langs: gl en gl lt gl en gl gl en gl fr gl gl es es gl gl fr fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl pt gl gl pt gl en es pt gl en pt es pt tr gl es gl ceb es de gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en es es gl gl gl gl gl pt

text:
As gañadoras dos XVI Premios Mestre Mateo chegan ás salas | Academia Galega do Audiovisual
O CGAI acolle esta semana na Coruña as proxeccións das obras vencedoras na última edición dos premios da Academia Galega do Audiovisual
As proxeccións, libres e gratuítas ata completar aforo, adiántanse á chegada de Dhogs, A batalla descoñecida, Peter Brandon e A estación violenta aos cinemas de toda Galicia
O Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI) acollerá ao longo desta semana as proxeccións das obras gañadoras nos XVI Premios Mestre Mateo, que contarán coa presenza de algúns dos profesionais premiados. O acceso será libre e gratuíto até completar aforo e este completo programa de proxeccións servirá como previa á chegada dos filmes aos cinemas de toda Galicia.
Na presentación deste ciclo de proxeccións, que tivo lugar esta mañá no propio CGAI, o director da AGADIC, Jacobo Sutil, apuntou que “con elas péchase o círculo que comezou coa celebración dos Mestre Mateo e visibilízase ás pezas premiadas no CGAI, unha institución con ampla e variada programación, e ademais, arredor do día das Letras Galegas”. Mentres que Olga Osorio, da directiva da AGA, explicou que “estas proxeccións forman parte da pretensión da Academia por amosarlle ao público e ao mundo o audiovisual galego”, os representantes das obras premiadas concordaron na importancia dos premios de cara á visibilización das súas obras.
Paula Cons -directora do documental A batalla descoñecida- destacou que “para nós, o efecto que ten os Mestre Mateo é enorme”, co que estivo de acordo Eli Monteagudo -produtora da serie web Peter Brandon- ao relatar que “gañar o premio permitiu facer visible o noso traballo e acadar fondos para poder asegurar a rodaxe dunha segunda tempada”. O realizador Manu Viqueira -gañador do Mestre Mateo ao mellor videoclip por Troubled Times- tamén anotou en relación a este tema que “agora, e tras ver Troubled Times, grupos como La Pegatina chámanme para que lles faga un videoclip con ton reivindicativo”.
Fernanda Tabarés -directora de Voz Audiovisual- e Suso López -produtor de Dhogs- celebraron a oportunidade de poder amosar as súas obras na pantalla grande ante un público con especial sensibilidade ante o cinema. Se para Tabarés, “a posibilidade de que os espectadores de Serramoura poidan vivir a experiencia de ver a serie en pantalla grande é interesantísima”, López amosou a súa ledicia ao “poder proxectar o filme no CGAI antes de comezar coa andaina nas salas comerciais porque o que precisan as nosas obras é público”.
Abrirá o programa de proxeccións, mañá martes 15 ás 20h30, Dhogs, a opera prima de Andrés Goteira que acaparou 13 Premios Mestre Mateo e se converteu na produción máis votada da historia dos premios da Academia Galega do Audiovisual. Conquistou os galardóns á mellor longametraxe e mellor guión, dirección e montaxe para o meirense, que comparte a última con Juan Galiñanes. As e os académicos recoñeceron tamén a interpretación protagonista de Melania Cruz e de Iván Marcos e a interpretación de reparto de María Costas e Antonio Durán “Morris”. Ademais do pleno nas categorías interpretativas, Dhogs gañou tamén os premios á mellor dirección de produción para Suso López, dirección de fotografía para Lucía Catoira Pan, música orixinal para Germán Díaz, dirección de arte para Noelia Vilaboa e son para David Machado e Javier Pato.
O mércores 16 haberá sesión dobre. Ás 18h, proxectaranse Matria, Mellor curtametraxe; The Neverending Wall, Mellor curtametraxe de animación e Troubled Times, Mellor videoclip. E ás 20h30, A batalla descoñecida, outra ópera prima, neste caso dirixida por unha muller, Paula Cons, que gañou o premio ao mellor documental.
O venres 18 tamén haberá sesión ás 18h, de Serramoura, que acadou por cuarto ano consecutivo o premio á mellor serie de TV; e ás 20h, de Peter Brandon, Mellor serie web. Os creadores desta última -Pedro Brandariz, Jorge Boquete e Óscar Cruz- convidan a asistir despois a unha pinchada no Bristol Bar.
20h30. Dhogs. Mellor longametraxe, mellor guión, mellor dirección e mellor montaxe para Andrés Goteira, que comparte o último con Juan Galiñanes. Mellor interpretación protagonista para Melania Cruz e Iván Marcos. Mellor interpretación de reparto de María Costas e Antonio Durán “Morris”. Mellor dirección de produción para Suso López, mellor dirección de fotografía para Lucía Catoira Pan, mellor música orixinal para Germán Díaz, mellor dirección de arte para Noelia Vilaboa e mellor son para David Machado e Javier Pato. Coa presenza de Suso López, Sara Horta e Melania Cruz.
Matria. Mellor curtametraxe. Coa presenza de Álvaro Gago e dunha das actrices protagonistas.
The Neverending Wall. Mellor curtametraxe de animación. Coa presenza de Nani García.
Troubled Times. Mellor videoclip. Coa presenza de Manu Viqueira.
20h30. A batalla descoñecida. Mellor documental. Coa presenza de Paula Cons.
18h00. Serramoura. Mellor serie de televisión
20h30. Peter Brandon. Mellor serie web. Coa presenza de Pedro Brandariz, Jorge Boquete e Óscar Cruz. A partir da 1h da mañá haberá Porco Bravú DJ set no Bristol Bar.
DESEMBARCO NAS SALAS COMERCIAIS
Cines Duplex (Ferrol) 17M
Multicines Norte (Vigo) 17M
Novocinema (Leiro, Ourense) 17M
Cinema Numax (Santiago) 17M
Cine Lauro Olmo (O Barco de Valdeorras) 17 e 20M
Cine Seixo (Marín) 17 a 20M
Abella Cines (Lugo) 18M
Cantones Cines (A Coruña) 18M
Casa Dopeso (As Pontes) 19 e 20M
Artistic Metropol (Madrid) 25 a 27M
O 25 de maio, en Numax (Santiago de Compostela)
A comedia dos Porco Bravú percorrerá Galicia durante a Semana das Letras Galegas cun mix de proxeccións + DJ set dos creadores da serie.
Mércores 16 ás 20h15 nos Cines Dúplex (Ferrol). Entrada: 3 euros na billeteira. Despois, Porco Bravú DJ set na Sala Súper 8 a partir da 1h.
Venres 18 ás 20h30, no CGAI (A Coruña) coa Academia Galega do Audiovisual. Entrada libre ata completar aforo. Despois, Porco Bravú DJ set no Bristol Bar a partir da 1h.
Sábado 19 ás 20h15, nos Multicines Compostela. Entrada: 3 euros na billeteira. Despois, Porco Bravú DJ set no Matadero Pub a partir da 1h.
Seleccionar mes Xuño 2019 Maio 2019 Abril 2019 Marzo 2019 Febreiro 2019 Xaneiro 2019 Decembro 2018 Novembro 2018 Outubro 2018 Setembro 2018 Agosto 2018 Xuño 2018 Maio 2018 Marzo 2018 Febreiro 2018 Xaneiro 2018 Decembro 2017 Novembro 2017 Outubro 2017 Xuño 2017 Marzo 2017 Febreiro 2017 Xaneiro 2017 Decembro 2016 Novembro 2016 Outubro 2016 Setembro 2016 Xullo 2016 Xuño 2016 Maio 2016 Abril 2016 Marzo 2016 Febreiro 2016 Xaneiro 2016 Decembro 2015 Novembro 2015 Outubro 2015 Setembro 2015 Xullo 2015 Xuño 2015 Maio 2015 Abril 2015 Marzo 2015 Febreiro 2015 Xaneiro 2015 Decembro 2014 Novembro 2014 Outubro 2014 Setembro 2014 Agosto 2014 Xullo 2014 Xuño 2014 Maio 2014 Abril 2014 Marzo 2014 Febreiro 2014 Xaneiro 2014 Decembro 2013 Novembro 2013 Outubro 2013 Setembro 2013 Agosto 2013 Xullo 2013 Xuño 2013 Maio 2013 Abril 2013 Febreiro 2013 Xaneiro 2013 Decembro 2012 Novembro 2012 Outubro 2012 Setembro 2012 Agosto 2012 Xullo 2012 Xuño 2012 Maio 2012 Abril 2012 Marzo 2012 Febreiro 2012 Xaneiro 2012 Decembro 2011 Novembro 2011 Outubro 2011 Setembro 2011 Agosto 2011 Xullo 2011 Xuño 2011 Maio 2011 Abril 2011 Marzo 2011 Febreiro 2011 Xaneiro 2011 Decembro 2010 Novembro 2010 Outubro 2010 Setembro 2010 Agosto 2010 Xullo 2010 Xuño 2010 Maio 2010 Abril 2010 Marzo 2010 Febreiro 2010 Xaneiro 2010 Decembro 2009 Novembro 2009 Outubro 2009 Setembro 2009 Agosto 2009 Xullo 2009 Xuño 2009 Maio 2009 Abril 2009 Marzo 2009 Febreiro 2009 Xaneiro 2009 Decembro 2008 Novembro 2008 Outubro 2008 Setembro 2008 Agosto 2008 Xullo 2008 Xuño 2008 Maio 2008 Abril 2008 Marzo 2008 Febreiro 2008 Xaneiro 2008 Decembro 2007 Novembro 2007 Outubro 2007 Xullo 2007 Xuño 2007 Maio 2007 Abril 2007 Marzo 2007 Febreiro 2007 Xaneiro 2007 Decembro 2006 Novembro 2006 Outubro 2006 Setembro 2006 Agosto 2006 Xuño 2006 Marzo 2006 Febreiro 2006 Xaneiro 2006 Decembro 2005 Novembro 2005 Outubro 2005 Setembro 2005 Xullo 2005 Xuño 2005 Maio 2005 Abril 2005 Marzo 2005 Febreiro 2005 Xaneiro 2005 Decembro 2004 Novembro 2004 Setembro 2004 Xullo 2004 Xuño 2004 Maio 2004 Decembro 2001
Premios María Luz Morales
Centro Ágora, Lugar da Gramela, 17 15010 A Coruña info@academiagalegadoaudiovisual.gal 981 227 701 / 981 208 393
Horario de atención ao público en inverno: de luns a xoves de 9.00 a 17.00, venres de 9.00 a 15.00h
Horario de verán (de xuño a setembro): de luns a venres de 9.00 a 15.00h


document_lang: gl

langs: gl gl gl gl gl ast gl gl eu gl gl gl ca gl gl es en gl pt pt gl gl es gl gl gl it en en it en es it en gl gl gl gl gl gl gl fr es fr azb jbo gl so tr ceb gl en en en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr gl gl gl en pt es

text:
Federación Cogami Lugo – Confederación galega de persoas con discapicidade
Axudas a particulares para proxectos térmicos de biomasa
Subvencións para a contratación de persoal técnico a entidades
Axudas para a discapacidade (INEM)
Axudas para a discapacidade
© 2017 Federación Cogami Lugo. Todos los derechos reservados


langs: gl en es gl gl ca en fi en gl gl gl es lt es es gl es es es it gl en es

text:
Rellena los siguientes datos para recibir información de Hercules Club de Golf
Copyright © Hércules Club de Golf
A Graña - Larin 15144 Arteixo (A Coruña) - Teléfono: 981.642.545 - Fax: 981.605.840 - Email: info@herculesgolf.com


langs: es es

text: Comentarios en: Alcaldes crean alianza para consolidar servicios


langs: pt en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl pt es gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt io gl es pt gl gl fr gl gl es es es gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
o foz velha – como, logo existo
Por admin 9 agosto, 2010 porto, portugal, restaurantes
No traballo sobre os mellores restaurantes de Porto segundo as guías gastronómicas, o máis destacado resultou ser, sen dúbida, o Foz Velha.
Tamén eu, aínda que sen caer na obriga de categorizar entre primeiros, segundos  ou derradeiros, apunt0 o Foz Velha como unha das mellores ofertas na gastronomía actual da cidade de Porto.
Ocupa o lugar 23 (o máis alto dos de Porto) na relación dos 101 mellores restaurantes de Portugal elaborada pola Mesa Marcada cos votos dos propios restauradores, críticos, afeccionados de sona, etc.
Garfo de Ouro 2010 (e de edicións anteriores) da Guía do Expresso BCBM.
Restaurante destacado por José Silva na súa guía impresa.
Presente tanto na Michelín como na Repsol.
3,8 puntos sobre 5 na selección da revista dixital Winne.
Recomendado polo blog do Porto máis Cool…
Pero, que ofrece este Foz Velha para ocupar un lugar tan destacado en guías tan variopintas como distantes entre si?
Para empezar, a localización. Atopamos o Foz Velha na Foz do Douro, na Esplanada do Castelo, no número 141, en zona privilexiada, clásica, apetecible para os de dentro e máis para os de fóra, a cabalo entre a praia dos Ingleses, o castelo e o faro. No mesmo centro dunha das millas de ouro da nova gastronomía portuense.
A continuación, e desde o meu punto de vista como elemento destacado, a decoración. O Foz Velha ocupa o primeiro andar dunha vella casa da Foz. De feito pode pasar inadvertido pois unicamente se promociona grazas ao dourado dunha mínima placa. O portal dá paso a unhas escaleiras de madeira impecablemente restauradas, e, destas, accedes a un  local que harmoniza á perfección o clasicismo da envoltura externa (as madeiras, os estucos, as molduras) cunha decoración cálida pero sobria, con obxectos clásicos pero seguindo a estética do menos é máis. Madeira combinada con pinceladas dun vermello e dun azulón que envolven a atmosfera dun ambiente especialmente rico e acolledor.
O servizo é perfecto, serio, profesional, ‘ausente’, pero con esa sabedoría do que sabe ser cálido e próximo se ti lle dás pé.
Claro que todo o anterior cobra auténtico valor na cociña de Marco Gómez. No Foz Velha descubrimos unha cociña sustentada en tres piares: a tradición da gastronomía portuguesa, o produto fresco e de cualidade, e o toque persoal e creativo do cociñeiro. Deste xeito, algúns dos pratos que poderemos degustar de achegármonos ao Foz Velha son o Crocante de alheira de Trás-os-Montes com maçã e molho de cogumelos, o Cachaço de porco preto em açorda aromatizada com poejo e grabanços ou o Queque morno de noz con espuma de ovos-moles e gelado de vinho do Porto.
Coidada selección de viños acompañada de sinxelos comentarios de proba de João Paulo Martíns, un dos críticos de viños máis mediáticos de Portugal.
As fotos corresponden a algúns dos pratos do último menú de degustación que puidemos gozar no Foz Velha: un bombón de foie, un niño de bacalhau (taco de bacalhau com feijão fradinho, ovo e tomate en emulsão de salsa) e as clásicas texturas de chocolate. Naquela ocasión eramos 5 e o prezo do menú era de euros.
Un dos aspectos máis salientables do Foz Velha é que se trata dun restaurante especialmente vivo. Periodicamente organiza atractivos eventos gastronómicos. A bote pronto lembro recibir novas dun menú temático arredor da Cozinha  Trasmontana e os seus azeites, dunha cea especial dos namorados, dunha comida na que, partindo dunha selección de viños do Esporão, a imaxinación do chef elaboraba un completo menú de degustación con especial atención ás maridaxes, outra comida na que, arredor de Marco Gómez se reunían catro ou  cinco dos mellores cociñeiros do norte de Portugal para elaborar cada un algunha das súas especialidades, as sesións de Cocido à Portuguesa visto por cociñeiros invitados, etc. Para o seguimento destes eventos a subscrición ás novidades do Foz Velha é de gran axuda.
A día de hoxe, e adaptado aos tempos de crise que corren, o Foz Velha ofrece dos menús de degustación longos, un Almoço Gourmet (especie de menú do día sorpresa composto de entrada, prato, sobremesa, água, e copo de vinho ou café), e o menú á carta, na que o propio comensal, e a prezo fixo, elixe unha entrada, un prato e unha sobremesa da carta.
Esplanada do Castelo 141
Teléfono: (351) 226 154 178
Localización en Mapas de Google
Guía BCBM: Garfo de Ouro
Guía José Silva: Mención destacada
Mesa Marcada: Posto 23
Revista Wine: 3,8 puntos
Etiquetado en: porto, portugal, restaurantes
← comer no norte de portugal segundo as guías
algo arredor dos furanchos →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl gl en pt pt nds es de es en es gl it gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
restaurante grill costa do vez – como, logo existo
Por admin 7 septiembre, 2010 portugal, portugalNorte
O Grill Costa do Vez (Hotel Costa do Vez, Arcos de Valdevez), é todo un clásico dentro da cociña minhota. Asoma no meu cadro de honra de restaurantes do norte de Portugal (Restaurantes) con presenza en tres das guías gastronómicas: Guía de restaurantes de José Silva (mencionado), Revista Wine (2,4 sobre 5) e Guía Michelín (Big Gourmand). Penso que se trata dun dos locais do norte de Portugal con maior tradición na guía Michelín, que ademais, recomenda, o hotel como Bib Hotel.
Conta cun amplo aparcamento que comparte co hotel.
Sala de tamaño medio con decoración rexional moi equilibrada, sen excesos, combinando á perfección pedra, madeira e azulexos cun resultado, dentro do seu estilo rústico, do mellor que coñezo. O seu éxito radica no tipismo sen caer na sobrecarga dos espazos.
A carta é ampla cunha completa oferta de pratos rexionais minhotos nos que non faltan os de temporada e unha atención especial aos produtos preparados na grelha, peixes diarios chegados de Matosinhos e algunha que outra carne. Ten sona na rexión o cozido á portuguesa (unicamente os domingos e martes; confirmar antes de lanzarse á aventura). Doces tradicionais caseiros. Aceptable selección de viños con atención moi especial aos verdes.
Entrantes típicos e case tópicos, pan, manteiga salgada, queixiño, boliños, pataniscas de bacallao. Somos tres e nos decantamos por unha posta de vitela con cogumelos e prebe de mostaza e un bacallao Costa do Vez (moi tradicional: frito, con abundante cebola e patacas, olivas e ao forno). Suficientes dúas racións para tres adultos (de non moito comer) e probar todos un pouco de todo. Os dous resultaron fantásticos (que xamais se vos ocorra dicir ‘exquisitos’ en Portugal), en especial a carne, no seu punto perfecto e o toque rompedor da mostaza. De sobremesa, un sorbete de limón (prefabricado), un abade de Priscos e os tradicionais charutos dos Arcos (algo semellante ás cañas pero preparado a base de masa de azucre, améndoas e ovos, non leva recheo; ou sexa, nada que ver coas cañas e si moito en común con todos os doces portugueses a base de azucar e ovos).
Mollamos cun alvarinho embotellado especial para o Costa do Vez, sen alardes pero moi apropiado; algún refresco e dous cafés.
Total, faltaron uns céntimos, pero non chegamos aos corenta euros, o que fai que a conta revalorice aínda máis a comida.
Despois de moito esperar, por fin sei de onde lle vén a sona e as referencias nas guías ao Restaurante Grill Costa do Vez. Paga, absolutamente, a pena.
Paga ben unha excursionciña para coñecelo. Desde Galicia, sempre por Monção, ben pola estrada directa (parada obrigada á saída para ver o Palacio da Brejoeira, mapa), ou ben pola variante que sae un pouco máis adiante e nos leva por Longos Vales (espectacular paisaxe de viñedos, mapa) e logo, desde o mesmo nacemento, por todo o val do río Vez. Recomendable esta segunda pero tamén leva bastante máis tempo.
Restaurante Grill Costa do Vez
Estrada de Monção – Salvador
Arcos de Val de Vez (4970-483)
Teléfono: (351) 258 516 122
Fax: (351) 258 521 157
Localización en Maps de Google
Etiquetado en: portugal, portugalNorte, restaurantes, tradicional
← gastronomía e arquitectura
grande hotel de porto →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: pt en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl pt es gl la gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
máis sobre a cozinha criativa no norte de portugal – como, logo existo
Por admin 1 junio, 2010 portugal
Estes días ando algo enleado estudando as guías de restaurantes portugueses do Douro para o norte. Pretendo facer algo semellante ao presentado para Porto, pero estame a resultar moito máis complicado do que foi daquela. Sobre todo porque son moitos máis restaurantes e as coincidencias entre as guías moitas menos.
Entrementres, algunha interferencia vai saíndo por aí. Por exemplo, o Casa de Lau, recomendación que fan as Fugas de La Voz.
O Casa de Lau é un deses restaurantes rexionais, para min, moi recomendables, que non están en ningunha guía gastronómica. Son deses enigmas que non chegas a comprender por moito que lle deas voltas. En especial no caso portugués, no que o noventa e cinco por cento dos locais responden ao mesmo patrón. Exactamente o modelo de A Casa de Lau.
Pero o gran enigma da gastronomía portuguesa segue a ser a falta de locais, e por suposto de cociñeiros, que se saian da tradición e tenten introducir na súa cociña algo máis de creatividade. Semella que a nova cociña atopa moitas resistencias no país irmán.
Posto a reflexionar atopo algúns motivos que poden axudar a entender a situación, pero gustaríame chegar máis ao fondo.
1/ O modelo de restaurante creativo ten un perfil de usuario bastante definido: persoas de nivel social e económico medio ou medio alto e de nivel cultural medio alto ou alto. Profesionais liberais, sector ensino, xubilados con este mesmo perfil…
En Portugal este segmento da pirámide non é tan acusado como en España; existe unha importante greta entre a clase media e a alta.
2/ O modelo de restaurante creativos ten moito que ver co turismo e as zonas turísticas para viaxantes que o fan coa Vermella debaixo do brazo; abonda con ver o mapa das estrelas Michelín en Galicia ou mesmo en toda España. Fronte a Compostela ou ás Rías Baixas, O Retiro da Costiña, o España ou Galileo son claras e moi dignas excepcións.
Agás para o propio portugués (que como xa vimos non conta) e para os españois (que non seríamos suficientes), o norte de Portugal non ten moito gancho turístico, ou, no mellor dos casos, non se vende.
3/ O modelo de restaurante creativo é un dos corolarios lóxicos da Historia da gastronomía, ou, o que vén sendo o mesmo, da Historia da gastronomía francesa.
Coñecida é a cadencia do norte de Portugal cara á cultura inglesa e ese certo rexeitamento, propio pero tamén herdado do amigo inglés, cara a todo o que veña de Francia e mesmo de España.
4/ Disque a cociña forma parte da tradición e da cultura. En certa ocasión, na introdución dun dos roteiros gastronómicos de Portugal, lin unha frase que me abriu os ollos: A culinária faz parte da cultura popular. O portugués medio ten un sentido moi particular e arraigado do que é a súa tradición, a súa cultura popular.
Trátase dun sentido moi ligado a aquilo que se deu en chamar o sebastianismo, o pasado mesiánico, a espera pasiva e improdutiva polo regreso do rei Don Sabastião.
Claro que haberá máis motivos, pero por hoxe creo que son suficientes para ilustrar o fondo da cuestión.
Se algún ten outros, que de certo que os hai, pode compartilos con todos nós.
Etiquetado en: actual, opinión, portugal
← cozinha da sé. braccara augusta
día sete de decembro de 1980 →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: es en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl fr es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
o placer global – como, logo existo
Por admin 5 enero, 2011 fotografía
Onte, na SER, escoitaba un programa adicado na súa totalidade ao tema xenérico da ‘comida’.
Consistía en entrevistas, pequenos informes, participación dos ouvintes, opinións…
Falaban críticos, cociñeiros, proveedores… e usuarios de diferente idade, condición, estatus e crenza.
As conclusións foron múltiples e variadas. Creo que comungo coa maioría delas.
A comida é unha das pouquísimas actividades humanas nas que recibimos información a través dos cinco sentidos.
Logo, cando procesamos esa información, entran en xogo múltiples das potencialidades do ser humano. A memoria, a análise, a síntese, a imaxinación…
A estética, a arte, entra cando o cociñeiro é quen de estimular os nosos cinco sentidos de xeito que a estimulación repercuta no máximo de procesos mentais…
Con todo o que se ten falado das características intrinsecamente humanas, daquelas que nos poden diferenciar do resto de animais (a linguaxe, a capacidade de amar…), en poucos casos escoitamos referencias á capacidade de elaborar os alimentos para logo consumilos.
(Fotos da Web do Estudo Edea)
Cuestión de casualidade (ou non), hoxe leo na prensa a concesión do Premio Lux de bronce na categoría de Bodegóns e Produtos (premios de Asociación de Fotografos Profesionais) ao Estudo Edea, de Vigo.
O premio é por unha fantástica serie de fotos arredor do polbo, da autoría de Chou Pesqueira, para a empresa de produtos alimentarios Fesba.
Quen non se sente estimulado por estas fotografías?
Percibides o oloriño ao polbo?, ao pemento?, ao aceite?… a festa do Santo Patrón?
Sentides o tacto suave, morno, algo apegañento, duriño?
E os estralos entre os dentes?
A min, mentres vexo as fotos, o que me vén a boca é o sabor acre dos foguetes, o po de ducias de pés xirando ao son dos músicos, o aceite requeimado dos churros.
No programa de redio interviñan varios amigos dunha desas sociedades ou clubes gastronómicos. Disque a súa máxima proclama, máis ou menos, que a comida é o máximo placer que pode gozar o ser humano… cos pantalóns no seu sitio.
Etiquetado en: fotografía, retrincos
11 restaurantes a não perder no porto em 2011 →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl es es gl gl gl gl gl es es gl gl es es gl es es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl es gl es es gl es es es gl gl es es gl pt es pt it gl en gl pt gl gl gl fr gl es gl es gl gl es pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
comer en vigo – como, logo existo
Por admin 5 mayo, 2016 pontevedra, restaurantes, vigo
Como o prometido é débeda, aí van algunhas pinceladas sobre os restaurantes que disque son os que máis se moven en Vigo.
Tomando como base as guías gastronómicas ao uso os restaurantes destacados que atopamos son:
Maruja Limón. Líder indiscutible dos restaurantes de Vigo. Dous soles da Repsol, Estrela Michelín e presenza destacada nas webs de contido xerado polos usuarios (a día de hoxe, sexto restaurante de Vigo mellor valorado en TripAdvisor. Ademais, está en todos os blogs, redes sociais etc. que falan da gastronomía de Vigo.
Marina Davila. Recomendado pola Repsol e presenza na Michelín. Non entra nos dez primeiros de TripAdvisor (posto 13º) pero si asoma cada vez máis por blogs e redes sociais.
Bitadorna. Está na Repsol e na Michelín. Pouca presenza e apoios en Internet.
Asador Soriano. Está na Repsol e na Michelín. 12º en TripAdvisor.
Casa Marco. BigGourmand da Michelín e número 1 dos restaurantes de Vigo en TripAdvisor.
Timón Playa. Recomendado pola guía Repsol.
Outros restaurantes de Vigo que aparecen nunha das dúas guías de referencia:
El Mosquito y Puerta 98 Alcabre en Repsol.
Esperanza, Casa Pinales y Durán en Michelín
Restaurantes con posición destacada nas webs de contidos elaborados polos usuarios:
TripAdvisor: 1 Marco; 2 Follas Novas; 3 The Otilio Bar; 4 Tapas Areal; 5 O Portón; 6 Maruja Limón; 7 La Carpintería; 8 El Puerto; 9 Zona Cero; 10 Chilam Balam.
Gastroranking: 1 The Coffee Land; 2 Follas Novas; 3 Marco; 4 Asador Soriano; 5 The Otilio Bar; 6 Chilam Balam; 7 Terrae; 8 La Carpintería; 9 Tapas Areal; 10 El Puerto.
Entre os anteriores hai dous que quizá destacan un pouco sobre os demais pola súa presenza, ademais, en blogs en redes sociais:
Pois claro. Alguén que estea minimamente ao tanto do que se coce polos fogóns Vigo adiante botará algúns nomes en falta.
(OSushi, Ruxe Ruxe, Lume de Carozo, La trastienda del cuatro, Patouro, Lobo de Mar, DaVid, Alameda XXI, La Contenta, etc.)
Ata agora todo ben, lóxico, sen sobresaltos; todos os restaurantes nomeados teñen que estar aí, sen dúbida. Pero… fáltanme moitos. Boto de menos o que realmente se move en Vigo, o que está, digamos, ‘de moda’ (que non é pouco).
Vaia como reflexión que ata o momento só temos a referencia dun restaurante da zona, a día de hoxe, con máis efervescencia de Vigo: o Casco Vello. Falamos de El Mosquito que, despois do cambio de xerencia, xa non é o que era e disque vive un pouco de rendas, para turistas, nostálxicos e despistados.
Hoxe non das tres pasos polo Casco Vello sen atopar un local para tomar unha cervexa, un viño, unha tapa, un pincho, unha táboa, un bocado orixinal… Rara é a semana na que non nace un novo proxecto.
Ocórreseme, como solución (e tal vez, como homenaxe), facer un listado dos locais referenciados por Travi durante o ano 2015 e ata o día de hoxe. Seguirán sen estar todos os que deberían, pero é unha aproximación bastante fidedigna aos que si están.
Ao loro coas tapas de cortesía do Zoom Zoom Café (Rosalía de Castro 19)
Cea de maridaxe no Alameda XXI (Hotel Nagari, Praza de Compostela 19)
Cocido da Reconquista no Bar Primavera (Ronda de don Bosco 17)
Urbanic. Tenda-Degustación alimentación saudable (Ronda de don Bosco  22)
Almorzo saudable en The coffe land (Serafín Avendaño 8)
Saír do sota-cabalo-rei en La pulpería de Maruja (Laxe 9)
Para sentirse Doraemon merendando en Suculenta (Barcelona 85)
Menú de degustación no renovado Room Kitchen and Bar (García Barbón 18)
De Petisquiño (conservas) en Artemar, tenda e degustación (Gamboa 20)
De Petisquiño (sorpresa) en La Consentida (Real 10)
De Petisquiño (agradable sorpresa) en María Manuela–La Guinda (Real 50)
De Petisquiño (carrillera) na Tapería Stefany (Oliva 16)
De Petisquiño (recomendado) en Picadillo (Fermín Penzol 10)
Almorzo saudable, e moi completo, en Vitruvia Café (Praza de Compostela 5)
The Otilio Bar: recomendable sen perigo de defraudar (Luis Taboada 9)
Hamburguesas de La Pintxoteca confirman sona precedente (Sombrereiros 2)
Agora xelados sen lactosa e outros edulcorantes en Capri (P. Compostela 36)
Non me canso nunca da Taberna A Mina (San Vicente 8)
Almorzo de rei en Matina (Abeleira Menéndez 26)
A catar o novo Maruja Limón (Montero Ríos 4)
Ruxe Ruxe: das cabezas pensantes máis inquedas de Vigo (México 10)
Boas carnes no restaurante temático The Hush Rock (Dr Carlos Colmeiro 4)
Cando un local é bo, ben merece unha repetición: A Mordiscos (Real 22)
Alimentos ecolóxicos, de tempada e proximidade en Terrae (Venezuela 76)
Encántame a carta estilo caderno-Rubio de La Contenta (Joaquín Yañez 1)
Cocktail e antolliños mexican style en Pénjamo SunBar (Laxe 11)
Almorzo en Sésamo Barkery Shop para celebrar 2000 seguidores (Ecuador 73)
De cata en Mizakaya (taberna xaponesa de Osushi) (Montero Ríos 18)
Pizzas para levar e tomar en Olivieta Pizza Al Taglio (Rosalía de Castro 17)
Modernización do Café Bar Belén para burguers molonas (García Barbón 103)
Benvida ao novo habitante do Vigo Vello: Cervexa artesanal Nós (Palma 3)
Poñéndonos as botas de galego-hamburguesas en Casa Galeguesa (Oporto 7)
Menú do día no Hiroki sushi bar (Paseo Alfonso XII 1)
Probando o servizo a domicilio do Taiyo sushi bar (Luís Taboada 12)
Falando cos chicos de La Pepita Burguer da súa expansión (Oporto 15)
E xa para rematar, para os que tivestes a paciencia de chegar ata aquí, unha breve reflexión sobre ‘onde buscar información sobre restaurantes nos que se come ben’? A día de hoxe a resposta pode resultar complexa pero, ao tempo, bastante clara e necesaria. Axuda a comprender todo o escrito ata o momento.
Se falamos de guías gastronómicas, e a pesar dos tópicos, non temos outra que acudir á guía Repsol ou á Michelín.
Non hai moito, en Galicia podíamos ler libros como ‘Disfrutar Galicia. Guía de Restaurantes 2012’, de La voz de Galicia, ou ‘Escapadas de cuchara. Guía gastro-turística de Galicia’ da editorial Gaesa. Nun mundo tan cambiante como o dos restaurantes, unha de 2012 e outra de 2013, ambas resultan obsoletas. E o problema e que, a nivel impreso, nin se actualizan as clásicas nin aparecen novidades.
Do que non existe dúbida é de que no século XXI a información está en Internet.
O problema: Internet produce tantísima información que resulta literalmente imposible abarcala toda; ademais, case no momento da publicación a maioría xa está caduca. Todo o que hoxe escribín aquí, en apenas un mes haberá que miralo con lupa. No tocante á información gastronómica de Internet, destaco catro fontes:
Páxinas Web clásicas. Con información estática e que acaban sendo máis un listado de restaurantes que unha auténtica guía orientativa. É o caso, por exemplo, da web ‘Galicia, o bo camiño’, oficial de Turismo de Galicia (Xunta). Se buscamos ‘restaurantes Vigo’, asoma un listado de 265 locais.
Blogs de restaurantes. Os blogs tiveron o seu momento. Salvo os máis consolidados (Paparotas&Cia de Manolo Gago ou o Diario del Gourmet de provincias y su perro gastrónomo, de Jorge Guitián), a maioría acaban sen actualizar, cambiando de formato ou mesmo desaparecendo.
Ademais, co problema engadido de que son poucos os que se centran nunha localidade concreta; a maioría tentamos abarcar un espazo máis amplo (no meu caso Galicia e norte de Portugal) e as referencias a restaurantes dunha cidade acaban por resultar limitadas.
Redes sociais tipo Facebook ou Twiter. Fonte primaria de cantidade de información. Materialmente imposible coñecelas e moito menos seguilas todas. Neste senso, salientar o momento de paréntese no que nos ten Travi en la cocina. O útlimo día de 2015 pechou o seu Facebook, e estamos á espera de que inaugure a nova páxina Web. Unha mágoa. Un referente único para saber o que se move no mundo das papatorias de Vigo.
Páxinas de contido xerado polos usuarios. Salvando os enormes riscos (publicidade encuberta -e menos encuberta-, subxectividade, falta de control…) e unha vez consolidadas e con suficientes valoracións, é un modelo cada vez máis asentado.
Sobre todas as demais destaca TripAdvisor.
Nestes días veño de descubrir GastroRanking; comparador de restaurantes despois de analizar e recompilar información de 45 directorios e redes sociais de contidos xerados polos usuarios (TripAdvisor, Foursquare, Google+, Eltenedor, restaurantes.com, Verema, Minube, Groupon, LestBonus, Facebook, Twiter…).
Etiquetado en: galicia, guías, pontevedra, restaurantes, vigo
← profeta na túa terra. comer en vigo
visitamos o mercado de sabores →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: es en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl ja gl es gl es pt ca gl en gl fr es gl es es it es gl es es gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
bar restaurante rojo – como, logo existo
Por admin 5 julio, 2011 pontevedra, restaurantes, salnés, vigo
Empezamos falando de viños. Do último que me trouxo das súas viaxes, un Malvasía Volcánico de Tenerife bastante peculiar.
Sen saber como, saltamos á Ribeira do Douro e caemos no Pago de Carraovejas.
Estimo as opinións de Cándido coma se fosen propias. Cándido é compañeiro no instituto, pero, desde que foi o meu director e eu o seu secretario, establecemos unha relación na que o aprecio alcanzou a categoría de amizade. Por se fose pouco, compartimos paixón, gustos e criterios arredor deste mundo do bo beber e comer.
De Cándido (xa choveu!) escoitei as primeiras recomendacións sobre un localiño perdido no Salnés de sona O Paspallás. Tamén todo o que se pode saber sobre comer en Allariz. De alí é a familia da súa muller e alí, na bela botica, fabrican un dos mellores destilados galegos que hai no mercado, o Ziralla.
Onte falábame doutro local pequeno, en Vigo, polas intricadas ruelas de Santo Tomé e a Pastora, óptimo para un marisquiño e un peixe a bo prezo. E, por riba de todo, o lugar perfecto para beberse un ribeiro especial. Non en van, o dono do bar O Roxo (Manuel) é irmán de Emilio Rojo, unha das grandes sonas na rexeneración da DO Rías Baixas. Manuel etiqueta ribeiro propio. Disque as referencias ourensás dos propietarios chegan ao produto que ofrecen e, ademais do viño, e sempre que poden, teñen esa delicia que son as anguías fritidas; as carnes tamén as traen de Ourense.
Ata o día de hoxe non era normal a referencia a locais de fóra de Galicia e Portugal neste meu blog. Pero o entusiasmo co que me falou Cándido, unido á posibilidade real de que algún día o azar me leve ata alí, anímame a botar un cabo á miña deteriorada memoria deixando por escrito estas notas sobre o Restaurante José María, en Segovia. Como todo é un círculo, resulta que neste típico local segoviano o ‘viño da casa’ é o Pago de Carraovejas. Claro que José María, o dono do restaurante, é un dos ideólogos e propietarios da adega Pago de Carraovejas.
Cándido fala dun local castelán, acolledor, dinámico, vivo, e esa noite concreta de semana santa, a partir das dez, ateigado ata a bandeira; imprescindible reservar. Carta ampla centrada na cociña castelá e con preferencia para os asados.
Primeiro (lembro que falou, por exemplo, dos  ‘Judiones del Real Sitio con todo su acompañamiento’; de prato (‘Cochinillo asado de nuestra corte y hornada’ e ‘Corderito lechal asado «Segolechal» Brazuelo pequeño para 2 personas’) e das Sobremesas (‘Nuestros raviolis crujientes con chocolate caliente’ ou as ‘Torrijas de Semana Santa’).
Co viño da casa, pan, servizo e demais, arredor dos 45 euros por persoa.
Cándido recoméndame encarecidamente que, de pasarmos por Segovia, non deixemos de comer no José María.
Travesía da Pastora 1
Teléfono: 986 473 239
GPS: 42º 13’ 08”N   8º43’40”W
Localización en Mapas de Google
Teléfono: 921 461 111 / 921 466 017
Fax: 921 466 129
Localización en Mapas de Google
Lo mejor de la Gastronomía: 6,5
(Habitual nos mellores asados casteláns de LMdG)
Etiquetado en: galicia, restaurantes, salnés, tradicional, vigo
← o lourancho de manolo
e, por fin, o servizo correcto (5) →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: pt en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl es es gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl en gl es gl fr gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
casa enrique. cobas – como, logo existo
Por admin 26 febrero, 2012 furanchos, pontevedra, salnés
A busca do furancho perdido levounos, hoxe, a un dos máis visibles, a un clásico: Casa Enrique en Cobas.
Está alí, no meollo (ver como chegar aos furanchos de Cobas), na Aldea de Abaixo, a carón de Juan, un pouco antes do de Manolo e Bea, co resto dos furanchos de Covas arropándoo por todos os puntos cardinais.
Ten aparcamento propio e un xardín que promete ser un auténtico exceso no verán.
Por fóra é algo distinto aos demais; semella máis o bar-tenda de sempre, en concreto o Spar, que aínda mantén a pegatina, e esta pode ser a mellor referencia, que o típico furancho da zona.
De feito entramos por un primeiro espazo no que conviven o mostrador do bar e o da pequena tenda, moi pequeniña, case de supervivencia…
A continuación pasamos directamente ao enorme comedor.
É moi grande, de batalla, sen ningunha concesión, vese ás claras que foi ideado pensando na funcionalidade por riba de calquera outro criterio. En todo caso dá un bo aspecto, claro, cos mobeis de madeira novos, limpo, luminoso…
Semella cheo. Nun momento chego a botar contas e calculo que haberá unhas dezaoito mesas ocupadas –aínda libres non máis dun par-, e sobre sesenta persoas a comer, beber e falar ao mesmo tempo.
Como a maioría, tinto Barrantes e Albariño.
Pedimos o branco, a botella, da que non chegamos á metade; o viño vén cunha proba de empanada de carne; masa un pouco grosa para os nosos gustos pero xa se sabe que isto do espesor das empanadas vai moito por teimas e zonas… Carmen alaba especialmente o viño; iso quere dicir que non pica en exceso do acedo, que é moi afroitado, amable, en definitiva que entra ben.
A empanada, polbo, carne con patacas e pementos, tortilla, chuletas…
Pedimos tortilla e a carne; a tortilla, pequena, consonte aos dous que somos.
Seica o tamaño da tortilla vai como o da empanada, non tanto polo diámetro como pola altura; visualmente semella demasiado fina, tanto que parece seca. Logo a realidade contradí totalmente á feitura: está perfecta; o ovo zumega lixeiramente, a pataca no seu punto e ben embebida no zume, algunhas chispas de chourizo espalladas aquí e alá que dan algo máis que cor, sen cebola, feito que eu aplaudo especialmente pero polo que Carmen pon o seu pero.
A carne anúnciase exactamente como carne con patacas e pementos, e non como a richada ao uso nos furanchos. De feito é tenreira máis magra, semella un filete de media altura cortado aos anacos. Está rica, moi moi rica; a min, e por diferenciala doutras, gústame especialmente o pemento.
Sen sobremesa (non preguntamos pero si vemos queixo e flan caseiro), sen café (de pota), pagamos 13 euros. Ollo!, trece euros entre os dous, non por cabeza.
Aldea de Abaixo. Cobas
Localización en Mapas de Google.
Etiquetado en: furanchos, galicia, pontevedra, salnés
← cocido de entroido no robledo
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl fr gl nn gl fr es gl es gl pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
sabino. un respiro desde o máis profundo da crise – como, logo existo
Por admin 2 junio, 2013 pontevedra, restaurantes, salnés
Non teño moi claro como chegamos a el.
Andaba por aí, revoando nos miolos sen acabar de aterrar, por mor dalgunha recomendación, creo, pero non sei moi ben de quen ou como…
O sábado, e con ese ánimo de seleccionar ao máximo para capear a crise sen perder o dereito a unha boa paparota, caemos no Sabino.
A localización é privilexiada, a escasos dez metros dun dos paseos máis turísticos que se poden pensar, o de Silgar, en Sanxenxo.
O local, fermoso, con decoración mínima en tons neutros salpicados con toques en laranxa (á vista está, unha das miñas favoritas, cálida e envolvente sen acender o exceso). Acollemento próximo e atención personalizada; preocupación do propio chef (Sabino Montes) polo benestar en todo momento. Proximidade sen caer no colegueo.
Sabino defínese como de ‘cociña baseada na tradición culinaria galega, pero sen deixar de adaptarse ós novos tempos gastronómicos’, e na que ‘todo xira arredor do produto’ (Web. Así, como está, lido directamente en galego, dato que desde este blog agradecemos dun xeito especial).
A carta responde ás intencións, é ampla e incorpora algún retrinco en forma de propostas exóticas que, malia todo, non desentoan co contexto (a tempura, ou tenpura, ou tamén témpura, que é como figura na carta atendendo á pronuncia orixinal en xaponés).
Polbo, mexillóns, vieira, chocos, ensaladas…
Variedade de peixes en diferentes preparacións (cocochas de pescada en salsa verde, robalo ao pil-pil de allo e guindilla, sanmartiño en guiso de níscalos, escacho ao vapor, bacallao…)
Boa proposta de carnes cun oco importante para a caza (lombo de cervo, perdiz, solombo de tenreira, costeletas de año…).
Tamén algún arroz (con lumbrigante ou paella).
Fóra de carta, atendendo á fiosofía do local, e en función do mercado do día, algunha suxestión de viva voz. Hoxe, en concreto, un bruño (a 55€ o Kg.; pequeno, aproximadamente 20€), un par de robalizas e algún peixe máis.
Deixámonos enganar pola centoliña.
É pequena pero está de luxo. Fresquiña, no seu punto de sal e cocción, carne compacta e saborosa… En fin, perfecta, como había tempo que non nos chegaba unha así.
De prato pedimos un dos que semella estrela do Sabino, o Xarrete de tenreira estufado, con puré de patacas e verduriñas.
Xa vedes polas fotos, o animaliño non debía ir máis alá dos noventa quilos e a preparación aproveita o xarrete enteiro, sen trocear e co óso incorporado; estufado moi lentiño, sen engadidos innecesarios, só a prebe que solta a propia carne e un par de petiscos aromáticos; o mollo, mestura dos propios zumes xelatinosos e a medula que vai soltando o óso, sinxelamente excepcional; a carne, literalmente apta para untar no pan, saborosísima, tenra, delicada, excepcional.
E a pel… mmm… torradiña, crocante, fantástica, un auténtico capricho dos deuses.
E non sigo… un deses pratos que marcan o padal para unha boa tempada.
As sobremesas son caseiras e coxean un pouco cara ao uso do culler (flan, touciniño, mousse, xeados caseiros…).
Carmen, pouco amiga das sobremesas de culler, vaise por un xeado de cafe e canela e eu tiro pola mousse de limón.
Acerto pleno. A mousse está deliciosa, moi suave pero saborosa, nada empalagosa nin tampouco dominada pola acidez dun limón que si manda no sabor, cunha textura perfecta, case rozando a escuma…
Pedimos o viño por copa (un albariño da terra, Viña Tintureira); traen a botella e abren diante de nós, deixan na mesa, bebemos máis ou menos a metade e nos cobran media botella; está bo, sabe medirse máis que dignamente coa centoliña…
Tamén auga e un café.
Pagamos 37€ por cabeza.
Atendendo ao local, ao servizo e, dun xeito especial o produto e a cociña, parécenos moi, moi razoable. Botando man do noso criterio, un restaurante por suposto para repetir, para darse unha homenaxe de cando en vez, mesmo en tempos de crise.
Teléfono: 986 723 400
Móbil: 619 960 594
Localización en Mapas de Google
Etiquetado en: galicia, pontevedra, restaurantes, salnés, tradicional
um brunch de cinco estrelas →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl en en ja es es gl it gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
que tempos aqueles! – como, logo existo
Por admin 28 mayo, 2010 portugal, portugalNorte
Empezaron arredor da revolución dos cravos (menos mal que nos queda Portugal!, berrábamos os máis incondicionais) e houbo de ser unha autopista suprarexional quen os levou como un sopro de vento.
Baixábamos a Portugal case cada fin de semana, algunhas veces a comprar, uns faldrapos, a botella de Porto, pasta italiana da boa, da que aquí non había, Buitoni, algún que outro viño, a maioría das ocasións por un simple paseo, sempre, sempre, a disfrutar dunha boa comida.
Daquela comer en Portugal compensaba. Había ofertas para todos os petos e todas elas máis centradas nos gustos dos espanholinhos que nos propios portugueses. Eles non podían ir aos seus propios restaurantes. A brecha social era enorme e a crise económica case como a actual.
Ou quizá foi que en cuestión de gustos gastronómicos, ao final os españois nos acomodamos ao comer portugués.
O Escondidinho, Adega do Sossêgo, A Fortaleza, Napoleón, O Mané, O Neves, O Stop, O Nuno, O Panorama, O Monte do Faro, O abrigo das andorinhas, Foz do Minho, a lista non ten fin.
E tamén A casa de Lau.
Hoxe, cando non enfiamos a autopista ou a IC1 para baixar a lugares aos que, daquela, chegar era unha auténtica viaxe, a maioría das veces comemos na Casa de Lau. A reforma deixounos un local moito máis coidado que antes, fino, talvez demasiado fino, tirando a requintado segundo o gusto Portugués. A min gustábame máis antes, ás veces boto de menos a autenticidade daqueles tempos. Un plan perfecto era o bacallao, a finais de primavera ou verán, sen moita calor nin frío, na explanada, naquelas mesas de pedra, compartindo comida cun alvarinho e como amo e señor das enormes vistas sobre o Minho.
A proposta de comida non admite moitas dúbidas: algúns dos petiscos que nos traen, calquera, todos son bos… pero sen pasarse, as racións son abondosas; de prato forte nós alternamos: un día tócalle ao bacalhau e ao seguinte ao cabritinho; de sobremesa calquera dos doces caseiros que teñan ese día na carta. Por poñer nome propio ao alvarinho, hoxe decántome por un Serrade. Todo moi artesanal, cociña rexional, caseira, sinxela pero efectiva e a bo prezo.
Apostaría que entre dous persoas, co entrante, unha dose do segundo para os dous, a sobremesa e o viño, non pagades máis dos corenta euros.
Segundo o meu criterio, para repetir. Unha e mil veces.
Sorpréndeme, e ao tempo agrádame, que na Voz de Galicia de onte, nas Fugas, Carlos Punzón nos anime a comer en Portugal, en Vila Nova da Cerveira (un sábado, despois da feria, sería perfecto), nesta mesma Casa de Lau.
Por certo, entre a feria e a comida podemos facer unha escapada ao mirador do Cervo; como podedes comprobar a perspectiva sobre o Minho é das mellores de todo o val.
Restaurante Casa de Lau
Localidade: Vila Nova da Cerveira
Teléfono: 251 795 162
Localización en Maps de Google
Etiquetado en: portugal, portugalNorte, restaurantes, tradicional
← comer e falar
cozinha da sé. braccara augusta →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: pt en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl pt es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt de en pt it fr gl en es es en es es gl es en en gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
restaurante ferrugem – como, logo existo
Por admin 3 octubre, 2010 portugal, portugalNorte, restaurantes
Entre as incontables clasificacións de restaurantes traio a conta aquela que os dividía en dous grupos tan definidos como uns, aos que vas ‘aproveitando que estás por alí’ e outros, aqueles aos que ‘tes que ir’.
En hipotética ‘igualdade de condicións’, resulta moito máis doado facerse cun nome e un oco se estás a cicuenta pasos da praza do Obradoiro, que se tes o local, poñamos por caso, en Santa Comba. A Compostela vaise, e unha vez alí, cómese. A Santa Comba non se vai, nin por turismo, nin por negocios, nin por relacións cunha administración… nin tan sequera se vai por casualidade. Ao Retiro da Costiña, poñamos por caso, simplemente, ‘Hai que ir’.
O Ferrugem é un deses restaurantes aos que ‘hai que ir’.
Por outra banda, a parella de cociñeiros, Dalila e Renato Cunha, e malia súa xuventude, posúen unha ampla traxectoria de distincións e mencións en diferentes convencións gastronómicas, en especial naquelas que relacionan viño e gastronomía. Primeiro lugar na sección de ‘cozinha de autor’ nas dúas edicións celebradas das Mellores harmonizações de Vinho Verde e gastronomía regional, portuguesa e internacional (Região dos Vinhos Verdes), ou distinción do IVP pola súa utilización e maridaxes co Vinho do Porto.
O Ferrugem atopámolo, un pouco, como en ningures, alí en ningunha parte, no rural, nun rural de interior, nun rural do interior de Portugal que non destaca, precisamente, pola presenza de restaurantes distintos…, a dez quilómetros dunha cidade industrial como Vila Nova de Famalição que vive fóra dos mapas españois.
Ferrugem, de ferro, de ferrería, de vello local rústico dedicado aos cabalos e magnificamente restaurado.
O seu interior é belo, equilibrado, acolledor, conxugando á perfección o granito e a madeira tradicionais, recollido, pequeno, case familiar, tanto como para atender non máis dos vintecinco ou trinta comensais.
Se acaso, e como comentario xeral exemplificado neste caso no Ferrugem, leva un pouco ao límite o tema da iluminación; tentando potenciar o intimismo, o ambiente relaxado, o destaque dos obxectos…, a decoración actual abusa da pouca iluminación con preferencia para a indirecta; creo que hai que medirse á hora de utilizar este recurso estético e combinar o que pode ser unha iluminación xeral comedida coa concentrada nos puntos de interese, que debe ser suficiente para sentirnos cómodos. Nun local público (e tamén no privado, pero isto xa cousa de cada quen), é a estética a que debe estar ao servizo da comodidade e non ao contrario.
Superado o momento inicial, mestura de satisfacción, sorpresa e un chisco de cegueira (hei de poñer os lentes de cerca), centrámonos na carta.
O Ferrugem ofrece tres menús: o primeiro, ao que bautizan como ‘de outono’, está formado por tres ‘momentos’ (entrante, prato, sobremesa) e para cada un deles ofrecen dúas alternativas; o prezo é de 25 euros. O Menú Classicos (30 euros) consta de catro momentos con propostas pechadas. Ao final decantámonos polo Menú Degustação, seis pratos e 35 euros.
Fieis a aquela máxima que dicía que en Portugal adoran aos meninos, en España os toleramos i en Inglaterra os odian,  o Ferrugem propón un Menú Júnior (15 eruros) para que os máis cativos entren no xogo da gastronomía un pouco máis coidada(creme de legumes, hambúrguer de vitela barrosã biológica, arroz branco e vegetais juniores e gelado em copo de gelo ou fruta laminada). Unha iniciativa digna de eloxiar e, por que non, tamén de imitar.
No tocante ao viño, a oferta non é moi ampla pero si selecta e equilibrada, consonte ao tratamento xeral que se lle dá ao viño nesta casa. Nunha arroutada da que non sei moi ben a que vén, decidímonos por un viño Rosado das terras do Sado. Domingos Soares, enólogo da firma de José María da Fonseca, presenta en 2008 e por segundo ano este Moscatel Roxo da súa ‘Colección Privada’, un viño que, dentro das característica propias dos rosados, e fiel á uva moscatel roxo, resulta sumamente afroitado, variado e atractivo en aromas, cunha boca con forza, elegancia i equilibrio.
Con todos os sentidos preparados e alerta, as propostas de menú comezan sempre co  ‘Prelúdio’ de Pan e pasta de aceite con bálsamo de allo, e coa ‘Saudação dos Chefes’, consistente, no día de hoxe, nunha Crema de caldo verde coa súa tosta crocante de pan de millo.
Toda unha saborosa declaración de intencións que anuncia por onde van os tiros e unha parte do que imos atopar ao longo da degustación.
Produtos de cualidade da propia terra, con elaboracións con bases no tradicional pero con suficientes toques de creatividade como para saírse da medianía.
O noso primeiro momento vén ‘Do Mar’ e trátase dunha ‘Cavala afumada em cataplana de tomilho, cebolinhas em alvarinho e caviares de vinagre “moura alves”. Cada vez aprecio máis estes bocados de peixe tratados ao xeito oriental con evidentes guiños á terra. Un bocado exquisito, dos que deixan pegada na memoria.
A seguir, é o momento ‘Do fiel amigo’ en forma dun ‘Suspiro de bacalhau com natas’; unha delicada interpretación a cabalo entre escuma e crema do clásico portugués.
O momento da transición chega ‘Do Mar e do Campo’. Consiste nunha ‘Lula recheada com pezinhos de bísaro de coentrada’. Sen dúbida, a oposta máis arriscada e difícil de entender. Dicir, para empezar, que o Bísaro é o Porco Celta Portugués, un porco máis estilizado que o alentejano, patilargo, de cor tirando a rosada, de orellas longas que moitas veces lle caen sobre os ollos… ou sexa, irmán xemelgo do Porco Celta Galego. A ‘coentrada’ é unha preparación portuguesa para diferentes produtos que ten como base o aceite, o viño (vinagre), allo, sal, pementa e, por suposto, os coentros (coendro, cilandro) en cantidade e moi picadiños. As patas do porco son un dos produtos clásicos en coentrada.
Infiel ao principio do risco na cociña, foi o plato que menos me gustou. E non pola ousadía de mesturar luras con porco, tampouco polo intenso sabor da coentrada (que aplaudo nunha boa açorda), o que non me gustou (e digo ben, non me gustou, a min particularmente, co meu particular sentido do gusto e do desgusto) foi o punto de cocción do calamar, desde o meu punto de vista estaba moi duro, tanto como para afear o sentido global do prato. Fóra isto, a mestura de produtos, sabores e texturas si que me resultou moi agradable.
O menú volve á normalidade da man da carne, ‘Do Campo’, dun ‘Rojão minhoto de comer à  colher e flan de favas com chouriço’. Unha auténtica revolución de sabores; a carne, coa consistencia da manteiga, é forte, saborosa, contundente, as fabes co chourizo, en puré espeso, na mesma liña.
Prato con moita personalidade, complexo, creo non equivocarme se digo que propio dos máis incondicionais da comida rexional portuguesa.
A continuación, e para relaxar os sentidos, para dar tregua ao padal algo sobrecargado, un ‘Sorvete de amêndoa amarga e limão’. Cumpre a súa función ás mil marabillas e deixa paso franco ao momento  ‘Da Queijaria’, ‘Paleta de queijos portugueses afinados com as nossas compotas’. Outro momento intenso de sabores e de sensacións visuais. Os queixos son, por orde de forza, un de Azeitão, da Serra, e o máis potente, dos Açores. As compotas, de tomate, de froitos vermellos e de figo, dan o contraste necesario para endozar os bocados e converter o momento en puro equilibrio.
O momento da doçaria rende ‘Tributo ao Abade de Priscos’ cunha libre interpretación  en forma de ‘Mousse de pudim em caramelo de moscatel de Setúbal e filigrana de laranja de ermelo’ acompañadas dunha copiña do irmán doce do noso viño rosado, un DSF, Colecção Privada Moscatel Roxo, de 1999.
O momento é sublime. A mousse, que dista moito do toque empachoso do pudim habitual, o caramelo, co seu fondiño de moscatel, a laranxa desecada, creando o contraste…
A valoración global segundo o meu criterio habitual resulta doada: mesmo sabendo que o Ferrugem é un deses restaurantes aos que ‘hai que ir’, en especial para nós, para os galegos, cun esforzo moi importante, mañá mesmo repetiría.
Outra apreciación persoal: Ferrugem sería o representante ideal para inaugurar un modelo conceptual do que poderiamos pensar como o ‘Grupo Os Nove á Portuguesa’. E, senón, lede o texto de Guillermo Campos que abre a páxina dos Nove, adaptada ao meu xogo, e sacade conclusións: ‘Foron, son, nun sopro de aire renovador na cociña (portuguesa).  Apostaron, e apostan, por unha cociña non direi que vangardista, pero si moi posta ao día, fruto dunha procura continua de novas formas para un fondo que, por fortuna, permanece inalterable. Porque o segredo destes («dous») é que non trataron de romper coas súas propias raíces: non custa ningún traballo recoñecer como (portuguesa) a súa cociña. Só que, indo cos tempos, souberon vestila de deseño, que, sexamos serios, era o que máis faltaba na cociña (portuguesa) de sempre. Eles non renunciaron a nada do feito; sinxelamente, saben en que tempo viven, e actúan en consecuencia. Practican unha cociña (portuguesa) de hoxe; tan sinxelo, e tan difícil, como iso. E o futuro é seu’.
Dalila e Renato Cunha
Rúa das Pedrinhas 32
Portela – (4770-379) – VNF
Vila Nova de Famalição
Tfno: +351 252 911 700
XPS: 41° 27′ 41″N, -8° 26′ 53″W
Localización en Google Maps
Guía José Silva: Mencionado
Mesa Marcada: Posto 39 (10 puntos)
Etiquetado en: actual, portugal, portugalNorte, restaurantes
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
a tixola, cociña responsable itinerante – como, logo existo
Por admin 4 noviembre, 2013 coruña, restaurantes
Onte, para comer no Gastromanía, aparcamos a carón dunha especie de caravana que lucía o nome de A Tixola.
Uliscando que detrás pode haber algo interesante, e como can de présa, bótome a buscar información de primeira man; atópoa no seu propio facebook.
O novidoso proxecto autodefínese como ‘a cociña responsable itinerante’, nace da man de Nacho Rodríguez Bello (Gastromanía, Casa de Xantares) e Lucas Requejo (Prato DO), e responde ao antiquísimo principio universal de que se Mahoma non vai á montaña…
Toda unha declaración de intencións:
‘Nunha ocasión escoitamos dicir a un cociñeiro trotamundos que levando unha tixola na mochila podía ir a calquer parte do mundo e facer feliz á xente, no noso caso é a tixola a que nos leva coa mesma intención, facer feliz á xente ainda que sexa por só un instante.’ (do facebook de A Tixola).
As liñas de acción:
‘A pé de praia  ou “O Mar por Bandeira” (na Praia de Cabío en A Pobra do Caramiñal, do 26/07 ó 30/09/2013)´.
Ás Agachadas ou “A Vida son Experiencias” (onde ti queiras, a partir do 15 de outubro poderás realizar o teu soño).
E De Caminho, ou “ Percorrendo os caminhos, atoparemos O Caminho” (achegarse a calquer sitio de Galicia onde exista un camiño, coa entrada da primavera comezaremos a camiñar).‘ (do facebook de A Tixola).
En A pé de praia, a caravana sitúase nun piñeiral que fai as veces de comedor para 20 persoas, a estética é a dun camping e presenta diversas opcións moitas delas baseadas na grella con olor a fume e sabor ao mar de Arousa. Pratiños, racións, presadas… Percebes, navallas, tortilla, salpicón de peixe porco, vieira en masa de empanada, navallas con maniñas de porco…
A última etapa De Caminho, ata o momento, foi a Boimorto para o benéfico e cada vez máis prestixioso Festival da Luz.
Manuel Gago, nas súas Paparotas de Capítulo 0, dedicoulles unha pequena entrada na que, baixo o título de A Tixola: nostalxia do camping na Pobra do Caramiñal, nos descubría algunhas das claves do proxecto.
Seica isto das foodtrucks ou, o que é o mesmo, as caravanas gastronómicas móviles, están de moda e en Galicia entran da man de Nacho Rodríguez e Lucas Requejo.
Longa vida a esta comidacamióngalega.
(Nota: Neste caso todas as imaxes proceden do propio facebook de A Tixola; moitas delas veñen, á súa vez, de Capítulo 0)
Etiquetado en: coruña, opinión
← celebrar cada día coma se fose unha festa…
de cando as cousas están ben feitas →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl es gl gl gl ru gl es es es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
auténtica cozinha da terra – como, logo existo
Por admin 27 octubre, 2013 portugal, portugalNorte, restaurantes
Na tradición cristiá aspectos como o sacrificio, a penitencia, o sufrimento, a aflición, son valores engadidos que ofrecer a un deus que eu non imaxino feliz ante o padecemento dos seus fillos.
Tanto, que chegaron a embeber a sabedoría máis popular e derivar en sentencias como aquela de que "quen algo quere algo lle custa".
En galego diriamos que para coller troitas hai que mollar o cu ou o de que non hai atallo sen traballo.
Levabamos anos agardando a oportunidade de visitar o Cozinha da Terra. Para nós, os galegos, queda, case, fóra do mundo. Mínimo, entre hora e media e dúas horas de coche nas que, no treito final, o GPS resulta ser un aliado imprescindible. Se a recompensa está en relación co esforzo, esta da Cozinha da Terra é dobre.
Trátase do restaurante da Casa Louredo de turismo rural e está en plena ruta dos móbeis, no lugar da Herdade, en Louredo, no municipio de Paredes.
O Cozinha da Terra figura practicamente en todos os listados portugueses de grandes restaurantes. Desde 2005 figura de xeito case ininterrompido como Garfo de Ouro da guía Boa Cama, Boa Mesa; é un dos destacados do crítico José Silva; mesmo chegou á lista dos 100 mellores restaurantes de Portugal-2010 do blog Mesa Marcada (lista elaborada por profesionais de todo Portugal).
Chegar ao lugar da Herdade é case unha aventura… pero paga a pena.
O local é unha vella casa de labradores avastados do s. XVII. Manda a pedra e a tradición. Diferentes espazos usados como comedor, pequenos pero suficientes, decoración mínima baseada en argumentos do que foi a propia casa.
Se ao contorno, á decoración, á cociña… lles sumas a feitura e o saber estar da propietaria, Teresa Ruão, sénteste felizmente transportado a ese século XVII do que fala a historia do local.
Ao sentar, na mesa atopas un pratiño de olivas outro do que semella un guiso de pataca e o pan. O guiso resulta ser un queixo macerado nunha allada moi, moi suave e con tropezóns de pasas e améndoa en anacos moi pequeniños. Un dos sabores do día, unha sorpresa deliciosa.
O viño pode ser da casa (branco ou tinto, maduro ou verde), ou ben da selección da carta. Pedimos o tinto maduro e resulta ser un Douro, dos Lavradores de Feitoria, do 2011, etiquetado para o Cozinha da Terra. É o viño dunha especie de cooperativa de dezaoito ou vinte pequenos produtores do Douro con quintas nas tres subrexións (Baixoe Cima Corgo e Douro Superior).
Un viño que sen ser un excepcional, dá a cara e mantén o tipo nos diferentes momentos da comida.
O paso seguinte é contestar a una pregunta moi sinxela, queren entrantes?
Contestamos que si e deixámonos facer. Na orde das fotografías: bola de carnes, setas salteadas, patantiscas de bacallau e gratinado de legumes.
Os catro simplemente exquisitos; por moito que en Portugal non guste este calificativo, non teño outra que utilizalo: catro bocados exquisitos.
Destacar algún deles? Pois se cadra, o máis popularizado, o que podes atopar en case calquera restaurante ou bar do norte de Portugal: as pataniscas. Poucas veces, por non dicir ningunha, tan esponxosas, tan suaves, tan saborosas, coa cobertura tan crocante como esta. Unha delicia.
Todos os pratos fortes son preparados para dúas persoas. Despois de moito dubidar e dar voltas, decidímonos polo que a señora Teresa nos di que é un dos seus pratos estrela: o bacallau en bola de pan.
Para chegar a esta decisión houbemos de deixar na cuneta, e con moita dor de corazón, tentacións como os rojões de porco caseiro, o suflé de peixes e camaróns ou o arroz de pato (prato este que lle valeu ao Cozinha da Terra o 1º premio nacional no Concurso de Gastronomia em 2002).
O prato vén sendo un bacalhau, elixido, de posta alta e boa lasca, apenas escaldado, metido dentro dun pan, sobre cama de legumes, e cociñado no forno.
O resultado, unha marabilla. Contundente e excesivo, en especial despois de todas as entradas, pero din boa conta da miña parte.
As sobremesas, se isto é posible, avantaxan ao resto da comida na súa esencia de Portugal: auténtica cociña da terra, tradicional, popular, ao máis puro gusto portugués, cunha dozura que, no caso do meu prato, raia no empachoso.
Tomade nota: queique de noces con xeado de ovos-moles e mollo de crema de ovo. A revista Visão Gourmet valorou esta combinación como unha das dez mellores sobremesas de Portugal.
Se a todo o anterior sumamos unha factura que estivo arredor dos 30€ por cada un dos dous, e que vivimos o momento que economica e gastronomicamente nos toca vivir (as diferentes entradas de Jorge Guitián sobre o que el deu en definir como posibilismo, ou de como adaptarse -que non degradarse- resultan moi esclarecedoras neste senso), se imaxinas que a comida de hoxe ben podería ‘valer‘ 90 ou 100€ e custou 60, o resultado é unha valoración altísima para esta Cociña da Terra. Un lugar que, malia localización, resulta altamente recomendable.
Haberemos de volver. Seguro. E espero poder levar con nós aos nosos compañeiros de deveceres portugueses: Pepe e Merce, e Luis e Luz.
O Cozinha da Terra é deses lugares para compartir sensacións. Tamén para compartir e poder probar eses segundos pratos de ración dobre.
Lugar da Herdade, 8
Teléfono: 351 255 780 900
Web (algunhas das fotos insertadas na entrada son da web)
Localización en Mapas de Google
Etiquetado en: portugal, portugalNorte, restaurantes, tradicional
← cen por cen portugal
arrocería o tamboril en compostela →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress