langs: gl gl gl gl gl ca gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca pt es ne gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl vi en uk gl es en

text:
Cine. Un lugar tranquilo | ENRIQUEoubiña
← Un pouco de respecto, por favor.
Libros: Os fillos do lume, de Pedro Feijoo. →
Krasinski sábese o “manual de como ser un bo director sen meterse en lios” de memoria. Esta película, na que ademais de enchufar a súa muller como actriz protagonista, dirixe, actua e participa no guión, pareceume un correctísimo exercicio de cine de xénero. E esta é a sensación que tiven cando recordei a pelicula esta mañá: obra de manual categorizada no xénero de terror, co toque xusto de orixinalidade para que resulte chamativa.
Pero iso foi esta mañá, onte cando saín do cine a sensación era de haber visto e gozado dunha moi boa película, onde o bicho era case o de menos, un simple mal necesario para xustificar todo o demais. Por que esta película fala de outras cousas: da necesidade de adaptarse os cambios que a vida nos trae, por exemplo. Ou da dor da perda, do sentimento de culpa e do perdón. Nada novo no cine tampouco. Pero na ambientación da historia, e en como fala destas cousas, é onde Krasinski se gana os méritos.
Vaiamos por partes. A montaxe sonora é moi boa; unha xenialidade en si mesma, logra que entremos na película de cheo, e que pasemos agobio. Pero sería inxusto decir que ese é o único merito da película. O escenario para min resultou igual de logrado. Case toda a acción transcorre nunha granxa (e con isto non vos conto nada). A gracia é que, do mesmo xeito que por exemplo en “Alien”, o espazo físico está moi limitado, pero tamén compartimentado, permitindo así a división da historia e que haxa varios planos de acción. E isto tampouco é novo. Pero notase un esforzado traballo de ambientación, moi atento cos detalles, logrando que todo sexa máis realista e creible, e iso xa é máis raro de ver.
Outras dúas patas importantes nesta película son o traballo dos protagonistas e a propia historia. Aquí seguramente están as debilidades da obra, pero esas posibles carencias están moi ben cubertas polo propio guión, que fai trampas ó solitario plantexando unha historia chea de incognitas, pero sen demasiados xiros e bastante predecible, e limitando o traballo dos actores coa propia dinámica da historia. E por todo isto precisamente funciona.
Eu diria que é unha boa pelicula no seu conxunto, pero resulta evidente que se sacásemos ou modificasemos algunha das partes desta historia, o resultado seria pésimo. Por outra banda, a obra podería ser algo mellor se cando se traballou o guíón se quixera escapar dalgún dos lugares seguros. Tampouco estaría de máis, dado que falamos dunha historia de terror, algo máis de deso mesmo, pero que conste que medo non, pero tensión hai abondo. En calquera caso eu son dos que pensan que unha historia coñecida pero ben contada, é moito mellor que unha historia moi orixinal pero mal desenvolta.
Esta película levoume a pensar nestas outras:
Los Otros, de Amenabar, por esa lograda ambientación desacougante, moi desacougante.
Alien, o oitavo pasaxeiro, de Ridley Scott , por que é un clásico inevitable do cine de terror na categoria de “con bicho cabreado”, e tamén un exemplo de como, atendendo ben os detalles, se pode facer moi bo cine cun guión de catro liñas.
The Descent, de Neill Marshall, por que é outro xenial exercicio de ambientación, que consegue levarte pouco a pouco ó seu terreo. Esta película vívela como se estiveras dentro da propia cova cas protagonistas. Que canguelo pasei.
Esta entrada foi publicada en cine. Ligazón permanente.
← Un pouco de respecto, por favor.
Libros: Os fillos do lume, de Pedro Feijoo. →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Google. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.


document_lang: gl

langs: es gl gl gl gl ca en gl it en gl gl gl gl en gl gl gl en en gl gl gl gl en gl gl gl es en gl gl gl es en gl gl gl ro en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl lt gl gl vi en uk gl es en gl

text:
Non chega con andar de paseo .
Esta semana miramos na prensa a nova de que o candidato local do Partido Popular, foi de visita a xunto o Conselleiro de Medio Rural. Parece ser que foi alá a contarlle o que o Conselleiro xa sabe, que … Seguir lendo →
Publicado en Cousas de Ribadumia | Deixar un comentario
O futuro está nas aulas.
Non podemos pensar en lograr unha igualdade real entre persoas, entre homes e mulleres, entre persoas con distinto ton de pel ou distinta orientación sexual, relixión ou procedencia social, se non educamos nestes valores ás nenas e aos nenos. … Seguir lendo →
Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario
Cine: Cristal (GLASS) de M. Night Shyamalan.
Antes de nada, se inda non fochedes ver “Cristal“, xa estades tardando. Sobre todo porque para podela disfrutar por completo conven acudir con certa ignorancia do que acontece nela. Esa maravillosa ignorancia tan difícil de manter nos tempos de hoxe, … Seguir lendo →
Publicado en cine | Deixar un comentario
En Ribadumia é  25N todos os días.
Ultimamente parece que en Ribadumia todos somos contrabandistas ou nos relacionamos coa mafia. Nada máis lonxe da realidade. Co gaio do 25N, quero falarvos do que está facendo moita xente no meu concello.  Comezando polo comercio local,  activo e comprometido … Seguir lendo →
Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario
Libros. EL cuento de la criada, de Margaret Atwood.
Margaret Atwood está moi lonxe de ser unha descoñecida na literatura. De feito a súa obra é moi extensa, e toca todos os paus, dende a literatura infantil á novela grafica, pasando polo teatro, os guións para cine e … Seguir lendo →
Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario
O Partido Popular segue coa súa campaña de empuxe e derribo contra o goberno de Ribadumia, do que formo parte. Desta volta o ataque ven a conta do IBI, que debido a que é un imposto que se fai … Seguir lendo →
Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario
John McTiernan dirixeu varias das mellores películas de acción dos últimos trinta anos, “A  xungla de Cristal ( e tamén a terceira parte da saga)”, “A caza do Outubro Vermello”, “O último gran heroe”, ou a xenial, a pesar da … Seguir lendo →
Publicado en cine | Deixar un comentario
Non son o PSOE ou SOMOS, son Gonzalo Durán  e o PP.
“Novamente asistimos a unha  controversia desas que o señor Durán tanto lle gusta crear para ocultar as súas incapacidades. Desta volta armouna á conta da rede de transporte público recortada  no seu día polo Partido Popular e sobre  a … Seguir lendo →
Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas, politica xeral | Deixar un comentario


langs: gl gl gl gl gl ca en gl gl en gl gl gl it en gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl es en gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl es en pt gl gl gl gl gl lt gl gl vi en uk gl es en gl

text:
Non son o PSOE ou SOMOS, son Gonzalo Durán  e o PP.
“Novamente asistimos a unha  controversia desas que o señor Durán tanto lle gusta crear para ocultar as súas incapacidades. Desta volta armouna á conta da rede de transporte público recortada  no seu día polo Partido Popular e sobre  a … Seguir lendo →
Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas, politica xeral | Deixar un comentario
Posted on 13/08/2016 by enriqueoubina
Estes días está callando a alternativa política que moitos queríamos para este país. E está callando en forma de Marea.  Esta formula ten unha serie de condicións polas cales me sinto identificado nela: a principal é a participación da cidadanía … Seguir lendo →
Publicado en politica xeral | Deixar un comentario
Posted on 24/10/2014 by enriqueoubina
Días atrás, falando cunha boa amiga, que xa vai por riba dos corenta anos, contábame que os casos de corrupción son enganosos, porque as persoas inda teñen a peseta na cabeza e non entenden o colosal das cifras dos rescates … Seguir lendo →
Publicado en politica xeral | Deixar un comentario
Posted on 26/09/2014 by enriqueoubina
Cando no verán uns compañeiros e compañeiras presentamos Cerna no Salnés, fixémolo cunha idea moi clara: a necesidade de rexenerar todo o noso sistema político dende a súa base. Por ese motivo incidimos naquela presentación na necesidade de impulsar, … Seguir lendo →
Publicado en Cousas de Ribadumia, politica xeral | Deixar un comentario
¿Comedores escolares en verán?
Posted on 27/06/2014 by enriqueoubina
A semana pasada abriuse nos medios de prensa o debate sobre se deben abrirse os comedores escolares no verán ou non, debido a situación de carencia alimentaria de miles de nenos en Galicia e España. O grado de demagoxia … Seguir lendo →
Publicado en politica xeral | Deixar un comentario
Posted on 05/06/2014 by enriqueoubina
Estes días estase a falar moito da abdicación do  Juanca e da coroación do seu fillo. Eu a verdade é  que non teño nada en contra do “Rey de España” nin dos Borbóns, o Juanca ata me cae ben, … Seguir lendo →
Publicado en cousas miñas, politica xeral | Deixar un comentario
Das eleccións europeas e a fronte ampla.
Posted on 14/10/2013 by enriqueoubina
Publicado en politica xeral | Deixar un comentario
Posted on 25/09/2013 by enriqueoubina
Hai  políticos e politicuchos. Sempre o
Publicado en Cousas de Ribadumia, politica xeral | Deixar un comentario


langs: es gl gl gl gl ca gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en en en pt en gl ca pt es ne gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl vi en uk gl es en gl en

text:
Libros. El hijo prodigo, de Colleen McCullough. | ENRIQUEoubiña
← Luís, imposible facelo peor… na oposición.
McCullough fíxose famosa gracias a “El pájaro espino” unha serie de televisión que tivo moito tirón alo a principios dos oitenta, e que adaptaba unha das súas primeiras novelas. Sen embargo, a súa gran reputación como escritora, eu diría que a mellor da súa xeración e ademais por moito, nada ten que ver con esa obra nin coas súas outras novelas de carácter romántico. McCullough subiu ó altar literario gracias á novela histórica. A súa serie sobre os anos finais da primeira república de Roma son fantásticos en todos os sentidos. Con todo, cara o final da súa vida (morreu no 2015) escribiu unha serie de novelas policiacas, ambientadas na década dos sesenta nunha vila americana.
“El hijo prodigo” é a cuarta desa serie, das cinco que a compoñen, anque é a terceira publicada en castelán. Obviamente, como non é a primeira obra da serie, as principais personaxes, o capitán Carmine Delmonico e o seu equipo, así como outras personaxes e as particularidades da vila onde se desenvolven as novelas,  non  pasan por ningún tipo de presentación. Pero tampouco é necesario. Calquera destas novelas poden lerse de xeito independiente, pois centranse principalmente no caso.
A acción xira ó redor dun veleno roubado dun laboratorio de investigación, que se mostra responsable de varias mortes, que sacan á luz diversas disputas empresariais e persoais. Estamos, pois, ante unha obra de puro xénero, con varios sospeitosos, e unha trama que vai desenredándose  á par que avanza o traballo policial, con varios xiros  e meandros ó longo da trama, incluindo de regalo  algunha subtrama que axuda a darlle realismo a situación, e a mostrar en paralelo as fealdades da vida da pequena comunidade onde está ambientada. Destaca pola rigurosidade coa que trata o traballo policial, incluidos os sinsabores das pistas falsas, nunha época onde ninguén escoitara falar aínda de C.S.I., e os mecanismos de investigación eran, comparados cos de hoxe en día, bastante rudimentarios. O bo facer da escritora notase na narrativa, axil incluso nos pasaxes e explicacións máis aburridos, o uso do momento histórico para encadrar a narración, e na capacidade para dotar de vida propia as diferentes personaxes, cos seus claroscuros.
Dende logo é unha boa lectura de praia.
Este libro recordoume a estes outros:
Toda a obra de Collen McCollough, da que pouco me falta por ler, pero destaco:
on,off , a primeira da serie que protagoniza o capitan Delmonico, e para min  a mellor, sobre todo por como se desenvolve a trama e como remata. Moi recomendable.
“La huida de Morgan”, que narra a través da vida dun preso, as primeiras colonizacións de australia, cando Inglaterra mandou maleantes  de todo tipo ó lugar máis lonxe que encontrou, provocando o nacemento dun país moito maior que a propia Inglaterra.
“El primer hombre de roma”, obra coa que inicia unha saga imprescindible para calquera que guste da  novela histórica.
El nombre de la rosa, de Umberto Eco. Por que se falamos de novela policíaca temos que falar desta obra, magnífica mirese como se mire.
Esta entrada foi publicada en libros. Ligazón permanente.
← Luís, imposible facelo peor… na oposición.
Non cola, Luís. →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Google. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.


langs: en gl gl gl gl ca en gl en gl gl gl es en gl gl gl en en gl gl gl gl gl lt gl gl vi en uk gl es en gl

text:
En Ribadumia é  25N todos os días.
Ultimamente parece que en Ribadumia todos somos contrabandistas ou nos relacionamos coa mafia. Nada máis lonxe da realidade. Co gaio do 25N, quero falarvos do que está facendo moita xente no meu concello.  Comezando polo comercio local,  activo e comprometido … Seguir lendo →
Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario
Libros. EL cuento de la criada, de Margaret Atwood.
Posted on 23/10/2018 by enriqueoubina
Margaret Atwood está moi lonxe de ser unha descoñecida na literatura. De feito a súa obra é moi extensa, e toca todos os paus, dende a literatura infantil á novela grafica, pasando polo teatro, os guións para cine e … Seguir lendo →
Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario
Posted on 31/10/2012 by enriqueoubina
Esta e parte do noso fantastico equipo de Billarda, o “Casilledin do Umia”. Estamos moi orgullosos do exito que estamos tendo, non nos resultados, que van mellorando eu diria que sin querer,  pero si na posta en valor do … Seguir lendo →
Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario


langs: gl gl gl gl gl ca gl gl gl en gl fr gl gl ru ru ru ru ru ru ru gl ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru gl ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru en es gl ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru gl ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru gl ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru en fr gl gl es es gl gl ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru ru en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en en en pt en gl gl gl en gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl war en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt en en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl vi en uk gl es en gl

text:
ENRIQUEoubiña | Nativo da Bouza | Páxina 2
Viaxes: pola ribeira do Dordoña en autocaravana
Este ano (por fin!!)  puiden realizar  unha viaxe en autocaravana, aproveitando uns pouquiños días que me conseguín coller a finais de agosto. Anque a viaxe incluiu pasar por moitos lugares, como Cantabria, Euskadi, Burdeos, norte de Burgos ou Asturias, vou centrar este artigo na parte de  tres días pasados  na Dordoña, antigamente provincia  do Perigord, unha zona de Francia pouco saturada de turistas, pero moi rica en historia, gastronomía, paisaxes… Vou  repasando a viaxe día a día, e cara ó final do artigo incluo uns apuntes sobre a organización da viaxe, custes, etc…
Dia 1: de  Saint-Émilion a beynac-et-cazenac.
A provincia da Dordoña toma o seu nome do río que a percorre a través dunha paisaxe kárstica que deixa estampas espectaculares, con castelos e vilas medievais de conto.
A primeira parada, logo de facer noite en Burdeos, foi Saint-Émilión, unha vila nada a partir dunha comunidade relixiosa, rodeada de viñedos e cargada de historia. Esta vila, cuxo desenvolvemento se debeu, non ó viño, se non a extracción de pedra para a construción, motivo polo cal toda a zona é unha sucesión de covas, boas  para o viño e para os champiñóns, conta entre as súas rúas estreitas con varias peculiaridades, como a igrexa monolítica excavada na pedra no seculo XII ou o claustro dos cordeliers (franciscanos) que foi claustro e mercado á vez, e a través de cuxa capilla se accede á bodega, excavada vinte metros mais abaixo e onde se elaboran viños “cremant”, ou sexa, espumosos.
Logo de percorrer as rúas de Saint- Emilión, fotografiar torres, lavadoiros e rúas, tomar un cafe admirando as vistas da vila e un  viño nun ambiente máis monacal, tocou seguir camiño seguindo o curso ascendente do Dordoña. Despois de comer nunha pequena zona de esparcemento habilitada para autocaravanas nunha vila sen nome, encontramos Bergerac, a cidade de Cyrano. E despois de pasear polas súas pequenas rúas e admirar a estatua do home co nariz máis famoso de Francia-  anque a súa importancia real ven dada porque, ainda que morreu con so 36 anos, é un dos mais importantes escritores de Francia no seculo XVII- , seguimos ruta río arriba, ata chegar a Beynac-et-cazenac.
A Beynac-et-cazenac chegamos xa coa caída da tarde, e acompañados dun chaparrón que lustrou as pedras desa vila, da que solo se pode decir que é unha preciosidade, anclada na parede ó abrigo do castelo e moi ben conservada. Tanto o seu castelo como os outros catro que o acompañan na zona  denominada Perigord Negro, son parte relevante da historia francesa, pois ademais de que o ancho río no pasado foi unha importante vía comercial, serviu tamen de fronteira entre Francia e Inglaterra durante a Guerra dos Cen Anos. Cear debaixo dunha parra nun lugar como este é todo un privilexio.
Día 2. De La Roque-Gageac a Montignac.
No segundo día na ribeira do Dordoña, a primeira parada foi na vila de La Roque-Gageac. O nome xa o di todo, pois a vila medieval fica acochada entre o sainte da montaña e o río Dordoña, tanto, que a única estrada que a cruza esta  feita literalmente enriba do cauce. O sorprendente deste lugar é que aos parroquianos acordoulles transformar o nucleo nun xardín botánico tropical, polo que ó meterse naquelas pequenas rúas un tiña a sensación de terse trasladado a unha vila colonial no caribe. Cousas dos franceses.
Logo desta parada, e de aprovisionarnos dunha das especialidades locais, o aceite de noz, seguimos rumbo a outra vila con castelo, neste caso Castelnaud-la-chapelle, que domina dous vales, con cada seu río, o Dordoña e un dos seus afluentes, o Céou. A subida ó castelo a pe faise sufrida, pero logo as vistas compensan o esforzo. Ademais o castelo foi reconvertido nun museo, centrado na guerra e nas armas, ademais de repasar a historia do propio castelo e de toda a vila que se acubilla á súa sombra. Logo de visitar o castelo, xa xantamos nunha terraza  ó seu pe.
Xa pola tarde, puxemos ruta, con algunha parada  intermedia, cara o seguinte punto no mapa, o castelo-santuario-vila medieval de Rocamadour. Falamos do segundo lugar máis visitado de Francia, despois do Monte de Saint-Michel. Con razón. Non fun quen de facer unha foto que recollera na súa dimensión a estrutura dese lugar, todo prazas e escaleiras. Pero quenes teñan visto a versión de cine do señor dos aneis, seguramente encontren similitudes coa cidade de Minas Tirith. De todos xeitos, o castelo está no cume da parede contra a que se construiu todo o conxunto, por debaixo del esta o grupo de igrexas do santuario, coa sua virxe negra, e abaixo, contra o río, a vila medieval, pechada por dous arcos, que inda se conservan. Unha preciosidade. O final da tarde, achegamonos a Montignac, co pensamento xa posto na visita do día seguinte a Lascaux.
Dia 3: de  Lascaux a Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil.
O terceiro día de estadía na Dordoña foi todo para a prehistoria no val do Vézère, un lugar extraordinario. Comezando pola visita ás covas de Lascaux. Bueno, á cova non, á copia que teñen montada, similar á de Altamira, anque a cántabra ten un acabado máis aproximado á cova real e a de Laxcaux busca uns fins máis didácticos. A cova de Lascaux foi descuberta por casualidade no 1940, cando uns rapaces que buscaban un can perdido  deron cun oco pequeno, aberto no chan polas raices dunha arbore caida. Se esa arbore non caíra, deixando un oco de acceso, a cova inda seguiría oculta. E a saber as que haberá nesa zona.  As pinturas rupestres son unha maravilla digna de coñecer, sobre todo tendo en conta que teñen 17.000 anos de antigüidade e os medios cos que foron feitas. Ademais, falamos dunha cantidade enorme de pinturas,  1.963 unidades gráficas, entre pinturas e grabados, en solo 80 metros de cova. Como non deixaban facer fotos, deixovos unha que recollin de internet,
e tamén un par de  enlaces, por se queredes máis e mellor información:
pero recomendovos a visita á cova, ademais esta moi ben montado o asunto, con moita información e moita trancallada dixital, dende tablets de uso persoal ata proxeccións. Peor están os dous parques que intentan colar como complemento da visita. A miña recomendación e non picar na compra, que supon gastar 24€ por persoa ( a visita a Lascaux son 17€). En todo o val do Vézère hai varios museos, uns públicos e outros privados, moito máis interesantes. Nos picamos na compra conxunta e case perdemos todo o día, tendo que deixar de lado a outra xoia da zona, o museo nacional de prehistoria. De todos xeitos, percorremos o val e puidemos comprobar porque é un lugar con tanta carga historica e prehistórica. Ben situado, con altas paredes de pedra caliza que dan abrigo e un río do que servirse. Ademais está pragado  de covas, refuxio ideal na época na que os  avos dos franceses andaban por ali cazando bisontes.
Con ese paseo polo val do Vézère, parando nun par de sitios interesantes, demos por rematada a nosa visita á Dordoña, e xa puxemos rumbo  sur, para ir voltando, pouco a pouco, cara o centro do mundo.
A autocaravana. Alugar unha autocaravana é unha opción de viaxe que ten ventaxas e inconvintes. O inconvinte maior e, nun primeiro momento, o seu custo. En tempada alta, preparadevos para pagar 140€ por día, anque negociando o prezo, se vos ides máis dunha semana, podedes sacala por algo menos. En todo caso non son baratas e tedes que sumar o combustible á conta. Dito isto, se pensades que ides gastar máis que con outra formula de viaxe, estades errados.  Outro inconvinte ten que ver con vivir en Galicia. Salvo Portugal, o resto de Europa fica lonxe, e iso pode ser un problema se se dispón de poucos días. E todo acaba aí. Por que polo demais  unha autocaravana solo ten ventaxas. Liberdade de ir e vir como se queira, parando onde se queira e sen preocuparse nin do hotel nin do restaurante. permite  xestionar a economía da viaxe moito mellor, pois sempre se pode, por exemplo se a cousa vai xusta, cociñar na autocaravana. A nosa formula foi mixta, desaiunando na furgo  e repartindo o resto de comidas do día, segun o lugar, o momento ou a apetencia, entre algún restaurante local e a nosa cociña de campaña, que cargamos en Euskadi.
Chegar a Dordoña. Nos optamos por ir, dende Euskadi, vía Burdeos, pois queriamos visitar esa cidade e tamén pasar pola duna do Pilat (xa vos contarei), pero non é nin de lonxe a mellor opción, pois os atascos para chegar a  Burdeos son de dimensións épicas, e insufribles. Ademais as autopistas son caras. O mellor e máis barato é dirixirse dende a fronteira, mellor dende a Navarra, directamente a Bergerac, ou á vila que escollades para iniciar a ruta.
Comer e beber na Dordoña. Nesa zona de Francia tedes que ter en conta que pensan que teñen un viño boisimo. Non o dubido, pero ter bo viño e unha cousa e pagar de media 7 €  por unha copa de viño outra moi distinta. O viño, entón, moi caro. Comer non tanto, eu de media calculei que nun restaurante normal, se pagan por persoa 2/3 € máis que por aquí. Que se come? foie grass de pato, zancos de pato, peituga de pato…todo o pato, e  a oca. E despois un pouco de todo, prodúcese moita noz, e polo tanto teñen aceite de noz, licor de noz, cervexa con noz… tamén queixo, mazas…
custes da viaxe. Como vos decia ó principio, esta viaxe solo é parte dunha algo máis longa, polo que sendo puristas habería que sumar os custes de chegar a Dordoña, pero é que non fomos moi dereitos que digamos. Así que  centrándonos neses tres días, sumando o alugueiro da autocaravana, máis o combustible, comidas, entradas, compras, cañas e demais, gastamos en tres días en torno a 600€. Se vos parece caro tede en conta que se queredes ir en avión, dúas persoas, pagar hotel e alugueiro de coche para poder desprazarvos … os custes serán similares, ou maiores. De feito, esta viaxe xurdiu logo de ver o que valía  irse dez días de vacacións a varios  lugares de europa. Demonos conta de que sumando todo non había moita diferencia, cando non saía directamente bastante  máis barato ir na autocaravana.  Como referencia, descontando o custe do alugueiro, nos levabamos un orzamento de 150€ para cada día (prevendo imprevistos), e gastamos bastante menos.  O que está claro é que logo duns anos de bos prezos, o custe de viaxar, polo menos no verán,  volveu a subir, e bastante.
Por último, recomendovos que se tedes a posibilidade visitedes a Dordoña, por que paga moito a pena. Nos solo lle dedicamos tres días, pero deixámonos moito atrás, e penso que da perfectamente para empregar unha semana enteira de vacacións, sen cansarse do lugar. Ademais non é moi extenso, e se non vos vai isto da autocaravana, penso que cun hotel algo centrado e un coche de alugueiro, podedes organizar  unha viaxe moi bonita e non moi cara. Ademais esta zona en primaveira e outono, que son tempada baixa ,  debe ser todo un espectáculo.
Publicado en viaxes | Deixar un comentario
Posted on 09/08/2018 by enriqueoubina
Recapitulemos. O tema comezou a raíz dun teatrillo que o PP montou co parque de bombeiros  e cunha acusación bastante falsa sobre as axudas para  emerxencia social . Dende  Somos Ribadumia fumos contestando , pero nun momento dado Luís Serantes decidiu aproveitar que o Miño pasa por Tui para facer campaña, sacando un artigo de opinión.
Chegados a este punto, crein necesario respostarlle. Pero o amigo Serantes , como ese convidado pesadiño que hai en todas as bodas, cando amarra o micrófono costalle soltalo, e volveu a carga a semana pasada con outro artigo, ainda mais chafalleiro que o anterior …
Realmente, con esas declaracións que fixo, definese bastante a si mesmo, pero pareceume preciso puntualizar un par de cuestións. Por que? por que xa esta ben de ir enganando a xente, e de dar imaxes erradas sobre un mesmo e sobre os demais. Deixo aqui o artigo, que saiu en prensa.
O primeiro, Luís como dis que non coincidimos no Concello, se ata nos fixeron unhas fotos chulísimas que o demostran? Non Luís, non cola. Non cola que me queiras poñer por vago, como tampouco colan as acusacións mal disimuladas de machista que me dirixes. Contra a túa demagoxia, e as túas falsidades, aportareiche algo mais sólido que un comentario: feitos. Apoio á creación e ó traballo diario de ESMAR, Plan “Conta Comigo” de apoio as vítimas de violencia de xénero, outro plan de apoio a fillos de vítimas, actividades de prevención do acoso escolar, ciclo de actividades, exemplar na comarca, no Mes da Diversidade, redución do número de familias en exclusión social, charlas de todo tipo, aumento do convenio con BATA, organización de eventos solidarios… E nomeo cuestións relativas a só unha das áreas das que son responsable, servizos sociais, á que ademais lle aumentamos os recursos dende que son concelleiro. O que non mirei eu neste tempo foi o Partido Popular apoiándonos ou cando menos participando en nada disto, máis ben todo o contrario.
Pero unha cousa puxeches de relevancia a semana pasada, nun artigo bastante soso en canto a contido, anque abundante de insultos velados. Hai unha enorme diferencia entre a túa postura política e a miña. E iso paréceme algo importante.
Cando pos de relevancia que a túa “categoría”, ou a da túa compañeira Salomé, se define pola vosa carreira universitaria, estasnos dicindo aos demais, que como non temos carreira non valemos nada. Iso é clasismo do máis rancio, a parte de ridículo, e supón unha falta de respecto para moitos veciños e veciñas. Queda claro que máis de dereitas non podes ser.
Queda claro, para o caso de que houbera dúbidas, que para ti vos sodes os de arriba e nos somos os de abaixo.
Pola miña banda, en contra do teu desprezo, direiche que estou moi orgulloso de terme pagado uns estudos medios e chegar a ser un simple técnico de ascensores, e seguiría estando orgulloso no caso de ter outro traballo, mesmo sen cualificación. De feito tiven uns cantos. Pertencer a iso que vos parecedes denominar plebe, nin me fai inferior nin me impide aportarlle algo a sociedade dende a política, e tamén dende outros ámbitos. Tampouco me impide pillar os chistes, como cando tentas facernos crer que teus pais che pagaron a carreira de avogado por que tiñas vocación de compromiso social … Home, un pouco de seriedade. Cobrando 40.000 euros do PP e inda te andas a pelexar cos teus compañeiros polos 15 euros de cada comisión informativa… demostrando que ti compromiso só o tes cos euros.
Cando contrapós o meu paso por varias forzas políticas (solo deixei dúas, informate mellor), coa túa permanencia relixiosa no PP, partido declarado corrupto, tentas mostrar que ti, que atravesas un proceso de investigación xudicial, es un político exemplar, e eu sen embargo non. A política entendida como a relixión ou o fútbol. Pero, e a ética onde queda? Eu ireime coa cabeza alta de calquera forza política que considere que non defende os mesmos principios que eu defendo, e dende logo non me verás nun partido como o PP que ten a corrupción como norma de funcionamento. Ti, sen embargo, mentres che vaian pagando e mantendo ese aire de clase alta que tanto che gusta, aguantas onde faga falta. Iso non é ser político, ten outra denominación. O triste disto é que por desgracia non es o único que se deixa cegar por esas luces intensas que supoñen os cartos e a imaxe do poder.
Non cola Luís, pero agradézoche a oportunidade. Son consciente de que esta carta é algo dura contigo, pero era necesaria. Os nosos veciños e as nosas veciñas deben ver que en Ribadumia existen dous modelos políticos opostos, o do clasismo da extrema dereita propio de réximes anteriores e do caciquismo, que favorece a uns poucos, e que compra e vende favores e votos para conseguir o poder. E outro proxecto, o de Somos Ribadumia, que nace da propia veciñanza, formado por persoas de todo tipo e que traballamos pensando na maioría, no beneficio para todos, incluído ti.
Dous modelos antagónicos, entre os que haberá que escoller dentro duns meses, definindo o futuro de Ribadumia. Un saúdo.
Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario
Libros. El hijo prodigo, de Colleen McCullough.
Posted on 01/08/2018 by enriqueoubina
McCullough fíxose famosa gracias a “El pájaro espino” unha serie de televisión que tivo moito tirón alo a principios dos oitenta, e que adaptaba unha das súas primeiras novelas. Sen embargo, a súa gran reputación como escritora, eu diría que a mellor da súa xeración e ademais por moito, nada ten que ver con esa obra nin coas súas outras novelas de carácter romántico. McCullough subiu ó altar literario gracias á novela histórica. A súa serie sobre os anos finais da primeira república de Roma son fantásticos en todos os sentidos. Con todo, cara o final da súa vida (morreu no 2015) escribiu unha serie de novelas policiacas, ambientadas na década dos sesenta nunha vila americana.
“El hijo prodigo” é a cuarta desa serie, das cinco que a compoñen, anque é a terceira publicada en castelán. Obviamente, como non é a primeira obra da serie, as principais personaxes, o capitán Carmine Delmonico e o seu equipo, así como outras personaxes e as particularidades da vila onde se desenvolven as novelas,  non  pasan por ningún tipo de presentación. Pero tampouco é necesario. Calquera destas novelas poden lerse de xeito independiente, pois centranse principalmente no caso.
A acción xira ó redor dun veleno roubado dun laboratorio de investigación, que se mostra responsable de varias mortes, que sacan á luz diversas disputas empresariais e persoais. Estamos, pois, ante unha obra de puro xénero, con varios sospeitosos, e unha trama que vai desenredándose  á par que avanza o traballo policial, con varios xiros  e meandros ó longo da trama, incluindo de regalo  algunha subtrama que axuda a darlle realismo a situación, e a mostrar en paralelo as fealdades da vida da pequena comunidade onde está ambientada. Destaca pola rigurosidade coa que trata o traballo policial, incluidos os sinsabores das pistas falsas, nunha época onde ninguén escoitara falar aínda de C.S.I., e os mecanismos de investigación eran, comparados cos de hoxe en día, bastante rudimentarios. O bo facer da escritora notase na narrativa, axil incluso nos pasaxes e explicacións máis aburridos, o uso do momento histórico para encadrar a narración, e na capacidade para dotar de vida propia as diferentes personaxes, cos seus claroscuros.
Dende logo é unha boa lectura de praia.
Este libro recordoume a estes outros:
Toda a obra de Collen McCollough, da que pouco me falta por ler, pero destaco:
on,off , a primeira da serie que protagoniza o capitan Delmonico, e para min  a mellor, sobre todo por como se desenvolve a trama e como remata. Moi recomendable.
“La huida de Morgan”, que narra a través da vida dun preso, as primeiras colonizacións de australia, cando Inglaterra mandou maleantes  de todo tipo ó lugar máis lonxe que encontrou, provocando o nacemento dun país moito maior que a propia Inglaterra.
“El primer hombre de roma”, obra coa que inicia unha saga imprescindible para calquera que guste da  novela histórica.
El nombre de la rosa, de Umberto Eco. Por que se falamos de novela policíaca temos que falar desta obra, magnífica mirese como se mire.
Publicado en libros | Deixar un comentario
Luís, imposible facelo peor… na oposición.
Posted on 30/07/2018 by enriqueoubina
Ultimamente estamos asistindo  a unha campaña de empuxe e derribo do Partido Popular de Ribadumia contra o goberno municipal, do que formo parte como representante de Somos Ribadumia. Esto non debería ter nada de especial, a fin de contas o PP é o partido da oposición e con dúas persoas liberadas e cobrando  algo suponse que teñen que facer, se non fora polas formas que utilizan e polas cuestións coas que nos salen Luis Serantes e compañia. A formula seguida polo PP é sinxela, atacar á Deputación con todo, con razon ou sen ela, e calar cando quen nos prexudique nalgo sexa a Xunta de Galicia do Partido Popular.
Esta maneira interesada de actuar ten a resposta política que corresponde nos espazos de debate político, como os plenos municipais, pero sobre todo co traballo diario que é o que nos define máis aló do que o PP diga de nos.
Pero con todo, ante as últimas  declaracións do  pope local do PP, Luís Serantes, crin necesario, dende unha perspectiva particular, dirixirlle unhas verbas  en forma de carta aberta enviada ós medios.  Moito me gustaría extenderme sobre as actitudes e formas do PP local, pero dado o limitado do espazo na prensa, tiven que condensar. transcribo a carta tal cual foi enviada.
“CARTA ABERTA A LUIS SERANTES:  imposible facelo peor… na oposición.
Vexo, benquerido Luis Serantes, que ultimamente suples a Salomé Peña, non sei se colliches  xa por fin o relevo, pero tendo en conta que xa sabiamos que eras quen lle redactaba todo, polo menos agora aforramos a recadeira.
Recoméndoche que antes de opinar sobre emerxencia social pases polo concello e fales co persoal que atende ás familias máis desfavorecidas. Pola miña banda, solo che direi que estou moi orgulloso do traballo que estamos facendo. Eu, a diferencia de ti, non concibo ás familias desfavorecidas como unha clase social, os “pobres”, se non como persoas as que hai que axudar a saír adiante, e esa axuda non consiste en dar esmola.
Pero non quería falar diso, senón da penosa oposición que estades facendo. Non se pode ser máis demagóxico e interesado, e á vez facelo peor. Colliches un comentario da presidenta da Deputación que non era anuncio de nada, sacáchelo de contexto e montaches un espectáculo, con frases duras, declaracións na porta do parque de bombeiros… Dúas semanas despois, os bombeiros seguen onde estaban, se os chamamos acoden a facer o seu traballo, e nada cambiou. Non notamos ningún prexuízo.
Pero si o notamos  noutro lado, e moito. Porque mentres vos faciades o parvo no polígono, o Sergas decidiu non cubrir a falta dunha das nosas médicas, provocando o caos e a saturación do servizo. Tamén desapareceu do noso centro de saúde o pediatra, e agora as nais e os pais teñen que desprazarse a Cambados e, ademais de salvar a distancia,  compartir con outros concellos un servizo saturado.
A  atención sanitaria no noso concello esta empeorando a pasos axigantados  gracias ó Partido Popular e o señor Feijoo, pero  como eses son “os vosos”, non facedes nada. Absolutamente nada. Deixades os vosos veciños tirados. Estando na oposición, e coas vosas posibilidades, non se pode facer peor.”
Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | 1 comentario
Posted on 08/06/2018 by enriqueoubina
Quen queira ir ver Han Solo debe levar varias cousas na cabeza. A primeira delas que non vai a ver a Harrison Ford. Pero si vai ver un actor facendo un gran papel, tentando clavar todo o posible ó maior gamberro da galaxia, cando inda estaba en proceso de maduración. Isto é moi importante, por que todo o mundo está a dicir que o protagonista e un erro e non me parece correcto. Fai un moi bo papel.
Outra cousa a ter en conta é que a película se mantén moi fiel o universo creado no episodio IV.  E nese universo a historia (o guión) non ten xeito nin dereito. Non lle facia falta. A nivel de guión e historia, o episodio IV era un despropósito que facía augas por todos lados. O V e o VI case parecían dous episodios de Dallas máis que dúas películas de ciencia ficción. Pero funcionaron en todo o demais, compensando as carencias con moita imaxinación, creando todo un mundo novo, un mundo onde o ilóxico era posible, acompañado dunhas esceas xeniais e unha banda sonora que impresionaba. A saga star wars aportou unha enorme capacidade para facernos soñar, e iso poucas veces aconteceu no cine.
Han Solo é puro star wars. Polo tanto, o guión non é importante. XA. Todo o mundo quere alucinar coa “gran” historia do contrabandista. Pero todo o mundo esquece que o señor  Solo fíxose grande no episodio IV, salvándolle o cú a Luke, e que ata ese momento era un moinante. Un moinante cunha vida moi dura, que eu lin algo de toda esa  literatura creada a posteriori do éxito cinematografico gracias o maior friki de Star Wars de Ribadumia, pero un moinante ó fin e o cabo. E bastante torpe para todo o que non fora correr polo espacio adiante. Porque no esquezamos que o halcón milenario se nos presentou como un pedazo de chatarra.
A min a película gustoume, pero en liñas xerais  pareceume algo floxa, no sentido de que as pezas encaixan mal. Quero dicir, non é que sexa un mal guión, pero abre moitas frontes e faltalle peito para facerlle fronte. E iso, como xa dixen non sería un problema se non fora que todo o demais tampouco pasa do aprobado. E inda por riba, a  banda  sonora, gran salvadora en ocasións anteriores, patina estrepitosamente. Si destacaría o traballo dos actores, que fan moito con moi pouco.
De feito, penso que realmente o que patina é o director. Realizou mellor montaxe o becario que fixo os trailers que Ron Howard, sendo un director reputado. Por comparar, Gared Edwars, sendo un director máis floxeiro (ten no seu haber a última de Godzilla, triste presentación) fixo un gran traballo en Rogue One, converténdoa posiblemente, tempo ó tempo, na mellor desta última fornada de cine star wars.
Esta pelicula fíxome pensar nestas outras:
Star wars. Episodio IV: unha nova esperanza, porque é unha pelicula icónica, a pesar dos seus erros. En moitos sentidos mudou o xeito de facer cine, especialmente no referente ás montaxes sonoras, pero tamén cambiou o xeito de entendelo , devolvendonos un pouco  á  súa orixe como espectáculo. por que a razón de ser do cine é a de ofrecernos un espectáculo, algo que nos faga imaxinar e soñar.
Rogue one, por que desta nova fornada de peliculas, xa coa marca  da disney, é con  diferencia a mellor. Un exemplo de que se pode ser respectuoso co universo star wars e facer unha película sólida en todos os aspectos.
Terminator 2, porque foi o seguinte salto evolutivo, xunto a parque xurásico, en canto a efectos especiais, introducindo a creación dixital de imaxes, personaxes, etc..
King-kong, de Peter Jackson. Por que… por que é un peliculón.  Pero a parte disto,  anque o seguinte paso na evolución da creación dixital logo do anterior corresponde coa mastodóntica “O señor dos aneis”, esta película recupera e actualiza todo o xogo de sensacións que   Merian C. Cooper y Ernest B. Schoedsack lograron no 1933 cando por primeira vez puxeron un monstro enorme nunha sala de cine, nunha época na que todo era novidade e, por añadidura,  fascinante.
Publicado en cine | Deixar un comentario
Ó redor do “Mes da Diversidade”.
Posted on 06/06/2018 by enriqueoubina
Onte iniciamos as actividades do que demos en chamar “Mes da Diversidade”.  Ó longo de todo este xuño imos ter en Ribadumia  diferentes tipos de actividades relacionadas coa visibilización  da diversidade sexual. Unha serie de actividades moi variadas, que van dende a información no colexio e para os pais, ata  eventos máis lúdicos, fotografia, teatro, literatura, cine, música… mesmo un xantar de confraternidade.  E no medio disto, a presentación de “Gotas”, unha asociación pola diversidade social, que participa na organización xunto co concello.
Para min toda esta axenda, todo o que se vai facer neste mes, pero sobre todo o nacemento de Gotas, ten unha importancia vital no eido social , na visibilización destes colectivos e no camiño cara a normalización e posta en valor de todo o que nos diferencia as persoas  como algo positivo, e non como unha lacra. E gustaríame compartir con vos unhas reflexións relativas a todo isto, que me afecta moi persoalmente, pois puxen moitísima ilusión e moito empeño nesta cuestión.
A primeira,  o cambio que supón, a nivel social e a nivel político, pasar de non ter nin unha triste bandeira multicolor no Concello a organizar todo un mes de actividades. Reflexionade por favor sobre iso.
A segunda, un agradecemento. Cando lle propuxen a Santi, o educador familiar, por primeira vez “facer algo” con motivo do Día do Orgullo, miroume con cara rara. Rarísima máis ben, reflexando o mesmo pensamento que unha persoa de confianza me expresou en alto: “a ver, que isto é Ribadumia”. Pois precisamente por iso. Logo  fomos traballando a cousa, dándolle voltas durante meses e buscándolle o xeito. Dixen fomos traballando, pero debo dicir que sobre todo  o que currou foi Santi. E isto é moi importante, por que para comezar este home non ten entre as súas obrigas laborais nada do que está facendo con este tema, e sen embargo tomouno moi en serio e está realizando un traballo enorme, e notase que con moita ilusión. O meu agradecemento non se pode medir.
A  terceira, unha alegría. Porque no medio de todo isto un bo día tiven coñecemento de que había un grupo de persoas que querían crear unha asociación, de nome “Gotas” que eles denominan “pola diversidade social”. Contarán con todo o noso apoio. Ademais encántame o nome, e encántame esta denominación, totalmente inclusiva. Que nun concello rural naza unha entidade destas características, ademais única (quero pensar que solo de momento)  na comarca,  ten unha importancia social enorme. Tremenda. E que se sumaran con esa ilusión e forza a todo  isto, convertindose na outra pata imprescindible para que saía adiante, para min é unha satisfacción enorme.
A cuarta, o apoio que estamos tendo. Por que a ilusión que Santi e a xente de Gotas lle puxeron ó tema, contaxiouse, e iso notase.  Nótase no apoio mostrado por outros colectivos, ou por negocios privados como O Encontro ou A da Conda, que van dispoñer, ademais de moi boa gana, o seu espazo para algunha das actividades; nótase na xente de aquí e de acolá que se esta interesando, nas persoas, moitas,  que van participar dalgún xeito e facer posible que isto funcione…
A  quinta, a necesidade que había de algo así. Por moitos motivos. Por que non podemos como sociedade seguir vivindo no medievo, mirando de esguello ás persoas que sexan diferentes a nos, nin desprezalas socialmente obrigandoas a vivir dentro dun ropeiro, por exemplo. E xa non entro a falar da falta de dereitos nin noutras cuestións, para non envelenarme nin alargarme con isto.
E remato. Anímovos a participar nas actividades deste mes. Todas son interesantes, unhas máis formais, faranvos pensar en moitas cousas, e outras máis lúdicas e festivas, coas que vos divertiredes, que tamén está ben, e ademais tamén vos farán pensar.
Pero sobre todo, sobre todo, anímovos a participar por que creo que é necesario que mudemos moitas cousas, e este é un camiño.
P.D. Un apunte dende o político que vive en min. Dende que chegamos o goberno, axudamos a visibilizar o maltrato de xénero, primeiro apoiando a creación de ESMAR, a primeira entidade de apoio ás vítimas da comarca, logo creando o programa “Conta Comigo” , un programa totalmente innovador, tanto na forma como no fondo, que esta creando unha rede de puntos seguros a través do comercio local e un grupo de voluntariado de apoio. Agora axudamos a visibilizar o colectivo LGTBQI+ … A pesar das criticas dalgúns, penso  que algo, mesmo diría  que moito,  estamos facendo, e  penso que estamos acertando coa liña de traballo. Para min, a política  (tamén)   é isto …
Publicado en Cousas de Ribadumia, cousas miñas | Deixar un comentario
Libros: Os fillos do lume, de Pedro Feijoo.
Posted on 22/05/2018 by enriqueoubina
Pedro Feijoo váisenos, meus amigos e amigas. Parece que fuxe cara algún lado correndo máis do que lle dan as pernas.
Se non lestes o libro pero o pensades ler, mellor  entón non sigades  lendo este amaño de crítica.
Os fillos do lume preséntase como a segunda parte da premiada “Os fillos do mar”, pero daquela boa novela, relato de aventuras de corte clásico, cuns oportunos toques de novela negra, outros aliños de novela histórica e unhas personaxes ben expostas, non queda aquí máis que o recordo, e tres personaxes, a cidade de Vigo, e os dous protagonistas, que nesta entrega aparecen deformados por un espello convexo, especialmente Simón Varela,  ó que o autor aplica o mesmo mal que Gore Bervinski (inda que nese caso a culpa seguramente sexa da Disney) ó Jack Sparrow dos Piratas caribeños, e preséntanolo como unha caricatura da mesma personaxe na novela anterior. Así, o Simón que en “Os fillos do mar” era un torpón que levaba cun humor moi de aquí a súa  habilidade para meterse en leas, bo exemplo de antiheroe,  convertese nesta nun verdadeiro imbecil, que se pasa a novela a tombos dun lado para outro, metendo a pata en todo e  sen decatarse de nada, e aportando á historia aínda menos.
E cando xa na primeira páxina te das conta de que unha personaxe á que lle tiñas cariño perdeu toda a gracia, o resto non pode ir ben. A novela non consegue nin de lonxe o lustre da súa antecesora, e tampouco consegue que as pezas encaixen ben, nin que o Macguffin que usa  o autor como enganche para falar do que realmente lle interesa, que é a (verdadeira) historia da reconquista de Vigo, resulte minimamente crible.  Iso por non falar de certas cuestións, que ademais de mal resoltas,  directamente sobran na historia.
Pero non todo son desgracias. Pedro Feijoo é un escritor áxil e con talento, como tamén o é Verbinski, e como coas peliculas do director, se obviamos certos ticks absurdos, podemos pasar unha boa tarde de praia con esta novela. Ademais detras da obra, guste ou non, notase un traballo de documentación intenso, e moitas horas de patear rúa. Aporta unha boa e completa visión  sobre o episodio da reconquista, algo que sempre se agradece, máis @s que somos afeccionados á historia,  e unha visita guiada pola cidade olívica e por algúns recunchos e institucións dela  que xa podía tomar exemplo o alcalde dos dinosetos.
Esta novela fíxome pensar nestas outras:
Todas as novelas anteriores que leín do mesmo escritor. Os fillos do mar , unha obra moi boa mirese como se mire. A memoria da choiva tamen está bastante ben. Pero Morena, perigosa e románica  por desgracia xa apunta a perda da brúxula que parece confirmarse con Os fillos do lume. Agardemos que todo fora unha mala fase creativa desas que teñen os autores,  e que  xa rematara.
Publicado en libros | Deixar un comentario
Cine. Un lugar tranquilo
Posted on 23/04/2018 by enriqueoubina
Krasinski sábese o “manual de como ser un bo director sen meterse en lios” de memoria. Esta película, na que ademais de enchufar a súa muller como actriz protagonista, dirixe, actua e participa no guión, pareceume un correctísimo exercicio de cine de xénero. E esta é a sensación que tiven cando recordei a pelicula esta mañá: obra de manual categorizada no xénero de terror, co toque xusto de orixinalidade para que resulte chamativa.
Pero iso foi esta mañá, onte cando saín do cine a sensación era de haber visto e gozado dunha moi boa película, onde o bicho era case o de menos, un simple mal necesario para xustificar todo o demais. Por que esta película fala de outras cousas: da necesidade de adaptarse os cambios que a vida nos trae, por exemplo. Ou da dor da perda, do sentimento de culpa e do perdón. Nada novo no cine tampouco. Pero na ambientación da historia, e en como fala destas cousas, é onde Krasinski se gana os méritos.
Vaiamos por partes. A montaxe sonora é moi boa; unha xenialidade en si mesma, logra que entremos na película de cheo, e que pasemos agobio. Pero sería inxusto decir que ese é o único merito da película. O escenario para min resultou igual de logrado. Case toda a acción transcorre nunha granxa (e con isto non vos conto nada). A gracia é que, do mesmo xeito que por exemplo en “Alien”, o espazo físico está moi limitado, pero tamén compartimentado, permitindo así a división da historia e que haxa varios planos de acción. E isto tampouco é novo. Pero notase un esforzado traballo de ambientación, moi atento cos detalles, logrando que todo sexa máis realista e creible, e iso xa é máis raro de ver.
Outras dúas patas importantes nesta película son o traballo dos protagonistas e a propia historia. Aquí seguramente están as debilidades da obra, pero esas posibles carencias están moi ben cubertas polo propio guión, que fai trampas ó solitario plantexando unha historia chea de incognitas, pero sen demasiados xiros e bastante predecible, e limitando o traballo dos actores coa propia dinámica da historia. E por todo isto precisamente funciona.
Eu diria que é unha boa pelicula no seu conxunto, pero resulta evidente que se sacásemos ou modificasemos algunha das partes desta historia, o resultado seria pésimo. Por outra banda, a obra podería ser algo mellor se cando se traballou o guíón se quixera escapar dalgún dos lugares seguros. Tampouco estaría de máis, dado que falamos dunha historia de terror, algo máis de deso mesmo, pero que conste que medo non, pero tensión hai abondo. En calquera caso eu son dos que pensan que unha historia coñecida pero ben contada, é moito mellor que unha historia moi orixinal pero mal desenvolta.
Esta película levoume a pensar nestas outras:
Los Otros, de Amenabar, por esa lograda ambientación desacougante, moi desacougante.
Alien, o oitavo pasaxeiro, de Ridley Scott , por que é un clásico inevitable do cine de terror na categoria de “con bicho cabreado”, e tamén un exemplo de como, atendendo ben os detalles, se pode facer moi bo cine cun guión de catro liñas.
The Descent, de Neill Marshall, por que é outro xenial exercicio de ambientación, que consegue levarte pouco a pouco ó seu terreo. Esta película vívela como se estiveras dentro da propia cova cas protagonistas. Que canguelo pasei.
Publicado en cine | Deixar un comentario


langs: war gl gl gl gl ca gl gl war en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca pt es ne gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl vi en uk gl es en

text:
cine. Han Solo. | ENRIQUEoubiña
← Ó redor do “Mes da Diversidade”.
Luís, imposible facelo peor… na oposición. →
Quen queira ir ver Han Solo debe levar varias cousas na cabeza. A primeira delas que non vai a ver a Harrison Ford. Pero si vai ver un actor facendo un gran papel, tentando clavar todo o posible ó maior gamberro da galaxia, cando inda estaba en proceso de maduración. Isto é moi importante, por que todo o mundo está a dicir que o protagonista e un erro e non me parece correcto. Fai un moi bo papel.
Outra cousa a ter en conta é que a película se mantén moi fiel o universo creado no episodio IV.  E nese universo a historia (o guión) non ten xeito nin dereito. Non lle facia falta. A nivel de guión e historia, o episodio IV era un despropósito que facía augas por todos lados. O V e o VI case parecían dous episodios de Dallas máis que dúas películas de ciencia ficción. Pero funcionaron en todo o demais, compensando as carencias con moita imaxinación, creando todo un mundo novo, un mundo onde o ilóxico era posible, acompañado dunhas esceas xeniais e unha banda sonora que impresionaba. A saga star wars aportou unha enorme capacidade para facernos soñar, e iso poucas veces aconteceu no cine.
Han Solo é puro star wars. Polo tanto, o guión non é importante. XA. Todo o mundo quere alucinar coa “gran” historia do contrabandista. Pero todo o mundo esquece que o señor  Solo fíxose grande no episodio IV, salvándolle o cú a Luke, e que ata ese momento era un moinante. Un moinante cunha vida moi dura, que eu lin algo de toda esa  literatura creada a posteriori do éxito cinematografico gracias o maior friki de Star Wars de Ribadumia, pero un moinante ó fin e o cabo. E bastante torpe para todo o que non fora correr polo espacio adiante. Porque no esquezamos que o halcón milenario se nos presentou como un pedazo de chatarra.
A min a película gustoume, pero en liñas xerais  pareceume algo floxa, no sentido de que as pezas encaixan mal. Quero dicir, non é que sexa un mal guión, pero abre moitas frontes e faltalle peito para facerlle fronte. E iso, como xa dixen non sería un problema se non fora que todo o demais tampouco pasa do aprobado. E inda por riba, a  banda  sonora, gran salvadora en ocasións anteriores, patina estrepitosamente. Si destacaría o traballo dos actores, que fan moito con moi pouco.
De feito, penso que realmente o que patina é o director. Realizou mellor montaxe o becario que fixo os trailers que Ron Howard, sendo un director reputado. Por comparar, Gared Edwars, sendo un director máis floxeiro (ten no seu haber a última de Godzilla, triste presentación) fixo un gran traballo en Rogue One, converténdoa posiblemente, tempo ó tempo, na mellor desta última fornada de cine star wars.
Esta pelicula fíxome pensar nestas outras:
Star wars. Episodio IV: unha nova esperanza, porque é unha pelicula icónica, a pesar dos seus erros. En moitos sentidos mudou o xeito de facer cine, especialmente no referente ás montaxes sonoras, pero tamén cambiou o xeito de entendelo , devolvendonos un pouco  á  súa orixe como espectáculo. por que a razón de ser do cine é a de ofrecernos un espectáculo, algo que nos faga imaxinar e soñar.
Rogue one, por que desta nova fornada de peliculas, xa coa marca  da disney, é con  diferencia a mellor. Un exemplo de que se pode ser respectuoso co universo star wars e facer unha película sólida en todos os aspectos.
Terminator 2, porque foi o seguinte salto evolutivo, xunto a parque xurásico, en canto a efectos especiais, introducindo a creación dixital de imaxes, personaxes, etc..
King-kong, de Peter Jackson. Por que… por que é un peliculón.  Pero a parte disto,  anque o seguinte paso na evolución da creación dixital logo do anterior corresponde coa mastodóntica “O señor dos aneis”, esta película recupera e actualiza todo o xogo de sensacións que   Merian C. Cooper y Ernest B. Schoedsack lograron no 1933 cando por primeira vez puxeron un monstro enorme nunha sala de cine, nunha época na que todo era novidade e, por añadidura,  fascinante.
Esta entrada foi publicada en cine. Ligazón permanente.
← Ó redor do “Mes da Diversidade”.
Luís, imposible facelo peor… na oposición. →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Google. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.


langs: gl gl gl gl gl ca war es gl en gl gl gl es gl gl gl gl gl gl ca pt es ne gl gl gl war es gl en gl gl gl gl it gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl vi en uk gl es en

text:
Luís, imposible facelo peor… na oposición. | ENRIQUEoubiña
Libros. El hijo prodigo, de Colleen McCullough. →
Ultimamente estamos asistindo  a unha campaña de empuxe e derribo do Partido Popular de Ribadumia contra o goberno municipal, do que formo parte como representante de Somos Ribadumia. Esto non debería ter nada de especial, a fin de contas o PP é o partido da oposición e con dúas persoas liberadas e cobrando  algo suponse que teñen que facer, se non fora polas formas que utilizan e polas cuestións coas que nos salen Luis Serantes e compañia. A formula seguida polo PP é sinxela, atacar á Deputación con todo, con razon ou sen ela, e calar cando quen nos prexudique nalgo sexa a Xunta de Galicia do Partido Popular.
Esta maneira interesada de actuar ten a resposta política que corresponde nos espazos de debate político, como os plenos municipais, pero sobre todo co traballo diario que é o que nos define máis aló do que o PP diga de nos.
Pero con todo, ante as últimas  declaracións do  pope local do PP, Luís Serantes, crin necesario, dende unha perspectiva particular, dirixirlle unhas verbas  en forma de carta aberta enviada ós medios.  Moito me gustaría extenderme sobre as actitudes e formas do PP local, pero dado o limitado do espazo na prensa, tiven que condensar. transcribo a carta tal cual foi enviada.
“CARTA ABERTA A LUIS SERANTES:  imposible facelo peor… na oposición.
Vexo, benquerido Luis Serantes, que ultimamente suples a Salomé Peña, non sei se colliches  xa por fin o relevo, pero tendo en conta que xa sabiamos que eras quen lle redactaba todo, polo menos agora aforramos a recadeira.
Recoméndoche que antes de opinar sobre emerxencia social pases polo concello e fales co persoal que atende ás familias máis desfavorecidas. Pola miña banda, solo che direi que estou moi orgulloso do traballo que estamos facendo. Eu, a diferencia de ti, non concibo ás familias desfavorecidas como unha clase social, os “pobres”, se non como persoas as que hai que axudar a saír adiante, e esa axuda non consiste en dar esmola.
Pero non quería falar diso, senón da penosa oposición que estades facendo. Non se pode ser máis demagóxico e interesado, e á vez facelo peor. Colliches un comentario da presidenta da Deputación que non era anuncio de nada, sacáchelo de contexto e montaches un espectáculo, con frases duras, declaracións na porta do parque de bombeiros… Dúas semanas despois, os bombeiros seguen onde estaban, se os chamamos acoden a facer o seu traballo, e nada cambiou. Non notamos ningún prexuízo.
Pero si o notamos  noutro lado, e moito. Porque mentres vos faciades o parvo no polígono, o Sergas decidiu non cubrir a falta dunha das nosas médicas, provocando o caos e a saturación do servizo. Tamén desapareceu do noso centro de saúde o pediatra, e agora as nais e os pais teñen que desprazarse a Cambados e, ademais de salvar a distancia,  compartir con outros concellos un servizo saturado.
A  atención sanitaria no noso concello esta empeorando a pasos axigantados  gracias ó Partido Popular e o señor Feijoo, pero  como eses son “os vosos”, non facedes nada. Absolutamente nada. Deixades os vosos veciños tirados. Estando na oposición, e coas vosas posibilidades, non se pode facer peor.”
Esta entrada foi publicada en Cousas de Ribadumia, cousas miñas. Ligazón permanente.
← cine. Han Solo.
Libros. El hijo prodigo, de Colleen McCullough. →
1 Response to Luís, imposible facelo peor… na oposición.
Pingback: Non cola, Luís. | ENRIQUEoubiña
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Google. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.


langs: gl gl gl gl gl ca gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl ca pt es ne gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl vi en uk gl es en

text:
Un pouco de respecto, por favor. | ENRIQUEoubiña
← De viaxes: Croacia (pasando por Bosnia e Montenegro)
Cine. Un lugar tranquilo →
Esta semana pasada, Salomé Peña e o seu partido sairon na prensa elevando o ton de voz a conta dunha cuestión de carácter urbanístico, inda que o que realmente lles fastidiou foi que lles afeáramos a súa falta de palabra. O asunto non tería maior relevancia, a fin de contas o PP local leva tres anos de pataleta en pataleta sen asumir o seu lugar na oposición, se non fora por que para tapar a súa falta de argumentos, Salomé e compañia recurriron o insulto, neste caso contra a miña persoa.
E isto si que xa cansa un pouco. Xa cansa ver como para facer política algunhas persoas se dedican ó insulto, sexa de xeito directo ou as agachadas, xa cansa ver como non importa reventar calquera cousa ben feita solo por que “os seus” non levan a batuta. Xa cansa tanta política de baratillo.   E xa cansa que uns poucos e unhas poucas se pensen que os demais somos parvos…
Ó final, logo de falalo coas xentes de Somos Ribadumia, emitimos un comunicado como forza política, que podedes leer aquí, pero considerei tamén que, dado o personal do ataque, era preciso unha resposta pola miña parte. Esa resposta, inda que podería, e quizais debería,  ser máis  extensa, quedou concretada nun breve artigo de opinión enviado onte á prensa, e que vos reproduzo aquí abaixo.
En política a educación é importante. Benquerida Salomé Peña, “tonto útil “ podería ser unha boa definición para unha persoa designada a dedo para ocupar un cargo, circunstancia á que efectivamente en Ribadumia xa estamos moi acostumados, concretamente dende o ano 2001, e mesmo antes, cando un alcalde do teu partido colocou un “tonto útil” en postos da deputación. O mesmo “tonto útil” que despois mordería a man que lle deu de comer e te colocaría a ti a dedo na alcaldía. Polo que comprendo que ti estarás moi afeita a ese tipo de circunstancias, e de funcionamentos dentro do teu partido.
Claro que o entendo. Pero non me confundas a min contigo. Porque afortunadamente non todos somos iguais. E menos en canto ós funcionamentos políticos. Tamén che agradecería que respectaras á forza política á que eu represento, Somos Ribadumia, e recordaras, antes de facer certas afirmacións, que ti non es alcaldesa por un motivo: a maioría das nosas veciñas e veciños non te quería na alcaldía. Asúmeo.
Aínda así, todas as persoas que vos apoiaron nas eleccións merecen que as respectes. Entendo que non esteas acostumada a estar sentada na cadeira de enfronte, e que o teu guía espiritual, o señor Serantes, tampouco estará moi acostumado ó traballo da oposición. Ou ó traballo político en xeral, se temos que atender o que vemos nos plenos municipais. Pero con actitudes como as que estás tendo so consegues que a imaxe das políticas e dos políticos desmellore, polo que outra vez, e desexo  que sexa a última,  pídoche que antes de asinar os comunicados, escritos ou mocións que outros che redactan, leas ben os contidos, porque nestes últimos meses estás conseguindo que creamos que es unha maleducada e que non tes respecto ningún polas persoas, sexan políticos da competencia, sexan veciños e veciñas de  á pé.
Es, ou deberías ser, a líder da oposición. A túa misión é propor alternativas e solucións ós problemas, e buscar acordos con quen goberna para solucionar as cuestións que van xurdindo, ou avanzar na mellora da vida no noso concello. Por que niso consiste a política, non en buscar conflitos interesados, nin en ir por aí insultando. Asume por fin o teu rol, Salomé Peña, e ponte a  traballar, que xa son horas.
Esta entrada foi publicada en Cousas de Ribadumia. Ligazón permanente.
← De viaxes: Croacia (pasando por Bosnia e Montenegro)
Cine. Un lugar tranquilo →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Google. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.


langs: gl gl gl gl gl ca gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl ca pt es ne gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl vi en uk gl es en gl en

text:
Libros: Os fillos do lume, de Pedro Feijoo. | ENRIQUEoubiña
← Cine. Un lugar tranquilo
Ó redor do “Mes da Diversidade”. →
Pedro Feijoo váisenos, meus amigos e amigas. Parece que fuxe cara algún lado correndo máis do que lle dan as pernas.
Se non lestes o libro pero o pensades ler, mellor  entón non sigades  lendo este amaño de crítica.
Os fillos do lume preséntase como a segunda parte da premiada “Os fillos do mar”, pero daquela boa novela, relato de aventuras de corte clásico, cuns oportunos toques de novela negra, outros aliños de novela histórica e unhas personaxes ben expostas, non queda aquí máis que o recordo, e tres personaxes, a cidade de Vigo, e os dous protagonistas, que nesta entrega aparecen deformados por un espello convexo, especialmente Simón Varela,  ó que o autor aplica o mesmo mal que Gore Bervinski (inda que nese caso a culpa seguramente sexa da Disney) ó Jack Sparrow dos Piratas caribeños, e preséntanolo como unha caricatura da mesma personaxe na novela anterior. Así, o Simón que en “Os fillos do mar” era un torpón que levaba cun humor moi de aquí a súa  habilidade para meterse en leas, bo exemplo de antiheroe,  convertese nesta nun verdadeiro imbecil, que se pasa a novela a tombos dun lado para outro, metendo a pata en todo e  sen decatarse de nada, e aportando á historia aínda menos.
E cando xa na primeira páxina te das conta de que unha personaxe á que lle tiñas cariño perdeu toda a gracia, o resto non pode ir ben. A novela non consegue nin de lonxe o lustre da súa antecesora, e tampouco consegue que as pezas encaixen ben, nin que o Macguffin que usa  o autor como enganche para falar do que realmente lle interesa, que é a (verdadeira) historia da reconquista de Vigo, resulte minimamente crible.  Iso por non falar de certas cuestións, que ademais de mal resoltas,  directamente sobran na historia.
Pero non todo son desgracias. Pedro Feijoo é un escritor áxil e con talento, como tamén o é Verbinski, e como coas peliculas do director, se obviamos certos ticks absurdos, podemos pasar unha boa tarde de praia con esta novela. Ademais detras da obra, guste ou non, notase un traballo de documentación intenso, e moitas horas de patear rúa. Aporta unha boa e completa visión  sobre o episodio da reconquista, algo que sempre se agradece, máis @s que somos afeccionados á historia,  e unha visita guiada pola cidade olívica e por algúns recunchos e institucións dela  que xa podía tomar exemplo o alcalde dos dinosetos.
Esta novela fíxome pensar nestas outras:
Todas as novelas anteriores que leín do mesmo escritor. Os fillos do mar , unha obra moi boa mirese como se mire. A memoria da choiva tamen está bastante ben. Pero Morena, perigosa e románica  por desgracia xa apunta a perda da brúxula que parece confirmarse con Os fillos do lume. Agardemos que todo fora unha mala fase creativa desas que teñen os autores,  e que  xa rematara.
Esta entrada foi publicada en libros. Ligazón permanente.
← Cine. Un lugar tranquilo
Ó redor do “Mes da Diversidade”. →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Google. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.


langs: pt gl gl gl gl ca gl war gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt en en gl gl ca pt es ne gl gl gl gl war gl gl gl gl it gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl vi en uk gl es en gl en

text:
Ó redor do “Mes da Diversidade”. | ENRIQUEoubiña
← Libros: Os fillos do lume, de Pedro Feijoo.
Onte iniciamos as actividades do que demos en chamar “Mes da Diversidade”.  Ó longo de todo este xuño imos ter en Ribadumia  diferentes tipos de actividades relacionadas coa visibilización  da diversidade sexual. Unha serie de actividades moi variadas, que van dende a información no colexio e para os pais, ata  eventos máis lúdicos, fotografia, teatro, literatura, cine, música… mesmo un xantar de confraternidade.  E no medio disto, a presentación de “Gotas”, unha asociación pola diversidade social, que participa na organización xunto co concello.
Para min toda esta axenda, todo o que se vai facer neste mes, pero sobre todo o nacemento de Gotas, ten unha importancia vital no eido social , na visibilización destes colectivos e no camiño cara a normalización e posta en valor de todo o que nos diferencia as persoas  como algo positivo, e non como unha lacra. E gustaríame compartir con vos unhas reflexións relativas a todo isto, que me afecta moi persoalmente, pois puxen moitísima ilusión e moito empeño nesta cuestión.
A primeira,  o cambio que supón, a nivel social e a nivel político, pasar de non ter nin unha triste bandeira multicolor no Concello a organizar todo un mes de actividades. Reflexionade por favor sobre iso.
A segunda, un agradecemento. Cando lle propuxen a Santi, o educador familiar, por primeira vez “facer algo” con motivo do Día do Orgullo, miroume con cara rara. Rarísima máis ben, reflexando o mesmo pensamento que unha persoa de confianza me expresou en alto: “a ver, que isto é Ribadumia”. Pois precisamente por iso. Logo  fomos traballando a cousa, dándolle voltas durante meses e buscándolle o xeito. Dixen fomos traballando, pero debo dicir que sobre todo  o que currou foi Santi. E isto é moi importante, por que para comezar este home non ten entre as súas obrigas laborais nada do que está facendo con este tema, e sen embargo tomouno moi en serio e está realizando un traballo enorme, e notase que con moita ilusión. O meu agradecemento non se pode medir.
A  terceira, unha alegría. Porque no medio de todo isto un bo día tiven coñecemento de que había un grupo de persoas que querían crear unha asociación, de nome “Gotas” que eles denominan “pola diversidade social”. Contarán con todo o noso apoio. Ademais encántame o nome, e encántame esta denominación, totalmente inclusiva. Que nun concello rural naza unha entidade destas características, ademais única (quero pensar que solo de momento)  na comarca,  ten unha importancia social enorme. Tremenda. E que se sumaran con esa ilusión e forza a todo  isto, convertindose na outra pata imprescindible para que saía adiante, para min é unha satisfacción enorme.
A cuarta, o apoio que estamos tendo. Por que a ilusión que Santi e a xente de Gotas lle puxeron ó tema, contaxiouse, e iso notase.  Nótase no apoio mostrado por outros colectivos, ou por negocios privados como O Encontro ou A da Conda, que van dispoñer, ademais de moi boa gana, o seu espazo para algunha das actividades; nótase na xente de aquí e de acolá que se esta interesando, nas persoas, moitas,  que van participar dalgún xeito e facer posible que isto funcione…
A  quinta, a necesidade que había de algo así. Por moitos motivos. Por que non podemos como sociedade seguir vivindo no medievo, mirando de esguello ás persoas que sexan diferentes a nos, nin desprezalas socialmente obrigandoas a vivir dentro dun ropeiro, por exemplo. E xa non entro a falar da falta de dereitos nin noutras cuestións, para non envelenarme nin alargarme con isto.
E remato. Anímovos a participar nas actividades deste mes. Todas son interesantes, unhas máis formais, faranvos pensar en moitas cousas, e outras máis lúdicas e festivas, coas que vos divertiredes, que tamén está ben, e ademais tamén vos farán pensar.
Pero sobre todo, sobre todo, anímovos a participar por que creo que é necesario que mudemos moitas cousas, e este é un camiño.
P.D. Un apunte dende o político que vive en min. Dende que chegamos o goberno, axudamos a visibilizar o maltrato de xénero, primeiro apoiando a creación de ESMAR, a primeira entidade de apoio ás vítimas da comarca, logo creando o programa “Conta Comigo” , un programa totalmente innovador, tanto na forma como no fondo, que esta creando unha rede de puntos seguros a través do comercio local e un grupo de voluntariado de apoio. Agora axudamos a visibilizar o colectivo LGTBQI+ … A pesar das criticas dalgúns, penso  que algo, mesmo diría  que moito,  estamos facendo, e  penso que estamos acertando coa liña de traballo. Para min, a política  (tamén)   é isto …
Esta entrada foi publicada en Cousas de Ribadumia, cousas miñas. Ligazón permanente.
← Libros: Os fillos do lume, de Pedro Feijoo.
cine. Han Solo. →
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Escribe aquí o teu comentario ...
introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:
Correo-e (o enderezo non será publicado)
Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Google. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. ( Sair /  Cambiar )
Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. ( Sair /  Cambiar )
Notificarme os novos comentarios por correo electrónico.
Recibir notificación dos novos artigos por correo electrónico.


langs: lt lt es it en pt gl gl es gl gl gl pt gl

text:
Servicios integrales de limpieza y mantenimiento Bienvenido a LIMASA, empresa consolidada en el sector de limpiezas y servicios de mantenimiento desde 1972.
Correo electronico e contrasinal son campos requiridos
Crear doadamente unha rede privada
Coa tecnoloxía de: makeaNet.com
Idiomas   Galego | Español | English | Português | Français | Italiano | Pycckий
¿Que é MakeaNet?  |  Quen somos  |  Prezos/Produtos  |  Condicións  |  Política de privacidade


langs: es en

text: Comentarios en: El superávit carballés permitirá actuar en Castrillón, Aldemunde y Ardaña


langs: gl gl gl ca gl gl gl gl gl es gl gl en es es es es es gl es es gl es gl es gl gl es es es es es gl gl gl gl es gl es gl es gl gl gl es gl es gl

text:
Jorge Mira: “Vivan os días de luz! Viva San Xoán! Viva Carballo!” | La Prensa de Carballo
A. Pérez Cavolo • Sociedad • Hace 11 meses
Jorge Mira en el pregón de San Xoán | MAREMA para Diario de Bergantiños
San Xoán y el verano ya están aquí. Así lo anunciaron ayer al mediodía las bombas de palenque que sonaron para recordar a los carballeses el inicio de la semana grande de las fiestas parroquiales y también del solsticio de verano y así también se encargó de recordarlo el físico y divulgador baiés Jorge Mira, que este año actuó como pregonero de las fiestas de San Xoán.
“Tedes a festa colocada de marabilla no calendario: xusto no inicio do verán”, aseguró Mira durante  su ameno discurso en la Praza do Concello para después, con toda la precisión científica que lo caracteriza,  continuar: “O día máis longo do ano, con 15 horas e 21 minutos de luz. O sol poñerase ás 22.18 pero é que a última luz crepuscular non se irá ata as 0.36. O bonito ademais é que o primeiro crepusculo de mañá será ás 4.39, co cal a noite absoluta de hoxe só durará 4 horas!”.
Fue de las pocas licencias científicas que se tomó Jorge Mira en su discurso en el que prefirió contar el impacto que Carballo tuvo en la educación y en la vida de un chaval de aldea  que se bañaba “nun balde das vacas con auga que se calentaba no pote” y que más de cuarenta años después se codea con premios Nobel y que “hoxe estou aquí, subido ao palco dunha festa colosal a que sempre sentín asombro polo seu tamaño”, lo que a la vista de personas de cierta edad, como su madre, es toda una “imaxe simbólica da mellora social que tivemos os nenos dos anos 70 grazas ao sistema público de educación da época”.
Y es que para Jorge Mira el pregón fue una oportunidad para señalar “o importante que foi Carballo para multitude de persoas da miña xeración que non somos de aquí” y cómo él, en particular, está en “débeda con Carballo, que se cruzou na miña vida no momento no que medraba académicamente e tamén de corpo”.
A partir de allí su pregón estuvo lleno de anécdotas de un chaval de 13 años “que nunca saíra da casa” y que a comienzos de los años ochenta empezó el instituto en Carballo a donde llegada tomando todos los días a las ocho de la mañana el Transporte Finisterre.
“Con diferentes matices, a situación foi máis ou menos análoga para a rapazada de Laracha, de Malpica, de Corme, de Ponteceso… Eses rapaces puidemos ter  sorte e que nos tocase un mal sitio… pero tivemos moita sorte e tocounos Carballo, cunha xeración de xente capaz, profesores capaces, de cultura do esforzo e con todo por descubrir”, manifestó. Porque “aquel Carballo dos anos 80 era o noso Facebook, o noso Instagram. Nada do que veu despois foi mellor rede social”.
El físico y divulgador baiés Jorge Mira dio ayer el pistoletazo de salida a la semana grande de las fiestas de San Xoán con un pregón lleno de recuerdos en el que destacó la importancia que tuvo Carballo en la educación y en la vida de chavales de aldea de toda una generación
En su discurso no faltaron nombres propios como el de Xosé Buño –”o primeiro carballés ante o que quedei admirado”–, o los profesores Carlos Puga –”que me daba inglés e me flipaba co seu estilazo”– y José María de la Viña Varela, “que tantas vocacións científicas axudou a perfilar”.
Y así hasta el día de ayer, en el que fue pregonero de San Xoán en uno de esos días “ nos que apatecería poñerse no cumio dos depósitos de auga ao lado do instituto Alfredo Brañas, que son como o Everest de aquí, para contemplar esta vila na súa totalidade co maior brillo solar do ano e darlle o abrazo que se merece. Vivan os días de luz!, Viva San Xoán! Viva Carballo!”, finalizó.
El pregón de Mira fue el pistoletazo de salida oficial de la semana grande de las fiestas, en las que ya ayer hubo música. Fue la de la banda juvenil del Conservatorio de Música de Carballo y la de Big Band de Jazz, que se encargaron de amenizar la espera del pregón en una calurosa tarde. En los actos de apertura de las fiestas también intervinieron, como manda la tradición, la presidenta de la comisión de fiestas, María José Souto, y el alcalde, Evencio Ferrero, que animaron a los carballeses a participar y a disfrutar de los festejos.
El programa de la semana grande de San Xoán seguirá hoy. Los gaiteiros de Arume se encargarán del pasacalles a partir de las 12.30 horas y por la noche se realizará la primera gran verbena con las orquestas Trebol y Compostela a partir de las 22.30 horas. Mañana sábado, víspera de San Xoán, será el aquelarre en la “Eira das meigas” en el Monte Neme y el concurso de cachelas que tiene 1.800 euros en premios.
Suscríbete a las actualizaciones Darse de baja de las actualizaciones
El Concello de Carballo cambiará el concepto del Museo de Bergantiños
Las obras de remodelación del Museo de Bergantiños que empezarán en las próximas semanas serán…
La atención a la dependencia pesa cada vez más en las arcas carballesas
El peso que tiene la atención a la dependencia anualmente en los presupuestos de Carballo…
Cifra récord de multas en las campañas de tráfico en Carballo
En la junta local de Seguridad de ayer también se presentó el balance de la…
Más de 7.700 alumnos de infantil y primaria regresan hoy a las aulas
Las puertas de los colegios de la Costa da Morte se abren hoy para recibir…
El Concello carballés aumenta hasta 350 las becas de infantil
El Concello de Carballo aumentará este año el número de bolsas de estudio para los…
Cookies y Política de Privacidad
Agencia Web y Aplicaciones
Copyright © 2019 A Pérez Cavolo | Ver la versión sin AMP
Utilizamos cookies propias y de terceros para mejorar tu experiencia de usuario y ofrecerte un mejor servicio.


text: Comentarios en: Una profunda rehabilitación dará aire nuevo al Museo de Bergantiños


text: Comentarios en: La rotura de una tubería de la traída de aguas inunda cuatro pisos en Malpica


langs: gl gl gl ca gl gl gl gl gl es gl gl en gl es gl es gl es es gl es es es es es es gl gl gl es gl gl gl es es gl gl gl es gl es gl

text:
“Cada libro é unha molécula desa auga que fai posible a liberdade” | La Prensa de Carballo
A. Pérez Cavolo • Cultura • Hace 2 años
Manuel Rivas (c.) recorrió ayer la Praza dos Libros después del pregón
La Praza dos Libros de Carballo puso en marcha ayer una nueva edición con un padrino de excepción: el escritor Manuel Rivas, que entre chorizos, grelos, patatas y libros llamó a la resistencia cultural recordando que “cada libro é unha molécula desa auga que fai posible a liberdade e a creación” y que sin la cultura, la educación, la literatura o los cuentos “o noso país sería –citando al Infierno de Dante– un maldito sitio triste”.
Con un discurso lleno de referentes (Alexandre Bóveda, Dante, Nuccio Ordine, David Foster Wallace, Wenceslao Fernández Flórez, entre otros) y que empezó con una pregunta simple – “Por que son importantes a lectura e os libros?”– el escritor gallego más internacional recordó que hasta no hace mucho tiempo la cultura y los libros eran un privilegio reservado a los poderosos y lo que hoy parece incuestionable como es el acceso a la cultura, la alfabetización y la educación fueron conquistas.
El escritor Manuel Rivas inauguró ayer la Praza dos Libros de Carballo con un pregón muy reivindicativo en defensa de la literatura, de la cultura y de la educación como únicas formas de conseguir el bienestar social
“A conquista da cultura equivalía á conquista do pan, do aire que respiramos, da auga que sostén a vida”. “Temos que loitar contra o cambio climático na cultura, contra a seca, a desertización” porque “toda Galicia ten que ser un bosque animado, unha cidade da cultura”, dijo.
Recuerdo a Paco Souto
En el pregón de Manuel Rivas también hubo un recuerdo especial al poeta, percebeiro y agitador social Paco Souto, fallecido el pasado mes de febrero. “Paco Souto pertence ao mellor da nosa estirpe, a da xente ceibe, a dos ceibes literarios” declaraba Rivas para poco después leer uno de los poemas del malpicán.
Tras su reivindicativo pregón, Rivas se paseó entre las casetas de las librerías –verdaderas protagonistas de esta feria–, y en una de ellas (la carballesa Brañas Verdes) disfrutó de un ejemplar muy especial con sus versos ilustrados por grabados de Manuel Facal. Para los libreros, la mañana empezó muy animada, con buenas ventas. Además de los libros infantiles, las obras más populares fueron “De Arsenio a Arsenio” de Xan Fraga, “Derrumbando muros con pintura” y “Charamuscas” de Suso Lista.
La presentación del libro del cormelán cerró la primera jornada de la Praza dos Libros en la que también se presentó “Lendas da Costa da Morte” de Xan Fernández Carrera y los niños gozaron con el concierto “Fantasía coas palabras”. Para la jornada de hoy están previstas las presentaciones de “Kosmocán” (12 horas); “Costa do Solpor. O regreso da Illa do Tesoro” (20 horas) y “Contos mariños de Carballo” (21 horas). Para los niños será el concierto “Pirilampo” a las 18.30.
Suscríbete a las actualizaciones Darse de baja de las actualizaciones
El FIOT, Premio da Cultura Galega das Artes Escénicas
El Festival Internacional Outono de Teatro de Carballo fue reconocido hoy con el Premio da…
Ron Lalá vuelve al FIOT carballés el 11 de octubre con “Crimen y Telón”
Ron Lalá, una de las compañías más queridas del público carballés, volverá este año al…
La comedia “Buster”, gran triunfadora del V Carballo InterPlay
La comedia española “Buster” se coronó como la gran triunfadora del Festival de Contidos Dixitais…
El corazón del teatro vuelve a latir en Carballo con un FIOT lleno de estrenos
Vuelve el otoño a Carballo y, con él, el FIOT.  El Festival Internacional Outono de…
El verano en Carballo se bailará a ritmo de son cubano, fado y folk
El son cubano, el folk y el fado marcarán el ritmo del verano en Carballo.…
Cookies y Política de Privacidad
Agencia Web y Aplicaciones
Copyright © 2019 A Pérez Cavolo | Ver la versión sin AMP
Utilizamos cookies propias y de terceros para mejorar tu experiencia de usuario y ofrecerte un mejor servicio.


langs: gl en

text: Comentarios en: Carballo mide la concentración de radón en los edificio públicos


text: Comentarios en: “Cada libro é unha molécula desa auga que fai posible a liberdade”


text: Comentarios en: Carballo fija por primera vez una regulación común para su personal


text: Comentarios en: Carballo triplicará los agentes de policía de patrulla durante el San Xoán


langs: en de gl en lt id es gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl ast en en en da en gl es es it gl en gl es gl gl es en es en

text:
Page not Found | Trisquel International School
close× Llámanos 665 141 664
The page cannot be found.
"O FSE inviste en no teu futuro"
Copyright © Trisquel International School, 2018


langs: es en en gl es es gl pt es gl es gl ca es gl es es es hu es es es gl lt es es gl es es es es es en es es en en gl es es gl es es es gl es gl es es es es es es es es es es pt gl pt en es es en gl es es es it ca gl es gl es es gl gl hu gl ja ja gl lt ja ja es war gl es es es ja es ja gl id ja fr gl es es es en en gl oc gl es gl pt pt es es gl es gl ja gl ja es es es vi es es es es es es en fr es gl es pl lt fr es de es hu es es es en es hu id lt gl es es gl en gl en es fr ur gl en es es es es nb lt fi pt es pt en es lb es ur es ur es es de gl gl es es es es es gl en es gl es it gl gl pt gl es es ast gl gl es gl es gl hu es ur ca es es vi en es pt es es es es vi es es ast ast es es pt pt fr es es es de es gl es es eo es pt lt ia es es sv es gl pt es es es es en en

text:
Pulse sobre cada imagen acceder a la ficha completa del establecimiento.
Los distintos anuncios aparecen ordenados por distancia a Brunyola
Casa Videira turismo rural en Bueu
Casa Rural Los Cabritos de Tomás
Puebla de Sanabria a 140 km
Apartamentos rurales Casa el Gaitero
El Corral de la Antigua
Nava de Béjar a 319 km
Casa rural o alojamiento
Casa rural LA ARAÑA
Piedralaves a 417 km
Casa rural o alojamiento
Madrigalejo a 434 km
Ramales de la Victoria a 499 km
Clinica Dental Toledo - AM Odontologia
Toledo a 508 km
San Sebastián de los Reyes a 511 km
Fuenteheridos a 511 km
Casa rural o alojamiento
Hiendelaencina a 558 km
Negocio aventura o deporte
Musgo y Liquen Animación y Turismo Activo
Berlanga de Duero a 564 km
Casa rural o alojamiento
Alcaraz a 723 km
Casa rural o alojamiento
Terriente a 742 km
Casa rural o alojamiento
Casas Rurales Batan Río Tus
Yeste a 758 km
Chulilla a 830 km
Alquiler o venta de Inmuebles
SE ALQUILA O SE VENDE BAR CON VIVIENDA 220M
Abanilla a 886 km
Negocio aventura o deporte
Valderrobres a 906 km
Casa rural o alojamiento
Brunyola a 1173 km
Mapa de situación de Ourense
Visite los pueblos cercanos a Ourense
5km San Cibrao das Viñas
6km Pereiro de Aguiar (O)
15km Paderne de Allariz
17km Nogueira de Ramuín
20km San Cristovo de Cea
21km Xunqueira de Ambía
24km Baños de Molgas
26km Xunqueira de Espadanedo
29km Castrelo de Miño
29km Rairiz de Veiga
29km Vilar de Santos
Visite las provincias cercanas a Ourense
Otros pueblos de Ourense
Barco de Valdeorras (O)(98 km)
Baños de Molgas(24 km)
Calvos de Randín(44 km)
Carballeda de Avia(33 km)
Carballeda de Valdeorras(109 km)
Castrelo de Miño(29 km)
Castrelo do Val(62 km)
Chandrexa de Queixa(55 km)
Nogueira de Ramuín(17 km)
Paderne de Allariz(15 km)
Parada de Sil(33 km)
Pereiro de Aguiar (O)(6 km)
Pobra de Trives (A)(68 km)
Quintela de Leirado(35 km)
Rairiz de Veiga(29 km)
San Cibrao das Viñas(5 km)
San Cristovo de Cea(20 km)
San Xoán de Río(62 km)
Viana do Bolo(85 km)
Vilamartín de Valdeorras(90 km)
Vilar de Barrio(34 km)
Vilar de Santos(29 km)
Vilariño de Conso(79 km)
Xinzo de Limia(34 km)
Xunqueira de Ambía(21 km)
Xunqueira de Espadanedo(26 km)
Correpueblos.com -Navegador libre de Pueblos de España está en construcción.
Para ponerse en contacto con correpueblos.com envie un correo a info[arroba]correpueblos.com


langs: es en en gl es es pt pt es gl es gl es es gl ca es es hu es es es gl lt en es gl es es en es es es es gl es es es en en gl es es es gl es gl es es es es es es es es es es de gl pt en gl es es es es fr es it ca gl es gl gl pt hu gl it gl pt es es pt es ca es hu zh ja ur en es pt gl en gl gl es gl es pt it gl es gl es ja es es uk it en es gl gl ja gl gl en es es es es es gl vi es ca en gl ca es es es es de es en es pt es ro es nn es es en gl es es hbs_lat pt de pt en es it es tr hu de es en gl es de ro es es en es pt es es es hu en gl gl es en es ja hu ur es es pt es es gl de gl gl es es en ur pt gl als es es pt pt fr es es es de es gl es es eo es pt lt ia es es sv es gl pt es es es es en en

text:
Pulse sobre cada imagen acceder a la ficha completa del establecimiento.
Los distintos anuncios aparecen ordenados por distancia a Brunyola
Casa Rural Los Cabritos de Tomás
Puebla de Sanabria a 148 km
Casa Videira turismo rural en Bueu
Apartamentos rurales Casa el Gaitero
Casa rural o alojamiento
El Corral de la Antigua
Nava de Béjar a 351 km
Parrillas a 429 km
Casa rural o alojamiento
Casa rural LA ARAÑA
Piedralaves a 436 km
Ramales de la Victoria a 455 km
Casa rural o alojamiento
Madrigalejo a 481 km
San Sebastián de los Reyes a 515 km
Clinica Dental Toledo - AM Odontologia
Toledo a 526 km
Negocio aventura o deporte
Musgo y Liquen Animación y Turismo Activo
Berlanga de Duero a 549 km
Casa rural o alojamiento
Hiendelaencina a 549 km
Fuenteheridos a 576 km
Casa rural o alojamiento
Terriente a 737 km
Casa rural o alojamiento
Alcaraz a 741 km
Casa rural o alojamiento
Casas Rurales Batan Río Tus
Yeste a 778 km
Chulilla a 829 km
Negocio aventura o deporte
Valderrobres a 889 km
Alquiler o venta de Inmuebles
SE ALQUILA O SE VENDE BAR CON VIVIENDA 220M
Abanilla a 899 km
Casa rural o alojamiento
Brunyola a 1144 km
Mapa de situación de Lugo
Visite los pueblos cercanos a Lugo
12km Outeiro de Rei
16km Castro de Rei
38km Palas de Rei
45km Antas de Ulla
46km Ribeira de Piquín
Visite las provincias cercanas a Lugo
Otros pueblos de Lugo
Antas de Ulla(45 km)
Castro de Rei(16 km)
Folgoso do Courel(62 km)
Monforte de Lemos(55 km)
Navia de Suarna(62 km)
Negueira de Muñiz(75 km)
Outeiro de Rei(12 km)
Palas de Rei(38 km)
Pedrafita do Cebreiro(67 km)
Pobra do Brollón (A)(54 km)
Ribas de Sil(69 km)
Ribeira de Piquín(46 km)
Correpueblos.com -Navegador libre de Pueblos de España está en construcción.
Para ponerse en contacto con correpueblos.com envie un correo a info[arroba]correpueblos.com