langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt zh pt en gl gl gl gl ko gl it gl gl gl gl gl gl gl it it ko gl es gl gl gl gl gl es it gl en en en en en es pt en fr es ca pt de pt gl pt oc pt gl gl en ja pt gl pt fr es pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Dupla homenaxe a Antonio Gramsci e Primo Levi - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Crónicas Tradução Xesús González Gómez
O 27 de abril de 1937, despois de once anos nos cárceres fascistas, morría o secretario xeral do Partido Comunista de Italia, Antonio Gramsci, polo que este ano conmemórase o 80 aniversario do seu pasamento. Cincuenta anos despois, case día a día, o 11 de abril de 1987, suicidábase (?) o escritor, resistente antifascista, de orixe xudía e supervivente da Soah (estivo internado en Auschwitz durante uns 11 meses; dos 650 italianos que enviaron con el foi un dos vinte que sobreviviron), Primo Levi, polo que se conmemora hogano o 30 aniversario da súa morte. Os dous son abondo coñecidos como para presentalos, por iso, a nosa homenaxe hoxe é, simplemente, a tradución de dous escritos de ambos. Un lémbranos os erros que se puideron cometer, e se cometeron, na transmisión do herdo da resistencia antifascista. O outro recórdanos que nada nos di cal será o resultado das loitas, que só se pode prever a loita, e máis nada; ademais doutras cousas de grande importancia.
Os escritos que traducimos manteñen viva a súa actualidade e de ambos pódese tirar unha lección moi clara: hai que continuar a loitar, mais sen esperarmos que os obxectivos sexan alcanzados: o único obxectivo é o que produza a loita, o combate, no momento en que este se realiza. O que cómpre é camiñar, aínda que nunca cheguemos á meta, máis dá a impresión que todos queremos camiñar coas alforxas cheas e que recoñezan o noso cansazo de camiñantes. Dunha vez por todas: nunca saberemos se conseguiremos o noso obxectivo e ninguén ten por que recoñecer que camiñamos. Quen desexe medallas, que se apunte a campionatos de atletismo.
A Mostra da Deportación, que se inaugurou en Turín en (pódese dicir) ton menor, acadou un éxito inesperado. Todos os días da exposición, a todas as horas, diante daquelas terríbeis imaxes houbo unha multitude densa e conmovida; a data de clausura foi adiada en dúas ocasións. Igualmente sorprendente foi o acollemento do público turinés aos dous sucesivos coloquios destinados aos mozos, que tiveron lugar nos locais da Unione Culturalle, no Parlacio Carignano: un público concentrado, atento, pensativo. Estes dous resultados, en si positivos e dignos de fonda atención, contiñan en xerme un reproche: talvez si se tardou de mais; talvez desperdiciamos anos, calamos cando era tempo de falarmos, desilusionamos unha expectativa.
Mais conteñen tamén un ensino (en realidade nada novo: a historia dos costumes é unha serie de redescubrimentos): na nosa época estrepitosa e publicitaria, inzada de propaganda aberta e de suxestións ocultas, de retórica automática, de compromisos, de escándalos e de esgotamento, a voz da verdade, a piques de se perder, adquire un timbre novo, un énfase máis nítido.
Semella demasiado fermoso para ser verdade, mais é así: a ampla desvalorización da palabra, escrita e falada, non é definitiva, non é xeral, algo se salvou. Por moi estraño que semelle, aínda hoxe quen di a verdade encontra quen o escoite, e é crido.
É para nos alegrarmos; mais esta manifestación de confianza implica, impón, un exame de consciencia a todos. Nesta espiñenta cuestión, de como transmitirmos aos nosos fillos un patrimonio moral e sentimental que consideramos importante, non nos equivocamos tamén nós? Probabelmente si: pecamos por comisión e por omisión. Calando, pecamos de preguiza e de desconfianza na virtude do verbo; e cando falamos, pecamos moitas veces, adoptando e aceptando unha linguaxe que non era a nosa. Sabémolo, a Resistencia tivo inimigos e aínda os ten, e estes, como é natural, manobran a fin de que se fale da Resistencia o menos posíbel. Mais tamén a sospeita de que este abafamento se desenvolve, de modo máis ou menos consciente, con medios máis sutís, é dicir, embalsamando a Resistencia antes de tempo, relegándoa obsequiosamente no nobre castelo da Historia Patria.
Ora, a este proceso de embalsamamento contribuímos, temo, tamén nós. Para describirmos e transmitirmos os feitos de onte, adoptamos moitas veces unha linguaxe retórica, haxiográfica e, xa que logo, vaga. Que á Resistencia se lle dedique a denominación de «Segundo Risorgimento», pode sosterse ou negarse coa axuda de argumentos óptimos: mais pregúntome se é oportuno acentuar este aspecto, ou máis ben insistir no feito de que a Resistencia continua, ou cando menos debería continuar, porque os seus obxectivos só foron realizados en parte. En realidade, desta maneira afírmase unha continuidade ideal entre os feitos de 1848, 1860, 1918 e 1945, a expensas da máis ardente e evidente continuidade entre 1945 e hoxe: a cesura dos vinte anos fascistas perde relevo.
En conclusión, acho que se desexamos que nos nosos fillos sintan estas cousas e, polo tanto, se sintan os nosos fillos, deberemos falar un pouco menos de gloria e de vitoria, un pouco máis de vida dura, arriscada e ingrata, do desgaste cotián, dos días de esperanza e de desesperación, e dos nosos compañeiros mortos aceptando en silencio o seu deber, da participación do pobo (mais non todo), dos erros cometidos e dos evitados, da experiencia conspirativa e militar fatigosamente conquistada mediante erros que se pagaban ao prezo de vidas humanas, da laboriosa (e non espontánea, e non sempre perfecta) concordia entre formacións de diversos partidos.
Só así os novos poderán sentir a nosa historia máis recente como un tecido de acontecementos humanos, e non como un «pensum» a sumar a moitos outros dos programas ministeriais.
Il giornali del genitore, II, nº 1, 15 de xaneiro de 1960.
Recollido en Primo Levi, L’asimmetria e la vita. Articole e saggi 1955-1987, a cura di Marco Belopoliti, Turín, Giulio Einaudi Editore, 2002, pp. 15-17.
O CONCEPTO DE CIENCIA
§ (15). O concepto de ciencia. A formulación do problema como unha busca de leis, de liñas constantes, regulares, uniformes, está vinculada a unha esixencia, concibida dun modo un pouco pueril e inxenuo, de resolver perentoriamente o problema práctico da previsibilidade dos acontecementos históricos. Posto que «semella», por unha estraña inversión das perspectivas, que as ciencias naturais proporcionan a capacidade de prever a evolución dos procesos naturais, a metodoloxía histórica foi «cientificamente» concibida só e en canto habilita abstractamente para «prever» o porvir da sociedade. De aí a busca de causas esenciais, ou mellor, da «causa primeira», da «causa das causas». Mais as Teses sobre Feuerbach xa criticaran anticipadamente esta concepción simplista. En realidade pódese prever «cientificamente» a loita, mais non os seus momentos concretos, que non poden ser senón o resultado de forzas contraditorias en perpetuo movemento, nunca reducíbeis a cantidades fixas, porque nelas a cantidade se converte en calidade. Realmente, «prevese» na medida en que se obra, en que se aplica un esforzo voluntario e, polo tanto, se contribúe concretamente a crear o resultado «previsto». A previsión revélase, xa que logo, non como un acto científico de coñecemento, senón como a expresión abstracta do esforzo que se realiza, o modo práctico de crearmos unha vontade colectiva.
E como podería ser a previsión un acto de coñecemento? Coñécese o que foi ou o que é, non o que será, que é un «non existente» e, xa que logo, incognoscíbel por definición. A previsión é, polo tanto, só un acto práctico que non pode, en canto non sexa unha futilidade ou unha perda de tempo, ter outra explicación que a xa exposta. É necesario fixar exactamente o problema da previsibilidade dos acontecementos históricos para estarmos en condicións de criticarmos exhaustivamente a concepción do causalismo mecánico, para baleirala de todo prestixio científico e reducila a puro mito, que quizais fose útil no pasado, no período primitivo do desenvolvemento de certos grupos sociais subalternos.
Mais o concepto mesmo de «ciencia», como resulta do Ensaio popular (1), hai que destruílo criticamente; este áchase prisioneiro completamente das ciencias naturais, como se estas fosen a única ciencia ou a ciencia por excelencia, como así foi fixado polo positivismo. Mais no Ensaio popular o termo ciencia é empregado con moitos significados, algúns explícitos e outros sobreentendidos ou apenas indicados. O sentido explícito é o que ten a «ciencia» nas investigacións físicas. Outras veces, porén, semella indicar o método. Mais existe un método en xeral, e se existe, que outra cousa significa senón filosofía? Podería significar outras veces soamente a lóxica formal, mais se pode denominar a esta un método e unha ciencia? É preciso fixar que cada investigación ten o seu método determinado e constrúe a súa ciencia determinada, e que o método se desenvolveu e elaborou xunto co desenvolvemento e a elaboración de tal investigación e ciencia determinadas, e forma un todo único con elas. Xulgar que se pode facer progresar unha investigación científica aplicando un método tipo, elixido porque deu bos resultados noutra investigación á cal era inherente, é un estraño erro que nada ten a ver coa ciencia. Existen, no entanto, criterios xerais que, pode dicirse, constitúen a conciencia crítica de cada científico, calquera que for a súa «especialización», e que deben ser sempre espontaneamente vixiados no seu traballo. Así se pode dicir que non é científico aquel que demostra escasa seguridade nos seus criterios particulares, que non ten un coñecemento pleno dos conceptos utilizados, que ten escasa información e coñecemento do estado precedente dos problemas tratados, que non é moi cauto nas súas afirmacións, que non progresa de maneira necesaria, senón arbitraria e sen concatenación, que non sabe ter en conta as lagoas existentes nos coñecementos alcanzados e as agacha, contentándose con solucións ou nexos puramente verbais, no canto de declarar que se trata de formulacións provisionais que poderían ser retomadas e desenvolvidas, etc.
Unha recriminación que pode facerse a moitas referencias polémicas do Ensaio é o descoñecemento sistemático da posibilidade de erro por parte de cada un dos autores citados, polo que se atribúe a un grupo social, do cal os científicos serían sempre os representantes, as opinións máis dispares e as intencións máis contraditorias. Esta recriminación vincúlase a un criterio metodolóxico máis xeral: non é moi «científico», ou máis simplemente, «moi serio», elixir os adversarios entre os máis estúpidos e mediocres; e tampouco elixir entre as opinións dos adversarios as menos esenciais e as máis ocasionais, e presumir de «destruír» «todo» adversario porque se destruíu unha das súas opinións secundarias e incidentais; de destruír unha ideoloxía ou unha doutrina porque se demostrou a insuficiencia teórica dos seus defensores de terceira ou cuarta fila. Non obstante, «é preciso ser xusto cos adversarios», no sentido de que hai que esforzarse por comprendermos o que estes quixeron dicir realmente e non deterse maliciosamente nos significados superficiais e inmediatos das súas expresións. Sempre que isto sexa co propósito de elevar o ton e o nivel intelectual dos propios seguidores e non co fin inmediato de crear o baleiro en torno a si con calquera medio e de calquera maneira. Hai que colocarse neste punto de vista: que o propio seguidor debe discutir e manter o seu punto de vista en discusións con adversarios capaces e intelixentes, e non só con persoas bastas e carentes de preparación, que se convencen «autoritariamente» ou por «vía emocional». A posibilidade de erro debe ser afirmada e xustificada, sen menoscabo da propia concepción, porque o que importa non é a opinión de Tizio, Caio ou Sempronio, senón o conxunto de opinións que se volveron colectivas, un elemento e unha forza social. A estas hai que refutalas nos seus expoñentes teóricos máis representativos e aínda dignos de respecto pola altura do seu pensamento, e tamén por «desinterese» inmediato, e non xa pensando que con iso se «destruíu» o elemento e a forza social correspondente (o que sería puro racionalismo iluminista), senón unicamente que se contribuíu: 1) a manter e reforzar o espírito de distinción e de separación no propio partido; 2) a crear o terreo para que os propios partidarios absorban e vivifiquen unha doutrina orixinal, correspondente ás propias condicións de vida.
É de observar que moitas deficiencias do Ensaio popular están vinculadas á «oratoria». No prefacio, o autor lembra, case a título de honra, a orixe «falada» da súa obra. Mais, como xa advertiu Macauly a propósito das discusións orais entre os gregos, ás «demostracións orais» e á mentalidade dos oradores vincúlase a superficialidade lóxica e as argumentacións máis sorprendentes. Polo demais, isto non diminúe a responsabilidade dos autores que non revisen, antes de imprimilos, os traballos de orixe oratoria, a miúdo improvisados, cando a asociación mecánica e casual das ideas substitúe o vigor lóxico. O peor acontece cando, nesta práctica oratoria, se solidifica a mentalidade superficial e os freos críticos xa non funcionan. Poderíase facer unha lista das ignorantiae, mutationes, elenchi do Ensaio popular, probabelmente debida ao «ardor» oratorio. Un exemplo típico é, ao meu parecer, o parágrafo dedicado ao profesor Stammler, que é do máis superficial e sofístico.
Antonio Gramsci, Quaderni del carcere, tomo II, Turin, Giulio Einuadi Editore, 1975, Edición crítica do Istituto Gramsci, a cargo de Valentino Gerratana, pp. 1043-1046.
(1) Trátase, como sabe o lector, do Ensaio de socioloxía popular, de Nicolai I. Bukharin.
You might also like
* Teatro Xesús González Gómez
“Els límits del silenci. La censura del teatre català durant el franquisme”, de Sharon G. Feldman e Francesc Foguet
Crítica literária Ler teatro Referências literárias Teatro Xesús González Gómez
O grupo de teatro Chévere
Ler teatro Referências literárias Teatro Xesús González Gómez
“As cancións que lles cantaban aos cativos”, de Raúl Dans
“Fazer rede” por Fausta Cardoso Pereira
Posted On 27 Setembro, 2018 Fausta Cardoso Pereira 0
Abrir a porta e respirar o entusiasmo do novo. Olhar em frente e não saber por onde começar. Encantar-me com …
“Piruá”, por Kerley Carvalhedo
Posted On 7 Agosto, 2018 Palavra Comum 0
"Piruá": Terminado o filme levamos nosso lixinho para descartar na saída, não sem antes saber pelo meu amigo que o …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


document_lang: gl

langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fr es pt es gl gl gl gl gl gl gl pt en fr en en en es gl en fr es es it fr pt pt gl zh de pt pt en ja pt gl pt fr es pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Cartas a Emilia Pardo Bazán (XI), por Teresa Barro - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Imos falar agora de como se forma e funciona a familia patriarcal, que é a base e o modelo do patriarcado en conxunto.
A primeira pergunta ten que ser cal é o obxetivo da familia. Se quixésemos decidir para que é a familia sen deixarnos levar polo modelo coñecido, o que resolvésemos dependeria mais que nada da ideia que teñamos de como debia ser o mundo no que estamos, de se cremos que haberia que potenciar ese mundo de maneira que funcionase o mellor posível para todos os que habiten, ou se pensamos que os humanos son intrinsecamente insignificantes, que a maioria deles nunca van valer para nada e que sempre será mellor que governe un grupo de autoridades superiores. A crenza nas elites foi o que asentou o patriarcado e o que sempre imperou no mundo. Os monarcas, os governantes, os imperios e todos os que acadaron mando e viraron autoridades foron considerados superiores axiña que obtiveron ese mando, que se interpretou como outorgado diretamente polas autoridades divinas. Esa é a pauta autoritaria que rexe en todas as estruturas sociais e políticas, a de que hai superiores e inferiores natos e unha xerarquia natural e de orixe divina que hai que respeitar. E esa pauta non desaparecerá mentres se siga cultivando na familia patriarcal.
A cuestión fundamental é a de se a familia debe ser para procriar ou para criar, para reproducir o que xa está feito ou para iniciar algo novo, para ancorar no pasado ou para abrirse ao futuro. O obxetivo da familia patriarcal é procriar, reproducir e obstruir o futuro para asentar un sistema de control e dependencia. Esa familia impón obediencia cega ás autoridades, que son sempre ¨superiores¨, e desalenta o espírito criador. O de que a reprodución fose o obxetivo da familia apoiárono todos os que usaron crenzas relixiosas para divinizar o patriarcado. A igrexa católica, por exemplo, sostivo que o matrimonio era para procriar, e que só así tiña sentido a unión de home e muller. Noutras relixións nas que esa doutrina está menos explícita, a ideia funciona coa mesma forza e tambén nas sociedades mais laicas ou mais ateias. Caberia pensar que, en principio, cando unha sociedade está secularizada en grande medida, como están case todas as sociedades mais adiantadas, o entusiasmo por ter fillos e facer familias diminuiria e que muitos preferirian viver en liberdade, sen as ataduras, responsabilidades e problemas que iso causa. Sería lóxico, talvez, mas asegúroche, Emilia, que na sociedade dos meus tempos o entusiasmo pola familia non desaparece e aumenta mais cada vez, e até se sobreentende que para facer unha familia hai que ter fillos. A parella non é unha ¨familia¨. A presión social e psicolóxica que se exerce para que se fagan familias non é menor que a de antes, e o obxetivo da familia segue sendo o que impuxo o patriarcado.
A forma da familia patriarcal pode variar un pouco dunha época a outra e dunha cultura a outra, mas a estrutura básica é sempre a mesma, porque non se coñece nengun outro modelo e todos estamos convencidos de que a familia ten que ser asi e non pode ser de outra maneira. Talvez no comezo do mundo fose diferente, ou talvez sexa algo distinta nalgunhas culturas mui isoladas. Fora diso, tanto ten que a familia sexa musulmá, xudía, cristiá, africana, americana ou europeia: o modelo é único e as variantes que poda haber non afectan á estrutura básica. A única variación está no grau de autoritarismo que teñan.
Na familia patriarcal o papel que cadaquén deberá representar está claramente definido. Os pais representan a autoridade e os fillos veñen ao mundo para repetir e encaixar no estabelecido. Os fillos son dos pais e para os pais. Non se espera nen se fomenta que os fillos aporten algo novo, como seria lóxico que se fixese, dado que son vidas novas que xa pertencen a épocas distintas das dos ¨vellos¨. Iso é impensável no sistema. Os fillos non se traen ao mundo con ánimo educador e pedagóxico, o que suporia facer tudo o posível para axudarlles a desenvolver o seu potencial. Tráense por razóns de fundo relixioso muitas veces, por automatismo, e para cumprir o que está mandado, para ¨realizarse¨ e por sentimentos narcisistas e egoístas, de ter alguén que é propriedade dun e que se espera que sexa reflexo dun. O que mais inflúe é que a sociedade espera que se teñan fillos e empuxa a telos por todos os meios posíveis. Escapar desa presión é difícil, pois que ese sentimento de deber de reproducirse e reproducir a familia está adentrado nas capas inconscientes dos homes e das mulleres depois de tantos séculos de repetición das mesmas pautas nese sentido. No marco do patriarcado, ter fillos é un deber coa familia, a sociedade e a própria pesoa, que, home ou muller, non estará completa sen eles.
O pai é a figura principal da que depende a familia. Forma parte dunha liña masculina de patriarcas que empeza, na cultura xudaico-cristiá, por exemplo, no Patriarca do ceu, e que noutras culturas empeza tambén con algun outro Patriarca divino ou humano. O pai é a rama principal dese tronco que é a Familia e o que dá o apelido, a ¨marca¨, á familia. O papel que ten que cumprir o pai patriarcal é o de comportarse como a figura que sostén e dá carácter e categoria á familia que forma. Correspóndelle ser a autoridade máxima e, mesmo por iso, deberá manter as distancias. Tradicionalmente o pai foi sempre unha figura distante, como a do monarca ou a de calquera que teña mando e deba manter a autoridade sobre os inferiores. Só nestes últimos tempos e nas sociedades mais adiantadas comeza a proporse a cuestión de en que consistirá ser bon pai e de como haberá que facer para selo. Empeza a haber homes que se senten atraídos pola posibilidade de actuar como pais distintos dos tradicionais, ainda que non haxa modelos para iso. Non obstante, e esta é unha das muitas absurdidades que criou o patriarcado, no sistema patriarcal sempre foi mais posível ser bon pai que boa nai. Na familia patriarcal o pai ten o rol principal, de ¨marca¨ física, económica e social, mas a nai ten a tarefa de marcar e encamiñar as emocións e sentimentos dos fillos e de entregalos ao sistema, e só cumprindo ese labor pode sair da sua inferioridade conxénita de muller e subir de categoría, virar Nai-ídolo e deixar de ser muller. Ese rol imposibilita o altruísmo necesario para encarregarse debidamente das xeracións mais novas que veñen ao mundo. O papel de pai no patriarcado permite algun altruísmo porque iso non chega a afetar ao sistema. O de nai non permite nengun, porque con iso o sistema se debilitaría. A nai é a principal bisagra do sistema patriarcal; por iso insístese tanto en que a muller non é nada, nen sequer muller, se non vira nai segundo os moldes do sistema. Con outros moldes e sen a sua colaboración, o sistema derrubaríase.
Se eu che dixese, Emilia, que a nai teria que ser a principal educadora dos fillos, seguramente pareceríache absurda a afirmación. A ti e a case todo o mundo, porque a ideia do que é ser nai que inseriu o patriarcado foi a de que é a que cuida fisicamente dos fillos (o que non é certo case nunca), a de que é unha santa por telos traído ao mundo e merece gratitude eterna por terlles dado a vida, que tambén é santa sempre no sistema, e, nas versións mais sentimentais, a de que ama incondicionalmente aos fillos, polo menos aos varóns, e que nunca haberá amor como o dela. Mas o feito de que nen se aceite a ideia da nai educadora, e de que nunca se quixese educar ás mulleres porque se pensaba que podian cumprir mellor o seu papel e a sua misión canto mais ignorantes fosen, prova que o patriarcado non quer que as mulleres eduquen aos fillos e que o que precisa delas é que os desorienten e os entreguen ás autoridades e á sociedade estabelecida.
Até a próxima, Emilia.
(Galiza-Inglaterra) Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e na de Madrid, licenciándose nesta última en Pedagoxía en 1960. En 1962 casou con Fernando Pérez-Barreiro Nolla, co que en 1964 se traslada a Londres, onde traballou como tradutora, residindo desde 2008 en Lancaster (Inglaterra). Membro fundadora do Grupo de Traballo Galego de Londres, ten colaborado con distintas publicacións galegas, como Grial, A Nosa Terra e Sermos Galiza, así como nos programas de radio da BBC. En 1980 obtivo o certificado da Faculty of the Astrological Studies de Londres. Obra: Ensaio: Cartas a Rosalía, 1981, Edicións do Castro; Introducción á Astroloxía, 1983, Xerais; Dentro e fóra, 2002. Traducións: Contos de Andersen, 1983, Edicións do Castro; Alicia no país das marabillas, de Lewis Carroll, xunto con Fernando Pérez-Barreiro, Xerais; Alicia do outro lado do espello, Xerais; Fábulas de Esopo, 1997, Laiovento.
You might also like
* Crónicas Eduardo Ribas Fernandes Kerley Carvalhedo
“Piruá”, por Kerley Carvalhedo
* Crónicas Maurício Gomes
“Café amargo” por Maurício Gomes
“Eu, o troféu e a solidão”, por Kerley Carvalhedo
“Fazer rede” por Fausta Cardoso Pereira
Posted On 27 Setembro, 2018 Fausta Cardoso Pereira 0
Abrir a porta e respirar o entusiasmo do novo. Olhar em frente e não saber por onde começar. Encantar-me com …
Freedonia: un concerto en Nova York?
Posted On 17 Julho, 2018 Estela Pan Vázquez 0
Perante a Praia de Riazor –pois os ventanais deixaban ver a paisaxe a mediodía– emprázase a banda Freedonia ás 12:30 …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: gl gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es oc gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en pt gl en fr pt pt gl fr es gl pt de pt gl pt en ja pt gl pt fr es pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Viaxe ao corazón de Gales - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Crónicas David Miranda Barreiro Política
Sinto aínda a esperanza como a miña concepción do porvir – J. P. Sartre
A finais do outubro pasado, o meu bo amigo Phil Davies invitounos a un grupo de persoas a asistir ao congreso anual do Partido Nacionalista de Gales, Plaid Cymru, que tivo lugar na vila de Llanllogen, no nordeste do país. O plan de Phil tamén incluía diversas visitas a lugares emblemáticos da cultura e historia galesas, o que xerou en min unhas expectativas que non foron defraudadas. A pesar de levar vivindo xa máis dunha década en Gales, un se acomoda a certas rutinas e non sempre lle saca todo o proveito que podería á súa riqueza cultural. A excursión presentábase, polo tanto, como unha excelente oportunidade para saber máis sobre o meu país adoptivo, e da man dun galés que ten un profundo coñecemento da vida desta nación.
Un grupiño formado por xente de orixe galesa, catalá, galega, e mesmo un inglés de ascendencia vasca, partiu de Bangor na mañá do 22, en dirección ao condado de Denbighshire. A nosa primeira parada foi Tŷ Mawr (‘Casa Grande’, en galés) no Wybrnant Valley, a casa onde naceu o bispo William Morgan en 1545. Morgan xogou un papel crucial na conservación da lingua galesa, xa que foi o autor da primeira tradución da Biblia a esta lingua, publicada en 1588. A súa tradución considérase un fito na historia do galés, posto que lle permitiu adquirir prestixio como lingua litúrxica e axudou a que non se perdese o seu uso diario. Por desgraza, Tŷ Mawr estaba pechada cando chegamos, mais puidemos entrar no xardín e ver os exteriores de preto.
Despois desta breve visita, apurámonos para chegar ao congreso e non perder moitas das primeiras charlas. De camiño, ao cruzar sen deternos a vila de Corwen, puidemos ver desde o coche a estatua de Owain Glyndŵr, o derradeiro príncipe de Gales orixinario do país e figura de vital relevancia na súa historia. Glyndŵr proclamouse príncipe en 1400, non moi lonxe de Glyndyfrdwy (Denbighshire), e liderou unha revolta contra o monarca inglés Henry IV. Dentro dos seus plans estaba a creación dun estado galés independente, unha das razóns polas cales é considerado un heroe nacional e símbolo do nacionalismo. Tras o fracaso da revolta, Glyndŵr nunca foi capturado, negouse a aceptar o perdón do rei e desapareceu. Algúns contan que pasou o resto da súa vida oculto baixo outra identidade. Hainos tamén quen din que algún día voltará para liberar ao seu pobo… Atopábamos, sen dúbida algunha, no corazón de Gales.
De camiño, Phil contoume tamén a historia das chamadas “Ladies of Llangollen”, dúas mulleres irlandesas que escaparon das súas nobres familias para vivir xuntas, algo impensable na época. Establecéronse nesta vila galesa, onde a pesar da súa intención de levar unha existencia apartada do mundo, comezaron a recibir visitas na súa casa Plas Newydd (Nova Mansión), por parte de persoeiros da literatura como Wordsworth, Shelley, Caroline Lamb, Byron e Walter Scott. Quedei con ganas de visitar a casa, mais non había tempo. Xa chegábamos un pouco tarde ao congreso.
Como era de agardar, moitos dos discursos aos que asistín en Llangollen xiraron en torno a unha Gales post-Brexit. Plaid Cymru fixera campaña a favor de Remain, mais agora había que aceptar o resultado do referendo. Porén, dentro dese escenario, as representantes do partido expresaron a súa preferencia por un ‘soft Brexit’ e a súa vontade de acadar o mellor resultado nas negociacións para Gales, cuxa economía se podería ver afectada pola perda dos fondos europeos (do Regional Development Fund) e o impacto que a saída da Unión podería ter para os negocios do país. De aí o seu chamamento a que tanto Gales coma Escocia e Irlanda do Norte tivesen voz nas negociacións. No horizonte (como pasará seguramente tras as eleccións xerais do próximo 8 de xuño), a certeza de que a marcha da UE levará a unha maior centralización no Reino Unido. Por iso, afirmouse, nese mesmo horizonte debe estar sempre a independencia de Gales. Co Brexit de fondo, as políticas delineadas nas palestras partiron dun enfoque sempre humanitario e social, que atendese ás necesidades económicas das comunidades galesas mais tamén tivera cuestións coma o xénero ou un maior apoio ás enfermedades mentais no seu centro.
Fronte á fría escuridade que sentimos tras o racismo que o Brexit fixera xurdir en certos sectores da sociedade británica, en Llangollen notamos unha cálida benvida. O rexeitamento da xenofobia e as expresións de solidaridade tanto coas migrantes europeas como cara as refuxiadas de Oriente Próximo estivo presente no discurso de moitas das representantes do partido. Como declarou a súa líder, Leanne Wood, en varias ocasións: ‘If you live here and want to be Welsh, you are’ (se vives aquí e queres ser galesa, xa o es). A atmósfera non foi só de tolerancia, senón tamén de optimismo e esperanza. Se cadra algo inocente ou inxenua? Eu diría que máis ben necesaria nestes tempos escuros que estamos a vivir. Por iso o corazón de Gales debe later non só forte, senón tamén quente e esperanzado, para loitar no presente e nun futuro inmediato contra as forzas que se aproveitan da crise dos valores humanitarios para seguir creando unha sociedade cada vez máis inxusta e desigual.
Confortados polo calidez do discurso de Plaid, puxemos rumbo de regreso a Bangor. Aínda tivemos tempo de facer dúas paradas máis. Primeiro na abadía cisterciense Valle Crucis Abbey, cuxas impresionantes ruínas contemplamos coa cor laranxa do atardecer e o verde dos campos de fondo. E despois o castelo de Denbigh, que xa vimos coa noite sobre nós.
Os recordos desta pequena viaxe, e a experiencia no congreso de Plaid Cymru, seguiron resoando na miña memoria nos meses seguintes. Non só me levaron a darlles forma escrita, senón tamén, na medida das miñas posibilidades, a través de Phil, a botar unha man na campaña do partido para as eleccións xerais de xuño.
(Galiza-Gales) David naceu na Coruña, onde se licenciou en Filoloxía Hispánica. En 2005 emigrou ao País de Gales. Tras obter o seu doutoramento, acadou a praza de profesor titular de Estudos Hispánicos na Universidade de Bangor. Xunto con Martín Veiga, é co-editor da revista Galicia 21: Journal of Contemporary Galician Studies. Ademais da súa actividade académica, David foi membro de diversos grupos musicais, entre eles Nouvelle Cuisine. En 2011 publicou un disco con María do Cebreiro, titulado ‘Lembrarás este cuarto?’(https://bangor.bandcamp.com/album/lembrar-s-este-cuarto).
You might also like
David Miranda Barreiro Política
“This Thing of Darkness”. A cara escura do Brexit
Crónicas David Miranda Barreiro
Os Beasleys: unha historia de resistencia lingüística no País de Gales
Crítica literária David Miranda Barreiro
Unha conversa con Llywelyn
“Fazer rede” por Fausta Cardoso Pereira
Posted On 27 Setembro, 2018 Fausta Cardoso Pereira 0
Abrir a porta e respirar o entusiasmo do novo. Olhar em frente e não saber por onde começar. Encantar-me com …
“Piruá”, por Kerley Carvalhedo
Posted On 7 Agosto, 2018 Palavra Comum 0
"Piruá": Terminado o filme levamos nosso lixinho para descartar na saída, não sem antes saber pelo meu amigo que o …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt fr es pt gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl oc gl gl gl gl gl pt it gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl is gl gl gl en fr gl gl fi gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl io en gl gl gl gl gl en sv en en en en gl en oc it pt pt oc es pt pt fr pt gl pt en zh es pt pt zh gl en gl en es pt es pt pt pt es pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Pousada primavera, poemas de Alberte Momán - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Para os habitantes daquela Primavera.
despois dun copioso xantar de churrasco mixto.
As fiestras da casa mostraban Beirut.
No interior, os corpos ficaban adurmiñados en calquera curruncho.
O último pouso de licor café inundaba a gorxa
sen querer asentarse definitivamente no estómago.
O televisor falaba das obras dunha autovía
que non podería existir nunca
para quen non dispuxera do vehículo axeitado.
Un fío de luz fíxose máis intenso
no centro dunha pantalla escura,
precedeu á carreira cara o baño,
o licor precipitouse polo funil sanitario
decantando os fluídos cara o sumidoiro.
Uns arrotos antes da pausa.
non culpou a Helena
pola guerra de Troia.
Varios días en cada hora.
unha loita constante por respirar,
un arroto de despedida,
No corazón de cada un
Fairytale of New York
os remorsos polo perdido inutilmente,
como o derradeiro pouso
deitado no sumidoiro da vida
despois de ter pagado por el
o último resto de dignidade
antes da primeira bágoa
sobre a barra de calquera garito inmundo.
tentando non morrer polo efecto do noso
agardando o momento da seguinte curda,
para non sentir que a vida era outra cousa,
alén do malestar físico,
máis alá do sopor e a falta de oxíxeno,
do outro lado de toda esperanza de cambio,
nas fronteiras do medo e da dor real,
a mesma dor que nos deitou.
os sons da rúa golpeando contra as paredes núas.
Os berros dos outros seres
percutindo sobre as tempas,
Viramos noventa graos en rotación
sobre as nosas costas apegadas ás superficies
Estender a man para rozar agarimosamente
o corpo espido que pasaba,
que penetraba pola soleira,
para descubrir as partículas que abalaban suspendidas
das correntes estratificadas pola calor.
perdidos na mímica do verso
Alentar sobre o aroma a soidade,
Co avance lento da couza
A marmita contiña a medula en cocción,
os órganos que aboiaban
no centro do baile indíxena,
Os berros do exterior
formaban eco entre as cavidades,
A couza comezou a saborear a nosa pel,
un contínuum que facía inseparable
a carne das superficies en estreita unión.
Eramos esa miñoca que morría
calcinada sobre o asfalto,
a fallar, un por un,
até acadar o fin último,
ese esperado, temido ás veces,
A caída definitiva do desexo
fronte á impotencia, igualmente definitiva, dese desexo.
acariñamos o industrioso ánimo da couza,
A luz minguou sobre a pel aterecida,
antes de ficarmos durmidos.
You might also like
* Gisela Casimiro Poesia
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
* Entrevistas Lara Dopazo Ruibal
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
* Maria Lado Poesia
8 poemas de María Lado
More from Alberte Momán Noval
Erótica, de Alberte Momán
Posted On 8 Dezembro, 2016 Alberte Momán Noval 0
Erótica (PDF), de Alberte Momán Naval, é mais uma obra anteriormente publicada na Arcosonline, um projeto digital de Victor Domingos.
O desexo, pintura e poesía (II)
Posted On 25 Abril, 2016 Francisco Souto 0
Estase a realizar unha exposición colectiva dos pintores Xulio Maside, Xoán Pardiñas e Fernando Riveiro (no Pazo da Cultura de …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
19 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: gl gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es oc gl en pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl en fr en en en en pt en ca gl gl gl zh pt pt it de gl pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Entrevista a Emma Pedreira: "Prefiro o contacto co mundo a través da arte porque así o mundo fai menos dano" - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
– Palavra Comum: Que é para ti a literatura?
– Emma Pedreira: É a miña zona de conforto, un refuxio, un lugar onde habitar as posibles vidas paralelas polas que unha persoa pode preguntarse en determinados momentos. Tamén é un lugar de preguntas e de respostas, de interpelación, autoexploración e experimentación, de aprendizaxe. Unha escola non regulamentar subsidiaria. E un buraco negro que, ás veces, ameaza con tragarme.
– Palavra Comum: Como entendes -e levas a cabo, no teu caso- o processo de criação literária?
– Emma Pedreira: Agora mesmo existe nas redes sociais un debate –un pouco descomedido e invasivo, mesmo aleccionador, para o meu gosto– sobre se a literatura galega está pouco amasada ou se hai unha tendencia a non reescribir. No meu caso é así. A miña escrita, díxeno varias veces e non sinto vergoña en volvelo dicir, é case automática, sobre todo no caso da poesía. Eu escoito os poemas, a súa musicalidade, as palabras exactas dentro da miña cabeza e, en canto saen, todo vai encaixando dunha maneira moi natural, non os volvo tocar máis se sinto que funcionan. Se un texto non cumpre o mínimo para satisfacerme, abórtoo, xa non chega a nacer, queda no cuarto escuro da cabeza. Algo semellante ocorre cos relatos e microrrelatos nos que veño traballando ultimamente. Levan horas de traballo ás escuras e en silencio mais sen escribir unha soa palabra. Cando abrollan é para ficar. E, sen falar da corrección de grallas e pequenas puntualizacións, non adoito reescribir, corro sen mirar atrás, pero non ás toas, senón firmemente convencida do trazado e da ruta, todo abordado moi polo miúdo antes de saír da casa. Hai, coma min, moitísimas autoras que se definen a través desta escrita automática, mesmo esquizofrénica, e que confesaron escoitar as voces que lles ditan os seus textos. Cada proceso literario é propio, persoal e intransferible e mesmo pode variar dunha obra á seguinte.
– Palavra Comum: Qual consideras que é -ou deveria ser- a relação entre a literatura e outras artes (fotografia, música, artes plásticas, etc.)? Como é a tua experiência nestes âmbitos?
– Emma Pedreira: Non entendo a literatura sen a sinestesia e, para iso, hai que ter os poros abertos a outras sensacións. Adoro a mestura, o interdisciplinar, a fusión das artes, a camaradaxe que cada vez máis está a darse a nivel literario. Escribo no silencio e na música, pero visualizo todo o que fago. Gústame fotografar e convertir en imaxe parte dos meus versos e, no meu último traballo poético, O FOTÓGRAFO, mesturo poemas, fotografía e collage. Á hora de recitar tamén estou engadindo elementos musicais e a experimentación coa imaxe.
– Palavra Comum: Quais são os teus referentes criativos (desde qualquer ponto de vista)?
– Emma Pedreira: Antes de escribir paso tempadas lendo frenética, compulsivamente. Despois deixo os libros e collo os folios, así que son permeable a calquera efecto que o lido, escoitado, observado nesa tempada previa fixo en min. Ultimamente só leo literatura feita por mulleres (nun 80%, case) e as súas voces van nutrindo a miña. E ás sempre presentes Plath, Sexton, Veiga, Romaní, Pato, Bachmann, Mansour, vanse engadindo novas voces que vou asumindo e nas que procuro aprender.
– Palavra Comum: Que escritor@s, em geral, reivindicas por não serem suficientemente (re)conhecid@s?
– Emma Pedreira: Teño na mesa de noite tres montañas de libros que baixan en altura. Aí vanse acugulando lecturas que nunca chegan porque veñen outras prioritarias e outras que nunca marcharán porque volvo a elas. Destas obras permanentes teño tres de autoras que, agora mesmo, me resulta incrible que non se citen máis frecuentemente: a poeta uruguaia Marosa di Giorgio, a xa desaparecida Belén Feliú e a potentísima Angélica Liddell.
– Palavra Comum: Que vínculos existem, ao teu ver, entre arte(s) e vida?
– Emma Pedreira: Non me interesa unha vida sen literatura, papeis por encher, música, danza, teatro, artesanía. Non me gusta a industralización, as cousas asépticas, feitas en serie, a insensibilidade, o pasar polo mundo como unha maleta pola cinta transportadora dun aeroporto. Prefiro o contacto co mundo a través da arte porque así o mundo fai menos dano, ese mundo con todo o de tóxico que ten. A arte proporciona a alteridade, a maneira de non tolear ante a verdade desprovista de paliativos, a vida real sen arte é unha espera pola morte e un transcurso de días vougos e intrascendentes.
– Palavra Comum: Que caminhos (estéticos, de comunicação das obras com a sociedade, etc.) estimas interessantes para a criação literária hoje –e para a cultura galega, em particular–?
– Emma Pedreira: Ultimamente reflexiono sobre o poder do instantáneo, do repentismo, de abrir espazos –físicos– novos para ofrecer propostas artísticas. Non todo debe reducirse ao libro e ás librarías senón que dislocar un pouco os espazos e os formatos habituais reforza o efecto sorpresa e o chamado da atención do público sobre as obras. O aquí e o agora, o recital-concerto, o libro obxecto en exposición, a mestura de imaxe, son e poesía e o visibilizar todo o que acontece antes, durante e despois da creación literaria, paréceme fascinante para achegarnos máis a potenciais lectorxs.
– Palavra Comum: Que opinião tens sobre a língua e cultura galegas (e também sobre a sua relação com a Lusofonia), e o seu estado actual?
– Emma Pedreira: Non entendo moi ben cando no meu propio país me preguntan por estas cousas, como me sinto coa lingua, por que escribo en galego, que opinión teño. Pois escribo, leo, penso, soño en galego, vivo nesta lingua e nesta cultura porque é a que me tocou en herdo e por coherencia con ela estou aquí, dentro. Opto tamén pola convivencia con outras escollas ortográficas que enriquecen e empoderan a cultura e a lingua, que acrescentan o territorio e o número de lectorxs potenciais.
– Palavra Comum: Fala-nos da tua perspectiva sobre o(s) feminismo(s)…
– Emma Pedreira: Ocórreme o mesmo que co anterior. Non entendo que unha muller non sexa feminista, que non asuma que a protección, empoderamento, visibilización e educación da muller ten o punto de partida nas propias mans das mulleres para que, afinal, como di Chimamanda Adichie “todxs sexamos feministas”. Que na educación que deamos a nosxs fillxs está a pervivencia ou a desaparición de certas desigualdades e que a loita contra certas hexemonías é lícita, debe ser firme en todos os niveis da vida e da sociedade, por ser dereitos naturais o da liberdade e a igualdade.
– Palavra Comum: Que projetos tens e quais gostarias chegar a desenvolver?
– Emma Pedreira: Despois de ver como funcionou o proxecto O FOTÓGRAFO nos roteiros literarios da AELG, teño intención de convertilo nunha exposición e poder levalo a distintos espazos culturais por toda Galiza. É a miña prioridade neste ano porque 2017 é unha data chave no sentido desta obra. Tamén difundir o fanzine bilingüe FLUIR/FLUÍR no que a poeta barcelonesa Elena Barrio e eu traducímonos simultáneamente nunha obra poética moi íntima, tanto como os fluídos menstruais, mesturados co deseño e a manufactura de Henar Bengale. Por outra banda gustaríame retomar algún poemario que teño a medio escribir e facer un terceiro libro de microrrelatos que siga a liña de Corazón e demais tripas e Bibliópatas e Fobólogos.
(Galiza) Ramiro Torres nasceu na Corunha no 1973 e estudou Graduado Social. Tem publicado poemas na revista 'Poseidónia' e 'Agália', assim como no blogues 'A fábrica' e 'A fábrica da preguiça'. Inaugurou as edições do Grupo Surrealista Galego com o seu livro "Esplendor Arcano".
You might also like
* Entrevistas Ledicia Costas
Entrevista | Ledicia Costas: “Son unha escritora bastante instintiva”
* Entrevistas Poesia Rebeca Baceiredo
Entrevista | “O Canto da Sibila” de Rebeca Baceiredo
* Entrevistas Estela Pan Vázquez Teatro
Entrevista a Carlos Caetano Biscaínho Fernandes
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies