de 1928– Xosé Neira Vilas, autor do libro máis lido da historia da literatura galega. Sucesivamente nacerían tamén entre estas paredes os seus irmáns: María, Xesús e Mercedes. E no 1935 a familia foise vivir a unha nova casa.
Durante anos, a vivenda foi cedida a diversas persoas sen recursos, que a ocuparon temporalmente.
Neira Vilas herdou esta edificación de seus pais, e xunto a súa muller –Anisia Miranda– decidiu doala á Xunta de Galicia coa condición de que fose recuperada como biblioteca pública.
A proposta pretende, respectando no posible tanto os ricos espazos interiores como o seu singular aspecto exterior –o que implica o respecto pola tipoloxía e a morfoloxía orixinais do edificio– permitir uns usos novos de tipo cultural.
O conxunto formado por ámbalas dúas edificacións define un espazo exterior, abrigado, que se acolle baixo unha parra de grande significado simbólico. A través deste lugar –lugar de reunión e encontro– accédese mediante un cuberto acristalado aos ámbitos culturais que se aloxan en ámbolos dous edificios e á pequena vivenda do escritor, situada na planta primeira da nova construción.
O ateigado conxunto ven sendo unha mestura de arquitectura popular e culta, de tradición e de modernidade, todo materializado en pedra, madeira, barro e vidro.
DÍAZ PARDO, Isaac; “A Casa Lusguía de Neira Vilas, obra de César Portela”, Obradoiro, 23. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1994. Páx.84.
NEIRA VILAS, Xosé; “Estamos en Gres”, Obradoiro, 23. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1994. Páx.85.
PORTELA FERNÁNDEZ-JARDÓN, César; “Fundación e Casa da Cultura Neira Vilas”, Obradoiro, 23. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1994. Páx.78-83.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl ro gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es gl en gl es gl gl gl gl gl it gl gl gl gl pt gl gl gl it gl gl gl es es es es gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Casa da Cultura de Chantada
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación da Casona dos Lemos para Casa da Cultura de Chantada.
Gallego Jorreto, José Manuel
A Casona dos Lemos data do ano 1551, sendo a casa máis antiga de Chantada. Sen embargo, orixinariamente foi unha cuadra de cabalos á que se lle foron engadindo con posterioridade diversas estancias.
Foi motivo de diversos preitos, chegando a intervir a marquesa de Astorga cunha carta-orde.
No muro occidental conserva unha pedra de armas partida que se cre anterior ao ano 1668. Correspondería a don Pedro de Moure Ulloa, párroco da igrexa de Chantada.
No último cuarto do século XX, a propiedade da casona foi doada ao Concello por Faustino Vilaseco.
A Consellaría de Cultura da Xunta de Galicia encárgame rehabilitar a Casa dos Lemos situada no mesmo casco histórico.
A Casa da Cultura é un lugar de encontro, un espazo público polivalente. Aquí a idea é crear un espazo prolongación da praza adxacente.
O estado da casa era case de ruína, non entanto a súa presenza e situación no centro convertíana nun edificio importante na paisaxe urbana, unha referencia cidadá. Tras unha valoración moi complexa da envolvente optei por conservar a pel do edificio como se se restaurase un cadro e construír un esqueleto metálico que a sostivese.
As pautas para organizar a nova construción atopeinas no núcleo da primitiva casa, así apareceron dúas tramas non coincidentes, a dos edificios e a da cuberta refeita cos seus ocos. No interior é xa un espazo novo e distinto. A luz vertical é agora a protagonista.
Pode resumirse como unha proposta de lugar nun lugar, de forma inclusiva, mantendo a obra no tempo, coas relacións establecidas no proxecto. A continuidade que deste xeito se produce outorga unha estraña vitalidade que alude á memoria (…).
A luz como elemento definidor (…). Como elemento fugaz, ligado ao transcorrer, como a súa ausencia, a sombra, asume unha importancia decisiva na evolución das ideas (…).
