langs: es gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl fa es gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl en gl gl gl fr gl gl gl gl gl es gl gl fr gl en gl lt gl ga gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl ca gl gl gl gl pt gl pt en pt lt en ca en gl en en gl pt es it en gl hbs_lat lt sv lt pt gl gl gl es

text:
febrero « 2012 « Patrimonio cultural de Vigo
Petróglifo do Viveiro III (Coruxo)
Arquivado en: Coruxo,Petróglifos — Xosé Couñago
Forma parte do conxunto de pretróglifos do Viveiro, que consta de cinco estacións rupestres, e está situado na vertente norte do camiño forestal que comunica a ermida de San Sebastián de Coruxo coas áreas recreativas de Oia e Saiáns.
O Viveiro III esta tamen dentro dunha propiedade delimitada por pedras, (nas fotos podes ver que esta perto da entrada da mesma). Está xusto na entrada da propiedade e o que entra pasa por riba da pedra. Recentemente fixeron unha corta de árbores, como se pode observar nas fotografias, e as maquinas pasan por riba dos gravados.
A rocha mide 1,50 x 1,70 m e apenas sobresae do terreo. Conta cunha fendedura central ao redor da cal se dispoñen as figuras que podemos observar.
Existen unhas 15 coviñas que oscilan entre os 3 cm e os 10 cm de diámetro.
Tal como se pode observar nas imaxes, o estado de conservación é moi malo debido a varias circunstancias apreciábeis a simple vista, como son a gran cantidade de maleza que cobre a rocha e os traballos forestais que se realizan ao seu redor.
Os gravados son perceptíbeis con moita dificultade, e mesmo non se pode precisar con exactitude o número exacto de coviñas que o compoñen.
O propio plan xeral de ordenación urbana de Vigo recolle nun mapa a delimitación do conxunto que forman as cinco estacións rupestres denominadas “Viveiro”, así coma doutras seis rochas máis nas que se inclúen os petróglifos de Castiñeirón, Presa das Rodas, As Presas, Leixíades 1 e 2 e Lapa Furada.
Todo o conxunto formado por estas dez rochas poderías ser perfectamente tratado e preparado para a súa visita autoguiada para coñecer tanto a paraxe natural coma humana na que se inscriben estes gravados.
Coa suficiente información, medidas de precaución e coidado constante non tería que haber problemas para unha posta en valor social deste legado patrimonial.
Neste momento, os indicadores dalgúns destes petróglifos están moi illados uns dos outros, sen conexión informativa entre eles, sen percorrido estruturado, nin paneis informativos suficientes que permitan ter unha visión de conxunto en todo momento que permita os visitantes situarse contextualmente con respecto ao valor e importancia de todo este conxunto.
Podedes acceder a unha galería de imaxes destes gravados rupestres, do álbum web de Ángel de Prado.
Para chegar ata este petróglifo podedes descargar a súa situación no voso navegador GPS
Comentarios desactivados en Petróglifo do Viveiro III (Coruxo)
Arquivado en: Coruxo,Petróglifos — Xosé Couñago
Imaxes: Angel de Prado
(Ver en Goolge Maps)
Está próximo á beira da pista que vai dende a capela de S. Sebastián en Coruxo ata o parque forestal de Saiáns.
No mapa que se acompaña máis abaixo, ampliando a foto, tedes marcado o camiño para chegar. Indo dende a capela, chegamos á altura do campo de fútbol, onde hai unha encrucillada. Tomamos o camiño da dereita e avanzamos uns 1200 m. Atopamos entón un pequeno sendeiro que baixa á nosa dereita. Seguimos por uns 200 m ata chegarmos a unha encrucillada; descendemos uns 20 m polo camiño que atopamos de fronte e seguindamente saímos do camiño á esquerda. No medio das árbores veremos un afloramento rochoso. Unha das rochas, cortada polos canteiros e que aínda conserva as marcas dos puntos de corte é a que presenta as figuras que imos describir.
Rocha: horizontal, cortada. Dimensións: 2 x 1,70 m.
Motivo principal, no centro da rocha, composto por 4 círculos concéntricos, cun diámetro total de 41 cm, con coviña central e suco de saída que rematan unha cazoleta de 12 cm de diámetro.
Asociado a este motivo vai apegado un círculo de 11 cm de diámetro con coviña e suco de saída cara ao sueste.
Composición de 3 círculos concéntricos, o exterior incompleto, cun diámetro total de 32 cm, con coviña central e suco de saída cara ao noroeste.
Apegado a un dos puntos de corte da pedra hai un motivo composto por 2 círculos concéntricos incompletos, cun diámetro total de 21 cm e coviña central.
30 cm ao norte desta figura hai un círculo incompleto, de 17 cm de diámetro, con coviña central.
Dispersas pola rocha hai varias coviñas máis.
Acompañando esta rocha hai outras dúas con outros motivos máis simples:
4 m ao sueste vemos unha rocha con coviñas e un pequeno círculo con coviña central.
5 m ao suroeste podemos atopar outra rocha na que hai unha figura cruciforme.
A falta de mantemento e coidados por parte da administración local, como responsábel máis directo, fan que sobre as rochas se acumule todo tipo de vexetación e liques.
Os liques e carrizos son daniños para a conservación dos sucos na rocha.
Por outra banda, a vexetación invasora chega en moitos casos a ocultar completamente os petróglifos.
Non hai indicadores nin paneis informativos de ningún tipo. Chegar ata estes petróglifos é toda unha aventura de pescuda e descuberta para quen non vaia equipado de material cartográfico ben preciso.
Por regra xeral, os petróglifos en Vigo non contan con accións regulares de mantemento, coidado, vixilancia e posta en valor.
Falta unha acción decidida por parte da acción conxunta das concellarías implicadas, como poden ser Cultura, Patrimonio, Medio Ambiente e Educación, para levar a cabo un proxecto integral de actuación sobre os noso gravados rupestres.
A educación nos centros de ensino a través de material didáctico apropiado, o coidado medio ambiental na contorna dos xacigos, a posta en valor e mantemento por parte de patrimonio e a proxección social que Cultura debe achegar forman un conxunto de actuacións que poidan dar posibilidades de facer chegar á cidadanía un dos principais expoñentes da arte, cultura e sociedade dos devanceiros que nos legaron estes símbolos que hoxe en día forman parte da nosa identidade.
Podedes introducir o lugar onde está no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit, e despois > Menú Herramientas>Conversor de paquetes).
Comentarios desactivados en Petróglifo de Leixiades II (Coruxo)
Arquivado en: Cabral,Igrexas — Xosé Couñago
(Ver en Google Maps)
A situación da igrexa, dominando o amplo val que se abre sobre o concello ata o mar dende o delongado e aberto adro que a arrodea, xunto coas dimensións en altura da construción, fan salientar este edificio nada máis achegarnos a el.
Descoñecemos a data de construción; aínda así, a datación do retablo do altar maior en 1746 danos unha idea de que cando menos debe ser anterior a este ano. Presenta elementos de típica adscrición ao estilo barroco, coma moitas outras igrexas de Vigo (ornamentación dos laterais da fachada en forma de pilastras, rematadas en alciprés pétreo con bóla superior, fornelo sobre a porta principal, espadana semellante a outros exemplares do concello), tamén presenta elementos ornamentais que permiten apuntala cara ao estilo neoclásico. Chama a atención a primeira vista a altura da nave, máis alta aínda na cabeceira, con respecto ao ancho da igrexa. Curiosamente a cabeceira é máis alta, pero máis estreita ca o resto do edificio, o que acentúa esa sensación de altura e de monumentalidade do edificio.
Sacado as dimensións referidas, o que vai centrar a nosa mirada é a fachada principal, xa que o resto dos muros non presenta apenas elementos que salientar.
Fachada principal: organízase sobre varios elementos ornamentais distribuídos harmonicamente na súa correlación. Liñas verticais, marcadas polas pilastras dos cantos laterais, da porta, do fornelo e da guarnición da xanela central; esta linearidade vertical vese acentuada pola concentración central dos elementos máis salientábeis (porta, fornelo, xanela e campanario). Liñas horizontais, marcadas polos linteis da porta, da cornixa superior –que divide a fachada en dous corpos- e a cornixa inferior da espadana. Conxuntando estes dous elementos distribuidores, están os frontóns triangulares sobre o fornelo, o frontón do corpo superior da fachada e o frontón de remate da espadana. Tres frontóns alternantes entre eles, sobre unha mesma vertical central.
Porta: rodenado a porta vai un xogo lineal de molduras con remate superior en cóbado nas dúas esquinas. Este conxunto está enmarcado por pilastras sobre as que se labran cadanseu fuste que se unen un ao outro por un soporte corrido superior, mantendo unha continuidade decorativa, que serve de base para o fornelo da Virxe.
Fornelo: as pilastras que enmarcan este fornelo son semellantes ás da porta, estabelecendo deste xeito unha continuidade decorativa. A media altura do fornelo podemos observar outro elemento ornamental consistente nunha pequena cornixa que divide este pequeno frontispicio en dous corpos, a semellanza –en miniatura- do propio frontispicio da igrexa. Este fornelo remata cun frontón triangular de molduras, en consonancia coas molduras das cornixas que se estenden polo resto do edificio.
Xanela: marca o comezo vertical do corpo superior da fachada. Está enmarcada por unhas sinxelas pero fermosas molduras que a fan sobresaír da fachada; á súa vez esta xanela está tamén enmarcada pola propia cornixa horizontal do frontispicio, orixinando unha curiosa interrupción da liña horizontal bordeando a xanela.
Corpo superior da fachada: a súa forma de frontón está rodeada por unha cornixa que se interrompe na súa parte central, por un lado para rodear a xanela que contén, por outro para servir de base á espadana que se ergue no centro. Esta cornixa mantén o xogo decorativo de molduras que se desenvolve por todo o edificio.
Espadana: presenta dobre arco con cadansúa campá. A espadana está coroada por un frontón, acentuando a verticalidade triangular da fachada. Sobranceando a espadana e as pilastras laterais da fachada hai catro pináculos piramidais rematados en cadansúa bóla.
O máis salientábel do seu interior son os retablos e pinturas que posúe.
Os frescos que podemos ver hoxe en día apareceron ao retirar os retablos que os cubrían. Están situados decorando todo o espazo que ocupaban os retablos, un na parede norte e outro na parede sur.
Posibelmente serán orixinais da data de edificacicón da igrexa. Tamén parece probábel que nun primeiro momento fixesen as funcións de “retablos” pintados na propia parede, quizais por insuficiente diñeiro para pagar a encarga nun principio dos que despois substituíron estas pinturas.
En todo caso, á vista da data que figura nos retablos de madeira posteriores, podemos asegurar que estes frescos foron pintados antes de 1746.
Arquivolta e xambas do oco do retablo están decoradas cun debuxo que imita unha banda en espiral que se vai desenrolando ao longo de todo o percorrido. O efecto está conseguido contrastando cunha cor máis escura a parte exterior da banda e cunha cor más clara a parte interior. As zonas intermedias de cada volta da banda están decoradas á súa vez cunha figura trifoliada bastante esquemática, a modo de recheo.
Interior da arquivolta e xambas: está decorada cun entrelazado floral con remates trifoliados.
Figuración superior: enmarcada con bandas florais aparece representada a crucifixión de Xesús. Aos pés do crucificado están pintadas dúas figuras femininas que poden representar a María a nai de Xesús, represnetada pola aréola divina sobre a súa cabeza e a Madalena no outro lado da cruz.
Figuración inferior: enmarcadas con bandas florais aparecen duas figuras de santos sobre un fondo de paisaxe.
Arquivolta e xambas do oco do retablo están decoradas, coma no caso anterior, cun debuxo que representa unha banda en espiral que se vai desenrolando ao longo de todo o percorrido. O efecto está conseguido contrastando cunha cor máis escura a parte exterior da banda e cunha cor más clara a parte interior. As zonas intermedias de cada volta da banda están decoradas á súa vez cunha figura trifoliada bastante esquemática, a modo de recheo.
Interior da arquivolta e xambas: está decorada cun entrelazado floral con remates trifoliados.
Figuración superior: enmarcada con bandas florais aparece unha figura da Virxe María envolveita en grandes mantos, co Neno no colo, sobre fondo de cortinaxes, sostendo na súa man un groso pau co que semella bater nunha figura demoníaca que hai aos seus pés.
Figuración inferior: enmarcadas con bandas florais aparecen tres figuras femininas santas, coas corespondentes aréolas de divindade, unha delas portando unha palma na man, sobre un fondo de paisaxe.
Fermosa fasquía barroca policromada, con catro culumnas torneadas con abundante decoración vexetal, creando tres espazos centrais para senllos fornelos receptores de figuras de santos. O remate superior baixo arco amosa unha figura de Santa María.
Baixo ela, dous anxos sosteñen un medallón no que figura o ano de creación desta obra artísitica: 1746.
Dedicado ao Corazón e María, a escultura da santa figura nun fornelo central arrodeado de abundate decoración iconográfica formada por sete medallóns nos que se representan escenas da vida da Virxe e da súa paixón ante a morte de Xesús. O retablo é de coloración marfil con ornamentacións en dourado. Sobre o fornelo que contén a imaxe aparece un corazón atravesado por sete espadas e a ambos os lados unha inscrición co ano de factura deste retablo: 1753.
É dun estilo semellante ao anterior, con base de cor marfil e ornamentación en dourados.  O fornelo central está ocupado por unha figura artística do Ecce Homo de medio corpo. Ao seu arredor disponse a decoración iconográfica antes referida formada por medallóns nos que se representan escenas da paixón de Xesús. Sobre o fornelo dous querubíns custodian outro medallón con coroa real encima que representa no seu interior a imaxe do denominado “Pano da Verónica”. Na parte superior do retablo figura a isncrición do ano de realización: 1754.
Tendes no seguinte enlace unha completa galería de imaxes.
Podedes introducir o lugar onde está no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
Cruceiro do Berbés (Centro cidade)
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo)
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo)
Ruta das mámoas do Candeán
Ruta do románico de Vigo
Ruta dos petos de ánimas de Vigo
Ruta dos castros de Vigo
Ruta dos Conxuntos etnográficos de muíños de Vigo
Descarga no teu GPS as rutas para visitar o patrimonio cultural de Vigo.
PATRIMONIO CULTURAL DE VIGO
Para calquera consulta ou información: xosecounhago@gmail.com
Esta obra está baixo unha licenza de Creative Commons.


document_lang: gl

langs: es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl lt gl ga gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl ca gl gl gl gl pt gl pt en pt lt en ca en gl en en gl pt es it en gl hbs_lat lt sv lt pt gl gl gl es

text:
mayo « 2011 « Patrimonio cultural de Vigo
Arquivado en: Cabral,Petos de ánimas — Xosé Couñago
Na subida a Santa Mariña de Cabral, paralela a ela, discorre o Camiño das Ánimas, da que xa o seu nome nos indica a presenza destas fermosas expresións da devoción e crenza relixiosas popular.
Outras referencias toponímicas que temos en Vigo son a rúa Ánimas do Caeiro (Cabral), rúa Subida ás Ánimas (Sampaio, Lavadores) e rúa das Ánimas (Coia).
A parroquia de Cabral é a que máis exemplares destas construcións hai en Vigo, xa que ás dúas que acabamos de mencionar, súmanse o peto de ánimas da Feira e a do Carballal.
Está situado nunha parede lateral anexa a un portón antigo de entrada a unha propiedade. Este portón, cos restos de muro conservados a ambos os lados é o último vestixio que fica nesta propiedade, do que foron o esplendor das entradas monumentais de pedra que existían en moitas das nosas casas tradicionais e que aínda se poden atopar por diversos lugares de Vigo.
Deste antigo portón só quedan as xambas laterais, o lintel superior e a deteriorada testemuña do que noutrora foi a base da cruz central que había sobre o portón, mais sen rastro xa dos desaparecidos pináculos laterais tan característicos.
Inserido na parede lateral, a carón dunha das xambas, a coloración das súas pedras dá fe da restauración recente á que foi sometido.
O contraste tanto o observamos na tonalidade da pedra coma no tipo de pedra: o muro é de cachotes e o peto de ánimas está formado por pedras regulares de maior tamaño.
O corpo central é un fornelo con remate superior semicircular. Fecha este fornelo unha reixa con canceliña central.
Ao redor da reixa, o fornelo presenta un adorno de modelado pétreo a axeito de cordón.
A escultura interior coa representación do tormento das ánimas está realizado en pedra policromada nunha soa peza.
Aparecen seis figuras humanas dispostas en dúas fileiras, todas elas arrodeadas de chamas.
Todas están espidas e só deixan ver a parte superior do corpo saíndo de entre as lapas das fogueiras.
Das seis figuras, cinco corresponden a mulleres e só unha é masculina.
Catro das figuras femininas están en actitude orante, estáticas, coas mans unidas diante do peito. Outra figura feminina (a central da fileira inferior) adopta unha postura máis dinámica, coa cabeza ladeada cara á esquerda e os brazos en movemento por diante do corpo.
Ao seu carón, a única masculina ten os brazos debruzados diante do torso.
Os rostros expresan unha serenidade piadosa, cuns grandes ollos nos que destacan as cores azul, negra e branca sobre unhas anchas facianas en contraste co espeso negro dos cabelos peiteados cara a atrás.
Non hai ningunha inscrición que nos poida achegar á data de creación ou intención concreta.
Bo estado de conservación tras o recente traballo de restauración que aviveceu a pedra no seu conxunto e a policromía do retablo pétreo do seu interior.
É un peto de ánimas bastante descoñecido en Vigo. De Cabral hai referencias bibliográficas dos outros tres existentes, mais non deste.
Tampouco figura no inventario de bens etnográficos da memoria do catálogo do PXOM vigués que menciona especificamente aqueles que teñen unha antigüidade superior aos cen anos, en total oito petos de ánimas.
Este é un detalle que non entendemos, xa que a protección integral destes elementos etnográficos debería ser extensiva a todos os existentes no concello, xa que o seu escaso número total (apenas uns 18 petos e esmoleiros en todo o concello) e a constante presión urbanística que veñen sufrindo ao longo dos anos fannos moi vulnerables a calquera tipo de agresión ou desaparición.
Tamén se bota en falta unha sinalización adecuada así como carteis informativos que poñan en valor estas pequenas pezas artísticas da devoción relixiosa tradicional, unha vez perdida a súa significación para unha cada vez maior parte da poboación, especialmente entre as novas xeracións.
Se queredes podedes coñecer a Rutas dos petos de ánimas de Vigo e mesmo descargala para o voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
Comentarios desactivados en Camiño das Ánimas (Cabral)
Arquivado en: Candeán,Petos de ánimas — Xosé Couñago
Este esmoleiro devocionario de San Benitiño está situado no comezo do Camiño de Santo Antonio, na confluencia co Camiño do Monte Pequeno.
Está nunha encrucillada de camiños, característico da localización dalgúns destas pequenas construcións etnográficas.
Atoparémolo facilmente no extremo do muro de cerramento da primeira das propiedades do Camiño de Santo Antonio.
O muro no que está encastado é todo de formigón. Ao seu redor unha grande enredadeira, xunto coas flores que habitualmente o decoran colgando nos laterais e colocadas polo chan en tarros humanizan algo máis estas novas configuracións dos cerramentos das propiedades periurbanas.
A forma do esmoleiro é semellante á de moitos outros do noso concello: un fornelo con remate superior semicircular, fechado por un pequeno portelo enreixado con cristal.
Todo o bordo exterior do fornelo está pintado de cor branca e as reixas do portelo están pintadas de cor negra. O resto da parede na que se encontra ten a coloración e textura típica do muro de formigón.
A ambos os lados do fornelo colgan cadanseu tarro con plantas ornamentais.
O interior do esmoleiro está pintado de cor azul e contén unha pequena figura de San Benitiño, co seu característico libro das regras na man e a súa venerada cruz sobre o peito. Ao seu arredor a figura tamén está decorada con flores e outros pequenos obxectos; entre eles destaca unha pequena placa de porcelana cun texto que fai referencia á devoción concreta por este santo:
“San Benitiño do Montepequeno / coidame a casa que eu morro / de medo. / Sinto moitos ruidos, e penso que / andan as bruxas polos eidos. / Aunque son unha velliña e non sei / nada de nada, ó mirar a túa cariña / xa me sinto namorada. / Porque eres pequeniño eres moi / bonitiño, / que se foras grande non te / chamabas San Benitiño.”
[sinatura ilexible, ano 1990]
Esta dedicatoria expresa claramente a tradicional devoción que esperta este santo, como protector da casa e dos males que poidan acosala.
Tanto a policromía conservada, coma o propio esmoleiro no seu conxunto mostran un bo estado de conservación.
A devoción viva que manifestan as flores frescas que hai ao ser redor e interior, manteñen o aspecto coidado que ofrece na actualidade.
Tendo en conta os aspectos que acabamos de describir sobre este esmoleiro e a súa devoción tradicional, é unha mágoa que a propia contorna non presente un maior coidado.
Ao seu carón colocaron un espello convexo de tráfico para facilitar o tránsito de vehículos nesta encrucillada, quizais inevitábel.
Mais tamén podía ser perfectamente evitábel o poste de formigón que situaron acaroado ao muro onde está este esmoleiro.
Tanto as administracións coma as empresas de servizos deben ter unha especial atención ao coidado ambiental destes elementos do noso patrimonio tradicional.
Se queredes podedes coñecer a Rutas dos petos de ánimas de Vigo e mesmo descargala para o voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
Comentarios desactivados en Esmoleiro de San Benitiño do Monte Pequeno (Candeán)
Cruceiro do Berbés (Centro cidade)
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo)
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo)
Ruta das mámoas do Candeán
Ruta do románico de Vigo
Ruta dos petos de ánimas de Vigo
Ruta dos castros de Vigo
Ruta dos Conxuntos etnográficos de muíños de Vigo
Descarga no teu GPS as rutas para visitar o patrimonio cultural de Vigo.
PATRIMONIO CULTURAL DE VIGO
Para calquera consulta ou información: xosecounhago@gmail.com
Esta obra está baixo unha licenza de Creative Commons.


langs: gl gl gl gl gl gl ja gl gl gl gl gl gl es es es en gl en gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl en gl en gl gl gl gl es es gl gl eo en gl en gl en gl gl pt pt fr en gl lt gl ga gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl ca gl gl gl gl pt gl pt en pt lt en ca en gl en en gl pt es it en gl hbs_lat lt sv lt pt gl gl gl es

text:
Xosé Couñago « Patrimonio cultural de Vigo
Arquivado en: — Xosé Couñago
Para calquera consulta ou información contactar con:
Vigo conta cun patrimonio cultural que ao longo da historia deste concello foi deixando sobre a terra, e baixo dela, a marca dunha identidade que nos foi configurando como cidade e territorio durante milleiros de anos.
Conservalo é unha responsabilidade individual de cada un de nós, e colectiva como cidadanía, coa implicación das adminsitracións, para que nada desapareza ou se deteriore.
Transmitilo é unha obriga que nos atinxe como posuidores temporais de todo este legado. A nosa contribución será enriquecelo con novos elementos e a posta en valor social de todo o conservado.
Acabo de encontrar tu página. Te felicito, pues sé que hay mucho trabajo detrás de ella y sobre todo mucho amor hacia nuestra tierra.
Gracias también a las menciones a mis trabajos.
Comentario by jose manuel hidalgo cuñarro — 27 marzo, 2008 @ 11:04
Comentario by Merchi — 7 mayo, 2008 @ 21:04
grazas por ser luz
venta aberta da cultura
que co teu traballo
nos mostras hoxe eiqui .
que nos engaden valor
Grazas pola tua dedicación
Comentario by Jose manuel — 20 junio, 2008 @ 10:35
Grazas polo teu traballo e a túa xenerosidade compartindo isto cos demais.
Comentario by Carmen — 25 marzo, 2012 @ 10:35
Moitas gracias polo teu magnifico traballo de catalogación e divulgación.
Aparte da gran cantidade de información, o deseño da páxina é moi elegante e os localizadores GPS moi útiles.
Para un aficionado a historia, é unha sorte contar con xente coma ti.
Comentario by Jose Luis Rojas — 26 septiembre, 2012 @ 19:19
Grazas por tanta xenerosidade e por compartir todo o saber e a maxia que esconden os recunchos da nosa terra que, sen dúbida, é máxica mirémola por onde a miremos.
Oxalá máis xente traballara nesta liña tan importante, a de poñer en valor a esencia da nosa cultura ou do noso pobo, único e irrepetible e polo tanto especial e merecente de sentirmonos orgullosos.
Comentario by Loli Cid — 15 enero, 2014 @ 19:06
Grazas. Xoxé, pola túa colaboración desinteresada por colaborar na tradución do libro “Terra de Cesteiros” de Cabeiro, segue así, sendo quen eres, abrazos, o teu admirador Amante Romero.
Comentario by Amante Romero Álvarez — 1 abril, 2014 @ 7:21
Amigo Xosé, a verdade é que o traballo que fixeste non ten prezo. É sinxelamente, moi boa. Canto menos, temos que darche as grazas pola túa xenerosidade ao deixarnos este patrimonio (gratuitamente) ao alcance das nosas mans. Parabens.
Comentario by antonio amaro — 23 abril, 2014 @ 16:07
Subscrición RSS para os comentarios deste post. TrackBack URL
e-mail (non será publicado) (required)
Cruceiro do Berbés (Centro cidade)
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo)
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo)
Ruta das mámoas do Candeán
Ruta do románico de Vigo
Ruta dos petos de ánimas de Vigo
Ruta dos castros de Vigo
Ruta dos Conxuntos etnográficos de muíños de Vigo
Descarga no teu GPS as rutas para visitar o patrimonio cultural de Vigo.
PATRIMONIO CULTURAL DE VIGO
Para calquera consulta ou información: xosecounhago@gmail.com
Esta obra está baixo unha licenza de Creative Commons.


langs: pt en gl gl lt pt gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl es ca gl gl gl pt en gl es es es

text:
Política de privacidade – Complexo Ambiental Miramontes
A presente Política de Privacidade establece os termos en que usa e protexe a información que é proporcionada polos seus usuarios ao momento de utilizar o seu sitio web. Esta compañía está comprometida coa seguridade dos datos dos seus usuarios. Cando lle pedimos encher os campos de información persoal coa cal vostede poida ser identificado, facémolo asegurando que só se empregará de acordo cos termos deste documento. Con todo esta Política de Privacidade pode cambiar co tempo ou ser actualizada polo que lle recomendamos e salientamos revisar continuamente esta páxina para asegurarse que está de acordo con devanditos cambios.
O noso sitio web poderá recoller información persoal por exemplo: Nome, información de contacto como a súa dirección de correo electrónica e información demográfica. Así mesmo cando sexa necesario poderá ser requirida información específica para procesar algún pedido ou realizar unha entrega ou facturación.
O noso sitio web emprega a información co fin de proporcionar o mellor servizo posible, particularmente para manter un rexistro de usuarios, de pedidos en caso que aplique, e mellorar os nosos produtos e servizos. É posible que sexan enviados correos electrónicos periodicamente a través do noso sitio con ofertas especiais, novos produtos e outra información publicitaria que consideremos relevante para vostede ou que poida brindarlle algún beneficio, estes correos electrónicos serán enviados á dirección que vostede proporcione e poderán ser cancelados en calquera momento.
está altamente comprometido para cumprir co compromiso de manter a súa información segura. Usamos os sistemas máis avanzados e actualizámolos constantemente para asegurarnos que non exista ningún acceso non autorizado.
Unha cookie refírese a un ficheiro que é enviado coa finalidade de solicitar permiso para almacenarse no seu computador, ao aceptar devandito ficheiro créase e a cookie serve entón para ter información respecto ao tráfico web, e tamén facilita as futuras visitas a unha web recorrente. Outra función que teñen as cookies é que con elas as web poden recoñecerche individualmente e por tanto brindarche o mellor servizo personalizado da súa web.
O noso sitio web emprega as cookies para poder identificar as páxinas que son visitadas e a súa frecuencia. Esta información é empregada unicamente para análise estatística e despois a información elimínase de forma permanente. Vostede pode eliminar as cookies en calquera momento desde o seu computador. Con todo as cookies axudan a proporcionar un mellor servizo dos sitios web, estás non dan acceso a información do seu computador nin de vostede, a menos de que vostede así o queira e proporciónea directamente. Vostede pode aceptar ou negar o uso de cookies, con todo a maioría de navegadores aceptan cookies automaticamente pois serve para ter un mellor servizo web. Tamén vostede pode cambiar a configuración do seu computador para declinar as cookies. Se se declinan é posible que non poida utilizar algúns dos nosos servizos.
Este sitio web puidese conter en laces a outros sitios que puidesen ser do seu interese. Unha vez que vostede de clic nestas ligazóns e abandone a nosa páxina, xa non temos control sobre ao sitio ao que é redirixido e por tanto non somos responsables dos termos ou privacidade nin da protección dos seus datos nesoutros sitios terceiros. Devanditos sitios están suxeitos ás súas propias políticas de privacidade polo cal é recomendable que os consulte para confirmar que vostede está de acordo con estas.
Control da súa información persoal
En calquera momento vostede pode restrinxir a recompilación ou o uso da información persoal que é proporcionada ao noso sitio web. Cada vez que se lle solicite encher un formulario, como o de alta de usuario, pode marcar ou desmarcar a opción de recibir información por correo electrónico. No caso de que marcase a opción de recibir o noso boletín ou publicidade vostede pode cancelala en calquera momento.
Esta compañía non venderá, cederá nin distribuirá a información persoal que é recompilada sen o seu consentimento, salvo que sexa requirido por un xuíz cunha orde xudicial.
Resérvase o dereito de cambiar os termos da presente Política de Privacidade en calquera momento.
En cumprimento do establecido na Lei Orgánica 15/1999, do 13 de decembro, de Protección de Datos de Carácter Persoal, informámoslle que, mediante o enchemento do presente formulario, os seus datos persoais quedarán incorporados e serán tratados nun ficheiro automatizado coa finalidade de poder xestionar a súa solicitude, así como para manterlle informado de futuras promocións, noticias e novidades relacionadas co sector.
Centro Ambiental Miramontes comprométese a tratar de forma confidencial os datos de carácter persoal facilitados e a non comunicar ou ceder dita información a terceiros.
Vostede poderá de forma libre e voluntaria facilitar a información que se lle pide nos formularios salvo nos campos que aparecen como obrigatorios. A non introdución da información solicitada como obrigatoria poderá ter como consecuencia que non poida atenderse a súa solicitude.
Á súa vez, e en virtude do establecido na Lei 34/2002, do 11 de xullo, de Servizos da Sociedade da Información e de Comercio electrónico Centro Ambiental Miramontes informa que poderá utilizar as direccións de correo electrónico facilitadas, para remitirche información acerca dos seus produtos e servizos, avisos e ofertas e, en xeral, información de carácter comercial de interese relativa á actividade da empresa.
Así mesmo, informámoslle da posibilidade que ten de exercer os dereitos de acceso, rectificación, cancelación e oposición dos seus datos de carácter persoal enviando un correo a dirección: info@camiramontes.gal
Los responsables del vertedero de Grixoa afirman que cumple con todas las garantías exigidas
En el vertedero de Grixoa dicen que la gestión de residuos es modélica
© Centro Ambiental Miramontes 2018 | Diseño Web Novosmedios.es


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl gl gl gl fr gl gl gl fr gl gl gl gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl en en gl lt gl ga gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl ca gl gl gl gl pt gl pt en pt lt en ca en gl en en gl pt es it en gl hbs_lat lt sv lt pt gl gl gl es

text:
Igrexa de Bouzas « Patrimonio cultural de Vigo
Arquivado en: Bouzas,Igrexas — Xosé Couñago
Na vila de Bouzas de Vigo, á beira do mar, ao carón da praia e o paseo marítimo, está situada esta emblemática igrexa, baixo a advocación de san Miguel.  Foi levantada sobre unha base rochosa que formaba un promontorio rodeado polo propio mar ata comezos do século XX.
A igrexa actual, logo das diferentes reedificacións e engadidos, presenta unha base principal rectangular rematada nunha cabeceira con ábsida semicircular.
A igrexa de Bouzas tivo un precedente medieval que por necesidades de ampliación foi reconstruída no século XVI. Esta obra tivo lugar en 1596 baixo o mandado do capitán de Bouzas Álvaro Correa. Nesta reconstrución sería cando se levantaría a actual ábsida, a porta da fachada sur e a sancristía.
Posteriormente, en 1697 foi reedificada novamente. No interior da igrexa podemos ver un medallón no que se menciona esta reconstrución baixo a autoría de Manuel Troncoso de Ojea e a súa irmá Isabel.
A ábsida da cabeceira ten forma semicircular e foi levantada na reedificación de finais do XVI.
Presenta dúas xanelas; delas, na actualidade unha soa dá entrada de luz exterior no lateral sur; a outra quedou incorporada pola ampliación da sancristía.
Acaroada ao lateral norte da ábsida levantouse en 1778 a sancristía con dúas xanelas rectangulares e porta de entrada ao leste por esta mesma zona da cabeceira. Esta sancristía foi resultado da ampliación doutra moito máis reducida do século anterior que existía no mesmo lugar.
Sobre as caídas dos tellado a dúas augas érguense cadanseu pináculo decorativos con motivos de bólas superpostas. O pinche desta sancristía está coroado por unha cruz simple.
A fachada norte está formada por unha continuidade varios corpos volumétricos que se van superpoñendo gradualmente. A parede da nave principal, reforzada cun contraforte e no que se abre un estreito, vai continuado por un primeiro volume sobresaínte con tellado a unha auga, no que se abre unha xanela cuadrangular a occidente pertencente á capela DA Virxe do Carme, da que sabemos que xa estaba construída en 1778.
A continuación, sobresaíndo con respecto ao anterior, érguese outro corpo construtivo pertencente á capela de san Antonio, cunha xanela cuadrangular a occidente e outra no interior ao leste; no exterior conta con dúas gárgolas cilíndricas nos seus extremos, correspondentes ás dúas vertentes de augas do tellado. Foi construída en 1675 e o retablo pertence ao ano 1760.
Seguidamente levántase un terceiro corpo construtivo máis elevado ca os dous anteriores, con forma marcadamente cuadrangular, sen tellado, rematado por unha cornixa pétrea perimétrica, sobre a que se ergue todo en volta un muro pétreo ornamentado nas catro esquinas por pequenas columnas coroadas por pináculos piramidais rematados en cadansúa bóla. Cada un dos cantos desta construción presenta unha gárgola cilíndrica con remate ornamentado. No seu interior encóntrase a capela dedicada á Virxe do Rosario. Foi construída en 1596 e reedificada en 1697, seguida dunha ampliación en 1800 para o Bon Xesús.
Nesta fachada tamén podemos atopar o escudo de armas das familias Peña e Correa. Este escudo está pola parte exterior da capela do Rosario, pertencente á reedificación ordenada polo capitán Correa.
O escudo de armas deste militar foi adoptado pola propia vila de Bouzas a raíz da defensa que don Álvaro capitaneou ante unha incursión do pirata Drake.
Os elementos que máis destacan a primeira vista son o impoñente campanario e o frontón superior da porta occidental.
O campanario está situado nun lateral, como corpo independente. Ata ben entrado o século XX contaba cun reloxo. Presenta unha estrutura cuadrangular  que se eleva en tres tramos decrecendo na súa anchura. O primeiro tramo chega ata case a altura da cornixa da nave central e só presenta unha pequena abertura estreita de luz na parte superior da parede sur. O segundo tramo é o máis curto e remata nunha cornixa perimétrica con molduras boceladas sobre a que se ergue o campanario. O terceiro tramo é o que contén a parte alta do campanario cos seus característicos elementos. Este campanario cuadrangular está aberto  polas súas catro fachadas con cadanseu arco de medio punto onde se aloxan as campás. Cada arco vai cerrado na súa parte inferior cunha varanda e balaústres de pedra.
Neste terceiro tramo tamén chama an atención ornamental catro fileiras decorativas de molduras boceladas todo en volta da torre, espalladas entre a parte inferior deste tramo ata a parte superior da torre. O remate superior está formado por unha varanda pétrea rodeando todo o cumio do campanario decorada con catro pináculos nos recantos.
Estamos ante unha porta con arco de medio punto enmarcada cun alfiz ao seu redor. As arquivoltas apóianse sobre dúas bases decoradas con motivos cilíndricos.
O van da porta aparece sen tímpano baixo o arco. Por encima da porta discorre unha cornixa sobre a que se sitúa o frontón.
O frontón é triangular, con resalte superior. Sobre o frontón elévanse tres pináculos ornamentais. No tímpano do frontón aparece unha figura en pedra.
Sobre o frontón ábrese un óculo redondo coa mesma ornamentación lobulada existente na porta. No seu interior unha composición de vidreira enmarcada por unha forma cruciforme. Podemos apreciar unha continuidade estética entre este óculo e o arco da propia porta, tanto pola ornamentación referida coma pola forma redonda de ambos.
Esta fachada remata na parte superior cun pinche coroado por unha cruz de catro brazos iguais con circo central.
Nesta fachada repítense algunhas das estruturas que xa describimos na zona norte. O percorrido  central presenta unha continuidade de dous corpos volumétricos superpostos gradualmente cara á cabeceira da igrexa. A parede principal da fachada contén tres contrafortes e a porta sur desta igrexa.
O primeiro corpo está exento de decoración e só presenta unha fachinelo vertical no centro. Correspóndese coa capela dedicada a san Xoán. Foi construída en 1674.
O segundo corpo, apegado á cabeceira, ten como única decoración un pequeno arco cego no cetro que acolle na actualidade un farol de iluminación do adro. Na parede leste deste corpo ábrese unha xanela enreixada. É a entrada de luz para a capela interior dedicada na actualidade á Inmaculada e que foi construída en 1589.
A entrada desta fachada ten unha forma semellante no básico á porta occidental, sacado que lle falta toda a ornamentación clasicista na que esta vai enmarcada.
Presenta un arco de medio punto cunha arquivolta trilobulada que se apoia sobre dos pares de bases cilíndricos con ornamentación de tres aretes pétreos. Envolvendo o arco vai unha decoración a modo de chambrana lisa.
Sobre a porta podemos ver un nicho coa imaxe de san Miguel vitorioso na loita contra o demo, ao que esmaga baixo os seus pés. A figura do santo está policromada e representado con alas, vestido de armadura completa, con capa, escudo e espada.
A figura do demo aparece baixo os seus pés encollido, espido e coa típica caracterización de cornos e rostro diabólico.
O interior dá cabida a unha ampla nave con arcos apuntados, rematados no testeiro con arco de medio punto.
Unha das composicións escultóricas máis interesantes que podemos atopar paseando polo seu interior é a escena do paso procesional que representa a pesca milagrosa, con Xesús andando sobre as augas ao carón da barca na que pescan os seus discípulos.
Baixo una arco de medio punto e unha bóveda de canón, a ábsida semicircular acolle a figura do Cristo do Aflixidos.
Vemos en primeiro lugar a capela dedicada a san Xoán erixida en 1674, coa imaxe correspondente. A partir de 1878 tamén se acolle a devoción a san Xosé.
A seguinte capela, de 1589, está dedicada na actualidade á Inmaculada, inda que inicialmente foi dedicada a san Telmo.
Contén tres capelas. A primeira, está dedicada á Virxe do Carme.
A segunda capela foi edificada en 1675 e foi dedicada a santo Antonio. O retablo é do ano 1760.
A terceira capela, edificada en 1596, está dedicada á Virxe do Rosario, inda que tamén nunha ampliación posterior, en 1800, deu cabida ao culto ao Bon Xesús.
O adro está completamente empedrado e rodeado na parte exterior por un muro baixo.
Neste adro salienta a solemne fasquía dunha inmorredoira oliveira á que se lle atribúen máis de catro séculos de antigüidade.
Sobre o adro tamén encontramos a casa reitoral, un edificio construído en 1946.
Ao redor de todas as historias que se foron creando verbo desta igrexa e a súa influencia no imaxinario popular da vila, existe unha fermosa lenda titulada O Cabaleiro da Cunchas que podemos ler na web da Confraría do Santísimo Cristo dos Aflixidos de Bouzas.
A evolución histórica e arquitectónica deste edificio vai parella coa evolución histórica da propia vila de Bouzas, xa que nesta igrexa quedaron reflectidos os testemuños dos principais acontecementos e personaxes que marcaron o decorrer da vida das súas xentes.
Xa que logo, é unha mágoa que no haxa paneis informativos que nos guíen neste coñecemento ao redor do edificio e no seu interior.
Sobre todo se consideramos o lugar emblemático e estratéxico que ocupa na vila, e á redor da que se desenvolven os principais actos relixiosos e sociais de Bouzas, como son a Procesión anual do Santísimo Cristo dos Aflixidos , as feiras populares y os recoñecidos fogos artificiais que se celebran no verán.
Imaxes do interior da igrexa: Javier Albertos, Vigoenfotos.
Confraría do Santísimo Cristo dos Aflixidos de Bouzas, “Un paseo por Bouzas”, en Vila de Bouzas.
Alfredo Campos, “Iglesia de San Miguel de Bouzas”, en Alfredo esculturas y monumentos.
Concello de Vigo, parroquias.
María Dolores Ruíz Gestoso, Cabaleiro das Cunchas. Cabaleiro de Bouzas.
Comentarios desactivados en Igrexa de Bouzas
Aínda non hai comentarios.
Subscrición RSS para os comentarios deste post.
Sorry, the comment form is closed at this time.
Cruceiro do Berbés (Centro cidade)
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo)
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo)
Ruta das mámoas do Candeán
Ruta do románico de Vigo
Ruta dos petos de ánimas de Vigo
Ruta dos castros de Vigo
Ruta dos Conxuntos etnográficos de muíños de Vigo
Descarga no teu GPS as rutas para visitar o patrimonio cultural de Vigo.
PATRIMONIO CULTURAL DE VIGO
Para calquera consulta ou información: xosecounhago@gmail.com
Esta obra está baixo unha licenza de Creative Commons.


langs: gl en gl gl lt pt gl gl gl gl gl pt gl gl gl en gl es ca gl gl gl pt en gl es es es

text:
A Canteira – Complexo Ambiental Miramontes
Situada na parroquia compostelá de Grixoa, desenvolveu unha actividade histórica de explotación de áridos ó longo dos anos. Esta canteira, que provocou un importante impacto paisaxístico e sobre o entorno, conta na actualidade cun plan de restauración das superficies afectadas pola actividade mineira que chegaron ó final do seu ciclo de explotación. O plan de restauración, é por lei, unha responsabilidade da propia canteira nas súas orixes.
Este plan incorpora entre os seus principais obxectivos: a integración ambiental e paisaxística destas zonas degradadas para dotalas das condicións básicas para posibilitar a reintegración destas superficies no ecosistema, dunha maneira sostible.
Ó amparo deste plan e coas autorizacións ambientais e administrativas necesarias desenvólvense dúas actividades de xestión e valorización de residuos, que teñen como fin a recuperación do espazo. Deste xeito, a canteira decidiu incorporar ó proxecto dúas empresas, por un lado UTE EYREGA, para a xestión do centro de vertidos non perigosos, e por outro lado a firma TECNOSOLOS, para as tarefas de selado unha vez que se alcancen as curvas de terreo.
Neste senso, destacar que, en concreto estas actividades, como calquera actividade humana e calquera actividade de recuperación de espazos degradados, poden xerar impactos e molestias puntuais e de moi baixa intensidade ós veciños máis próximos, que, en todo caso, veranse recompensados cando estes espazos degradados sexan recuperados e postos ó servizo da cidadanía.
Los responsables del vertedero de Grixoa afirman que cumple con todas las garantías exigidas
En el vertedero de Grixoa dicen que la gestión de residuos es modélica
© Centro Ambiental Miramontes 2018 | Diseño Web Novosmedios.es


langs: es en gl gl lt pt gl gl gl gl gl it gl gl pt es gl fr gl gl gl es gl pt es gl fr ia gl es ca gl gl gl pt en gl es es es

text:
Contacto – Complexo Ambiental Miramontes
Se desexas poñerte en contacto co Centro Ambiental Miramontes,
por favor, cubre os campos do formulario que se mostra a continuación,
Demostra que non es un robot 1+1
Lin e acepto as políticas de privacidade
SOLICITA UNHA VISITA O COMPLEXO
Se desexas vistar o Centro Ambiental Miramontes,
por favor, cubre os campos do formulario,
Demostra que non es un robot 2+2
Lin e acepto as políticas de privacidade
Los responsables del vertedero de Grixoa afirman que cumple con todas las garantías exigidas
En el vertedero de Grixoa dicen que la gestión de residuos es modélica
© Centro Ambiental Miramontes 2018 | Diseño Web Novosmedios.es


langs: gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl en gl ca gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl en gl en en gl lt gl ga gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl ca gl gl gl gl pt gl pt en pt lt en ca en gl en en gl pt es it en gl hbs_lat lt sv lt pt gl gl gl es

text:
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo) « Patrimonio cultural de Vigo
Arquivado en: Coruxo,Cruceiros — Xosé Couñago
Este singular cruceiro atópase sobre a praia da Fontaíña, tamén denominada areal da Sereíña, na parroquia de Coruxo.
A súa situación sobre o mar nunha paraxe de especial beleza entre Samil e o Vao, xunto coa súa especial fasquía, fan deste cruceiro un dos máis atractivos e interesantes que temos en Vigo.
A singularidade deste cruceiro vén marcada pola tipoloxía á que se podería adscribir: os Cruceiros de Capela.
Este tipo de cruceiros son propios, maioritariamente, da zona da Barbanza con algúns exemplares que podemos atopar por terras de Rois ou mesmo ata o concello de Dodro.
Mais puntualizamos que se poderían adscribir a esta tipoloxía porque non chega a presentar as característica que os definen como tales, xa que o capitel que sostén a cruz non ten forma de capela, aínda que a primeira vista se lle puidese asemellar.
Fáltalle a abertura frontal que albergaría no seu interior a imaxe mariana correspondente: unha Virxe co meniño no colo, unha Milagreira, unha Inmaculada ou unha Dolorosa; aínda que a máis representativa e habitual sería a Virxe de Loreto (que lles dá a denominación tamén de Cruceiros de Loreto).
Hai outras características que tamén o apartan desta tipoloxía e que a continuación describiremos.
Ten forma cuadrangular cun chanzo, sobre o que se dispón un pedestal cúbico sen ornamentación nin inscricións. Está biselado ao longo da contorna do bordo superior.
Na tipoloxía dos cruceiros de capela, outra característica que os define é o fuste voluminoso que presentan, a modo de groso piar e de pouca altura en moitos casos.
Neste exemplar o fuste é semellante ao de calquera outro cruceiro tradicional. Presenta unha forma cuadrangular, achafranado nos catro cantos a partir de media altura do varal.
Na parte baixa do fuste, aínda non achafranado, atopamos unha representación pétrea de fornela con remate superior abovedado. Dentro desta fornela inscúlpese o relevo do Crucificado.
Sobre esta fornela aparecen outras dúas representacións escultóricas: a primeira é un franciscano e, sobre ela, unha figura dunha relixiosa.
O capitel normal dos cruceiros tradicionais aparece substituído nos cruceiros de capela por un fornelo a modo de capela dentro do que se sitúa a figura mariana á que aludiamos máis arriba.
O exterior pode estar exento de decoración ou presentar as tres caras con figuras ou escenas relixiosas.
Neste exemplar que nos ocupa decatámonos da semellanza con esa fasquía, mais carece da principal característica que é o fornelo dentro do que estaría a figura mariana.
Este capitel vai sobre un pedestal con querubíns en cadansúa cara lateral. Esta representación figurativa é frecuente nos cruceiros de capela da Barbanza e tamén se pode ver no outro cruceiro destas características que existe en Vigo, o cruceiro de capela das Travesas, que reproduce todas as características propias destes cruceiros.
O capitel presenta as catro caras historiadas nas que están insculpidas as seguintes figuras: na cara frontal unha figura de Santiago Apóstolo (habitual tamén nos auténticos cruceiros de capela); unha escena da Paixón con Xesús portando a cruz; unha figura franciscana novamente; e finalmente unha representación ecuestre exenta doutras identificacións, que quizais puidese representar a Santiago Matamouros.
No cruceiro das Travesas tamén coinciden as insculturas do monxe franciscano, da escena da Paixón e, máis claramente, a representación de Santiago Matamouros co seu cabalo, espada e estandarte esmagando os inimigos da cristiandade.
A parte superior deste capitel ten forma abovedada, o que lle proporciona unha maior semellanza a unha forma de capela, tamén habitual nos cruceiros da Barbanza.
Sobre o capitel vai directamente a Cruz. Ten unha fasquía semellante á do varal: cuadrangular cos cantos achafranados.
Consta das tradicionais figuras do Crucificado na cara anterior, e a Virxe co Neno no colo na posterior.
Non é normal atopar a cara posterior da Cruz con esta representación da Virxe co Neno; normalmente atopamos unha escena da Paixón con Cristo xacente sobre a súa Nai, ou unha senlleira figura mariana.
Mais resulta curioso a coincidencia desta escena coa que aparece nalgúns casos nos cruceiros de Capela da Barbanza dentro da fornela. É coma se aquí se representase esa mesma figuración na parte posterior da Cruz, xa que o capitel foi esculpido sen a correspondente fornela.
A imaxe do Crucificado está sostida con tres cravos e presenta unha dramática contorsión con Cristo xa morto e a cabeza caída sobre o peito. Presenta unha fermosa elaboración sobresaínte da pedra base da cruz.
A escena da Virxe co Neno no colo está máis desgastada ca a do Crucificado por estar cara ao mar e recibir directamente as inclemencias meteorolóxicas. Esta figura está de pé, sostendo o Neno no brazo esquerdo e vai cuberta de manto e roupaxes.
A única consideración a este respecto é o desgaste que está sufrindo a cara posterior do cruceiro debido á acción das inclemencias que chegan da banda do mar. A figura da Virxe que está representada na Cruz manifesta claramente esta agresión climática.
Polo demais, o resto do cruceiro consérvase en boas condicións.
Só temos en Vigo dous cruceiros que, modernamente, reflicten unha semellanza cos históricos Cruceiros de Capela ou de Loreto da Barbanza. Este en particular recolle algúns elementos que o achegan a esa tipoloxía tanto na forma coma na figuración, mais, como vemos no presente traballo, presenta tamén outros detalles curiosos que o distinguen claramente daqueles modelos.
Esta variedade escultórica moderna dos nosos cruceiros tradicionais enriquece as expresións que son propias da nosa zona xeográfica e engade unha nova visión e interpretación da nosa arte popular, conectándonos dende o sur das Rías Baixas con outros lugares da nosa xeografía que teñen as súas formas de expresión artística e que nola achegan deste xeito.
É unha mágoa que non haxa ao carón deste cruceiro un cartel informativo que nos indique todas estas características que nos unen e distinguen ao mesmo tempo.
Galipedia, “Cruceiro de Capela”
Un traballo para coñecer o que está perto de nós, e non sempre dibulgado.
Comentario by Xosé Lois — 10 marzo, 2013 @ 14:32
Subscrición RSS para os comentarios deste post.
Sorry, the comment form is closed at this time.
Cruceiro do Berbés (Centro cidade)
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo)
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo)
Ruta das mámoas do Candeán
Ruta do románico de Vigo
Ruta dos petos de ánimas de Vigo
Ruta dos castros de Vigo
Ruta dos Conxuntos etnográficos de muíños de Vigo
Descarga no teu GPS as rutas para visitar o patrimonio cultural de Vigo.
PATRIMONIO CULTURAL DE VIGO
Para calquera consulta ou información: xosecounhago@gmail.com
Esta obra está baixo unha licenza de Creative Commons.


langs: es en gl gl lt pt gl gl gl gl es gl es es gl gl en es gl es sv gl gl es ca gl gl gl pt en gl es es es

text:
En el vertedero de Grixoa dicen que la gestión de residuos es modélica – Complexo Ambiental Miramontes
DOMINGO 28 DE MAYO DE 2017
Tras las publicaciones de EL CORREO GALLEGO en las que se recogían las denuncias de vecinos y expertos sobre la situación del vertedero de la parroquia de Grixoa, el Complexo Ambiental de Miramontes, integrado por  varias empresas independientes que se encargan de gestionar la planta, envió un comunicado a esta Redacción en el que garantiza que “os procedementos contan con tódalas autorizacións administrativas e ambientais, tanto de ámbito municipal como autonómicas, precisas para levar a cabo as actividades que desenvolven neste espazo e que inclúe tanto a extracción de áridos naturais como o proxecto de recheo do antigo oco mineiro, agora en desuso”.
Los responsables del vertedero de Grixoa afirman que cumple con todas las garantías exigidas
M: 656 725 594
Los responsables del vertedero de Grixoa afirman que cumple con todas las garantías exigidas
En el vertedero de Grixoa dicen que la gestión de residuos es modélica
© Centro Ambiental Miramontes 2018 | Diseño Web Novosmedios.es


langs: es gl gl es gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl en it gl gl en gl en en gl lt gl ga gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl ca gl gl gl gl pt gl pt en pt lt en ca en gl en en gl pt es it en gl hbs_lat lt sv lt pt gl gl gl es

text:
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo) « Patrimonio cultural de Vigo
Arquivado en: Castros,Coruxo — Xosé Couñago
Un Monumento Nacional no desleixo
No ano 1975 o Boletín Oficial do Estado fai público a declaración do complexo castrexo de San Lourenzo e O Penedo como Monumento Nacional.
Que un castro vigués descoñecido para a inmensa maioría da poboación sexa un Monumento Nacional chama moito a atención; mais cales son os méritos que o fixeron merecente desta mención? Que foi deste monumento nacional dende entón ata a actualidade? En que estado se encontra hoxe en día?
Estes son interrogantes aos que tentaremos achegarnos neste artigo sobre o noso patrimonio vigués e agardamos que algunhas das respostas non nos deixen indiferentes.
Este castro tan peculiar está situado no barrio de San Lourenzo de Coruxo, ao carón da capela parroquial dedicada a este santo. Ten un acceso doado para chegar ata o seu emprazamento, mais a visita a algún dos lugares deste Monumento Nacional é de incerta aventura para as persoas que tenten achegarse a tan singular e interesantísimo patrimonio.
Coruxo é a parroquia de Vigo que máis depósitos arqueolóxicos posúe. Os máis numerosos son os petróglifos que inzan toda a zona interior e elevada da parroquia. Dende as cavidades naturais do Folón (das máis importantes de Europa pola súa natureza pétrea) con restos de utilización humana dende a máis remota historia, ata o patrimonio románico da igrexa de San Salvador, pasando por trinta e tres estacións de gravados rupestres catalogados oficialmente polo concello, xunto con outros dous recintos castrexos máis: o denominado Outeiro do Crasto e o castro da illa de Toralla.
Dende a beira do mar, coa illa de Toralla e a praia do Vao, ata as zonas altas dos montes do Fragoselo, esta parroquia amosa un rico e abondoso patrimonio tanto material coma inmaterial que paga a pena descubrir poñer en valor.
A este valor patrimonial tanto material como inmaterial, engádese o valor paisaxístico da contorna onde atopa o castro. Dende este enclave tense un perfecto dominio do val que discorre polas terras baixas de Coruxo, así como unha panorámica de toda a ría de Vigo.
Como territorio castrexo, seguindo os apuntamentos do arqueólogo Jose Manuel Hidalgo Cuñarro, este castro podemos relacionalo con outros da súa contorna máis próxima, como son o castro de Outeiro do Crasto –na propia parroquia de Coruxo-, por partillaren en común “a súa visibilidade dun quilómetro orientada cara ás terras fértiles da desembocadura do Lagares”, aos que se engadiría o castro de Casás en Comesaña, “que compartiría terras con eles debido á súa proximidade”.
Todo o espazo castrexo está conformado por dous promontorios distantes entre si uns cento cincuenta metros. O recinto castrexo propiamente dito é o que recibe o nome actual de San Lourenzo; o segundo promontorio, máis pequeno e cunha utilización posiblemente diferente á habitacional, recibe o nome de O Penedo.
Todo este complexo castrexo está situado a 97 metros de altitude sobre o mar e ocupa unha superficie total de 0,17 hectáreas.
Os achados arqueolóxicos aparecidos no espazo e contorna deste castro están depositados no Museo de Castrelos e evidencian a presenza dunha clara romanización. O exdirector do museo e arqueólogo José Manuel Hidalgo Cuñarro descríbenos que se tratan de “fragmentos de cerámica castreña con decoración de acanaladuras y serie de líneas incisas dispuestas de forma oblicua.  Asimismo se encontraron dos fusayolas y numerosos fragmentos de ánforas y tégulas.”
A coroa é de forma ovalada cunhas dimensións de 30 x 17 metros.
A terraza adxacente na zona oriental do castro mide 40 x 30 metros.
Defensas: nas zonas occidental e sur aprécianse un pronunciados terrapléns que lle serven de defensa natural. A continuación, cara ao sueste, aínda se pode ver o que foi na súa orixe un foso defensivo. Imaxe 27
Todo o promontorio está na actualidade poboado de árbores e abundante vexetación que dificultan a súa visita e apreciación.
O deterioro vese aumentado pola proliferación de canteiras e extracción de pedra por todo o recinto.
Non se evidencian restos de construcións castrexas.
Esta é a parte máis interesante na actualidade deste conxunto castrexo e polo que lle valeu a declaración de Monumento Nacional, tanto polos restos arqueolóxicos aínda existentes no propio lugar, como polas tradicións e expresións antropolóxicas e etnográficas que se desenvolveron ao seu arredor.
O promontorio ten forma ovalada, cunhas dimensión duns 30 x 50 metros.
Está completamente rodeado e pechado por construcións de vivendas e cerrumes de propiedades particulares. Non ten acceso público na actualidade por ningures. Sempre se dependerá da boa vontade dalgunha persoa das propiedades lindeiras para poder pasar.
Podemos consideralo en si mesmo coma un gran complexo rupestre, xa que está formado por penedos con pías de especial relevancia, gravados, sucos, coviñas e chanzos escavados na rocha. Todos estes elementos rupestres están dispersos por todo o recinto e forman unha curiosa liña que podemos trazar dende o Penedo ata a actual capela de San Lourenzo.
Esa liña coincide co antigo “Camiño de San Lourenzo” que empregaban os devotos para subir dende a capela ata o Penedo seguindo unha serie de rochas con rebaixes a modo de chanzos que ían conformando durante a ascensións os denominados “Pasos do Santo”.
Hoxe en día estes “Pasos do Santo” desapareceron na súa maioría debido á moderna construción de vivendas que ocuparon e fixeron desaparecer completamente este ancestral camiño.
Comezando pola parte máis elevada, no cume do promontorio destaca un enorme penedo apoiado sobre varias grandes rochas. O acceso á súa parte superior non é sinxelo nin presenta elementos que o faciliten. Encima deste penedo existen varias pías de diferentes tamaños, dúas delas de maiores dimensións que ocupan a maioría da superficie superior da rocha.
Sobre este gran penedo, na parte oriental, hai un gravado cunha posíbel fasquía serpentiforme cunha cruz a cada lado.
A maiores do que acabamos de describir, o principal e máis relevante é un gravado que ten forma oval, cunhas dimensións de 0,85 x 1 metros. No seu interior hai doce cazoletas. Está situado sobre unha laxe plana a nivel do chan, a uns 15 metros do Penedo en dirección norte, nese aliñamento cara á capela antes aludido.
As tradicións relixiosas orais identifícano coma a “Grella do Santo”.
Descendendo polo promontorio outros 15 metros cara ao norte, mantendo ese aliñamento coa capela, chegamos ata o elemento máis importante de todo este conxunto rupestre.
Hoxe en día atópase, inexplicabelmente, acaroado a un peche de bloques de cemento e ladrillo pertencente a unha propiedade particular. Nas imaxes que se achegan pode observarse como era antigamente a súa disposición natural, e como está na actualidade.
Trátase dunha gran rocha que marca un pronunciado desnivel de terreo no descenso do promontorio. Sobre ela están talladas dúas destacábeis canalizacións laterais que descenden diagonalmente pola rocha converxendo nunha pía situada na súa base.
Esta pía é de forma cuadrangular cunhas dimensións duns 0,30 x 1 metros, e unha profundidade, segundo as fontes consultadas, de 75 centímetros. Na súa parte central presenta un rebaixe de desaugue. É de salientar a presenza de catro pequenos ocos que algúns estudosos atribuirían á probábel existencia dunha tampa de cubrición.
Na imaxe en branco e negro que ofrecemos aprécianse aínda con claridade os rebaixes corridos que servían a modo de chanzos para acceder á rocha.
Neste sentido que acabamos de apuntar, a disposición da pía coas súas canalizacións insculpidas e desaugues asociados foi interpretada por algúns estudosos como un altar  de sacrificios, coas correspondentes canles e pías para conducir e conter o sangue.
No seu interior é habitual ver auga estancada, que nas tradicións orais a xente asegura que nunca seca. Ao estar asociada coa figura e martirio de san Lourenzo, tamén se afirma que esta auga estancada ten propiedades curadoras.
No día da romaría de san Lourenzo (1º domingo de agosto) que se celebra na capela adxacente ao castro, despois da misa as persoas devotas ascendían ata o promontorio castrexo do Penedo para realizar un ritual animista de curación, mollando panos na auga da pía e lavando as queimaduras ou males derivados que tiveren na pel.
Este percorrido de romaxe facíase, como apuntamos máis arriba, polo antigo “Camiño de San Lourenzo” que pasaba e unía todos estes puntos descritos do complexo rupestre do Penedo.
Baseados en textos clásicos das descricións que os romanos e gregos fixeron dos costumes galaicos, houbo investigadores que propuxeron a posíbel adscrición do conxunto de todo o complexo rupestre do Penedo a un santuario ao ar libre, do tipo dos atribuídos a pías encontradas en lugares próximos como Mougás en Oia –hoxe no Museo Provincial de Pontevedra– duns tres metros de longo, que posúe unha inscrición latina nos seus laterais. No contexto galaico, no noroeste peninsular tamén se atopan outros lugares vinculados a este tipo de interpretación.
Sobre o óvalo con cazoletas no seu interior, a tradición relixiosa denominouno “A Grella do Santo” e asóciao coas marcas que deixou a grella na que foi martirizado san Lourenzo. Nesta crenza popular tamén se engade que despois do martirio o santo foi introducido na auga da pía que leva o seu nome. Asemade tamén se recolleron testemuños que falan da tradición de meter na pía a propia imaxe do santo, que se atopa na capela próxima, no día da celebración da súa festividade. Testemuños orais relatan como se mantén a lembranza incluso de representacións teatralizadas amosando todo o proceso do martirio de San Lourenzo nestes lugares descritos.
Dentro destas tradicións de transmisión oral, noutros testemuños recollidos algunhas persoas afirman que orixinalmente todo este conxunto foi construído polos celtas ou polos romanos, ou que houbo gran presenza de soldados cando sucedeu o martirio do santo neste lugar.
É difícil para a arqueoloxía catalogar este patrimonio material do lugar do Penedo como un santuario rupestre ao ar libre, xa que os elementos existentes non din claramente por si mesmo que poida selo. Mais existe tamén paralelamente, como acabamos de ver, un patrimonio inmaterial de transmisión oral e ritual que pode permitirnos establecer unha relación máis antropolóxica coa simboloxía e significado deste interesante e misterioso enclave como posíbel santuario rupestre ao ar libre.
Vexamos algúns aspectos para esta consideración
É coñecida a estratexia adoptada pola Igrexa para cristianizar moitos lugares nos que aínda se mantiñan cultos ou ritos precristiáns, erixindo templos e asimilando as deidades locais e os ritos asociados. Esta convivencia entre o cristianismo e o paganismo subxacente é evidente na actualidade en moitos dos santuarios, ermidas e igrexas do noso país. Templos erixidos ao carón de fontes, árbores, pedras, lugares arqueolóxicos, etc, nos que paralelamente á celebración relixiosa oficial, a xente practica tamén rituais animistas vinculados ancestralmente e mitoloxicamente a estes lugares.
En todos eles é evidente a vinculación materializada de calquera xeito entre o ritual cristián e o precristián.
En San Lourenzo esta vinculación entre os diferentes espazos maniféstase de forma moi evidente:
Todo o lugar, tanto o castro coma os lugares referenciais do Penedo coma a propia capela próxima levan a común denominación de San Lourenzo.
Os testemuños das tradicións orais transmitiron a memoria da relación existente entre a celebración católica dentro da capela no día dedicado ao santo e os rituais desenvolvidos no Penedo a continuación.
Despois da eucaristía cristiá tiña lugar a romaría popular coa subida ata o Penedo polo antigo camiño, denominado “Camiño de San Lourenzo”, que conducía directamente dende a capela ata o promontorio; un camiño hoxe en día desaparecido debido á construción de vivendas.
Ao redor da romaría desenvolvíanse uns rituais que, aínda que expresados con linguaxes cristiás, conservan claramente algúns trazos anteriores ao cristianismo.
Por unha banda, o petróglifo ovalado con doce cazoletas no seu interior, adscrito probabelmente á Idade do Bronce cuns catro mil anos de antigüidade, foi tradicionalmente interpretado pola devoción popular como a marca que deixou a grella na que foi martirizado o santo. Mais non esquezamos, ao mesmo tempo, que todo este lugar do Penedo está vinculado por algúns investigadores aos altares de sacrificios humanos dos que nos falan as crónicas clásicas romanas e gregas. Martirio e sacrificio humano vense deste xeito relacionados significativamente.
Posteriormente, as tradicións orais fálannos de que San Lourenzo unha vez martirizado foi introducido na denominada “Pía do Santo” para a súa ablución nas súas augas. Cal era o sentido simbólico deste ritual?
Máis arriba adiantabamos que nas tradicións recollidas tamén se fala de que a auga estancada desta pía nunca se seca e á que se lle atribúen propiedades curadoras.
[Foto da esquerda] En Santa Mariña de Augas Santas (Allariz) tamén se conserva a tradición do martirio da santa nun recinto de posíbel carácter sagrado, tamén dentro dun castro, o de Armea, no que Mariña despois de ser queimada nos Fornos (un recinto subterráneo dentro do propio castro e de desigual interpretación segundo os distintos investigadores) é sacada milagrosamente ao exterior polo conduto de saída dos fumes e levada ata unha pía de auga estancada de fasquía antropomorfa, situada ao pé dun carballo no interior do propio castro tamén. E nesta pía, a santa curaba das queimaduras do seu martirio e recuperaba a vida. Hoxe en día a xente acode a esta pía para lavar calquera mal do seu corpo nestas “Augas Santas”.
Estas pías con augas estancadas e negras hainas por todo Galicia e son moi recorrentes para a realización de rituais animistas vinculados coa auga, a pedra e as árbores co fin de curar calquera mal que leve a persoa.
[Foto da dereita] Por poñer algúns exemplo, no concello do Covelo ao carón da ermida da Xestosa existe unha tumba antropomorfa escavada nunha laxe a nivel do chan con auga estancada na se realizan rituais de curación na súa auga, relacionados ademais coa utilización do pan no procedemento da curación (que nos lembra ao ritual do pan que se realiza con este mesmo fin curador e adiviñatorio na fonte de Santo André de Teixido aínda na actualidade).
[Foto inferior] Outro exemplo espectacular deste tipo de pías, e que claramente se asemella poloo penedo en que se desenvolve, é o existente no lugar de Penadauga, parroquia de Escuadro, en Silleda. As ablucións e lavados de calquera parte do corpo que aquí se realizan no primeiro domingo de agosto son asombrosos tanto pola cantidade de xente que acode como polas formas en que se expresa esta curación. No enlace anterior pode verse e ler detalladamente todos os rituais que se desenvolven ao redor deste penedo de Penadauga.
No Penedo de San Salvador de Coruxo, a xente tamén acudía (cando o acceso era público) á Pía do Santo, onde mollaba panos que despois pasaba polo corpo lavando as zonas que quería ver curadas.
Dende o punto de vista destas tradicións, a Pía do Santo, a través da relación do martirio e o depósito do corpo do santo na pía con auga, podemos vinculala a estes rituais de curación tan presentes en toda Galicia.
Mais por outra banda, este tipo de penedos con pías que se comunican entre si mediante canais que facilitan o transvase líquido dunhas a outras foi relacionado por algúns estudosos cos posíbeis altares de sacrificios que se recolle da transmisión dos textos clásicos. Neste senso poderíase vencellar de forma simple martirio e sacrificio humano, e o posterior vertido do seu sangue nas pías cun ritual que faría correr o sangue das pías superiores para outra situada debaixo polos canais tallados na rocha.
O promontorio do castro sufriu graves e numerosas alteracións en toda a súa contorna, até o punto de non podermos precisar na actualidade a súa estrutura e configuración orixinal. As construcións de vivendas e terreos de labor que se desenvolveron ao seu arredor estragaron unha gran parte do seu espazo até reducilo a como o podemos ver arestora.
Por outra parte, tal como se pode observar na galería de imaxes, o propio recinto conservado na actualidade está completamente desleixado e estragado.
O adxacente promontorio do Penedo, que tan interesante resultou amosar neste artigo tanto dende o punto de vista arqueolóxico coma dos seus valores antropolóxicos, é inaccesible hoxe en día debido a que todas as propiedades que o circundan fixeron obras de cerramento e construcións que non deixaron ningún vieiro libre para acceder a el. A maiores, algún dos muros de cerramento que se levantaron foi feito apegado totalmente á pía máis relevante deste conxunto rupestre ao ar libre.
Todo o lugar do Penedo se atopa nun estado de total abandono e estrago, e non existe ningún tipo de identificación dos elementos arqueolóxicos que lle valeron a declaración de Monumento Nacional.
O castro de san Lourenzo de Coruxo está considerado oficialmente Ben de Interese Cultural (BIC) e foi declarado Monumento Nacional, co nº 177, no Decreto 3741/1974 do 20 de decembro, BOE do 10 de marzo de 1975, a proposta do Museo Provincial de Pontevedra, polo que se declaraban monumentos histórico-artísticos de carácter nacional unha serie de gravados rupestres existentes na provincia de Pontevedra.
Pensar que Vigo poida contar realmente cun santuario prehistórico rupestre ao ar libre vinculado a un dos seus castros é unha noticia excepcional.
É de especial relevancia porque sería dos poucos exemplos existentes en todo o noroeste cultural galaico. Ademais hai que engadirlle o feito de estar situado no corazón das Rías Baixas,  dominando as largacías panorámicas sobre a ría de Vigo, as marismas da desembocadura do Lagares e co horizonte fondal das míticas Illas Cíes completando todo este panorama paisaxístico.
Da culpabilidade desta desfeita, desta perda dunha oportunidade histórica única para a nosa arqueoloxía e etnografía non se salva ninguén.
Dende a avarenta cobiza da veciñanza que busca o proveito propio en contra do ben común, até unhas administracións ineptas e incompetentes no control do seu patrimonio máis valioso, especialmente por ter a consideración de Monumento Nacional, sen deixar atrás o desleixo e miopía dunha institución como a Igrexa que deixou perder unha tradición tan fermosa e chea de rituais enriquecedora da súa propia devoción.
A recuperación de gran parte da relevancia deste conxunto arqueolóxico non é imposíbel. Saltan á vista cales sería as intervencións precisas para poñer en valor social tanto o patrimonio material coma o inmaterial aínda conservado en San Lourenzo.
Celtiberia.net (1, 2, 3)
Patrimonio galego, O Penedo
Afonso González (1, 2)
Gracias por la información, Xosé.
Comentario by Alberto — 29 marzo, 2013 @ 19:06
Subscrición RSS para os comentarios deste post.
Sorry, the comment form is closed at this time.
Cruceiro do Berbés (Centro cidade)
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo)
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo)
Ruta das mámoas do Candeán
Ruta do románico de Vigo
Ruta dos petos de ánimas de Vigo
Ruta dos castros de Vigo
Ruta dos Conxuntos etnográficos de muíños de Vigo
Descarga no teu GPS as rutas para visitar o patrimonio cultural de Vigo.
PATRIMONIO CULTURAL DE VIGO
Para calquera consulta ou información: xosecounhago@gmail.com
Esta obra está baixo unha licenza de Creative Commons.


langs: es en gl gl lt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl pt gl gl en en en de en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es ca gl gl gl pt en gl es es es

text:
Complexo Ambiental Miramontes – Complexo Ambiental Miramontes
QUEREMOS QUE VEXAS O QUE NON SE VE
Descobre o Centro Ambiental de Miramontes, coñece as súas instalacións, actividades e os seus beneficios.
O Complexo Ambiental Miramontes, integra a actividade de varias empresas independentes pero coordinadas, garanten que os seus procedementos contan con tódalas autorizacións administrativas e ambientais, tanto de ámbito municipal como autonómico, coñéceas...
Trátase dunha canteira de extracción de áridos naturais de orixe granítico e con destino a particulares e empresas no sector da construción.
Trátase dun depósito de seguridade para a xestión de residuos non perigosos, resolve o problema do recheo do oco mineiro.
Permitirá prover dunha terra vexetal, procedente da valorización de residuos orgánicos, coa que dotar as antigas zonas mineiras dunha cuberta, natural e sostible.
Unable to display Facebook posts.
Error: Error validating application. Application has been deleted.
Please refer to our Error Message Reference.
O CENTRO EN IMAXES
OS BENEFICIOS DO CENTRO AMBIENTAL
As distintas empresas que aquí operan cren e defenden os procedementos que levan a cabo nestas instalacións. Amparados na lexislación vixente non só cumpren cos cometidos e funcións que lle foron asignados senón que ademáis, aportan outros beneficios, tales como:
Xeración de postos de traballo na zona
Derivados da actividade empresarial
A reciclaxe aforra recursos naturais
Solicita unha vista ao Centro Ambiental Miramontes
Coñece toda a nosa actividade de primeira man
Los responsables del vertedero de Grixoa afirman que cumple con todas las garantías exigidas
En el vertedero de Grixoa dicen que la gestión de residuos es modélica
© Centro Ambiental Miramontes 2018 | Diseño Web Novosmedios.es


langs: en en gl gl lt pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es ca gl gl gl pt en gl es es es

text:
Aviso Legal – Complexo Ambiental Miramontes
O deseño do portal e os seus códigos fonte, así como os logos, marcas e demais signos distintivos que aparecen no mesmo pertencen a Centro Ambiental Miramontes. e están protexidos polos correspondentes dereitos de propiedade intelectual e industrial.
Centro Ambiental Miramontes non se fai responsable da legalidade doutros sitios web de terceiros desde os que poida accederse ao portal. Centro Ambiental Miramontes tampouco responde pola legalidade doutros sitios web de terceiros, que puidesen estar vinculados ou enlazados desde este portal.
Centro Ambiental Miramontes resérvase o dereito para realizar cambios no sitio web sen previo aviso, ao obxecto de manter actualizada a súa información, engadindo, modificando, corrixindo ou eliminando os contidos publicados ou o deseño do portal.
Centro Ambiental Miramontes non será responsable do uso que terceiros fagan da información publicada no portal, nin tampouco dos danos sufridos ou perdas económicas que, de forma directa ou indirecta, produzan ou poidan producir prexuízos económicos, materiais ou sobre datos, provocados polo uso da devandita información.
Prohíbese a reprodución total ou parcial dos contidos publicados no portal. Con todo, os contidos que sexan considerados como datos abertos na Sede electrónica, publicados segundo o previsto no Real Decreto 1495/2011, do 24 de outubro, de desenvolvemento da Lei 37/2007, sobre reutilización da información do sector público, para o ámbito do sector público estatal, poderán ser obxecto de reprodución nos termos contidos no seguinte Aviso.
Rexistro Xeral de Protección de Datos
A información sobre ficheiros inscritos no Rexistro Xeral de Protección de Datos publícase de acordo co previsto no artigo 14 da Lei Orgánica 15/1999, do 13 de decembro, de Protección de Datos de Carácter Persoal (LOPD).
A reprodución total ou parcial, incluso o envorcado do contido do Rexistro a calquera soporte, esixirá exprésaa autorización de Centro Ambiental Miramontes.
Os datos de carácter persoal incluídos no Rexistro non poderán ser obxecto de tratamento, nin usarse para finalidades distintas á desta publicación.
A través da información publicada no portal de transparencia, Centro Ambiental Miramontes tende de forma periódica e actualizada o principio de publicidade activa establecido pola Lei 19/2013, do 9 de decembro, de transparencia, acceso á información pública e bo goberno, cos mecanismos adecuados para facilitar a accesibilidade, a interoperabilidade, a calidade e a reutilización da información, así como a súa identificación e localización.
A lei aplicable en caso de disputa ou conflito de interpretación dos termos que conforman este aviso legal, así como calquera cuestión relacionada cos servizos do presente portal, será a lei española.
Los responsables del vertedero de Grixoa afirman que cumple con todas las garantías exigidas
En el vertedero de Grixoa dicen que la gestión de residuos es modélica
© Centro Ambiental Miramontes 2018 | Diseño Web Novosmedios.es


langs: pt en gl gl lt pt gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es ca gl gl gl pt en gl es es es

text:
Tecnosolos – Complexo Ambiental Miramontes
A planta de elaboración de solos artificiais (TECNOSOLOS GALAICOS) para a restauración medioambiental do oco mineiro unha vez situadas as antigas curvas de terreo, proverá dunha terra vexetal, procedente da valorización de residuos orgánicos coa que dotar as antigas zonas mineiras dun substrato (de cobertura) que posibilite a implantación dunha cuberta, natural e sostible, de carácter arbustiva e arbórea que asegure a incorporación destas zonas ó ecosistema (e curvas de solo) orixinal da zona.
Zona de mezclas. Dispón dunha explanada ampla para mezclas separadas de forma simultánea, e un mínimo dunha fosa para tratamento de residuos líquidos e semisólidos.
Zona de maduración e/ou estabilización. Zona de almacenamento en pilas onde se disporán as diferentes mezclas realizadas para a súa correcta estabilización e/ou maduración ata a súa saída da planta.
Zona de almacenamento de produtos listos para a súa distribución e aplicación.
Zona de carga e vial de saída de camións cos produtos acabados.
Toda a instalación contará con cuneta perimetral de recollida de pluviais e lixiviados, con descarga na balsa construida ao efecto.
Caseta de personal, oficina e control de entrada á planta.
Báscula de pesada de camións.
Área de almacenamento e mantemento de maquinaria.
Punto limpo almacenamento residuos derivados de procesos produtivos e de mantemento.
Instalación xestión de auga.
Balsas de recollida de lixiviados e pluviais.
Se queres saber máis, visita tecnosolos.com
Los responsables del vertedero de Grixoa afirman que cumple con todas las garantías exigidas
En el vertedero de Grixoa dicen que la gestión de residuos es modélica
© Centro Ambiental Miramontes 2018 | Diseño Web Novosmedios.es


langs: gl en gl gl lt pt gl gl gl gl lt gl gl es gl gl gl gl gl es ca gl gl gl pt en gl es es es

text:
O Vertedoiro – Complexo Ambiental Miramontes
CENTRO DE TRATAMENTO DE RESIDUOS INDUSTRIAIS DE UTE EYREGA EN SANTIAGO DE COMPOSTELA
O centro de tratamento de residuos industriais de Miramontes – Santiago de Compostela (A Coruña), é explotado dende xullo de 2015 pola UTE EYREGA, conformada por empresas altamente especializadas do sector medioambiental: Gestán Medioambiental, S.L. Sertego Servicios Medioambientales S.L.U. e Ullatrans Transporte y Logística S.L.
O CTRI conta cun depósito controlado do tipo D5 para a eliminación de residuos industriais non perigosos, ademais de residuos de amianto. O vaso de vertido ten unha capacidade útil total de 836.777,74 m3.
O CTRI presta os seus servizos de luns a venres de 8:30 a 13:00 h. e de 14:30 a 19:00 h. e trata os residuos de pequenos e grandes produtores, así como dos xestores autorizados, tanto de empresas privadas como de administracións públicas.
Dispón de instalacións contraincendios, rede de electricidade, rede de augas pluviais, fosa séptica e sistema de almacenamento, tratamento e depuración de augas industriais.
A depuración dos lixiviados procedentes do vaso de vertido realízase seguindo as mellores técnicas dispoñibles (MTD’s), a través dunha planta de ósmosis inversa de 100 m3/día e rendemento do 75%, conseguindo valores de vertido por debaixo dos límites marcados pola autorización de vertido. As instalaciones compleméntanse coas infraestruturas auxiliares necesarias para o seu correcto funcionamento: oficinas, laboratorio, nave almacén e vestiarios.
Los responsables del vertedero de Grixoa afirman que cumple con todas las garantías exigidas
En el vertedero de Grixoa dicen que la gestión de residuos es modélica
© Centro Ambiental Miramontes 2018 | Diseño Web Novosmedios.es


langs: gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl es gl gl es it de es pt en

text:
Contacto con Miguel Malo, fotógrafo, empresario, asesor
Copyright © 2019 Fotografia Oficial | Aviso de Privacidad
miguel malo fotografo | Contacto


langs: pt gl gl es gl es gl gl gl en es es pt gl gl es gl en es gl pt gl ca es es ca gl en en

text:
LISBOA - Curso Básico Terapia Neural com David Vinyes
Directorio de Médicos y Odontólogos
Master SEMIPRESENCIAL en Terapia Neural Médica y Odontológica - Univ. Barcelona
Brasil SP 2019 - Cursos Instituto Brasileiro Terapia Neural
BCN 2019 - Curso BASICO de Terapia Neural
BCN 2019 - Curso AVANZADO de Terapia Neural
IV Encuentro Latino-Americano de Terapia Neural. CHILE 2019
Curso de Terapia Neural en VETERINARIA - BCN Mayo 2019
Si deseas recibir información de artículos, cursos y congresos de Terapia Neural mediante nuestra newsletter puedes suscribirte aquí
LISBOA - Curso Básico Terapia Neural com David Vinyes
Escrito por David Vinyes
Publicado: 10 Mayo 2018
David Vinyes.   Alfons Sala, 75 - 08202 Sabadell (Barcelona)   Tel: +34 93 727 80 68
Política de cookies      Aviso de legal
© 2000 - 2019 TerapiaNeural.com


langs: es gl gl gl es gl en gl es gl es es it fr pt gl es

text:
Colegio de Protésicos dentales de Asturias
Calle Fernández de Oviedo, 10, 33012, Oviedo, Asturias
Direccion: Calle Fernández de Oviedo, 10, Bajo


langs: es gl gl gl es gl es gl es gl es es it ca pt gl es gl es

text:
Colegio de Protésicos dentales de Asturias
Calle Catedrático José Serrano, 10, 33006, Oviedo, Asturias
Direccion: Calle Catedrático José Serrano, 10, Bajo
Nº de registro: 3436
Carmen María Pérez Fernández


langs: es gl es gl es it es es nds gl gl es es

text:
Colegio de Protésicos dentales de Asturias
Protésico Dental Colegiado - Laboratorio en Valladolid (Valladolid)
Se necesita Protésico Dental Colegiado, para encerado y repasado de estructuras. Enviar CV al e-mail: bgacgd@hotmail.com


langs: es fr gl en ro gl gl gl gl es gl es gl it es gl en en es es gl gl es es nl

text:
Centros de Interpretación : Antonio Aranda
29340 Cañete la Real - Málaga
Conjunto de logos para la red de centros de interpretación de la Comarca del Guadalteba. Se establecieron nexos de unión por épocas en colores y formas, dando al conjunto una idea de grupo e individualizando cada centro a la vez.
Antonio Aranda - Ana Carnicer 2010 / Red Comarca Gudalteba /


langs: es ceb en es lt gl gl gl gl es es es en gl nl es pt

text:
Hotel Punta Seame, Portonovo, alojamiento en Sanxenxo
La villa turístico-marinera de Portonovo se encuentra en el municipio de Sanxenxo en la provincia de Pontevedra, enmarcado en el centro de las Rías Bajas, al sur de Galicia. Muy bien comunicado por autopista y autovía desde los aeropuertos de Santiago de Compostela y Vigo; y desde las estaciones de ferrocarril y autobuses de Pontevedra y Villagarcía de Arosa. Fácil acceso desde la autopista AP-9 (Santiago-Pontevedra-Vigo) tomando la salida nº119, continuando por la autovía AG-4.1 y tomando la salida nº 17.
En las playas próximas a hotel, se pueden practicar deportes náuticos como el surf, vela, bodyboard, kayak... Otras actividades como golf, karting, senderismo, hípica, quads, natación, parascending... Cerca del hotel se encuentra la piscina climatizada municipal y a 4 km pista de karts, canoas, quads, minigolf...
Otras posibilidades de entretenimiento son, rutas marítimas en catamarán y las excursiones culturales por los pueblos más próximos, visitando principalmente monumentos históricos, pazos, bodegas, puertos, playas, miradores...
Avda. dos Loureiros, 66 - 36970 Portonovo (Sanxenxo) Pontevedra
T/F: +34 986 690 684 - M: +34 677 016 897 - info@hotelpuntaseame.com


langs: gl en en es es gl es en gl gl gl es es gl it nds es es en

text:
Jr. Batalla de San Juan 603, Las Gardenias
Escríbenos. Un asesor especializado se pondrá en contacto contigo
© Copyright LARX - All Rights Reserved


langs: gl gl it gl it en es es gl en da sl pt es gl gl es es fr es es gl es

text:
Gangas en Lugo Caravanas y autocaravanas - Vendo caravana
Vendo caravana 6 plazas Bustner 647 en muy buen estado
Rúa Flor de Lis, Lugo, España


langs: de gl es es en

text:
Descubre lugares y rutas seguras con Bewomat
Vive experiencias de viaje creativas y desafiantes,
conectando con viajeras y emprendedoras locales


langs: es gl es gl es es id en en en gl es es en oc es pt en en

text:
No se encontró la página – BoBocado
Page not found, please go to homepage
(c) 2018 Bobocado, el restaurante de referencia en Santiago


langs: en ast en es es gl el gl es es pt en en en en

text:
El Portal de Lugo en Internet
Site dedicado a O Saviñao (historia y fiestas)


langs: gl en en it en en es es pt de pt pt it en gl gl en pt gl en en gl en gl gl gl

text:
Your browser does not support the audio tag.
Demasiada Xente ao vivo nas Revenidas
Admin Mercores, 4, Setembro, 2013


langs: gl en en it en en es es pt de pt pt it gl it gl gl it gl en en gl gl en en gl en gl gl gl

text:
Your browser does not support the audio tag.
Podes contactar con nós através deste formulario.
Envíanos as túas consultas, suxerencias ou comentarios
Suscríbete ó noso newsletter e recibirás todas as novas de MARTELO.


langs: gl en en it en en es es pt de pt pt it en es es gl en es pt es en es gl en war gl en en gl en gl gl gl

text:
Your browser does not support the audio tag.
Xacobe Martínez Antelo, baixo e voz
Admin Luns, 8, Xullo, 2013


langs: es en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca es es gl es gl gl pt es gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ast gl gl it ca gl it gl lt es fr en en es

text:
Ciencia en Movimiento - Divulgación Científica asequible
Unha das mellores formas de espertar a curiosidade e aprender é experimentando. Poñemos á vosa disposición un museo científico con máis de 50 obxectos co lema:
Nestes obradoiros afondamos sobre diferentes materias: Natureza, Electromagnetismo, materiais… Son manipulativos.
Go to Semana da ciencia
Organizamos o evento para que poidas realizar a SEMANA DA CIENCIA no teu concello.
Charlas amenas e creativas sobre temas como: Motivación, Creatividade, Memorización, Aprendizaxe… e outros temas máis complexos como Relatividade, Física Cuántica…
A Ciencia chega a todos os rincóns.
Somos un grupo de científicos coa pasión de divulgar de maneira amena e creativa.
Os nosos fundamentos son 3:
1.- Motivación e Creatividade,
3.-Respeto ao Medio Ambiente.
Os obxectivos son chegar ata o último recuncho de GALICIA, aos colexios ma áis desfavorecidos, promover a iguadade...
Coidado do noso planeta:
o noso único fogar.
Consúltanos o que desexes!
Estes datos serán usados únicamente para responder á túa consulta.
A ciencia segue nas redes…con fotos, videos, reportaxes…e moito máis!


langs: es gl pt gl ast gl gl gl ja ja ja ja zh gl gl gl es gl gl gl gl es gl es es es pl gl it gl es el es es es lt it gl es es es es gl gl pt gl gl en es gl gl gl ms zh ms gl gl es es

text:
Alta nuevos socios | Sociedad Filarmónica de A Coruña
BOLETIN DE INSCRIPCION - Cuota Trimestral: 30 €
Mensaje (introduzca en este campo cualquier comentario que desee hacernos llegar)
ORDEN DE DOMICILIACION BANCARIA
Acepto carguen en mi cuenta los recibos expedidos por la Sociedad Filarmónica de A Coruña.
Número Cuenta o IBAN*
24 DE ABRIL. CONCIERTO HISTÓRICO DE PIANO EN FERROL
A Coruña volve estar á cola en axudas do Estado á ópera
Morre, aos 86 anos, o compositor francés Michel Legrand, gañador de tres Óscar
O Teatro alla Scala de Milán rende homenaxe á soprano Montserrat Caballé
Noticias do mundo musical
© 2019 Sociedad Filarmónica de A Coruña. Amodo.


langs: es gl pt gl ast gl gl gl ja ja ja ja zh gl gl gl es gl gl gl gl es gl es an es es es es an gl es es es an gl es es es es es gl es es es gl fr es es es el gl es es es es gl gl pt gl gl en es gl gl gl ms zh ms gl gl es es

text:
Noticias Filarmónica | Sociedad Filarmónica de A Coruña
24 DE ABRIL. CONCIERTO HISTÓRICO DE PIANO EN FERROL
El día 29 de abril de 2019, a las 21.00 horas, tendrá lugar un acontecimiento musical de gran importancia. Visitará la ciudad departamental la gran pianista […]
CRÍTICA Ó CONCERTO. MUSICA DESDE NORTEAMÉRICA
Agrupación insólita, música inhabitual julio andrade malde 09.11.2018 | 02:23 Excelente idea la de programar de vez en cuando combinaciones instrumentales insólitas que interpretan composiciones poco […]
CRÍTICA Ó CONCERTO DO DÚO SENDA. 20 DE NOVEMBRO 2018
LA FLAUTA MÁGICA Julio Andrade Malde La flauta es un instrumento mágico porque produce sonidos singulares, etéreos, irreales, que sugieren una amplia gama de sentimientos y […]
5 DE FEBREIRO. CUARTETO GERHARD
W. A. Mozart (1756-1791) Cuarteto nr. 15 en re menor, Op. 10 “Haydn”, Nr. 2 Kv421 Allegro moderato Andante Menuetto y Trio. Allegretto Allegretto ma non […]
19 DE FEBREIRO. DÚO CASSADÓ (Violonchelo e piano)
Johannes Brahms (1833-1897) : Sonata en mi menor op. 38 (1865) 1. Allegro non troppo 2. Allegretto quasi Minuetto 3. Allegro Clara Schumann (1819-1896) Romanzas op.22 […]
NOVA XUNTA DIRECTIVA (2017-2021)
No día de onte, 5 de setembro de 2017, celebrouse a habitual xunta Xeral Ordinaria, á que obrigan os nosos estatutos, con carácter anual. Ademais, e […]
24 DE ABRIL. CONCIERTO HISTÓRICO DE PIANO EN FERROL
A Coruña volve estar á cola en axudas do Estado á ópera
Morre, aos 86 anos, o compositor francés Michel Legrand, gañador de tres Óscar
O Teatro alla Scala de Milán rende homenaxe á soprano Montserrat Caballé
Noticias do mundo musical
© 2019 Sociedad Filarmónica de A Coruña. Amodo.


langs: es gl pt gl ast gl gl gl ja ja ja ja zh gl gl gl es gl gl gl gl zh gl zh es gl it en es fr gl fr ko it it it hbs_lat es it it it it en gl es gl es en en en es gl es es es es pt es ia es es gl es es es es gl es es es fa es es es gl gl pt gl gl en es gl gl gl ms zh ms gl gl es es

text:
Tempada 2016-2017 | Sociedad Filarmónica de A Coruña
P R O G R A M A
Cuarteto en Sol mayor, K. 387
Cuarteto en Fa mayor, Op. 96 “Americano”
-Allegro ma non troppo
-Finale: Vivace ma non troppo
Julio Andrade Malde 27.10.2016 | 00:59
O Cuarteto de Zagreb deu o seu primeiro concerto en 1919; está moi preto de cumprir cen anos; a nosa Filarmónica, que se fundou en 1904, pasounos con fartura. A agrupación visitounos varias veces ao longo da nosa historia. Ao parecer, non volvera desde 1962. É moito tempo sen gozar da extraordinaria calidade deste grupo de cámara no que cada un dos integrantes é un verdadeiro solista, capaz de someterse ao grupo para que se obteñan como resultado unhas versións impecables das grandes obras do repertorio. E tamén de partituras contemporáneas, como as Catro miniaturas (1963), de Adalbert Markovic (1929-2010) con que se abriu o concerto. Preciosa versión do encantador cuarteto de Mozart, chamado A primavera. Obra colmada de beleza, de enxeño e de bo humor interpretada con rara perfección e refinamiento polo Cuarteto de Zagreb. O cuarteto de Dvorak, que leva como sobrenome Americano, foi escrito durante a etapa en que o compositor viviu nos Estados Unidos. É a súa obra de cámara máis coñecida, xunto co Trío denominado Dumky. Versión espléndida dos músicos croatas: arrebatadora, vibrante e colmada dunha fermosa melancolía no marabilloso tempo lento. O público manifestou un gran entusiasmo e foi correspondido con Arabesque, obra do compositor croata contemporáneo, Juraj Tkalcic (1922-2000).
25 DE OUTUBRO – CUARTETO DE ZAGREB
CUARTETO DE ZAGREB P R O G R A M A I PARTE ADALBERT MARKOVIC Cuatro miniaturas WOLFGANG AMADEUS MOZART (1756-1791) Cuarteto en Sol mayor, K. […]
8 DE NOVEMBRO – RAZVAN STOICA (Violín) y ANDREEA STOICA (Piano)
RAZVAN STOICA (Violín) y ANDREEA STOICA (Piano) PROGRAMA I PARTE SERGEI PROKOFIEV (1891-1953) Sonata nº 2 en Re Mayor, Op. 94bis -Moderato -Scherzo -Andante -Allegro con […]
15 DE NOVEMBRO – QUINTETO DE SOLISTAS DE VENTO DA OSG
QUINTETO DE SOLISTAS DE VIENTO DE LA OSG Claudia Walker (flauta), Casey Hill (oboe), Juan Ferrer (clarinete), Steve Wangler (fagot), David Bushnell (trompa), Julio Mourenza […]
22 DE NOVEMBRO – CUARTETO DE CORDA DA OSG
CUARTETO DE CORDA DA OSG Ludwig Dürichen y Daniel Chirilov (violines), Eugenia Petrova (viola), Ruslana Prokopenko (violonchelo) PROGRAMA PARTE I L. VAN BEETHOVEN (1770-1827) Cuarteto nº8 […]
24 DE ABRIL. CONCIERTO HISTÓRICO DE PIANO EN FERROL
A Coruña volve estar á cola en axudas do Estado á ópera
Morre, aos 86 anos, o compositor francés Michel Legrand, gañador de tres Óscar
O Teatro alla Scala de Milán rende homenaxe á soprano Montserrat Caballé
Noticias do mundo musical
© 2019 Sociedad Filarmónica de A Coruña. Amodo.


langs: es gl pt gl ast gl gl gl ja ja ja ja zh gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es es gl gl pt gl gl en es gl gl gl ms zh ms gl gl es es

text:
Sen categoría | Sociedad Filarmónica de A Coruña
25 de ABRIL – RAQUEL ANDUEZA Y LA GALANÍA
24 DE ABRIL. CONCIERTO HISTÓRICO DE PIANO EN FERROL
A Coruña volve estar á cola en axudas do Estado á ópera
Morre, aos 86 anos, o compositor francés Michel Legrand, gañador de tres Óscar
O Teatro alla Scala de Milán rende homenaxe á soprano Montserrat Caballé
Noticias do mundo musical
© 2019 Sociedad Filarmónica de A Coruña. Amodo.


langs: es gl pt gl ast gl gl gl ja ja ja ja zh gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl es es pt es es es es pt es es es es es es es es es gl gl pt gl gl en es gl gl gl ms zh ms gl gl es es

text:
Próximos actos e concertos | Sociedad Filarmónica de A Coruña
26 de MARZO. Kirill Troussov, Violín – Alexandra Troussova, piano
PRIMEIRA PARTE Johannes Brahms (1833-1897) “Scherzo“ en Do menor para violin y piano WoO 2 Ludwig Van Beethoven (1770-1827) Sonata para violin y piano nr.3 en […]
9 de ABRIL – QUINTETO DE SOLISTAS DE VIENTO DE LA OSG
PRIMEIRA PARTE Gyorgy Ligeti (1923- 2006) Seis bagatelles Allegro con spirito Rubato. Lamentoso Allegro grazioso Presto ruvido Adagio. Mesto Molto Vivace. Capriccioso Francis Poulenc (1899-1963) Dúo para clarinete y […]
23 de ABRIL – TRÍO MASSIMO SPADANO, ANNE YUMINO WEBER, MARCO SANNA
L. V. BEETHOVEN (1770-1827) Trío Op. 70 num.1 en Do Mayor “EL FANTASMA” Allegro vivace e con brio Largo assai ed espressivo Presto   ROBERT SCHUMANN […]
24 DE ABRIL. CONCIERTO HISTÓRICO DE PIANO EN FERROL
A Coruña volve estar á cola en axudas do Estado á ópera
Morre, aos 86 anos, o compositor francés Michel Legrand, gañador de tres Óscar
O Teatro alla Scala de Milán rende homenaxe á soprano Montserrat Caballé
Noticias do mundo musical
© 2019 Sociedad Filarmónica de A Coruña. Amodo.


langs: es gl pt gl ast gl gl gl ja ja ja ja zh gl gl gl es gl gl gl gl es gl es es it es es it pt es es es gl gl pt gl gl en es gl gl gl ms zh ms gl gl es es

text:
Junta directiva | Sociedad Filarmónica de A Coruña
De izqda. a Dcha: Antonio Grueiro, Antonino Caruncho, Julio Tasende, Rosa Rodríguez, Arturo Barral y José Luis Romero
Julio Tasende Calvo - Presidente
Antonino Caruncho Conde - Vicepresidente
José Luis Romero Gil-Delgado - Secretario
Antonio Grueiro Bouza - Tesorero
Arturo Barral Viqueira - Vocal
Rosa María Rodríguez García - Vocal
24 DE ABRIL. CONCIERTO HISTÓRICO DE PIANO EN FERROL
A Coruña volve estar á cola en axudas do Estado á ópera
Morre, aos 86 anos, o compositor francés Michel Legrand, gañador de tres Óscar
O Teatro alla Scala de Milán rende homenaxe á soprano Montserrat Caballé
Noticias do mundo musical
© 2019 Sociedad Filarmónica de A Coruña. Amodo.