langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es zh gl pt gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl es gl es en de en en en de gl en oc es gl pt fr es es gl oc es es pt en fr gl en pt oc gl pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
"Galicia ten un pintor": A obra pictórica de Manuel Colmeiro no contexto da arte galega (I) - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Conferencia do autor, non publicada previamente, sobre Manuel Colmeiro, impartida no Museo de Pontevedra o 12 de decembro de 2008.
Dend’a derradeira eisposición Colmeiro xa se pode afirmar sen medo que Galicia ten un pintor; tan seu, tan representativo n-esta Arte coma o foi, cecáis, Rosalía na lírica (1)
Manuel Colmeiro (1901-1999), como é ben coñecido, pertence á xeración chamada na historiografía artística galega d’Os novos (Maside, Torres, Souto, Laxeiro, Suárez Couto, Fernández Mazas, Virxilio Blanco) coa que o proceso de modernización da arte galega, iniciado timidamente pola xeración de Castelao, dá un novo paso, enriquecéndose a nosa pintura cos influxos das diferentes vangardas, nun proceso que marcará a nosa evolución estética até o último terzo do século XX.
Colmeiro é un pintor que insire, simultaneamente, desde o inicio da súa obra os signos da cultura galega popular e os da arte internacional do seu tempo, manifestándose na súa produción unha fusión de ambos os ámbitos. O encontro entre a cultura erudita e mais a popular, que se reflicte claramente na arte galega a partir de Castelao, e en Colmeiro en particular, vai servir, no que atinxe a este último, como elemento nuclear para a súa construción pictórica, o que unido á intensa consciencia social e ao activo desexo de reconstrución da identidade acabará por conformar a súa obra.
A condición periférica do seu proxecto artístico –no cadro do estado español e no xeral europeo- é un condicionamento e ao mesmo tempo un estímulo para construir unha nova linguaxe. Deste xogo de forzas vai xurdir a pintura de Colmeiro, que conseguirá afianzar a súa personalidade en tres ámbitos histórico-sociais que a porán a proba e someterán a diferentes retos: o período republicano; a Guerra Civil e o exilio que sufrirá como consecuencia da vitoria fascista, primeiro na Arxentina e máis tarde en París.
Cómpre lembramos que desde mediados dos anos vinte comeza a aparecer no espazo cultural galego un grupo de artistas renovadores, que se coñecerá so o nome d’Os Novos. Estes artistas incorporan unha nova sensibilidade vital e uns novos fundamentos estéticos, en paralelo ao que realizan escritores como Manuel Antonio ou Rafael Dieste, este último dinamizador cos seus escritos de reflexión estética do panorama pictórico, nun ambiente en que autoconsciencia e mais a singularidade están na orixe dunha actitude creativa que ten no compromiso social un referente fundamental.
A conformación desta nova xeración responde ao peculiar momento histórico que se vive e ás transformacións socioculturais de Galiza. A atmosfera adecuada que crearon os homes da xeración Nós (Risco, Otero Pedrayo, Cuevillas, Castelao) para a mudanza, quer no terreo cultural, quer no ideolóxico, tivo unha importancia decisiva e posibilitará o nacemento dunha sensibilidade nova nun grupo de mozos pintores, narradores, poetas, musicólogos ou eruditos como Amado Carballo, Manuel Antonio, Luis Pimentel, Bouza-Brey, Maside, Souto, Bal y Gay, Dieste, Fole, Blanco Amor, Filgueira e, evidentemente, Colmeiro, todos unidos pola actividade e o pulo innovador no ámbito cultural.
Hai unha intensa afinidade entre algúns dos pintores deste tempo que singularizan esta época de novidades: todos nacen nunha concreta distancia cronolóxica (1891-1906) e están unidos por uns signos xeracionais definidores como son a súa orixinalidade e o seu entronque cos procesos de renovación pictórica que se adoitan denominar como “realismos de entreguerras”, factor que non exclúe un importante peso da tradición galega, en especial a popular, románica e barroca.
Coas súas obras, todos eles actualizan e modernizan a plástica, póndoa en relación coas grandes correntes europeas, en especial cos movementos figurativos que se desenvolven nos anos vinte e trinta, sen que iso implique a perda da súa singularidade. Lémbrese que nos anos vinte se asiste en Europa, especialmente en Francia, Italia e Alemaña, a unha reformulación artística de base clasicista –Le Rappel à l’Ordre– que modera os ímpetos radicais das vangardas, un fenómeno liderado en grande parte por artistas que elaboraran algúns dos movementos máis avanzados, como Picasso, Derain, Severini, Carrà ou De Chirico.
Como os diferentes realismos de entreguerras, o de Colmeiro e outros pintores galegos parte do recoñecemento de se sentiren herdeiros dunha tradición. Trátase dun patrimonio en que queren afondar procurando nel os aspectos esenciais, o que implica a súa modernización mais de xeito ningún a súa destrución. Nisto coinciden con outros fenómenos artísticos desta altura como o dos pintores italianos dos Valori Plastici ou a Neue Sachlichkeit (a Nova Obxectividade alemá), todos creadores que nestes anos ollan fixamente para as súas tradicións nacionais.
No que se refire á influencia sobre os artistas galegos da arte alemá, cunha forte consciencia social e crítica lembrou Luís Seoane:
Unha parte da mocedade española, concretamente da galega dos anos 20 ao 36, tense formado no coñecemento desta realidade e ademirado fondamente os nomes mais ilustres desa renovación. Dende Santiago de Compostela uns poucos seguíamos, do xeito que se podía, o desenrolo das novas escolas artísticas desa Alemaña que atopábamos en arte mais cerca da nosa sensibilidade que outros países. (2)
Os artistas galegos, que se senten herdeiros dunha tradición afastada dos ideais clasicistas, realizan desde finais dos anos vinte e durante o período republicano unha obra que quere recoller un modelo de arte identificado nitidamente como “galego”, finalmente definido como “estética do granito”, mais no que a marca do social ten un peso moi significativo. En moitos deles, como Maside, Souto ou Colmeiro, é o compromiso social o que posibilita que vexan a necesidade de crearen unha arte que combine renovación con compromiso; é a súa compoñente “socialista”, “proletaria”, a que moldea a súa linguaxe plástica, da mesma maneira que a literatura galega da época opta, en xeral, por unha renovación que prima a capacidade de conexión cunha sociedade necesitada de referentes positivos, cohesionadores. Todos eles comparten o interese en redefiniren a relación entre tradición e modernidade, un aspecto que subxace nos alicerces do movemento renovador galego (e tamén en boa parte das correntes internacionais desta altura, en especial en contextos periféricos, véxase como exemplo o caso iberoamericano (3). O obxectivo de tornar á herdanza do pasado como base sobre a que establecer a nova arte do futuro é, sen dúbida ningunha, a raíz que determina a súa adhesión ás tendencias renovadoras. Ao tempo, a idea de que, antes de trascender ao plano universal, a arte debía de estar arraizada nun país ou nunha cultura específica, tamén fixo parte dos obxectivos visualizados e deseñados por cada un dos artistas, que, neste sentido, non negan o legado intelectual da xeración Nós, aínda que o cuestionen en aspectos formais e en xeitos de concibir que é ser artista galego. Son ben ilustrativas neste sentido as palabras de Luís Seoane –nun texto en que cita concretamente a Colmeiro-, que en 1934 afirma que “é indudabre que o arte é internazonal pero o artista debe ser nazonal, e a sua obra terá a forza da realidade que o enmarque” (4).
En Manuel Colmeiro, marxista ortodoxo, non é o nacionalismo un freo para a súa radicalidade estilística, é, antes, a intensa preocupación social a que fai que vexa a necesidade de crear unha arte que combine renovación con compromiso. Naturalmente, e isto é ben evidente na súa obra e na de outros compañeiros de xeración, a temática galega é do seu interese, máis como vía cara a unha percepción fonda que por unha vontade puramente costumista. De feito, a interpretación da temática galega que realiza Colmeiro, dentro da chamada “estética do granito”, é en esencia un ollar e unha linguaxe que se afasta significativamente da imaxe compracida da pintura costumista anterior, mais tamén é unha imaxe que marca distancias co mundo intelectual da xeración Nós, daquela en pleno apoxeo, sen que supoña un enfrentamiento radical coa mesma. Neste sentido o testemuño contemporáneo do pintor Luís Seoane é ben esclarecedor. Seoane toma a Colmeiro e Maside como modelos dunha arte de forte contido social e de consciencia nacionalista:
D’unha paisaxe e d’unhas características humáns diferenciaes, nasce un arte diferenciado, o estudo da realidade fixo que hoxe nascese un arte absolutamente noso. Da nosa realidade campesiña, d’os anceios e as angurias d’os nosos campesiños –diferenciados nos seus modos de vida d’os de outros países– nasce un arte nazonal, cuia principal distinzón é o seu dramatismo profundo, e a imaxen estética n’esta forma –forma dramática– e soio vida porificada dentro da imaginación humán e reproietada por ela. Como un berro ou unha protesta levántase hoxe os persoaxes dos cadros de Colmeiro e Maside, persoaxes da nosa terra, cuia vida d’un dramatismo fero é problema absolutamente noso con caraiterísticas diferenciaes absolutas.
Iste arte novo, nazonal, xa non cabe na estreitez mezquina d’unha minoría adiñeirada simplemente ou inteligente; fai falla saír a eternizar o seu dramatismo, nas paredes e nos muros que o han de faguer profundamente popular. No arte influie a realidade da época c’as suas cativeces ou c’as suas grandezas, e o artista debe contribuir, ô desenrolo da concencia humán na medida d’as suas forzas. Isto non quere decir que o artista e o arte teñan de ser doctrinarios, bástalles con ser simpremente humáns. (5)
As palabras de Seoane non deixan lugar a dúbidas sobre a recepción social da arte de Colmeiro, entendida como fondamente dramática, como comprometida (“Como un berro ou unha protesta levántase hoxe os persoaxes dos cadros de Colmeiro”); unha arte de clase e “nazonal”. Alén diso, a actitude descrita por Seoane coincide con boa parte da chamada xeración do 25 na literatura galega: Dieste, Amado Carballo, Manuel Antonio… e con outros pintores renovadores d’Os Novos (Souto, Torres, Laxeiro…). Hai unha clara diferenciación coas precedentes, mais en todos eles, como na maioría dos escritores e artistas galegos do seu tempo, agroma nitidamente a hexemonía do discurso de construción e vinculado ás ideas do nacionalismo rexeneracionista e ao compromiso social de esquerdas. Este feito deixa en segundo plano o concepto de trasgresión vangardista, unha idea, por outra banda, máis da década dos dez que dos vinte e trinta, anos estes no contexto internacional marcados pola relevancia que adquiren correntes realistas con forte carga ideolóxica.
Esta postura tendente a compatibilizar compromiso social, realidade nacional e cosmopolitismo representa unha mudanza importante, superadora da apertura dos membros do grupo Nós, máis virados para unha asunción cultural do mundo internacional moito máis focalizada (Irlanda, mundo céltico, Portugal). Pódese afirmar que a partir deste altura escritores e artistas galegos viven a súa dupla condición, nacional e global, de xeito moi semellante á relación que Octavio Paz establecía para a súa xeración en América cando afirmaba que “la poesía de la postvanguardia nació como una rebelión (…) Entre el cosmopolitismo y americanismo, mi generación cortó por lo sano: estamos condenados a ser americanos como nuestros padres y abuelos estaban condenados a buscar América o a huir de ella. Nuestro salto ha sido hacia dentro de nosotros mismos.” (6) A solución, por exemplo, do poeta Manuel Antonio parece partir dun punto semellante, orgullosa e inevitabelmente galego, fillo dunha xeración que procurou Galiza ou fuxiu dela, acha a súa saída na dupla solución do compromiso e a introspección. Estes conceptos tamén se poden aplicar a pintores como Colmeiro porque a súa pintura deste período é un efectivo “salto hacia dentro de nosotros mismos”. A arte de Colmeiro evidencia a diferenza de puntos de vista entre a súa xeración e a dos “pais”, como Castelao. A súa obra reclama a súa condición de herdeiro da tradición cultural propia, o que non quere dicir que a asimile sen crítica, fronte ao culto á tradición, por exemplo, de Castelao. Alén diso, Colmeiro asume irreversibelmente a súa condición de pintor galego por riba de todo, categoría que os contemporáneos lle conceden case que como paradigma. Eis o coñecido texto de Carlos Maside, publicado na revista Nós, en que, refiríndose a Colmeiro, afirma que “dend’a derradeira eisposición Colmeiro xa se pode afirmar sen medo que Galicia ten un pintor; tan seu, tan representativo n-esta Arte coma o foi, cecáis, Rosalía na lírica” (7)
Hai, igualmente, que ter en conta que nestes anos, en paralelo á irrupción de artistas como Colmeiro ou Maside, se produce un intenso debate en Galiza sobre o tipo de arte e literatura, un fenómeno que ten en Rafael Dieste –auténtico teórico dos pintores novos- un referente, e que desde as páxinas do xornal vigués El Pueblo Gallego aposta por unha renovación que cuestiona os presupostos estéticos da xeración Nós, en especial os postulados etnicistas e conservadores do nacionalismo risquiano. Dieste, sen se afastar da reivindicación nacional, afirma a compatibilidade do nacional e o universal, a necesidade dunha pintura “pra Galiza” que poida ser tamén unha pintura “pra o mundo”. Nun artigo publicado en El Pueblo Gallego, o 26 de febreiro de 1926, “Arte galego do século XX”, di:
Para sermos galegos non temos que faguer esforzos. Que os pintores pinten o millor que poidan, que deprendan eiquí e fora, que os amantes da pintura afinen o seu xuicio estético, e a pintura galega (a do século XX, que é a que máis nos atingue polo dagora) será un feito, sempre que non se esquenza o seguinte: pintura galega, de hoxe e de mañán, será sempre a dun conxunto de pintores que ao pintaren o mellor que poidan «pra Galiza» coiden tamén faguelo o mellor que se poida pra o mundo. (8)
A obra de Colmeiro do período inmediatamente anterior á proclamación da República e dos anos que van de 1931 a 1936 responde a estas coordenadas e evidencia, xa que logo, o seu intenso compromiso social e a súa forte carga crítica, ben clara en óleos como A morte (1928, colección Familia Colmeiro) ou Catástrofe na mina (1929, colección Familia Colmeiro). Reflicte unha toma de postura ideolóxica republicana e de esquerdas. A súa pintura vai expresar tamén, inevitabelmente, o seu coñecemento do ambiente dos “ismos”, mais tamén patentiza a procura dunha linguaxe que se afaste do simple cosmopolitismo, que conecte coa realidade galega, creando peculiares lecturas da modernidade, en contacto coa tradición románica e coa arte popular como algúns dos resortes temáticos e formais. A “estética do granito” será a concreción plena destas buscas, facendo que a súa obra acabe por ter unha ampla repercusión en todo o país e unha recepción singular, como amosan os textos dedicados a el por pintores como Maside ou Seoane ou as páxinas de critica de Rafael Dieste.
(1) Maside, Carlos, “Eisposición Colmeiro”, Nós nº 130, Ourense, outono, 1934, páx. 154-155.