O volume como peza interior dentro doutro volume, como altar sagrado, como lugar de paso e de ascenso, produciu pezas interiores magníficas (…). A liña que conduce a mirada e establece as relacións espaciais, tensando os baleiros e cribando os planos en que se instala, dando continuidade ao percorrido, materialízase nas fabulosas varandas (…). Tamén os piares exentos que articulan os planos (…), como elemento totémico-tecnolóxicos, resumo da memoria e do futuro.
BALDELLOU SANTOLARIA, Miguel Ángel; “Manuel Gallego Jorreto”, Artistas Galegos. Arquitectos, tomo VI: Da modernidade ó século XXI. Nova Galicia Edicións. Vigo 2003. Páx.81-113.
CIDRE BARDELÁS, José Antonio; “A Casa da Cultura de Chantada”, Arquitectura Galega. Lugo 2004. Páx.25-42.
GALLEGO JORRETO, José Manuel; “Casa da Cultura de Chantada”, Obradoiro, número 16. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1990. Páx.40-45.
GALLEGO JORRETO, José Manuel; Manuel Gallego Jorreto. Works 1982-1995. T6 Editorial. Pamplona 1997.
GALLEGO JORRETO, José Manuel; Manuel Gallego: espacios para actividades culturales. Colexio Oficial de Arquitectos de Almería. Almería 1994.
GALLEGO JORRETO, José Manuel; Manuel Gallego. Arquitectura 1967-2015.. Catálogo de exposición. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña 2015.
VV.AA.; “Casa da Cultura”, Galicia: Arquitectura Recente. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1992. Páx.160-163.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Enlace publicado na páxina web de Cultura Galega, unha plataforma de información e difusión cultural que forma parte das actividades de divulgación do Consello da Cultura Galega, institución cuxa existencia vén determinada polo Estatuto de Autonomía de Galicia.
O artigo elaborado por Cultura Galega baixo o título A cultura xeolocalizada afonda na aposta que fan cada vez máis iniciativas polos mapas como un xeito de visibilizar o legado cultural da nosa terra. Dividindo estas iniciativas en función das características dos elementos xeolocalizados, no ámbito da arquitectura histórica galega, Proxecto ARGA é mencionada entre outras plataformas virtuais de carácter cultural.
A medio camiño entre a arte e a ciencia, os mapas son dende hai milleiros de anos unha das creacións máis particulares da humanidade. Ferramentas para navegar e para coñecer a nosa contorna, elementos decorativos ou representacións de utopías e mundos imaxinarios, a iconografía desenvolvida arredor destes elementos empregouse e emprégase de múltiples xeitos. Na actualidade, ao abeiro do desenvolvemento da rede e das posibilidades que achegan as tecnoloxías de xeolocalización, os mapas están a se facer máis presentes ca nunca. E entre os ámbitos que están a descubrir as súas posibilidades está tamén a nosa cultura.
Un dos usos máis evidentes que se lles pode dar aos mapas desde unha perspectiva cultural é a xeolocalización de elementos de interese. Ao seguir o ronsel doutros ámbitos, diferentes iniciativas do noso país, en moitos casos nadas da man da sociedade civil, aproveitan o potencial das ferramentas en liña para situar con coordenadas diferentes propostas. Non entanto, as posibilidades van moito máis alá de sinalar onde se localizan os sitios.
(…) Situar no mapa os elementos dunha base de datos facilita a súa visualización e pode achegar perspectiva sobre a concentración e a dispersión territorial do que se está a tratar ou as tendencias no xeito no que se distribúa sobre a nosa xeografía. Nesta liña de traballo cómpre salientar [entre outros] (…) Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia, (…) [onde] os puntos no mapa achégannos planos, imaxes ou información sobre edificios singulares polas súas características ou a súa historia.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl en gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Antigua Prisión Provincial de Coruña
Para iso, a autora divide a información que comparte en varias categorías, e no apartado de Otras Cárceles –no que amosa a situación actual doutros panópticos españois–, comeza citando que Proxecto ARGA incluíra á antiga prisión herculina na categoría de ruínas.
A plataforma Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia (Proxecto ARGA) incluíu a Antiga Prisión Provincial de A Coruña na súa categoría de ruínas. Durante a miña investigación, recadei información sobre a situación dos outros panópticos radiais españois (xullo 2013), irei actualizando esta lista segundo vaia revisando o estado actual dos inmobles e comentando aqueles casos máis interesantes, como parte da reflexión sobre que facer co cárcere coruñés.
Entre outros exemplos, o texto comenta dous casos en Alacante: a prisión de La Florida é na actualidade un albergue xuvenil –da construción orixinal só se conserva o corpo de benvida e a capela–, e o cárcere de Benalúa foi acondicionado para instalar nel os xulgados; en Badaxoz destaca que do antigo inmoble só se conservou o corpo central de vixilancia –de xeito testemuñal– por mor do novo uso como Museo Estremeño e Iberoamericano de Arte Contemporánea; en Oviedo, e tras unha remodelación completa do seu interior, trasladouse ao cárcere o Arquivo Histórico de Asturias; en Palencia a prisión abriu de novo as súas portas en xullo de 2014 como centro cívico; en Salamanca o antigo cárcere funciona dende o 2002 como o Centro de Arte Contemporánea Domus Atrium; e tamén cita o caso de Vigo, actual Museo de Arte Contemporánea MARCO.
E a lista continúa… con casos derrubados, con inmobles baleiros e con máis exemplos de reutilización. Escollede a opción que queirades, sempre resultará unha boa escusa para facer unha visita a este máis que interesante blog.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl fr gl nb gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it es gl es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Casa Torre de Escuredo
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Luis Antonio Mestre 9 - 36980 O Grove, Pontevedra
42.493308, -8.865786 (mostrar ruta)
Ben de Interese Cultural.
No último terzo do século XIX o indiano Luis Mestre Roig mercou daquela un vello pazo –a Casa da Carrela– en pleno centro da vila, e refíxollo ao gusto colonial: torre acristalada, salón de estilo arabesco, comedor chinés, escaleiras de forxa e un exuberante xardín.
Nos anos vinte, a bancarrota obrigou á venda da parcela. Os Escuredo e os Lores mercaron o conxunto. E mentres os segundos levantaron un novo edificio –existente ata finais do pasado século–, os Escuredo renovaron a vida do inmoble preexistente.
Sen embargo, en torno ao 1987 os herdeiros do propietario comezaron a barallar a idea de vender a vivenda, ofrecéndolla en primeiro lugar ao Concello de O Grove. O daquela aparellador municipal Rafael Fondevila asinaba un informe no que recomendaba a recuperación tanto do inmoble como do xardín, e sinalaba a idoneidade do conxunto para destinalo a centro cultural, biblioteca ou sala de exposicións.
Os contactos entre os sucesivos gobernos locais e a familia propietaria continuáronse sucedendo, sen chegar a callar. E en outubro de 1995, o inmoble foi declarado Ben de Interese Cultural.
A finais do ano 2007 estudouse a posibilidade dun novo acordo: asinar un convenio urbanístico que permitise construír un edificio de tres plantas e garaxe a cambio da cesión do inmoble, que tería que ser reconstruído para situalo na parte sur da parcela.
E mentres se procura a especulación, as iniciativas para a súa recuperación seguen a caer en saco roto.
COSTA, B.; “O Grove retoma el proyecto para hacerse con la casa de Escuredo”, La Voz de Galicia. Arousa, 9 de setembro de 2007.
ESTÉVEZ, Rosa; ”O Grove trata de desbloquear el futuro de la Torre de Escuredo en el Plan Xeral”, La Voz de Galicia. Vilagarcía, 21 de outubro de 2003.
ESTÉVEZ, Rosa; ”Una casa devorada por O Grove”, La Voz de Galicia. Arousa, 24 de febreiro de 2013.
VV.AA; “Comienza la reparación del muro de Escuredo siete meses después de que cayera”, La Voz de Galicia. O Grove, 6 de febreiro de 2015.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es es gl fr gl gl gl gl gl it gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro de Interpretación da Torre do Bolo
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Campo da Torre 14 - 32550 Viana do Bolo, Ourense
42.180509, -7.115631 (mostrar ruta)
Castelo / Torre da Homenaxe (sen uso)
Afectado pola Declaración xenérica sobre Protección de Castelos Españois, Decreto do 22 de abril de 1949 (BOE 125, de 5 de maio de 1949).
Proxecto básico e de execución de Rehabilitación do Castelo do Bolo.
Concello de O Bolo + Dirección Xeral de Patrimonio Cultural de Xunta de Galicia
Segundo referencias documentais, o castelo de O Bolo data do século XII. A súa posición dominante nun outeiro alenta a idea de que posiblemente teña a súa orixe nun castro galaico-romano.
Pedro I de Castela outorgou foro á vila pola gallarda defensa da fortaleza nas contendas civís do século XIV, que o enfrontaron con Henrique de Trastámara. Na seguinte centuria, o rei Xoán II de Castela confirmou os privilexios da vila e concedeu a fortaleza aos Condes de Benavente. Tamén os Condes de Lemos tiveron a xurisdición sobre o castelo, chegando a posuír o título de Condes de O Bolo.
Ao redor do 1498 o castelo foi reconstruído por Xoán Pimentel tralos danos sufridos durante as guerras irmandiñas. Esta edificación posuía planta rectangular con sete cubos e unha torre da homenaxe –reconstruída en estilo oxival–. Ademais desta torre conservouse outra con arco apuntado que permite o acceso ao patio de armas. E tamén se conservaron o alxibe e as murallas co adarve.
O castelo foi languidecendo ata finais do século XVIII, época na que os veciños comezaron a empregalo como canteira –principalmente as súas murallas–. Posteriormente, fóronselle acaroando vivendas que transformaron o recinto.
A actuación arquitectónica sobre o edificio será o primeiro paso para devolver ao Castelo e á vila parte da súa historia como centro cultural que englobe á comarca nun proxecto común de desenvolvemento. (…) Por unha banda, a torre –con entrada pola planta baixa dende o Centro de Interpretación– consta de tres plantas que se dedicarán a exposición permanente. (…) O Centro de Interpretación consta de dúas plantas. A planta baixa divídese nas seguintes estancias: unha oficina, un aula de audiovisuais e un aseo-vestiario mixto. (…) A planta alta constará dun aula, unha sala de exposición e os seus correspondentes pasos. Esta planta ábrese a un balcón de onde arrincan unhas escaleiras que levan ao Patio de Armas e tamén conecta coa muralla.
(…) Necesítanse as seguintes obras de adecuación-restauración: zonas superiores de murallas e torre, reposición de elementos, remates e limpeza xeral (…); restauración, reforzo e adecuación de ocos (…); colocación de carpinterías (…); restauración dos elementos do pozo (…); preparación e adecuación de accesos (…); iluminación (…); adecuación de cubertas e fachadas (…); sinalizacións (…); levantado e reposición de pavimentos (…); tratamento e adecuación dos espazos interiores (…); consolidación de edificación anexa e nova cubrición.
Primeiro Premio do concurso de obras de restauración do Castelo de O Bolo.
BOGA MOSCOSO, Ramón; “Torre de Viana do Bolo”, Guía dos castelos medievais de Galicia. Edicións Xerais de Galicia. Vigo 2003. Páx.69-78.
RODRÍGUEZ GONZÁLEZ, Xan; “Proxecto Básico e de Execución de Rehabilitación do Castelo do Bolo”, documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1999/176. Ourense 1999.
RODRÍGUEZ GONZÁLEZ, Xan; “Proxecto Básico e de Execución de Rehabilitación do Castelo do Bolo”, documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1999/176. Ourense 1999.
RODRÍGUEZ GONZÁLEZ, Xan; “Proxecto Básico e de Execución de Rehabilitación do Castelo do Bolo. II Fase”, documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2002/204. Ourense 2002.
RODRÍGUEZ GONZÁLEZ, Xan; “Proxecto complementario ó de musealización e posta en Valor da Torre do Bolo - Anta de Moura SL”, documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2004/207. Ourense 2004.
VV.AA.; “Castillo de Viana do Bolo”, Ourense Siglo XX, ano 3, número 17. Ourense 2009. Páx.28-33.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar