langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ast es gl gl gl gl gl gl gl en eo es gl fr ca ru en pt es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
un bocado de mar – como, logo existo
Por admin 28 marzo, 2016 coruña, restaurantes
Cando che gusta isto de comer e queres estar un pouco ao día, sempre hai unha pequena axenda de locais en reserva para visitar cando o tempo, o peto, e, cada ez máis, o corpo cho permiten.
Hoxe cumprimos co derradeiro soño, coa última débeda que tiñamos na axenda dos máis grandes entre os grandes restaurantes galegos. Hoxe liámonos a manta á cabeza e andamos os máis de trescentos quilómetros –ida e volta– que separan Arousa de Porto Barizo (Malpica) para comer en As Garzas.
Para acalar aos máis excépticos ou comodóns, vaia por diante que, sen ningún xénero de dúbidas, a excursionciña pagou a pena. A comida resultou desas que hai que escribir con tinta de ouro e con letra das de antes.
Segundo o dito, algo ten a auga cando a bendicen. Levado ao caso que nos ocupa, algo teñen que ter estas Garzas cando non só sobreviven no seu remoto mundo, senón que, ano tras ano, logran manter con total dignidade os laureis da gloria.
Eles defínense como ‘cociña de mercado’, e eu matizaría como ‘cociña de mar’.
O local é amplo, moderno, moi luminoso e cunha decoración dominada pola sinxeleza e a enorme cristaleira que se abre ao Atlántico. Todo un luxo que forma parte da esencia máis íntima do restaurante. As Garzas é mar en estado puro. E, para degustalo, nada mellor que as mesas de abaixo, as que dan ao mar.
Pedimos o menú de degustación (estratexicamente definido como ‘Para os que non queren pensar’):
Espárragos brancos de tempada a súa crema e ensalada de tirabeques.
Ñoquis cremosos de ‘Santo André’ curado en caldo de robaliza.
A nosa versión do revolto de caviar de ourizo e grelos.
Alcachofas en tempura, xema de ovo líquido e touciño ibérico.
Xurelo e asado das súas espiñas.
Lombo de pescada do pincho, mexillón e leituga do mar.
Espagueti con trufa negra.
Os honores fainos un Pétalos do Bierzo do que cada vez estou máis namorado para estas ocasións.
O menú resulta equilibrado, cen por cen mariñeiro, non renuncia aos seus toques exóticos, dun nivel medio moi, moi alto, e con varios momentos que nos resultan especialmente intensos.
Os espárragos abren boca á perfección. Coincidimos en que o caldo de robaliza que acompaña aos ñoquis de queixo curado é un dos sabores máis sobresalientes da comida. O bao de mexillón marca o exotismo, a fusión. O revolto parécenos un prato impecable; a tempura de alcachofa é perfecta e alivia por uns momentos a intensidade do sabor a peixe. O xurelo volve ser un bocado de mar en estado puro. E da pescada o que me resulta máis salientable é o canelón de alga recheado de mexillón; gústanme os sabores e a mestura de texturas; acompañamento perfecto para unha pescada que, sendo excepcional, perde algo de protagonismo.
As sobremesas deixan de ser complemento ou final de comida e pasan a ter entidade propia. Espectaculares na xénese, no deseño, na elaboración e tamén na posta en escena.
Tal vez un pouco semellantes pois en ambos casos domina o contraste entre o acedo das froitas e o aveludado do chocolate.
Selo de ouro cos cafés e os seus petit-frous.
O menú custa 60€, o que unido ás bebidas e cafés resulta a un prezo real de 74 euros por cabeza. Dados os excesos que hai por aí adiante para comidas equivalentes, antóllasenos un broche perfecto para unha comida memorable.
Fernando AgrasarPorto Barizo 40, Malpica.
Teléfono: 981 721 765
Etiquetado en: actual, coruña, galicia, restaurantes
← moitos anos despois… no escondidinho
alborés en noia: moito máis que empanada →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


document_lang: gl

langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl ca es gl gl gl gl gl gl en gl pt gl en gl gl gl gl es es es it es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
a gabeira – como, logo existo
Por admin 28 marzo, 2010 coruña, restaurantes
Despois de asistir á primeira manifestación importante da semana santa ferrolá, comemos en A Gabeira. Miguel Ángel Campos era o único dos primeiros Nove que aínda nos quedaba por coñecer. É que, desde Vigo, éche un paseiño.
O primeiro a destacar é a ubicación, ao norte de Ferrol, camiño das praias e de cabo Prior. O lugar chámase Balón e nós chegamos axudados por ese aparatiño tan útil en situacións como a presente que se chama XPS. A cuestión debe ter o seu aquel pois o reverso da tarxeta do restaurante é un pequeno mapa orientativo e, na parte dianteira, como dato más salientable, fóra o teléfono, claro está, aportan as coordenadas da súa localización: latitute 43 grados 29 minutos 49 segundos norte e lonxitude 8 grados 16 minutos 25 segundos oeste.
A Gabeira ocupa o espazo, reformado, da casa de comidas orixinal, fundada nos felices vinte pola familia Campos. Accedemos a través dun pequeno bar a un distribuidor con grandes cristaleiras á cociña e paso aos distintos comedores. A decoración resulta agradable, cálida, mestura de sobriedade e luxo baseados nos tons granate. Chaman a atención os pequenos detalles co cliente como as toalliñas individuais ou o pack desechable de cepillo e pasta de dentes, mecos que pouco a pouco van callando e se agradecen.
A carta é ampla e, como me ocorre nalgunhas ocasións despois dunha primeira ollada, estou tentado en comer a base de entradas: o polbo guisado con papada de porco ibérico, limón e patacas, os canelóns de matanza sobre crema se sopa de allo, a lasaña de centola, a tosta de maniñas de porco, boletus, cebola vermella e piñóns, ou o guiso de fabas de Lourenzá con erizos e berberechos. Por certo, e ligando coa festa do queixo de Arzúa e coas receitas en base ao queixo, teñen unhas filloas salgadas recheadas de champiñóns con crema de queixo de Arzúa. Deixando, tamén de lado, a oferta de mariscos das nosas costas, decidimos compartir un foie marinado con Pedro Ximénez e compota de marmelo: impecable.
Pero os pratos, ben de peixe, ben de carne, tamén tiran con forza. O lombo de raia con berza e garabanzos, a lubina con muselina de allos sobre fondo de grelos ou o tronco de solombo de tenreira con pementos do piquillo. Despois de moita indecisión e paladear todos os pratos na imaxinación decidímonos, Carmen por un bacallao en crocante de brona con pementos asados  e eu pola paletilla de cordeiro con mollejas e espárragos trigueiros. Guau… o cordeiro… perfecto, en todos os sentidos; quizá non me casaban moito os espárragos pero tampuco molestaban, as pataquiñas, pola contra, ao mesmo nivel que o cordeiro. Debo recoñecer que hoxe quedo un pouco  decepcionado pola sobremesa; creo que  por culpa miña, xa me sentía un pouco empapuzado, aínda que a oferta tampouco me seducía demasiado. Acabei cun clásico xelado con chocolate quente e Carmen cunha cañas recheadas de chocolate branco acompañadas de xelado de mazá. Co viño, como di Pepe, deixámonos enganar e pedimos o que ofrecen como selección da casa, un Gran Feudo, Viñas Vellas, Reserva de 2004, feito a base de tempranillo, garnacha e merlot; un viño de feitura moderna nada, nada desprezable, con bos aromas nos que prevalecen os froitos do bosque e excelente boca, con corpo e persistencia, e todo isto por 13 euros. Con café e uns chupiños de herbas por conta da casa, 84 €.
Creo que non podo facer mellor eloxio que dicir que os catrocentos quilómetros que, ademais da comida, lle metemos ao corpo (volvemos dando toda a volta pola costa… Mugardos, Ares, Redes, Perbes, Miño, Cabanas, Sada, Oleiros…) pagaron sobradamente a pena e acabaron en todo menos en indixestión. Malia que non me casa moito coa estética dos Nove en detalles como a decoración, a falta dun menú de degustación ou as racións un tanto contundentes (cando menos para nós, que non somos de moito comer), si vexo detrás as esencias do grupo: bos produtos galegos (aínda que non exclusivamente), excelente técnica e tratamento deses produtos, boas doses de creatividade, etc.
Restaurante A Gabeira – Miguel Ángel Campos
Teléfono: 981 319 057
Web: Grupo Os Nove – A Gabeira
XPS: 43º 29′ 49″ N    8º 16′ 25″ W
Localización en Mapas de Google
Etiquetado en: actual, coruña, galicia, grupoNove, restaurantes
← o momento, o prato, o ambiente
comer en a illa de arousa →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl fr es gl es gl es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
á terceira foi a vencida – como, logo existo
Por admin 12 abril, 2014 coruña, coruñaC, restaurantes
Hoxe, despois de tres intentos, tivemos a sorte de conseguir mesa en O Bebedeiro.
E digo ben, tivemos a sorte.
Porque chamamos tarde e aínda así conseguimos facernos un oco; porque unha vez alí os dous comedores estaban a tope e máis dunha mesa houbo de dobrar; e, sobre todo, porque a comida ben pagaba a espera.
Non podo falar de sorpresa (as referencias, numerosas e de fiar, eran convincentes), pero si de satisfacción.
Para comezar, cómpre facer unha referencia ao espazo.
Se se puidese falar de maximalismo, por oposición ao minimalismo tan de moda, unha boa definición sería esta Adega O Bebedeiro, na rúa Ángel Rebollo da Coruña.
Local escuro, iluminación tenue e directa, mesas de madeira apiñadas sen apenas espazo para respirar, nada de mantel, servilletas de papel, bancos corridos e taburetes de tres patas sen respaldo, e, por riba de todo, una decoración na que o máis é todo. O máis, así, ás tolas, sen orde nin criterio.
Reloxos de parede, radios, muíños de café, sopretes, espertadores, tallas de santos en madeira, cámaras de fotos, a cabeza disecada dun xabarín, máis alá a dun cervo, todo tipo de apeiros de cociña, espadas, puñais e outros menesteres de matanza… en fin, unha colección de obxectos imposible de abarcar por unha memoria lóxica e de tipo medio.
O local non destaca precisamente pola comodidade nin polo deseño de vangarda.
O éxito está en que é o que quere ser, e que cando esperas atopar unha carta a base de calamares, polbo e chourizos ao viño, tópica do modelo clásico de ‘adega’, a proposta vén da man de reducións, muselinas, confeitados ou caramelizados.
A carta é suficiente e moi, moi atractiva. Algúns exemplos: Vieiras asadas gratinadas con prebe holandesa en puré de mango e cítricos; Morna de parrulo con mazá, noces e vinagreta de mostaza e mel; Cazola de polbo con ameixas ao allo; Follado de robaliza recheado de vieiras ao forno; Solombo de boi galego con piña asada, foie e mollo de Pedro Ximénez. Ademais, propostas do día cantadas por un persoal que sabe estar no sitio, que resposta á propia idiosincrasia do local mesturando a proximidade da adega coa profesionalidade da carta. Hoxe, entre outros, un follado de grelos e queixo San Simón, a mouse de centola, pescada recheada de salmón ou solombo. Tamén un ‘menú Discovery’ sorpresa para mesas completas a base de tres entrantes, tres pratos e dúas sobremesas.
A carta de viños tamén semella suficiente; destacan as etiquetas galegas e un branco (albariño) da casa.
Hoxe comemos con cervexa.
De primeiro compartimos o follado de grelos con queixo San Simón. Carmen o Rissoto de froitos do mar (fóra de carta) e eu o Lombo de bacallau con muselina de allo e tomatina de pasas e piñóns (un clásico da casa). De sobremesa (por certo, gran oferta de doces, ampla, variada e moi sedutora) un dos meus favoritos, un follado de crema e nata que está sensacional.
Práctica acorde coa redacción teórica. Pratos e sabores relativamente ‘limpos’ (no caso do meu, quizá sobraba unha tomatina excesivamente forte que roubaba protagonismo ao bacallau perfecto), cocción comedida dos produtos, procura de sabores e texturas nun contexto de armonía…
Como única nota discordante no modelo anterior, racións máis que xenerosas.
Por último, salientar que o prezo, tirando máis cara á liña da feitura do local que á proposta culinaria, é moi axustado. Pagamos 22€ cada un. O menú Discovery sae por 35€ por comensal.
Moi recomendable. Para volver.
Leo críticas na liña de que se trata dun local sobrevalorado, que a incomodidade e a decoración contrarrestan as posibles bondades da cociña.
Non podo estar de acordo en absoluto. Primeiro, porque a esencia vén definida no propio nome: ‘adega’, vas á Adega O Bebedeiro sabendo a onde vas. E, segundo, porque o conxunto local-cociña-prezo resulta total e absolutamente equilibrado.
Un espazo máis amplo, menos mesas, outra decoración, manteis de liño… son factores que repercutirían nunha inflación dos prezos que converterían ao Bebedeiro ‘nun máis’, sen identidade propia, con dificultades para atopar espazo propio en A Coruña.
r/ Ángel Rebollo 34
Teléfono: 981 210 609
Localización en Mapas de Google
Etiquetado en: coruña, coruñaC, galicia, restaurantes, tradicional
← cociñando contos. a comida, en bagos
raiando a perfección en yayo daporta →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
tolerancia cero – como, logo existo
Por admin 28 abril, 2011 varios
Como o prometido é débeda, e sen máis preámbulos, paso a completar a entrada destes días atrás (Un mundo machista) na que analizaba as consecuencias para dous grandísimos cociñeiros galegos (Toñi Vicente e Marcelo Tejedor) dos erros onde eles mesmos se meteron.
Se daquela escribía que as consecuencias para Toñi Vicente foron moito máis demoledoras que para Marcelo, e se opinaba que detrás desta situación podía haber evidentes pousos de machismo (poida que por omisión máis que por comisión, pero a fin de contas machismo, tolerancia ante unha sentenza por malos tratos de xénero), agora trataríase de tentar demostrar a miña hipótese de trato desigual a través do estudo dos resultados de introducir en Google o nome dos dous e analizar as quince primeiras referencias que nos devolve o buscador.
Para empezar, no caso de Toñi Vicente, das 15 primeiras referencias en Google, 3 son anteriores á crise das vieiras (un blog alabando a Toñi, unha páxina de empresa coa biografía e receitas da cociñeira e a ligazón ao local en Compostela a través de Google Maps).
Outras 9 entradas son de datas arredor do 7 de setembro de 2008, día en que saltou aos medios o asunto das vieiras. Destas, 8 son páxinas de medios de comunicación (4 con imaxes e vídeos sobre a detención, 3 información da detención e a cuarta información-opinión sobre a ‘comida de desagravio dos intelectuais’); a novena daqueles días é un blog cunha entrada na que, co pretexto da comida dos intelectuais, realiza unha crítica de Toñi Vicente polo tema das vieiras.
As tres referencias posteriores son dúas de medios de comunicación que informan unha do peche do restaurante de Santiago e a outra do seu regreso ao seu actual proxecto en Revolta. A última é unha referencia nun blog na que, coa desculpa do peche en Santiago, lembra a Toñi de xeito agarimoso.
No tocante a Marcelo Tejedor atopamos os seguinte 15 primeiros resultados.
Tres son anteriores á condena: dous de medios de comunicación (un información do nomeamento como ‘galego do mes’ e outro unha entrevista con Marcelo) e o terceiro a crónica dunha comida en casa Marcelo por parte dun portal gastronómico.
Catro (fronte a nove) das páxinas teñen data arredor do 16 de maio de 2009 e todos son medios de comunicación que informan, en tres casos da condena e no cuarto da retirada dun galardón a Marcelo por mor da condena.
O resto das referencias (oito, fronte a tres) son posteriores á sentenza.
Unha (a primeira) é  a ligazón á páxina de Marcelo no portal de Os Nove; na ligazón ás imaxes de Google a primeira é unha foto de Marcelo con Adrià; cinco son medios de comunicación ou os propios organizadores que informan da participación de Marcelo Tejedor en distintos eventos gastronómicos mundiais (Madrid Fusión, Salón Internacional de Hostelería e Restauración de Lyon, Saboreart millesime de Sao Paulo, etc.).
A última é a entrada dun blog no que considera a perda da estrela por parte de Marcelo como ‘danos colaterais’.
O trato en Internet non é o mesmo.
Pero, que é o que falla?
Comín en Casa Marcelo cinco ou seis veces. Sinto unha especial debilidade pola proposta de funcionamento e pola cociña que elabora, por aquel xeito de cociñar cara ao público, polo local en si…
Nunca fixen a entrada de Casa Marcelo neste blog porque desde que empecei a escribir non volvín por alí.
Agora podo dicilo: tampouco volverei.
E, salvo accidente, a anterior foi a última vez que escribín o seu nome no meu blog.
E moito menos condeno.
Para iso está a xustiza. E neste caso xa o fixo.
Eu actúo dentro das miñas limitadas posibilidades.
Coa miña particular vara de medir (nin boa nin mala pero miña), a violencia de xénero, ademais dunha lacra difícil de erradicar que está a producir resultados devastadores, é unha das peores barbaridades que un home pode cometer.
O único xeito de acabar con ela é non calar.
Aplicar ata as últimas consecuencias a máxima de tolerancia cero.
Todo o que non sexa tolerancia cero é complicidade.
Etiquetado en: cociñeiros, opinión, retrincos
← taberna loureiro a ruda
luis meléndez e os bodegóns →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
existen fronteiras no mundo da gastronomía? – como, logo existo
Por admin 4 abril, 2010 varios
En contra dos tópicos e da opinión de moitos españois, persoalmente parto da premisa de que resulta tan fácil (ou tan difícil) comer mal en Portugal como facelo en España. A única diferenza é que a gastronomía portuguesa é distinta á española e ás veces pode chocar cos gustos persoais ou os sociais.
Pero, de verdade é tan distinta?
Hai anos estabamos a pasar uns días no Hotel Vidago Palace (por certo, leo que despois dun tempo de reformas proxectadas polo arquitecto Álvaro Siza, reabre no vindeiro mes de xullo; se xa era un hotel cun gran encanto, haberá que visitalo agora a ver o resultado da mestura do seu estilo belle epoque cos estudos de liñas e luz que fan de Siza Vieira un dos meus arquitectos favoritos) dicía que estabamos en Vidago e, desde alí, fomos pasar unha tarde a Chaves; xa á tardiña, fíxosenos tarde e acabamos ceando no Hotel Forte de São Francisco. Unha das especialidades que ofrecía a carta, de entrante, eran os ‘enchidos’. Asociando, e non sen certa razón, os ‘enchidos’ cos nosos ‘embutidos’, pedimos unha ración para os dous. Os enchidos resultaron ser, en efecto, carnes e outros recheos embutidos en tripas, principalmente do porco; pero a diferenza dos embutidos clásicos, os enchidos que nos serviron daquela resultaron ser moles, moi brandiños, sen moita curación. Naquel momento quizá me traizoou o sentido do tacto pero, despois de probar medio bocado de cada especialidade, acordei que os enchidos portugueses non me gustaban en absoluto. Aínda máis, creo que espertaron en min unha certa sensación de noxo que, inculto de min, persiste a día de hoxe.
Tempo despois busquei información sobre os ‘enchidos’ e lembro que atopei que había non menos de vinte e cinco variedades; que a raíña absoluta dos enchidos portugueses é a rexión de Tras-os-Montes; que as diferenzas nos recheos podían estar na carne de porco pero tamén doutros moitos animais, mesmo aves; hainos con maior ou menor tempo de secado, afumados ou non…
Así, nomes propios dos enchidos portuguese son os chouriços (de moitos tipos), as salchichas, as alheiras, as farinheiras, a morcela, o salpicão…
Nun salto no tempo, resulta que Luz e Luis foron, nesta última semana santa, pasar uns días a Salamanca; e resulta, tamén, que despois de moito consultar guías a única comida boa que puideron facer foi en Cidade Rodrigo, nun restaurante de sona La Paloma, creo lembrar. E todo por pura casualidade. Luz, neste senso, é como Carmen; Carmen ten a gran virtude de que é das que en Milán ten que comer unha milanesa e en Rusia probar unha ensaladilla. Fóra bromas, a Carmen gústalle comer os tópicos dos lugares que visita cunha actitude que raia entre a ‘cultura máis culta’ e o folclorismo. E Luz tamén. E, ademais de comer, as dúas teñen o aquel de comprar esas especialidades locais e unha vez de regreso, invitar a probar aos amigos.
Na zona de Salamanca o tópico son os embutidos, así que, tirando un pouco de Luis, entraron nun establecemento de Cidade Rodrigo a comprar embutidos. Entre eles había un que non coñecían e preguntaron; a señora, a tendeira, deulles unha lección completa arredor daquel produto que era o máis rico de todos e, casualmente, a especialidade culinaria de Cidade Rodrigo; ademais, e como boa vendedora, afirmou sen pestanexar que os que ela vendía eran os mellores, e, como reforzo, gabouse de que aqueles mesmos que agora tiñan diante eran os que serven nun restaurante que había alí á volta da esquina e que, tamén casualmente, era o de máis sona para as xentes de Cidade Rodrigo.
Ademais de comprar, alá foron Luis e Luz a comer os ovos fritidos con farinato a La Paloma. Disque a comida pagou a pena e recomendan a quen pase por Cidade Rodrigo e queira comer tradicional e a bo prezo o faga no restaurante La Paloma.
A sesión de proba foi o venres santo na Illa. Ovos fritidos con farinato.
Pois ao final resulta que o tal farinato tiña moito en común, se non era exactamente o mesmo, con algún daqueles enchidos que unha vez rexeitamos en Chaves, en concreto con un, quizá con ese que hoxe sei que se chama farinheira…
Será que a Cidade Rodrigo do farinato dista só 3 quilómetros do Portugal das farinheiras?
Etiquetado en: opinión, produtos, retrincos
← comer en a illa de arousa
eirado da leña →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
apuntes para unha aproximación á historia da cociña – como, logo existo
Por admin 20 abril, 2010 varios
Tentando completar o Cadro de honra dos restaurantes de Porto segundo as guías, topeime co problema clásico de orientar aos lectores sobre qué se vai atopar de oferta en cada restaurante e como resumir isto cunha soa palabra. Enleeime tanto que tirei polo camiño do medio e fixen unha mestura sobre a que agora debo reflexionar.
Así, decidín facer por aí unha pequena investigación que me axudase a contestar a pregunta do millón: á hora de orientar aos posibles interesados, que etiqueta poñer á cociña de cada restaurante?
Ao elaborar o mencionado listado de restaurantes de Porto, e analizando as guías, descubro que hai un restaurante (Sessenta Setenta) para o que catro guías utilizan cinco definicións: Internacional, Autor, Nova Cociña, Contemporánea e Creativa. A quen facer caso?
Logo, para definir un mesmo concepto xeral de cociña, cada guía utiliza a súa propia etiqueta que pode levarnos a confusión. Que pode diferenciar a unha cociña creativa dunha imaxinativa ou dunha de autor?
Por último, e a bote pronto, sen esgotar nin moito menos todas as posibilidades, atopo algo así como cincuenta calificativos que podemos acoplar á palabra cociña. Molecular, nueva, mediterránea, tradicional, internacional, galega, innovadora, de autor, de mercado, popular, de investigación, asiática, de produto, de ensamblaxe, técnico-conceptual… Será necesario seguir?
Así, cando empezo a mergullar un pouco máis en serio, decátome de que antes de falar de tipos de cociña, hai que facer unha breve referencia ao cando, como e por que foi evolucionando a gastronomía. Deixo así o título ideado inicialmente para este post (Cociña… cociñas… cantas… cales… ningunha… todas…) para outra ocasión e hoxe céntrome no proposto: Breves notas de historia da cociña para principiantes. Quizá debería ter completado o título coa matización de …elaboradas por e para un principiante, pero convertíase nunha frase demasiado longa e non tiña espazo.
A alimentación existe desde que existe o primeiro ser vivo sobre a terra.
Nun primeiro momento o ser humano non é máis que outro animal que se alimenta para sobrevivir. Pero o ser humano diferénciase de calquera outra especie animal en que ten intelixencia; e grazas á intelixencia hai un momento no que comeza a ampliar o seu rexistro de alimentos e chega a fozar a produción mediante a agricultura; por outra banda, aos poucos, a intelixencia vai loitando contra o proceso de degradación dos alimentos inventando novos xeitos de conservación. En terceiro lugar, o home descubre en si mesmo que existe un sentido do gusto e que este sentido pode darlle pracer.
Con estas premisas o feito de alimentarse vai mudando ata se converter máis nun comer que no tradicional alimentarse. Pequenos cambios van configurando o xeito de preparar os alimentos ata chegar á Idade Media, momento no que xa podemos falar dun punto de inflexión para o repaso da historia máis recente.
Na Idade Media a comida é repetitiva, de subsistencia, dependente dos produtos da zona, do calendario metereolóxico e tamén do eclesiástico, da necesidade de conservar os alimentos e das consecuencias desta conservación. Neste aburrido panorama hai unha excepción: a realeza, a nobreza, as clases altas. Así está a consolidarse a profesión das persoas que preparan os alimentos para as clases pudientes; estas clases poden permitirse un cociñeiro que lles faga comida para gozar do pracer de comer e non só para sobrevivir.
No século XVI prodúcese o salto da cociña antiga e medieval á moderna; Françoise Pierce La Varenne senta as bases dunha cociña distinta aproveitando a aparición de novos produtos alimentarios que veñen das américas e de novos medios de comunicación que abren a posibilidade de non ter que depender tanto da pervivencia dos alimentos. Grazas a estes cambios externos, cambian tamén os xeitos de preparar os alimentos: non son necesarias longas coccións para facer duradeiras as comidas, tampouco salsas fortes e condimentos que disimulen a mala conservación; deste xeito poden preservar o sabor natural do produto e utilizar herbas máis delicadas; prodúcese a diversificación clara dos alimentos salgados dos doces e a separación da comida da sobremesa. Deste período é, tamén, o primeiro recetario de cociña, o de Fraçois Massialot.
En 1789 a Revolución Francesa cambiaría radicalmente o devir do xeito de sociedade coñecido. O cambio afectaría tamén á gastronomía. Os cociñeiros da corte e da nobreza perden o seu traballo e teñen que inventar novos xeitos de vida; nacen así os ‘Restaurantes’ e con eles a restauración pública. Un pasteleiro, Marie-Antoine Carème, fai un intento sen precedendes de simplificar e codificar a cociña do momento; así pensa que unha das claves está nas salsas e introduce o concepto de Fondo ou Salsa Madre, define catro salsas-madre (alemá, bechamel, española e velouté), e un amplísimo repertorio de pequenas variacións das anteriores. Así e todo, as salsas de Carème seguirían a ser demasiado barrocas e recargadas para o noso gusto actual.
A finais do século XIX e principios do XX atopamos outro nome clave na historia do xeito de pensar a cociña. En 1903 Georges Auguste Escoffier publica o seu Le guide culinaire, compendio de receitas nas que aplica as súas ideas sobre a cociña: procura unha cociña sofisticada, a través de alimentos e ingredientes caros e escasos;  completa o grupo de salsas madre de Carème a seis (béchamel, española, holandesa, mahonesa, pomodoro e volouté); resta importancia ás salsas consistentes e dá máis peso aos fumets; a través de salsas e guarnicións tenta xa non enmascarar os defectos das materias primas (que non é necesario, ao é o contrario) e si potenciar o sabor do propio prato. Ademais, Escoffier inventa, como ningún outro antes, a figura do cociñeiro: crea brigadas con especialistas para cada paso da elaboración, reordena a estrutura dos menús, incorpora o servizo ‘á rusa’ no que os alimentos xa van empratados á mesa segundo a idea do cociñeiro, etc. Esta cociña, cuxas bases corresponden a Escoffier, recibe o nome de Cuissine Classique e ten moito que ver coa aplicación dos seus principios a través do respecto case literal ás receitas.
Outra revolución social, a de maio do 68, dá pé a que diversos cociñeiros introduzan un novo xiro á cociña para sentar as bases da que se deu en chamar ‘nouvelle cuissine’ (por oposición á clásica de Escoffier). No verán de 2004, nunha das súas reflexións en El País do Verán, F. Adriá deixábanos unha especie de decálogo da nova cociña: 1.  Non coceras demasiado, 2. Utilizarás produtos frescos e de calidade, 3. Alixerarás a túa carta, 4. Iniciaraste en novas técnicas, 5. Quitarás adobos e fermentacións, 6. Non utilizarás o roux nin as fariñas en salsas, 6. A mousse volve fría, quente ou xeada, 8. As cociñas rexionais serán revisadas, 9. Preservarás o sabor dos produtos, e 10. Abriraste ás cociñas de fóra.
En que punto estamos a principios do século XXI? Deixando de lado modas pasaxeiras que ineludiblemente acaban por morrer nun lado do camiño, creo que podemos afirmar que a actualidade segue marcada pola pegada da nova cociña (a día de hoxe os seus principios seguen vixentes nun 85 ou 90 por cento), á que se veñen engadindo diferentes  avances. Así, se tocamos o tema dos utensilios, hai que falar das novas axudas técnicas para o cociñeiro que facilitan e melloran as propias técnicas de elaboración; se nos referimos á formación dos profesionais da cociña, a referencia á cociña molecular resulta imprescindible; no tocante aos alimentos, alusión clara á cociña sana e á ecolóxica; investigación, creatividade, mercado…
E todo cun nome que, chegado o momento, entrará no Olimpo dos cociñeiros xunto aos mencionados Cerème, Escoffier, Bocusse… Falo, claro está, de Ferrán Adriá.
Etiquetado en: cociñeiros, historia, lecturas, opinión, retrincos
← cando fiarse das guías gastronómicas portuguesas
restaurante bull&bear, porto →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: it en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl it es gl gl gl it it gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
vittore carpaccio – como, logo existo
Por admin 29 noviembre, 2010 varios
Recibo correo de Alfonso desde Vicenza. Está a piques de rematar o seu curso trimestral en Italia e de regresar á rutina da universidade na Florida.
Onte, aproveitando un día morto e seguindo as recomendacións de Gombrich (Gombrich E.H. La Historia del Arte contada por EH Gombrich, Debate), pasou o día en Venecia tras os pasos de Vittore Carpaccio.
Carpaccio (Venecia, 1465-1525) é un dos moitos representantes da escola de pintura veneciá de finais do quattrocento e principios do cinquecento. Non é dos máis coñecidos a nivel popular, pero si que está entre os máis grandes. Claro que facerse unha sona propia entre os Tiziano, Giorgione, Tintoretto ou os Bellini, non debeu resultar nada fácil.
Retrato de muller, Galleria Borghese Roma
Retrato de cabaleiro novo nunha paisaxe Museo Thyssen-Bornemisza Madrid
San sebastián Academia Croata de Ciencias e Artes, Strossmayer  Zagreb
É esta unha lección que temos que repetir aos nosos alumnos en máis dunha ocasión: Vitorio Carpaccio non debe o seu nome ao carpaccio de carne, senón que é o carpaccio o que vén do pintor veneciano.
‘Igrexas pequenas con cadros luminosos’ descríbeme Alfonso (Igrexa de Santa María degli Albanesi). Claro que nós sempre temos máis a man o Retrato de cabaleiro novo nunha paisaxe, un dos iconos do Thyssen-Bornemisza.
Anunciación da Igrexa de Santa María degli Albanesi, Venecia
Aproveitando a conxuntura, Alfonso escribe mentres saborea un Bellini na tardiña do Harry’s Bar. Giuseppe Cipriani creou un dos coktailes máis coñecidos mesturando 2/3 de prosecco (viño seco espumante do Véneto) con 1/3 de puré de melocotón, todo moi, moi frío. Personaxes como Orson Wells, Chaplin, Capote ou Hemingway foron incondicionais do Bellini e colaboraron de xeito animoso a facelo popular. Unha variante caseira para achegarnos ao Bellini pode ser a través da mestura de 2/3 de cava seco e 1/3 de zume de melocotón.
E, se carecemos do prosecco e queremos ser fieis ás orixes,  utilicemos un cava ou outro espumante seco pero rosado. O de Bellini vén do tamén pintor veneciano Giussepe Bellini, que destacou pola utilización das cores rosas nos seus cadros.
E, se buscamos algunhas das variantes máis coñecidas, engadámoslle unhas pingas de limón para darlle un puntiño de acidez ou un cuarteirón de melocotón para facelo máis divertido.
O Bellini é un coktail moi suave, con pouco contido alcohólico, óptimo para achegarnos ao apaixonante mundo dos combinados.
Disque mediados os sesenta, o seu médico de cabeceira recetou a Amalia Nani Mocenigo, dama da sociedade veneciá, o consumo da carne crúa. Cipriani, tentando satisfacer á súa clienta, preparou a tenreira en finas láminas, aliñouna con aceite de oliva e unhas pingas de limón e decorouna cunha virutas de parmigiano Reggiano. A mestura dos tons vermellos e amarelos do prato restultante, combinación típica nos cadros de Carpaccio, fixo que o cociñeiro bautizase a preparación co nome do pintor veneciano.
A partir da idea orixinal, a imaxinación é libre.
Etiquetado en: arte, produtos, retrincos
← un mal día
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl es es gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl en gl gl gl gl es gl de mk gl ja gl es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
restaurante nueva cepa. poio – como, logo existo
Por admin 20 agosto, 2011 pontevedra, pontevedraC, restaurantes
Era unha visita anunciada, pero que andaba por aí difuminada.
Todos na familia coñecían as zamburiñas e o arroz do Nueva Cepa agás nós. A invitación de Laura e Mayka estaba enriba da mesa pero, por esa teima de adiar e adiar as citas sen data, pasaban os meses sen concretar o momento.
E o momento xurdiu onte.
O restaurante Nova Cepa está en Poio, no lugar de Fontenla, para os que teñades a referencia, fronte por fronte ao instituto.
Un pouco no alto, as vistas sobre a ría de Pontevedra pagan por si mesmas a visita.
O local é amplo, cunha pequena terraza para o verán, e os baixos dedicados a taberna para tapeo.
Dentro do clasicismo e a estética propia deste tipo de locais, a decoración é coidada e o comedor resulta agradable, axuda a gozar da comida, sobre todo se, como nos pasou a nós, estás nunha das mesas da ventá (o tempo non axudaba demasiado para comer na terraza).
Carta ampla e variada baseada nos produtos da ría.
Mariscos segundo o mercado, peixes preparados de diferentes xeitos, arroces, carnes á braxa, etc. Proposta de viños suficiente.
Nós non temos nada que pensar pois o menú vén feito pola tradición: zamburiñas e arroz de lubrigante. Para beber sangría e auga.
As zamburiñas, na liña, por exemplo, do Pintos de Cambados, son ao forno e non á plancha. Neste caso coa preparación das vieiras e a variación dun pequeno toque persoal: o prebe (aceite, ceboliña, pan raiado…) está pasado pola batedora de xeito que se trata máis dunha pasta moi fina que do prebe típico.
Dúas ducias de zamburiñas que voan coma se fosen tres unidades. Moi ricas.
O arroz para os catro está cociñado en base a dous lubrigantes. Arroz que non é caldoso pero tampouco totalmente seco, máis ben cremoso. Está rico. Para o meu gusto arroceiro poderían terlle sacado un pouco máis de intensidade ao sabor dos bichos, pero esta rico. Non queda nin o cheiro.
Antes de pedir a sobremesa traen chupitos (licor café e crema de leite) e unha caixa de bombóns de bocado xeados.
A lista de sobremesas caseiras é ampla, pero eu non dou máis de min. Carmen pide filloas e Mayka mousse de chocolate.
O que si que non perdono é o café.
O prezo, aínda non 40 € por persoa, acaba de converter esta Nueva Cepa nunha boa opción para mariscos e peixes a bo prezo na beira norte da ría de Pontevedra.
Teléfono: 986 770 913
Localización en Mapas de Google
Etiquetado en: galicia, pontevedra, pontevedraC, restaurantes, tradicional
← furancho lar de outeiro. covas
restaurante las vigas. carrión de los condes →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl en gl gl gl en en gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl gl pt gl pt gl ru pt pt pt es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
un grande do norte de portugal – como, logo existo
Por admin 17 abril, 2016 arquitectura, portugal, portugalNorte, restaurantes
Pillounos por sorpresa. E as sorpresas, cando son agradables, valen o dobre.
Andabamos polos arredores de Vila do Conde cando se nos fixo a hora de comer. Botei man das miñas notas e atopei que, tirando para o norte pola estrada vella, hai un nome que ano tras ano asoma a cabeza polo Top da Mesa Marcada. Certo que na edición de 2016 se trata do Romando Sushi Café, pero o restaurante Romando xa se colara nalgunha edición anterior.
O Romando está ao sur de Vila do Conde, segundo chegamos de Valença, despois de pasar a ponte do río Ave, nunha zona rural.
Primeiro aspecto a destacar. Algo afogado pola contorna, o edificio é un auténtico oasis de modernidade no medio da nada.
De ter que mollarme, e sen contar con dato ningún, diría que está na liña da Casa do Cinema ou do edificio de oficinas e tendas na avenida de Boavista de Porto (Aston Martin), os dous de Souto de Moura.
En todo caso, espectacular e merecedor dunha visita por si mesmo. Dignísimo respresentate desa escola de Porto que irradia arquitectura por todo o norte de Portugal (e boa parte do estranxeiro).
En segundo lugar está a decoración interior. Co selo profesional ás leguas, a ver se aprendemos, é unha axustada mestura de requinte, conforto, beleza e equilibrio.
Cores neutras en tons cálidos, materiais brillantes e reflectantes, bastantes elementos decorativos pero sen estridencias nin excesos, numerosos e variados puntos de luz… O resultado final resulta especialmente agradable para apoiar unha comida no que todo suma.
Comedor moi amplo, con bastantes mesas familiares (redondas) e un espazo acristalado especialmente atractivo.
E todo, claro está, para unha cociña que, pese ao anterior, resulta ser a protagonista.
Mestura de tradición portuguesa con bastantes elementos de fusión tanto coa gastronomía máis mediterránea como con toques orientais.
Táboas de embutidos selectos, risottos, pastas, tempuras…, sen faltar un par de bacalhaus, a cataplana de peixe e marisco ou unha reducida pero esmerada selección de carnes. E, claro, os peixes de rocha para facer grelhados.
Máis que interesante selección de viños que nalgún momento mereceu a distinción de ser a mellor do país no Concurso Nacional de Cartas de Vinhos promocionado pola Revista de Vinhos.
Pedimos unha botella pequena de Quinta do Crasto, Douro, tinto, 2014 (destacada relación calidade-prezo) e un auga.
Despois das olivas aliñadas, a manteiga e unha crema de atum deliciosa, e non sen serias dúbidas, decidímonos por compartir un risotto de camaron tigre de primeiro e, tamén compartida, unha ración de bacalhau.
O risotto, magnífico. De equilibrio de sabores, de textura, de melosidade, de punto de cocción do arroz… Coincidimos en que se achega moitísimo aos mellores que tomamos en Vicenza.
O bacallao, unha actualización do bacalhau com todos. Cocido pero coa costra crocante; moi branco; perfecta separación en lascas. Ovo, brécol, cebola crúa, torreznos de broa e xenerosa ración dun bo aceite de oliva por riba.
Ampla e tentadora carta de sobremesas. Carmen, o bolo cremoso de chocolate con amorodo e xelado de vainilla, e eu, a torta de merengue con base de limón.
Calquera dos dous, riquísimos, na liña clásica da doçaria portuguesa.
Co café, pagamos 35€ cada un.
Valorando a cualidade da materia prima e a cociña, o servizo –impecable–, o comedor con todos os seus detalles, e o propio edificio, parécenos un prezo moi comedido, na liña de milleiros de locais que hai por aí e que apenas destacan nunha das catro patas do taburete.
Segundo o noso particular baremos, volveremos, seguro.
Rúa da Fonte, 222
4480-088 Vila do Conde
Etiquetado en: arquitectura, internacional, portugal, portugalNorte, restaurantes
← cordeiro pascual en casa rodiño
comer en porto segundo as guías. 2016 →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: es en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl es es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es fr es gl es gl es gl es gl es gl es es es gl es es es gl es es es gl es gl es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
furanchos – Página 2 – como, logo existo
mapa de furanchos no salnés
Por admin 9 agosto, 2013 furanchos, guías de restaurantes, pontevedra, salnés
Pinchando neste enlace ou no mapa podedes acceder a páxina de Google Maps de Como, logo existo coa localización da maioría dos furanchos da zona do Salnés, cos seus datos,…
as cancións de taberna. o muíño de caldas
Por admin 1 enero, 2013 furanchos, pontevedra, salnés
En Galicia, máis que en ningún outro lugar, unha taberna, unha cunca de viño, un bocado de orella… son boa desculpa para pórse a cantar arredor dunha mesa. E a…
Por admin 10 octubre, 2012 pontevedra, restaurantes, salnés
No post Crise? Quen dixo crise? deixaba unha porta aberta que é tempo de pechar. A tese central da entrada era que no pozo no que nos movemos resulta necesario…
dúas novidades e unha confirmación
Por admin 12 agosto, 2012 furanchos, pontevedra, salnés
Coa que está a caer, os furanchos convértense nunha magnífica alternativa nas tardiñas deste atípico verán que estamos a sufrir. Ollo!, unha vez máis debo deixar constancia de que non…
Por admin 9 julio, 2012 varios
Un alguén anónimo, agochado precisamente tras o anonimato, escribe con bastante mala uva un comentario sobre os furanchos.   En esencia vén dar as grazas a este modesto blog por…
a voltas con furanchos e loureiros (continuación)
Por admin 17 junio, 2012 varios
Na entrada anterior (A voltas con furanchos e loureiros –de novo-) faciamos un breve percorrido pola lexislación que regulou os furanchos en Galicia ata a publicación da Lei 7/2011 de…
a voltas con furanchos e loureiros (de novo)
Por admin 17 junio, 2012 varios
Semella unha sorte de marea vermella que afecta aos círculos da restauración galega dun xeito cíclico. (Algo arredor dos furanchos). Hoxe, coa tempada de furanchos en plena efervescencia, cómpre entrar…
Por admin 26 febrero, 2012 furanchos, pontevedra, salnés
A busca do furancho perdido levounos, hoxe, a un dos máis visibles, a un clásico: Casa Enrique en Cobas. Está alí, no meollo (ver como chegar aos furanchos de Cobas),…
loureiro rustibodega de ángel
Por admin 22 enero, 2012 furanchos, salnés
Do furancho de Ángel, o que nos tiña chegado, por Laura e Mayka, era a sona das súas espectaculares caniñas recheadas. Daquela, hoxe, unha vez levantada a veda, alá nos…
a taberna rural. meaño
Por admin 15 enero, 2012 furanchos, pontevedra, salnés
Viña moi recomendada por Carlos Núñez (Pombo), natural destas terras, e por fin fomos catar esta Taberna Rural sita en As Covas, Meaño (non confundir con Cobas, tamén en Meaño,…
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl lv es gl gl gl fr lt gl en gl en gl gl gl en en zh es gl en gl eo es pt en gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
furancho os penedos en mos – como, logo existo
Por admin 5 junio, 2016 furanchos, pontevedra, vigo
Furancho Os Penedos Chourizo fritido
Como bo furancho que se prece, o viño (branco) da casa vén acompañado do preceptivo bocado sólido para empurralo, neste caso unhs chouriciños fritidos que pringan no pan ata a luxuria.
Furancho Os Penedos Empanda de millo
Furancho Os Penedos Empanadilla
Pedimos dúas de empanada (hoxe de millo e berberechos) e seis empanadillas (tres de bacallao e tres de carne), para comprobar, sen ningún xénero de dúbidas, que se trata dunha sona totalmente merecida. Hai división de opinións, pero eu voto pola empanadilla de bacallao: fabulosa.
Furancho Os Penedos Tortilla
A tortilla está á altura das empanadillas. Consistente, saborosa, zumenta… Ten a súa altura, pero coma se fose fina coma o papel.
Furancho Os Penedos Rosquillas
O furancho Os Penedos non ten ‘carta’ de sobremesas pero obséquiannos cunhas rosquillas de anís da casa nas que se aprecia a man experta que amasa as empanadillas. Moi ricas.
Somos seis. Bebemos dúas xerras de viño branco e unha botella de auga grande e pagamos 11€ a parella (pouco máis dos 5€ por persoa). Trátase, polo tanto, dun furancho moito máis que recomendable; as malas linguas din que está á altura dos mellores de Galicia… E iso nótase: non vaiades moi tarde pois, a pesar de que non é pequeno e ten moitos recunchos exteriores para o verán, corredes un risco máis que probable de ter que facer cola.
Tanto o interior coma o exterior desprenden un aire rural no que se percibe un especial agarimo no coidado e que converten a este furancho nun espazo especialmente agradable.
Etiquetado en: furanchos, galicia, pontevedra, tradicional, vigo
← merendeiro casa pozas. cabeiro, redondela.
antiqvvm by vitor matos →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl fr gl gl nb ru es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
alborés en noia: moito máis que empanada – como, logo existo
Por admin 29 marzo, 2016 coruña, restaurantes
Noia pasa por ser unha das capitais da empanada galega.
De bacallau, de xoubas, de raxo, de zamburiñas, de lombo adobado, de polo… mesmo de cocido. Calquera compango vale para inventar unha boa empanada; a cuestión está, sobre todo, en acertar coas proporcións: a cantidade e o punto de fritido da cebola, por unha banda, e por outra o aceite, que unido ao mollo que poida suar o propio compango, debe ser quen de dar vida pero sen chegar a empapuzar a masa.
E, claro, non hai empanada sen masa e, para moitos, esta é a auténtica clave do éxito. De costa ou interior, máis fina ou ben gordecha, de millo, trigo, mesturas…
Disque a empanada máis tradicional de Noia é a de millo con berberechos dos arenais da ría. E os máis vellos do lugar afirman que a clave que deu sona á súa empanada foi o feito de que, durante a cocción, se lle dá unha volta non forno como se de tortilla se tratase.
Casa Alborés pasa por ser un dos templos da empanada de Noia e este mediodía comprobamos que si, que sen menosprezar outras ofertas da vila, que non coñecemos, a empanada de Alborés resulta absolutamente excepcional.
Hoxe, venres santo, coceran, cando menos, unha de bacallau con mexillóns, outra de luras e unha terceira de peixe sapo.
Cando nos chegou a quenda, soamente chegamos á de luras. A masa, incriblemente fina, está crocante e, ao tempo, zumenta e saborosísima; o guiso de luras, fantástico. O conxunto, unha das mellores empanadas de toda unha vida de procura da perfección nun dos nosos pratos preferidos.
Alborés nace como bar e como bar mantén boa parte da súa esencia: un espazo non moi grande para tomar uns viños cunhas tapas que hoxe, por certo, ás dúas da tarde, está a rebentar, polo que semella, de noieses. Logo, ao fondo, un pequenísimo comedor con tres mesas –non máis dunha ducia de lugares– e un esmero na decoración que se agradece (a pesar dalgunha que outra disonancia nos complementos e no exceso de celo no adorno das mesas). Por sorte iamos con reserva, porque, senón, teríamos quedado a velas vir.
A carta, en xeral, é tradicional pero adozada cun par de peixes e un par de carnes de corte máis internacional (e moi sorprendente para a contorna onde nos movemos). Ademais das empanadas do día (un lotería na que unha vez que xogas non acertas a adiviñar canto, pero que podes xurar que che vai tocar), polbo, navallas, luras da ría, diversos peixes na prancha, costelas de cordeiro… e as dúas propostas polas que al final nos decidimos: o Peixe sapo á Lorena e o Bacallau á Rosalía.
O bacallau, como ben nos define a patroa cando nos canta o menú, é un preparado agridoce: con cebola confeitada salteada con froitos secos e un puntiño –case inapreciable pero que lle dá un toque viveza– de vinagre. O bacallao, de primeira, no punto de desalgado e cocción. Conxunto equilibrado e delicioso.
O peixe sapo, con lagostinos e rebozado nunha cobertura memorable.
De acompañamento, unha ensalada variada e unhas pataquiñas tipo chip acabadas de fritir.
Algúns doces caseiros, pero sobre todo xelados. Carmen tira polo de turrón (cunha leve cama de Porto) e eu polo clásico de vainilla con chocolate quente.
Non tomamos café –por certo de pota– pero si nos traen un chupito de dixestivo a base de kiwi acompañado dun par de bombóns. (Outro pequeno detalle que axuda a que Alborés sexa un sitio distinto, inesperado).
Con auga, unha caña e un vaso de Ribera do Douro normal, sen pretensións, pagamos 31€ por cabeza.
Dado o nivel do produto e a elaboración, o tamaño das racións, a arte no empratado, o coidado na atención, a sucesión de pequenos detalles… coincidimos en que se trata dun prezo axustado que nos anima a volver a comer outro día só a base de empanadas. (Para curiosos, a ración de empanda vai a 6 euros).
R Escultor Ferreiro, 28
Noia. 15200 A Coruña
Tlfno: 981 820 152
Etiquetado en: coruña, galicia, restaurantes, tradicional
← un bocado de mar
cordeiro pascual en casa rodiño →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: es en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl es es gl es en es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
lecturas – Página 2 – como, logo existo
Por admin 8 octubre, 2011 varios
Non son moi asiduo ás saídas de menú pero hai momentos en que a ocasión ben o merece. Como ocorreu na anterior, Por catro perras, estou a falar da presentación…
Por admin 3 agosto, 2011 varios
Co de popular non pretendo referirme a un concepto caduco e politizado, asociado en tempos de difícil memoria a folclorismo. Aquilo que pasou á súa pequena historia de mesquindade como…
cociñando ao pé da letra
Por admin 13 julio, 2011 fotografía, varios
A comida en dona Branca era para celebrar os nosos aniversarios (de Carmen e o meu propio, os dous moi xemelgos). Pepe e Merce regálanlle a Carmen o último de…
a cociña galega con cunqueiro
Por admin 30 mayo, 2011 varios
Non descubro as especias ao afirmar que a Cocina Gallega, de Cunqueiro e Araceli Filgueira, é, para min, moito máis que un libro, diría que chega ao nivel da icona,…
porque sen galego non hai galegos…
Por admin 17 mayo, 2011 varios
Neste 17 de maio pouco máis hai que dicir. A cultura, no seu sentido máis amplo, é o elemento aglutinante e ao mesmo tempo diferenciador dun pobo. Cultura é tradición.…
Por admin 25 mayo, 2010 varios
Miña nai conta que nos seus tempos mozos era norma básica de conduta, que ela mesma tiña un babeiro con bordados en rosa onde estaba escrito cunha clara caligrafía infantil:…
a mesa e manteis
Por admin 21 mayo, 2010 varios
Por unha serie de felices casualidades, que agora non veñen a conto, cae nas miñas mans o libro A mesa e manteis: Historia da alimentación en Galicia, do escritor, historiador…
os comedores de patacas
Por admin 8 mayo, 2010 varios
Recoñezo que cheguei ao cadro de Van Gogh a través do libro de Manuel Rivas. De Rivas era un admirador, de Vincent Van Gogh, un incondicional, pero aprendín algo novo…
Por admin 2 mayo, 2010 varios
Estes días, e a raíz da entrada sobre os tipos de cociña (cociña… cociñas… cantas… cales… unha… todas…), estou a mergullar por enésima vez en todos aqueles refrescos de verán…
o barquilleiro, vendedor d’olvido
Por admin 29 abril, 2010 varios
Hoxe traio a estas liñas un novo libro. Leva por título O barquilleiro, vendedor d’olvido, e regaloumo Pepe. O título fai referencia a un xogo de palabras do francés: oublie…
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
a casa de cha da boa nova – como, logo existo
Por admin 11 diciembre, 2016 arquitectura
A Casa nace en 1957 coma un concurso da Cámara de Matosinhos para pór en valor a costa do municipio e crear un observatorio desde o que participar do espectáculo do mar neste punto da costa.
Así, a principios dos anos 60, con apenas trinta anos, e da man do seu mestre-amigo-mentor, Fernando Távora, Álvaro Siza proxecta unha das obras que darían pé a unha das trayectorias máis recoñecidas da arquitectura europea do século XX.
Partimos, pois, dun espazo (promontorio costeiro con acumulación de rochas batidas tanto polo vento como polo mar) e dunha idea (revalorizar a franxa costeira do municipio, destacando a natureza e potenciando o espectáculo da propia natureza).
O resultado, un dos paradigmas que marcará a traxectoria de Siza na súa carreira: a construción da paisaxe.
Siza, como poucas veces se fixo e poucas se fará, recolle o testigo de Frank Lloyd Wright e da súa irrepetible Casa da cascada (Fallingwater) para integrar nunha construción os factores ambientales do lugar no que a propia casa vive. Proposta arquitectónica desde un respeto reverencial ao emprazamiento, procurando ao tempo participar del e, dalgún xeito, camuflarse dentro del.
O acceso ao edificio xa marca a experiencia. Un paseo de idas e vidas no que, aos poucos, imos descubrindo a construción e, ao mesmo tempo a paisaxe nun xogo de descubertas rodedadas do branco das pedras e as paredes rectas. Por un lateral, o que dá a terra, absolutamente pechado, de muros brancos sólidos coa sensación de estar encaixados no terreno e nos que xa se identifica o compoñente ‘escultural’ que marcará a obra de Siza. O resto, apenas obra; o mellor, obra sutil que abre e integra o edificio nas rochas e no mar ata lograr, por momentos, que todo sexa unha mesma unidade.
Unha vez dentro, e despois da renovación de 2014, a Casa de cha volve lucir en todo o seu esplendor coa presenza do deseñador en cada detalle.
Un xogo perfecto de pedra-cristal-madeira, cada material coa súa función e sumando a aportación necesaria ao conxunto. A madeira (dunha marcada tonalidade vermella) dá calidez, sensación de interior, de confort, de fogar… coa particular visión de Siza dos que eran os gustos decorativos ‘requintados’ da alta sociedade portuguesa daqueles principios dos anos 60. O cristal marca a transición entre dentro e fóra, entre a construción e a paisaxe construída, a man do home a carón da man da natureza. E, xa por fin, a pedra; a fusión, o equilibrio entre o resto de materiais.
E agora, no medio, a gastronomía de Rui Paula e de todo o seu equipo para elevar a experiencia ata límites dificilmente igualables.
← posta en valor dun clásico
estreando a estrela de rui paula →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
cociñando ao pé da letra – como, logo existo
Por admin 13 julio, 2011 fotografía, varios
A comida en dona Branca era para celebrar os nosos aniversarios (de Carmen e o meu propio, os dous moi xemelgos).
O gran mérito que para min ten este libro é que poucas veces podes atopar reunidas nun único libro as túas tres grandes afeccións: a cociña, a escritura, a fotografía.
Varias escritoras galegas (ademais da recompiladora e a fotógrafa, en número mandan ‘elas’ e polo tanto así, en feminino, habemos de referirnos ás 11 autoras e 10 autores que participan no libro), dicía que vinte e unha escritoras galegas nos prestan un pequeno texto de seu e nos deixan unha receita de cociña. Yolanda Castaño fai a honra das presentacións e Andrea Costas regálanos unhas soberbias imaxes.
Sonas imprescindibles na literatura galega como as de Agustín Fernández Paz, Fina Casalderrey, Manuel Lourenzo, Helena Villar ou Rosa Aneiros preparando pratos entre os que están a ‘Empanada de millo (de croques)’ o ‘Pisto (multiétnico e multicolor’), o ‘Bonito ao forno (con ‘caponata’) ou o ‘Coello (ao xeito de Isolina’)
Gústame a presentación que fai Yolanda Castaño de cada unha das autoras. Procura levar á escrita de cada quen e mesmo a algunha obra concreta as cualidades necesarias para cociñar os pratos que esa escritora-cociñeira nos brinda.
Paréceme formidable a creatividade de Xabier Docampo xogando ás canicas con abelás, de Xavier Castro enarbolando a bandeira dunha folla de bacalao, de Marica Campo recheando unha pescada cun libro ou de María Reimóndez calcetando rosquillas. Logo están as mans faenando, o estoupido de cores, as formas e as texturas, a representación condensada (unha imaxe máis que mil palabras, mesmo se de palabras se trata) das preparacións….
Se es xente de literatura galega… ou se es xente de fogóns e especias… ou se es xente de boas fotografías… non dubides, este é o teu libro.
E non che quero nin contar se, coma min, es xente dos tres.
Por certo, no libro está, non podía faltar, Xavier Rodríguez Baixeras, autor dun deses textos (miles de textos) que (envexa sa) teríame gustado asinar a min: o Diario de comidas. Algún día falareivos del máis polo miúdo…
Etiquetado en: fotografía, lecturas, retrincos
← restaurante dona branca. palacio de sober
comer no camiño →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress