langs: pt gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl pt es gl gl it gl gl en gl

text:
Aquasurf, a primeira tenda de surf de Galicia - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  Aquasurf, a primeira tenda de surf de Galicia
Aquasurf, a primeira tenda de surf de Galicia
A evolución do surf, e a súa difusión, estivo ligada dun modo moi íntimo aos talleres e tendas nas que se fabricaban e vendían as táboas e demais accesorios necesarios para a súa práctica. Durante moitos anos, talleres e “surfshops” foron como unha especie de “templos” aos que se acudía non só para admirar as táboas que alí estaban expostas para a súa venda. Eran tamén o lugar que servía de nexo de unión entre o surf local e o surf que se desenvolvía no resto do mundo. As tendas eran como unha especie de foco receptor e emisor de noticias, e onde acudíase non só a mirar, senón tamén a escoitar e aprender.
Con todo as tendas de surf non chegaron a Galicia até finais dos anos 80, concretamente até 1986, coa apertura en Ferrol de Aquasurf. Antes da chegada das primeiras tendas, o mercado do surf reducíase en Galicia a compra/venda de material de segunda man que tiña lugar na mesma praia, principalmente a xente de fóra que viña a surfear aquí. Pero tamén a través de viaxes “comerciais” nos que se traían de “importación”, desde o País Vasco ou Cantabria, táboas, camisetas, traxes de baño, … . Durante moitos anos, a tenda máis próxima foi “Tablas” en Xixón, a case 4 horas en coche.
Co obxectivo de cubrir esta demanda, polo menos no sur de Galicia, en 1986 Kike Lago e Pedro Piníes abren o taller de táboas Frus. Estaba xusto encima do Pico de Patos, e naquelas datas era un dos poucos talleres que existían en España. Polo taller pasaron varios shapers brasileiros, entre eles Paolo Araujo. Frus estivo a funcionar uns 8 anos. Venderon táboas por toda España, e laminando para outras marcas máis coñecidas do mercado francés.
Pero dalgún modo todo esto comezou a cambiar en 1986, cando Carlos Bremón e Laly Ortega abren Aquasurf en Ferrol, a primeira surfshop galega. A tenda abriuse na Rúa María, no barrio da Magdalena, nun pequeno baixo.
A Aquasurf seguiríanlle outras tendas, que aos poucos foron abrindo nos principais núcleos de Galicia. No 1988 Juan Chedas abría Yuyuba en Santiago. En 1989 Nano Couto Kowabunga en Ferrol. Ese mesmo ano fundábase Tropic en Pontevedra e Novalbos en Vigo, a única das primeiras tendas de surf galegas que aínda hoxe permanece aberta. En 1991 abríase Okena en Coruña, uns poucos meses máis tarde que Duke. A estas seguiríanlle decenas de tendas, practicamente una en cada pobo da costa de Galicia.
Co tempo, e salvo en determinadas tendas, foise perdendo ese enfoque social e divulgativo das primeiras surfshops, tomando cada vez máis forza a visión puramente comercial, até o punto de que moitas destas tendas apenas se diferencian das outras, salvo porque a parte de roupa,  tamén venden táboas de surf.
■   1986  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 6, 2017 por Administrador  /
POSTERIORUnha volta a Gidget 30 anos despois?
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


document_lang: gl

langs: it gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt lt gl en gl en en gl en gl

text:
O museo - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  O museo
O Océano Surf Museo é un museo adicado ao surf, que engloba contidos singulares e únicos sobre o seu desenvolvemento en España e en Galicia. Está promovido polo Concello de Valdoviño coa participación de diferentes escolas de surf locais Alawa Surfcamp, Pantín Surfcamp, Valdo surf school y Santiago de Pantín surf school. Conta, ademais, coa colaboración do Océano surf club, clube de surf decano en Galicia.
A exposición está formada por diferentes contidos permanentes e ten ademais unha programación complementaria de exposicións e activividades temporais.
De luns a venres: 12 -14 horas.
Sábados, domingos e festivos: 12 – 14 horas // 16 – 19 horas.
1 de xaneiro (Aninovo).
24 e 31 de decembro (Nadal).
Subcribirse a o noso boletín de novas
Nome e apelidos / Empresa
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: pt gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl es gl gl gl it gl gl en gl

text:
O capitán Cook e o escuro século XIX - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  O capitán Cook e o escuro século XIX
O capitán Cook e o escuro século XIX
Até non hai moitos anos, críase que a primeira descrición que un occidental realizara da actividade do surf era obra dun membro da tripulación do HMS Resolution, barco da mariña británica capitaneado por James Cook. Esa descrición apareceu publicada en “Unha Viaxe ao Océano Pacífico”. Talvez por iso durante moito tempo atribuíuse a súa autoría ao soado mariño británico. Pero a descrición foi obra de William Anderson, o cirurxián do Resolution, e foi escrita en Tahití, onde o Resolution recalou entre o 12 de agosto e o 30 de setembro de 1777, na terceira das viaxes transpacíficas de Cook.
Porén, no ano 2006, descubriuse unha referencia anterior, incluída nos diarios de Joseph Banks, botánico do HMB Endeavour durante a primeira viaxe transpacífica de Cook, nun escrito sobre a baía de Matavai, en Tahití, datado o 28 de maio de 1769.
A chegada de Cook a Hawaii, en xaneiro do ano 1778, coincidiu coa celebración do festival Makahiki, en honra de Lono, o deus da terra. A aparición de Cook foi interpretada polos hawaianos como a chegada do propio deus, polo que tanto el como a súa tripulación foron recibidos e tratados cos maiores das honras durante as tres semanas que permaneceron na illa.
Este é o primeiro gravado coñecido dun home nunha táboa de surf, realizado a partir dun bosquexo debuxado en 1778 durante a terceira viaxe do Capitán Cook ao Pacífico. A figura que rema na esquina inferior esquerda diríxese a outros hawaianos para atoparse cos barcos de Cook en Kealakekua Bay.
Meses despois da súa primeira estancia, Cook regresou a Hawaii. Porén, posiblemente tras descubrir os hawaianos que Cook non era Lono, foi recibido de modo hostil. A tensión concluíu coa orde de Cook de reter ao rei Kalaniopu’u ou como refén tras o roubo dunha barca por parte duns nativos. A decisión desproporcionada motivou un enfrontamento cos hawaianos que terminou coa morte de varios nativos a disparos dos ingleses, e a posterior morte de Cook.
O violento final de Cook foi premonitorio do futuro posterior das illas, que a principios do século XIX, e en concreto a partir de 1820 coa chegada dos primeiros misioneiros calvinistas, iniciou unha triste etapa para a súa cultura tras a imposición das formas de vida occidentais na sociedade hawaiana, que supuxo, durante o século XIX, a desintegración da cultura e a sociedade hawaiana. As enfermidades traídas polos “occidentais” minguaron unha poboación que en 1890 só contaba con 40.000 nativos. Estímase que máis de 400.000 hawaianos sucumbiron a virus e bacterias traídos por americanos e europeos. Practicamente todas as táboas da época desapareceron. A máis antiga pódese ver no Museo Bishop de Honolulu. Pertenceu ao xefe Paki, e está datada nos anos 30 do século XIX.
Esta época foi coñecida como a Idade Escura do surf. Non só descendeu o número de surfeiros, senón que tamén a habilidade dos insulares para coller ondas. “Os antigos surfeiros”, recolle un relato da época, “diranlle que ningún da xeración actual ten a habilidade e a coraxe mostrados polos seus antepasados”.
Recentes estudos, como os realizados polos historiadores hawaianos Isaiah Helekunihi Walker, na súa obra “Waves of Resistance”, e John Clark, en “Hawaiian Surfriding. Traditions for the past”, destacan como durante eses anos os hawaianos nativos atoparon no surf o refuxio, a autonomía e a identidade que lles negaban os novos costumes impostos polos europeos, sendo o surf a principal vía de resistencia á invasión colonial sufrida durante o século XIX.
Emile Bayard: “Jeux Havaiens”, (Hawaianos jugando), 1873.
■   1778  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 3, 2017 por Administrador  /
POSTERIORA anexión a EEUU
ANTERIORHAWAII. A orixe da cultura surf
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl gl gl gl en gl gl es en gl gl it gl gl en gl

text:
Mickey Dora e a fin dunha época - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  Mickey Dora e a fin dunha época
Mickey Dora e a fin dunha época
O surf estaba de moda, e a moda significou para moitos surfeiros a perdida da exclusividade das ondas. En California o surf comezou a crecer de modo desaforado, até tal punto que a costa foi invadida por turistas ávidos de surf. Pronto resultou imposible coller ondas tal e como se viña facendo. Os tempos dunha costa californiana reservada para os creadores do hot dogging chegaran á súa fin. Surfear en solitario en Malibú era imposible en 1961, con máis de 150 surfeiros no pico.
Lance Carson, Mike Doyle, Mickey Muñoz, Johnny Fain, Dewey Weber e Terry “Tubesteak” Tracy foron algúns dos surfeiros mais destacados da época. Pero foi Mickey Dora, o divertido e cínico “Cabaleiro Negro de Malibú”, quen mellor representa a esta época. Dora enfrontábase ás ondas dun modo creativo, case artístico. Os seus xiros e recortes podían ser similares aos dos mellores surfeiros da época, pero Dora destacou polos constantes axustes que facía entre movementos: mans, cabeza, ombreiros e pés movíanse a un ritmo que ningún outro surfeiro era capaz de reproducir, mentres trazada unha elegante liña pola parede da onda. A pesar da súa compostura forte e ombreiros anchos, era moi rápido e áxil cos seus pés, o que lle valeu o alcume de “Da Cat”.
Pero Dora foi tamén o surfeiro que se rebelou contra a invasión de Malibú, converténdose no símbolo dunha resistencia que estratificou socialmente as ondas: a “elite do surf”, con Dora á cabeza, converteron as mellores zonas da praia de Malibú nun “inferno” para os novos surfeiros: insultos, caídas provocadas… Era a guerra pola defensa dun patrimonio que se consideraba propio.
■   1960  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 3, 2017 por Administrador  /
POSTERIORO “surf” iníciase en España
ANTERIORMidget Farrelly, Phil Edwards e Nat Young
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: es gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl es gl gl gl gl gl en es es pt gl gl it gl gl en gl

