langs: gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl uk gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl es es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl it gl gl gl en gl gl de gl gl it de gl gl gl gl gl

text:
As MIR e unha noites: Colaboracións
As MIR e unha noites utiliza cookies de Google para fornecer servizos e analizar o tráfico. Ao navegar neste sitio estás a aceptar o seu uso. Máis información Aceptar
Estás a ver as publicacións marcadas coa etiqueta Colaboracións. Ver todas as publicacións.
A boa xente da asociación de estudantes ME.I.GA. pediume que axudase a difundir a súa carta aberta dirixida a Vicerreitoría de Oferta Docente e Innovación Educativa da Universidade de Santiago de Compostela. E eu fágoo de bo grado, porque as pseudociencias non poden ter cabida na universidade, e todas as iniciativas que se fagan son imprescindíbeis para lograr acabar con elas.
Por unha educación científica e racional: eliminemos as pseudociencias da nosa Universidade.
Dende a asociación de estudantes de Medicina ME.I.GA. (Medicina Intercambios Galicia) queremos transmitir o noso malestar tras coñecer as ofertas para a Universidade de Verán 2016 da Universidade de Santiago de Compostela. Entre as actividades ofrecidas puidemos atopar a segunda edición do curso “ONCOLOXÍA INTEGRATIVA: Integrando outras miradas no proceso de atención a pacientes oncolóxicos”, que consideramos contrarios a todos os principios científicos que rexen a nosa Universidade.
A oncoloxía integrativa promulga a utilización de “terapias complementarias e outras medicinas” para o tratamento dunha enfermidade tan grave como é o cancro. Entre as terapias defendidas atópase a acupuntura, a aromaterapia, a homeopatía, as plantas medicinais ou o emprego do visgo; todas elas consideradas pseudociencias e incontables veces desmentidas pola súa falta de base científica.
Como estudantes de Medicina, queremos que a nosa Universidade nos facilite a mellor formación posible, libre de bieses e baseada na evidencia científica. Como futuros profesionais, consideramos que a Medicina debe exercerse de forma ética e racional, aplicando aos doentes unhas terapias que se demostren efectivas e axeitadas despois dun estudo científico e crítico [1] . Por este motivo, é con grande pesar que observamos que dende un centro de saber como o noso se propoñan este tipo de actividades.
Son innumerables os estudos que desmenten estas “medicinas alternativas”. A maioría delas carecen de calquera fundamento científico, e o seu uso perpetúase alegando supostas propiedades que nunca foron probadas (como a memoria da auga no caso da homeopatía) [2] . Ata o momento actual, ningunha destas pseudociencias puido demostrar a súa eficacia ao comparala co placebo, sendo tan efectivas como a auga con azucre ou a imposición de mans [3, 4] . Ademais, a maioría dos estudos que tratan de apoiar estas terapias están realizados baixo condicións dubidosas, na maior parte das ocasións sen utilizar os estándares básicos da investigación actual, como os métodos de dobre cego [3, 4, 5] .
Estas pseudociencias poden ser moi prexudiciais para as persoas afectadas de cancro e outras enfermidades, posto que ao abandonar terapias avaladas pola evidencia científica vense abocados a unha morte segura [6] . Non queremos que se repitan casos como o de Mario Rodríguez, un paciente con leucemia que deixou o seu tratamento médico pola homeopatía e que faleceu tras 6 meses de sofremento.
Por todo o exposto anteriormente, gustaríanos que a nosa Universidade seguise o exemplo da Universidad de Sevilla, a Universidad de Zaragoza, a Universitat de Barcelona, a Universitat de València, a Universidad de Murcia, a Universidad de Córdoba e tantas outras que aos poucos van eliminando este contido falso e fraudulento dos seus currículos.
Así, solicitamos á Vicerreitoría de Oferta Docente e Innovación Educativa:
Que se revisen os criterios para aceptar os diferentes cursos da Universidade de Verán, imprimindo a estes un carácter verdadeiramente científico.
Que se cancele o curso de “ONCOLOXÍA INTEGRATIVA: Integrando outras miradas no proceso de atención a pacientes oncolóxicos” tanto para este como para futuros cursos da Universidade de Verán da USC.
[1] Smith K. Homeopathy is unscientific and unethical. Bioethics. 2012; 26: 508-12.
[2] Ball Philip. The memory of water. Nature. 2004.
[3] Shang A, Huwiler-Müntener K, Nartey L, Jüni P, Dörig S, Sterne JAC et al. Are the clinical effects of homoeopathy placebo effects? Comparative study of placebo-controlled trials of homoeopathy and allopathy. Lancet. 2005; 366: 726-32.
[4] Colquhoun D, Steven N. Acupuncture is theatrical placebo. Anesth Analg. 2013; 116(6): 1360-63.
Este artigo é unha colaboración de Fabián Freixedo, estudante de 1º de Medicina da USC. Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
Non moi lonxe da hipérbole do titular, transcorreu a preparación do primeiro exame de case medio milleiro de proxectos de médicos. O presente artigo pretende ser unha homenaxe a todos os colegas de estudos. Vaia polos nervios que se pasaron.
Como un frío xeo polas costas, o 21 de novembro lucía como primeira e prematura proba de fe para os novos galenos. Polas mans dos Beiras, Cuevas, Rosalía e Caballero transcorrían os primeiros pesares, e demais desexos, dunha promoción recén chegada á Histoloxía Xeral Humana. Ilusos todas e todos nós, ante a que pensabamos pouca carga lectiva, fomos protagonistas do primeiro susto da tempada.
Este artigo é unha colaboración de Alberto FM. Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
Se hai un par de semanas o proxecto dun novo edificio para a Facultade de Medicina volvía saltar ós medios de comunicación, unha vez mais chégannos novas que en realidade non son tan novas.
Desta vez o que se vende é un “pacto histórico entre as tres universidades galegas” para a colaboración na docencia clínica do grao en medicina.
E por que esta nova non é tan nova? Pois porque este é xa o terceiro acordo do mesmo tipo asinado polas mesmas partes nos últimos 7 anos (2008, 2010 e 2015). Aínda que se cadra esta vez contou con algo máis de pompa e presencia política, case como se se tratase dunha inauguración ás portas das eleccións...
O bo do Jon tivo a ben, ou a mal segundo se mire, prestar o seu blogue para que quen quixese falase do que lle pete. Abriches a Caixa de Pandora Jon! Espero que saibas o que fas. Pois ben, a min dende que o souben, pasoume pola cachola falar de algo que me ten súper intrigada, e que mesmo pode servir a algún de vós como tema para o traballo de fin de grao.
A cousa dei en denominala da seguinte maneira: a amnesia do residente (termo pendente de patente). É que eu alucino. Cada vez que lle quero falar a alguén sobre este estraño fenómeno a min só me invade a indignación. Quero que saibades que preparar o MIR por todo o anteriormente dito e moitas outras cousas máis, é do máis duro que ides enfrontar na vida. Ata aquí todo claro. Agora ben, fala cun R1.
Douche o teu tempo para que o atopes e fales con el sobre como foi a preparación do MIR...
Alberto FM: «Orientación para un médico parado»
Este artigo é unha colaboración de Alberto FM. Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
Máis ou menos así acabou a man do Alberto (Foto: Creations by Kara)
Pouco tempo despois de acabar a carreira apunteime como demandante de emprego no SPEG (o Servizo Público de Emprego de Galicia, o que vén sendo o INEM). Sendo sincero, fíxeno principalmente para así evitar pagar as taxas do exame MIR, e se de paso me saía algún traballiño ou curso interesante podería pensalo.
No momento en que te inscribes pasas tamén unha pequena entrevista para concretar a túa formación académica, idiomas e os teus intereses laborais, así como se dispós de carné de conducir e/ou coche, para así ter un perfil das ofertas que che poden ser útiles. Ademais díxenlle, e a funcionaria tomou nota, que estaba a estudar para o exame MIR, ó que ela respondeu que entón a miña busca de emprego non era activa, o cal eu confirmei.
A pasada semana chegoume unha carta citándome para unha entrevista de orientación laboral. Sorprendeume un pouco, pois levando tan pouco tempo e co meu perfil “pasivo” non cría que me fosen chamar nin para iso.
Publicado por Jon no 08/10/15 Etiquetas: Colaboracións Ningún comentario:
Borja Merino: «O cancro e os camiños da noite»
Este artigo é unha colaboración de Borja Merino, estudante de Medicina, creador do blogue destejiendoelmundo.net e moitas outras cousas. Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
Unha noite pasoume algo moi interesante, como case todas as noites. Ás miñas costas quedaba xa o Tarasca —un coñecido pub da noite compostelá— e diante de min tiña varias horas que encher antes de que sentise a necesidade de deitarme, así que me dispoñía a rematar a noite nalgún antro da cidade. Polo camiño empedrado e escuro, mentres vagaba falando con xente que non coñecía e non quero saber o que pensarían de min, sentín unha sensación rara. Resulta que o alcol que inxerira as horas anteriores comezaba a facer os seus efectos no meu corpo. O que me pasou pola mente nese momento foi un alarde de intelixencia nunca visto. Pensei en todos os cubatas que bebera coma se fosen auga e logo lembrei o chupito de licorca ao que me convidaron uns amigos antes de saír do pub. “Ese último chupito —pensei eu— esnaquizoume”.
Ao saír do after meditei sobre a noite, volvendo sobre os meus pasos. Un ritual ao que se adoitas saír de festa seguro que estás afeito. Deime conta de que, quizais, a miña bebedeira non se debese só ao último chupito, senón tamén a todos os cubatas anteriores. Por un deses camiños que atravesas cando a túa mente se pon a divagar, ocorréuseme que ese último chupito era como a última mutación no desenvolvemento dun cancro. Os camiños da noite son inescrutables.
Publicado por Jon no 06/10/15 Etiquetas: Colaboracións Ningún comentario:
Alberto FM: «A facultade interminable»
Este artigo é unha colaboración de Alberto FM. Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
O aulario, o máis parecido a unha facultade nova que temos. (Foto: Páxinas Galegas)
Cando comecei a carreira, nas miñas primeiras semanas pola facultade (e as do Jon, que levamos unha traxectoria de parella) foi reelixido como decano Jose María Fraga, por aquel entón case un descoñecido para min. A única vez que o vira fora na charla de comezo de curso da que unicamente recordo as moitas veces que dixo que os estudantes de medicina somos a elite... (comigo marcouse “un Sandro Rey”). A final de curso tamén foi reelixido como reitor Senén Barro. O seu punto en común era que frecuentemente estaba na boca de ambos a promesa dun novo edificio para a Facultade de Medicina co que segundo eles a docencia ía dar un salto de calidade.
Desde aquela as caras renováronse: Juan Jesús Gestal vai xa polo seu segundo mandato como decano e o actual reitor, logo dun mandato de Juan Casares, é Juan Viaño (ex-vicerreitor con Senén Barro). Pero algo segue constante: o novo edificio para a Facultade de Medicina continúa a ser noticia, pero nunca pola súa inauguración.
Este agardado edificio, que se ía construir “con total seguridade” en tan pouco tempo que os novatos xa acabariamos a carreira nel, pasou xa por numerosas localizacións, primeiro a carón do edificio de consultas externas do CHUS, despois un pouco máis apartado no coñecido como Banco do Pobre e agora proponse nos terreos do Gil Casares. A súa construción viña ligada a un proxecto de desenvolvemento da Universidade, inicialmente chamado Campus da Saúde e agora Campus Vida, e tivo diversos deseños que foron plasmados en planos, recreacións informáticas e maquetas con que facer campaña. Pero os fondos nunca chegaron.
Neste tempo o número de estudantes aumentou, mudou o plano de estudos alterando as necesidades estruturais e o edificio da facultade continuou a envellecer ata quedar irremediablemente desfasado.
De todas as dotacións prometidas, o único que vimos facerse realidade o estudantado de Medicina foi o aulario, bautizado como “Pavillón Docente”, un parche temporal con moitas carencias que se perpetúa no tempo.
É claro que a crise seguro que tivo un papel importante nos problemas económicos para construción do tan necesario edificio, pero non custa o máis mínimo crer que tamén foi clave a palabrería facilidade de promesa dos mandamais da universidade e a mentalidade electoralista dos políticos.