(2) Seoane, Luís, George Grosz, O Castro, Sada, Pubricaciós do Museo Carlos Maside, Ediciós do Castro, 1975, sen paxinar.
(3) Sobre esta cuestión, ver o catálogo da exposición Heterotopías. Medio siglo sin lugar: 1918-1968, Centro de Arte Reina Sofía, Madrid, 2000, comisariada por Mari Carmen Ramírez e Héctor Olea.
(4) Seoane, Luís, “Un arte da terra”, en Alento, setembro de 1934, páx. 43-45.
(5) Seoane, Luís, Op. cit., páx. 43-45.
(6) Paz, Octavio, Los hijos del limo, Barcelona, Seix Barral, 1987, páx. 210.
(7) Maside, Carlos, “Eisposición Colmeiro”, Nós nº 130, Ourense, outono, 1934, páx. 154-155.
(8) Dieste, Rafael, Textos e crítica de arte. Edición de Mª Antonia Pérez. Vigo, A Nosa Terra, 1995, páx. 33.
You might also like
* Carlos L. Bernárdez Pintura
As leccións do mestre Castelao
Carlos L. Bernárdez Crítica de arte Pintura
A pintura de Alfonso Sucasas: o costumismo transcendido
Carlos L. Bernárdez Crítica de arte Pintura
Centenario do pintor Antonio Lago Rivera
More from Carlos L. Bernárdez
Un pintor que sabía o que facía. Achegas á obra pictórica de Luís Seoane, com entrevista ao seu autor
Posted On 25 Fevereiro, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
NOTA DE PALAVRA COMUM: O nosso colaborador permanente, Carlos L. Bernárdez, publica em Laiovento "Un pintor que sabía o que …
Linguaxes de vangarda: Seoane e Granell
Posted On 7 Julho, 2015 Carlos L. Bernárdez 0
Seoane e Granell entre Galicia e América. Unha mostra na Galería Montenegro (Vigo) Os pintores galegos Luís Seoane e Eugenio F. …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


document_lang: gl

langs: gl gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fr gl ca gl ca pt ca gl gl nb gl gl ca gl gl gl gl ca gl gl ca gl gl gl gl gl ca es ca es es gl en de en en en ca gl en fr ca es pt fr ca gl pt oc es gl pt en fa gl ca gl es gl pt gl en es pt pt pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Frederic Amat, o artista polifacético con intervencións no espazo público - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Crítica de arte Escultura Lito Caramés Pintura
O andar Principal da Pedrera, o edificio de Gaudí, acolle as creacións, recreacións e xogos plásticos de Frederic Amat. Amat atrévese a redeseñar as divisións de Gaudí, a instalar inquietantes pezas negras. Cal é o resultado deste diálogo entre o arquitecto modernista e o artista do século XXI?
Frederic Amat recrea o seu particular zoótropo na Pedrera
Frederic Amat tanca la quadratura dels cercles i dibuixa la teranyina dels seus discursos projectuals de manera que la coherència eclipsa qualsevol ambigüitat. Tot té sentit i el seu ordit és tant convincent i dens que es diria que no hi havia una altra opció, un altre camí. El seu poder de seducció i de convicció el fan el dilettante idoni per dialogar amb l’arquitectura i amb la ciutat, afegint-hi formes, incorporant-hi continguts i negant que l’ornament sigui el crim que la modernitat va sentenciar (Miquel Adrià, comisario de Zoótropo).
Zoótropo: aparello no que se coloca unha banda con figuras debuxadas en fases sucesivas dun movemento que, ao virar o aparello, produce a ilusión do movemento das figuras. Na presentación da mostra FREDERIC AMAT_ZOÒTROP –instalada no andar solemne da Pedrera– o propio artista recoñeceu que, mentres percorría os espazos do piso Principal da Pedrera –o que foi fogar da familia Milà, de 1.200 m2–, mirar polas fiestras cara o Passeig de Gràcia facíalle a impresión de que estaba dentro do zoótropo, e que as fiestras deseñadas por Gaudí non eran máis ca sucesivas aberturas por onde a realidade exterior se lle manifestaba en diapositivas, co efecto de movemento. E, pola contra, outras veces coidaba que eran as persoas de fóra as que eran observadoras da máquina estroboscópica formada por un tambor xiratorio, cuns cortes a través dos que os viandantes poden ver, non unha serie de debuxos xirando, senón a el mesmo pasar polas fiestras (cortes na parede da Pedrera) e producindo así o movemento, que é o efecto do zoótropo.
Frederic Amat (Barcelona, 1952) é un dos creadores máis recoñecidos do actual espazo artístico de Cataluña. Para Amat a arte é a vida, e por tanto non desliga a súa creación artística da realidade social na que vive e respira. Por iso tamén é un creador vitalista, controvertido e crítico. É dicir, non é unha persoa cómoda, como demostran as polémicas propostas que fai e ten feito para espazos públicos da cidade de Barcelona e mais de outros lugares. A última, e aínda non rematada, é a súa intención de actualizar, mellorar, dinamizar a fachada do Teatre del Liceu (ese emblemático edificio das Ramblas que se queimou hai uns anos, restauración que logo se pagou con cartos públicos) cuns aros vermellos, que escandaliza a unha parte da sociedade benestant barcelonesa. Precisamente o seu quefacer artístico é aberto, multidisciplinar, e abrangue moitas linguaxes na busca da estética: a pintura, o debuxo, a escultura, a instalación, a performance, a ilustración de libros, o audiovisual, a creación escenográfica para representacións teatrais, e por suposto as intervencións en espazos arquitectónicos, tanto interiores como exteriores.
Poema Pedra e columna de Gaudí
Tres espazos na Pedrera para a creación e a recreación de Amat
L’espai expositiu de la Pedrera és una ocupació del que va ser l’hàbitat de la família Milà. Vaig constatar que aquí queda una presència d’allò que va ser en el seu moment, per això he recuperat les estànces, tot fent un recorregut fantasmagòric. El temps agafa sempre la forma de l’estança (Frederic Amat).
Antes de entrar nas salas da exposición propiamente ditas, no patio oval é doado contemplar unha sorte de colar de doas negras e de dimensións xigantes, que percorre toda a altura da Pedrera. A obra leva por nome Penjoll, que ben se pode traducir por Colgante, alfaia que se coloca no pescozo. É unha peza elaborada para ser instalada noutro edificio do Eixample, pero por razóns varias houbo que retiralo. Agora enche os baleiros do patio con evidentes referencias a un acio de dátiles maduros, ou, quizais, os ovos cilíndricos e negros dalgún insecto xigantesco dispostos a eclosionar en calquera momento; máis a partir de agora que veñen as calores.
No comezo do percorrido, a carón dunha das columnas que Gaudí máis decorou, atópase a montaxe audiovisual Pedra, precisamente para comezar establecendo un diálogo entre as pedras (a columna de Gaudí) e as creacións de Amat. O audiovisual Pedra consiste no recitado do poema Pedra por parte do seu autor, o poeta brasileiro Arnaldo Antunes, desde São Paulo, e a montaxe visual que aquí en Barcelona fixo Frederic Amat. Unha colaboración a distancia. Ao entrar nas primeiras salas salta a sorpresa, o arrepío ante o descoñecido. No primeiro terzo da extensión da vivenda dos Milà, Amat decide revivir a memoria do edificio tal e como Gaudí a proxectou. Despois de vendela a señora Milà, e posteriores reformas, o Principal da Pedrera non ten divisións verticais: a planta está núa de paredes interiores; a señora Milà decidiu tirar todos os tabiques e os teitos, pezas moi traballadas con motivos vexetais e con referencias oníricas. Só se salvaron (isto é ben curioso) os teitos orixinais das dependencias da servidume: alí a señora Milà non entraba e por suposto nada lle incomodaban aquelas cousas que argallara Antoni Gaudí, a quen, por certo, non soportaba. Pois ben, o artista Frederic Amat refai esas divisións. E faino cunhas estruturas de madeira, seguindo a que de certo sería a división orixinal. Para facela, Amat e o seu equipo deixáronse guiar por fotografías antigas e mais polas divisións que conservan os andares superiores, onde si continúan estando as paredes interiores. E para non facer das tales paredes barreiras definitivas, sobre unha estrutura de madeira colócanse teas brancas translúcidas, que deixan entrar a luz de fóra e permiten ter unha certa perspectiva do conxunto. As teas brancas e transparentes fan pensar naquel xogo lumínico que no filme Goya en Burdeos (1999) usou Carlos Saura para, sen mover a cámara, dar paso a acción nun cuarto ou noutro. E en cada espazo destes, recreado segundo as direccións do mestre Gaudí, unha peza de Amat. Como chamarlle a esas pezas negras, de cerámica, de varios metros de longo e cuberta negra e brillante? Frederic Amat denomínaas Càpsules de Momòria. Suxestivo nome.
Na presentación, actividade na que o autor da Homenaxe a Salvador Espriu (instalado nos Jardinets de Gràcia), desbordou enerxía e tempo co gallo que se comprendese perfectamente a intervención que fixo dentro dunha vivenda tan importante como é o Principal da Pedrera, e en diálogo coa creación revolucionaria que Gaudí e axudantes fixeron a comezos do século XX. Na presentación de Zoótropo, Amat afirmou que as pezas negras, de cerámica, eran crisálidas. Crisàlides de les quals, en questió de dos mesos sortirà alguna cosa. E non deu máis pistas do que alí pode acontecer. Estas crisálidas, Càpsules de Memòria, son pezas que provocan sensacións contraditorias. Por unha parte, semellan pequenos refuxios negros, con tellados negros e brillantes, hórreos primitivos onde as persoas do neolítico atesouraban as súas colleitas. Pero, se se observan con atención, con tempo, e coa luz do sol incidindo directamente naquelas masas tan escuras, pódese pensar que son realmente crisálidas absorbendo toda a enerxía que lles dá a primavera mediterránea, para abrirse en formas orgánicas descoñecidas. O negro, xa se sabe, é a cor que contén todas as cores; quizais por aí vai o da memoria. Que sairá de aí dentro? Sairán personaxes que revivirán o proceso creativo do edificio? Aparecerá Gaudí cos planos da Pedrera dirixindo e coordinando pedreiros, ferreiros, ceramistas, etc? As Càpsules de Memòria fan pensar en formas sacadas dalgunha película de ciencia-ficción, inquietantes. Aliens amistosos? E por que non animais? Coas súas cubertas de cerámica negra brillante calquera defende que son armadillos en proceso de xestación, e que calquera día arrincan a camiñar. Ou noutros animais courazados: o Rinoceronte, de Durero, quizais? Amat tamén comentou que ás veces mesmo se lle asemellaban a cabalos coas súas cobertoiras, típicas do Medievo; tal como aínda os pintaba Simone Martini.
Para ter unha primeira visión panorámica de todo o que Amat fixo no Principal da Pedrera (Casa Milà) resulta moi ilustrativa esta montaxe audiovisual, que percorre os tres espazos expositivos que o artista Frederic Amat decidiu que tivese a mostra FREDERIC AMAT-ZOÒTROP.
F. Amat. Càpsula de Memòria e divisións na Pedrera,
Sala da Pedrera con proxectos de Amat.
Frederic Amat, artista total con querenzas dos espazos públicos
Frederic Amat treballa fora de camp des dels límits disciplinaris on es troben la pintura, l’escultura, l’escenografia i l’arquitectura. La seva obra és del segle XXI, però està carregada de ressonàncies de tots els temps i condensa els enigmes de l’art per solidificar-se en una obra total (Miquel Adrià, comisario de Zoótropo).
No segundo espazo, como se dun segundo acto teatral se tratase, Amat instalou as pezas máis persoais. Pezas que sobrepasan a pintura, o vídeo e outras maneiras de arte coñecidas: para min a arte é transportar a realidade a outros lugares e así enriquecela, asegura o artista, autor da fachada do Instituto do Teatro de Barcelona. Unha das pezas máis sorprendentes é un filme de 35 mm. que está a pasar repetidamente sobre unha parede, e semella raiado, en mal estado. E non, a realidade (esa outra realidade da que fala Amat) consiste en que o filme que pasa e pasa non é unha película ao uso: trátase dunha cinta de 35 mm. (de título Estela) sobre a que Amat enganchou cabelos seus; o que semella deformidade son as liñas dos propios cabelos. Un pouco máis adiante hai outra proxección consistente nun audiovisual onde as mans (só as mans) de Nico Baixas executan movementos de ballet, mentres a voz de J. V. Foix recita o poema Una rosa amb un ganivet al pit… Para pechar este segundo acto, como se da trama dunha peza teatral de tratase, Amat instalou unha filmación titulada Carabanchel. Despois de pechar a prisión de Carabanchel, tristemente famosa nos negros anos do franquismo, entraron nesas instalacións o okupas, e guindaron parte do mobiliario carcerario (mesas, cadeiras, caldeiros, vasoiras) aos patios, quedando moitas das pezas enganchadas nunha tela metálica que se instalara previamente para evitar precisamente o lanzamento de obxectos. E o que fixo Frederic Amat foi un travelling, unha filmación seguindo a lonxitude do patio, proxectando a cámara ao ceo, e mostrando todo o mobiliario que se acumulou. Velaquí o vídeo Carabanchel. E neste outro vídeo pódese ver ao artista Frederic Amat entrevistado no seu estudio.
A terceira e última parte, o terceiro acto da exposición, é un percorrido interesantísimo por moitas das intervencións de Amat en espazos públicos, ora edificios, ora parques ou xardíns. A continuación cítanse algúns destes traballos; todos non, pois na Pedrera preséntanse 14 dos que o artista leva feito ou proxectados. No ano 2010 Amat fai unha intervención no renovado Teatre Lliure de Gràcia. Todo o espazo interior que alberga a escaleira que leva á sala de representacións é decorado co que o propio artista denomina Pluja de Sang, centos e centos de gotas de cerámica vermella esmaltadas que enchen as paredes. A metáfora pode estar nas gotas de sangue que verten simbolicamente as pezas teatrais (traxedias, dramas) que no Lliure se representaron e representan. Pero tamén poden ser gotas de viño tinto, dunha xenerosa garnacha do Ampurdà, ou do Priorat, pingas de viño que remiten a Dionisos, deus do viño, si, pero tamén o deus ao que indirectamente se lle atribúe a creación do teatro, por medio das festas dionisíacas que se lle afrendaban, e das bacantes, sacerdotisas que danzaban posuídas polo espírito do deus do viño.
Na Pedrera, Frederic Amat tamén deixou deseños, estudos, fotografías e vídeos da obra Solc, a homenaxe ao poeta Salvador Espriu que lle fixo a cidade de Barcelona. Trátase dunha peza de formigón que xoga coa forma do obelisco instalado na encrucillada Passeig de Gràcia con Diagonal (non se sabe se é o seu reflexo, a súa sombra, ou o seu negativo), e tamén coa forma dun ataúde. Amat di que el quixo referir o obelisco, monumento a Pi i Margall e á Primeira República, que foi inaugurado por Lluís Companys en abril de 1936. Amat quere recoller esa memoria republicana (da primeira e mais da segunda) e facer de Solc (suco aberto na terra) outro obelisco tirado na terra, un negativo, un reflexo do que está en pé. Pero a forma do monumento remite ao catafalco do poeta morto, á nave que partiu pola lagoa Estixia e que xa non regresa. Como anécdota (pero que afirma que para Amat arte e vida é todo o mesmo) dicir que nos últimos días o Concello de Barcelona decidiu mudar o nome que tiña ata agora a praza onde está o obelisco, monumento a Pi i Margall, e devolverlle o nome que tiña durante a Segunda República: Cinc d’Oros.
O mesmo acontece cunha das máis soadas intervencións nunha fachada de Barcelona. Trátase do Mural de les Olles (2001), que instalou na nova sede do Institut del Teatre, en Montjuïc. A intervención consiste en enganchar na mesma fachada unhas 2.000 olas de barro cocido, diferentes, que a modo de teselas elaboran un mosaico moi escenográfico. Frederic Amat comenta que a el acaban semellándolle caveiras que miran cara á rúa, facendo un xogo co lugar onde están (Institut del Teatre) e con algunhas das pezas teatrais inmortais: Hamlet, por exemplo. A seguir do Mural de les Olles, Amat fixo outra intervención ben relacionada con esta antedita. As olas para a fachada do Institut del Teatre foron cocidas nos Tallers Artigas, de Gallifa. E unha vez acabado ese traballo falaron de facer unha intervención na fachada dos Talleres Artigas, e o resultado foi Pits de Gallifa, unha sucesión de peitos, tetas, de arxila que Amat foi executando torneando unha sorte de huchas.
Para remate, volver citar o proxecto aínda non levado á práctica do Cercle Obert, a proposta de renovación da fachada do Teatre del Liceu, sito nas Ramblas barcelonesas. Non se trata de círculos vermellos completos, senón círculos cortados de xeito que a parte que mantén Amat representa a forma que tiñan os teatros gregos e romanos; e tamén a forma da sala principal do Teatre del Liceu. Polo de agora a posible intervención está parada pola negativa do Concello de dar autorización. Haberá rectificación?
F. Amat. Pluja de Sang. 2010
F. Amat. Mural de les Olles. 2001
ata o 16 de xullo de 2017
(Galiza-Catalunha) Nado en Caroi, Cotobade, en 1949. Profesor de Ensino Secundario, e de Cultura e Lingua Galegas (Proxecto Galauda). Autor do libro de relatos "E agora pasa un tren" (Biblos) e coautor de traballos de historia e antropoloxía: "América, América" (Roure), "Galicia a lo claro" (Popular), "El Islam en las Aulas" (Icària), entre outros. Membro de Furafollas Agrupación Teatral.
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés Pintura
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
* Crítica de arte Escultura Lito Caramés
A forza e a espiritualidade das esculturas de Jaume Plensa
* Carlos L. Bernárdez Pintura
As leccións do mestre Castelao
More from Crítica de arte
Irmáns Santilari, ourives con lapis e con pincel. Teatro das Vaidades
Posted On 10 Maio, 2018 Lito Caramés 0
Irmáns Santilari, ourives con lapis e con pincel. Teatro das Vaidades: Pere e Josep Santilari presentan obras na galería Artur …
Pamen Pereira: tempos imaxinarios e vanitas
Posted On 1 Março, 2018 Lito Caramés 0
Pamen Pereira: tempos imaxinarios e vanitas Cal é o resultado de xuntar nunha peza artística pedras e andoriñas? Na galería de …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt fr gl pt gl gl gl gl gl ko ca en es gl gl gl es ca fr gl gl fr gl zh gl gl gl gl fr gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl fr gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl es gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl it gl en de en en en es pt en ca es gl gl ko pt pt pt de gl pt pt en fr ca en ca de gl pt pt en es pt es pt pt pt pt pt en gl pt en hu gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
O conde Oxtiern, obra teatral do Marqués de Sade (I) - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Teatro Tradução Xesús González Gómez
OU AS DESGRAZAS DO LIBERTINO
Representada no Teatro Molière de París en 1791, e en Versalles no Teatro da Société dramatique, o 22 de frimario, o ano VIII da República.
O CONDE OXTIERN, senador sueco.
DERBAC, amigo e confidente do conde.
CASIMIR, axuda de cámara do Conde
O SR. FABRICE, dono da pousada onde se desenvolve a acción.
A acción desenvólvese na pousada de Fabrice, preto de Estocolmo, na estrada de Norrköping.
O teatro representa, nos dous primeiros actos, unha sala de pousada que comunica con diversos cuartos; nun dos lados hai unha mesa escritorio e unha cadeira de brazos.
FABRICE: Pensades, Señor Casimir, que este cuarto será axeitado para a moza que o voso amo traerá hoxe á miña casa?
CASIMIR: Penso que si, señor Fabrice. Hai preto un gabinete para a súa criada, Amélie, e outra alcoba onde poida deitarse a señorita Ernestine?
FABRICE: Por suposto, vede aí dous cuartos que comunican con esta sala. Unha soa chave cerra todo. Estarán ben aquí, respondo diso… Nun barrio tranquilo…. Dá a un xardín: nin o menor ruído de viaxeiros.
CASIMIR: De marabilla. (Leva a FABRICE a un á parte e misteriosamente.) Señor Fabrice?
CASIMIR: O meu amo é un home extraordinario, non si? Estaredes de acordo, xa que o coñecedes desde a súa mocidade…
FABRICE: Coñezo o Conde Oxtiern desde hai moito tempo; por iso mesmo aposto que non hai un mortal máis perigoso en todas as provincias de Suecia.
CASIMIR: Si; mais paga ben.
FABRICE: Iso é o que o fai máis temíbel; non hai nada tan pernicioso como o ouro en mans de malvados. Quen pode resistir a quen posúe o medio máis seguro para todas as corrupcións? Amigo meu, gustaría que non houbese ricos, agás os honrados… Mais, decídeme, rógovolo, de que vai esta nova aventura?
CASIMIR: Unha rapaza encantadora… Oh, señor Fabrice, que mágoa! Santo Deus, vos o permitistes. Semellante criatura debía ser a vítima do engano e do desenfreo!
FABRICE (moi sorprendido): Como, o crime xa foi consumado?
CASIMIR: Así é, señor Fabrice, así é… É, no entanto, trátase da filla do coronel Falkenheim, o sobriño-neto do favorito de Carlos XII; raptouna… deshonrouna. Confésovolo, señor Fabrice, está perdida.
FABRICE (como antes): E non a desposou: a unha rapaza virtuosa, seducida, enganada e raptada a que trae… Casimir, correde onde o voso amo e decídelle que a miña casa está chea… dicídelle que non podo recibilo. Teño xa demasiados motivos de queixa polos excesos que pensa está no dereito de se permitir na miña casa, porque me fai o honor de me mirar como ao seu protexido. Non quero a protección dun gran señor cando só é o resultado, como de costume, da complicidade nos seus abusos (Sae.)
CASIMIR (correndo cara a el para detelo): Un momento… un momento! Perderiádelo todo e con iso nada se arranxaría… É mellor que continuedes con vosos coidados, e se vos é posíbel, tratade secretamente de prestardes algún servizo a esta rapaza. (Hai que subliñar ben o que segue.) Só hai unha legua de aquí a Estocolmo… non é tarde… elas descansarán; vós tendes amigos na capital… escoitádesme, señor Fabrice?
FABRICE (despois de reflexionar un momento): Amigos!… Si, si teño; mais hai outros medios, medios máis seguros que espero que teñan éxito. (Óese agora o ruído do coche do Conde).
CASIMIR: Calemos… chega un coche… Pasemos agora ao voso cuarto e dareivos alá explicacións máis amplas. Que alboroto! Non hai dúbida que debe tratarse do señor conde: que o vicio camiñe con tanto ruído!
FABRICE: Gustaría que o voso señor conde se aloxara no quinto nabo. É un oficio terríbel o de ser dono dunha pousada cando lle hai que abrir as portas a toda caste de xentes… Non hai nada que me moleste máis nesta profesión.
CHARLES (a FABRICE): Señor, son dúas damas as que veñen hospedarse aquí de parte do señor conde Oxtiern: el mesmo ségueas moi de preto; detívose cun amigo, o señor Derbac, a algúns pasos de aquí, e mentres que el chega, desexa que aloxedes estas damas no voso mellor cuarto. Hai en verdade máis de vinte correos que acompañan o vehículo.
FABRICE (con humor): Vaites!, está ben, está ben. Vou recibilas. Hospedaranse aquí… Moita prudencia, Casimir, e socorramos a desgraza cando se presente a ocasión. Resulta tan fermoso facer o ben, amigo meu, que non hai que descoidar ningún medio para conseguilo cando temos a sorte de atopalo. Seguídeme, Charles.
CASIMIR (Só): Que home tan honesto! E velaí no entanto onde atopamos a virtude… Nun ser escuro… sen educación: mentres os que naceron en medio do que a fortuna ten de máis brillante, non ofrecen ao seu carón senón corrupción ou vicio… Mais, por que o conde non chegaría con Ernestine? Ah, sen dúbida está a porse de acordo con Derbac, este digno compañeiro das súas orxías; pero como é máis prudente, oporase talvez á infamia desta aventura.
CASIMIR, FABRICE, ERNESTINE, AMÉLIE
FABRICE (a ERNESTINE): Espero, señora, que gustedes deste cuarto. Puxen en preparárvolo todos os coidados que me encomendou o señor conde e que vos merecedes.
ERNESTINE (co maior abatemento): Todo está ben, señor, todo está ben, todo está demasiado ben para min; a máis fonda soidade, velaí o único que me convén.
FABRICE: Xa que desexades estar tranquila, vou prover outros coidados que poderán facervos a miña casa máis soportábel. (Sae.)
CASIMIR (a ERNESTINE): O señor conde pasará ao voso cuarto cando chegue?
ERNESTINE: Non é o amo?… Non o é xa de toda a miña existencia?… Déixenos, señor, déixenos… Necesitamos estar soas.
AMÉLIE: O voso estado de abatemento inquiétame, señora. Canto me gustaría que descansarades un pouco!
ERNESTINE: Descansar! Santo ceo!… Oh, non, non, xa non pode haber descanso sobre a terra para a infeliz Ernestine!
AMÉLIE: Pero, o bárbaro autor dos vosos males, non pode xa reparalos?
ERNESTINE: Tales crueis aldraxes tiveron algunha vez reparación, Amélie?… Que enganos empregou este home para arrancarme da miña familia… do meu amante… de todo o que quero máis no mundo. E ese obxecto adorado do meu corazón, o respectábel Herman, sabes que o fai xemer cargado de cadeas? Unha acusación sen fundamento, calumnias, delatores e traidores, velaí o que perdeu a ese mozo infortunado: o ouro e os crimes de Oxtiern manexárono todo; Herman está prisioneiro. Talvez condenado. E sobre as cadeas do ídolo do meu corazón, o covarde Oxtiern acaba de inmolar a súa infeliz vítima.
ERNESTINE (desesperada): Que esperar… que desexar, meu Deus? Que auxilio me pode quedar agora?
AMÉLIE: Pero… e o voso pai?
ERNESTINE: Sabes que foi afastado por un tempo de Estocolmo, cando Oxtiern, enganándome cruelmente, me conduciu á súa casa, facéndome crer que mediante esta xestión podería obter a liberdade do meu amante. A súa man, talvez, a cambio da axuda de seu irmán o senador, que debía, dixo, encontrarse alá. Xestión tan culpábel como temeraria, sen dúbida, pero podía eu pensar un compromiso sen o consentimento de meu pai? Ben me castigou o ceo… Sabes quen se ofreceu aos meus ollos no canto do protector que esperaba? Oxtiern, o feroz Oxtiner, cun puñal na man, a pedirme a miña deshonra ou a miña morte, sen deixarme mesmo a capacidade de elixir… Se puidese elixir, Amélie, non vacilaría; o máis espantoso dos suplicios sería máis doce para min que as humillacións que este home perverso me preparaba. Lazos espantosos impedíronme defenderme… Infame… e para colmo de males o ceo deixoume vivir… aínda me ilumina o día e estou perdida! (Cae na cadeira de dous brazos que está xunto da mesa.)
AMÉLIE (chorando, collendo as mans da súa ama): Oh, a máis infeliz das mulleres!… Non desesperedes, rógovolo!… O voso pai estará informado da vosa desaparición; crédeme, non perderá un minuto en voar na vosa defensa.
ERNESTINE: Non é del de quen espero o castigo do meu verdugo.
AMÉLIE: Se o conde cumprise a súa palabra. Falou, paréceme, de nós queridos, de vínculos eternos…
ERNESTINE: Aínda que Oxtiern os desexase, podería eu consentir pasar a miña vida nos brazos dun home aborrecido… dun home do que recibín a máis espantosa inxuria? Podemos tomar por esposo a quen nos degradou?… Pódese amar o que se despreza? Ah!, estou perdida, Amélie, estou perdida!… A dor e as bágoas son todo o que me queda; non teño máis esperanza que a morte, porque nunca se sobrevive á perda da honra!… É posíbel consolarse de todas as demais, pero nunca desta!
AMÉLIE (mirando por todas as partes): Señora, estamos soas, que nos impide fuxir, ir implorar á Corte unha protección que vos é ben debida e á que tendes tanto dereito?
ERNESTINE (orgullosamente): Aínda que Oxtiern estivese a mil leguas de min, iría cara a el, lonxe de fuxirlle. O traidor deshonroume e teño que vingarme. Non irei buscar a unha Corte corrompida unha protección que me refusaría. Acaso non sabes até que punto o crédito e a riqueza degradan a alma dos homes que habitan ese lugar de honor? Monstros! Talvez sería eu un alimento máis para os seus espantosos desexos!
FABRICE (interesado e triste): O señor conde manda dicir que un asunto importante o retén preto de aquí; non poderá chegar a casa até dentro dun cacho. Quixera a señora darme as súas ordes?
ERNESTINE (mostrando a porta do cuarto que pensa que é para ela): Non é este o cuarto que me destinades para a noite, señor?
FABRICE (ídem): Si, señora.
ERNESTINE: Vou retirarme… Imos, Amélie, imos reflexionar nos importantes proxectos que me ocupan e que son os únicos que poden devolver a paz á túa infeliz ama.
FABRICE (só): Casimir tiña razón, esta rapaza é fermosa e interesante… Oh, señor conde, sodes o culpábel de causar a desgraza desta moza; debía, con tantos títulos para a vosa veneración, converterse na vítima da vosa maldade, da vosa brutalidade? Mais, védeo aí, calemos; os traidores non aman a verdade e non hai no mundo homes que desexen tanto a gabanza. O crime causa tanto horror, mesmo a eles, que gustarían, a fin de se esqueceren da necesidade que teñen de seren malvados, que se lles xulgase e se lles pintase sempre como virtuosos.
FABRICE, O CONDE OXTIERN
OXTIER: Canto teño que agradecerche, meu caro Fabrice! Cada vez máis móstranse o teu antigo cariño e a túa amizade por min: non sei que palabras usar para demostrarche o meu agradecemento.
FABRICE (honrado e afectuoso): Un pouco máis de franqueza, señor, e menos agradecementos; non me anunciedes cal sería o prezo dunha mala acción, xa que me desagradaría. Sede sincero, quen é esta rapaza que traedes á miña casa e que pretendedes facer con ela?
OXTIER (interrompéndoo vivamente): As miñas intencións son lexítimas; Ernestine é honesta e eu non a forcei; talvez un exceso de amor precipitou as xestións que a unirán a min para sempre; pois ela debe ser a miña esposa, e seraa, meu amigo. Atreveríame eu a considerala con outros títulos e traeríaa á túa casa se fose doutro xeito?
FABRICE: Non é o que din, señor; e no entanto debo crervos; se me enganásedes, non podería recibirvos.
OXTIERN: Perdoo as túas sospeitas, Fabrice, en atención ao motivo virtuoso que as provoca; mais, tranquilízate, amigo meu, repítocho: os meus proxectos son puros como aquela que mos inspira.
FABRICE: Señor conde, vós sodes un gran señor, seino; mais persuadídevos, rógovolo, de que no intre en que a vosa conduta vos volva vil aos meus ollos, non vería en vos xa máis que un home tanto máis desprezábel canto nacera para ser honesto; e que ao ter máis títulos que calquera outro que lle deberían procurar a estima e a consideración xerais, é ao mesmo tempo máis culpábel de non saber aproveitalos.
OXTIERN: Pero, a que vén esta inquietude, Fabrice? Fixen algo que autorizase as túas sospeitas?
FABRICE: Aínda nada, quero crer… Mais, finalmente, onde levades esta rapaza?
OXTIERN: Ás miñas terras, preto de Nordkopinq, e casaremos en canto esteamos alá.
FABRICE: Entón, porque non a acompaña seu pai?
OXTIERN: Non estaba en Estocolmo cando ela marchou de alí e a violencia do meu amor non me permitiu demasiadas formalidades… das que xulguei poder prescindir. Estás moi escrupuloso, meu amigo… Nunca te vira tan severo.
FABRICE: Non se trata de severidade, señor, senón de xustiza: gustaríavos, se fosedes pai, que secuestrasen a vosa filla?
OXTIERN: Non me gustaría que fose deshonrada. Ernestine, estarao cando case comigo?
AMÉLIE: A señora rógavos, señores, que pasedes a outro cuarto; está a descansar un minuto e quixese…
OXTIERN (vivamente): Asegúralle, cara Amélie, que imos obedecela; desexaría eu outra cousa no mundo que a felicidade e a tranquilidade da túa ama?
AMÉLIE: Oh señor! E no entanto, que lonxe está de ambas cousas!
OXTIERN (a FABRICE, sen prestar atención ao que AMÉLIE acaba de dicir): Vén, Fabrice, quero acabar de te convencer de que nunca entraron na miña alma principios que poidan aflixir a túa… Amélie, rogo a Ernestine que me diga cando quere recibirme. (Sae AMÉLIE.). (A FABRICE.): Saiamos, amigo meu.
FABRICE (Só): Axiña vos sigo… Eu, amigo deste home, oh! non, nunca!… Aínda que me dese toda a súa fortuna, non sería o seu amigo… Advertido por Casimir, podo agora servir utilmente a Ernestine; corramos a Estocolmo, non se irán até mañá e teño tempo. Teño que salvar esta infortunada rapaza ou perder a vida: a honra e a xustiza fan diso un deber para min; son as leis máis sagradas do meu corazón.
(1) Patriota: nos anos anteriores e posteriores a 1792, é dicir, ao estalido da Gran Revolución Francesa, o substantivo patriota era adoptado polas correntes progresistas. Adopción que durou até, máis ou menos, os anos 1830, cando os monárquicos tamén adoptaron ese substantivo. Desde entón, os progresistas, os revolucionarios, deixaron de se autodenominar «patriotas» e adoptaron o de «republicanos». Despois da implantación da III República, sobre as ruínas da Comuna de París, destruída a sangue e fogo, os revolucionarios adoptaron, até hai dous días, outro substantivo: proletario. (Todo isto, evidentemente, en Francia.)
You might also like
* Cinema Laura Villaverde Teatro
Chola & Lola | Laura Villaverde – Uma revolução que chega desde o rural
* Entrevistas Jaime Rocha Poesia Teatro
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
* Entrevistas Estela Pan Vázquez Teatro
Entrevista a Carlos Caetano Biscaínho Fernandes
“Els límits del silenci. La censura del teatre català durant el franquisme”, de Sharon G. Feldman e Francesc Foguet
Posted On 28 Fevereiro, 2018 Xesús González Gómez 0
Hai uns meses publicouse un interesante libro: Els límits del silenci. La censura del teatre català durant el franquisme, de …
O grupo de teatro Chévere
Posted On 13 Dezembro, 2017 Xesús González Gómez 0
"O grupo de teatro Chévere" é um artigo de Xesús González Gómez da série "Ler teatro".
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
7 Março, 2017 at 20:00
Impagable e impagábel! MERCI BIEN, XGG!
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt gl fr gl gl gl es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl sv gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de gl gl gl es gl gl pt gl gl gl gl gl en sv en en en gl gl en fr pt pt pt de pt pt gl fr pt pt gl gl fr gl pt gl ca gl pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
(Un bar, ruído, música, dous amigos ó final da barra).
-Ese Néstor. Un brinde. Por Néstor, estea onde estea.
-Outro máis? Veña. Non nos vai sentar mal, a estas alturas. Por Néstor.
– Oes, Nan. Non te embebedes moito, meu. Estamos aquí para algo.
– Por Néstor e para contalo. Contar a historia.
– O que pasou, meu. O do Aninovo.
– Que si, Nan, que deixes de repetir como un papagaio, que non dás arrincado, chorbo.
– Ti e mais eu imos contalo todo, Mito. Mais, logo de contado, onde queda todo? Onde? Dime, Mito. Onde queda Néstor?
– Non te raies, neno. Contámolo ó noso xeito e punto. Xa oíches o que din. Só queda a memoria, as historias, as lembranzas. Néstor xa non está, pero a historia si.
– E de que vale, e de que vale…
– Que si, Nan. Comezo eu, non? Ti corríxesme se digo algo mal. Noite de fin de ano. A rachar, lembras? Quedamos despois da cea, á unha e media. Néstor andaba apoucado, non lle ía ben coa Isa. Rifaron porque ela non quería quedar esa noite e ó final, polo que se soubo, si que saiu, pero coas súas amigas. Tamén oín que se enleou con outro, vaia pendanga…
– Non te pases, Mito. Iso non o sabemos.
– Ai non? E logo non a viron polo Túnel ás tantas?
– Saír, sairía. Eu só discuto o de que se enleara con alguén. A xente fala e fala, pregúntaslle polos detalles e achantan e non din nada. Por que? Porque nada viron. Falar barato.
– A ti o que che pasa é que estás por Isa. Que ata estiverades xuntos.
– O que ti digas. Fai o favor de deixar a Isa en paz e contar a historia.
– Tampouco hai tanto que contar. Fomos ó Bambo tomar un litro, todo cheo de raparigos con traxe. Lémbrasnos de noviños, cando saiamos de traxe en fin de ano? Xa pasamos desas cousas, imos maiores. E logo do Bambo fomos ó Pavor, e logo do Pavor ó Suite Delux…
– E ó OK Corral.
– Exacto, despois do Pavor e antes do Suite.
– Pedimos un cubata, estivemos un anaco aló. Atopámonos co Pumuqui, que risas de pavo. Metémonos unhas raias con el.
– Metícheste ti, Nan. Eu paso de farlopa. Non sei como te metes esa merda.
– Era fin de ano, ho.
– Moitos fins de ano tes ti.
– Que chumbo es, Mito, neno, non me raies. Volvendo a Néstor. Comezou a falar cunha rapaza.
– Estábache ben boa.
– Non era para tanto. Pero eu dáballe ben -(risos)-. Pensei que Néstor quedaba con ela e xa estaba, xa nos podiamos despedir del para toda a noite. Aparte, estaba fodido polo de Isa e non razoaba moito.