text:
Blake: redeseñando o deporte - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  Blake: redeseñando o deporte
Blake: redeseñando o deporte
A influencia que exerceu Duke sobre as novas xeracións americanas alcanzou a un mozo que coñeceu en Detroit en 1920. O seu nome era Tom Blake (1902-1994). Non se sabe se impresionado pola figura de Duke, Blake trasladouse a California en 1921 onde iniciou unha prometedora carreira como nadador e socorrista, e comezou a surfear. Blake foi un dos grandes innovadores da historia do deporte.
En 1924, sendo aínda un principiante, embarcouse nun vapor rumbo a Hawaii co obxectivo de dedicarse á práctica dos deportes hawaianos por excelencia: o remo, a natación e o surf. Na segunda das súas visitas ás illas, en 1926, e fascinado pola historia do surf, visitou o Museo Bishop de Honolulu, e interesouse pola colección de táboas de surf do museo. Impresionado por un par de enormes olos, Blake estudounos minuciosamente á procura de detalles de deseño daquelas primeiras táboas que talvez se perderon durante os anos escuros do século XIX. Tomando como modelo un olo tradicional, practicou a unha das súas táboas centos de buracos e a laminou con madeira contrachapada. Creaba así a primeira táboa oca, máis lixeira que as usadas nesa época, máis manipulable e con mellor flotación, o que permitiu a moita máis xente achegarse ao deporte.
En 1927, xunto co seu amigo Sam Reid, foi o primeiro en surfear na praia Malibú, dous anos antes de que esta parte da costa fose aberta ao público.
Pero a gran achega de Blake á historia do surf foi a aleta estabilizadora, ideada en 1935. Con todo a quilla de Blake tardou en ser aceptada, e non foi até principios da década de 1940, cando se comezaron a fabricar todas as táboas con quilla.
En 1937, antes da irrupción das táboas con quilla, os haoles John Kelly, Fran Heath e Wally Froiseth, crearon un novo concepto de táboa, a “hot curl”. Reduciron o ancho da popa de 18 a 5 polgadas, adelgazaron os cantos, e deron á sección da cola unha forma máis aerodinámica en forma de V. Aquela táboa permitíalles surfear dun modo máis rápido e radical sobre todo cando as ondas eran grandes. Durante unha desas primeiras ondas, Froiseth exclamou: “These things really get you in the hot curl!”, dando con esta frase o nome a este tipo de táboa. Con todo o novo deseño non tivo un éxito inmediato entre os surfeiros hawaianos. A relevancia dos avances que viñeron a partir deste tipo de táboas, sitúan ás “hot curl” como a porta ao deseño moderno de táboas de surf.
■   1924  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 3, 2017 por Administrador  /  Tags: hot curl, Museo Bishop de Honolulu, surfer, Tom Blake
ANTERIORRealmente chegou o surf a Europa?
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: pt gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl pt gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl it gl gl en gl

text:
A chegada do thruster - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  A chegada do thruster
A chegada do thruster
En 1967 Steve Lis moldeou un kneeboard cunha cola cun dobre “pin”, colocando en esta dúas quillas. Creaba así a cola tipo “fish”, que supuxo toda unha revolución en canto a manexabilidade.
Steve Lis en 1973, cun dos seus deseños de Fish. Foto: Bolster
En 1970 Mike Eaton combinaba o concepto twin-fin cunha cola cadrada. En 1972 os irmáns Campbell desenvolven o concepto bonzer de tres quillas, formado por unha aleta central, máis dúas pequenas quillas laterais de base ancha e silueta triangular, e cunha forma cóncava no espazo entre quillas. En 1975 o shaper hawaiano Ben Aipa crea o “stinger” mediante un recorte no canto da táboa preto da súa popa. O “stinger” é adaptado en 1977 ao concepto twin-fin por Mark Richards e Dick Brewer. Xuntos crearon un novo concepto de fish, cunha base en V e unhas quillas montadas sobre unha cola máis estreita. Coa súa recreación do deseño twin-fin, Mark Richards converteuse no número un indiscutible, facéndose con catro títulos mundiais consecutivos entre os anos 1979 e 1982. Só o australiano Cheyne Horan parecía plantarlle cara: quedou segundo nos anos 1979, 1980 e 1981.
Mark Richards con as suas twin-fins
Durante os anos gloriosos de Richards, outro surfeiro australiano, Simon Anderson, loitaba por facerse un oco no circuíto mundial: terminou 15º en 1979 e 6º en 1980. Richards resultaba imparable, e Anderson comezou a pensar en como vencerlle modificando o deseño das súas táboas. En outubro de 1980, observou como un surfeiro de Narrabeen, Frank Williams, colocara unha pequena aleta de media lúa preto da cola da súa táboa de dobre quilla a modo de estabilizador. Inspirado, Anderson “shapeou” inmediatamente unha táboa de cola cadrada con tres aletas do mesmo tamaño, pero máis pequenas que as usadas nun twin-fin. Chamou ao seu novo deseño “thruster”, e con el presentouse no campionato de Bells Beach de 1981, onde logrou a vitoria. Terminou a tempada gañando o Pipeline Masters. Pero Anderson non competiu en aproximadamente un terzo dos eventos de 1981, polo que terminou no sexto posto.
A chegada das táboas de 3 quillas supuxo un verdadeiro cambio no surf de competición. Todos os surfeiros profesionais adaptaron rapidamente o modelo de tres quillas, que pronto se converteu no estándar da época, sobre todo tras a retirada da competición de Richards en 1982 tras gañar o seu cuarto título consecutivo. O cetro de Richards foi herdado por Tom Carroll, que se fixo cos dous títulos seguintes, até a aparición de Tom Curren.
Curren, fillo de Pat Curren, un dos protagonistas da primeira sesión en Waimea Bay en 1957, comezara a principios dos 80 a abrirse camiño no surf non profesional. Antes mesmo de gañar o seu primeiro título mundial no ano 1986, Curren xa era o surfeiro máis famoso dos oitenta. En 1987 volveu gañar, casou e retirouse durante un par de anos. Volveu ao circuíto para gañar de novo en 1990. O diferente en Tom Curren era todo. A pesar de ser fillo dunha lenda do surf, a pesar da súa personalidade tranquila nunha época no que o que reinaba era a ostentosiedade, e a pesar da súa modestia, subiu todo o máis alto. Ao facelo, redeseñou o surf, creando un estilo que se baseaba no respecto polo pasado, pero que incorporaba unha audaz vontade de redefinir o presente mirando ao futuro. O seu compromiso co surf e a sociedade foi máis aló das revistas e os campionatos. Durante os anos do apartheid foi enérxico no seu boicot persoal a Sudáfrica. En 1990 fundou Surfrider Foundation Europe, e “atreveuse” a surfear sen logotipos de patrocinadores. Tras a súa retirada a principios dos noventa converteuse nunha figura respectada e un estilista admirado en todo o mundo.
En 1986, os campionatos nacionais de surf de Estados Unidos celebráronse en Florida. Un descoñecido local, chamado Kelly Slater, gañaba o seu primeiro título nacional na categoría de infantís.
Anderson en Narrabeen (Australia) e unha “thruster”, 1981. Photo: Divine.
■   1980  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 3, 2017 por Administrador  /
POSTERIORA escaseza de material e Sudáfrica
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es pt gl gl it gl gl en gl

text:
A escaseza de material e Sudáfrica - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  A escaseza de material e Sudáfrica
A escaseza de material e Sudáfrica
Táboas, traxes, inventos, até unha simple pastilla de parafina, eran bens apreciadísimos e moi escasos durante os anos setenta e oitenta. Para resolver este problema existían só dúas alternativas: viaxar e desprazarse a Cantabria, o País Vasco ou Francia en busca dun deses prezados dispositivos; ou cando os recursos económicos non permitían viaxar, botarlle man ao enxeño e a imaxinación e optar pola fabricación propia.
Rufino, e as suas Rufo’s  Surfboards, resolveron boa parte destes problemas, pero as referencias para fabricar táboas cada vez mellores eran moi escasas. Xogaron un importante papel as fotografías que esporadicamente aparecían nalgunha publicación, e en particular os artigos publicados na versión en castelán da revista americana Mecánica Popular.
Cos anos xurdiu outra importante fonte de subministración: os “guiris”. A finais dos setenta e principios dos oitenta comezaron a aparecer os primeiros estranxeiros que de forma máis ou menos usual viñan a surfear a Galicia, traendo consigo as súas táboas, e moitas veces tamén os últimos adiantos en deseños e formas. Era por iso que, cando a comunidade de surfeiros detectaba a chegada dun grupo de estranxeiros ás nosas praias, o primeiro que se facía era establecer contacto con eles para ver que táboas traían e se algunha estaba á venda. O mesmo pasaba con traxes, inventos ou parafina. Outros como os irmáns Irisarri, grazas ao traballo dun dos irmáns na empresa Pescanova, lograban que barcos que ían faenar a Sudáfrica volvesen a Galicia, ademais de con o seu cargamento de peixe conxelado, coas primeiras Ben Aipa, Simon Anderson, Lightning Bolt ou Mark Richards que se viron en Galicia, das cales Rufino adicábase a sacar copias case exactas.
“Viaxar a Sudáfrica, cando até entón o noso contacto coa cultura e o mundo do surf era case de ouvidas, foi penetrarse nun mundo totalmente novo para min, e tamén para o resto dos meus irmáns, – conta José Irisarri. Existía toda unha comunidade establecida ao redor del. E con tendas e facilidades para facerse con material! Así que desde aquela primeira viaxe comecei a traer táboas. Para guiarnos nas compras tomabamos as nosas referencias da revista Surfer. E non era sinxelo. As viaxes a Sudáfrica coincidiron cun momento no que no mundo do surf estaba a vivirse unha auténtica revolución en canto a formas, volumes e acabados. Eran os anos do apartheid, polo que o rand surafricano estaba baratísimo, o que nos permitía arriscar nas compras. Ademais se algunha táboa non nos convencía, había aquí unha demanda o suficientemente ampla como para poder desfacerse dela sen problemas.
Naqueles anos vivimos en directo toda a evolución que se xerou ao redor das táboas de surf. Os cambios que nun principio seguiamos a distancia a través dos artigos que se publicaban na revista Surfer, pasaron a ocorrer ante nós grazas ás novidades traídas desde Sudáfrica. Lembramos por exemplo a polémica na que Mark Richards se negaba a aceptar o thruster, de tres quillas, de Simon Anderson. E recordo tamén a Shaun Tomson que se negaba a recoñecer que co twin-fin se surfeaba mellor que cun single, xa que dicía que cunha táboa de dúas quillas non se podía entubar.
Vivímolo tan en directo que, por exemplo, se en novembro de 1981 Simon Anderson gañaba o Pipe Masters cun thruster, en marzo de 1982 Jose traía a Vigo o primeiro tri-fin que tivemos”.
■   1980  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 3, 2017 por Administrador  /
ANTERIORA chegada do thruster
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: es gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl es gl gl gl gl gl pt en gl en gl gl gl it gl gl en gl

text:
A anexión a EEUU - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  A anexión a EEUU
A anexión a EEUU
En 1875 empresarios dos Estados Unidos controlaban máis do 80% do terreo cultivable das Illas, principalmente dedicado á plantación de cana de azucre. O aumento dos intereses comerciais concluíu coa integración, en 1898, das illas nos EEUU. Foi nesa época cando a influencia da igrexa comezou a ser menor na sociedade hawaiana.
A principios do século XX, a minguada poboación nativa sobrevivía na súa maior parte en Honolulú, na illa de Oahu. Para compensar o descenso da poboación local, centos de miles de traballadores provenientes de Xapón, Filipinas, China, España e Portugal foron contratados para traballar nos campos de cana.
Pero tamén moitos americanos empezaron a chegar ás illas para desfrutar do seu clima e cultura. A través destes visitantes é como chegan ao continente as primeiras descricións de non-hawaianos contando as súas experiencias como surfeiros. Nestes anos empezan a publicarse revistas como “Paradise of the Pacific”, que entre os seus contidos inclúen escenas da vida nas illas que serviron para aumentar o atractivo turístico de Hawaii.
De entre as descricións desta época, a máis entusiasta foi a do escritor Jack London, que chegou ás illas en 1907 a bordo do seu barco Snark, e que quedou impactado cando viu como dous hawaianos collían ondas na praia de Waikiki. Aquela visión levoulle a describir o surf como “un deporte de reis”, e foi fundamental para a difusión do surf. A entusiasta descrición de London foi publicada pola revista “A Woman´s Home Companion” e fíxose tremendamente popular, o que supuxo un punto de inflexión en difusión do surf na sociedade americana de principios do século XX.
L. Fillol (debuxo): “Hawaiian Surf-riders, circa 1890.”
■   1898  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 5, 2017 por Administrador  /
POSTERIORGeorge Freeth, Duke Kahanamoku e o nacemento do surf moderno
ANTERIORO capitán Cook e o escuro século XIX
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: it gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es es pt gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl it gl gl en gl

text:
Kelly Slater e Andy Irons - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  Kelly Slater e Andy Irons
Kelly Slater e Andy Irons
Poucos son os surfeiros que transcenderon máis aló do deporte do surf. Se houbese que citar tan só a un, sen dúbida ese sería Kelly Slater. Do once veces campión do mundo (1992, 1994 – 1998, 2005 – 2006, 2008, 2010 – 2011) pódese dicir que practicamente reinventou todo o vinculado co surf. Non só a nivel de competición, onde case ostenta todas as marcas: aos seus 11 títulos mundiais (superando os 4 de Mark Richards), habería que sumar as súas máis de 50 vitorias en campionatos do circuíto profesional (superando as 33 vitorias de Tom Curren), as súas 6 Pipe Masters, ou o lograr o título mundial con maior idade, 36 anos (o título ao campión máis novo, arrebatoullo en 2015 Gabriel Medina). Pero tal e como dixo Shaun Tomson de Slater, “a pesar de que as súas estatísticas deportivas sexan humillantes, as contribucións máis significativas de Kelly Slater ao surf veñen de fóra do mundo da competición”. Entre elas atópase o seu estilo na auga, a súa maneira de afrontar as ondas, que marcou a toda a unha xeración de surfeiros: talvez a súa postura e equilibrio sexan similares aos de Tom Curren; posiblemente nunca igualou a Curren en canto a fluidez; pero as súas pernas imprimían á táboa maior potencia, o seu corpo era máis flexible e o modo de enfocar a onda máis innovador, cunha coordinación e reflexos sorprendentes. Slater era máis rápido que calquera nas manobras, e o ángulo dos seus xiros era máis pechado e vertical.
Pero a súa influencia, como diciamos, superou o ámbito do surf, e a súa figura como deportista foi comparada coa doutros como Tiger Woods, Michael Jordan ou Roger Federer. En 2010, a Cámara de Representantes dos Estados Unidos aprobou unha resolución recoñecendo os logros deportivos de Slater. En 2009, a revista Surfer situou a Slater como o número 1 na súa lista dos “50 mellores surfeiros de todos os tempos”, xusto por diante de Duke Kahanamoku e Tom Curren.
Slater retirouse temporalmente da competición a finais de 1998, tras gañar o seu sexto título mundial. Regresou en 2002 tras a irrupción dun surfeiro dun nivel e cualidades comparables ás de Slater: Andy Irons. Nacido na illa de Kauai (Hawaii), xunto co seu irmán menor Bruce, pronto se converteu nunha das promesas do surf hawaiano, logrando a súa primeira vitoria no circuíto profesional, con só 18 anos, no HIC Pipeline Pro. Uns meses máis tarde vencería no Tahiti Pro en Teahupoo.
Irons e Slater protagonizarían durante anos una das rivalidades máis fortes da historia do surf de competición. Dous estilos e personalidades diferentes ao nivel das mellores historias do deporte, que levaban a súa rivalidade á súa propia actitude fora da auga: fronte ao carácter humilde, analítico e reservado pero carismático de Slater, expresado nos seus traxes de neopreno brancos, Irons ofrecía unha imaxe máis radical e rebelde, con notas de violencia, drogas e alcol, mostra das súas dificultades para xestionar a fama. Irons lograría os títulos de 2002, 2003 e 2004. En 2005, Slater lograría o seu sétimo título mundial, que repetiría en 2006 con Irons de segundo. Este “duelo” finalizaría en 2010 tras a morte de Andy Irons.
Kelly e Andy. Foto: © Pat Stacy
■   1992  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 3, 2017 por Administrador  /
POSTERIORO tow-in e o surf en ondas xigantes
ANTERIORO surf tamén se fai no aire
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl es en gl gl it gl gl en gl

text:
Realmente chegou o surf a Europa? - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  Realmente chegou o surf a Europa?
Realmente chegou o surf a Europa?
En 1912, Ignacio de Arana, cónsul de España en Hawaii durante os primeiros anos do século XX, regresa a Álava cunha táboa de madeira, un olo de 80 quilos de peso, coa que se cre que surfeou na praia de Waikiki. Na súa equipaxe trae tamén un exemplar do libro “The Surf Riders of Hawaii”, escrito por A. R. Gurrey Jr. en 1911. A pesar de que non hai constancia de que Ignacio de Arana surfease nas nosas costas ao seu regreso de Hawaii (morrería en Liverpool en 1919), o seu é o primeiro contacto co surf de alguén das nosas costas do que existe evidencia documental.
Nesta época os primeiros ecos sobre o surf comezan a chegar á prensa europea. Do mesmo ano da publicación do libro “The Surf Riders of Hawaii” é a primeira referencia en prensa que se efectúa relativa ao surf no noso país. Segundo as investigacións realizadas polo historiador Daniel Esparza, foi no diario La Vanguardia do 5 de setembro de 1911, nun artigo, no que baixo o título de “Un novo deporte acuático: os montadores de ondas”, dábase a coñecer un libro escrito por Alexander Hume Ford no que se describía a práctica do surf en Hawaii.
Ademais da referencia de Arana, nos últimos anos apareceron en diversos lugares de Europa documentos que testemuñan a chegada do surf ao vello continente nas primeiras décadas do século XX. A serie documental da BBC “Sea Fever” sacou á luz en 2010 unha película, con imaxes de surf, gravada nalgunha praia de Cornualles (Reino Unido). En 2011, o Museo Británico do Surf fixo públicas outras imaxes do período 1929-1931.
Anteriores a estas, aínda que gravadas en Hawaii, consérvanse imaxes do Principe de Gales, Eduardo VIII, surfeando na praia de Waikiki en 1920. E tamén da escritora Agatha Christie, a primeira europea en probar o surf en 1922 na praia de Muizenbeerg, preto de Cidade do Cabo, onde chegara xunto co seu primeiro marido, o arqueólogo Archibald Christie, nunha etapa dunha viaxe que lles levou tamén a Sudáfrica e Hawaii.
Fotografía descuberta polo Museo de Surf Británico da visita do Príncipe de Gales, Edward VIII, á praia de Waikiki, Hawaii en 1920 (fonte: Museum of British Surfing /SWNS)
Crese que o surf chegou ás Illas Británicas, tras a I Guerra Mundial, a través de soldados británicos que entraron en contacto co surf en Sudáfrica e Australia. Exemplo diso é a figura de Nigel Oxenden, soldado británico que no ano 1923 creou o Island Surf Club na illa de Jersey. Consérvanse tamén documentos gráficos da práctica do bellysurfing, ou planking, nas praias de Newquay en 1925, e da chegada ás illas dunha táboa de surf, en 1938, enviada polo Outrigger Surf Club de Waikiki a un local de Newquay chamado Jimmy Dix.
Unha película documental portuguesa, gravada en 1927 polo Servizo Cinematográfico do Exército, mostra a un grupo de homes na praia de Leça da Palmeira, un areal próximo a O Porto, practicando bellyboard cunha alaia. Porén, crese que os “protagonistas” das escenas non son portugueses, senón británicos, o que confirma aínda máis se cabe a entrada do “surf” a Europa, ou polo menos da práctica de deslizarse nas ondas, a través das illas británicas.
Película completa en Cinemateca
Imaxe de Agatha Christie.
■   1910  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 5, 2017 por Administrador  /
POSTERIORBlake: redeseñando o deporte
ANTERIORGeorge Freeth, Duke Kahanamoku e o nacemento do surf moderno
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: es gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl es gl es en en gl gl gl es gl gl gl en es gl gl it gl gl en gl

text:
San Onofre-Malibú - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  San Onofre-Malibú
Aínda que se pode afirmar que en Hawaii foi onde naceu o surf, o sur de California foi o lugar no que o surf se reinventou como deporte. Meyers Butte foi o primeiro en 1929 en comezar a construír, comercializar e anunciar táboas de surf a través da súa compañía Pacific System, creando especificamente para iso a división Swastika Surf-Board Company. Aquelas seguían sendo táboas sen quilla, de tres metros de longo, de madeira de balsa e sequoia, e de cantos paralelos e sen rocker.
Pacific System Homes de erik derman en Vimeo.
Nos anos 30, a inspiración de Duke, Freethe e Blake converteron as praias californianas de San Onofre e Malibú en incubadoras da cultura e a industria que na década dos 60 viviría unha auténtica explosión. É nesta época cando o surf chega a outros lugares do mundo como Sudáfrica ou Brasil. En 1940, Carlos Dogny introduce o surf en Perú.
San Onofre converteuse no Waikiki do continente, creándose neste lugar unha comunidade de surfeiros que desenvolveu un novo modo de vida que imitaba a cultura hawaiana.
Malibú, ao norte de Los Ángeles, foi o centro dunha nova experiencia creativa: o hot dogging, estilo que definiu o surf californiano entre os anos 50 e 60 do século XX. Dise que foi Dewey Weber o iniciador do movemento que volveu máis rápida e rechamante a forma de surfear as ondas, e que tivo en Johnny Fain e Corky Carroll a outras das súas figuras máis destacadas. Malibú foi tamén o punto de erupción da cultura surfeira. A continua chegada de famosos de Hollywood, converteron a esta praia no lugar de moda a partir do verán de 1951.
Malibu Beach: foto de Leroy Grannis
Os últimos anos da década dos 40, e todos os anos 50, foron tamén tempos nos que a construción de táboas viviu unha auténtica revolución. A partir das inquietudes e inventiva de surfeiros como Bob Simmons, Joe Quigg, Matt Kivlin e Dale Velzy desenvolvéronse novos modelos de táboas, adaptando o deseño “hot curl” ás ondas californianas. Os primeiros avances viñeron da man de Bob Simmons, que desenvolveu unha nova xeración de táboas, construídas en madeira de balsa e cubertas por unha fina capa de fibra de vidro empapada en resina. A finais dos 40, co seu amigo Joe Quigg, produciu as primeiras táboas de sandwich antes da irrupción comercial das táboas de espuma de poliuretano. Simmons fabricou tamén as primeiras táboas de dobre aleta, e experimentou con cóncavos no nose da táboa. Os pasos de Simmons foron seguidos por Matt Kivlin, quen xunto con Joe Quigg, deseñou táboas máis estreitas, delgadas e lixeiras do que ata entón era habitual en California. Os seus deseños foron precursores das táboas “Malibu Chip” desenvolvidas por Quigg. A innovación seguiu con Dale Velzy, coñecido por crear en 1955 o deseño das táboas “pig”, que se mantivo até hoxe como o modelo de longboard clásico.
Pero as innovacións non viñeron só ao lado do deseño, senón tamén dos materiais, grazas ás innovacións tecnolóxicas xurdidas tras a II Guerra Mundial. A madeira de sequoia foi substituída por madeira de balsa, e esta por espuma de poliuretano, resina e a fibra de vidro. Hobie Alter, fundador de Hobie Surfboards en 1954, desenvolveu en 1958, despois de asociarse con Gordon Clark, unha táboa de surf de espuma de poliuretano comercialmente viable. Alter e Clark non foron os primeiros en facer táboas de surf de poliuretano (este mérito recae sobre Dave Sweet, que en 1956 fabricou as primeiras táboas con este material), pero si os primeiros en lograr desenvolvelas comercialmente. A partir desa data Alter comezou a usar espuma en lugar de balsa en todas as táboas de surf Hobie. A compañía de Alter foi a líder da industria durante os próximos 12 anos, vendendo ata 6.500 táboas anualmente durante mediados dos anos 60.
■   1930  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 3, 2017 por Administrador  /
POSTERIORHawaii na posguerra: as grandes ondas
ANTERIORBlake: redeseñando o deporte
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl en sv en en gl gl gl gl gl it gl gl en gl

text:
HAWAII. A orixe da cultura surf - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  HAWAII. A orixe da cultura surf
HAWAII. A orixe da cultura surf
Independentemente das experiencias en Perú, China e África Occidental, o verdadeiro desenvolvemento da cultura surf tivo lugar en Hawaii.
Procedentes do Pacífico Sur, os polinesios chegaron ás deshabitadas illas Hawaii moi probablemente entre os séculos IV e V a.C. (teorías recentes sitúan con todo esta chegada no século XI d.C.), atopándose cun lugar perfecto para a práctica dunha actividade moi arraigada no seu modo de vida: coller ondas.
A práctica de coller ondas era común nas illas da Polinesia Oriental (ademais de en Hawaii, sábese que se practicaba tamén nas Marquesas, Tahití, as Illas Cook e Nova Zelanda). Deste grupo, só os tahitianos e hawaianos usaban táboas dunha certa lonxitude e colocábanse de pé sobre elas. E de entre estes dous pobos, só os hawaianos, probablemente sobre o 1200 d.C., converteron o surf, denominado na antiga tradición hawaiana “he’e nalu”, no centro da súa cultura. Para os hawaianos coller ondas era algo máis que a súa actividade favorita, era o centro das súas vidas. Era tal a influencia que o océano e o surf tiña na súa cultura que era practicado por toda a sociedade. O deporte que na actualidade coñecemos como surf é só unha parte do que en Hawaii era a arte de “he’e nalu”, e que abarcaba unha ampla variedade de formas de deslizarse sobre as ondas: de pé, de xeonllos, deitado, o body surf e as canoas con estabilizador.
Un debuxo de Charles Victor Crosnier De Varigny (1829? 1899) – aventurero, diplomático e escritor francés – durante os seus viaxes polas illas hawaianas en 1855. De “El Mundo en La Mano”, publicado no 1878. | Universal History Archive/UIG via Getty Images
A Polinesia era unha sociedade ágrafa, que non coñecía a escritura, polo que non existen documentos escritos que recollan as tradicións que rodeaban á práctica do surf anteriores á chegada dos occidentais. As primeiras referencias locais proceden da tradición oral. As vellas cancións e lendas recuperadas polos historiadores falan de “he’e nalu” como un pasatempo dos deuses. Tamén reflicten o coñecemento que a sociedade hawaiana tiña sobre as cualidades medicinais das plantas e os ciclos celestes e a súa relación coa agricultura. E como non podía ser doutra maneira da súa relación co océano, o cal entendían como parte integrante da propia terra, e do que tiñan un coñecemento moi detallado.
The Uncivilized Races of Men in all Countries of the World. Wood, John George.
G. Routledge and Sons, London, 1870.
First published in 1868
■   1200  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 3, 2017 por Administrador  /
POSTERIORO capitán Cook e o escuro século XIX
ANTERIOROs cabaliños de totora
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl pt gl gl gl gl es gl pt es gl gl it gl gl en gl

text:
O “surf” chega a Europa - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  O “surf” chega a Europa
O “surf” chega a Europa
Aínda que se teña constancia da chegada a Europa de “obxectos deslizadores” a principios do século XX, pódese afirmar que o surf, tal e como o coñecemos hoxe, chegou realmente a Europa, concretamente a Biarritz (Francia), en 1956. Nese ano, e con ocasión da rodaxe da película “The Sun Also Rises”, baseada no libro “Fiesta” de Ernest Hemingway, os californianos Peter Viertel, marido de Deborah Kerr, e Dick Zanuck, fillo do soado produtor Darryl Zanuck, viaxan a Biarritz. Dick, que era surfeiro, fixo traer a instancias de Viertel dúas táboas de surf, que foron importadas desde California coas caixas que transportaban as cámaras. Unha das táboas rompeu durante a viaxe. Cando as táboas chegaron a Europa, Zanuck que era o surfeiro do grupo, volvera a California. A aduana francesa reclamaba un 170% do valor das táboas en concepto de impostos, polo que Viertel decidiu pasalas de contrabando a través da fronteira española. Aos poucos días, e en presenza do mismísimo Hemingway, entrou á auga. Aquel primeiro baño foi un desastre, e a táboa acabou contra as rochas. Viertel confiou ao local Georges Hennebutte a súa reparación. Ao día seguinte, Hennebutte e Viertel surfearon as súas primeiras ondas en Côte des Basques.
Entre o grupo que presenciou aquela primeira experiencia surfeira estaban Arnaud de Rosnay e Jacques Rott. Rott, que desde 1952 fabricaba os chamados “plankys”, unha especie de plancha que era utilizada polos bañistas para deslizarse nas ondas, fabricou dúas replicas en madeira de balsa, de dimensións 340 x 65 x 7 cm e 25 quilos, a partir da táboa de Viertel. As táboas son estreadas na primavera de 1957 en Hossegor.
En 1958 Michel Barland, un mecánico en Bayona, lánzase á fabricación de táboas. En 1959 asóciase con Jacques Rott, que xa fabricaba as táboas Neptune, e producen nese ano as primeiras táboas en espuma de poliuretano, poliéster e fibra de vidro baixo a marca Barland-Rott. Rott gañaría o primeiro campionato de Europa de surf en 1961, e Barland o de 1962. En 1965 abríase a primeira tenda de surf en Biarritz, a prestixiosa Jo Moraiz.
A primeira táboa de balsa traída por Peter Viertel en 1957 a Biarritz sostida por André Plumcoq (dereita). Joel de Rosnay sostén a segunda chegada en 1958.
■   1956  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 3, 2017 por Administrador  /
POSTERIORGidget e o boom da cultura popular
ANTERIORAustralia: 40 años despois de Duke en Freshwater
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: it gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es es pt gl es en gl gl gl it gl gl en gl

text:
1º Pantín Classic - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  1º Pantín Classic
Aos poucos meses da creación do Océano Surf Club organízase a primeira edición do Pantín Classic, celebrada entre os días 23 e 25 de Setembro. Jorge Imbert (Euskadi) imponse na final a Fernando Adarraga (Galicia), Balbi Irisarri (Galicia) e Roberto Zilles (Brasil). Gonzalo Casal “Super” vence na proba de bodyboard a Luis Veiga.
■   1988  /  Historia, Pantín Classic  /  Última actualización: Decembro 2, 2017 por Administrador  /  Tags: Océano Surf Museo
ANTERIORO Océano Surf Club, Agasurf e a Federación Galega de Surf.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl gl en gl gl pt gl lt gl gl gl gl es gl es gl gl es gl gl it gl gl en gl

text:
A explosión do surf feminino - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  A explosión do surf feminino
A explosión do surf feminino
Do mesmo xeito que noutros aspectos da nosa sociedade, na década dos noventa produciuse a plena incorporación da muller ao mundo do deporte, e por extensión ao surf. Até entón, a participación da muller estivera á sombra da dos homes, e só puntuais figuras como Rell Sunn, coñecida como a Raíña de Makaha e primeira muller socorrista profesional de Hawaii, Margo Oberg, Joyce Hoffman, Frieda Zamba ou Wendy Botha transcenderan. Mentres que a principios dos anos oitenta as mulleres representaban entre o cinco e o oito por cen do total de surfeiros, a finais do noventa esta porcentaxe elevouse ata o quince-vinte por cen. No século XXI esta cifra segue crecendo.
Neste cambio tivo especial relevancia a irrupción de Lisa Andersen. En 1996 Andersen converteuse na primeira muller en aparecer na portada da revista Surfer baixo un titular ademais desafiante: “Lisa Andersen surfea mellor que ti”. Apoiada na figura de Andersen, e doutras surfeiras como Megan Abubo, Chelsea Hodge ou Sofia Mulanovich, Quiksilver creou neses anos a marca Roxy, a través da cal a moda surf, ás que se sumarían o resto de compañías, pasou a ter unha posición relevante no mundo da moda.
Lisa Andersen embaixadora de Roxy
O estilo de vida que se transmitía na publicidade foi abrazado con forza por toda unha nova xeración de mulleres que se lanzaron ás praias á procura das súas propias ondas. A figura de Lisa Andersen, e os seus éxitos deportivos, cos seus catro títulos mundiais consecutivos entre 1994 e 1997, deu moita máis visibilidade ao surf como deporte tamén feminino. A súa vida foi contada como exemplo de superación: aos 13 anos empezou a surfear, tres anos máis tarde, e tras aforrar durante un ano en diferentes traballos, e con 16, fuxiuse de casa e colleu un avión con destino a California co obxectivo persoal de converterse en campioa do mundo de surf. Aos 17 fíxose profesional, e en 1994 lograría o seu primeiro título mundial.
Hollywood contribuíu tamén a este “boom” coa película “Blue Crush”, na que a surfeira Keala Kennelly dobraba ás protagonistas nas escenas de ondas grandes, e mostraba un novo mundo a descubrir polo sector feminino.
A finais dos noventa e principios dos anos dous mil, a australiana Layne Beachley converteuse na sucesora de Lisa Andersen, encadeando unha carreira de seis títulos mundiais consecutivos, dun total de sete. Até a data só achegouse á carreira de Beachley a tamén australiana Stephanie Gilmore, con 6 títulos mundiais. A chegada de Gilmore foi o impulso definitivo que necesitaba o surf feminino. O seu estilo, cheo de beleza e elegancia, situouna entre os surfeiros máis admirados de todos os tempos independentemente do seu xénero. O seu contrato de cinco millóns de dólares por cinco anos con Quiksilver, foi o primeiro do surf feminino que se asemellou ao de calquera surfeiro masculino. O seu dominio entre os anos 2007 e 2010 foi absoluto, ata que en 2011 irrompeu unha nova xeración de surfeiras encabezada pola hawaiana Carissa Moore que demostrou que non só se podía vencer a Gilmore nun campionato, senón loitar con ela polo título mundial. Desde 2012, Gilmore (campioa en 2012 e 2014), Moore (campioa en 2011, 2013 e 2015), Tyler Wright (campioa en 2016), seguidas de preto por Sally Fitzgibbons e Courtney Conlogue, deron ao circuíto feminino non só un gran incremento no seu nivel, senón tamén un gran interese competitivo.
Porén o camiño por percorrer aínda é moi longo, e iso vese aínda no propio circuíto. En 1987, a surafricana Wendy Botha, campioa do circuíto mundial, rematou o ano con ganancias inferiores ao surfeiro masculino clasificado no posto 16. A maioría dos campionatos, ofrecían, e seguen ofrecendo, unha contía en premios moi inferior nas probas femininas que nas masculinas, a pesar de que se surfeen as mesmas ondas, e as surfeiras atraian hoxe en día a tanto público como os surfeiros.
Os patrocinadores deron tamén en ocasións as costas ao surf feminino, cancelándose algúns eventos, e ofrecendo ás surfeiras presupostos menores para correr un circuíto con case as mesmas probas que o masculino. Ademais, e cando un evento celebra competición de ambos os xéneros, adóitase dar prioridade á proba masculina sobre a feminina cando as ondas son mellores. O tratamento que as revistas e as marcas daban, e aínda dan, ao surf feminino continua chea de estereotipos e referencias sexistas que aos poucos se van reducindo afortunadamente.
Polémico video da presentación do Roxy Pro Biarritz 2013
Tyler Wright en Fiji Foto por cortesía de Rip Curl
■   1996  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 6, 2017 por Administrador  /
POSTERIORUnha nova xeración de surfeiros galegos
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: pt gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es hbs_lat gl en gl

text:
Página no encontrada - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
A páxina que busca non está dispoñible.
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es pt en gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl pt es gl gl it gl gl en gl

text:
George Freeth, Duke Kahanamoku e o nacemento do surf moderno - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  George Freeth, Duke Kahanamoku e o nacemento do surf moderno
George Freeth, Duke Kahanamoku e o nacemento do surf moderno
Dúas das persoas sobre as que London fala no seu artigo sobre Hawaii, serían dúas das figuras máis influentes da historia do surf de principios do século XX.
O primeiro deles, o escritor, fotógrafo e editor Alexander Hume Ford, fundou en Waikiki, en maio de 1908, o primeiro club de surf, o Outrigger Canoe and Surfboard Club, co obxectivo de “desenvolver o gran deporte do surfing en Hawaii”. En 1915 o Outrigger contaba con 1.200 membros.
O segundo, George Freeth, hawaiano de orixe irlandesa, e que impresionou a London pola súa habilidade sobre as ondas, foi convidado en 1907 polos magnates de Los Ángeles, Henry Huntington e Abbot Kinney, para facer exhibicións de surf nas ondas de Redondo Beach. Freeth foi presentado como “o home que podía andar sobre a auga”, e o éxito das exhibicións foi tal, que pronto os californianos sentiron que se lles abría un novo mundo por descubrir, con epicentro nas súas praias e a súa costa.
Durante os primeiros anos do novo século os vínculos entre turismo e surf creceron exponencialmente. O surf converteuse na carta de presentación das Illas, e os gobernantes e empresarios recoñeceron rapidamente o valor que a imaxe do surf tiña para os seus intereses. Foi tal o impacto, que o surf pasou a ser unha moda: en Hawaii centos de “haoles” (estranxeiros) chegados do continente aprendían a facer surf da man de surfeiros locais, que adoitaban traballar para os hoteis, e que pasaron a ser coñecidos como “beachboys”.
Como resposta a esta situación, que moitos hawaianos vían como unha aliñación da súa propia cultura, en 1908 fundouse o club Hui Nalu, “Club das Ondas” en hawaiano, o primeiro fundado por nativos. Durante anos a rivalidade entre o Outrigger e o Hui Nalu foi manifesta. O labor do Hui Nalu foi fundamental para o rexurdir do surf nas illas pero subliñando o pasado e tradicións propias de Hawaii.
Duke Kahanamoku (1890-1968), un dos membros fundadores do club Hui Nalu, foi a figura que finalmente expandiu o surf polo mundo. Campión olímpico de natación en 1912 e 1920, medallista nos de 1924, é considerado como o pai do surf moderno. Duke cambiou a imaxe que a sociedade tiña sobre o surf, que até entón non era considerado nin tan sequera un deporte. Duke fíxoo ademais accesible ao gran público.
Tras a súa medalla de ouro nos Xogos de Estocolmo de 1912, xirou por Europa facendo demostracións de natación, o que lle levou a converterse nun ídolo de masas. Estas xiras continuaron por Estados Unidos. Nunha das súas paradas na Costa Este, en Atlantic City, e non se sabe como, conseguiu unha táboa de surf, coa que colleu unhas ondas. Tamén fixo bodysurf en Nova York. A mediados de xullo deu unha demostración de surf para máis de mil persoas en Long Beach, California.
En 1914 Duke viaxa a Australia, un país abraiado durante eses anos pola natación, coa aureola de ser o mellor nadador do mundo. O paso de Duke por Australia foi máis aló das súas exhibicións de surf. Pacientemente ensinou a varios locais a técnica de surfear e como construír as súas propias táboas, o que supuxo a introdución definitiva do surf no continente austral tras inicios puntuais en lugares como Manly, onde a prensa local, e entre os anos 1909 e 1914, fíxose eco da chegada das primeiras táboas de surf importadas desde Hawaii, entre outros por Charles Paterson.
The Salt Lake tribune. (Salt Lake City, Utah), 02 Feb. 1913. Chronicling America: Historic American Newspapers. Lib. of Congress.
■   1907  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 3, 2017 por Administrador  /  Tags: 1908, Outrigger Canoe and Surfboard Club
POSTERIORRealmente chegou o surf a Europa?
ANTERIORA anexión a EEUU
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl gl gl es gl gl gl en en gl gl gl gl gl it gl gl en gl

text:
Os cabaliños de totora - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  Os cabaliños de totora
Os cabaliños de totora
Os pobos da rexión peruana de Huanchaco, a 500 quilómetros ao norte de Lima, empregaban embarcacións, coñecidas como “cabaliños de totora”, para pescar en zonas próximas á costa. Aínda que o cabaliño foi ideado como ferramenta de traballo, crese que nalgún momento os antigos peruanos sentiron a emoción de coller unha onda, até o punto de que comezaron a empregalos non só para a pesca, senón tamén para unha actividade que, aínda que improdutiva, resultaba pracenteira para aqueles que a realizaban. A primeira referencia escrita que se ten sobre os cabaliños de totora, e a súa capacidade para deslizarse empuxados polas ondas, foi publicada en 1550 e pertence a José de Acosta, xesuíta, antropólogo e naturalista español, autor do libro “Historia natural e moral das Indias”, no que describe os costumes, ritos e crenzas dos indíxenas de México e Perú, e inclúe unha descrición da arte de asucar as ondas por parte dos pescadores da zona de El Callao.
Huaco chimú representando un cabaliño de totora.
Pero non foi até 1988 canto se vinculou aos cabaliños de totora coa práctica do surf. Ese ano, Felipe Pomar, campión do mundo de surf en 1965, presentou á redacción da revista Surfer unha teoría revolucionaria: o surf xurdiu en Perú sobre o 1.000 a.C., e desde alí estendeuse á Polinesia. A súa idea, apoiada en descubrimentos arqueolóxicos e a observación da técnica de navegación dos cabaliños de totora, atopou tamén apoio nos resultados da expedición Kon-tiki, que en 1947 realizou o explorador noruegués Thor Heyerdahl.
Máis de tres mil anos despois da súa aparición os cabaliños de totora seguen sendo utilizados polos pescadores de Huanchaco. Con todo non se atoparon elementos antropolóxicos que vinculen a cultura polinesia coa dos incas, e que esta corrente migratoria alternativa, e a conexión entre estes dous pobos, realmente houbérase producido.
Ademais da peruana, atopáronse tamén referencias arcaicas á acción de deslizarse impulsados por unha onda en China (século XIII) e África Occidental (século XVII), aínda que ditas prácticas, do mesmo xeito que no caso peruano, non tiveron o alcance social e cultural do “surf” xurdido na Polinesia.
Foto Portada: Totora reed fishing boats on the beach at Huanchaco, Peru
■   1000  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 29, 2017 por Administrador  /
POSTERIORHAWAII. A orixe da cultura surf
Vendo o artigo máis antigo
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl fr gl es it es en gl gl gl lt gl es gl en gl gl es pt pt gl gl es es gl gl it gl gl en gl

text:
Hawaii na posguerra: as grandes ondas - Oceano Surf Museo
De luns a venres: 10 -14 horas.
24 e 31 de decembro (Nadal).
Enrique Artero guiará unha visita á súa colección privada de táboas como broche de ouro ó seu paso polo Océano Surf Museo
A arte esquecida do bodysurfing
Surf arcaico na África Occidental
© 2018 Océano Surf Museo
MenuInicioIntroducciónO museoCómo chegarPantín ClassicFotografíasNovasContacto
Vostede está aquí:   Inicio  /  Historia  /  Hawaii na posguerra: as grandes ondas
Hawaii na posguerra: as grandes ondas
Tras a II Guerra Mundial, e coa popularización dos voos comerciais en avións a reacción, reiníciase o tráfico de surfeiros entre as illas e o continente. Pero as cousas en Hawaii cambiaran. Desde os anos 40, as ondas de inverno, creadas por profundas baixas presións, convertéronse no obxectivo dos surfeiros que collían ondas coas súas táboas “hot curl”.
Mahaka, no lado este da illa de Oahu, foi o epicentro desta corrente, que levou ao surf en ondas grandes a converterse nunha subcultura dentro do propio surf. Hawaianos e californianos foron superando os seus límites, chegándose a coller ondas de máis de seis metros. George Downing foi un dos principais impulsores desta revolución. Foi o primeiro en fixarse en aspectos como a configuración do arrecife, as previsións meteorolóxicas e a dirección da ondada para entender mellor os seus efectos no tamaño das ondas. En 1950 Downing fabricou un novo tipo de táboa para ondas grandes: a “Rocket”. Coa súa nova táboa, Downing foi capaz de coller as ondas máis grandes que até entón se tiñan surfeado. El e Froiseth, xunto con Woody Brown e os surfeiros californianos Walter Hoffman e Buzzy Trent, foron os primeiros en superar a barreira dos 20 pés en Makaha.
George Downing, Buzzy Trent (dereita). Foto: Walter Hoffman
Tras Makaha, Waimea Bay converteuse no epicentro do surf de ondas grandes. A tráxica morte de Mickie Cross en 1943, no primeiro intento de surfearla, mantivo durante anos aos surfeiros afastados da onda, ata que en 1957 Gregg Noll, Pat Curren, Harry Schurch, Del Cannon, Mike Stange, Bob Bermell e Mickey Muñoz foron os primeiros en surfearla.
Poster da mítica “The Endless Summer”
A mediados de decembro de 1961 Phil Edwards surfeou por primeira vez en Banzai Pipeline, na praia que até entón era coñecida como Banzai Beach. O shaper Mike Diffenderfer foi quen lle suxeriu a Brown chamar á onda Break Pipeline, despois de comparar as ondas xigantescas de Banzai coas tubaxes de formigón que se usaban nunha obra próxima. No seguinte inverno, Butch Van Artsdalen e John Peck fixaron o estilo co que surfear Pipe. De feito Van Artsdalen foi o primeiro en gañarse o título de “Mr. Pipeline”, que anos máis tarde se asociaría con Gerry López. A partir de 1963 a onda de Pipeline sería un fixo nas películas de surf, tendo un papel estelar en filmes como “Ride the Wild Surf” e de “The Endless Summer”.
■   1940  /  Historia  /  Última actualización: Novembro 3, 2017 por Administrador  /
POSTERIORAustralia: 40 años despois de Duke en Freshwater
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este web usa cookies: Saber máisDacordo, Grazas!


langs: es es en es es en en kn en en en en en en en en en en en es en

text:
Contact | Bitácora electrónica de Efraín Parrilla
This is a contact page with some basic contact information and a contact form.
This is a text widget, which allows you to add text or HTML to your sidebar. You can use them to display text, links, images, HTML, or a combination of these. Edit them in the Widget section of the Customizer.
El infierno de su ausencia


langs: en en en gl gl gl la gl en de de en gl es es gl gl gl gl gl gl gl en ca gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl en en en gl gl en es gl gl en pt gl en en it gl gl pt

text:
Con máis de 700.000 afiliados, o Partido Popular é a organización política con maior base social de España. Na provincia de Pontevedra, esta formación é tamén a primeira forza política, aglutinando baixo as súas siglas a máis de 33.000 afiliados. No Porriño, con máis de 600 afiliados, o Partido Popular é tamén a primeira forza política municipal.
Para afiliarse ao Partido Popular é preciso cumprir os seguintes requisitos:
Ser español ou cidadán dalgún país da Unión Europea residente en España
Non militar en ningún outro partido, salvo no caso dos residentes no extranxeiro ou no dos cidadáns doutros países da UE, que poderán estar afiliados a partidos do seu país sempre e cando estes sexan afíns ao Partido Popular.
Coñecer e asumir os Estatutos do partido, así como os seus principios de actuación.
Cubrir a ficha de afiliado e presentala na sede do partido da localidade na que estea establecida a residencia da persoa que quere afiliarse.
Ter o aval de dúas persoas que xa sexan afiliados do partido.
Para afiliarse ao Partido Popular, é preciso presentar unha solicitude de afiliación por escrito e segundo o modelo aprobado polo Comité Executivo Nacional (que poderá descargarse desta páxina web) asinada por quen desexa afiliarse e máis por outros dous militantes do partido que lle servirán de aval.
Unha vez cuberta, a solicitude presentase na sede local e será o Comité Executivo Provincial quen resolva sobre a procedencia ou denegación da admisión como afiliado do partido en calquera das súas dúas modalidades  (militante ou simpatizante):
Ficha de Afiliación ordinaria: Para os residentes en España maiores de 18 anos.
Ficha de afiliación a Novas Xeracións: Para os mozos residentes en España de entre 18 e 28 anos.
Ficha Afiliación con domicilio censal: Para os españois residentes no extranxeiro.
A Banda da Escola Municipal de Música marxinada novamente da programación das Festas do Cristohttp://empuxe19.com/wp-content/uploads/2017/09/ConcertoBandaEscola-1.jpg
One thought on “Afíliate”
Jacinto Barreiro lorenzo con dni 76905436Z says:
E a mellor persoa para gobernar
Deixa o teu comentario Cancel Reply
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
You may use these HTML tags and attributes:
© Partido Popular do Porriño


langs: pt gl fi es gl gl en gl gl gl gl es gl es es es es gl es

text:
Os mostramos unas fotografías de nuestros eventos:
Copyright © Todos los derechos reservados. SOCVA – Sociedad Ornitológica Comunidad Valenciana.


langs: pt en gl gl en gl es es en gl gl en gl es es en gl es lt es de pt es pt it es es es es en gl en es es

text:
• Bar y bat mitzva
• Fiestas de fin de año
Copyright 2017 Eventos Girardot | Diseño WEB Página Veloz


langs: es es gl es gl gl es es es

text:
AVAIC - Semana Mundial de la Alergia 2018: Dermatitis atópica: un picor que erupción
Desde el día 22 al 28 de Abril, la WAO celebra la Semana Mundial de la Alergia que este año está dedicada a la Dermatitis atópica con el siguiente lema: DERMATITIS ATOPICA: un picor que erupciona
Uso de corticoides en Dermatitis Atópica
Tu medicación para la Dermatitis Atópica


langs: es es es gl gl es es es gl es pt es gl gl gl gl gl gl es en en gl es es gl es eo gl gl gl gl it gl es es gl es gl gl gl es es es es es gl es es en es gl es es gl gl es en es en gl es es es en

text:
Consejos de redacci√≥n | Coruña del Conde
No se permiten etiquetas HTML.
Las direcciones de las p√°ginas web y las de correo se convierten en enlaces autom√°ticamente.
Las l√≠neas y los p√°rrafos se reconocen autom√°ticamente. Las etiquetas   para el salto de l√≠nea y   y   para abrir y cerrar el p√°rrafo se insertan autom√°ticamente. Si los p√°rrafos no se reconocen, simplemente a√Īada unas cuantas l√≠neas vac√≠as.
La APP de tu Ayuntamiento
Plaza Mayor 1, 09410 947527326
¬© 2020 Ayuntamiento de Coruña del Conde. Todos los derechos reservados. Prohibida la reproducci√≥n total o parcial de los datos contenidos sin permiso expreso del Ayuntamiento de Coruña del Conde.
Inicia sesión / Regístrate
Proyecto financiado por Diputación de Burgos


langs: gl es es es es es gl es gl es

text:
nombres nativos o vernáculos ;
alamizas, alamizo, almudela, chopo negro, lamera, llameda, llameira, llamera, llanera,
negrilla, negrillal, negrillo, negrillón, olma, olmo, olmo castellano, olmo común, olmo de campo,
olmo de hoja pequeña, olmo granadino, olmo inglés, olmo negro, ormo, pionia,
pámpanos de álamo, tsamera, ulmeiro, ulmo, umeru, urmo, álamo, álamo negrillo,
álamo negro, álamo negro
nombre científico : Ulmus minor
se encuentra por distintos lugares, formando linderos muchas veces


langs: es es es es ast es

text:
nombres nativos o vernáculos :
satirión de tres bulbos, satirión de tres raíces, satirión de tres testículos, orquídea estival
nombre científico : Spiranthes aestivalis
se encuentra por los Praderones


langs: es es es ast gl

text:
nombres nativos o vernáculos : orquídea, pendón blanco, sanjuán blanco.
nombre científico : Cephalanthera longifolia
encontrada cerca del río Navacerrada


langs: es es es gl gl es es es gl es es es gl gl gl gl gl gl es gl en gl es es gl es eo gl gl gl gl it gl es es gl es gl gl gl es es es es es es gl gl gl es fi fr en es gl es gl en es gl es es gl gl es en es en gl es es es

text:
Ermita del Santo Cristo | Coruña del Conde
Localidad: Coruña del Conde
románica, de principios de siglo XII.
Por su traza, sobre todo por su ábside cuadrangular, se puede adivinar el origen visigótico de la construcción. Destaca su sencilla portada, las arquerías ciegas en el ábside, los canecillos y los numerosos sillares con relieves romanos provenientes de Clunia.
La APP de tu Ayuntamiento
Plaza Mayor 1, 09410 947527326
© 2020 Ayuntamiento de Coruña del Conde. Todos los derechos reservados. Prohibida la reproducción total o parcial de los datos contenidos sin permiso expreso del Ayuntamiento de Coruña del Conde.
Inicia sesión / Regístrate
Proyecto financiado por Diputación de Burgos


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl pt gl gl sk it gl ja it war gl ast gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl

text:
Cantigas e Agarimos - Agrupación Folclórica
Este sábado día 26 de maio terá lugar o concerto Cantigas de Maio, organizado por Cantigas e Agarimos. Neste concerto poderemos ver todo o que aprenderon os alumnos e alumnas das aulas de piano, guitarra e violín ó longo deste curso 2017-2018, e como comezan a xurdir de forma natural as conexións entre os distintos instrumentos. Cantigas comezou sendo unha escola de baile a música tradicional, pero na que todas as músicas teñen cabida e iso é algo que do que todxs estamos moi orgullosxs.
Non perdades a oportunidade de ver o traballo de monitorxs e alumnxs este sábado 26 ás 12:00 no local de Cantigas e Agarimos (antigo CEIP Ramón Cabanillas, rúa Castiñeiriño, 21). Esperámosvos!
Programación e soporte Tesla Technologies & Software, S.L.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl pt gl gl sk it gl ja it war gl ast gl gl ja gl gl gl es gl

text:
A agrupación - Cantigas e Agarimos - Agrupación Folclórica
Programación e soporte Tesla Technologies & Software, S.L.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl pt gl gl sk it gl ja it war gl ast gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl

text:
A nosa historia - Cantigas e Agarimos - Agrupación Folclórica
A Agrupación Folclórica “Cantigas e Agarimos” de Santiago de Compostela fundouse nesta cidade no ano 1921 por iniciativa de Bernardo del Río Parada, Salvador Cabeza de León, Enrique Sánchez Guerra e Camilo Díaz Baliño, sendo unha das agrupacións máis antigas adicadas ó folclore galego. Dende a súa fundación, Cantigas e Agarimos estivo adicada á recuperación, conservación e transmisión da cultura tradicional galega, traballando activamente na consolidación da identidade cultural de Galicia.
A comezos do século XX, un grupo de xente unido a compoñentes do Orfeón La Artística e do Orfeón Valverde de Santiago de Compostela deciden formar un coro baixo a presidencia de Salvador Cabeza de León e a dirección dun novísimo Bernardo del Río. O nome elixido sería o de Coro Queixumes dos Pinos. Non sería ata 1920 cando se lograría formar novamente un grupo cos superviventes da epidemia gripal de 1918. A necesidade de introducir voces femininas no repertorio chocaba coas ideas do Centro Católico no que ensaiaban. Lonxe de reprimir a súa evolución artística, o grupo buscou refuxio nos locais da Unión Protectora de Artesáns. O 29 de xullo de 1921 presentouse á cidadanía no Teatro Principal e na Alameda baixo o nome de Cantigas e Agarimos.
A partir de entón nacería en Compostela unha agrupación que no s. XX sería un referente e peza indispensable da sociedade santiaguesa. O piar sobre o que se asentou e serviu de base firme para a súa proxección no tempo responde ao nome de Bernardo del Río, que xa demostrara anteriormente dotes para a dirección artística. O estudo e coñecemento do repertorio tradicional translócese na inspiración galeguista das súas obras, ás que aplicaba a súa formación académica. Entre as súas composicións destaca o pasodobre galego Cantigas e Agarimos, incluído frecuentemente no repertorio das bandas de música.
Durante os seus primeiros 50 anos de historia o coro e o grupo de teatro de Cantigas e Agarimos realizaron múltiples xiras e participaron en películas, poñendo en escea obras como “A lenda de Montelongo” ou “Os vellos non deben de namorarse” (A.D.R. Castelao) e gravando varios discos nos que quedaron recollidos os seus éxitos. Unha das adaptacións máis importantes, polo seu éxito e récord en ventas é A Virxe de Guadalupe.
A primeiros dos anos 70 do século pasado tivo os seus comezos o grupo de baile da Asociación Cantigas e Agarimos. Foi no seo da coral, na que os propios coristas bailaban ao son de foliadas, pandeiretadas,… Non será ata os anos oitenta cando adquira unha identidade propia.
A través das súas seccións: coro, grupo instrumental, grupo de baile e pandeireteiras (e antigamente grupo teatral), Cantigas e Agarimos non deixou nunca de ocupar postos privilexiados nos eidos do folclore e así o acreditan os numerosos premios acadados ao longo da súa traxectoria e as referencias dos historiadores da nosa cultura. Cantigas e Agarimos ten percorrido innumerables festivais e certames de toda Galicia, España, Portugal, Francia, Alemania, Xapón, Estados Unidos, etc, recibindo diversos premios e recoñecementos ó seu labor de divulgación da tradición musical e de transmisión da lingua e cultura galegas. Este traballo apareceu reflictido en programas de televisión e incluso películas como “La casa de la Troya” (M. Noriega e A. Pérez Lugín, 1924) ou “El bosque animado” (J.L. Cuerda, 1987). Ademais, algúns dos máis importantes grupos da música galega contaron coa colaboración de Cantigas e Agarimos, como é o caso de Milladoiro, Berrogüetto ou Xochilmica.
Enmarcado no compromiso coa difusión da tradición galega, Cantigas e Agarimos adica un importante traballo á promoción do baile e da música popular entre os rapaces, por medio da Escola da Muiñeira, Gaita e Pandeireta, Concurso de Baile e Música, Día da Muiñeira e a publicación da revista Algalia.
No ano 2007, logo do 85 aniversario da Agrupación, presentouse o espectáculo “Na Algalia de Arriba” en diferentes localidades de Galicia dentro do ciclo Danza 3 da D.X. de Promoción e Difusión Cultural da Consellería de Cultura e tamén do programa “Vai de Camiño” do Xacobeo. No ano 2010 estrenouse o espectáculo “Como cho conto” e no 2011, coincidindo co 50 aniversario da estrea en Galicia (a cargo do grupo de teatro de Cantigas e Agarimos) de “Os vellos non deben de namorarse” de Castelao, a Agrupación presentou o espectáculo “Lela”.
Cantigas e Agarimos é ante todo tempo e historia, pero tamén presente e futuro. Canto coral, canto tradicional, baile, teatro, música, escola, formación, premios, mencións, xiras… estes son os 90 anos desta Agrupación, unha historia que ten que ser coñecida para poder ser valorada e así non ser esquecida.
Consulte a nosa cronoloxía
CANTIGAS E AGARIMOS 2012
Programación e soporte Tesla Technologies & Software, S.L.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl pt gl gl sk it gl ja it war gl ast gl gl gl gl gl gl es gl


text:
Galería de Fotos - Cantigas e Agarimos - Agrupación Folclórica
Acto homenaxe realizado o 13 de abril, na Biblioteca Pública “Anxel Casal” na Exposición sobre a primeira representación en Galicia de “Os vellos non deben de namorarse”, na Praza da Quintana en 1961.
Programación e soporte Tesla Technologies & Software, S.L.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl pt gl gl sk it gl ja it war gl ast gl gl gl gl gl it sk gl ja gl gl es gl

text:
A agrupación - Cantigas e Agarimos - Agrupación Folclórica
A Agrupación Folclórica Cantigas e Agarimos de Santiago de Compostela está composta por máis de 80 membros, distribuídos nas seguintes sección:
Hoxe en día, Cantigas e Agarimos busca achegar ao público toda a bagaxe das tradicións que configuran o sentir do noso pobo, articulando un espectáculo de calidade, no que tenta trasladar no tempo ao espectador, levándoo nunha viaxe imaxinaria polas nosas raizames.
Programación e soporte Tesla Technologies & Software, S.L.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl pt gl gl sk it gl ja it war gl ast gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl

text:
Cantigas e Agarimos - Agrupación Folclórica
MERGÚLLATE NA HARMONÍA TRADICIONAL E ARRANXO FOLC
No seu compromiso por ampliar coñecementos arredor da música tradicional, Cantigas e Agarimos ofrece de novo un curso de iniciación á harmonía tradicional e arranxo folc.
Pedro Pascual axudaranos a comprender dende un nivel cero os principios básicos da harmonía moderna co obxectivo de ampliar o noso concepto da música tradicional, respectando e comprendendo as fontes de orixe e adecuándose ó arranxo. Dirixido a todas as persoas con coñecementos básicos de linguaxe musical e con interese en coñecer as normas e aspectos básicos que interveñen na harmonía moderna ou tradicional.
O curso estructúrase en 9 aulas de 3 horas. Serían os venres de 19:00 a 22:00 h. e repartidas durante os meses de xaneiro a xuño.
O prezo do curso completo é de 180€ (Pagamento único por transferencia).
É o momento de ampliar coñecementos! Apúntate!
Máis información no teléfono 618 518 524 ou no e-mail contacto@cantigaseagarimos.es
CANTIGAS E AGARIMOS 2012
Programación e soporte Tesla Technologies & Software, S.L.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl pt gl gl sk it gl ja it war gl ast gl gl it pt gl gl gl es gl gl gl pt gl gl es en gl gl gl gl gl ast gl es gl gl gl es gl

text:
D- irectores Cantigas e Agarimos - Agrupación Folclórica
Entroncado dende neno na música tradicional, tivo como principal mestre ao gaiteiro Nando Casal. Cursou estudios de gaita no Conservatorio Superior de Música de Vigo. Participou como gaiteiro e percusionista en concertos e discos de múltiples grupos como Milladoiro, Na Lúa, Fuxan os Ventos, Rodrigo Romaní, Malvela, Batuko Tabanka, etc.
O seu extenso currículum inclúe aspectos docentes, interpretativos e divulgativos. Autor dos libro-cd “Método de Gaita Galega” volumes I e II, tamén foi produtor artístico doutros traballos discográficos. É o presidente da Fundación SonDeSeu e director das Seccións de Gaita e Percusión da Orquestra Folk SonDeSeu. Foi mestre de gaita e percusión no Departamento de Música Tradicional da Escola de Artes e Oficios Municipal de Vigo e na actualidade é mestre de gaita na ETRAD (Escola de Música Folk e Tradicional do Concello de Vigo), compoñente do Grupo de Gaitas Os Faíscas de Solobeira e subdirector da banda de música Castrelo de Cambados, entre outros grupos. É cofundador do grupo TREIXADURA, con quen editou 6 traballos discográficos, donde é coordinador do Orfeón Treixadura.
Dirixe a sección coral de Cantigas e Agarimos, un dos catro coros históricos de Galicia, desde xuño de 2015.
Profesor de baile, pandeireta e canto tradicional en diferentes grupos da provincia de Pontevedra, entre eles Asociación Cinco Lúas de Marcón, Fentos e Froumas de Marín, Grupo de música tradicional Vilarachos de Pontevedra, A.C.F. Trompos ós Pés de Marín, etc. dalgúns dos cales tamén foi compoñente. É tamén o codirector e coordinador do grupo de baile da A.C. Loaira (Trébede) de Marín e director do grupo de pandereteiras desta mesma Asociación.
Realiza un importante traballo de recuperación da tradición etnográfica galega, sendo este coñecemento o que o levou a participar en proxectos tan innovadores e arriscados como Projecto ['trepia].
Dirixe a sección de baile de Cantigas e Agarimos dende o 2013.
Investigador das tradicións populares galegas, a través da recollida e recopilación de datos, músicas e bailes antigos, vestiario, instrumentos, etc. dende 1984.
Profesor de baile, canto, pandeireta e percusión tradicional en diferentes escolas e agrupacións dende o ano 1987. Entre elas, Cantigas e Agarimos de Santiago, Xacarandaina de A Coruña, Xiradela de Arteixo, Adro de Baio (Zas), As Neves de Buxantes (Dumbría), Nemeth de Carballo, Raigañas de Cerqueda (Malpica), IAR da Coruña, Centro Social de Cee, Centro Social de Corcubión, Airiños dos Carrís de Cerdido, Lembranzas do Pasado de Baldaio (Carballo), Amas de Casa de Laxe, Atalaia de Caión, Colexio Fogar de Sta.Margarida da Coruña, A Fonte de Fornelos de Fornelos (Zas), Escola Municipal de Dumbría, As Torres de Tallo de Ponteceso.
Ex-compoñente dos grupos de baile e música tradicional, Cantigas e Agarimos de Santiago, Rumbadeira de A Coruña, Xacarandaina de A Coruña, e Xiradela de Arteixo.
Vencellado á música tradicional dende hai máis de 20 anos, formou parte dalgúns dos grupos con máis pegada na escena musical galega dos últimos anos, a parte dunha importante labor como mestre de varias das agrupacións máis coñecidas da zona de Santiago de Compostela.
Director musical do grupo Brincadeira dende 1992 ata 1996.
Director musical na Asociación Xuvenil Regueifa de Val do Dubra dende 1993 ata 2003.
Director musical do grupo Os Emigrantes de Noia dende 1994 ata 2001.
Director musical da Asociación Coto da Nai de Aríns dende 1998.
Director musical da Asociación Tequexetéldere de A Estrada dende 2000.
Director musical da Agrupación Cantigas e Agarimos dende 1997 ata 1999, seguindo como monitor na escola de gaita ata 2008, no mesmo ano en que retoma a dirección.
Director musical na A.F. Santa Lucía (Santiago de Compostela) dende 2007.
Director musical da Agrupación As Neves de Buxantes, Dumbría, dende 2007.
Director musical da Agrupación Pedras Miúdas de Lires, Cee, dende 2009.
CANTIGAS E AGARIMOS 2012
Programación e soporte Tesla Technologies & Software, S.L.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl pt gl gl sk it gl ja it war gl ast gl gl gl gl gl es gl pt gl lt gl gl gl it gl gl gl gl es it gl gl fr pt gl gl gl gl gl es gl en gl gl war en gl gl fr pt en gl es gl

text:
Discografía - Cantigas e Agarimos - Agrupación Folclórica
Fonoteca92 – El Correo Gallego nº 83
Gravación realizada en directo non Teatro Principal e Santiago o 22 de decembro de 1990
Aqui podes descargar un ZIP cos audios
Himno a Rosalía de Castro
Aqui podes descargar un ZIP cos audios
¿Que ten o mozo?
Unha noite na eira do trigo
A beira do lume
Aqui podes descargar un ZIP cos audios
CANTIGAS E AGARIMOS 2012
Programación e soporte Tesla Technologies & Software, S.L.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl pt gl gl sk it gl ja it war gl ast gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl en gl gl gl gl en it gl es gl es gl es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl en en gl es gl

text:
Matrícula - Cantigas e Agarimos - Agrupación Folclórica
MATRÍCULA DO NOVO CURSO 2019-2020 (AS CLASES COMEZAN O 1 DE OUTUBRO):
A matrícula deberá formalizarse no local social de Cantigas e Agarimos, de luns a venres do 9 ao 19 de setembro (horario de 19:00 a 21:00 horas).
Se tes algunha dúbida podes contactar no novo e-mail: escola@cantigaseagarimos.es
Iniciación a música e baile tradicional (4 a 5 anos)
Música e movemento. Descrición actividade (3 a 5 anos)
Acordeón diatónico (Ver prezos)
Prezos por actividade (aulas colectivas): os prezos das actividades son os establecidos nas táboas que aparecen pinchando no seguinte icono.
Desconto por varias actividades: Por anotarse en dúas ou máis actividades farase un desconto de 15,00 € no importe total.
Desconto familiar: Aplicarase un desconto de 10 € por cada membro da mesma familia (pais, fillos ou irmáns) que se matricule nas actividades da escola.
**Os descontos non son acumulables.
Modalidade pago en efectivo:
O abono do 1º prazo ou pago único dos prezos das actividades farase no momento de formalizar a matrícula.
O abono do 2º prazo dos prezos das actividades deberá facerse no noso local, entre os días 2 e 13 de marzo de 2020, en horario de 19:00 a 21:00.
O abono do 3º prazo, nas aulas de zanfona e acordeón deberá facerse no noso local, entre os días 25 e 29 de maio de 2020, en horario de 19:00 a 21:00.
Modalidade pago por transferencia bancaria (IBAN: ES02  2080 0316 20 3040008651, especificando no concepto o nome do alumno e actividade):
O abono do 1º prazo ou pago único dos prezos das actividades farase antes do 28 de setembro.
O abono do 2º prazo dos prezos das actividades deberá facerse entre os días 2 e 13 de marzo de 2020.
O abono do 3º prazo, nas aulas de zanfona e acordeón deberá facerse, entre os días  25 e 29 de maio de 2020.
No caso de darse de baixa dalgunha actividade antes do abono do 2º prazo, deberá comunicalo cun mes de anticipación.
No caso de non acadarse un mínimo de alumnos matriculados nunha actividade, a mesma poderá ser suspendida.
Para calquera consulta relacionada co pago das cotas, preferiblemente escribe a escola@cantigaseagarimos.es ou chama aos teléfonos 981939084 ou 618518524.
As actividades comezarán o 1 de outubro e finalizarán o venres 19 de xuño. O Festival Fin de Curso, celebrarase o XX de 2020.
Consulta o CALENDARIO ESCOLA (PDF)  (JPG) (cos festivos e períodos non lectivos.
*Documento de autorización para a publicación de imaxes dos alumnos
CANTIGAS E AGARIMOS 2012
Programación e soporte Tesla Technologies & Software, S.L.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl pt gl gl sk it gl ja it war gl ast gl gl gl gl gl gl gl hu en en en fr gl gl gl gl gl en gl es gl

text:
Actividades - Cantigas e Agarimos - Agrupación Folclórica
Festival de Fin de Curso 2018
As 12:00 h. poderemos ver unha mostra de todo o que aprenderon os alumnos de solfexo, acordeón diatónico e zanfona.
Xa na sesión de tarde, as 17:30 h. veremos o resultado do traballo das aulas de baile, pandeireta, gaita e percusión.
Festival Fin de Curso 2013-2014
O sábado 21 de xuño terá lugar o Festival de fin de curso, na memoria de “Camilo Díaz Baliño”, fundador de Cantigas e Agarimos. Terá lugar no colexio “La Salle” as 18:30 h.
Festival das Letra Galegas
Este sábado, día 10 de maio, terá lugar o “Festival das Letras Galegas” e “Festival Fin de Curso Infantil”.
Tera lugar no Salón de Actos do IES Arcebispo Xelmirez I, (entrada por Poza de Bar).
A hora de comezo será as 17:00 h. Estades todos convidados
CANTIGAS E AGARIMOS 2012
Programación e soporte Tesla Technologies & Software, S.L.


langs: es gl ca gl es en ca en en gl es gl gl gl pt en gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl en ca pt gl gl gl es it es en en gl es gl gl gl pt en gl pt es gl hu gl en gl tr

text:
COMERCIALIZADORA DE ENERXÍA ELÉCTRICA 900 906 161
CALCULO AFORRO A SÚA FACTURA
O sistema eléctrico ofrece a posibilidade de optimizar o custo enerxético
que consumimos, empresas e administracións, a través do acceso directo
ao mercado de produción eléctrico.
En SunAir One Evolution, SL, coñecemos e aproveitamos todos os recursos para ofrecer
a aquelas empresas consumidoras directas de enerxía eléctrica,
un asesoramento efectivo e personalizado que permitan xestionar as súas compras
de enerxía eléctrica ao mellor prezo posible.
AFORRAR NA TÚA FACTURA DA LUZ
CHAMA AO 900 906 161
Xestión dos trámites administrativos e requisitos técnicos.
Xestión optimizada en tempo real dos prezos do mercado eléctrico.
Estudo personalizado para minimizar o custo enerxético
SE PREFIRES QUE CHE CHAMEMOS NÓS, RECHEA NOSO
FORMULARIO DE CONTACTO E O NOSO DEPARTAMENTO COMERCIAL
CHAMARACHE NA MAIOR BREVIDADE POSIBLE
SUNAIR ONE ENERGY EVOLUTION S.L.
T . 900 906 161 / F. 911 190 027 / atencioncliente@sunairevolution.es
© Copyright: SUNAIR ONE ENERGY EVOLUTION S.L. - 2018 Todos os dereitos reservados | Aviso legal | Política de privacidade | Uso de cookies
Si continuas utilizando este sitio, aceptas el uso de las cookies.ACEPTO


langs: es es

text: Comentarios en: Primera EdiciĆ³n Del Encuentro CEO, Conectando Emprendedores En Oaxaca


langs: en en es es

text:
CEO OAXACA – Jesus Alfredo Miguel Afif
Primera Edición Del Encuentro CEO, Conectando Emprendedores En Oaxaca


langs: gl en pt gl en en id gl gl gl gl en es gl es gl es gl es en en en

text:
Kavaloca – Especialistas en botellas miniaturas
Botellas mini para tu evento
Copyright © 2018 Kavaloca. All Rights Reserved. | Fotografie by Catch Themes


langs: en es en en en en en en en en en en en en en fr en es gl es es gl it en es en en es en en en en en en en en en en en gl gl de es en en de en en en et en en uk en en fr en en

text:
DESMAR :: Marine and Port Engineering Consultancy
DESMAR Desarrollo Maritimo Servicios y Equipamiento Ltda.
Provisión de servicios y equipa-miento para el desarrollo de los intereses marítimos, con énfasis
en los ámbitos marítimoportuario, hidrográfico, oceanográfico, bati- métrico, medioambiental, carto-gráfico, meteorológico y ciencias estudios de la tierra en general. Asimismo, tramitación de conce-siones marítimas y acuícolas.
Marine and Port Engineering Consultancy Services and equipment provision for maritime interests development, with emphasis in the maritime and port areas, hydrographic, oceanographic, bathymetric, environmental, cartography, meteorology and earth studies, in general. Also, processing of maritime and aquiculture concessions.
Welcome to DesmarDesarrollo Marítimo, Servicios y Equipamiento Ltda. (Desmar).
In the eagerness to provide accredited quality services to our clients and maintain a process of continued improvement; our company has submitted to a quality certification, to obtain the accreditation in the ISO 9001:2008 by Lloyds Register Quality Assurance, under the terms of the United Kingdom Accreditation Service (UKAS).
Our experience, since 1998, covers a wide spectrum of services to companies and national institutions, which we have served in a responsible way, timely and bringing full satisfaction to our clientes.
Integral management in maritime and agriculture concessions.
Environmental statements and studies. Environmental vigilance plans.
Oceanography studies with or without SHOA certification.
Maritime and Port Consultancy.
Meteorology and cartography studies.
Topography and Production of Special Cartography.
2460 Los Plátanos Avenue, Viña del Mar
Viña del Mar - Chile.
Viña del Mar Contact
Phone +56-32-248 40 79
Mobile: +56 - 09-92439547


langs: en nb es gl es gl gl gl es gl gl en en es en es en en es en es gl en

text:
1. El titular de este sitio web es TATIANA MALUENDA LEÓN EVENTOS E.I.R.L., con RUT. 76.084.171-4, con domicilio en Antofagasta REGIÓN DE ANTOFAGASTA.
2. El acceso al sitio web de TATIANA MALUENDA LEÓN EVENTOS E.I.R.L. es gratuito. Todo el contenido es propiedad intelectual de TATIANA MALUENDA LEÓN EVENTOS E.I.R.L. Cualquier utilización de los mismos contraria a las normas en materia de propiedad intelectual será perseguida con arreglo a la legislación vigente.


langs: es en gl gl gl gl pt es gl es gl gl en en en en en

text:
Cursos Anteriores – Sistemas de Gestión y Mejora Continua
Auditor Interno FSSC 22000
Javascript is disabled in your web browser. Please enable it (see how).
It seems we can’t find what you’re looking for. Perhaps searching can help.
Maskitto Light WordPress Theme by Shufflehound.


langs: es en gl gl gl gl pt es gl es gl gl en en gl gl gl gl gl es es es es gl gl fr gl fr gl gl fr en

text:
Validación de Certificados – Sistemas de Gestión y Mejora Continua
Auditor Interno FSSC 22000
Javascript is disabled in your web browser. Please enable it (see how).
Favor indicar número de certificado.
Número de Certificado :
Extra Fields 3 :
Maskitto Light WordPress Theme by Shufflehound.


text: Comentarios en: Servicios en Comunicación | phormo


langs: gl gl es gl gl es en lt gl gl gl gl gl gl ast gl gl gl es en en ast gl es en en ast gl gl gl gl ast gl en gl gl ast gl en gl gl ast gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl hbs_lat ca gl gl gl pt es gl es en ca es gl gl gl pt pt en pt gl es es gl gl en pt gl

text:
Este sitio web utiliza cookies propias e de terceros que analizan o uso do mesmo coa finalidade de mellorar os nosos contidos e a súa experiencia como usuario. Si continúa navegando, consideramos que acepta o uso. Puede obter máis información ou ben conocer cómo cambiar a súa configuración na nosa [legalplus_CONDITIONS_LINK]
Para poder continuar debe aceptar nuestra Política de privacidad.
ó plan de beneficios e vantaxes
As túas compras acumulan cookies
Suma, suma e suma Cookies
Canxéa as túas Cookies
En calquer establecemento Cookie
Suma, suma e suma Cookies
Canxéa as túas Cookies
En calquer establecemento Cookie
Rexístrate en CookieCard e obtén porcentaxes de desconto sobre os produtos ou servizos ofrecidos polos establecementos Cookie.
Suma, suma e suma para ir acumulando Cookies. Todas as túas compras deixan rastro.
Canxea as túas Cookies
As Cookies acumuladas  pódense canxear en cualquera establecemento Cookie.
¿INDA NON TES A COOKIE? REXÍSTRATE HOXE MESMO ¡AQUÍ! . Consegue puntos coas túas compras habituais e canxéaos por agasallos ou descontos en todos os establecementos Cookie.
Cookie Card – Suma, Suma e suma…
Rede de empresas e negocios de Ourense con promocións para usuarios da tarxeta Cookie Card.
Convenio entre CCA Ourense Centro e Prom Sistemas Informáticos By cookiecard on Mai 15, 2017
Caldaria Arnoia xa é establecemento Cookie By cookiecard on Abr 15, 2017
Oyuko Centro de Estética é establecemento Cookie By cookiecard on Feb 20, 2017
Tataví Bebés xa é establecemento Cookie card By cookiecard on Feb 15, 2017
Clínica Dental Parracía xa é establecento Cookie Card! By cookiecard on Feb 14, 2017
Como ser establecemento Cookie!
Mais información sobre as cookies
Todos os direitos reservados
Conozca a nosa Política de privacidade e cookies e Aviso legal