O Jon e mais eu xa terminamos a carreira, e mesmo lle demos un tempo extra (e uns cartiños, todo sexa dito...) á universidade para que cumprise a súa promesa de que acabariamos os estudos nunha nova localización, pero actualmente o novo edificio da Facultade de Medicina da USC nin está nin se espera...
Publicado por Jon no 01/10/15 Etiquetas: Colaboracións Ningún comentario:
Alberto FM: «Consellos para novatos»
Este artigo é unha colaboración de Alberto FM. Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
Esta é unha imaxe do Mapa do abesullón de Harry Potter. Si, en galego chámase así. A min non me miredes, non traducín eu os libros.
Aquí vos deixo os meus consellos para a xente que comezades esta a carreira. Son 7, como as bólas máxicas.
Que a emoción dos primeiros días de carreira non vos engane, a facultade de Medicina da USC non é Hogwarts
Aínda que, igual que a célebre escola de magos, ten innumerábeis corredores, masmorras, profesores “peculiares” e din que mesmo algunha que outra pantasma; a realidade é que se trata máis ben dun edificio antigo parcheado durante anos e no que poucas cousas funcionan axeitadamente. Non hai un “Mapa do abesullón” que poida axudar a orientarte nos primeiros días, pero sen dúbida os servizais bedeis poderán axudarche a non te perder.
Hai dous lugares clave que non debes deixar de visitar: a cafetaría e o baño de defecar. Pasando por alto a biblioteca, que será a segunda casa de moitos de vós durante anos, a cafetaría é un bo lugar para despexarse, nutrirse e escoitar os sabios consellos do tío Luís. Visitádea de cando en cando, será bo para a vosa saúde mental. Ademais, outro lugar con encanto que non todo o mundo coñece son os servizos da entreplanta. Ó final dun lúgubre corredor cheo de reliquias da medicina (non falamos de profesores, senón de aparellos e instrumental médico antigo) que pode chegar a amedrentar a máis dunha persoa, hai uns servizos pouco concorridos ideais para facer aquelas actividades íntimas que non queres que escoiten os demais. Visitádeos con asiduidade, será bo para a vosa saúde intestinal.
*Outros usos destes servizos derivados deste consello non son responsabilidade de As MIR e unha noites
Publicado por Jon no 07/09/15 Etiquetas: Colaboracións Ningún comentario:
Montse, médica de familia: «Sentidos e experiencia»
Este artigo é unha colaboración de Montse Fernández, residente de Medicina de Familia en Pontevedra. Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
Entrada da facultade de Medicina de Santiago de Compostela (Fonte: vistasdelcamino)
Non hai tanto eu era unha estudante máis propiamente dita, se ben na nosa profesión non podemos dicir que deixemos de selo algunha vez. Que pode representar un ano e medio na vida dunha persoa? É un suspiro, pero ás veces cambia a perspectiva dun xeito que case non podedes imaxinar.
O meu día a día pasa nun complexo hospitalario onde non é frecuente toparse con estudantes, aínda que esta situación cambiará axiña. Así que, o contacto máis directo que teño con eles é cos que solicitan as prácticas de verán. E como residente debo recoñecer que sigo topando fallos incuestionables na docencia que a min me mosqueaban xa nesa etapa da miña vida na que estaba rodeada por moreas de papeis manuscritos.
Publicado por Jon no 06/08/15 Etiquetas: Colaboracións 3 comentarios:
Alberto FM: «A ruta do cambio»
Este artigo foi escrito polo meu compañeiro de batallas Alberto FM, e vén sendo unha continuación de como foi o día que acabamos Medicina (o cal contei nestoutro artigo). Non lle movín unha vírgula, así podedes desfrutar do seu barroquismo textual e das súas inmensas frases de 4 liñas. Ai, cantas discusións tivemos por culpa diso para redactar o TFGM, mi madriña!
Ata o de agora sempre escribín cousas serias para o blog, mais xa era hora de deixar de ser un carca, como diría Pablo Casado, e contar algo lúdico.
Como ben sabedes, hai uns días Jon e mais eu expuxemos o noso TFGM ante o tribunal de avaliación. A continuación, como tiñamos previsto de antemán, démonos unha pequena pero ben merecida celebración.
Polo visto había un coletas a pulular eses días por Galiza, pero n'As MIR e unha noites vamos sempre por diante e o camarada Jon e o seu coletas de cabeceira, este que vos escribe, xa fixemos antes a nosa propia ruta do cambio, do cambio de estudantes a licengraduados en Medicina: o París-Ourense-Dakar.
Foi unha apaixonante viaxe pola rúa do Franco compostelá nunha solleira mañá de xuño, ateigada de turistas e vendedoras de doces que, a pesar de estarmos xa case titulados, seguen a detectar o noso cheiro estudantil e non nos ofrecen nin tan sequera as migallas.
De esquerda a dereita, Jon no París, Alberto no Orense e Jon de novo na terraza do Dakar. Como podedes comprobar, na primeira das fotos hai un arco da vella, como símbolo do apoio do Jon á causa LGBT. Porén, o Alberto prefire fumar un puro, dando un exemplo pésimo a toda a xente que segue este blogue.
Publicado por Jon no 14/07/15 Etiquetas: A vida do Jon, Colaboracións 2 comentarios:
Alberto FM: «Ollo coa información viral na rede»
Este artigo é unha colaboración de Alberto FM. Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
Como sei que os lectores de As MIR e unha noites botabades de menos a miña elevada calidade literaria, coma se dun sopro de aire fresco nunha noite de verán ourensá se tratase, decidín voltar para compartir convosco unha pequena reflexión.
Nestes días de aluvión de información e desinformación (e menos mal que Mariló adiantou as vacacións) sobre as vacinas e todo o que as rodea, marcoume especialmente a declaración dos pais do neno con difteria na que dicían sentirse enganados polo movemento antivacinas.
Non vou plasmar por escrito os adxectivos que automaticamente pensei sobre eles, pero digamos que pensei que son canto menos uns pais demasiado inocentes que creron antes en pseudociencia e teorías conspiranoicas dignas de Cuarto Milenio que na evidencia científica.
Publicado por Jon no 10/06/15 Etiquetas: Colaboracións Ningún comentario:
Laura, cirurxiá: «Aos novos resis»
Este artigo é unha colaboración de Laura Fernández Saborido, unha residente de Cirurxía Xeral no Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO). Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
Foto dunha manifestación de residentes de 2007, tirada do xornal 20 Minutos.
Agora que vos incorporades, boto a vista atrás e penso naquelas cousas que me gustaría que me tivesen dito algunha vez, así como nas que me dixeron e me serviron de moito. Na residencia non só se aprenden algoritmos, tratamentos e diagnósticos diferenciais. Tamén é importante saber formar parte do hospital e saír vitorioso diso. Ao mellor non son os mellores consellos... pero son os meus consellos. Espero que vos sirvan de algo:
Preguntade, preguntade, preguntade. Non quededes con ningunha dúbida. Sodes R1, váisevos perdoar que non saibades calquera cousa. Aproveitade para preguntar todo, porque se non solucionades agora as vosas dúbidas, cando sexades resis maiores, aí si que non se vai perdoar. E sobre todo, dúbidas de actuación. As dúbidas teóricas pódense sacar dos libros. As formas de actuar ante determinadas situacións, non. Hai veces que parecerá mal cousas que facedes porque non sabedes facelas, e a xente presupón que si. Non vos preocupedes. Explicade por que o fixestes así, e preguntade como debedes facelo na próxima vez.
Non mintades nunca. Se non sabedes unha cousa, dicídeo. Se vos esquecestes de facer algo, dicídeo. Se vos equivostes en algo, dicídeo. Primeiro porque o ben do paciente sempre está por riba de todo. Segundo porque se a xente ve que sodes persoas sinceras, saberán que poden confiar en vós. Isto é importantísimo.
Estudade, estudade, estudade. Canto máis estudedes, máis notaredes a vosa rápida evolución. E diso vai depender o voso futuro. Canto máis base collades, sobre todo ao principio, máis progresión teredes ao longo da residencia.
Mostrade interese. Moito. O que máis se valora ao principio é a actitude. E... o que máis se valora máis adiante é a imaxe que teñen os teus adxuntos de ti. Como ao principio gañes mala fama, despois estarás perdido por moito que te mates en corrixila. Canto máis implicados se vos vexa, máis van tirar os vosos adxuntos de vós, e máis habedes de progresar.
Tede boas relacións coa xente. Con todo o mundo. Respectade todo o persoal, e tentade aprender o nome de todos. Non vos neguedes nunca a botar unha man a alguén, aínda que non sexa o voso deber estritamente. Nun hospital vas necesitar a axuda de todo o mundo, e nunca imaxinas cando alguén te pode sacar dun apuro, ás veces quen menos esperas. Canto mellor trates á xente, máis predisposta estará a ir máis alá do seu deber para che axudar nun momento determinado.
Non asumades responsabilidades que non vos competen. Sodes R1, tranquilos, xa teredes tempo de asumir responsabilidades. Malas novas, familias conflitivas, decisións clínicas relevantes... Apoiádevos sempre nun adxunto. Aínda que sexan as 5 da madrugada e estea o adxunto con peor carácter do servizo. O paciente é o importante. Chamade e preguntade, máis vale unha mala resposta que poñer en perigo a saúde dun paciente.
Desconectade do traballo. Importantísimo. Relacionádevos cos vosos coR doutras especialidades (non só da vosa). E con xente que non ten nada que ver co hospital. Buscade un momento para tomar algo ao final do día. Saíde a facer algo de exercicio. Buscade un tempiño para o voso lecer. E apoiádevos nos amigos. Para sobrevivir ao ritmo frenético da residencia é necesario non petar. E para iso é súper importante relacionarse. Tentade facer grupo desde o primeiro día, e mesmo buscar algún grupo social fóra do ambiente hospitalario. Aínda que ás veces esteades moi cansados ou que non vos chegue o tempo a nada... Tentade forzar ese tempo de lecer periódico. A vosa mente váivolo agradecer.
E despois destes consellos, unha advertencia e un desexo.
Advertencia: Ides levar hostias. Moitas. Non pasa nada, todos as levamos. Asumídeo e xa está. Non vos frustredes por unha bronca, un desplante, un desprezo. A xente no hospital está sometida a unha presión incrible e ás veces non actúa da mellor maneira. Non todos son boas persoas e cando hai que cargarlle algo a alguén, o que máis fácil queda é o R1. Non vos preocupedes. Simplemente aguantade a hostia (a non ser que sexa algo desproporcionado que requira medidas, enténdase), tentádeo tomar como algo produtivo (collede a mensaxe aproveitable diso), e seguide adiante.
Desexo: Que vos vaia moi ben. Que sexades felices. Que a pesar de traballar moito atopedes un ambiente alá onde vaiades onde vos sintades cómodos. E que sexa por moito tempo.
Publicado por Jon no 20/05/15 Etiquetas: Colaboracións 3 comentarios:
26F, por que máis unha folga
Este artigo é unha colaboración do Comité Aulario Medicina 26F. Se tu tamén tes algunha cousa que contar, ponte en contacto polo Facebook, o Twitter ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
(Máis info no Facebook do Comité Aulario Medicina)
Non é ningún segredo hoxe en día que a universidade pública cada vez é menos pública e máis un asunto pesado no que as poutas do intervencionismo privado estrangulan a calidade e o porvir dunha excelencia docente que se retorce baixo o dogma da presión económica. A universidade, a nosa universidade pública, maltrátase e anúlase a mercé dunha hexemonía política que ten pouco de discreta e moito de totalitaria que torna o dereito lexítimo da formación universitaria nun acto imposíbel, arduo e inintelixíbel.
É deste modo como chegamos á celebración dunha nova folga, na que baixo o lema de «por un ensino popular, científico, antipatriarcal e galego» se esixen medidas de cambio útiles para facer do ámbito universitario o que sempre debeu ser, un cambio no que a participación de todas as facultades é imprescindíbel, incluída a de medicina cos seus obxectivos idiosincrásicos que competen á calidade asistencial non xa durante a etapa de educación médica, senón á propia de formación de corpos especialistas: a troncalidade.
Así, entre a disparidade de motivos e razóns polas que é necesaria unha folga está o chamado proxecto do 3 + 2, que suporá o encarecemento progresivo das titulacións universitarias, obrigando o estudantado a cursar dous anos de máster para poder exercer a súa profesión co pretexto de achegar as titulacións do estado ao modelo europeo, reducindo de forma drástica máis se cabe os contidos dos estudos de grao. E fórzase, como acabamos de sinalar, a cursar dous anos de máster cos prezos desproporcionados que iso leva consigo. Esta situación leva a crear unha sociedade de estratos de acordo a razón económica do seu estudantado, de maneira que se construirán as bases da posterior precariedade laboral pola non posibilidade de cursar un determinado máster polo feito económico. Isto á súa vez forza no sistema a crear institucións de primeira e de segunda no contexto de libertinaxe socio-monetaria malentendida.
É tamén vox pópuli desde hai xa dous anos a notábel redución das bolsas de carácter xeral do estado, que en ningún caso garanten a viabilidade económica do alumnado para exercer o seu dereito a estudar no marco da universidade pública, e nótase como as institucións gobernamentais dan prioridade ao espazo privado co desenvolvemento de estratexias que facilitan a súa consolidación en contra da universalización e a garantía dos recursos públicos. Deste modo prímase a intervención da banca que converte a educación nun acto mercantilista.
O organigrama de recortes na universidade pública, a reestruturación orzamentaria pola débeda no contorno da USC e moitos puntos máis son indispensábeis para entender a folga na que queremos pór a voz e o empeño, pero é a TRONCALIDADE un tema especial polo que temos que loitar nós sós. Case (ou sen case) esquecido polos medios, o proxecto da troncalidade segue en marcha aínda detrás dunha sombra de incerteza baixo o título de Real Decreto 639/2014, de 25 de xullo. Pouco queda por dicir da troncalidade; un proxecto aprobado sen a participación dos responsábeis do ensino e a formación de especialistas e sen resposta cara as manifestacións que se levaron a cabo tanto polo alumnado da nosa carreira como polo persoal asociado á universidade e ás facultades de medicina do estado.
Por todo isto, animamos a participar na xornada de folga do xoves 26 de febreiro a todo o persoal da USC e ao seu estudantado, así como a calquera organismo que se solidarice coa causa. Haberá unha manifestación ese mesmo día que partirá do Parque da Alameda de Santiago de Compostela ás 11:30 horas e na que esperamos a participación sexa máxima.
Medicina dá un paso adiante! TOD@S Á #FOLGA26F!
Publicado por Jon no 23/02/15 Etiquetas: Colaboracións Ningún comentario:
Alberto FM: «Daniel, de 4 anos, móstranos a importancia de doar medula ósea»
Este artigo é unha colaboración de Alberto FM. Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
Hai pouco máis dun ano As MIR e unha noites estreaba colaboracións cun pequeno texto en que falaba do importante que é o sinxelo agasallo de doar medula. O texto estivo inspirado nun rapaciño chamado Daniel, que por aquel entón estaba a pasar polo seu primeiro transplante de medula. Actualmente, por desgraza, continúa na loita contra a doenza cun segundo transplante.
Pero desta volta o importante non é a loita particular de Daniel. O importante é, máis unha vez, aquilo que proporciona a el e outros moitos coma el os superpoderes necesarios para seguir adiante coa súa loita: unha nova medula.
Nesta redacción coñecemos hai unhas semanas e case en primicia (que profesional queda un dicindo iso) un video feito por Unidos por la médula, un grupo de voluntarios que tenta acabar coa desinformación existente sobre a doazón de medula ósea. Antes de que nos dese tempo a compartilo xa estaba espallado polas redes sociais e nos grandes medios de comunicación, chegando mesmo a América apenas nun par de días. Todo un logro, parabéns para eles!
Nese vídeo Daniel explícanos como é o proceso de doazón, algo case visto e non visto, pouco mais ca unha picada que el soporta sen tan sequera utilizar os seus superpoderes, só cunha piruleta é mais ca suficiente.
Non deixedes de ver o vídeo, seguro que este pequecho tan adorable vos convence para facervos doadores de medula!
Se despois de rexistrarvos como doadores de medula aínda tedes un anaquiño de tempo libre, podedes coñecer a súa vida e “aventuras” seguindo o blog Mi duende Dam Dam, no que súa nai transforma o seu día a día en enxeñosas historias que sen dúbida merece a pena ler.
Daniel, de 4 años, explica cómo donar médula: "Hay que soplar fuerte, ponen la tirita y tarapún" (El Huffington Post, 29/01/2015)
«Póñenme o apósito para que non se vaia o sangue e tarapún» (La Voz de Galicia, 29/01/2015)
Un niño de 4 años enfermo de leucemia explica en un emotivo vídeo que donar médula no duele (Antena 3, 29/01/2015)
Saber vivir - Daniel nos cuenta porqué hay que donar médula (TVE, 30/01/2015)
‘Donar médula NO debe dar miedo’ (Telecinco, 30/01/2015)
Publicado por Jon no 10/02/15 Etiquetas: Colaboracións Ningún comentario:
Alberto FM: «Apoloxía da cama desfeita»
Este artigo é unha colaboración de Alberto FM. Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
Foto de myunmadebed.com. Si, hai unha web dedicada a publicar fotos de camas desfeitas. Para Alberto debe ser como ver porno.
Para moitas cousas son unha persoa de costumes, teño as miñas manías e os meus “rituais” e ata hai quen cre que rozo a patoloxía… (bah, ter amigos psicólogos para iso…).
Ás veces a miña forma de facer as cousas xera entre os meus achegados opinións diversas, xeralmente con tendencia á mofa amigable, pero concretamente teño un costume que alguén da miña familia simplifica e interpreta como vagancia extrema. Esa é miña nai.
Dende que teño uso de razón e por moito que ela insiste (tanto que incluso cando non lle pode o xenio o fai por min, cousa que eu non pretendo, nin moito menos) négome a facer a cama. Pero iso si, ó erguerme deixo as sabas ben enroladas ós pés da cama, que son ordenadiño.
Si, sei que moitos estaredes a levar as mans á cabeza (“ala, que despoxo social”, “como se pode ser tan incivilizado”…) pero tamén sei que terei os meus apoios (“é o puto amo”, “é todo un loitador contra a tiranía matriarcal”…). En contra do que o “Colectivo de nais afectadas polos fillos que non fan a cama” pode pensar, non se trata de vagancia, senon de puro pragmatismo: Por que facer a cama se nunhas horas se vai volver desfacer? Por que perder o tempo estirando as sabas se se pode facer estando un dentro da cama? Sei que lle acabo de abrir os ollos a moitos de vós, non hai de que.
Pode que para moitos xa sexa unha batalla perdida hai tempo, pero eu conseguín manterme firme ata agora no meu parecer (os anos de universidade vivindo fóra da casa puxéronmo máis fácil, todo sexa dito) e hoxe chegou a recompensa que tanto agardaba, e fixoo da man da ciencia!
Un estudo da Universidade de Kingston (non de Xamaica, do Reino Unido) déixao ben claro: Facer a cama é malo para a saúde. E na miña casa, non tanto na facultade, sempre me ensinaron que o primeiro é a saúde…
Sei que cando miña nai saiba esto arrepentirase de terme educado en valores como a coherencia e de terme pagado unha formación científica… e pode que busque algún argumento en contra da evidencia científica e incluso que tente chantaxearme (“eu vou deixar de facerche a comida, total cómela nuns minutos e xa sabemos como acaba”)… pero grazas ó traballo de Stephen Pretlove e compañía síntome reforzado para manterme na loita contra o convencionalismo social de ter que facer a cama!!! Ou polo menos estareino ata que viva coa miña parella, aí teño dúbidas de que consiga manterme firme…
Nota: Podes ler Facer a cama é malo para a saúde, o artigo que deu pé a esta publicación, no GCiencia.
Publicado por Jon no 27/01/15 Etiquetas: Colaboracións Ningún comentario:
Ébola en Galiza: Protocolo e deficiencias observadas
Este artigo é unha colaboración dunha persoa que traballa de médico residente na Área de Xestión de Pontevedra e do Salnés. Non vou dar máis datos porque quere permanecer no anonimato. Escribiu este artigo falando sobre o ébola e como se está a xestionar o tema, todo dun punto de vista obxectivo.
Surto de ébola: Protocolos e deficiencias observadas
Definición do posible caso: Será un paciente con febre (≥38 ºC) acompañada de cefalea intensa, vómitos, diarrea, dor abdominal, manifestacións hemorráxicas non explicables por outras causas ou fallo multiorgánico. Deberá ter ademais un antecedente de posible exposición nas tres semanas previas ao inicio destes síntomas: estancia nunha área afectada ou contacto cun caso (posible ou confirmado) ou cos seus fluídos. As áreas afectadas son Guiné, Liberia, Serra Leoa e Nixeria.
Que debemos facer ante a sospeita? Colocaráselle unha máscara cirúrxica (se a tolera) e deberase illar nun cuarto. Deberase evitar o contacto cos seus fluídos e que entre en contacto con outro persoal. Se os acompañantes deben quedar co paciente deberán utilizar os Equipamentos de protección individual (EPI) e deben evitar tocar o paciente. Calquera persoa con posible exposición á transmisión (traballadores sanitarios ou acompañantes) deberán lavar abundantemente a superficie exposta con auga e xabón, e no caso de mucosas con abundante auga. Deberán tamén sacar a roupa de traballo, colocala nunha dobre bolsa e pechala con fita adhesiva, que deberá ser destruida no caso de se confirmar.
Fágovos un resumo de cales son os protocolos actualizados da nosa área:
Zonas de illamento de pacientes e de acompañantes:
a. Servizos de Urxencias dos Hospitais de Montecelo, Provincial e do Salnés: En cada un deles está establecida a sala en que deben permanecer, quedando separados pacientes e acompañantes só no caso do Hospital de Montecelo.
b. PAC: Os pacientes deben permanecer na consulta na cal son atendidos e a actividade asistencial pode continuar noutra sala ou ser desviada a outro centro.
Comunicación dos casos: Farase ao dispositivo de Saúde Pública (segundo o Protocolo do SERGAS) e a través dunha comunicación interna aos responsables do centro, que serán os encargados de avisar ao 061 para o traslado do paciente ao Hospital Meixoeiro de Vigo (centro de referencia para o ébola en Galiza).
Equipamentos de protección individual (EPI): están distribuidos os distintos kits no servizos de Urxencias hospitalarios, PAC e Centro de Saúde.
Roupa, limpeza e residuos: O persoal de limpeza deberá utilizar os EPI e seguir con rigor as técnicas estándar de limpeza.
No caso dos centro de saúde o paciente deberá permanecer na mesma sala en que fose entrevistado, que se pechará e quedará inutilizada ata a súa correcta desinfección. Despois disto, deberase comunicar ao 061, que o trasladará ao Hospital Meixoeiro nun prazo máximo de 2 horas e que dará as correspondentes ordes. Tamén se procederá a dar un aviso interno que rematará nos hospitais.
Por último, procederase a informar ao paciente da situación e elaborarase unha listaxe de todas as persoas que, estando no centro sanitario, tiveron contacto directo ou a menos dun metro do paciente, fosen ou non persoal sanitario.
Xa no Hospital Meixoeiro, será o propio persoal do 061 quen leve o paciente ao cuarto de illamento e o persoal do hospital colaborará na retirada dos EPI do persoal da ambulancia. A atención do paciente realizarase apenas co persoal estritamente necesario.
Se alguén de vós quere ler máis polo miudo os protocolos actualizados, están dispoñibles na web do SERGAS, nesta ligazón.
Cales son os problemas observados ata o de agora?
Os protocolos non están estandarizados. Mentres que o noso establece un punto de corte para a temperatura de 38 ºC, noutros lugares, como é o caso da Comunidade de Madrid ou de Cataluña, é de 38,6 ºC.
EPI: Como moi ben foi informado neste mesmo blogue, os equipamentos de protección non son axeitados para atender posibles casos de Ébola, xa que non cobren axeitadamente toda a superficie corporal nin son debidamente impermeables.
Falta de información a certos profesionais sanitarios: Algúns de nós temos observado que certos profesionais quedan esquecidos nas cadeas de correos electrónicos ou nas reunións celebradas a título informativo ou organizativo. Un exemplo serían os celadores ou o persoal administrativo, que poderían ser o primeiro contacto cun posible caso nos centros de saúde ou nos hospitais. Nalgún centro de saúde carecen de instrucións, cos riscos que iso supón, xa que no caso de estar debidamente protocolizado poden evitarse posibles contactos.
Nalgún casos non está establecido que persoal sanitario debería atender un paciente con sospeita de ébola. Debería ser persoal debidamente treinado, que saiba colocar e quitar os EPI axeitadamente para evitar maiores riscos.
Mencionando isto non pretendo crear alarma ou preocupacións innecesarias, senón pór no voso coñecemento cal é a situación actual e o pouco preparados que estamos ante este tipo de situacións. Tanto o persoal sanitario como o que non o é debemos ser conscientes de que ante patoloxías desta relevancia non se debe dar puntada sen fío. No caso de deixarmos detalles ao azar podemos enfrontar unhas consecuencias indesexables e potencialmente mortais.
Publicado por Jon no 13/10/14 Etiquetas: Colaboracións Ningún comentario:
A farmacia que non vende anticonceptivos
Na praza de Eugenio Fadrique de Vigo, máis coñecida como praza da Industria, encóntrase a Farmacia Cidcanda. Aparentemente é unha farmacia como calquera outra, se cadra un pouco extravagante na súa decoración, mais nada especialmente rechamante. Desde sempre houbo rumores de que a farmacia estaba ligada á seita católica Opus Dei, e hai anos denunciaran que se negaban reiteradamente a vender preservativos (podedes ler este artigo no blogue de Ana Banda, ou esta denuncia no xornal 20 Minutos). O caso é que hai uns días a miña nai tiña que comprar un anel vaxinal, e por proximidade decidiu ir á tal da farmacia. A seguir tendes o que aconteceu, contado por ela mesma.
Foto da Farmacia Cidcanda, tirada da web Páxinas Galegas.
De verdade estamos no século XXI?
O sábado (30/08/2014) tiña que ir á farmacia, e dentro da miña vagancia decidin aforrar uns metros e ir á máis próxima —o que non sabía nese intre é que ía a alucinar en cores. Cando entrei todo foron boas caras e boa atención, mais cando dixen "Bos días, quería o anel vaxinal" todo cambiou. De repente, os músculos da farmacéutica contraéronse e buscaba coa mirada as súas compañeiras."Trae o papel?", dixome a farmacéutica. "Que papel?", contestei. "O do médico", dixo ela. "Perdón? Que papel do médico, se o anel non entra na Seguridade Social?". "Xa" contestoume "mais preciso o papel do médico para poder dispensalo". "Como!?", ela debeu ver a miña cara e díxome "Isto é igual que os antibióticos, necesito a receita". "Como di?", eu flipaba. "Entendo que para os antibioticos faga falta a receita, hai muitas clases deles e debe ser o médico quen os dea e decida se hai que tomalos ou non, o mesmo que poido entender que para os anticonceptivos orais pase o mesmo, á parte que case todos entran na Seguridade Social. Pero o anel?". "Xa, mais é preciso", eu de cada vez alucinaba mais.
Expliqueille que eu non tiña ningún papel médico, que eu cando fun ao xinecólogo simplemente estivemos a falar dos anticonceptivos e cal era mellor para min e miña idade. E decidimos que o anel. Entón o médico díxome, "É moi sinxelo, vas á farmacia todos os meses e mércalo. Custa 20 euros, non entra na Seguridade Social e soamente hai un  no mercado, co cal non hai fallo ningún". Mais a farmaceutica erre que erre que precisaba o papel. O que ela non sabe é que eu levo meses a mercar o anel e nunca tiven ningún problema, nin en Galiza nin fóra de Galiza. Non hubo maneira. Ao final marchei alucinada co tema, a xente que me crucei polo camiño debeu flipar coa cara de parva que levaba. Non daba crédito ao que acababa de pasarme.
E eu penso, como para traballar nesa farmacia unha persoa liberal e deste tempo, que chegue unha segunda feira dicindo o ben que o pasou a finde e a de preservativos que usou. Ao día seguinte estaba despedida. E non quero nin pensar que pasaria se chega unha persoa a pedir a pílula do día despois —xa podes dicir pernas, pra que vos quero! Total, que baixo un sol de xustiza non me quedou máis remedio que ir a outra farmacia. Pateei un pouco máis, pero fun á miña farmacia de sempre, a de toda a vida, onde me reciben cun sorriso e tamén me despiden con outro, sen haber nunca problemas. E por riba regalánche uns carameliños!
O que é certo é que esta farmacia sempre tivo o rumor de que eran do Opus, que non vendían preservativos e sempre tiñan problemas cos anticonceptivos. E estou a falar de xente duns 45 anos, non xente maior, mais agora dou fé de que todo era certo.
Total, perdín a mañá e por riba tiven que patear o dobre. Así que xa sabedes, se precisades calquera cousa ide á farmacia de sempre, evítanse muitos problemas. Eu non cambio a farmacia de María por nada do mundo. O gracioso vai ser o dia que decida contarlle o que me pasou por aforrar uns metros de nada.
Nota: Miña nai é vasca e leva vivindo en Galiza só desde que eu nacín. Nunca estudou galego, e todo o que sabe da lingua é por contacto pasivo con ela. Aínda así, foi capaz de escribir en galego o texto que acabades de ler.
Publicado por Jon no 05/09/14 Etiquetas: Artigos, Colaboracións 34 comentarios:
Iria Carreira: «Troncalidade, así non!»
Este artigo foi escrito por Iria Carreira, estudante de Medicina que estivo presente na concentración de batas brancas na praza do Obradoiro de Compostela do 28 de abril contra a troncalidade no MIR.
Eran as 19h20 e o ambiente en Compostela parecía normal. Non obstante, da Facultade de Medicina comeza a saír un regueiro de estudantes vestidos coas súas batas brancas. Un turista pregunta onde está o hospital, a onde van os médicos. Pero o estudantado diríxese cara ao Obradoiro, non a máis prácticas. Hoxe era tarde de protestas.
O alumnado de medicina vimos de recibir a nova de que o Ministerio de Sanidade quere mudar o actual sistema de formación MIR e substituílo por outro máis “á europea”. Mais esa decisión non é baseada nunha necesidade real, senón nuns criterios non completamente establecidos, ademais de contar con profundas lagoas explicativas. Tanto titores médicos, coma docentes e estudantes, opoñémonos á tal reforma, pero o Ministerio, testán e cabezón, continúa obcecado en seguir adiante.
Así que co uniforme e a nosa voz como únicas armas, tomamos o Obradoiro para que se escoitase alta e clara a nosa voz. Que non queremos a troncalidade MIR. Eramos varios centos de estudantes que sentamos no centro da praza a improvisar consignas. “Ministra, paciencia, vémonos en urxencias”, “Troncalidade, así non”. Os peregrinos pasaban e sacaban fotos coma se dunha atracción turística se tratase, mais algúns mostraron o seu apoio á causa, sobre todo ao explicarlles que se a formación dun médico non é a axeitada, quen a acaba sufrindo sempre son os propios doentes.
Esperemos que aló en Madrid se escoitase alto e claro o que resoou esta tarde nas rúas da zona vella compostelá, que o estudantado de Medicina non queremos a súa troncalidade MIR.
Que é a troncalidade?
Vídeo explicativo feito polo CEEM. Máis información sobre a troncalidade na súa web.
A nova noutros medios:
«Estudantes de Medicina protestan pola nova reforma do MIR» (TVG, 29/04/2014)
«Los estudiantes de Medicina se movilizan contra la reforma del MIR» (La Región, 28/04/2014)
«Sentada no Obradoiro contra os cambios na formación do MIR» (La Voz de Galicia, 29/04/2014)
«'Sentada' de unos 500 alumnos de Medicina para protestar contra los cambios en el MIR» (El Correo Gallego, 29/04/2014)
«Estudiantes gallegos de Medicina protestan contra la reforma del MIR» (La Opinión A Coruña, 29/04/2014)
Publicado por Jon no 29/04/14 Etiquetas: Colaboracións Ningún comentario:
Alberto FM: «O mellor agasallo do Nadal»
Este artigo é unha colaboración de Alberto FM. Se tu tamén queres colaborar con As MIR e unha noites, ponte en contacto pola páxina do Facebook ou o correo-e contacto@asmireunhanoites.com.
Onte dende As MIR e unha noites desexábase un bo nadal a todos os “medicinos”, pero hoxe queremos ir mais alá. Hoxe queremos desexarlle un bo nadal a todas aquelas persoas que pasan estas datas agardando un resultado, un diagnóstico, unha intervención ou ingresadas nun hospital. Para todas elas, bo nadal!
Pero sen dúbida quen máis merecen a nosa felicitación, os verdadeiros heroes dun hospital, son os nenos e nenas que a diario e durante moitos días, meses ou anos loitan contra unha grave enfermidade sen perder o sorriso, ese sorriso que dá forzas ás súas familias para seguir adiante na súa loita diaria. Bo nadal, raparigos!
Coma nenos que son, a súa cara énchese de luz cando ven aparecer na súa habitación a súa personaxe de debuxos favorita, o seu xogador preferido ou o Papá Noel ou os Reis Magos (ou o Apalpador!); que sacan unhas fotos con eles e lles deixan un pequeño agasallo. Pero para estes nenos o mellor agasallo nestas datas non é un xoguete, senón algo tan “simple” como alcanzar unha determinada cifra, un número case máxico para eles, algo que case non comprenden pero que lles pode salvar ou mudar a vida.
Algo tan complicado coma superar unha enfermidade grave pode ter solución gracias a un pequeno e sinxelo xesto como é unha doazón de medula ósea.
Que teñan ese “sinxelo” agasallo está nas nosas mans.
Grazas a La silla turquesa, un blog de deseño e decoración que por circunstancias da vida está a contribuir á concienciación sobre a doazón de medula ósea, moitas grazas por abrirnos os ollos de cando en cando ós que temos os problemas e as solucións diante dos ollos e non somos capaces de velo. E que a forza te acompañe, pequeno duende.
Publicado por Jon no 25/12/13 Etiquetas: Colaboracións Ningún comentario:
Publicacións máis antigas Inicio
Queres recibir o resumo semanal?
Escribe o teu correo-e
A vida do Jon (98)
As Aventuras do Dr. Sito (1)
Consellos para estudantes de Medicina da USC (10)
Cousas de médicos (44)
Cousas do blogue (5)
Historias do MIR (10)
Recomendacións da semana (10)
Webs en que colaboro
Baixo unha licenza CC. Con tecnoloxía de Blogger.


document_lang: gl

langs: gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl nl gl gl es en en gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl it gl gl gl en gl gl de gl gl it de gl gl gl gl gl

text:
#Movember, cancro de próstata e cancro testicular | As MIR e unha noites
As MIR e unha noites utiliza cookies de Google para fornecer servizos e analizar o tráfico. Ao navegar neste sitio estás a aceptar o seu uso. Máis información Aceptar
Aproveitando o Movember, quixen facer este pequeno vídeo para falarvos acerca do cancro de próstata e o cancro testicular. Non vos preocupedes, o vídeo é moi lixeiro e centrado na prevención, non vai cargado de datos e termos demasiado especializados. E se gostades, xa sabedes, subscribídevos ao canal do Youtube!
Publicado por Jon no 15/11/16 Etiquetas: Vídeos
Anónimo02:01 do 5 de febreiro de 2018
...pero se a canle de Youtube está moi vacía. De todolow xeitos, suscribinme. Ogallá actualices.
Publicación máis recente Publicación máis antiga Inicio
Queres recibir o resumo semanal?
Escribe o teu correo-e
A vida do Jon (98)
As Aventuras do Dr. Sito (1)
Consellos para estudantes de Medicina da USC (10)
Cousas de médicos (44)
Cousas do blogue (5)
Historias do MIR (10)
Recomendacións da semana (10)
Webs en que colaboro
Baixo unha licenza CC. Con tecnoloxía de Blogger.


langs: gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl it gl gl gl en gl gl de gl gl it de gl gl gl gl gl

text:
Ciencia e pseudociencia: Por que cremos en cousas raras? | As MIR e unha noites
As MIR e unha noites utiliza cookies de Google para fornecer servizos e analizar o tráfico. Ao navegar neste sitio estás a aceptar o seu uso. Máis información Aceptar
Anotade na axenda: 10 de febreiro ás 20h no Pub O Garaxe de Carral. Alá dará unha palestra a nosa psiquiatra favorita, Iria Veiga, membro da Coordenadora do Movemento Galego de Saúde Mental e autora do blogue O outro lado do espello.
O evento está organizado pola Asociacion Ecocultural Lacrar e leva por título Ciencia e pseudociencia: Por que cremos en cousas raras?. O Pub O Garaxe está na rúa Alcalde Francisco Javier Alvajar, 5 de Carral (podes ver aquí a localización no Google Maps).
Publicado por Jon no 01/02/17 Etiquetas: Eventos
Publicación máis recente Publicación máis antiga Inicio
Queres recibir o resumo semanal?
Escribe o teu correo-e
A vida do Jon (98)
As Aventuras do Dr. Sito (1)
Consellos para estudantes de Medicina da USC (10)
Cousas de médicos (44)
Cousas do blogue (5)
Historias do MIR (10)
Recomendacións da semana (10)
Webs en que colaboro
Baixo unha licenza CC. Con tecnoloxía de Blogger.


langs: gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl eu gl gl fr gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl uk gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt eo gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl es gl gl en gl gl pt es gl gl gl fr pt gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl es gl gl es gl gl gl nl gl en gl gl es gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl zh gl en gl en gl gl gl gl gl gl es gl es gl es gl gl es gl es es es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl it gl gl gl en gl gl de gl gl it de gl gl gl gl gl

text:
As MIR e unha noites: Cousas de médicos
As MIR e unha noites utiliza cookies de Google para fornecer servizos e analizar o tráfico. Ao navegar neste sitio estás a aceptar o seu uso. Máis información Aceptar
Estás a ver as publicacións marcadas coa etiqueta Cousas de médicos. Ver todas as publicacións.
A campaña de vacinación contra a gripe de Osakidetza
(Preme nas imaxes para velas en grande)
E non pensedes que van ao miúdo. Non se conforman con mandar un tríptico con esas imaxes por correo e ter os cartaces tamaño folio nas paredes dos hospitais e centros de saúde, non. Imaxinade a miña cara de fascinación cando pasei por diante do ambulatorio e vin isto na fachada.
A Forza é poderosa en Osakidetza.
Ai, este tweet ten tantos matices...
O primeiro é o concepto de "vacina homeopática". A homeopatía consiste en diluír moitas veces unha substancia que provoque unha doenza, porque disque dese xeito se obtén o efecto contrario ao da substancia inicial. Tendo en conta que o único que provoca a gripe é, vaia, o virus da gripe, o lóxico sería que diluísen virus activos da gripe, ou? Pois non, o que dilúen é a vacina da gripe, composta por virus inactivos. Espera un segundo, baseándonos nos principios da homeopatía, ao diluír a unha substancia que evita a gripe teriamos como resultado un produto... que causa a gripe?
Despois encántame o aviso de que non leva lactosa. Moi ben aí, non vaia ser que algunha persoa intolerante á lactosa teña que escoller entre non homeopatovacinarse e ter a gripe, ou homeopatovacinarse e andar a peidar por aí. Aínda que xa postos podían ter ido máis alén e dicir que tampouco leva glute, para acalmar as persoas celíacas. E que non leva derivados de animais, para que a consuma o colectivo vegano. Mais vaia, se comezan a nomear todo o que non leva non acaban, porque como di a propia imaxe...
...é 100% sacarosa. Si, non o ocultan, non ten máis nada que sacarosa, o que vén sendo o azucre común de toda a vida. E eu que queredes que vos diga, no Eroski teñen o kg de azucre branco a 0,83€, e xa me parece caro.
Por último, unha pregunta para a reflexión: Que opinarán das vacinas homeopáticas os grupos antivacinas?
Onte pasáronme polo Twitter unha ligazón ao reddit. Ao ver a historia, impactoume tanto que tiña que traducila para que a lésedes. AVISO: A historia é noxenta. Moito. Se sodes xente á que non lle gustan estas cousas, non a leades. E, por favor, non me xulguedes por compartila, eu prométovos que son normal.
Ilustración da historia feita por Shitty_Watercolour para o reddit
Aquí unha enfermeira cirúrxica. Esta historia é unha das longas...
O significado de MIR ao redor do mundo
MIR son as siglas de Médico Interno Residente, o sistema de formación de especialistas de medicina que existe no Estado español desde 1978. Para nós, concretamente, o MIR é o exame en si, ese monstro de 235 preguntas que hai que derrotar para poder acceder a unha praza. Mais non todo na vida é medicina. Hai vida aí fóra. Por iso, tráiovos aquí unha lista de diferentes significados que ten a palabra mir en varias linguas do mundo. Porque a pobre palabra non ten culpa ningunha, e ao cabo, o MIR con calquera outro nome tería o mesmo fedor.
Foto da estación espacial Mir (Fonte: Wikimedia Commons)
En galés, mir significa cervexa. Polo menos é unha das formas, vaia, que teñen unha boa lista entre sinónimos e mutacións consonánticas: cwrw, gwrw, chwrw, bir, biroedd, dablen, fir, firoedd, nghwrw, mir, miroedd, nhablen, tablen e thablen. Visto da perspectiva galesa, As MIR e unha noites ten un significado moito máis interesante.
En irlandés, mír significa parágrafo ou sección. E o MIR, ao final, non é máis que unha sección da vida.
En maltés, mir significa de ou desde. É moi poético, o MIR como punto de partida desde o cal ten lugar a vida médica.
Amar en tempos do MIR
Esta é unha historia de amor real dun profesor da academia, da cal soubemos a través dos comentarios que ía soltando no medio da aula. Non vou dar datos concretos, porque tampouco é cuestión de converter este blogue nun programa do corazón, mais se vindes á mesma academia ca min saberedes quen é.
Todo comezou na primeira volta, alá pola primavera deste ano. Veu darnos aulas un médico aínda novo e un pouco peculiar, que nos aconsellaba con perlas de sabedoría como "Hay muchas partes de la anatomía a las que atender. Desde el lóbulo de la oreja a la punta de los pies todo tiene interés." ou "La mama no deja de ser un acúmulo graso con conductos galactóforos. No hay que obcecarse con ellas.". Polo medio das súas explicacións ía soltando comentarios que deixaban entrever un problema amoroso, comentarios sobre que perdera algo que non soubera valorar, e sobre que ás veces nós mesmos somos os maos e facemos dano sen pretendelo. Non obstante, el non renunciaba a loitar polo seu amor, e a frase que serviu de corolario a todos os seus comentarios foi "En la vida no importa tanto ganar o perder como luchar. Al final, esa es la verdadera victoria.".
Debuxando nas portadas dos manuais AMIR
As horas de estudo na biblioteca dan para moito, e o aborrecemento parece que acende o enxeño dalgunhas persoas. E se non, mirade á recompilación de portadas de manuais AMIR personalizadas que publicaron na páxina do Facebook de Memedicina.
5 motivos polos cales vas sacar boa nota no MIR
O estudo a tempo completo do MIR comezou hai pouco, e é probábel que sintas desánimo. Tes a sensación de que non sabes nada, as preguntas do simulacro sóanche a chinés, a materia que tes que estudar parece desmesurada e pensas que non vas dar metido todo na cachola a tempo. Mais sabes o que? Iso non son máis que merdas. Vas facer un bo MIR, claro que o vas facer, e vouche explicar aquí por que é que o sei.
1. Porque deches aprobado exames máis complicados
Fai memoria. Tiveches que aprobar a selectividade cunha das notas máis altas para poder entrar. 3 días de exames de cousas totalmente diferente, do neotrobadorismo na literatura galega á configuración electrónica dos átomos. Despois xa na facultade tiveches o exame catro en un de Anatomía I, do cal había que aprobar todas as partes por separado con 70%. O exame de Biofísica co avance da reacción, o diagrama de Davenport, as paredes adiabáticas e a P e T constantes. O exame de Anato II no cal podían ser correctas unha, varias ou ningunha das opcións. As preguntas de Cardioloxía que tiñas que ler dez veces só para asegurarte de que non estaban escritas en arameo altomedieval. E non me fagades falar da Derma, por favor...
Publicado por Jon no 22/07/15 Etiquetas: Cousas de médicos Ningún comentario:
Un enema ou clister é a introdución de líquidos polo ano para lavar, purgar, administrar medicamentos, administrar contraste para probas de imaxe ou —aínda que actualmente xa non se fai— para alimentar por vía rectal. É unha práctica moi necesaria, imprescindíbel, e mesmo hai xente que chega a afeccionarse a ela (como conta a Enfermera Saturada). Mais... facía falta dedicarlle un monumento? Na Rusia pensan que si.
No spa Mashuk-Akva Term, na cidade rusa de Zheleznovodsk, eríxese unha estatua na honra do enema. Unha xeringa de bulbo suxeita por tres anxiños, todo en bronce, cun peso de 360 kg. Na base do monumento, unha placa di: "Combatamos a constipación e o desleixo con enemas", unha frase da novela ДBeHaдцaTb cTyлbeB (As doce cadeiras). Cando se instalou, o director do spa, Alexander Kharchenko, contou á prensa: "Non hai mal gusto nin obscenidade, é unha obra de arte ben lograda. O enema é practicamente un símbolo da nosa rexión."
Entón, a próxima vez que vaiades de turismo polo Cáucaso Norte, non vos esquezades de facer un selfie diante de tan egrexio monumento.
Publicado por Jon no 15/06/15 Etiquetas: Cousas de médicos Ningún comentario:
Tipos de preguntas de exame
Como cada ano por estas datas, a estudante de Medicina ten que se enfrontar ao seu arquiinimigo, a súa némesis, o exame. Como o coñecemento é poder, vou tentar retratar algúns dos tipos de preguntas máis comúns nos exames, para que saibades que esperar delas. Axudar non vos vai axudar a aprobar, mais polo menos sacaredes o fociño dos apuntamentos mentres ledes este artigo.
Publicado por Jon no 15/05/15 Etiquetas: Cousas de médicos 1 comentario:
Algunhas fobias que non coñecías
Unha fobia é un trastorno de saúde, emocional ou psicolóxico, que se caracteriza por un medo ou ansiedade intensa e desproporcionada ante obxectos ou situacións concretas. Existen algunhas bastante comúns, como a aracnofobia (medo das arañas), a entomofobia (medo dos insectos), a claustrofobia (medo dos lugares pequenos ou fechados) ou a acrofobia (medo das alturas, malchamado ás veces vertixe). Mais aquí vos vou deixar algunhas das fobias máis curiosas, interesantes ou raras que encontrei.
Cómpre aclarar que neste tema hai bastante controversia, e fobias que son recoñecidas por certas institucións ou sociedades médicas non o son por outras. Entón, é posíbel que algunha das que poño non estea moi estudada ou non teña moito fundamento. Mais, que raio, non vou deixar que a realidade me estrague unha boa publicación!
Ablutofobia: (Wikipedia) Medo de bañarse, ducharse ou lavarse. Dentro do rara que é, é máis común en nenos e nenas, aínda que normalmente desaparece coa idade. Como curiosidade, a famosa escena do asasinato na ducha no filme Psycho provocou que unha grande parte das espectadoras desenvolvesen esta fobia.
Filofobia: (Wikipedia) Esta é moi romántica, é o medo de namorar. Non, non se trata deses clixés do "medo do compromiso" ou o "non ser capaz de falar coa cheerleader" dos filmes estadounidenses, é un trastorno serio. Os posíbeis síntomas inclúen náusea, suores, taquipnea (respiración rápida), dispnea (falta de ar), boca seca, choro, sensación de pavor e ataques de pánico. Nalgúns casos graves pode pasar que a persoa non sexa capaz nin de se achegar á persoa que puidese ser amante potencial. Disque a raíña inglesa Elizabeth I, alcumada A Raíña Virxe, sufría esta fobia.
Somnifobia: (Wikipedia) Ás veces chamada hipnofobia ou clinofobia, este trastorno é o medo de durmir. Non debe confundirse coa insomnia ou os terrores nocturnos, xa que a somnifobia é ter un medo irracional que leva a non querer durmir. E aínda que é imposíbel non durmir en absoluto voluntariamente, as persoas só teñen microsonos involuntarios. E a ausencia de sono profundo causa privación de sono, con todos os problemas que implica (desde alucinacións e delirios a ictus). E, eventualmente, esta privación de sono pode ser mortal.
Publicado por Jon no 16/03/15 Etiquetas: Cousas de médicos 1 comentario:
A época de exames
É o ciclo sen fin... Ano após ano, as estudantes teñen que enfrentarse aos temidos exames. As datas varían un pouco entre as persoas de grao e as persoas de licenciatura, polo que agora mesmo só as segundas están inmersas na época de exames, mais non interesa. Vaia, á xente que está agora desesperada cos exames interésalle ben, mais non é iso ao que me refiro. O que quero dicir é que, a efectos deste artigo, a época de exames é igual para todo o mundo. Pois vamos alá...
CANDO UN AMIGO ESTÁ TRANQUILO E TODO LLE PARECE FÁCIL
Plena época de exames, todo o mundo á beira do brote psicótico, desesperación absoluta. Porén, no medio do caos, sempre está o típico amigo que está estrañamente tranquilo, relaxado. Ese que non é capaz de entender a túa ansiedade. Ese que sempre o ve todo moi fácil. Ese que esganarías coas túas propias mans se puideses.
CANDO UN AMIGO QUE LEVOU TODO AO DÍA VAI DANDO LECCIÓNS
Chega a recta final antes do exame. Durante todo o cuadrimestre/semestre non fixeches nada, non pasaches a limpo os apuntamentos, e nin sequera sabes ben que é o que entra no exame. Como podes, fas acopio de material e poste a estudar día e noite como se non houbese un mañá. Mais sempre, sempre, virá o típico amigo que levou todo ao día e que non está abrumado pola falta de tempo. Só que non se contenta con iso, ten que demostrar a súa superioridade moral dicíndoche "Fas mal, debías planificar o estudo e non deixar todo para o final". Máis unha vez, fantaseas con mallar nel violentamente.
Publicado por Jon no 09/02/15 Etiquetas: Cousas de médicos Ningún comentario:
Nosocomio, o xogo de mesa de médicos
Até agora, se alguén che convidaba a xogar aos médicos, todo o mundo sabía que é o que había. Mais agora, grazas a este novo xogo de mesa, podes xogar aos médicos de verdade! Viva! Non, espera, creo que estou a conseguir o efecto contrario ao que quería...
Nosocomio é un xogo de mesa desenvolvido por un grupo de médicos valencianos un pouco nerds. Está pensado para xogar entre 3 e 6 persoas, e consta de 112 cartas que inclúen doenzas, profesionais sanitarios e máis tipos, todas relacionadas coa medicina. O obxectivo é limpar a túa planta enviando todos os teus doentes ás camas dun rival, ou curar un total de 5 doentes. A primeira persoa que o logre, gaña.
Si, xa sei que a estas alturas estades a pensar Shut up and take my money!, mais o xogo aínda non está feito. Para poder logralo, os creadores están a facer unha campaña de crowfucking crownfinding crewfisting pedir diñeiro por Internet, e só se fará realidade se chegan aos 5.700€ en 40 días. Se contribúes con 18 euros (e chegan ao obxectivo de cartos) mándanche á casa o xogo. E se contribúes e non chegan ao obxectivo, non te preocupes, porque non che van cobrar nada. Que como podes contribuír? Pois a través da plataforma Verkami. Verkami, e non outra, non vos vaiades crowdfundir.
Se queredes saber máis do xogo, contribuír ou facer preguntas aos creadores, tendes aquí abaixo o widget.
Publicado por Jon no 16/12/14 Etiquetas: Artigos, Cousas de médicos Ningún comentario:
5 formas cultas de chamar a cousas noxentas
Xa fixera hai tempo a entrada 5 termos médicos para a xente normal, con palabras estrañas que usamos os médicos. Mais desta vez quero mergullarme no terreo da escatoloxía para traervos 5 palabras que parecen moi bonitas e cultas, mais que son unha verdadeira porcallada.
Imaxe puramente ilustrativa, sen relación co contido da publicación.
Masa fecal de consistencia dura e seca.
Se seguides o blogue, estaredes familiarizadas coa palabra inglesa scybala. Pois escíbalo é a súa forma galeguizada, segundo figura no Dicionario galego de termos médicos, que tamén podemos encontrar en portugués e en castelán.
Substancia que se atopa no suco balanoprepucial e nos labios menores, produto da acumulación de segregacións e células epiteliais escamadas, de mal cheiro, calidade untuosa e cor abrancazada.
Imaxinade un pene. Visualizádelo? Pois agora imaxinade unha substancia entre branca e amarela, con consistencia de manteiga, xusto debaixo do bordo onde comeza o glande. Agradábel, non é? Pois a palabriña chegou a ser famosa en certos ámbitos, e mesmo aparece no filme Regreso ao futuro.
EGAGRÓPILA s.f. ou EGREGÓFITO s.m.
Masa de alimento non dixerido que é regurxitada.
Tecnicamente a palabra só se usa para a masa que rexurxitan as aves, mais na linguaxe coloquial é usada para chamar ao vómito dunha persoa que ten cousas sen dixerir, como anacos de pizza ou grans de millo. Podedes convertelo nun xogo, e cando saiades á noite e vexades unha egagrópila no chan tentar adiviñar que é o que ceou a persoa. Ou podedes ser normais, como prefirades.
Vómito fecaloide ou estercorario.
Das cousas máis noxentas do mundo, esta é a raíña. Trátase, literalmente, de vomitar merda. Ter unha obstrución tan grave no final do tubo dixestivo que os alimentos, practicamente dixeridos de todo (ou sexa, practicamente excrementos), suban de novo e sexan expulsados pola boca. Vaia, xa vos facedes unha idea. Vou parar, que me dá noxo só con describilo. Nesta familia léxica temos tamén outras palabras preciosas, como piemese (vomitar pus), blenemese (vomitar moco) ou colemese (vomitar bile).
Distensión do abdome a consecuencia dos gases acumulados no tubo dixestivo.
Ter o ventre inchado non é algo noxento en si mesmo, mais é a antesala do desastre. Dicir "teño un pouco de meteorismo" equivale a dicir "en calquera momento estoura a bomba de gas e morredes todos asfixiados". A pesar da semellanza, non ten nada que ver cos meteoritos, aínda que coa expulsión dos gases intestinais podería saír despedido algún coprólito.
Nota: Todas as definicións, excepto a de egagrópila/egregófito, foron tiradas do Dicionario galego de termos médicos.
Publicado por Jon no 09/12/14 Etiquetas: Cousas de médicos, Lingua Ningún comentario:
5 consellos para tratar con estudantes do MIR
O estudante do MIR é un animal peculiar. A súa aparencia pode ser confundida facilmente coa dun Homo Sapiens, mais se reparas máis profundamente podes observar as sutís diferenzas que separan as dúas especies. A pel pouco bronceada, a súa linguaxe incomprensíbel e a súa mirada desconfiada poden dar pistas, mais é ese manual de medicina que sempre leva consigo o que dará a certeza de que nos encontramos ante un exemplar de Homo Miricus. Normalmente verémolos no seu hábitat natural, a biblioteca, lugar de onde raramente saen. O contacto con eles está totalmente desaconsellado, mais se existe algún vencello sentimental ou familiar, ás veces non temos máis remedio. Por iso é importante ter en conta os seguintes consellos:
1. Evita os ruídos fortes e os sobresaltos
O estudante do MIR asústase con facilidade. Se tes que interrompelo durante o seu estudo, achégate con coidado, avisando da túa presenza cunha voz suave e tranquila. Ao saír do seu trance estudantil mostrarase desorientado, como un somnámbulo ao despertar. É normal, non te preocupes. Dálle uns segundos antes de falarlle de cousas complicadas. Ou de cousas sinxelas.
2. Non tentes razoar con el cando se alporice
Aínda que normalmente evitan calquera contacto co mundo exterior, ás veces chegará a eles unha frase nunha serie de TV ou un titular no xornal pouco precisos cientificamente, do estilo "o médico deume antibióticos para a gripe" ou "vea aorta". Isto fará que o estudante comece a gritar indignado, proferindo insultos contra a televisión, o xornal ou a pantalla do computador, segundo o caso. Nesa situación, tentar razoar é totalmente contraproducente. Dicirlle frases como "non é para tanto", "é só ficción" ou "non todo o mundo ten por que saber iso" só fará que reconduza a súa ira para ti. O mellor será deixar que grite mentres asentes lixeiramente coa cabeza e aproveitar a mínima oportunidade para mudar de tema.
3. Non lle preguntes como leva o estudo do MIR
Evita, baixo calquera circunstancia, facerlle preguntas como "Que tal che foi o último simulacro?", "En que percentil estás?" ou "Como levas o estudo esta semana?". Mesmo un inocente "Que tal o MIR?", dito con toda a boa fé, é un erro de proporcións titánicas. A reacción do estudante é totalmente imprevisíbel, tanto pode comezar a chorar desconsoladamente como dar en rir como un maníaco. En calquera caso, só vas conseguir desestabilizar o seu xa inestábel equilibrio afectivo.
4. Cando che conte os seus problemas míricos, non tentes axudarlle
É moi común que, sen previo aviso, comece a contarche os seus problemas co estudo do MIR. Nese caso, é de vital importancia que non tentes axudarlle a solucionalos, pois só desatarás a súa carraxe. Nunca lle digas cousas do tipo "se cadra deberías estudar un pouco máis" nin "deberías tomalo cun pouco máis de calma". Non importa, sempre se anoxará e rebatirá violentamente calquera cousa que digas, aínda que iso implique contradicirse a si mesmo. Limítate a escoitar e dicir comentarios baleiros como "pobriño", "que duro" ou "vaia cabróns".
5. Dálle chocolate e mimiños
Ás veces toparás o estudante ollando para o libro con cara de frustración, chorando de impotencia ou sentado nunha esquina abrazado ás súas pernas repetindo "non podo durmir, cómeme o libro gordo". Neses casos, deberás achegarte con coidado, darlle calquera cousa con chocolate (chocolatinas, bombóns, turrón...) e facerlle un aloumiño.
Publicado por Jon no 16/11/14 Etiquetas: Cousas de médicos Ningún comentario:
Actualizacións importantes na ciencia médica
Hoxe fago esta entrada para informarvos de que tendes que actualizar os manuais do MIR. Josue Yrion, o predicador que fala no vídeo, revolucionou o coñecemento actual da medicina. Si, o vídeo ten uns anos, mais é agora que se recoñeceu o seu valor, e é moi probábel que o que di sexa preguntado no exame MIR, comezando pola próxima convocatoria. Entón, aquí tendes as actualizacións:
Manual de Neuroloxía, tema "Epilepsia"
Eliminade a clasificación de síndromes epilépticos da ILAE. No seu lugar, substituíde o apartado enteiro polo que di o vídeo a partir do minuto 0:34:
«Hay dos epilepsias. Hay la epilepsia que es enfermedad, que una persona pode caer y pegarse la cabeza en el piso y tendrá ella que después ser medicada y vivir bajo pastillas que la podan controlar porque tiene ataques epilépticos; pero hay una otra epilepsia, hay una epilepsia que es demonio, que es espírito.»
Manual de Oftalmoloxía, tema "Glaucoma"
Engador un novo tipo de glaucoma chamado glaucoma fotosensíbel, onde a exposición a certos tipos de luz provocan lesións irreversíbeis na cabeza do nervio óptico. É explicado no vídeo a partir do minuto 1:14:
«Por fijar la vista en el screen, en el tubo, en el screen, en la pantalla, en la tela, por las línea magnética y electrónica y por la sensibilidad de la luz producirá ceguera. La mayoría de los niños que juegan Nintendo después de 3 años necesitan poner espejuelos, porque los está destruyendo los nervios ópticos de su visión.»
Manual de Neuroloxía, tema "Tumores cerebrais"
Na etioloxía dos tumores cerebrais, engadir o uso prolongado de videoxogos fabricados pola empresa Nintendo, como explica no minuto 1:44:
«Y después de 8 años, por la epilepsia y la ceguera, producirá en la parte izquierda del cerebro de la parte cefálica un tumor que será benigno al principio y después será maligno y matará tu hijo después de 8 años que él empezará jugar Nintendo.»
Manual de Neuroloxía, tema "Epilepsia"
No último apartado, titulado "Consideracións", engadir o caso clínico que explica a partir do minuto 2:35, xa que é moi suxestivo de ser preguntado na próxima convocatoria do MIR:
«En el día 17 de diciembre de 1997 The Washington Times publicó que el día anterior en el Japón 700 niños fueron hospitalizados en un sólo día en Tokyo Japón por jugar con un Nintendo llamado Poken Monster. En un solo día. Usted dirá, si fuera uno, o si fuera dos, tres o diez diría muy bien, pero 700 no es coincidencia. Dios enseñó en un día solo 700 niños hospitalizados en el Japón. Escuche bien. Mira lo que dice aquí. Por la causa de la brillantez y la manera que hacía así flashing, parpadeaba, causó nausea, convulsiones, espasmos, en centenas de niños y un tipo de epilepsia que hasta ahora los médicos no han descubierto. Los niños empezaban a vomitar una baba blanca y saltaban desde el piso hasta arriba en el techo y caían de vuelta endemoniados. Si tu hijo tiene una máquina del Nintendo, si es que no está endemoniado, él estará muy muy muy muy breve, como estos niños del Japón. Mira lo que dice aquí, niños sufrieron tipo de un daño en el cerebro que afectó los movimientos de las manos y los pies, un tipo de epilepsia y de una baba blanca, escuche bien, que los médicos jamás lo habían visto antes. Japón, Tokyo, The Washington Times.»
Como son consciente de que tantas actualizacións poden ser complexas de memorizar, engádovos este vídeo onde resume todo o explicado en forma de canción. Espero que esta pequena axuda mnemotécnica vos sexa útil.
Saudiña e ánimo co MIR!
Publicado por Jon no 24/10/14 Etiquetas: Cousas de médicos, Vídeos Ningún comentario:
Doenzas en The Simpsons
Todo o mundo viu a serie The Simpsons. Coñezo o caso dalgún tolo ao que non lle gusta, mais coñecer, coñece. Entón, mentres vía un capítulo repetido pola enésima vez en canto comía, pensei en facer un artigo falando dalgunhas das enfermidades que aparecen na serie. Non vou entrar nas obvias, como o alcoholismo ou a obesidade de Homer, senón que vou tentar encontrar outras menos explícitas. Entón, comezamos!
No episodio 52, Homer at the Bat, forman unha equipa de baseball na central nuclear. Como o señor Burns ten medo de que perdan na final da competición, decide contratar varios xogadores profesionais, só que cada un deles corre un destino fatal que lle impide participar no partido. Un deles, Ken Griffey, Jr., faise adicto a un "tónico cerebral", o que lle causa un "estraño caso de xigantismo".
Cal é a medicina por tras disto? Pois ben, o tal do tónico contén hormona do crecemento (GH), usada ás veces por deportistas como substancia dopante. O problema é que un exceso da GH no adulto ten como consecuencia a aparición de acromegalia, unha doenza que se caracteriza, entre outras cousas, polo crecemento exaxerado dos ósos da cara, mandíbula, mans, pés e cranio.
No episodio 226, Thirty Minutes Over Tokyo, a familia Simpson viaxa ao Xapón. Cando están no hotel, poñen a televisión, e Bart comenta "Ei! Non son eses os debuxos que provocan epilepsia?". Acto seguido na televisión aparecen fortes luces intermitentes, que lles causan fortes convulsións. Vaia, a todos menos a Homer, que ve os outros no chan e ponse a imitalos, sen que realmente a el lle pase nada.
Isto é unha referencia a un suceso real. Un episodio de Pokémon, concretamente o 38, causou ataques epilépticos a millares de nenos do país. Isto foi debido a que en certa escena Pikachu lanza un impactrueno a Porygon, causando flashes de luces azuis e vermellas. Estes flashes desencadearon en suxeitos predispostos a chamada epilepsia fotosensitiva. Entón, non é que ver flashes de luz cause ataques epilépticos a todo o mundo, mais si que llos pode causar a calquera persoa. E, polo visto, aos Simpsons pásalles.
No episodio 58, Bart's Friend Falls in Love, Homer comeza a escoitar unhas gravacións que el pensa que son para axudar a perder peso, mais na realidade son para mellorar o vocabulario. Ao final do episodio, cando deixa de escoitalas, volve ao seu normal, e ten un momento onde non é capaz de nomear unha culler ("Iso que se usa... taca... e a comer!").
Isto coñécese como anomia. A anomia é unha desorde neuropsicolóxica caracterizada pola dificultade para lembrar o nome das cousas. É un tipo de afasia motora, causada por danos na área de Broca, situada no lobo frontal do cerebro. Calquera persoa que vise un par de episodios da serie vería que Homer leva golpes na cabeza seguido, co cal é bastante comprensíbel.
DOENZA FALSA: EXPLOSIÓN RENAL
No episodio 211, Homer Simpson in: "Kidney Trouble", o avó aguanta a gana de mexar durante unha viaxe no coche. Aguanta tanto que lle estouran os riles, nun cadro que o Dr. Hibbert chama "explosión renal de manual" (textbook kidney blowout).
E isto é rotundamente falso. Se aguantas a urina moito, ao final o esfínter non soporta tanta presión e acabas mexando por ti, no que se coñece como incontinencia por extravasamento. Mais mesmo que fixeses un nó co pene para que aí non saíse nada, só causaría un cadro de refluxo vésico-uretral, que no peor dos casos levaría a unha grande distensión dos riles, mais sen estourar. Existe, é certo, un cadro chamado estalido renal, que sería o máis semellante á explosión, mais só acontece en casos de rexeitamento hiperagudo de transplante renal ou en traumatismos graves (como accidentes de tráfico). NUNCA por aguantar o mexo.
Coñeces outras doenzas que saian nos Simpsons? Algunha que che chame especialmente a atención? Cóntao nos comentarios para facermos a segunda parte do artigo!
Publicado por Jon no 09/09/14 Etiquetas: Cousas de médicos 1 comentario:
Esta é unha das preguntas ás que nos tivemos que enfrontar onte, no simulacro número 12 de AMIR. Quero que a leades atentamente e que visualicedes a historia que está a contar. Non, de verdade, facédeo. Vamos, eu espero aquí por vós. Está? Non, xa sei que non, mais tanto ten, explícovos eu que é o que está a contar.
A historia comeza dicindo “Acude a Urgencias una madre muy angustiada porque refiere que estaba la niña de 14 meses estaba jugando en el parque”. Observade que realmente son dúas frases, só que a persoa que redactou a pregunta esqueceu o signo de puntuación. Deste modo, a primeira frase sería “Acude a Urgencias una madre muy angustiada porque refiere que estaba la niña de 14 meses. Estaba jugando en el parque”. Isto é, unha muller acode ás urxencias angustiada porque, cando estaba no parque, viu unha nena. Como sería moi raro que unha nai se angustiase por ver a súa filla, está claro que ese “madre” refírese a que é unha relixiosa dalgunha orde cristiá. Unha monxa con fobia ás nenas.
A seguir, o caso di “y cuando se iba a tragar una cosa que esta en el suelo, usted la grita”. Reparade na palabra “esta”, pronome demostrativo, que non é “está”, verbo. Asumo que o pronome é referido á monxa, por tanto, “esta en el suelo” quere dicir que a monxa está no chan. Mentres está no chan, vai tragar algunha cousa que non nos contan, e nese momento “usted”, que na historia é o médico, grita. Nun primeiro momento poderiamos divagar e pensar que o motivo polo cal a monxa está no chan é porque está a practicar unha felación ao médico, e que o grito se debe ao orgasmo. Non obstante, o voto de castidade das monxas fai pouco probábel esta opción, polo que non vou arriscar. Digamos simplemente que a monxa vai tragar algo que non debe e de aí o grito.
“y la niña se pone a llorar”. A nena do parque parece que perseguiu a monxa durante todo o tempo, por pura maldade, xa que desfruta vendo sufrir a pobre muller. Mais o grito fai que se asuste e comece a chorar. Podería ser que chorase polo trauma que suporía ver unha monxa practicando sexo oral a un médico, mais xa descartei esa opción, non insistades máis nela.
“pero inmediatamente deixa de respirar, se pone cianótica con la mirada fija, con boca entreabierta...”. Aquí non especifica, mais eu entendo que está a falar da monxa. A cousa que tragou “foille polo outro lado” e atragoouse, co que perdeu a respiración uns segundos. Parade xa coa brincadeira, sei que estades a pensar “xa, claro, foi o seme!”. Sodes un fato de pervertidos, sabiades? Pois ala, vós gañades, queda así a historia.
Entón, recapitulamos. A pregunta cóntanos o caso dunha monxa con fobia ás nenas que se topou cunha nena nun parque. Angustiada por este feito, vaillo contar ao médico co que mantén un tórrido e secreto romance, e a visita acaba en sexo oral. Por desgraza, a nena do parque seguira á monxa até o hospital, e presencia o momento en que o médico exacula e grita de pracer. Como non entende o que está a ver, ponse a chorar. A situación sorprende á monxa, que aínda ten o seme na boca, e atragóase, perdendo a consciencia. Por sorte, recupérase, aínda que probabelmente se descubrise o seu romance, resultando na expulsión da monxa da súa orde relixiosa. O médico recibiría tamén un expediente disciplinario por manter relacións sexuais cunha paciente, no hospital, en horas de traballo. A nena probabelmente non entendese o acontecido, xa que só ten 14 meses, e acabase por ignorar todo e ir le libros d'Os Bolechas á planta de Pediatría do hospital.
Por último, a cuestión é “¿Cuál es su sospecha diagnóstica?”. Pois veredes, a miña sospeita diagnóstica é que a persoa que redactou a pregunta debería reler o que escribe, que perdín 5 minutos a tentar desencriptar o que pon.
P.S: A resposta correcta, falando serio, é “3. Espasmos del sollozo” (breath-holding spells). E si, acerteina. :)
Publicado por Jon no 13/07/14 Etiquetas: Cousas de médicos Ningún comentario:
Caso clínico: Inhalación accidental de preservativo
Texto e imaxes reais tiradas do artigo «Accidental Condom Inhalation, Arya CL, Gupta R, Arora VK. Indian J Chest Dis Allied Sci. 2004 Jan-Mar;46(1):55-8.», o cal descubrín grazas a unha entrada no blogue #notabasicbitch.
«O informe do caso describe a inhalación accidental dun preservativo por parte dunha adolescente mentres estaba a practicar unha felación. A doente sufriu de tose persistente, esputo e febre durante seis meses e non mellorou con antibióticos nin co tratamento antituberculoso estabelecido por varios facultativos.»
«[...] a demora no diagnóstico ten que ver coa parella, que non deu a coñecer o evento aos médicos que a atenderon, ben de modo intencionado (debido á natureza íntima do acto), ben por seren incapaces de relacionar os síntomas co evento.»
«Mesmo despois de retirar o preservativo do bronquio e mostrarllo, foi preciso un grande esforzo para que a parella contase a historia da felación. Ambos estaban comprensibelmente indecisos á hora de contalo por causa da natureza do caso en cuestión (un acto privado), da natureza inusual do coito realizado (a través da vía oral) e da inhalación dun obxecto discreto (como é o preservativo). A posibilidade de que tivese lugar unha aspiración seminal ao mesmo tempo non pode ser descartada.»
Figura 1: Radiografía de tórax (vista póstero-anterior)
que mostra un colapso-consolidación no lobo superior
Figura 2: (Arriba) Unha imaxe da videobroncoscopia que
mostra a estrutura en forma de bolsa no bronquio do lobo
superior dereito; (Abaixo) fragmentos do preservativo
recuperados co broncoscopio ríxido.
Publicado por Jon no 28/06/14 Etiquetas: Cousas de médicos Ningún comentario:
5 termos médicos para a xente normal
Imaxe sacada do vídeo da canción Paracetamoxyfrusebendroneomycin de Amateur Transplants.
Hai unha conspiración na sombra. Unha seita secreta leva séculos decidindo o destino da humanidade, ocultos á vista de todos. Reúnense en cerimonias coñecidas como congresos, onde revisan as súas sagradas escrituras, chamadas guías. Cada certo tempo, só polo pracer de ver subxugada a poboación, inventan novos protocolos, leis alleas ao poder político, mais que todo o mundo deberá acatar baixo ameazas de morte. Moitos nomes foron dados a estas persoas a través da historia. Xamáns, bruxos, curandeiros, menciñeiros... diferentes designacións para unha mesma confabulación.
No seu afán por confundir e manipular a sociedade, estes individuos desenvolveron a súa propia fala, un conxunto de termos propios que os leigos descoñecen. Pouco se sabe desta lingua mística, mais algúns termos foron recentemente desencriptados, a pesar das ameazas, por un grupo de persoas que prefire manterse no anonimato. E hoxe eu, polo ben do coñecemento público, arriscarei a miña propia vida publicando aquí eses termos.
Exitus é un latinismo, e significa literalmente saída (si, como no inglés exit). Na linguaxe médica esta palabra é usada como sinónimo de morte. Deste xeito, se estás a piques de someterte a unha operación e escoitas que o cirurxián di "xa levo tres exitus no que vai de mañá" non te alegres do bo e exitoso que é o teu médico...
Un profesor meu afirmou nunha ocasión que a palabra idiopático vén do grego ídios, "non teño nin idea", e páthe, "quen me dera sabelo". Realmente ídios significa "propio" e páthe "doenza", ou sexa, unha doenza que aparece por causa do propio corpo. Mais tanto ten a etimoloxía, a verdade é que a explicación do profesor é a máis acaída. Se unha médica che di que a túa afección é idiopática, é que non ten nin idea de onde vén.
Do grego iatrós, "médico" e génos, "orixe". Unha doenza iatroxénica é unha doenza resultado dun acto médico. Puido ser como efecto secundario dun tratamento, como mal menor na procura dun ben maior, ou por neglixencia. Tanto ten, o caso é que se un médico che di que tes unha afección iatroxénica, a túa reacción debe ser mirar para el con cara de sospeita e dicir "Olliño, eh? Que te teño vixilado...".
Do grego nósos, "doenza" e kómeo "coidar", fórmase a palabra nosocomio, que significa "hospital", e de aí o adxectivo nosocomial, "relativo ao hospital". Unha infección nosocomial é aquela que colleches no hospital, porque cha contaxiou a paciente do lado, porque o médico non lavou as mans antes de te atender, ou porque o quirófano non foi ben desinfectado. Cando un médico che diga isto, tes que pedirlle xentimente que che mostre as mans, mirar para elas con cara de desaprobación e dicirlle "Non che están alá moi limpas... e laváchelas ben antes de vir onda min?".
Vén da palabra incidental máis o sufixo -oma, que significa tumor. Entón, un incidentaloma é un tumor que che viron por casualidade cando che estaban a mirar outras cousas non relacionadas. É importante resaltar que, desta vez, non é culpa do médico. Deixa de cagarte nos herdeiros de Hipócrates e alégrate de que cho encontrasen antes de que fose algo máis grave.
Publicado por Jon no 15/03/14 Etiquetas: Cousas de médicos, Lingua Ningún comentario:
Novo invento permite aos humanos vivir para sempre
A vida está chea de sorpresas. Un día encontras unha web onde venden himes artificiais e pensas "xa está, a internet non pode ter nada mellor que isto". Mais despois, como un misterioso designio da providencia, chega a ti a web de Alex Chiu, descubríndote novos niveis de abraiantismo. Entón, vamos comezar polo principio...
Foto de Alex Chiu xunto ao logo da súa web, www.alexchiu.com
Antes de meternos en fariña, vamos coñecer á persoa, o home por tras do mito. Quen é Alex Chiu? Para iso, vamos resaltar algúns datos da súa biografía, conforme podemos ver na web.
Comeza falándonos da súa filiación relixiosa, que define como «No soy judío, pero creo completamente en la Religión Judía. He leído el Tanakh. (Viejo Testamento)». Moi ben, Alex, non vou comezar tan cedo a meterme contigo, ímolo deixar correr. Continuamos co seu transfondo: «NO SOY TAIWANÉS. SOY CHINO, y deseo que China recupere a Taiwan algún día, pacíficamente o por la fuerza, a cualquier costo! Un Taiwanés que no se consdere a sí mismo como Chino, no merece vivir para siempre. Entonces, si este es usted, mi producto no es para usted». Ou sexa, como dirían nos Simpsons, vida eterna para unos, banderitas taiwanesas para otros. Para concluír, non pode evitar mencionar a súa celebridade favorita, Alicia Silverstone: «Alicia Silverstone es tan hermosa. Es un ejemplo de la perfecta combinación humana. Quisiera con mi invento hacer que todos los humanos fueran tan hermosos como Alicia. Mis inventos son para ayudar a la gente alcanzar la perfección».
Agora que coñecemos de quen estamos a falar, vamos coñecer o produto revolucionario que dará a vida eterna a toda a humanidade (salvo a aqueles que estean en contra de que Taiwán pertenza á China). O primeiro paso para a eterna xuventude é, obviamente, coñecer cal é a causa do envellecemento. Afortunadamente Alex Chiu é un xenio visionario e ten a resposta certa. Telomerasa? Radicais libres? Non, as feridas e cicatrices! Como ninguén foi capaz de velo antes?
«La razón por la cual heridas y cicatrices curan y revitalizan es el secreto de la vida eterna: el colesterol no se amontona en los vasos sanguíneos proveyendo una buena circulación. El colesterol que se amontona en los vasos sanguíneos provoca mala circulación. Y qué causa la mala circulación? Heridas y cicatrices.»
Para entender mellor como as feridas son as causantes de que as células envellezan e se convertan no que os expertos denominan células vellas, a explicación completa con debuxos está na sección Cómo es que el Dispositivo permite a los humanos vivir para siempre?. Mais quero resaltar outro parágrafo desa sección, onde fala do potencial do seu invento.
«Mi invento permite al usuario curar viejas heridas y cicatrices liberando la circulación obstruída en todo el cuerpo. Sin el Dispositivo de la Vida Eterna, las viejas heridas y cicatrices no se revitalizarán nunca a un 100% de sus estructuras originales. Solo con el Dispositivo de la Vida Eterna un hombre puede tener su cuerpo sano a la perfección. Con un cuerpo sano, se verá extraordinariamene hermoso. Sus ojos están límpidos, sus brazos y piernas fuertes y sus órganos funcionan fantástico! Su IQ superará los 180! Usted estará jóven y hermoso por siempre!!! Cómo? Usted debe hacer su cuerpo perfecto, sin daños, o cerca de esto, para convertirse en una super raza!»
Oh! Non só dá a vida eterna, tamén fai fermoso, limpa os ollos, fortalece os músculos, aumenta o coeficiente intelectual até máis de 180 e transfórmate nunha super raza. Super raza! O superhome de que falaba Nietzsche está só a uns imáns de distancia!
Para que coñezades en profundidade o mito, vouvos pór íntegra a historia de como descubriu o invento, resaltando eu en negrita aquelas frases máis relevantes. O bo de Alex Chiu si que debía ser un ídolo de masas, e non o pailán do Steve Jobs.
«Un dia alguien me pregunto “Porque solo te pones los imánes en los dedo
Muy buena pregunta. Cuando tenía 19, my amigo de China me dijo que cuando el estaba en China, los doctores usaban imanes para curar su vista corta poniendolos en los oídos. Eso me llamo la atención. Yo puse imanes por todo mi cuerpo para curar mi vista y hacerme sentir mejor. ( Estaba envejeciendo prematuramente y no saludable cuando tenia 19, lo cual fue 10 años atras.) Yo puse imanes por todo mi cuerpo incluyendo todos los dedos. Nada trabajo. Pero un dia, puse el polo norte encima de ambos dedos peqeños. Me enferme. Estornudaba y tosia toda la noche, lo que me mantenia despierto. Subia las escalers de la escuela, y me sentia como un viejo porque cada paso hacia latir mi corazón fuera de mi pecho. Los tuve por una semana y estuve enfermo toda esa semana.
Pensé que me hiba a mejorar después de un tiempo, pero no mejoré. Estuve enfermo por la semana por tenerlos asi. Finalmente no aguante mas y me los quite. Después trate de cambiar un meñique sur, dejando el otro norte. Entonces me sentí rejuvenecido. TREMENDO REJUVENECIMIENTO. Lo perfeccione añadiendo imanes debajo de los meñuqyes, y de momento sentí rejuvenecimiento más completo. Después las arrugas en mi frente empezaron a desaparecer. My piel se arregló. Todas esas cosas locas empezaron a pasar lo que me convenció que este aparato que acabo de inventar provee inmortalidad.
Asi fue como encontre el secreto para la eternidad. El resto de los dedos no trabajaban y no estaba cerca del efecto que obtuve de los meñiques. Los meñiques son los más sensitive. A lo mejor porque los dedos pequeños están conectados al nervio del corazón.Esa es mi historia de como descubrí inmortalidad. No es porque soy un super genio. Solo tuve suerte.
2 años atras inventé las abrazaderas de los pies. Entre la invención de los anillos para los meñiques y las abrazadera de los pies, trate casi todo lo que se ocurria: Tesla coil, induciendo alto voltaje, baja amplificación. Coil electromagnetico. Nada trabajo tan bien como un par de anillos en los meñiques excepto por las abrazadera de los pies. Las abrazadera de los pies trabajaron mejor que los anillos de meñique.
Esa es mi historia de como descubrí inmortalidad. No es porque soy un super genio. Solo tuve suerte.»
Como non nos contaron en Anatomía que os dedos maimiños estaban conectados co nervio do corazón? Ocúltannos o segredo da vida eterna de propósito! Vivimos engadanos todos estes anos!
E, xa para concluír, preséntovos os inventos en cuestión, os Aneis da Vida Eterna e os Brazaletes para os Pés da Vida Eterna.
Se os queres comprar, os prezos oscilan desde os 28,30 $ dun par de aneis até os 98 $ do combo de aneis, brazaletes e o seu máis recente invento, a Gorgeouspil, unha pílula que che fai máis guapo.
Publicado por Jon no 06/02/14 Etiquetas: Cousas de médicos Ningún comentario:
Publicacións máis antigas Inicio
Queres recibir o resumo semanal?
Escribe o teu correo-e
A vida do Jon (98)
As Aventuras do Dr. Sito (1)
Consellos para estudantes de Medicina da USC (10)
Cousas de médicos (44)
Cousas do blogue (5)
Historias do MIR (10)
Recomendacións da semana (10)
Webs en que colaboro
Baixo unha licenza CC. Con tecnoloxía de Blogger.


langs: gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl en gl pt pt en gl es en en gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl it gl gl gl en gl gl de gl gl it de gl gl gl gl gl

text:
O día que 'As MIR e unha noites' acabou | As MIR e unha noites
As MIR e unha noites utiliza cookies de Google para fornecer servizos e analizar o tráfico. Ao navegar neste sitio estás a aceptar o seu uso. Máis información Aceptar
Sabedes cando estades a escoitar música cos auriculares, a música acaba e continúas cos auriculares postos? Pois iso é o que acontece con As MIR e unha noites. A música acabou hai moito tempo, mais eu continuaba cos auriculares postos, negándome a aceptar o silencio. Este blogue significou moito para min. Foi a miña vida, a miña ilusión, o meu xeito de me mostrar ao mundo. Foi o meu compañeiro e testemuña durante un tempo moi decisivo. E foi, por riba de todo, a historia do meu fracaso.
Non me entendades mal, non foi un fracaso o blogue. Se mesmo cheguei a falar na radio del! O fracaso foi a miña vida. O fracaso, en definitiva, fun eu. Mais o fracaso non é algo mao, todo o contrario. O fracaso é a oportunidade de aprender, de crecer, de encontrar novos camiños. E o meu camiño afastouse do MIR e deste blogue.
Se queredes continuar a ler cousas escritas por min, están todas recolectadas en www.amil.gal. Alí hai artigos antigos escrito por min en moitos sitios diferentes, e alí estarán os novos artigos que escriba no futuro.
E para concluír, xa que le roubei a House o logo deste blogue, voume apropiar tamén dunha das cancións que usan nesa serie. Porque eu non conseguín o que quería. Porque non sempre podes conseguir o que queres.
Publicado por Jon no 21/01/18 Etiquetas: A vida do Jon, Cousas do blogue
Voz en off00:20 do 22 de xaneiro de 2018
Ánimo na túa nova andaina!
Anónimo01:37 do 5 de febreiro de 2018
Vaia. Agora que descuvrín o blog,também descuvro que remata.
Eu também são uma fracasada.Apertas. Ireite ler ao outro blogue
Unknown23:50 do 23 de maio de 2018
Que vuelva este blog joder.
Publicación máis antiga Inicio
Queres recibir o resumo semanal?
Escribe o teu correo-e
A vida do Jon (98)
As Aventuras do Dr. Sito (1)
Consellos para estudantes de Medicina da USC (10)
Cousas de médicos (44)
Cousas do blogue (5)
Historias do MIR (10)
Recomendacións da semana (10)
Webs en que colaboro
Baixo unha licenza CC. Con tecnoloxía de Blogger.