langs: gl en en en en en gl de en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl pt gl en en

text:
Santiago Torres Bernárdez, un galego no Tribunal de Xustiza Internacional
A súa infancia foi marcada pola guerra de 1936. O seu pai, o mestre Apolinar Torres, presidía circunstancialmente o PSOE local de Vigo, e foi fusilado, xunto ao alcalde e outros dirixentes de esquerdas, en Pereiró. Quizais da inxustiza naceu o xuíz, e en 1980 Santiago Torres (Vigo, 1929) chegou á secretaría do Tribunal da Haia, o máis alto organismo para xulgar conflitos entre Estados, despois de máis de vinte anos no servizo xurídico das Nacións Unidas en Nova York.
Santiago Torres, vive en Madrid e segue en activo sendo chamado por algúns países para participar nas reclamacións que chegan á Haia, agora xa como xuíz ad hoc. Con entusiasmo explica polo miúdo o funcionamento do tribunal co que se relaciona desde hai trinta anos, “as disputas xurídicas entre Estados por razóns territoriais, por inxerencias bélicas ou por outras alegadas violacións do dereito internacional, dirímense no Tribunal Internacional de Xustiza. Fun, durante sete anos, secretario xeral dese tribunal, que é o órgano xudicial principal da ONU. A sede está na Haia (Holanda) por razóns históricas que veñen do tempo da Sociedade de Nacións. Daquela había unha Corte Permanente de Xustiza Internacional e todas estas creacións son parte dun proceso de intentar solventar pacificamente conflitos sen recorrer ao uso da forza”.
O Tribunal Internacional de Xustiza fórmano quince xuíces permanentes, elixidos en Nova York polo Consello da Seguridade e a Asemblea Xeral, e é moi difícil entrar na súa composición. España só tivo un representante, o profesor don Federico de Castro. Santiago Torres foi electo en 1980 polos propios xuíces como secretario xeral do organismo, “o Tribunal ten unha secretaría que se encarga da loxística e o secretario é o máximo responsábel da mesma, ademais de ter funcións diplomáticas e de intermediación entre os Estados e a Corte, porque non son os xuíces os que falan diariamente cos Estados. Ese papel cumprino entre 1980 e o 31 de decembro de 1986, cando me xubilei por razóns familiares”.
Hoxe Santiago Torres segue exercendo labores xurídicas e, desde finais dos 80, de asesoramento. Tamén empezou a ser nomeado xuíz para casos particulares, porque cando un Estado é parte na controversia e non ten un nacional entre os membros permanentes, a Carta da ONU dalles o dereito de nomear un xuíz ad hoc.
O CONTENCIOSO DA CELULOSA CO URUGUAI E A ARXENTINA. O cargo no Tribunal Internacional de Xustiza implicaba ser tamén subsecretario da ONU, un cargo especial concibido para salvagardar a independencia do órgano xudicial e non estar baixo as ordes do Secretario Xeral da ONU.
“O meu primeiro caso, como xuíz ad hoc, foi entre Honduras e El Salvador –lembra Torres–, por un problema de fronteiras terrestres non delimitadas desde o tempo da independencia en 1821, tamén pola fixación das augas xurisdicionais nunha baía histórica, Fonseca, na que hai tres países ribeiregos (Nicaragua, Honduras e El Salvador), agravado por unha cuestión de soberanía sobre unhas pequenas illas e pola proxección ao Océano Pacífico de Honduras, que se quedaba sen saída”.
Aínda agora vén de resolverse outro conflito de delimitación dunha disputa entre Honduras e Nicaragua pola propiedade duns illotes no Caribe. “Honduras, que me nomeou, sempre está pegada a un principio xurídico que fala de posúes como posuíches, e seguindo a idea de Simón Bolívar de aproveitar as divisións administrativas da monarquía española antes das independencias; a maioría das fronteiras terrestres latinoamericanas establecéronse baixo ese criterio. Isto podería aplicarse tamén no mar, pero en Dereito Marítimo as cousas teñen cambiado moito despois das independencias latinoamericanas”.
Até sete veces foi solicitado, como xuíz ad hoc nestes anos, un caso sen precedentes no Tribunal. “Os casos duran catro ou cinco anos e están moi taxados no seu calendario de actuacións, producíndose unha voluminosa fase escrita e rematando nunha sesión oral, que pode durar varios meses”. Actualmente o xuíz Torres intervén no contencioso entre a Arxentina e o Uruguai, designado por este último Estado, pola instalación da industria de pasta de papel no río Uruguai. Tamén participou no proceso de reclamación de España a partir da detención polo Canadá do buque Estai, que estaba a pescar fletán en augas do Atlántico Norte, do que agora se cumpriron vinte anos, “o caso non chegou até o fin. España era a parte demandante, Canadá obxectou a xurisdición do Tribunal e este aceptouna. Daquela eu emitín unha extensa e dura opinión disidente, publicada como anexo á sentenza”
COMPETENCIAS E SANCIÓNS. O último proceso resolto polo Tribunal Internacional de Xustiza foi entre Ucraína e Romanía, por delimitacións de soberanía no Mar Negro. Cando a decisión se toma os Estados teñen que cumprir os acordos –así o indica a Carta da ONU–, ben porque ambos previamente aceptaron a xurisdición do Tribunal ou ben porque existen tratados bilaterais polos que aceptan resolver as súas diferencias no Tribunal da Haia. A competencia pode vir de moitas maneiras, pero no fondo ten que haber consentimento das dúas partes.
“O dereito internacional público sobre disputas entre Estados parécese aos procesos civís dos dereitos internos. Aos Estados non os podes meter no cárcere. Se o que se dilucida son unhas fronteiras, márcanse e acaba o asunto, pero se se trata dun bombardeo ou un dano doutro tipo, pode haber dereito a reparacións e pódese resolver con diñeiro ou doutra maneira. Por exemplo, se o asunto dos bombardeos de Gaza acabase resolvéndose nun tribunal, podía obrigarse, hipoteticamente, a Israel a pagar a reconstrución. Outra maneira de arranxo é a satisfacción de que o tribunal declare que o Estado demandado infrinxiu o dereito e, nese caso, a sanción é a propia sentenza, que supón un baldón para o Estado concernido”.
TRIBUNAIS PENAIS. En materia de xustiza internacional outra faceta que se viviu estes anos foi a capacidade de crear Tribunais Penais Internacionais que xa non xulguen Estados senón individuos. “Nuremberg foi o primeiro tribunal deste tipo e a partir dese precedente quíxose desenvolver un organismo permanente. Pero despois das emocións iniciais da creación da ONU a guerra fría atascou o asunto. Vivín na ONU ese período no que a diplomacia bloqueou toda posibilidade e, até hai moi poucos anos, non se retomou. Foi co asunto iugoslavo cando se fundou un organismo só para casos derivados dese conflito. Repetiuse despois por xenocidios africanos, como o de Ruanda. Despois destes precedentes asinouse o Estatuto de Roma e nace entón un Tribunal Penal Internacional permanente, que tamén está na Haia, pero aínda hoxe hai Estados, como os EEUU, receosos deste tribunal”.
Santiago Torres amósase optimista, aínda sabedor da lentitude dos procesos que estudan estes organismos, “en todo caso son diques contra o uso da forza e os abusos nas relacións internacionais. Son optimista se miro cara atrás. Aínda que os desastres son cada vez máis globais e a destrución maior, cada vez temos máis normas e máis canais de resolución. Non hai que pensar que os Estados teñen somentes comportamentos delictivos e ilegais porque tamén fan esforzos por mellorar as cousas. Ás veces hai conflitos de intereses ou pruritos de supremacía, pero temo máis os conflitos con aspectos internos e derivacións internacionais, como por exemplo o de Oriente Medio, que ao choque entre países”.
Apolinar Torres, mestre e xornalista
Santiago Torres é fillo do mestre Apolinar Torres López (Pontevedra, 1894-Vigo, 1936), referido por Xerardo González Martín no seu traballo “Periodistas impulsores del Viguismo” (Instituto de Estudios Vigueses). Con efecto, Apolinar Torres foi o primeiro responsábel dunha páxina pedagóxica que incluiu Faro de Vigo. Tamén foi presidente da Asociación de Mestres e colaborou con El Pueblo Gallego e diferentes revistas pedagóxicas da época. Ademais de na FETE-UGT, Apolinar Torres foi presidente da sección de Xornalistas Profesionais da Federación de Traballadores e tamén do Grupo Autonomista Gallego, do que tamén formou Valentín Paz Andrade. Á espera dunha elección definitiva, Apolinar Torres presidía o 18 de xullo de 1936 o PSOE vigués. Torres refuxiárase nunha casa en Toralla coa axuda da familia Córdoba Piñón e alí foi detido o 1 de agosto. No libro La UGT de Vigo. Una aproximación histórica (Fundación Luís Tilve), Antonio Manuel Chavez relata polo miúdo os detalles do xuízo e inclúe as actas da Causa 142 ao que foi sometido Torres por militares rebeldes. O xuízo culminou nos fusilamentos de Pereiró do 27 de agosto de 1936. Xunto a Apolinar Torres López foron pasados polas armas o alcalde Emilio Martínez Garrido e Ignacio Seoane, Enrique Heraclio Botana, Ramón González Brunet, Waldo Gil Santostegui e Manuel Rey Gómez, incluídos na mesma causa; no mesmo acto axusticiaron aos irmáns Demetrio e Antonio Bilbatúa Zubeldía e máis a Xosé Antela Conde, que foran xulgados na Causa 140.
Apolinar Torres [arriba] e co seu fillo Santiago [abaixo
Sede do Tribunal Internacional en La Haia . Arriba, Santiago Torres na súa biblioteca en Madrid


document_lang: gl

langs: gl en en en en en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en

text:
María Xosé Queizán: “Fixemos unha revolución pacífica”
O seu ensaio inaugural, A muller en Galicia, publicado en 1977 supuxo a primeira aproximación elaborada ao feminismo contemporáneo en Galicia. Desde aquela María Xosé Queizán (Vigo, 1939) non parou de insistir no traballo de fondo de erguer un edificio teórico en paralelo a unha obra literaria que aborda novela, poesía e teatro: “Para min é difícil explicar como vai ir cada libro, é coma se trouxesen o xénero debaixo do brazo. Para a explicación obxectiva do pensamento o idóneo é o ensaio. Que houber ou non tradición en Galicia de ensaio feminista carece de importancia, pero era absolutamente necesario porque eu escribo como cando unha criatura empeza a medrar no ventre e ten que saír. Teño necesidade de comunicar. Cada vez que chego a unha conclusión preciso dicilo e máis cando o considero necesario para a sociedade”.
Directora de Festa da palabra silenciada, unha publicación que desde 1983 ven recollendo a evolución teórica do feminismo, na súa máis recente entrega Queizán dedícase a informar sobre a presenza da Ilustración no despegue do pensamento da igualdade, materia sobre a que reflexiona o seu ensaio Racionalismo político e literario. Conciliar as ciencias e as humanidades, onde a figura de Martín Sarmiento é a do avanzado: “Non se limita a propor unha educación en galego, senón que propugna que esa debe ser racional para todas as nenas e nenos. É contrario ao proxecto de lei promovido polo Manifesto dos Iguais, que prohibía ás mulleres aprender a ler para que en lugar dos libros aprendesen nos textos viventes: os seus maridos”.
A ponte co pensamento feminista no XIX supona, entre outras, Rosalía de Castro, símbolo fundador da literatura galega que 100 anos despois da súa morte pasa a ser reivindicada na perspectiva feminista: “Foi unha feminista avant la lettre total e absolutamente. En 1985 na Festa sacamos o número na que empezamos a vela dun punto de vista diferente. Antes era unha visión terríbel, idealista e fóra de lugar, que achantaba o seu pensamento e importancia radical en relación coa sociedade galega e a muller. Agora, a través dela, podemos dicir cousas que estabamos afirmando en solitario. O mesturar, por exemplo, a opresión da muller coa opresión social, que está n'A xustiza pola man e en tantos textos seus. Ou o tema da sedución, porque as súas novelas en castellano son as que mellor reflicten a sedución, ou sexa o engano do home á muller. Mentres Eduardo Pondal está escribindo poemas de violación de mulleres, Rosalía, na mesma altura, está no outro extremo, sinalando co dedo os violadores e abusadores de mulleres. Asegúrao Susan Kirkpatrick, que dí que de Rosalía é a escritora do século XIX que mellor trata a cuestión”.
Só pasaron 30 anos, o degrao das conquistas unicamente pode comprenderse na perspectiva de que a sociedade saía da ditadura, coa muller mesmo sen liberdade de tirar o seu propio pasaporte ou abrir unha conta de banco sen permiso do home. A mudanza prodúcese nas mentalidades e tamén se advirte na visibilidade da muller na vida pública: “As mulleres estiveron recluídas no mundo privado, mentres a cultura, o pensamento, a filosofía, a política ou a ciencia, todo era dos homes. Daquela o que facían as mulleres nese terreo quedaba detrás deles ou era ocultado. Estabamos fóra da historia e do público, que é onde se resolve todo, a verdade, a equidade, a xustiza, a lei... todo o respectábel. No privado eran mulleres ou fillas de. Cambiar a posición do foco mudou por completo a historia. Unha das artimañas máis terríbeis da historia da muller é que era vítima e facíana tamén culpábel, se a violaban tiña que ocultalo porque se non quedaba proscrita na sociedade e se o marido a maltrataba había que dicir que caira polas escaleiras ou topeneara cunha porta, todo antes de dicir que o home lle batía. O que fixemos foi mudar o punto de vista e hoxe a sociedade sabe que o culpábel e o desprezábel é o maltratador e o asasino. Son cambios que ten que acoller a sociedade para que se transforme. O feminismo nese sentido é importantísimo porque fixo unha revolución pacífica de cambiar as mentalidades e as conciencias, e iso é fundamental. Se ETA está derrotada é porque hoxe xa non se admiten de ningunha das maneiras as súas xustificacións e son considerados asasinos e nun país democrático a xente ten a conciencia de que só desde a palabra e o diálogo se pode transformar a sociedade. Igualmente os maltratadores pasaron de ser os chulos da película a criminais. Vaise seguir o mesmo camiño coa prostitución, que se pasará de poñer o foco nas prostitutas a fixar toda a atención nos prostituidores, que son os activos e os que fan que o fenómeno exista. Dentro duns anos quen se vai envergoñar vai ser o home que vai prostituír mulleres e non elas que son as vítimas”.
Pregúntolle a María Xosé Queizán se a súa obra lle trouxo custes, “dime a min os prezos que hai que paga!r”, resposta. “Durante anos as cousas que poñía en debate non eran nin consideradas para rebatelas. Evidencias e xa antes Recuperemos as mans eran libros marxistas pero confrontábanse con certas posturas marxistas, usando a súa dialéctica, e só recibín silencio total e absoluto. No traballo sobre a misoxinia de Pondal o único que fixen foi poñer os poemas e facer unha lectura, recibín descualificacións, pero ninguén me rebateu. É duro porque non hai lugar ao diálogo, á contestación, á controversia. Iso provoca frustración, pero sobre todo a sensación de estar a traballar no deserto, non atopas un lugar de debate”.
E aínda así o ensaio entendido como provocación ao pensamento fai que ela mesma só asuma na súa totalidade os últimos traballo: “Neste momento só me responsabilizo dos dous últimos libros de ensaio e algunhas cousas anteriores. O meu pensamento evoluiu e non son a mesma que cando empecei a escribir sobre feminismo, os meus criterios foron transformándose. Dáme mágoa a xente que mantén fidelidades como se tratase de dogmas e que non admiten un pensamento en mudanza. Non podemos pensar igual na era da globalización que cando non saiamos do lugar. Cos anos o meu criterio como feminista foise adaptando cada vez máis aos meus principios sociais, ao racionalismo e á Ilustración. Eu, que non era esencialista nas miñas ideas, si o fun nos meus primeiros tempos de feminismo e logo decateime e que o camiño do feminismo da diferenza era un erro. Abomino do esencialismo falando de feminismo, do nacionalismo e do que sexa. Foi nese camiño que asumo principalmente os meus traballos máis recentes”.
Se o pensamento pénsase para a acción, a teoría foi práctica diaria na militancia feminista: “As feministas tocamos as campás e imos na procesión. Se só me dedicara a escribir e non estar na rúa ou andar por canto lugar a predicar, a falar de literatura e a difundir o feminismo tería feito outra obra. Porque ademais aquí sempre se considera que estás dispoñíbel e nin se che ocorra dicir que non podes ir. Mesmo así faise con alegría”.
Alegría fronte ao medo, porque unha das principais marcas da dominación, tamén das mulleres, é o medo como grande paralizador social: “A cifra de mortas que hai cada ano asegúranos que o medo segue presente. Pero agora a sociedade é consciente diso, pero mesmo así non logra evitar que maten mulleres de continuo. En Sentinela alerta fago un paralelismo entre unha fuga na cadea e unha muller que quer escapar da casa e non consegue que o marido lle dea o divorcio, en ambos casos hai disparo e morte. Cando as mulleres non nos conformamos sabemos que o prezo a pagar é moi alto, mesmo coa vida. Por ser distinta, por non cumprir co que está prescrito, con escribir o que non se debe... O que está a pasar agora é que o feminismo é unha revolución pacífica na que morremos nós. As que morren son as que queren liberarse, se fose á inversa imaxina o que sucedería, sería unha confrontación que tampouco nos beneficiaría. Os homes están comprendendo que a liberación da muller é xusta e por iso a apoian, do mesmo xeito que os brancos apoiaron os negros. Iso paréceme o máis excelente do feminismo, que é unha liberación que é tan xusta e consecuente que está convencendo aos que tiñan o poder de que non deben seguir exercéndoo. Pero entre medias hai moitas que caen, porque de repente hai un marco de liberación, unha idea de igualdade e os que teñen o mando non poden toleralo e daquela matan”.


langs: es en en en en en es it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en en

text:
Antón Riveiro Coello: “Ás veces a literatura trata de curar feridas aínda abertas”
Botou catro anos escribindo Laura no deserto (Galaxia), unha extensa novela que viaxa ao centro do mal dos campos de exterminio nazi e cruza personaxes desde a Pobra do Caramiñal a Nova York, de Carcassonne a Barcelona. Antón Riveiro Coello (Xinzo de Limia, 1964), autor de éxitos como As rulas de Bakunin, traducido a varios idiomas, trasládalle aos seus lectores unha trama de vidas e épocas en conflitos límite para revisar os conceptos de memoria histórica e identidade.
Pregunta. Cal é a motivación inicial de Laura no deserto?
Resposta. O xermolo é unha casualidade. Durante un obradoiro literario con rapaces saíu na prensa a noticia de que Sofía Romo [irmá do músico de Los Tamara, Prudencio Romo] aparecera sen memoria nun hospital de Miami despois dun intento de roubo e que só cantaba Galicia, terra nosa. Neses días andaba eu a ler o libro de Mercedes Núñez Cárcere de Ventas (A Nosa Terra). Propúxenlles facer un relato múltiple a partir destas dúas situacións. Publicamos o resultado en 2005 pero o asunto seguiu remoéndome e comecei a interesarme na vida de Mercedes Núñez. Daquela, a xornalista Carme Vidal, que editou Cárcere de Ventas, pasoume moito máis material e apuntes da investigación que fixera ou o outro libro de Mercedes El carretó dels gossos [publicado en 2012 co título Destinada al crematorio], que fala da súa estancia no campo de Ravensbrück. Pensei en escribir a vida da propia Mercedes Núñez, pero non me atrevín, porque unha historia real restrinxe moito a ficción. Os escritores traballamos máis sobre a dúbida e o presentimento e nos relatos vivos dos campos de exterminio o máis interesante está no que calan os protagonistas máis que no que contan do terríbel que o pasaron. En todo caso Laura é unha irmá xemelga de Mercedes Núñez, pero é tamén a suma de moitas vidas de mulleres que estiveron no inferno dos campos, que foi moito peor aínda que o dos homes pola connotación sexual.
P. O segredo familiar está sempre nas súas novelas empatado co silencio ou a ocultación da historia que protagonizou a vida política e social post 1936. A literatura pode axudar a rectificar a historia?
R. En moitas das miñas novelas están os desencontros familiares e esa sensación de segredo interno acentuouse nas xeracións que viviron o tempo de guerra e ditadura. A literatura serve para modificar a historia porque nos baseamos en sucesos da realidade pero dándolle novos compoñentes. Os segredos xeran curiosidade e manteñen a tensión narrativa. Ademais os escritores acabamos sendo escravos das nosas obsesións e o segredo está presente na miña obra como unha constante que quizais teña que ver coa miña vida.
P. Como lector atopo paralelismos entre os seus libros e os de Xavier Quiroga (Atuado na braña ou Cabo do mundo), nos climas, na formulación das tramas e tamén na obsesión pola intriga agachada nunha época histórica.
R. Gústanme os seus libros e a súa lingua, quizais haxa unha conexión xeracional. Ás veces a literatura está cubrindo un espazo histórico e trata de curar unha ferida que aínda está aberta.
P. Baixo a ditadura semella que avós e pais protexeron os seus fillos pola vía de ocultar o pasado.
R. Hoxe segue sendo así e esa parte da historia segue a ocultarse. Cando escribía As rulas de Bakunin e falaba con xente que vivira a República e a guerra civil, eran as vítimas as que non se atrevían a falar porque os que estiveran do lado fascista non tiñan problema e escudábanse, con tranquilidade moral, en que todo fora consecuencia da guerra, que esas cousas pasaban. O temor nas familias é a orixe do silencio que confía en salvar os fillos da dor e o medo. Que hoxe se diga “outra novela sobre a guerra” para min é asombroso. Por que nos doe falar diso? Porque son relatos que nos poñen diante de nós mesmos e nos desafían coa pregunta: onde estaría e que faría eu nesas circunstancias? Non hai mellor terreo para a literatura que esas situacións extremas que ispen o mellor e o peor do ser humano. Se unha novela abrangue un período de tempo longo é inevitábel a presenza da guerra. A un alemán que fale de varias xeracións non lle queda outra que entrar na Guerra Mundial e no nazismo, e nós temos a nosa historia e debemos falar dela para situarnos no mundo.
P. O percorrido da novela é tamén o da restauración da memoria perdida de Laura e paradoxalmente é o esquecemento o que protexe a súa vida.
R. A amnesia é unha salvación, pero ao tempo Laura precisa reconstruírse nos demais porque sen esas lembranzas desaparece a propia identidade. Somos porque nos relacionamos e precisamos saber o que nos pasou para entendernos. O meu intento foi que a novela atravesase os lectores para que rematasen interpelándose pola súa propia actitude nesa situación extrema da inhumanidade.
P. Aproveita mesmo para dar a coñecer datos que apenas son coñecidos, como os campos de traballo na Pobra durante o franquismo.
R. Hai cousas incríbeis, porque no concello da Pobra do Caramiñal sabíase dun campo de traballo, pero hai dúbidas de se non habería outro instalado na propia vila. Como se pode manter oculto iso? Como pode ser só unha sospeita cando aínda está na memoria da xente maior? O medo inoculouse dunha maneira incríbel e os gañadores instalaron unha verdade de ficción que dura até hoxe. A memoria nas vilas segue sen coñecerse.
P. En Laura no deserto hai catro partes. Unha delas, a que podemos chamar a novela do campo de concentración (O labirinto de Ingrid Steiner), funcionaría como obra autónoma e fala da culpa que acompaña ás persoas que sobreviviron e o dilema moral de se o que fixeron para non morrer lles permitirá seguir vivindo.
R. Mesmo pensei que podía publicarse de maneira independente, pero decateime de que o problema da culpa é o cerne desta obra. Esa foi unha das razóns polas que fuxín de escribir directamente sobre Mercedes Núñez, porque os protagonistas, salvo casos dos que coñezo os textos de Primo Levi ou Jorge Semprún, rara vez recoñecen ter pegado, roubado ou matado, cando moitas veces era o prezo para salvarse do exterminio. Non quería chegar a unha conclusión senón poñer o lector ante ese desafío ético: eu que faría? Sempre pensamos que calquera pode ser un heroe cando necesariamente ten que ser alguén solitario, sen ataduras familiares. A culpa aterrorizou os presos e non os verdugos. Os superviventes morreron vivos no campo e cando saíron viviron mortos. Laura representa na novela o grao máis grande de liberdade ante esa situación, sen ataduras de familia, políticas ou ideolóxicas, pero tendo que responder a ese conflito no límite do horror.
P. A influencia mutua do audiovisual e a literatura antes era moi debatida e hoxe parece insalvábel nas novelas.
R. Estou moi influenciado polo cine xa desde pequeno, ese é un risco común a todos os lectores contemporáneos, pero na literatura as imaxes tes que crealas ti e no cine dánchas feitas. Non me fai graza que digan que as miñas novelas son moi cinematográficas, pero supoño que é algo do que non podemos escapar.
P. Quedou atrás a teima de debater sobre rural e urbano á hora de poñer o listón sobre a modernidade do novelista. Laura no deserto exhibe unha acción en varios países e vai desde unha pequena vila galega en 1936 até unha megalópole norteamericana en 1982, e brinca de Barcelona a Carcassonne.
R. Xa non collín o tempo desa discusión. Traballo como un escritor do mundo, procurando cargar con esa responsabilidade sen que a lingua, que xa é o galego con naturalidade e sen complexos, ou os lugares nos que sitúo a acción, sexan un problema á hora de facer a miña obra. Os escritores galegos temos a sorte, para algúns mala sorte, de non poder vivir da literatura e por iso o mercado non condiciona a nosa escrita.


langs: gl en en en en en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en en

text:
Suso de Toro: ‘Acredito na rabia como enerxía histórica’
Considera Sete palabras un punto de inflexión na súa obra literaria. Este tour de force á procura da identidade familiar, que o leva ao torno dun hospicio de Toro, é unha trama de realismo e maxia que Suso de Toro (Compostela, 1956) comezou a escribir o día que cumpría os 52 anos, “e ten que ver coa idade e coa fraxilidade da miña identidade. Meu irmán maior díxomo: sabía que algún día escribirías ese libro, porque sempre preguntabas pola familia de papá. Se este libro non desperta emocións que o lector teña dentro fracasa”
Pregunta. Como nace Sete palabras?
Resposta. Sae da experiencia persoal. Entendo a literatura dun xeito activo e algúns libros meus pretendían funcionar como granadas de man. Caixón desastre era un ensaio para demostrar que se podían escribir outras cousas en galego pero con Polaroid xa pretendín modificar a literatura galega. Home sen nome falaba da memoria colectiva e, ademais da pretensión estética, quixen romper o tabú de dicir o nome dos asasinos. Sete palabras é a literatura como terapia e vía de coñecemento de min mesmo. A grandeza da literatura reside na individualidade e ese é o seu valor universal, porque afondando nun mesmo os demais recoñécense.
P. Buscaba para si e tamén para o seu pai que estaba doente.
R. Non sei se o fixen por encargo da miña abuela Valentina ou de meu pai, ao que lle quedou sen facer esa tarefa ou se é estritamente unha necesidade miña. Pero sentinme un medium doutros. Na procura dese pasado vivín unha experiencia autenticamente literaria, de sentirme dentro dun conto.
P. Aínda que o personaxe non ten nome, vostede é moi duro con el e, daquela, co propio Suso de Toro.
R. Son moi crítico co meu entorno pero tamén practico esa dureza comigo mesmo. Non o reivindico e téñoo máis por defecto que por virtude, pero é a miña forma de ser. Entendo a literatura para intervir na vida. Que sexa experiencia, non algo superficial, que actúe e te modifique. Falar de Sete palabras resúltame difícil porque tiven que exprimirme e a tarefa era buscar cunha honradez extrema, sen saber se o que podía atopar sería ou non agradábel. Era o lado escuro ou incómodo da historia familiar que tocaba tamén no centro de min mesmo. Por iso me desdobrei dunha maneira extravagante.
P. Probei a ler algunhas páxinas poñéndoas en primeira persoa e cambia o ton do relato.
R. É un experimento curioso, porque eu necesitei saír de min para verme e dicirme as cousas. Non soportaría a confesión en primeira persoa.
P. Seu pai quería lembrar e non podía?
R. Non podía. No fondo as historias redúcense a motivos poéticos. A provincia de Zamora era moi pobre e el tivo unha historia emigratoria semellante á nosa. Quería redimir a súa vida e a pobreza. De broma teño dito que meu pai era dunha terra tan probe que emigrou a Galicia, cando os galegos marchamos do noso país. E agora que falamos da lingua lembro que para el foi un plus ser de fóra cando chegou, porque era admirado. Teño moi claras as falacias e a demagoxia da lingua porque a vivín na familia, e sei o que significaba.
P. A pescuda familiar leva a primeiro plano o hospicio como trasunto da procura da identidade.
R. Agora que estou facendo para El País estampas de figuras da cultura de Galicia, atópome que a estrutura familiar tópica de fillos/pais/nais/avós apenas existe na biografía de ninguén e atópome moita xente que saiu dos hospicios. De sempre tiven unha teima en buscar a orixe, en rastrear polos apelidos. Digo que son como os xudeus que se recoñecen e eu fágoo de continuo con galegos e hospicianos. Moitas persoas temos apelidos con esa orixe de orfandade e hai reflexo en moita novelística francesa, española ou na de Dickens. É un tema duro e radical e cando chego á orixe de meu avó estou no nivel cero da identidade. Era o corpiño dun meniño de días, que non tiña nome, nin apelidos, nin pai, nin nai, nin nada. Aí empezou: puxéronlle un nome, o do santo do día, inventáronlle un apelido, o do lugar no que apareceu (o hospicio zamorano de Toro) e constrúe a súa vida sen antecedentes, até casar coa miña avoa Valentina, ter fillos e empezar daquela a ser alguén: marido e pai con lugar e casa. Meu avó veu da nada e desapareceu na nada, porque se perdeu no mar do Caribe, quizais por iso a identidade persoal é a teima de toda a miña obra de ficción, pouco frecuente nunha literatura galega, que cultiva e estima máis a identidade colectiva. Pode que o meu individualismo veña de ser neto de hospiciano, por iso trato de darlle á miña lingua obras literarias dignas pero non reforzamento dos signos de identidade colectiva.
P. Chaman a atención as referencias á maxia, como se alguén conducise os seus pasos.
R. Sentín que non estaba só. O que escribo é literario pero vivino como un conto de fadas. Sentín que tiña unha axuda externa. Experimentei o que moitas veces teorizas, que a vida só se comprende literariamente, que na vida hai unha trama oculta que é máxica. Teño dito que son un escritor relixioso, en canto que a vida é algo transcendente e para captala hai que contala como un relato, e iso pasoume en todo o traballo de Sete palabras.
P. Confesa tamén unha certa en vexa da poesía.
R. O poeta que máis admiro é César Vallejo, nado en Santiago del Cuzco, no Perú. Envéxolle na primeira obra a inocencia, unha linguaxe que transmite a pureza dos ollos do rapaz. Admírame que unha persoa adulta e con oficio literario sexa quen de ter esa visión do mundo transcendente e sagrada. A poesía enténdoa de maneira tan radical que non me atrevo porque carezo desa inocencia, son demasiado metalingüístico e reflexivo. Son demasiado autoirónico.
P. O libro fornece moitas claves de quen é vostede.
R. Penso que si. É unha reivindicación do poder da literatura e a súa transcendencia. E axudoume a vivir, porque tes que vivir sabendo que estás facendo a túa propia historia. É o contrario do que falou Sartre ou do que formulou Beckett, ao que tanto admiro. É o máis achegado que puiden facer da poesía.
P. Nun artigo seu recente falaba de que a literatura galega non aproveitou para a súa proxección estes 30 anos de autonomía.
R. O meu primeiro libro publícoo no 1984 e Polaroid no 1986. Naquel tempo formulaba a idea de que a literatura galega tiña que pasar de vivir na resistencia ou a supervivencia a instalarse na existencia, na normalidade. Tiñamos que conseguir que o pacto do escritor coa súa sociedade non fose repetir as consignas galeguistas senón fornecerlle literatura aos lectores e facelo en lingua galega. En paralelo sinalaba que as editoriais debían deixar de ser fundacións e pensar en proxectos empresariais e os escritores aspirarmos a exercer o oficio de escribir. As experiencias de Polaroid e Land Rover confirmáronme que había un público, limitado pero que se podía vender nun ano unha edición de 3.000 exemplares. Por iso desde entón falei de números e diñeiro. Era incómodo para min pero había que facelo. Recriminóuseme e non se entendeu. Cantos escritores demos atravesado as barreiras para poder chegar ao público lector? Non me atrevo a dicir a cifra. E ademais estamos estancados e constato que non houbo novos escritores que acadasen ese público cunha certa normalidade.
P. Ademais doutras circunstancias temos un país de apenas 3 millóns de habitantes.
R. Pero hai que relacionar o papel que teñen os escritores nos países normalizados, social e numericamente. E iso non aconteceu nos anos do nacer e medrar a nosa autonomía, que agora está en crise de existencia. O goberno de Núñez Feixóo practica a revancha de Mariano Raxoi, e amosa os fracasos de Fraga e Cuíña. En Galicia execútase, en moitos sentidos, o plano de Aznar e Raxoi. Raxoi foi o único político que sentou no noso parlamento que se negou a falar en galego. O seu programa é o vaciamento político da autonomía, e neses anos pasados foi cando a literatura galega tiña que ter desembarcado na sociedade. Non o fixemos e seguimos na marxe. Cando apareceron os escritores galegos na TVG? Tamén co bipartito. Non apareceron.
P. En Sete palabras relata o paso seu pola Feira do Libro da Habana, e xa vimos que cando se lles quixo dar paso e proxectalos a reacción do PP foi desmesurada.
R. Nas poucas cousas que se fixeron para proxectala fóra atopámonos co castigo. Pero o resto do ano vivimos censura descarada ou afogamento. Son tres décadas dun período histórico frustrante, e o proxecto que eu entendía para a nosa xeración de pasar da resistencia á existencia non se conseguiu.
P. Pero igual que di que a Suso de Toro escritor lle gorentan os mitos, nesta materia e na política Sísifo sería a referencia adecuada, porque vostede non reivindica retirarse desas obrigas.
R. Porque acredito na rabia como enerxía histórica. Hai cousas que se fan por amor e outras por raiba, e as que saen ben, e non sempre, son as que unen ambas cousas. Na Praza do Obradoiro estivemos o 21 da xaneiro [de 2010] por rabia, pero tamén por amor a nós mesmos e ás nosas palabras. Iso mantennos vivos, pero son moi crítico e autocrítico e non nos abonda con botarlle a culpa a Raxoi e a Feixóo. Na nosa memoria non figuran as loitas pola autonomía, quedaron sen pai aquelas manifestacións de Nadal de 1977 e 1979. Sectores da dereita e a UCD defenderon a autonomía pero no seu sitio quedou Alianza Popular; o Partido Socialista abdicou e foi obxectivamente inimigo da autonomía desde o conflito da capitalidade con Paco Vázquez; e o Bloque non estivo nunca a favor da autonomía e agora reivindica o Estatuto e as leis de normalización lingüística, pero faino con vergoña porque, no seu día, non as defendeu e nunca recoñeceu ese erro. Somos unha autonomía sen pais e temos que asumir con humildade que, coas súas limitacións, foi unha experiencia de autogoberno. Foron nosas, as dos galeguistas, as apreciacións equivocadas. E foi a nosa cultura da autodestrución, a falta de madureza, a que nos condenou ao fracaso. Así me sinto eu.
P. No libro ten unha referencia ao tempo da clandestinidade no final do franquismo, na que cristalizaría o mellor daquela mocidade súa.
R. Síntome un supervivente dentro dunha xeración fusilada. O compromiso daquel momento era moi radical e está aínda sen contar porque se precisa tempo para contalo. Houbo xente da nosa xeración que, por non participaren na clandestinidade, para xustificar a súa posición, cousa que ninguén ten por que facer, desacreditou o antifranquismo todo e a loita clandestina, como se fose cousa de “fillos de papá e progres”. Non foi así. Tomáronse decisións profundamente morais que implicaban a vida enteira. O día que fusilaron aos cinco do 27 de setembro de 1975, abrín ás 7 da mañá o bar dos meus pais. Lembro o silencio que había e como un cliente meu, fascista, sinaloume co dedo espetándome “aos comunistas había que fusilarvos a todos”. E sempre me sentín fusilado, porque foron uns e podíamos ser nós. Se Franco tarda tres meses máis en morrer.... Non todo se pode contar, porque a clandestinidade baseábase no delito, e non fixemos máis porque non cadrou. Teño claro que ía haber máis sangue porque aqueles anos eran sinistros. Fomos unha xeración disposta a todo e houbo unha intensidade existencial, a vida ou morte, que nunca máis volvemos a vivir. Vivimos a mocidade nunhas circunstancias de gran dramatismo e de dilemas. Nunca volveremos ter unha mirada inxenua sobre a realidade, e hoxe penso que só se pode afrontar a realidade, desde a utopía da democracia.
A Nosa Terra. nº 1392. [4-Febreiro-2010]


langs: es en en en en es gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en es gl

text:
Carmen Blanco: “Novoneyra soubo deter o tempo nesta época tan acelerada”
O primeiro libro sobre Uxío Novoneyra, no ano 2010 a el adicado, publicouno na colección Esencias de Edicións A Nosa Terra, Carmen Blanco (Lugo, 1954). Profesora de Lingua e Literatura Galega na Faculdade de Humanidades do Campus de Lugo, escritora e feminista, Carmen Blanco é autora dunha extensa obra crítica e ensaística e xa ten traballado en diversas ocasións sobre a obra do poeta do Caurel.
Pregunta: Con Uxío Novoneyra, as Letras Galegas 2010 están dedicadas a un home que viviu coma ninguén a poesía.
Resposta: Por enriba de todo foi un Poeta, porque non só escribiu versos senón que viviu a poesía que para el érao todo.
P. Cal era a súa idea da función ou do sentido da poesía?
R. Era poeta na vida e pasaba épocas sen publicar adicado a outras tarefas máis urxentes. A paixón pola beleza, o pensamento profundo e a liberdade, que eran a matriz do seu entender a poesía, estaban nel sempre presentes. Deixou un testamento vital, intelectual e poético que é Dos soños teimosos. Aí quedou un Novoneyra final que está nese testamento último e contén a sabedoría do home que viviu con conciencia e xa marcha. É o Novoneyra esencial pero hai outros Novoneyra que foron sendo ao longo do tempo, porque o poeta foi mudando e aprendendo. Este ano deberíanos servir para romper os tópicos e os prexuízos que medraron ao seu redor.
R. A idea de que só é o poeta da natureza e d’Os Eidos. Ese sería o máis forte. Pero sendo un grande poeta da Terra e do Courel, a súa obra contén moitas máis cousas.
P. Foi un escritor de tempos creativos lentos?
R. Cando menos á hora de publicar, pero tamén porque así creou a súa obra. Esa calma é boa para temperar esta época acelerada na que vivimos. Novoneyra detén o tempo para afondar, para pensar e sentir. E para vivir o instante. Tiña interiorizado o tempo longo da serra, o da Galicia arredada, o da lenta historia cotiá.
P. Empeza a publicar estando en Madrid, ten algún mentor literario?
R. Na lapela d’Os Eidos di que naceu para a poesía en Madrid e que Madrid lle deu a Poesía e o Amor. E tamén conta que foi Dionisio Gamallo Fierros quen o animou a escribir. Gamallo é un importante mentor da poesía, non só de Uxío, tamén de Luz Pozo Garza.
P. Con Manuel María coincidiu desde a mocidade, é natural pensar simultaneamente nas súas dúas figuras?
R. Ten moito sentido pola unión biográfica e a amizade profunda de entrambos dous. Tamén teñen coincidencias ideolóxicas e políticas, ou creativas, como o tratamento da Terra. Pero hai grandes diferenzas, porque, no esencial, son poetas totalmente distintos e personalidades mesmo opostas.
P. No seu libro fala da forte pegada política.
R. A temática telúrica tena sempre e é derivada da impresionante contorna da Serra do Courel na que naceu e viviu. Pero sendo un poeta da Terra e da Lingua-Fala que alí escoitou, Novoneyra tamén é poeta da Terra como Patria e Xente. A concienciación política e a visión política que lle medrou en Madrid e Compostela, pero que xa herdara dunha historia familiar liberal e de esquerdas, transfírese a unha poesía de corte comprometido e social a partir dos anos 60, xa de maneira decidida en Os Eidos 2. As “Elexías de Madrid”, a “Letanía de Galicia” e o “Vietnam Canto” son tan Novoneyra como Os eidos.
P. Cando se refire á lingua poética de Novoneyra hai dunha banda a referencia ao uso a mantenta do galego falado no Courel e tamén á invención e á tensión lingüística, xunto a unha reinvención fónica no momento de dicir os poemas. É o grande rapsoda galego contemporáneo?
R. Era poeta da lingua vivida na que profundaba como lingua herdada, pero tamén como innovación e investigación. Aproveita a sabedoría do pasado pero crea lingua nova baseándose na que coñece dos seus catro avós, como el dicía, que xuntaban os idiomas do Courel, do Cebreiro, do Bierzo e de Samos. Outra clave súa é ser poeta do instante, como creador e comunicador. Cada recital seu era unha creación e unha recreación. Recitaba con acerto os seus poemas e os dos demais. Coñecía moi ben o tesouro da nosa poesía medieval e doutros poetas cos que comungaba, como María Mariño ou Pimentel, sendo el e eles ao dicilos. Como rapsoda –aínda que a el lle gustaba chamarse dicidor de poemas– era moi especial porque facía unha verdadeira actuación teatral, unha interpretación.
P. Xunto á oralidade estaba a poesía caligráfica, era tamén unha creación independente, aínda que puidese semellar brincadeira?
R. O trazo é esencial na súa poesía e el tomaba moi en serio esa dimensión gráfica e de movemento corporal. E en serio debemos tomala. Novoneyra tamén traballou no gravado e na poesía pictórica.
P. A brevidade e o grafismo fan pensar nunha querencia oriental de Novoneyra. Dicía que non era de moitas lecturas pero si moi sentidas e escollidas. Conectou profundamente coa poesía oriental toda, tanto do Extremo como do Medio Oriente. Non é que haxa unha influencia senón unha escolla desa sintonía. Ademais hai moitas conexións nas vivencias poéticas galaicas, sobre todo na poesía popular, que podemos relacionar coas da poesía chinesa, xaponesa e doutros orientes e marxes de Occidente. Iso non só o di a crítica, tamén o propio Novoneyra o entendía así.
P. Cando se producen estas celebracións tan intensas sae á luz todo o fondo de armario do homenaxeado. Hai moita obra por coñecer de Novoneyra?
R. Hai moitísimo texto disperso, entre coñecidos e en xornais ou publicacións variadas, e tamén textos gardados na casa por Elba. Tamén moitas variantes dos poemas, porque el é un poeta en marcha e sempre está refacendo a súa propia obra. Tanto que ás veces a versión canónica que tanto nos gustara e que estaba xa fixada nos libros, el, ao cabo do tempo, refaina en libros novos. No esencial, a versión final é sempre a mellor porque inclúe todo o que aprendeu na vida e o Novoneyra último é o máis profundo. Moitos poetas teñen feito esa depuración constante, Juan Ramón Jiménez no seu día e contemporaneamente estao facendo Antonio Gamoneda.
P. A obra non é moi extensa, pero se fuximos de reducilo a Os Eidos, cales son os libros indispensábeis de Novoneyra?
R. Toda a súa obra. Pero podemos clasificala en ciclos. Un da Terra-Natureza-Lingua, centrado n´Os Eidos basicamente; o ciclo político da Terra-Patria-Ser Humano, que pode simbolizar Do Caurel a Compostela; e finalmente o ciclo elexíaco que recompilou baixo o título Tempo de elexía, que é esa poesía que nace da ausencia, da morte ou da dor. Despois teríamos os Poemas caligráficos e o Novoneyra último. Non debemos ser nugalláns e quedarnos só co máis coñecido, porque Novoneyra é un poeta da apertura continua ao coñecemento.


langs: es es

text: Comentarios en: Radio Basket Moi. Charlamos de Basket y Empezamos con la Preseleccion del eurobasket 2017


langs: es gl hbs_lat gl gl gl es en en ast gl gl it gl gl pt es es gl gl ast gl gl it gl gl pt gl mk en gl es es es gl es it gl gl es en es gl es gl es es es gl es gl es es en es es gl nl es es hu en pt es es id it en pl gl es pt en gl gl es gl nl es es hu gl gl fr en en en cs en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl es

text:
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
Por odaiko | 24 julio, 2015 | No hay comentarios | Concertos
Por odaiko | 25 marzo, 2014 | No hay comentarios | Novas
O terceiro espectáculo didáctico que Odaiko presenta neste 2014 foi visto por milleiros de escolares nas diferentes cidades galegas. Podedes leer algúns artigos que os medios dedicaron a ¡Vaia circo! premendo aquí.
GALICIAN ON BOARD – A ESTRADA
Por odaiko | 8 febrero, 2014 | No hay comentarios | Concertos
Este domingo no Teatro Principal de A Estrada, Odaiko ofrecerá o seu Galician on Board ás 20:00h.
Vaia banda! no Ágora – Odaiko e Banda da Coruña
Por odaiko | 13 noviembre, 2013 | No hay comentarios | Concertos, Didáctica
Odaiko no centro Ágora coa Banda Municipal de A Coruña
Por odaiko | 12 junio, 2013 | No hay comentarios | Concertos
Odaiko estará este luns 1 de Xullo en Vigo ás 12:00 no MARCO no Festival Imaxinasons. Máis info: http://www.farodevigo.es/sociedad-cultura/2013/06/24/academia-ritmos-imaxinasons/834260.html?utm_medium=rss
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
¡Xa está aquí! – Invención
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
NOVAS DATAS – UPCOMING CONCERTS
Esta semana… Silleda e Allariz!
Odaiko e Banda Municipal de Santiago
CONCERTOS DIDÁCTICOS – CULLEREDO
TAMBORÍXAR – HÍJAR (TERUEL)
GALICIAN ON BOARD – A ESTRADA
Odaiko en BUMfest 8 – Zalec (Slovenia)
Vaia banda! no Ágora – Odaiko e Banda da Coruña
VIII MERZAPERCUSIÓN – AGOLADA 8-11 AGOSTO
Odaiko & Banda Municipal de Santiago na Quintana
Video PROMO Odaiko & Friends
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
¡Xa está aquí! – Invención
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
Odaiko Percussion Group - Todos los derechos reservados 2020


langs: en gl hbs_lat gl gl gl es en en ast gl gl it gl gl pt es es gl gl ast gl gl it gl gl pt gl mk en gl en gl es gl es nl gl gl es es en es es gl nl es es hu en pt es es id it en pl gl es pt en gl gl es gl nl es es hu gl gl fr en en en cs en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl es

text:
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
Por odaiko | 3 junio, 2016 | No hay comentarios | Novas
Odaiko & Vanesa Muela Odaiko xa suma un espectáculo máis nos escenarios. Desta vez contamos coa inigualable compañía da voz de Vanesa Muela dando lugar a unha fusión sonora que esperamos chegue a moito público e de seguro disfrutaredes. Odaiko&VanesaMuela: máis info
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
Por odaiko | 17 marzo, 2016 | No hay comentarios | Didáctica
Fai pouco estreamos o ¡Vaya orquestra! acomañados da Bilbao Sinfonikoa Orkestra. Este vídeo resumo explica cómo intentamos achegar a música e a orquestra sinfónica ao público máis pequeno. Maider Abasolo, Coordinadora Pedagóxica da BOS, explica cáles son os obxetivos dos concertos didácticos.
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
¡Xa está aquí! – Invención
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
NOVAS DATAS – UPCOMING CONCERTS
Esta semana… Silleda e Allariz!
Odaiko e Banda Municipal de Santiago
CONCERTOS DIDÁCTICOS – CULLEREDO
TAMBORÍXAR – HÍJAR (TERUEL)
GALICIAN ON BOARD – A ESTRADA
Odaiko en BUMfest 8 – Zalec (Slovenia)
Vaia banda! no Ágora – Odaiko e Banda da Coruña
VIII MERZAPERCUSIÓN – AGOLADA 8-11 AGOSTO
Odaiko & Banda Municipal de Santiago na Quintana
Video PROMO Odaiko & Friends
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
¡Xa está aquí! – Invención
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
Odaiko Percussion Group - Todos los derechos reservados 2020


langs: en gl hbs_lat gl gl gl es en en ast gl gl it gl gl pt es es gl gl ast gl gl it gl gl pt gl mk en gl gl es es gl es hu es gl es pt es gl es es es gl es id gl gl es en es gl es pl es en es gl es es es es es en es es gl nl es es hu en pt es es id it en pl gl es pt en gl gl es gl nl es es hu gl gl fr en en en cs en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl es

text:
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
Por odaiko | 24 julio, 2015 | No hay comentarios | Concertos
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
Por odaiko | 15 enero, 2015 | No hay comentarios | Concertos
O próximo sábado 24 viajamos a Oviedo acompañados do nodo colaborador especial Anxo Lorenzo. O concerto terá lugar ás 20:30h no Teatro Filarmónica de Oviedo.
Esta semana… Silleda e Allariz!
Por odaiko | 7 julio, 2014 | No hay comentarios | Concertos
O venres e sábado estaremos en Silleda e Allariz co espectáculo que non deixa indiferente a ningún sector do noso público: Vaia banda! Se ainda non o puidestedes ver, esta é unha boa oportunidade que non debedes perder! Para máis información de hora e lugar exacto botádelle un ollo á nosa Axenda.
Odaiko e Banda Municipal de Santiago
Por odaiko | 19 junio, 2014 | No hay comentarios | Concertos
O próximo xoves 26, Odaiko xunto coa Banda Municipal de Santiago ofrecerá un concerto na Praza da Quintana ás 20:30h que leva por título «Festival Percusión» e coa música latinoamericana como protagonista.   “Festival Percusión” Programa Música Latinoamericana Kekak                                                            A. Saavedra Danzón nº. 2                                                  A. Márquez Mexican Pictures                                             […]
TAMBORÍXAR – HÍJAR (TERUEL)
Por odaiko | 4 abril, 2014 | No hay comentarios | Concertos, Novas
Odaiko & Friends forma parte do cartel da doceava edición de TAMBORÍXAR, unha feira sobre o tambor e a percusión que desde o 2003 se ven a celebrar en Villa de Híjar (Teruel). O concerto terá lugar o vindeiro venres 11.
GALICIAN ON BOARD – A ESTRADA
Por odaiko | 8 febrero, 2014 | No hay comentarios | Concertos
Este domingo no Teatro Principal de A Estrada, Odaiko ofrecerá o seu Galician on Board ás 20:00h.
Odaiko en BUMfest 8 – Zalec (Slovenia)
Por odaiko | 21 enero, 2014 | No hay comentarios | Concertos
Vaia banda! no Ágora – Odaiko e Banda da Coruña
Por odaiko | 13 noviembre, 2013 | No hay comentarios | Concertos, Didáctica
Odaiko no centro Ágora coa Banda Municipal de A Coruña
« Publicaciones más antiguas
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
¡Xa está aquí! – Invención
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
NOVAS DATAS – UPCOMING CONCERTS
Esta semana… Silleda e Allariz!
Odaiko e Banda Municipal de Santiago
CONCERTOS DIDÁCTICOS – CULLEREDO
TAMBORÍXAR – HÍJAR (TERUEL)
GALICIAN ON BOARD – A ESTRADA
Odaiko en BUMfest 8 – Zalec (Slovenia)
Vaia banda! no Ágora – Odaiko e Banda da Coruña
VIII MERZAPERCUSIÓN – AGOLADA 8-11 AGOSTO
Odaiko & Banda Municipal de Santiago na Quintana
Video PROMO Odaiko & Friends
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
¡Xa está aquí! – Invención
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
Odaiko Percussion Group - Todos los derechos reservados 2020


langs: hbs_lat gl hbs_lat gl gl gl es en en ast gl gl it gl gl pt es es gl gl ast gl gl it gl gl pt gl mk en gl hbs_lat gl es gl es nl gl gl es es es gl es es es gl es hu es gl es en es gl es pt es gl es es es gl es es es en es es gl nl es es hu en pt es es id it en pl gl es pt en gl gl es gl nl es es hu gl gl fr en en en cs en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl es

text:
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
Por odaiko | 3 junio, 2016 | No hay comentarios | Novas
Odaiko & Vanesa Muela Odaiko xa suma un espectáculo máis nos escenarios. Desta vez contamos coa inigualable compañía da voz de Vanesa Muela dando lugar a unha fusión sonora que esperamos chegue a moito público e de seguro disfrutaredes. Odaiko&VanesaMuela: máis info
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
Por odaiko | 17 marzo, 2016 | No hay comentarios | Didáctica
Fai pouco estreamos o ¡Vaya orquestra! acomañados da Bilbao Sinfonikoa Orkestra. Este vídeo resumo explica cómo intentamos achegar a música e a orquestra sinfónica ao público máis pequeno. Maider Abasolo, Coordinadora Pedagóxica da BOS, explica cáles son os obxetivos dos concertos didácticos.
¡Xa está aquí! – Invención
Por odaiko | 27 octubre, 2015 | No hay comentarios | Didáctica
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
Por odaiko | 24 julio, 2015 | No hay comentarios | Concertos
Este domingo Odaiko actuará xunto a Agrupación Musical do Rosal no seu espectáculo «¡Vaia banda!», concerto didáctico para todos os públicos donde o humor e a música se mesturan á perfección. Será na Praza do Calvario (O Rosal) ás 21:00h.
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
Por odaiko | 15 enero, 2015 | No hay comentarios | Concertos
O próximo sábado 24 viajamos a Oviedo acompañados do nodo colaborador especial Anxo Lorenzo. O concerto terá lugar ás 20:30h no Teatro Filarmónica de Oviedo.
NOVAS DATAS – UPCOMING CONCERTS
Por odaiko | 15 septiembre, 2014 | No hay comentarios | Novas
Infórmate dos próximos concertos de Odaiko para o novo curso. Novos espectáculos están preparándose para saír á luz. Ides perdelos? Preme aquí para ver as datas.
Esta semana… Silleda e Allariz!
Por odaiko | 7 julio, 2014 | No hay comentarios | Concertos
O venres e sábado estaremos en Silleda e Allariz co espectáculo que non deixa indiferente a ningún sector do noso público: Vaia banda! Se ainda non o puidestedes ver, esta é unha boa oportunidade que non debedes perder! Para máis información de hora e lugar exacto botádelle un ollo á nosa Axenda.
Odaiko e Banda Municipal de Santiago
Por odaiko | 19 junio, 2014 | No hay comentarios | Concertos
O próximo xoves 26, Odaiko xunto coa Banda Municipal de Santiago ofrecerá un concerto na Praza da Quintana ás 20:30h que leva por título «Festival Percusión» e coa música latinoamericana como protagonista.   “Festival Percusión” Programa Música Latinoamericana Kekak                                                            A. Saavedra Danzón nº. 2                                                  A. Márquez Mexican Pictures                                             […]
« Publicaciones más antiguas
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
¡Xa está aquí! – Invención
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
NOVAS DATAS – UPCOMING CONCERTS
Esta semana… Silleda e Allariz!
Odaiko e Banda Municipal de Santiago
CONCERTOS DIDÁCTICOS – CULLEREDO
TAMBORÍXAR – HÍJAR (TERUEL)
GALICIAN ON BOARD – A ESTRADA
Odaiko en BUMfest 8 – Zalec (Slovenia)
Vaia banda! no Ágora – Odaiko e Banda da Coruña
VIII MERZAPERCUSIÓN – AGOLADA 8-11 AGOSTO
Odaiko & Banda Municipal de Santiago na Quintana
Video PROMO Odaiko & Friends
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
¡Xa está aquí! – Invención
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
Odaiko Percussion Group - Todos los derechos reservados 2020


langs: io gl hbs_lat gl gl gl es en en ast gl gl it gl gl pt es es gl gl ast gl gl it gl gl pt gl mk en gl io gl gl io es en es es gl nl es es hu en pt es es id it en pl gl es pt en gl gl es gl nl es es hu gl gl fr en en en cs en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr en gl es

text:
Por odaiko | 17 marzo, 2016 | No hay comentarios |
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
¡Xa está aquí! – Invención
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
NOVAS DATAS – UPCOMING CONCERTS
Esta semana… Silleda e Allariz!
Odaiko e Banda Municipal de Santiago
CONCERTOS DIDÁCTICOS – CULLEREDO
TAMBORÍXAR – HÍJAR (TERUEL)
GALICIAN ON BOARD – A ESTRADA
Odaiko en BUMfest 8 – Zalec (Slovenia)
Vaia banda! no Ágora – Odaiko e Banda da Coruña
VIII MERZAPERCUSIÓN – AGOLADA 8-11 AGOSTO
Odaiko & Banda Municipal de Santiago na Quintana
Video PROMO Odaiko & Friends
¡NOVO ESPECTÁCULO XA EN MARCHA!
ODAIKO + BILBAO SINFONIKOA ORKESTRA
¡Xa está aquí! – Invención
ODAIKO + AGRUPACIÓN MUSICAL DO ROSAL
ROOTS: ODAIKO + ANXO LORENZO
Odaiko Percussion Group - Todos los derechos reservados 2020


langs: gl es

text: Comentarios en: Convenio FEPAIS-Proyecto de investigación (UBA)


langs: es ca gl en es es es gl gl es gl es es es ca es ca ca ca fr ca gl en es es ca en es

text:
Proyecto de gestión energética (ISO 50001) | Proyectos | PACI Enginyers
Implantación de la ISO 5000:2011 para ABB España
Implementació de l´ISO 50001 para la gestión de la energía para los edificios de la Delegación de Gobierno en Barcelona
Eficiéncia energética (Gestión energética)
DELEGACIÓN DEL GOBIERNO EN CATALUÑA
PACI Enginyers SLP - c/Padilla 308-310 esc. C entlo. 3º, 08025 Barcelona Tel 93 418 1584 - Tel/Fax 93 551 0383 paci@paci.biz


langs: es gl gl fr es es gl gl gl en en en fr es en en fr es en gl es en es nl en fr ru

text:
CURSA DE L'ALBA - MARATÓ DE MONTSERRAT - Clasificaciones en directo
ANDREU SIMÓN Y SHEILA AVILÉS CAMPEONES DE LA 31ª CURSA DEL ALBA
Entrevista a Andreu Simon, ganador de cuatro ediciones de la Cursa de l'Alba
© OCISPORT outdoor experience   |   2018   CURSA DE L'ALBA - MARATÓ DE MONTSERRAT.   |   CONTACTO


langs: es en en en en id en en en en en en en en gl gl fr fr fr en de es en gl es gl es en en

text:
Joaquín Rodríguez del Paso | Displayed Art
This section shows some of the work displayed at different venues: Art Basel Miami, El Barrio Museum New York, BAVIC 8, MADC and Jacob Karpio Gallery.
Bienal de la Habana 1994
Museo de Arte y Diseño Contemporáneo


langs: gl en en en en gl es es gl gl en gl es gl gl es es en gl es en en en es

text:
Diseño y montaje de stands de feria, exposiciones, entregas de premios...
Disponemos de un gran equipo de diseño y marketing para desarrollar los proyectos y una gran plantilla de montadores que cuidan cada detalle.
Copyright © 2010 - 2018 GRAFVI Rotulación - Huesca. Diseño y realización: Trinfo


langs: pt ca fr gl it es pt pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en

text:
Reflexións que non caben en 140 caracteres
Fai scroll ou usa as frechas para desplazarte
O día que visitei a Favela de Santa Marta
O pasado mes de setembro fomos até Río de Janeiro nunha viaxe con moito de sentimental. Aló naceu a miña nai mentres os meus avós buscaban a vida como tantas e tantas familias galegas nos anos máis negros da emigración, e aló viviu durante os seus primeiros dez anos de vida, cando decidiron voltar a Galiza.
Río é unha cidade espectacular, “maravilhosa” e chea de contrastes, para min a mellor de todas as que levo visto. Ten unha parte cunha imaxe moi explotada froito desa postal turística que Brasil vende ao mundo e que todas temos na cabeza, mais tamén hai outro Río que é preciso explorar para formar o puzzle da cidade e entender a súa ideosincrasia. Parte dese “outro Río” son as favelas.
Todas temos en mente unha imaxe determinada das favelas, pero a realidade non é tan sinxela. Por poñer algo de contexto, cómpre indicar que as favelas son asentamentos contruídos nas ladeiras dos diferentes “morros” que rodean Río. Cada barrio acomodado ten ao seu lado a súa favela, que foron (e van) medrando conforme persoas incapaces de pagar os altos prezos da vivenda noutros sitios foron construíndo as súas casas como puideron, combinando madeira, tixolo e “uralita”, nunha imaxe caótica e colorida. Estes labirínticos espazos serviron tamén para que, a partir da década dos setenta, diferentes bandas de narcos fosen tomando o control e aumentase a violencia e unha imaxe de marxinalidade que, aínda seguindo hoxe presente, tenta mudar aos poucos grazas ás diferentes “pacificacións” e ao florecemento de iniciativas sociais e culturais que están a transformar a vida nas favelas. Con todo, e malia eses esforzos, de cando en vez segue habendo tiroteos que empañan o soño dun futuro mellor para Río de Janeiro a curto prazo.
Coñecer de preto unha favela era unha das cousas que tiñamos na nosa listaxe de cousas a facer no Río, non co morbo das “visitas” que ofrecen algunhas axencias locais consistentes en subir turistas nunha furgoneta por unha estrada próxima sacando fotos como se se tratase dun safari. Nós o que queriamos era coñecer os diferentes proxectos sociais e culturais que se están a desenvolver e ver que podíamos aportar nós e que podíamos aprender para os nosos diferentes ámbitos de traballo. Por iso descartamos os tours, e logo de investigar un pouco, decidimos que a mellor opción era visitar a Favela de Santa Marta, unha das pacificadas e nas que máis proxectos sociais e culturais se están a desenvolver, así como tamén unha das máis “seguras” en canto ao grao de receptividade de visitas alleas á comunidade.
A planificación comezou unhas semanas antes de coller o avión para alá. Para iso falamos con Bruno, amigo da familia (e, por certo, tamén guía local), quen se comprometeu a tentar organizar unha visita a Santa Marta. A escasos días de partir chegounos a noticia da aparición dun fusil pendurado da icónica figura de Michael Jackson (logo falaremos disto), a modo de declaración de guerra, o que nos levou a poñer en “stand by” a visita á mesma até que, finalmente, o último día da nosa estadía en Río puidemos achegarnos, acompañados por Bruno e tamén por Salete, habitante da comunidade de Santa Marta.
Chegamos a pé á Praça Corumba, situada na parte baixa do Morro de Dona Marta, ás portas da favela. Aló quedáramos con Salete, que tras as presentacións deunos instrucións do que deberíamos e non deberíamos facer, a modo de consellos para termos unha visita segura. Isto que implica? Pois o máis obvio e lóxico, respetar, mais tamén ter unha actitude segura de nós mesmas: “se encontrarmos alguém com uma arma na mão, não nos assustamos, como se isso fosse normal para nós”. Con ela iniciamos o camiño cara o interior favela, a través dunha rúa chea de postos nos que se vendían todo tipo de cousas, a modo de feira improvisada (froita, verdura, cacharrada varia… ), até que chegamos á “Estação 1” do Plano Inclinado de Santa Marta; trátase dun servizo gratuíto a medio camiño entre un funicular e un ascensor que, a través de cinco estacións e un cambio de vehículo no medio, nos permite chegar até a cima do morro. Conforme fomos subindo puidemos ir apreciando a magnitude da comunidade de Santa Marta, diferenciada claramente en tres zonas, e obtendo unha espectacular perspectiva de Río de Janeiro, desde o Cristo Redentor ao Pão de Açúcar.
Na parte alta de Santa Marta atópase a Pracinha do Pico, e desde aló subimos unhas escaleiras que nos levaron cara o edificio da UPP, a Unidade da Policía Pacificadora, encargada de manter a “tranquilidade”. Na parede deste edificio situada do lado da favela contábanse ducias de impactos de bala, conservados baixo un colorido mural símbolo do cambio que está a experimentar a comunidade. Volvemos sobre os nosos pasos cara a pracinha e paramos ao lado dun campo de fútbol falar cuns nenos que se nos achegaron co interese de saber de onde éramos e convidarnos a xogar con eles ao balón; eles formaban parte dunha escola de fútbol, outro dos proxectos que se están a desenvolver para manter aos pequenos afastados dos problemas que viven no seu entorno.
Aí comezamos o noso descenso, a través de empinadas rúas estreitas, rampas e escaleiras construídas en formigón entre paredes de tixolo e murais de cor. Sobre as nosas cabezas cruzábanse, dunha maneira caótica, centos de cables de luz e rede que levan electricidade e WiFi gratuíto a toda a comunidade, froito doutro proxecto para mellorar as condicións de vida da comunidade. Durante a baixada fomos atopando con todo tipo de xente nos seus quefaceres diarios (persoas que ían traballar, xente que volvía coa compra…); algúns deles paráronos para falar e contarnos sobre a vida aló, cantos eran na familia (un neno falounos dos seus catorce irmáns, todos convivindo na mesma casa) ou ofrecernos algún tipo de artesanía.
Seguimos o camiño marcado por Salete até que chegamos a outra “pracinha”, coñecida pola súa estatua homenaxe a Michael Jackson. Michael gravou aló en 1996 varias escenas do videoclip ‘They don’t care about us’, e a comunidade de Santa Marta quedou moi agradecida co artista, adicándolle o espazo no que entoaba parte da letra. “Eu apareço no vídeo do Michael”, díxonos unha señora que quixo que entráramos no seu local para ver o clip e amosarnos a escena exacta na que saía ela.
A historia de Michael en Santa Marta tamén ten a súa parte de controversia, pois o famoso narco Marcinho VP foi quen se encargou persoalmente da seguridade do ídolo pop durante a gravación, que durou apenas unha hora (se vos interesa o tema, tedes máis info nesta ligazón). E se falamos de controversia, tamén temos que facelo da súa estatua, que nos últimos anos sufriu diversos actos vandálicos e serviu de punto de “presión” nas loitas entre bandas.
Desde a varanda da pracinha adicada a Michael tíñase unha boa perspectiva do tamaño da favela e os seus tellados, moitos deles convertidos en terrazas nas que se organizan churrascadas cando vai bo tempo, e nas que os nenos xogaban con cometas construídas con bolsas de plástico. Desde ese punto continuamos o noso descenso polas estreitas rúas da favela. “Tudo bem?” “Tudo bem”. Esa era a clave que nos indicaba que por ese camiño baixabamos seguras, e así fomos camiñando até chegarmos á Praça Cantão, outro dos puntos emblemáticos de Santa Marta grazas ao proxecto “Favela Painting”, ideado polos artistas Hass and Hahn.
Na praza concentrábase bastante xente e, segundo puxemos un pé nela, produciuse un silencio (que logo entenderíamos) que nos fixo sentir un pouco incómodas, polo que non paramos moito tempo aló. Seguindo rúa abaixo chegamos até a Escola de Samba; a samba é, xunto co fútbol, outra das actividades que axudan a construír unha sociedade afastada da violencia e abrir un futuro mellor para as habitantes da favela. Rematada a visita á escola, que por cuestión de minutos non puidemos ver en pleno ensaio, chegamos ao que fora o noso punto de partida, moi próximos á Estação 1, onde nos despedimos de Salete. Xa nós sós percorrimos os últimos metros de rúa que nos levaron fóra da comunidade de Santa Marta, de volta á Praça Corumba.
Así concluíu unha das experiencias máis enriquecedoras de toda a nosa viaxe e quizais da vida: a visita á favela de Santa Marta resultou imprecindíbel para poder coñecer de preto algúns dos proxectos que aló se están a desenvolver e a vida no outro Río de Janeiro, o de milleiros de persoas que viven nas diferentes comunidades dos morros que rodean a cidade. O único que botamos en falta foi non dispór de máis tempo para compartir con algunhas persoas coas que puidemos falar, pero iso vai ter que quedar para a próxima.
A anécdota: cando chegamos á parte alta da favela cruzámonos cunha patrulla da UPP saíndo nunha operación. A verdade é que non nos sorprendeu en exceso o armamento que levaban enriba, pois é bastante habitual ver policía fortemente armada en todo Río. Non os volvemos ver durante toda a visita e, como comentei antes, o “tudo bem” foi marcando o noso percorrido pola favela abaixo. Todo o camiño? Ben, realmente non, xa que nalgún punto entre a estatua de Michael Jackson e a Praça Cantão a resposta foi que “não”, e quen nos facía de guía reorientou o camiño de baixada sen que apenas nos tivéramos percatado. Rematada a visita, saímos da comunidade pasando por diante da patrulla policial que vixiaba a entrada á favela e cando non levábamos camiñado nin 100 metros fóra da favela sentimos, tras de nós, uns dez ou quince disparos, o que nos fixo entender que tanto a policía como a banda sabían da nosa presenza na comunidade e agardaron a estarmos fóra para actuar. Afortunadamente, como puidemos saber despois, non houbo que lamentar vítimas.
FreedomPop, a telefonía gratuíta
Semanas atrás comezou a operar no noso país FreedomPop, tras o seu éxito nos Estados Unidos (de onde é orixinaria) e o Reino Unido. Trátase da primeira compañía que ofrece un servizo de telefonía móbil básico 100% gratuíto, que inclúe 100 minutos de chamadas, 200 MB de datos (aínda que proximamente serán duplicados a 400), 300 SMS, uso de WhatsApp ilimitado e roaming sen pagar céntimo. A compañía tamén dispón de outras tarifas de pago moi competitivas, con chamadas e SMS ilimitados e 2 GB por 8,99 €/mes ou 5 GB por 15,99 €/mes, mais que en breve tamén serán duplicados a 4 e 10 GB, respectivamente, sen que aumente o seu prezo.
O modelo de negocio que emprega esta compañía é o chamado “modelo fremium”, moi popular no mundo da Internet. Este modelo está baseado na idea de ter un gran volume de clientes / usuarios, dos cales a meirande parte empregarán o servizo básico gratuíto, contribuíndo así a aumentar a popularidade do mesmo, mentres que aqueles que queiran acceder aos servizos avanzados deberán apostar por algún dos plans de pago.
No caso de FreedomPop, o negocio principal está naquelas usuarias que optan por escoller algunha das tarifas de pago da compañía, mais tamén en ter unhas estratexia comercial de cobrar ás clientas do servizo básico gratuíto por funcionalidades que, malia ser opcionais, poden ser esenciais para unha parte da clientela, como o buzón de voz (0,99 €/mes) ou a posibilidade de acumular os datos non consumidos mes a mes (1,99 €/mes). Deste modo, a empresa vai favorecendo que as usuarias vexan con mellores ollos os plans de pago, nos que xa van incluídas de serie algunhas destas cuestións.
En canto a cobertura, FreedomPop é o primeiro OMV en empregar dúas redes, maioritariamente a de Orange, aínda que tamén dispón dun acordo con Movistar para dar servizo aló onde non chega a rede de Orange, polo que teremos un bo servizo na práctica totalidade do territorio. Polo de agora a máxima velocidade de conexión é o 3G, aínda que desde a compañía aseguran estar negociando a incorporación do 4G para que as usuarias poidan empregar as maiores velocidades de conexión dispoñíbeis en cada lugar.
Terá futuro o modelo de negocio de FreedomPop no noso país? Até o de agora a compañía foi superando as súas previsións de crecemento, tanto en usuarias da tarifa básica como nas de pago, mais debemos agardar a que se estabilice o mercado para ver se mantén o éxito nos próximos anos..
Zetta, o calote do “iPhone extremeño”
Nos últimos días varios medios levaron ás súas páxinas titulares como “Zetta, a primeira marca extremeña de móbiles” ou “Zetta, nace un novo rival para o iPhone”. Esta marca, descoñecida para a inmensa maioría da xente, ten ademais como logo unha landra cunha dentada, e unha historia detrás demasiado bonita para ser certa: un mozo extremeño en paro e un inmigrante chinés coñécense nunha tenda de telefonía e apenas seis meses despois teñen no mercado unha liña de móbiles, accesorios e outros gadgets para competir coas grandes marcas, así como varias tendas físicas.
O aspecto principal que facía inverosímil a historia é o tempo transcorrido. Malia todo o que se ten avanzado, os tempos de fabricación dun teléfono móbil adoitan superar bastante os seis meses, sobre todo se se fan desde cero, xa que hai varios procesos que se deben cumprir: deseño, selección das compoñentes, testeo e fabricación de prototipos, produción en masa, ensamblaxe, empaquetado e distribución, cada un cos seus tempos. Por iso semellaba difícil de crer que Zetta, unha compañía recén creada e sen apenas persoal, puidese ter creado xa non un, senón varios modelos de teléfono e unha gama de accesorios para eles en tan pouco tempo.
Afortunadamente, o engano da compañía pouco durou, pois a comunidade internauta conseguiu destapar que o que estaba a vender Zetta en realidade eran dispositivos da marca chinesa Xiaomi, cambiándolle o logotipo na carcasa e nas caixas de packaging. A ocultación do logo de Xiaomi no interior dos trebellos, no espazo reservado para a batería, fixérono dunha forma aínda máis rudimentaria, tapándoo cunha simple pegatina.
Existen diferentes marcas, a maioría chinesas, que fabrican dispositivos de marca branca e que calquera pode personalizar para comercializar baixo a súa propia identidade, mesmo Pepsi fixo o propio cun móbil lanzado hai uns meses. Porén, o caso de Zetta é diferente, xa que neste caso estamos ante un calote no que alguén vende como propios produtos modificados de outras marcas sen autorización (e a un prezo bastante superior), aproveitándose da publicidade que lle fan os medios ao publicar comunicados acriticamente. Unha actitude da que, por certo, non están alleos os medios galegos, que teñen publicado historias semellantes como “o Facebook galego”, programado por dous adolescentes en tres días e que ao final descubriuse como unha simple capa de personalización dunha rede social xenérica.
Teléfonos “robustecidos” que o aguantan todo
Os teléfonos “robustecidos” non son algo novidoso, aínda que para moitas será a primeira vez que escoiten o termo. Trátase dunha adaptación do inglés “ruggedize”, que fai referencia aos aparellos que posúen unhas cualidades orientadas a ter unha grande durabilidade. Levando isto ao mundo dos teléfonos, estaríamos a falar de dispositivos que contan cunha protección especial contra agresións de todo tipo, como caídas, sólidos (pó, area), líquidos e mesmo altas temperaturas.
Os fabricantes clásicos da telefonía, como Motorola e Nokia, foron mantendo ao longo da súa historia algún que outro modelo deste tipo en catálogo, aínda que sen darlle moita publicidade ao estar pensados para as usuarias dun entorno profesional, persoas con empregos nos que os terminais tiñan serios riscos de caída, polo que na meirande parte dos casos a maior protección era un acabado en goma que facía rebotar o trebello ao tocar o chan.
Coa chegada dos smartphones produciuse unha revolución que fixo que os nosos teléfonos deixasen de ser simples aparellos que serven para facer e recibir chamadas a abrirnos a porta a todo tipo de ferramentas que nos facilitan a comunicación, organización e mesmo o traballo. Á vez, estes dispositivos resultan máis delicados cós teléfonos de antano, especialmente pola fraxilidade das pantallas, o que fixo medrar o interese polos teléfonos robustecidos.
A protección dos dispositivos pode acadar varios graos, e hoxe en día cada vez é máis habitual atoparnos con modelos que son resistentes a pequenos somerxementos en auga e pó. Porén, para casos máis extremos temos que acudir a marcas que se especializaron en teléfonos altamente robustecidos, como CAT, empresa coñecida pola maquinaria industrial.
No catálogo de CAT temos smartphones robustecidos que se adaptan a diferentes necesidades, tendo modelos de gama media baixa e outros que, polas súas especificacións, situaríanse nunha gama media - alta. Un dos últimos modelos, o CAT S60, destaca pola presenza dunha cámara térmica que permite coñecer a temperatura dos obxectos que capta, ou recoñecer a presenza dunha persoa na escuridade, o que fai que poida ser de gran axuda, por exemplo, para equipas de rescate.
*En Mallando no Android temos unha análise completa do CAT S60
Pokémon Go leva o xogo ás rúas
Nas últimas semanas as rúas do país enchéronse de “entrenadores” que, teléfono en man, camiñan pola rúa, recollendo obxectos en “Poképaradas”, organizando loitas polo control de “ximnasios” e cazando Pokémons cun obxectivo claro: facerse con todos. É a febre de Pokémon Go, o xogo de realidade aumentada que está a causar furor entre persoas de todos os rangos de idades.
A popularidade que acadou o xogo en tan só dúas semanas débese, en grande medida, a un factor sentimental, o de moitas xogadoras que senten nostalxia ao poder volver xogar cos Pokémon. Porén, ao mesmo tempo, tamén ten como factor determinante a aposta pola realidade aumentada, unha tecnoloxía cada vez máis presente nos videoxogos, e que após títulos previos coma Ingress (tamén coa empresa Niantic por medio) demostrou con Pokémon GO ter acadado a madurez suficiente como para poder transformar as nosas rúas nun taboleiro de xogo de enormes dimensións.
Á estes factores únese a simplicidade: Pokémon Go non precisa grandes coñecementos técnicos (tampouco do Universo Pokémon) para poder comezar a xogar e desfrutalo, xa que coas indicacións do tutorial oficial calquera usuaria pode saír a rúa e avanzar na caza para completar a listaxe no “Pokédex”. Iso si, as novas funcionalidades que aparecen a medida que o xogo avanza presentan xa unha maior dificultade.
O éxito inicial de Pokémon Go causou un vertixinoso ascenso do prezo das accións de Nintendo, que, porén, xa sufriron unha caída de preto do 18% despois de chegar ao pico. Aínda tendo compras integradas, o modelo de negocio de Pokémon Go, coma o de Ingress, baséase no uso dos datos de densidade de usuarias por zona, e a súa obtención é totalmente dependente do uso continuado e masivo do xogo. Isto obriga ás compañías detrás do seu desenvolvemento a conseguir manter no tempo o interese no xogo, e obrigaráas a articular unha folla de ruta que inclúa novidades en próximas actualizacións que permitan manter o interese das xogadoras. Esta tarefa será complicada, mais sen ela, a burbulla de Pokémon Go non será máis que unha febre de verán.
Unha nova era para os auriculares
Durante estes últimos anos conseguiuse chegar a un consenso no uso de estandares nos aparellos de telefonía, e nomeadamente nos cargadores e auriculares, o que nos permitiu compartir os accesorios entre os nosos diferentes trebellos. Porén, este debate volve poñerse agora riba da mesa ante a chegada dos primeiros dispositivos que prescinden do conector de audio jack 3.5 mm, o máis extendido entre os auriculares con cable.
Aos poucos, e sen case darnos de conta, as usuarias fomos desprazando os reprodutores musicais mp3 polos nosos smartphones, uns aparellos nos que somos moito máis exixentes en termos de deseño. Segundo sinalan varios estudos, buscamos maioritariamente teléfonos que teñan pantalla grande e sexan, ao tempo, lixeiros e delgados para non resultar unha molestia no peto do pantalón ou no noso bolso.
Estas exixencias de deseño supoñen todo un reto para os fabricantes, xa que os obriga a ter que replantexarse a ubicación das distintas compoñentes internas que conforman os dispositivos. Certamente a presenza dun jack supón un gran consumo de espazo físico interno ademais dunha limitación clara no deseño, especialmente en termos de grosor.
Ante isto, a industria tecnolóxica estase a plantexar dúas alternativas. A primeira é recuperar o uso do conector de carga para enchufar tamén os auriculares, unha opción que se empregaba antes da popularización do jack 3.5, aínda que daquela con sistemas propietarios. De elexir esta opción é máis ca probábel que o novo USB Tipo C, unha vez completada a súa expansión, sexa a elección maioritaria.
A segunda alternativa é apostar polo uso do estándar sen fíos Bluetooth, unha opción que resulta moito máis eficiente ao aproveitar unha característica universal xa dispoñíbel no 100% dos dispositivos actuais e, ademais, prescindir dos cables. Lonxe dos altos consumos enerxéticos de antano, as últimas versións de Bluetooth non supoñen un gasto enerxético de relevancia nos nosos dispositivos, baza que conta ao seu favor.
Con estas propostas no centro do debate, a idea semella ter callado no sector, e un recente encontro de fabricantes realizado en Shezen (China) serviu para unificar posturas e tentar estandarizar unha ou dúas opcións, facilitándolle a vida ás usuarias e permitindo compartir os futuros accesorios entre os dispositivos, como viña sendo até agora.
Eiro, o robot galego para aprender programación
En decembro de 2014 naceu en Compostela a firma Neukos Robotics, unha empresa dedicada ao desenvolvemento de produtos e prestacións de enxeñaría e I+D con fins robóticos. A compañía, agora establecida no viveiro de empresas da Cámara de Comercio de Santiago, vén de dar a coñecer o seu primeiro proxecto de envergadura. Trátase de Eiro, un robot con fins educativos que busca financiamento a través dunha campaña no portal de micromecenado colaborativo Goteo, co fin de que poida ser unha realidade comercial en pouco tempo.
O obxectivo principal de Eiro é axudar ás usuarias a introducirse no mundo da programación. Así Eiro, que ten unhas dimensións finais de 140 x 150 x 93 milímetros e un peso de 880 gramos, non virá montado na caixa, senón en pezas para que as usuarias poidan construílo por si mesmas. Nesta liña, o kit de venda incluirá as diferentes partes impresas cunha impresora 3D (e indicacións por se hai quen quere deseñar outras pezas compatíbeis para personalizar o seu robot), así como todas as compoñentes electrónicas, entre as que destacan unha unidade compatíbel con Arduino, unha placa de expansión, sensor ultrasónico, vibrador, sete servos, un LED RGB, un módulo Bluetooth e un conector de cable para o computador. Tamén dispón de aplicación propia para Android que permite programar os movementos que queremos que faga o robot desde o noso teléfono móbil.
O deseño de Eiro está inspirado no traxe tradicional galego tanto nas cores, cunha vestimenta que combina o vermello e o negro, como nas diferentes partes, incluíndo a faixa á altura da cintura. Esta non é a única referencia ao noso país, posto que nalgúns dos bailes que se lle poden programar recoñécense os movementos típicos da muiñeira.
A través do xogo, Eiro permite ás usuarias, especialmente ás crianzas, descubrir o mundo da programación dun xeito divertido, así como potenciar o desenvolvemento de competencias como a autonomía, a iniciativa ou o traballo en equipo, polo que podería ser máis ca interesante a súa introdución en contornos educativos, onde xa temos visto outras alternativas semellantes vidas de outras latitudes.
Rebaixas no roaming antes da súa fin
O 15 de xuño de 2017 chegará a ansiada fin do roaming en Europa, unha cuestión que levamos tratando moitos anos e que permitirá, ao fin, poder viaxar polos diferentes estados membros do Espazo Económico Europeo sen ter que pagar sobrecustos por falar por teléfono ou navegar. Porén, e mentres agardamos a que chegue esa data, desde esta semana podemos desfrutar dunha importante rebaixa nos sobrecustos da itinerancia, achegándonos á converxencia que teremos o ano que vén.
Até o de agora aplicábase unha política de prezo fixado no roaming: establecíanse unhas tarifas de 23 cént/min para as chamadas realizadas, 6 cént/min para as recibidas, 6 céntimos por SMS enviada e 24 céntimos por MB de datos consumido. Porén, desde o primeiro de maio establécese un modelo de sobrecustos, é dicir, cóbrase unha cantidade extra por servizo á tarifa que teñamos contratada no noso país de orixe. Estes sobrecustos son de 6 cént/min en chamadas realizadas, 6 céntimos por MB gastado e 2,42 céntimos por SMS enviada. Recibir chamadas custaranos unicamente 1,7 cént/min.
Malia esta nova rebaixa, que se suma ás que se foron producindo nos últimos dous anos, é evidente que o gran momento vivirémolo en xuño de 2017, cando se eliminen totalmente eses sobrecustos. Porén, xa se fala de que non vai haber unha política de “barra libre”: desde a Comisión Europea están a estudar algún tipo de limitación como medida de uso razoábel. A finalidade destas limitacións é evitar que a xente aproveite a ocasión para contratar tarifas de outros países que puidesen ser máis vantaxosas, polo que é máis que probábel que haxa un volume máximo de consumo ou limitación temporal. Está previsto que estas medidas sexan dadas a coñecer antes do 15 de decembro.
Mentres agardamos á universalización destes cambios, algunhas operadoras xa se adiantaron ás normativas europeas. No caso español, Vodafone eliminou o roaming nas súas tarifas e as súas clientas poden empregar os seus móbiles en Europa e USA coas tarifas locais. Outras, como Orange, ofrecen bonos que permiten navegar ou falar por apenas 1 euro por día de uso.
Chegan os pagos co móbil
Móbil? Carteira? Chaves? Somos moitas as que antes de saír da casa revisamos os petos para comprobar se levamos connosco eses tres artigos básicos, mais este xesto podería ter os días contados: máis cedo ca tarde bastará con levar unicamente o teléfono. Isto será posíbel grazas á combinación da tecnoloxía de comunicación a curta distancia NFC e os lectores de pegadas dixitais, cada vez máis habituais nos smartphones de todas as gamas. O NFC permite establecer comunicación entre o noso teléfono e outros dispositivos (un TPV para pagos, unha pechadura que queremos abrir…), mentres que o lector de pegadas dixitais encargarase de identificarnos para autorizar as operacións (pago, apertura da porta…), resultando un sistema moito máis seguro ca os códigos PIN, o mecanismo máis habitual cando facemos pagos con tarxeta.
Na actualidade non hai moitas empresas que ofrezan estes servizos de pago co móbil no noso país; das poucas que o fan, o BBVA e Vodafone son as máis destacadas. Mentres que o servizo que ofrece o BBVA é exclusivo para as clientas dos seus produtos bancarios, a operadora británica permítelle ás súas usuarias ter virtualizadas todas as súas tarxetas bancarias, con independencia da entidade emisora, na aplicación Vodafone Wallet, unha carteira virtual coa que poder pagar co móbil nos terminais compatíbeis dos comercios.
Porén, a práctica exclusividade da que gozan arestora estes dous servizos comezará a desaparecer en breve, pois ao longo deste 2016 está previsto que cheguen ao noso país fortes competidores, como Google con Android Pay (que virá preinstalado en todos os teléfonos Android) e as alternativas de diferentes fabricantes. Entre estas, destacan Apple Pay e Samsung Pay, este último cun importante acordo de implantación con Abanca, que sen dúbida será de especial relevancia para a súa potenciación entre a poboación galega.
Con independencia de que elixamos usar a alternativa do fabricante do teléfono, do banco ou da operadora; os pasos para facer pagos móbiles serán moi semellantes: só teremos que abrir a aplicación de pagos elixida, seleccionar a tarxeta na que queiramos cargar o gasto, achegar o móbil ao terminal de cobro (TPV) e autorizar a transferencia coa nosa pegada dixital. Así de fácil, e sen ter sequera que sacar a carteira do peto… ou da casa.
A realidade virtual está a chegar, e semella que desta vez vén para quedarse.
O 22 de xaneiro de 1984, durante o descanso da Super Bowl, as televisións norteamericanas pasaron o que sería o spot máis impactante da historia de Apple. Inspirado na novela ‘1984’ de George Orwell, o anuncio amosa un futuro gris, no que homes de aspecto uniforme e pensamento único fican pasmados ante unha pantalla desde a que lles fala a voz do ‘Gran Irmán’ (unha representación de IBM). Ao tempo, unha heroína de zapatillas e shorts vermellos corre cara a pantalla, lanzando contra ela un martelo que a fai explotar, mentres unha voz anuncia o lanzamento do primeiro Mac.
Buscada ou non, a posta en escena escollida por Samsung para dar a coñecer os seus novos smartphones, os Galaxy S7 / S7 Edge, durante o Mobile World Congress celebrado en Barcelona a finais de febreiro deixou unha imaxe semellante: ao tempo que unhas 5000 persoas descubrían a través duns lentes de realidade virtual os novos trebellos nunha presentación sen precedentes, o fundador de Facebook, Mark Zuckerberg, pasaba ao seu carón no papel da heroína de shorts vermellos, sen que estes se decatasen sequera da súa presenza.
A realidade virtual chega con forza neste 2016, con moitas propostas sobre a mesa para somerxirnos nun mundo paralelo ao que vivimos. Desde que Google nos descubriu hai algo máis dun ano que un anaco de cartón e algo de maña chegan para que calquera poida construír un destes lentes na súa casa, o interese pola realidade virtual medrou exponencialmente, até o punto de que practicamente todos os fabricantes de teléfonos dispoñen xa ou están traballando nas súas alternativas.
O sector dos videoxogos e do entretemento será o grande beneficiado do auxe da realidade virtual, permitindo ás usuarias poñerse na pel da personaxe a interpretar e vivir unha experiencia multimedia en 360 graos, mais tamén seremos partícipes da revolución no mundo da decoración, onde poderemos previsualizar como quedará a nosa casa cuns ou outros mobles sen ter que andar cun metro ou montando estantes, así como ter videochamadas en tres dimensións cos nosos seres queridos.
A realidade virtual está a chegar, e semella que desta vez vén para quedarse.
Cargando... Non hai máis artigos Cargar máis artigos
Licenza Creative Commons 4.0 © Iago Varela 2014–2018
Huge Tumblr Theme by Precrafted


langs: hu es ja gl es pl gl it pl gl pt en en en es ja en en en hu en en en en hu en es es fr en gl es es fr en en en en en en en en en

text:
kezrev | Real Guadalajara Peru
Consultas y Reservaciones | Llámanos al 933 051 095 - 967 948164
This author has not yet filled in any details.
So far kezrev has created 0 blog entries.
© 2017 REAL GUADALAJARA PERU   |   TODOS LOS DERECHOS RESERVADOS   |   CREADO POR CYARTS DESIGN
Sorry, we aren't online at the moment. Leave a message.
* Describe your issue
We'll get back to you as soon as possible.
Necesitas mas ayuda? ahorra tiempo y escríbenos si tienes alguna sugerencia.
Help us help you better! Feel free to leave us any additional feedback.
How do you rate our support?


langs: da es en eo en gl en en gl gl en lt it es en eo en gl en en gl gl en lt it es en eo en gl en en gl gl en lt it gl es gl mwl gl en gl gl gl eo gl gl gl en gl gl en gl mwl zh gl gl en gl gl gl da es es ca es gl pt gl es

text:
Tecnoloxía revolucionaria para drons autónomos
O seguinte paso na tecnoloxía de drons é desenvolver máquinas autónomas con capacidade de percibir e reaccionar ao espazo. Descubre a nosa tecnoloxía.
Deixa que voen por tí
A túa localización marca a diferenza
A localización do teu establecemento é unha decisión estratéxica para o éxito do negocio. Non todas as localizacións son iguais.
Atopa o teu lugar
Aproveita o compoñente espacial dos teus datos
Os SIX proporcionan a capacidade de xestionar, analizar e servir grandes volumes de datos con compoñente espacial. Incrementa o valor da túa información.
A clave é onde
Transforma a túa cidade nunha Smart City
Unha aplicación para exprimir ao máximo a túa cidade, capaz de ofrecer os servizos máis innovadores e solucións para converter a túa localidade nunha Smart City.
Hoxe en día é normal o uso de drons para cartografía, agricultura ou captura de imaxes; pero sempre pilotado por persoas. O seguinte paso na tecnoloxía Dron é desenvolver máquinas autónomas capaces de percibir e reaccionar ao medio. Descubra a nosa tecnoloxía, que lle permitirá usar drons para realizar tarefas perigosas, remotas ou sistemáticas dunha forma completamente autónoma.
Deixa que voen por tí
A situación do seu establecemento é unha decisión estratéxica para o éxito empresarial. Non todas as localizacións son iguais. O noso servizo de xeomarketing axúdalle nesta decisión e proporciónalle información sobre o seu establecemento: onde e cantos clientes terá, cal será a súa competencia, cal será o rendemento esperado…
Atopa o teu lugar
Os SIX ofrecen a capacidade de xestionar, analizar e servir a grandes volumes de datos con compoñentes espaciais. Aumenta o valor dos teus datos con poderosas ferramentas para a análise do territorio. Publica e comparte a túa información usando mapas interactivos. Os nosos servizos inclúen a integración de sistemas, desenvolvemento de aplicacións, configuración e personalización do software libre existente para adaptala ás súas necesidades.
A clave é onde
Edificio CITIC. Campus de Elviña
(+34) 881 872 070
× Las cookies nos permiten ofrecer nuestros servicios. Al utilizar nuestros servicios, aceptas el uso que hacemos de las cookies. Aceptar


langs: en lt ru en it gl gl en hbs_lat gl gl en ceb gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en en gl pt en vi vi en ceb gl es en en ru en it gl nl en gl en en en en en en en en en en en en en en en en en en nl en en fr en eo tl ca en en en en en en en id en en en en gl en en en en de en en en en en en de en en ru en en en en en en pt en en en en ceb en en en en nb en en en ie en fi en en te de en fa ca en en en tr en

text:
China Fresh Fruit Supplier, Fresh Fruit, China Fruit, Fresh Fruit Wholesale - Yixinhe
Chengdu Yixinhe Importación e co negociación Exportación., Ltd está situada en Pujiang, Chengdu, provincia de Sichuan, China.We foron implicados no comercio fresco importación de froitas e exportación moitos years.our principais produtos inclúen mandarina, froitas cirtus, kiwi, mel Pomelo, Toranja, mandarina feo, Ehime mandarina etc.We dedicar a proporcionar "saudable, nutritivo e delicioso" froitas frescas para o propósito da xestión empresarial.
se vostede está interesado nos nosos produtos.
No37, Group3, aldea Wuhui, Shou'an Town, Pujiang County, Chengdu
© Copyright - 2010-2017 : All Rights Reserved. - Power by Globalso.com
* CAPTCHA: Por favor, seleccione a Copa


langs: gl gl gl gl gl en gl en es gl lt gl gl gl gl en gl en es gl lt gl gl fr en pt gl pt gl gl pt gl zh gl gl gl es gl gl gl gl gl gl es gl es gl lt gl en gl pt gl gl gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl en ceb nb en es pt

text:
Frutas Berta | Froiteria Coruña
froitas,froiteria,verduras,A Coruña, cestas de froita, agasallos
¿Buscas un agasallo orixinal? Regala unha das nosas cestas de froita
A túa froitería de sempre no centro da Coruña
Dispoñemos de servizo a domicilio: Realiza os teus pedidos no 981 26 94 24 ou no 618 679 592
/ 3 / 3
Frutas Berta é un negocio familiar onde ofrecemos, dende hai xa máis de 15 anos, unha gran variedade de froitas e hortalizas frescas aos nosos clientes. A gran calidade dos nosos produtos e o trato cercano e persoal son os nosos sinais de identidade.
A nosa froitería atópase na rúa Alfredo Vicenti nº 3, no centro da Coruña, moi preto da Praza de Pontevedra e da
As mellores froitas, verduras e hortalizas directas da horta ao teu fogar.
En Frutas Berta poderas atopar froitas e verduras de primeirísima calidade, produto fresco y ecolóxico de hortas locais e dos mellores produtores do país. Tamén facemos cestas de froitas para agasallo por encargo.
¿QUÉ DIN DE NÓS OS NOSOS CLIENTES?
Porque sodes vós os que lle poñedes o doce ás nosas vidas.
Podes atopar produtos da casa e de calidade que non se atopan noutros sitios.
Moi contento coa cesta de froita. Repetirei.
Levo anos comprando en Frutas Berta e nunca defrauda, froita de primeira!
Calidade na froita. Atención exquisita.
Pequena froitería con excelente produto e mellor trato
Paco e Berta son uns grandes profesionais, moi amables e cercanos e a súa froita a mellor da Coruña
Os mellores aguacates da Coruña!
ACHEGÁMOSCHE A MELLOR FROITA, DIRECTA DA ÁRBORE Á TÚA CASA
AS NOSAS CESTAS DE FROITA
Feitas con todo o noso agarimo
Encarga a túa cesta no 981 26 94 24 ou no 618 679 592
A túa froitería de sempre no centro da Coruña
Vennos ver cando queiras por Alfredo Vicenti 3 - A Coruña
Lu-Ve: 9.00 a 14.30
e 17.00 a 21.00
Sa: 9.00 a 14.30
Telf. 981 26 94 24
Móvil 618 679 592
Web feita por Nordeseño | © 2018 Frutas Berta


langs: es gl gl es es gl gl it gl es es es en fr gl gl gl gl es es pt gl es gl pl fr gl es es gl gl gl gl es es

text:
Pescado fresco seleccionado. Con aceite de oliva virgen. Elaboración tradicional.
Passer à la version française
Pates de pescado y marisco
Pack Regalo de Conservas
Esta empresa participa no Programa Galicia Exporta Empresas 2016
Operación cofinanciada polo Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional Programa Operativo FEDER Galicia 2014-2020 Programa Galicia Exporta Empresas 2016
Como apoio ao proceso de internacionalización, INDUSTRIAS CERDEIMAR S.L., ten axuda concedida polo IGAPE para participar no Programa Galicia Exporta Empresas 2016, cofinanciado polo Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional no marco do Programa Operativo FEDER de Galicia 2014-2020. OT3. "Conseguir un tecido empresarial mais competitivo".
Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional, unha maneira de facer Europa O obxectivo principal do Programa Galicia Exporta Empresas 2016 é incentivar e estimular o comercio exterior galego e a internacionalización das pemes galegas. O resultado que se pretende é aumentar a base de empresas exportadoras e consolidar a presenza de empresas galegas nos mercados internacionais.
Camariñas, A Coruña, España Tel.981 736 125 Fax: 981 7736 325 info@conservas1884.com LOPD | Aviso legal | Proyecto | Créditos | FEDER
Síguenos en tus redes sociales: Instagram · Facebook · Twitter · Pinterest · Facilisimo


langs: es gl gl es es gl gl it gl es es es en fr gl gl gl gl es es pt gl es gl pl fr gl gl en gl gl gl gl es gl gl es es

text:
Pescado fresco seleccionado. Con aceite de oliva virgen. Elaboración tradicional.
Passer à la version française
Pates de pescado y marisco
Pack Regalo de Conservas
Programa Re-Acciona TIC: servizos Servicios de asistencia,
diagnóstico e implantación de solucións de Empresa Dixital
Esta empresa participa no Programa Re-Acciona TIC (Empresa Dixital), cuxo resultado é o impulso e promoción de actividades de I+i lideradas polas empresas, apoio á creación e consolidación de empresas innovadoras e apoio á compra pública innovadora.
Operación cofinanciada pola Unión Europea
Programa Operativo FEDER Galicia 2014-2020
Promover o desenvolvemento tecnolóxico, a innovación e unha investigación de calidade
Unha maneira de face Europa
Camariñas, A Coruña, España Tel.981 736 125 Fax: 981 7736 325 info@conservas1884.com LOPD | Aviso legal | Proyecto | Créditos | FEDER
Síguenos en tus redes sociales: Instagram · Facebook · Twitter · Pinterest · Facilisimo


langs: es es es en es en es en

text:
Comentarios para Fotografo de Bodas en Ourense, Vigo y Coruña | Fotografos Vigo | Fotografos Coruña | Fotografos Lugo | Fotografos de bodas
Comentario en Boda en Coruña | Toño + Miriam por Fabrício Wallace
Comentario en Postboda en Galicia | Jorge y Noemi por Fabrício Wallace
https://www.xuliopazo.com/postboda-en-galicia/#comment-221 Mon, 27 Nov 2017 10:02:13 +0000 http://xuliopazo.com/?p=13630#comment-221
Comentario en Boda en Casal de Armán | Jose + Marina por Fabrício Wallace
https://www.xuliopazo.com/boda-en-casal-de-arman/#comment-217 Wed, 18 Oct 2017 16:45:42 +0000 http://xuliopazo.com/?p=13452#comment-217


langs: gl gl es es gl

text:
COTAN Empresarial y Vida - VALIDAR MATRÍCULAS
Ingrese el número de matrícula para validarlo.
Todos nuestros alumnos reciben un número único que los identifica. Si su número no aparece en el buscador, puede solicitar una validación manual escribiendo a info@cotanempresarialyvida.com