– Marchamos os tres para o Suite Delux, o Pumuqui, ti e mais eu. A min non me chista moito ese sitio, pero era boa hora para ir, sen tanta xente.
– O moi mamalón de Néstor non nos acompañou. A que merda fomos alí sen el?
– Xa cho dixen, Nan, había que facer tempo nalgures antes de ir á disco, en Fin de ano está todo petado de xente. Dixémoslle a Néstor para onde iamos, sabía onde atoparnos. Que máis podiamos facer? Quedarmos no Corral, a cronometrar cando tardaría en meterlle a lingua na boca a aquela? Mellor era ir indo para o Suite, tomar unhas pastis polo camiño, que o Pumuqui traía cristais e convidaba, e así facer tempo antes de ir á disco. Ese era o plan. Era ou non era, Nan?
– Era. Pero unha cousa son os plans…
– Pero por que te raias con iso? Se máis tarde apareceu o Néstor polo Suite, tranquilo e só. Non o deixamos tirado. Veu. E se non tivese vido, se tivese quedado coa pava aquela, a historia sería distinta, decátaste?
(Nan bebe en silencio, por non retrucar. Mito agarda un pouco pola resposta e como non se produce, prosegue).
– Mira, Nan, éche o que hai. Néstor era como un irmán para min. Pero está claro que a súa movida xa era outra.
– A que te refires?
– Marchara estudar fóra, non? Anos nunha carreira e logo un choio guapo. Non aquí, no barrio, eses choios están en Madrid ou no estranxeiro. E anos de libros por diante, outra xente ben distinta a ti e a min, outros colegas na carreira.
– Néstor era un tío legal e non ía deixarnos mangados.
– Deixara o barrio, Nan, era cuestión de tempo. Non é deixarnos mangados, é distanciarse, mudar, a xente cambia.
– Vaia xeito de falar do noso colega, Mito, agora que non está, non me fodas.
– Non o digo por mal, éche a vida. Dígoche unha cousa: eu ata esa noite estiven a pensar en alistarme no Exército.
– Ti estás atrapado da cabeza. Non aturabas alí un mes. E igual te mandaban a Afganistán.
– Un par de anos, no Exército podía facer un oficio. Liscar de aquí, eu tamén. Ata o carallo do barrio. Aquí non hai nada, meu. A mesma xente, os mesmos bares, as mesmas chorbas, os mesmos cartos, é dicir, case nada. Néstor foi o máis listo dos tres. Outro brinde. Por Néstor e polo tempo xuntos.
– Outro brinde? Veña. Pero por cal tempo?
– Mira que es paspán. Polo tempo que estivemos xuntos os tres, toda a nosa vida ata agora. Iso rematou, todo remata, ou cambia, que é un xeito de rematar.
– Ese Mito, un filósofo.
– Pois algo terei. Filósofo non serei, pero barreno moito a cabeza. E estivo de puta madre. Fixémolas boas os tres xuntos.
– A putada é que non te decatas, pasan cousas e xa está, e logo relémbralo e non podes volver a ese tempo.
– Diso se trata, Nan. Pensa no cristo que liamos no Suite. Lembras? Ti e mais eu bailando na pista e de súpeto baixamos os pantalóns. Nese intre entra o Néstor pola porta, venos en gallumbos e baixa os pantalóns el tamén, a xente berrando, uuuuh, e o segurata correndo detrás de nós, e nós choutando cada un nunha dirección cos pantalóns nos nocellos e un cubata na man e a xente marándose o cu. Escoita, Nan: non foi ese un dos mellores momentos das nosas vidas? Pero se pensas niso naquel intre ás cinco da mañá, medio cegos, “isto é un dos mellores intres da nosa amizade de anos, se non o mellor, e ademais será o último”, dános o baixón e non o facemos. Aí está o chiste do asunto, en non decatarse.
– Subimos os pantalóns, Néstor acougou os ánimos dos seguratas coa súa mellor cara de neno bo. Botar botáronnos, pero cando menos non nos deron unha malleira. Na rúa decatámonos do grande que fora ese momento. E de aí…
– Ben o sabes. Cóntao ti.
– O plan era ir á disco, pero á da cidade. Pumuqui xa marchara para alá cuns colegas, xa antes do espectáculo da baixada de pantalóns. Néstor acadara flyers para a Cúpula, fóra da cidade, pero para chegar aló facía falta coche. En taxi sairíanos moi caro. Que non, neno, imos para a disco de aquí, e el nada, teimando coa Cúpula, que eran entradas gratis aínda que fosen sen consumición. E cando ti e mais eu xa puñamos caras de dicir definitivamente que non, vai e saca o chaveiro, un cunha insignia ben grande de Opel. As chaves do coche do pai.
– Houbemos de paralo aí. Néstor bebera, non estaba para conducir.
– Nós tampouco. Estabamos nunha nube, non o culpemos, ós tres pareceunos unha idea caralluda, convenceunos pero fomos porque quixemos.
– Xa. Se o pensas, estaba clarísimo o que ía pasar. Clarísimo. Agora estalo a contar e síntome parvo. Non o vimos vir. E perdemos a Néstor.
– Ía no asento de diante, sen cinto de seguridade. Nós detrás, música a tope, as luces dos coches na escuridade.
– Nan, Néstor si que levaba cinto.
– E logo, ó pouco de saír da cidade, pasando o hipermercado, o coche esvarou, saíu da estrada, caeu a rolos, envorcou varias veces, e Néstor…
– Néstor levaba cinto.
– E por que non está aquí contándoo, Mito? Por que estamos a brindar por el? Vino inconsciente, a sangrar…
– Nós non levabamos cinto, Nan. Néstor si. Salvouse de milagre, con cinto e todo e meses de hospital que lle agardan e secuelas para a vida. Saiu desa. Nós non, Nan.
– Mito, cala ho…
– Non hai milagres para nós. Agora vémonos neste bar todos chulos, mais a nosa carne e ósos quedaron esmagados nese coche, Nan, lembro a dor, as pólas das árbores atravesando os cristais do coche e a nosa pel. Non hai bar, non hai este cubata, non hai xa nin ti nin eu, nin Nan nin Mito nin hostias. Xa non estamos, xa non somos. Tan só somos a historia que estamos a contar. Non hai máis. Néstor segue no xogo, nós non.
(Silencio. Os dous miran para os seus vasos).
– Sen caras tristes, vale? Veña, o último brinde.
– Feliz ano, Mito.
– Feliz ano, amigo.
(Galiza-Alemanha) Francisco Castiñeira naceu (nacérono) na emigración en Suíza no 1977 e hai anos reside en Regensburg (Alemaña), mais será e sentirase sempre un coruñés con morriña dos Mallos. Dentro da narrativa curta colaborou en diversas publicacións e libros colectivos, e xa en solitario editou as escolmas de relatos "Seica chove" (Baía Edicións) e recentemente "Podería falar de nubes" (Redelibros).
You might also like
* Alfredo Ferreiro Crítica literária Ilustração Narrativa Referências literárias
A inefável contradição de José Saramago (apontamentos à volta do processo criativo)
* Narrativa Xavier Frias Conde
O porquê não se importa
* Aida Saco Beiroa Alfredo Ferreiro Ilustração Letras Música Narrativa
Vencedores no Certame de Narrações Breves Manuel Murguia de Arteijo
More from Francisco Castiñeira
Posted On 5 Julho, 2017 Francisco Castiñeira 0
E non sabes con quen me atopei? Coa Sabela, a do Roxo. Si, ía ben de tempo sen vela, porque …
Posted On 24 Novembro, 2016 Francisco Castiñeira 0
- Que queres? -inquiriume secamente o vello. Medio corpo tapado pola porta que abrira só en parte, o outro medio …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies