langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl ca gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es en gl gl gl gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl it pt

text:
Retomar a senda das primaveras árabes
Ir á navegación principal e á identificación
Creado o Mércores, 18 Novembro 2015 00:46
A finais de 2010 unha combinación de múltiples elementos (erosión dos réximes postcoloniais nacidos en plena guerra fría, desequilibrios xeoestratéxicos provocados polas intervencións neocoloniais, incremento das desigualdades sociais á calor da crise económica, hartazgo de amplas capas sociais cara as súas elites corruptas, irrupción dunha nova xeración homologada globalmente nas redes sociais, …) deron lugar ao que se deu en chamar ‘primaveras árabes’.
Tratábase inicialmente de movementos democráticos e pacíficos dunha ampla alianza desde sectores progresistas laicos ata sectores musulmáns moderados (homologables ao que na Europa dos 60 fora a Democracia Cristián).
O movemento que empezou en Tunicia foise estendendo a outros países árabes do norte de África e da península Arábiga collendo co pé cambiado aos propios réximes e os seus aliados occidentais.
As revolucións Tunesina e Exipcia abríanse paso diante dunha rápida descomposición duns réximes esgotados e que xa non contaban co paraugas que ofrecía en tempo os equilibrios de forzas da guerra fría.
O cambio de tempo produciuse en Libia. A represión do réxime e os intereses económicos e comerciais consolidaron unha situación bélica entre os insurxentes, co apoio dos antigos aliados de Gadafi, e o exercito libio.
O linchamento de Gadafi, retransmitido en directo, determinou o aumento da represión por parte dos réximes de Siria, Bahrein, Marrocos, Iemen … ata o punto que a resistencia do réxime de Al-Asad e a represión aos sectores democráticos desembocou nunha guerra que xa dura 5 anos e onde as forzas das antigas metrópoles foron tomando posicionamentos a favor ou en contra de Al-Asad sen ter en conta os intereses dos cidadáns e armando irresponsablemente a sectores extremistas dos dous bandos.
Non vai ser posible reconstruír a paz na zona sen unha saída democrática que permita quitar base popular aos sectores fascistas de carácter teocrático, por unha banda, e, por outra, que facilite a caída dos actuais tiranos que exercen o poder en Marrocos, Arabia Saudita, Bahreim, Iemen, Emiratos Árabes, … ou das novas autoridades golpistas exipcias.
En todo ese quebracabezas sigue sendo central o estado de Israel, elemento central do bloqueo político da zona desde hai medio século e réxime interesado en que Al Qaeda, no seu día, ou ISIS, na actualidade, teñan a forza limitada, pero suficiente, para ser usada como escusa na súa posición internacional.
A saída vai vir determinada por múltiples factores económicos, sociais e políticos. De todas elas seguramente tres sexan as máis importantes: a capacidade das sociedades árabes e o seu tecido social para construír as súas propias alternativas. O papel de países cunha posición moderada e cunha influencia na zona como Turquía ou Iran. E o papel da cidadanía global que presione aos gobernos para unha saída pacifica e democrática na zona, sen deixarse levar a unha falsa elección entre distintos imperialismos no seu novo reparto neocolonial e estando ao lado dos movementos pro-democraticos, e que combata o racismo e a islamofobia crecente baseada na estratexia do medo ao distinto.
Artigo publicado en Galicia Confidencial http://www.galiciaconfidencial.com/noticia/26691-retomar-senda-primaveras-arabes
Un 'novisimo' proxecto común
Marx, Castelao, Beiras, ... traidores !
O espírito do 29 de xaneiro
O sorriso de Feijóo
A desafección continúa e a esquerda dáse un respiro
Necesitamos máis esquerda renovadora para saír do ‘Cul de Sac’
Empatía, responsabilidade ética e tolerancia


document_lang: gl

langs: pt pt gl es pt gl es es gl gl es gl en eo gl fr ca es gl gl es fr en en en es myv hu es ca en gl pt sv gl es gl gl es eo cs es es de en eo ms gl ru es es eo gl gl gl es gl es es es es pt sv gl es es gl es en es gl cbk nb fr eu gl es es es fi es en gl es gl es

text:
¿Qué necesito saber para trabajar en laboratorios en Pontevedra?
Aprenderás a efectuar las operaciones de toma de muestras, su preparación y puesta a punto de instrumentos y equipos para la realización de análisis químicos.
SOLICITA INFORMACIÓN DEL CURSO
Al cumplimentar el formulario aceptas aviso legal, política de privacidad de datos y las condiciones de uso.
España | Argentina | México | Chile | Colombia | Perú | Ecuador | Uruguay | Paraguay | República Dominicana
Bolivia | Guatemala | Honduras | Nicaragua | Venezuela | El Salvador | Costa Rica | Panamá | Guyana
Cursos - Neptunos Formación S.L. B91718981 - Paseo de las delicias 1, 41001 Sevilla (España) - Tel. 955540882 (+0034)
| CURSOS QUÍMICA | CURSOS LABORATORIOS | CURSOS ALIMENTACIÓN | CURSOS FARMACIA | CURSOS SANIDAD |


langs: en id gl gl es gl gl en sv it en pt fr ca eu en gl de it gl fr it gl en es es en en en fr it en en gl gl en gl pt pt pt gl pt gl de de es es es gl

text:
Madeira Island Ultra Trail 2018 | Canofotosports
Escribe el nombre del evento deportivo en el que has participado. Por ejemplo: Transvulcania.
Due to the windy conditions , lots of bib numbers were not visible , you can use the hour filter for search your pictures on each gallery and add it to your digital pack.
Ver fotos de:Photos with non-visible bib number and General Pictures
Ver fotos de: Departure - MIUT
Ver fotos de: Ribeira Da Janela - Km. 7 MIUT
Ver fotos de: Ribeira Da Janela - Km. 8 MIUT
Ver fotos de: Curral Das Freiras - Km. 59 MIUT , Km. 30 Ultra
Ver fotos de: Arieiro Steps - Km. 73 MIUT - Km. 44 Ultra
Ver fotos de: Pico do Arieiro - Km. 74 MIUT - Km. 45 Ultra
Ver fotos de: Larano - MIUT, Ultra , Marathon , Mini
Ver fotos de: Levada Do Machico - MIUT, Ultra, Marathon and Mini
Ver fotos de: Finish Line
facebook linkedin twitter instagram google
© Canofotosports 2019 | Publicidad | Legal | Contacto | Prensa | Guía de compra | Diseño: wildwildweb


langs: gl gl gl gl gl en gl it en gl gl en gl gl gl gl pt pt en

text:
Unha mirada ao home dos ollos tortos
Explicación dun código de cores
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok


langs: gl gl gl gl gl en gl it en gl gl en gl fr gl gl fr gl gl gl gl gl en gl gl it gl gl pt pt en

text:
Unha mirada ao home dos ollos tortos | Andrómenas
Estamos ante un filme —ou se cadra un serial— folletinesco que nunca se chegou a completar. O que podemos degustar é o material en cru dunha das cámaras de nitrato da filmación pertencente á colección da Cinemateca Portuguesa-Museu do Cinema, ordenado sen máis conforme a historia de Reinaldo Ferreira (O Mistério da Rua Saraiva de Carvalho). Tamén se engadiron rótulos explicativos da acción —situados antes de que aconteza— e do material que non se chegou a rodar. Lembrarse de Feuillade perante O Homem dos Olhos Tortos é inevitábel, mais sería un erro quedármonos aí.
Para determinadas filmografías 1918 era un ano aínda temperán no seu desenvolvemento cinematográfico, se cadra por iso sorprende máis bater c’O Homen dos Olhos Tortos, un filme que de terse completado habería de ocupar un lugar importante na era silente portuguesa.
Cartaz de Fantômas, serial de Louis Feuillade (1913-14)
O protagonista do filme é o detective Gil Goes. A historia comeza unha noite na que ve como tres encapuchados saen dunha mansión portando o que semella ser un cadáver. Ségueos até un descampado onde o descobren e atacan. Iñantes de esvaer, Goes repara na face dun deles: un home cos ollos tortos. Ao espertar á mañá seguinte, o detective comeza as pescudas pola súa conta. Infíltrase nos baixos fondos da cidade para tentar obter información. Tira do fío ata que consegue dar cun sistema de condutos subterráneos.
Neses túneles atopa unha cela, onde está recluído un mozo. O Gafanhoto tivo unha vida complicada: seu pai abandonounos antes incluso del nacer, súa nai casou con outro home anos despois e mudáronse a Sevilla, onde lle contaban continuamente chistes sen graza que remataban dedicándolle un «¡qué esaborío, hiho!». Por se non fose abondo, seu pai adoptivo fíxoo socio do Betis e cada fin de semana tiña que ver os partidos na compaña dun rapaz local, o Manué, que pasaba o día teimando con que lle puxesen o seu nome a algunha cousa. Cando o seu padrastro morreu nun duelo á navalla, Gafanhoto tentou fuxir do seu fado miserento marchando a Madrid. Tampouco tivo sorte alí, rematou enrolado nunha banda de ladróns laístas que o iniciaron no roubo. De volta a Lisboa, tentou montar un negocio honrado, mais cando se viu obrigado a botar o fecho á súa mercería, tivo que volver aos furtos. Un día tentou roubar á persoa equivocada, un home de mirada peculiar, que o raptou e o encarcerou alí. Goes apiadouse del e axudoulle a escapar. Na súa fuxida deron cunha oficina onde descubriron que o grupo criminal era en realidade unha banda de espías alemáns. O detective apañou documentos probatorios e saíron de alí. Goes fixo ao rapaz o seu axudante.
A historia segue os preceptos do folletín. Goes e Gafanhoto tentarán estragar os plans dos espías xermanos e isto derivará nas intrigas habituais: damas misteriosas, xenios do mal, persecucións, revelacións familiares…
É complicado valorar O Homem dos Olhos Tortos como filme inconcluso que é. Amais do material que falta por se rodar, o filme non está montado. Porén, nesta metraxe en cru hai moitas cousas de interese, incluídas as tomas repetidas. Chama a atención que a cámara se afaste do estatismo que cabería esperar: mantense continuamente en movemento, sacárona ás rúas lisboetas e incluso gravaron persecucións no Texo. Esta chea de ángulos e encadres pouco convencionais. Moitas veces o espectador será partícipe das pescudas, terá a sensación de estar á espreita, agochado nalgún curruncho da capital lusitana, ou mesmo abesourando tralo ombreiro dalgún dos espías. Podemos gozar con detalles de rostros, fragmentación corporal, xogos coa profundidade de campo… esas cousas que saberá apreciar mellor alguén formado na imaxe e non un pailaroco simple afeccionado coma min. Hai tomas marabillosas.
A importancia d’O Homen dos Olhos Tortos vai alén do seu valor histórico. Se sabedes onde vos metedes —que é o contido dunha cámara, non un filme como tal—, recomendo que lle deades unha oportunidade, sobre todo se tedes inquedanzas cinematográficas (vexo que Roberto Amaba tamén o viu neste último curso cinematográfico delirante, e aposto que o gozou). Para rematar de vos convencer, deixo unha galería con capturas escollidas —e en orde cronolóxica—.
Submit a Comment Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok


langs: gl gl gl gl gl en gl it en gl gl en es gl gl gl pt pt gl gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl gl pt pt en

text:
Nosferatu, a aventura gráfica (II): Wisborg
Nesta segunda entrega toca meterlle man ao espazo.
Nesta primeira quenda probo os xogos Aquaria, Lone Survivor, FootLOL, Edge, Closure, Hamlet e Snuggle Truck para ver se me interesa xogalos a fondo.
Dioxenismo dixital: xogarei 1 hora a 14 xogos
Acumulo xogos que nunca ía xogar. Neste arranque de ano, vou adicar unha hora a catorce deles para combater o dioxenismo dixital.
Aproximación ao crebacabezas de aventura gráfica
Hai cinco anos escribín este documento de introdución ao crebacabezas de aventura gráfica, que agora volvo publicar corrixido co gallo do aniversario.
Decátate da ditadura do galego mentres xogas
A organización Galicia Bilingüe desenvolve un videoxogo maxestoso que, lonxe de adoutrinar, revela as trolas da normalización lingüística.
Documento de deseño de Maniac Mansion
Ron Gilbert fixo público este documento de deseño dunha versión previa de Maniac Mansion escrito xunto a Gary Winnick en 1986.
Por que apestan as aventuras gráficas
En 1989, mentres deseñaba Monkey Island, Ron Gilbert escribiu unha serie de normas para mellorar as aventuras gráficas.
A desventura da desaventura
Dísenos que Serena pertence ao xénero da aventura, ¿faino realmente?
Offspring Fling!: A devoción dunha nai
Offspring Fling! é un xogo de crebacabezas e plataformas onde teremos que axudar unha nai a reunir de volta a súa prole.
Máis rápido có aburrimento
Faster Than Light, xogo de estratexia desenvolvido por Subset Games, agocha unha obra complexa e marabillosa detrás dun postulado sinxelo.
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok


langs: gl gl gl gl gl en gl it en gl gl en gl en es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl it gl gl pt pt en

text:
Aproximación ao crebacabezas de aventura gráfica | Andrómenas
by Miguel R. Fervenza | Out 29, 2016
Descarga: PDF | EPUB | MOBI
O presente documento publicouse por vez primeira hai cinco anos como colofón á miña propia aproximación inicial á narrativa da aventura gráfica e á súa ferramenta constituínte: o crebacabezas. Uns anos antes, intereseime xa dunha maneira máis intensa polo que ofrecía e podía ofrecer a aventura gráfica como forma de contar historias. Tiña un pasado como xogador, sempre me parecera un medio moi interesante, mais partía dun descoñecemento fondo da súa narrativa. Antes de proseguir, debo apuntar que narrativa é un termo completamente depreciado no videoxogo; incluso en eidos que pretenden tomar o medio en maior consideración, adóitase reducir a unha expresión absurda —todo é narrativa— ou mesmo arredala da xogabilidade. A aventura gráfica debe contar a través do xogo, o crebacabezas ha de ser o vector da súa narrativa. Cando falo dunha, por tanto, estoume a referir tamén á outra.
Abofé que neste lustro seguín a estudar o xénero e o meu coñecemento da aventura medrou; tamén evolucionou a miña maneira de pensar. Hoxe en día faría unha introdución ao crebacabezas diferente. Iso non quere dicir que Aproximación ao crebacabezas xa estea obsoleto —sigo a concordar coa meirande parte das cousas que escribín entón—, mais agora utilizaría un enfoque diferente. É fillo das lecturas coas que me iniciei —están recollidas como fonte ao remate do texto— e comparte unha estrutura se cadra esquemática en exceso con algunha delas. Agora poría máis énfase no concepto de crebacabezas ca na clasificación. De todos modos, non creo que fose un exercicio inútil: serviu para separar o gran da palla, algo que non facían os predecesores. Non me limitei a describir os crebacabezas que acompañaron o xénero dende a súa xénese, senón que o documento procura o xenuíno, o que ten capacidade para contar cousas, o que favorece os procesos creativos. Xogar unha aventura gráfica é facer propia a pel allea, asimilar un contexto; xogar é imaxinar; xogar é afrontar os problemas con perspectiva. Ese cambio supuña relegar crebacabezas con presenza histórica nas aventuras mais non con integración: crebacabezas que carecían de capacidade expresiva, independentes do contexto, exercicios de proba e erro que desafiaban a perseveranza, non o enxeño. Cataloguei o crebacabezas lexítimo e desbotei o ilexítimo, o esóxeno. Aproximación ao crebacabezas non condensa a escasa literatura anterior, parte da lectura crítica da divulgación existente naquel momento para tentar ir alén. Mais é só unha primeira aproximación superficial.
Gustaríame tratar o deseño de maneira integral agora que xa teño maior bagaxe. O crebacabezas, por suposto, tería predominancia —moito máis espazo e unha reflexión fonda—, mais hai outros aspectos importantes da aventura gráfica que non se estudan —ou se tocan de forma tanxencial— en Aproximación ao crebacabezas aos que habería que prestar atención: exploración e disposición de información, configuración do espazo, interface… A falta de reflexión no xénero vai da man da creación por inercia ou imitación; procuraría rachar con iso. Para tal empresa debería deseñar unha aventura de meu que servise para ilustrar os diferentes conceptos.
O contexto no que se desenvolve unha aventura gráfica resulta determinante para os crebacabezas. O uso de exemplos externos, ademais de estragar os crebacebzas a quen non xogase esa aventura gráfica e se cadra fomentar a imitación, obrigaríame a ter que escribir os antecedentes para cada caso. Vertebrar a obra arredor dese deseño favorecería moito a súa estrutura: o —único— contexto iríase construíndo devagar, o que permitiría unha mellor asimilación e daríame a posibilidade de tratar tamén a creación. En Aproximación ao crebacabezas xa utilizo exemplos ficticios, mais están escritos á carreira co propósito de dar un pequeno soporte á clasificación. Non serven como mostra de bos crebacabezas de aventura gráfica —advírtoo no propio documento—. Maxinar ese deseño sería asemade a principal motivación para me embarcar na escritura e o maior atranco.
Deseñar aventuras é moi complicado —máis se pretendes facer algo que sirva de exemplo—, así que preciso antes experimentar con deseños máis pequenos. Polo tanto é algo que queda lonxe, pero resulta inevitábel que o interese polo tema me conduza a escribir algo así no futuro. Antes diso, neste Andrómenas poderán lerse algúns exercicios lúdicos relacionados co deseño.
Aproximación ao crebacabezas concibiuse, escribiuse e publicouse por vez primeira en galego, aínda que levaba un tempo sen estar dispoñíbel na nosa lingua. Quería axeitar o texto antes de colgalo en Andrómenas. Toda a divulgación sobre a aventura gráfica que escribo —algo que apenas se fai en ningún idioma— parte de anotacións e reflexións en galego, mais agora mesmo pódese ler pouca cousa nesta lingua —o que hai aquí publicado—. Será moito máis no futuro.
Escribín Aproximación ao crebacabezas sen outro obxectivo que poñer en orde as miñas ideas sobre o tema. Neste tempo descargouse algún que outro milleiro de veces, mais non teño idea de cantas se leu —abofé que moitísimas menos, claro—. Porén, sei que houbo xente, de lugares moi diversos, á que lle interesou a lectura —con iso a escritura está máis ca xustificada—, algunha incluso o recomendou e acadou lugares tan inesperados como unha aula universitaria.
Submit a Comment Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok


langs: gl gl gl gl gl en gl it en gl gl en gl en gl gl gl gl gl ast ms es gl gl en gl gl it gl gl pt pt en

text:
Alén da fraga | Andrómenas
by Miguel R. Fervenza | Xul 25, 2014
Sinopse: A vida dos habitantes dunha pequena cidade vese perturbada ao desatarse unha epidemia.
«A infección agardaba silente en cada recanto. Ollos a abesourar tralas miras. Polas rúas, ninguén que non fose dentro ou embaixo dun cadaleito. Desconfianza, desesperación, desconsolo…»
Antes de proseguir, quen xa teña claro que o quere ler que o descargue e o faga agora.
Descárgao para o Kindle
Escribín isto en 2008 e gocei moito facéndoo, como comentaba aquí. Quen recoñecese a imaxe da capa xa se pode figurar a fonte de inspiración: Nosferatu. É un conto que, como a obra da que parte, ten varios niveis de lectura. Non é unha continuación, unha precuela ou nada parecido. É a historia de varios personaxes inventados, algúns deles maxinados a través de papeis residuais. Úsase o contexto do acontecido en Wisborg, mais se miramos a trasluz creremos intuír algo de Wismar. O relato e o metarrelato son inextricábeis, cóntanse asemade cousas de dentro e fóra da historia. Non serei eu o que desvele os simbolismos de cada situación ou personaxe, iso compete a quen le. Si comentarei un exemplo de pouca importancia: os personaxes non teñen nome —hai algo de trampa—, porque o cinema silente pretendía ser unha arte autosuficiente, que non necesitase de textos. Sen ir máis lonxe, Der letzte Mann —O derradeiro dos homes—, do propio Murnau, tampouco dá nome aos personaxes. Póidase acceder ou non aos outros niveis, a historia da superficie está ao alcance de calquera. O resto de capas danlle profundidade pero non interfiren con ela. Non é preciso coñecer Nosferatu nin ningunha outra obra para achegarse a Alén da fraga. Ten unha estrutura similar a Denantes: componse de narracións en primeira persoa contadas por diferentes personaxes.
Transcorreron máis de seis anos des que o rematei, e a idea comezou a bulir no meu caletre bastante antes. Inda que por suposto o corrixín varias veces estes últimos días antes de publicalo, o relato non mudou de maneira significativa. Mantén as virtudes e defectos da escritura daquela noite. Nin podía ser doutra maneira nin quero que o sexa. Seguro que a literatura podería estar mellor de ser escrito hoxe en día, mais segue a satisfacerme porque expresa o que quería contar entón.
Submit a Comment Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl pt gl gl gl gl gl en gl ca gl en gl gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl war ca gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl ur en en sv fr de de fr fr fr sv en gl fr gl gl gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl it pt

text:
Ir á navegación principal e á identificación
Vostede está aquí: Home Sen categoria Marx, Castelao, Beiras, ... traidores !
Creado o Sábado, 25 Outubro 2014 17:42
Parte primeira: paisaxe despois da derrota
Hai uns días o novo portavoz  in pectore do Partido Popular de Galicia nunhas declaracións afirmaba que  “as mareas eran os restos do naufraxio da esquerda”.
As mesmas tiñan unha intencionalidade clara, están enmarcadas no debate preelectoral no que xa estamos inmersos, e apuntan a liña de flotación das Mareas. Non deberíamos, non obstante, refugar o debate que a afirmación en si comporta.
Por suposto que a esquerda esta sumida nun naufraxio global. Un naufraxio que se inicia coa caída do muro de Berlín e que desactiva como alternativa a esquerda, tanto a de cultura socialdemócrata como a de cultura comunista.
A verdade é que o barco que pilotaba a esquerda desde 1875 tiña moito de Titanic, ostentoso por fóra pero inconsistente na súa estrutura, e que estaba predestinado ao afundimento; pero non é ata a globalización non que o iceberg do capitalismo foi capaz de abrirlle unha vía de auga irreversíbel.
Seguen sen entender nada
Creado o Mércores, 06 Agosto 2014 20:08
A estas alturas do ciclo político que estamos a vivir, xa soamente os membros do que poderiamos chamar esquerda «conservadora», ben porque queren reter privilexios ou ben porque o seu universo ideolóxico esta moi comprimido, negan que asistamos ao nacemento dun novo marco no que as vellas receitas xa non serven.
Habitamos, sen dúbida, novos tempos políticos que esixen unha maior participación cidadá, un novo xeito de entender a política radicada nas demandas reais da xente, no ben común.
O movemento do 15M, a crise da política clásica, a irrupción de AGE, as Marchas da Dignidade ou o xurdimento de Podemos son capítulos dese mesmo marco de cambio ligado ao esgotamento dun modelo político que concibe a democracia como instrumento dunhas relacións de poder ilexítimas, e que agora abre unha nova etapa na que democracia empeza a ser entendida como unha expresión complexa de carácter cívico e cultural.
Por todas partes fálase da necesaria «nova política» e da necesidade de soterrar a vella. Pero alén de declaracións de intencións ou novos léxicos, cómpre comezar a definir con claridade que entendemos cando falamos de «nova política» se queremos saber por onde debe transitar a «nova esquerda».
Canto de ampla debe ser a fronte ampla ?
Creado o Domingo, 16 Febreiro 2014 20:59
Canto de ampla debe ser a fronte ampla ?. Esta debería ser a cuestión a resolver para non errar nos límites e obxectivos que debe ter un instrumento antisistémico (no senso anticapitalista, non noutros) para un episodio constituínte (nas dimensións nacional, estatal e mais europea) no que estamos.
Imos deixar nunha banda as terminoloxías para non acabar nun debate hermenéutico metapolítico que non nos conduza a ningures. Unidade da esquerda, unidade nacionalista, unidade popular, unidade nacional, unidade democrática...
Por preferir, prefiro unha mestura das dúas últimas, unidade nacional e democrática, porque enlazan de xeito máis claro o substrato no que se resolven as contradicións e o nó gordiano das mesmas, pero en todo caso si que poderemos poñernos de acordo nos suxeitos políticos e sociais concernidos.
Creado o Mércores, 22 Xaneiro 2014 23:27
Nas últimas cinco eleccións habidas non repetín ni unha soa vez a mesma papeleta. Pode parecer unha consecuencia, dun desequilibrio persoal, pero no fondo tratase de un diagnostico, dunha doenza colectiva.
O diagnostico chamase crise da esquerda política e a súa cura pasa pola renovación e a converxencia da que emerxan novos instrumentos políticos.
Agora ben, a doenza ten outras complicacións asociadas cuxa presenza poden impedir a recuperación: infantilismo, sectarismo, personalismo, fanatismo, …
O capital político en democracia o dan os votos. Os votos din que IU e as súas federacións son o contenedor máis importante de recepción de votos na esquerda e polo tanto o necesario vertebrador dunha alternativa global; que existe unha realidade plurinacional que fai que estean presentes forzas como ERC, Sortu ou BNG necesarias; que as propostas renovadoras como ICV, Chunta, Compromis ou MES ocupan un espazo central nas súas comunidades. E que cando existen formulas unitarias coa combinación dos anteriores elementos - unidade, transversalidade, renovación- o resultado supera as expectativas (AGE).
Dereito a decidir todo
Pedir desculpas e cambiar de partituras
A Unión Europea, a Zona Euro, a Fronte Ampla e AGE
De AVE's, ladrillo e caixas
Democracia orgánica e desafección política
Eu son soberanista ... e agora que?
Páxina 6 de 13
Un 'novisimo' proxecto común
Marx, Castelao, Beiras, ... traidores !
O espírito do 29 de xaneiro
O sorriso de Feijóo
A desafección continúa e a esquerda dáse un respiro
Necesitamos máis esquerda renovadora para saír do ‘Cul de Sac’
Empatía, responsabilidade ética e tolerancia


langs: gl gl gl gl gl en gl it en gl gl en es en gl en gl en gl es gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it en gl gl ms en la gl gl it gl gl gl gl ms gl gl de en gl gl gl gl gl gl ca gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl it gl gl pt pt en

text:
Documento de deseño de Maniac Mansion | Andrómenas
by Miguel R. Fervenza | Xul 22, 2014
Ron Gilbert vén de publicar un pequeno documento de deseño dunha versión previa de Maniac Mansion, podedes ler a entrada orixinal no seu blog —nestoutra anotación publicou algunhas notas de deseño—. Como do seu artigo Por que apestan as aventuras gráficas, fixen unha tradución do documento que podedes ler a continuación. Gilbert e Gary Winnick estiveron a traballar no proxecto de Maniac Mansion por iniciativa propia durante meses, deste deseño preliminar de comezos do ano 86 ata a versión publicada por Lucasfilm Games no outono do ano seguinte houbo multitude de cambios de todo tipo. Despois da tradución comentarei certos aspectos do documento, como mudou a aventura ata o seu lanzamento e como algunhas cousas que non se materializaron en Maniac Mansion foron utilizadas con posterioridade.
Os intrusos serán mutilados horribelmente
Das mentes trastornadas de Ron Gilbert e Gary Winnick
División de xogos de Lucasfilm Ltd.
9 de febreiro de 1986
Se segue a senda do cemiterio ata o seu remate ás aforas da cidade, atoparase coa vella mansión Schwartz. Non ten perda. Está situada no alto dun pequeno outeiro, unha labiríntica estrutura vitoriana contornada pola lúa chea. As contras bátense co vento —incluso aínda que non haxa ninguén para notalo—. Árbores mortas rodean o patio, as súas pólas esténdense como gadoupas dispostas a atrapar a calquera parvo abondo para traspasar a enferruxada e estragada porta de ferro forxado. A pesar da súa aparencia, a casa dista de estar abandonada. A familia Schwartz aínda vive alí, por máis que ninguén os volvera ver des que o doutor Schwartz fose despedido do hospital anos atrás, despois dunha estraña serie de eventos rodeados de misterio e rumores de encubrimento. Tralo seu despedimento, o doutor e a súa esposa (que tamén traballaba no hospital) sacaron o seu fillo Ed da escola e recluíronse aquí. Nos anos seguintes non foron vistos por ningunha ánima. Porén, nas noites de lúa chea —noites coma esta— pódense ver luces escintilantes a través das fiestras, e escóitanse ruídos desacougantes…
O obxectivo do xogo é simple: un grupo de rapaces deben ir a unha casa enmeigada para rescatar un amigo que foi alí só. Despois de entrar, son atrapados e deben atopar a maneira de fuxir.
O aspecto e o estilo
A aparencia e estilo do xogo serán como os duns atolados debuxos animados de comedia. A conduta esaxerada tanto dos rapaces como da familia Schwartz permitiranos amosar situacións emocionantes e divertidas como os pelos poñéndoselles de punta e os ollos saíndolles das órbitas.
O xogador verá unha pantalla 2-1/2-D. En canto á habitación, o punto de vista será como se a cámara estivese nunha das paredes. O cuarto terá certa perspectiva. Como as estancias van ter pouca profundidade, o punto de fuga non será visíbel. Haberá obxectos nas habitacións, e os personaxes poderán pasar por diante deles, e tamén por detrás —cun clipping total—. C ando unha habitación, ou outra localización, sexa máis longa cá pantalla, farase scroll horizontal e verticalmente cada vez que o personaxe se achegue a un bordo. Talvez haxa unha escaleira longa que ocupe dúas pantallas de alto. Cando o personaxe suba polas escaleiras a pantalla desprazarase contra abaixo. Arriba, a terraza podería ser de tres pantallas de ancho. Sempre que un personaxe pase dunha habitación a outra haberá un corte á “cámara” da nova estancia. A cámara imaxinaria seguirá o personaxe tanto como sexa posíbel sen cortes. Isto daralle ao xogador a ilusión que está a buscar no xogo.
Poderanse controlar catro rapaces ao mesmo tempo. O xogador, en calquera momento, pode elixir que personaxe manexar. Tamén poderá dicirlle aos cativos que sigan a outro e así controlará varios personaxes ao tempo. Terá que usar catro personaxes de maneira cooperativa para conseguir saír da casa. Cada neno ten características persoais. Algúns poden correr rápido, outros son fortes e poden transportar obxectos pesados. Da mesma maneira, o peso dun personaxe poderá ser importante para o xogo. Se hai un montacargas pequeno na casa (toda casa encantada ten un), só o máis lixeiro poderá facer uso del. Os rapaces teñen tamén personalidade. O xogador non controla realmente os rapaces de forma directa; só lles di que facer. Usando o rato (Amiga, ST, Mac) ou o joystick o xogador apuntará na pantalla onde quere mover o personaxe. Tamén poderá apuntar a obxectos que se supón que os rapaces poden recoller, tocar ou usar.
A interface de usuario é a maneira de comunicarse o xogador cos rapaces, a forma na que lles dá ordes.
Os dous terzos superiores da pantalla amosan onde está o personaxe activo. Debaixo desta imaxe hai un cadro de texto. O cadro de texto úsase para comunicar calquera mensaxe escrita que xurda, como por exemplo unha nota que se atope. Poderá incluír tamén algunha cousa dita por calquera dos Schwartz. Por debaixo do cadro de texto haberá unha listaxe de palabras. Referireime a esas palabras como botóns. Cada botón realiza unha tarefa, como “Solta”, “Recolle” ou “Fecha”. Apuntando primeiro unha palabra e logo un obxecto na pantalla, o xogador pode manipular o mundo. Se primeiro selecciona “Recolle” e logo apunta a candea na repisa da cheminea, o rapaz que estea a controlar irá alí e recollerá a candea, que sería engadida ao seu inventario. Podería seleccionar “Prende” e apuntar á candea da listaxe do inventario; se o rapaz tivese unha maneira de prender o candil, este daría luz. Tamén se poden realizar accións máis complexas. O xogador pode elixir “Dá”, logo “Sandy” (unha das rapazas do xogo) e para rematar “Pelota de béisbol”. Sandy tería entón a pelota.
O xogador cambia o control dun a outro rapaz seleccionando o nome en cuestión da listaxe ou facendo clic sobre o personaxe na pantalla. Se selecciona “Greg”, por exemplo, a pantalla irá onda el e a listaxe do inventario mudará á de Greg. Pode agora controlar a “Greg” do mesmo modo que controlou a Sandy. O xogador sempre terá dispoñíbeis todos os botóns que usará durante o xogo. Ningún botón aparecerá ou desaparecerá segundo avance. Isto permitiralle saber todas as opcións de interacción dende o comezo.
Baixo os botóns está a listaxe do inventario. Para cada obxecto que o rapaz porte, unha icona que o representa aparecerá na listaxe. O xogador pode seleccionar esas iconas e manipulalas igual ca os obxectos da habitación.
Hai tres maneiras de premer nos botóns e seleccionar obxectos do inventario. O xogador poderá usar o método que mellor lle veña. A primeira é mover o cursor sobre a palabra ou icona e premer o botón do joystick ou o rato. A segunda é usar as teclas de dirección. Un cursor específico saltará de palabra en palabra e premendo a barra seleccionarase a desexada. A terceira é a través dos atallos de teclado. Cada botón ten unha tecla asignada. Calquera dos tres métodos pode ser usado en calquera momento do xogo e pódese cambiar de un a outro a vontade.
Gaña (líbrase a pantalla e aparece a mensaxe “gañaches, introduce as túas iniciais”)
Xogar a Maniac Mansion implica a resolución dun gran enigma composto por centos de crebacabezas máis pequenos. Como aventura gráfica, o xogador obterá todas as pistas de forma visual. A meirande parte dos crebacabezas terán que ser resoltos en certa orde. Haberá varios camiños para facer algo (por suposto sempre hai unha maneira que é a mellor).
Un exemplo da clase de crebacabezas do xogo sería a necesidade de mover un obxecto que está no ático á planta baixa. É demasiado grande para baixalo polas escaleiras. Unha solución sería deixar un dos rapaces abaixo, logo os outros van arriba e empurran o obxecto a través da fiestra. O rapaz de fóra podería arrastralo entón á porta principal. Haberá moitos crebacabezas como este, todos entrelazados e relacionados entre si. Outros elementos posíbeis:
O tamaño e a forza de cada rapaz serán importantes; algún será máis alto, outro máis rápido, etc. Resulta fundamental elixir o rapaz axeitado para cada tarefa. O montacargas será unha maneira de ir de andar en andar, mais só poderán aproveitalo Bobby e posibelmente Sandy, dado que Joey é demasiado pesado (pero se cadra o único rapaz forte abondo para tirar da corda atada ao montacargas) e Greg é alto en exceso.
Haberá algo importante no dormitorio do tentáculo, mais estará ás escuras. As candeas apáganse, e tamén lle ocorrerá á lanterna. O que necesitas é un tarro da cociña e algúns vagalumes da zona do invernadoiro/piscina. Se podes atrapar os vagalumes no tarro, o resplandor darache iluminación nesa habitación.
Necesítanse entradas para acceder á discoteca de Wierd Ed e tes que atopalas —están no dormitorio do tentáculo—. Tamén precisarás a chave do ascensor para chegar do bar ao piso de abaixo.
Greg podería ser un repartidor de periódicos e ter un no peto de atrás, cheo de información útil e pistas, artigos sobre o misterio Schwartz, etc.
Os cadros das paredes pódense retirar para revelar paneis secretos e pasadizos ao longo da casa.
Nunha habitación talvez haxa un cadro sobre a cama demasiado alto para ser collido, mais saltando arriba e abaixo nela como se fose un trampolín, pódese alcanzar.
Ao alimentar o tentáculo coa carne da despensa conseguimos a súa amizade.
Podería haber unha radio que debemos atopar, e cando se acenda toque a música disco favorita dos Schwartz. Mentres teña pilas, aos Schwartz gustaríalles o neno que portase a radio, mais en canto se esgotasen, estaría perdido.
Será posíbel atar as vendaxes do morto tío Ted no alto da rampla da lavandería, botalo abaixo e descolgarse pola venda.
A árbore xenealóxica dos Schwartz será un libro importante escondido nalgún lugar da biblioteca, posibelmente detrás dun panel secreto.
Se baleiras a piscina (precisarás a chave) mentres o tentáculo está nela, será succionado polo sumidoiro quedando atrapado na tubaxe durante un tempo. Mais cando consiga saír, perseguirá o personaxe responsábel durante o resto do xogo.
Pode que o uso da cheminea sexa a única maneira de ir dun piso ao seguinte. Cando un rapaz use a cheminea, quedará chisnado ata que se meta na piscina. Se os outros cativos ou os Schwartz o ven, asustaranse. Isto pode ser unha vantaxe ou un inconveniente.
É preciso cruzar o foso que hai no calabozo. A habitación na que está o foso ten un termóstato. Se o apagamos, a auga conxelarase en poucos minutos, entón poderemos cruzalo camiñando sobre el.
Algunhas das habitacións teñen teléfonos que se poden usar para chamar a outros cuartos. Para distraer a Schwartz, temos que chamar ao teléfono que está na súa habitación. Cada teléfono ten un número diferente, precisarase saber o número correcto para facer a chamada.
No punto do xogo no que os Schwartz descobren que regresa a música disco, toda a mansión convértese nunha xigante festa maníaca e quedamos atrapados no soto con eles, as súas personalidades mudarán. Haberá que atopar a maneira de tratar con eles para poder saír da casa.
Se atopas un espello de man e llo ensinas a un dos Schwartz, asustarase do seu reflexo. Isto só funcionará durante uns minutos antes de que o espello se faga cachizas.
Algunhas plantas poden ter puntos que renxan ao camiñar sobre eles. Se pasas por aí con moita frecuencia, cederán, obrigando a que procures outro camiño.
Durante o xogo tocarán ao timbre. Será un paquete para Edna. Se estás preto da porta poderás decidir collelo ou escapar da casa (só un dos rapaces).
Hai tres cuartos de dólar no xogo. Se xogas cun deles ao “Disco Madness” na máquina arcade da sala de xogos, Edna asomarase a mirar. Se non temos o obxecto que quere, despois de que remate a partida á máquina, capturaranos.
Se Edna nos leva ante o doctor Fred, necesitaremos o periódico que ten o artigo do regreso da música disco. Nunha fase máis temperá do xogo seremos tentados a usar o periódico para comezar un lume.
Sen límite de tempo. Sen mortes.
Non hai límite de tempo. O xogador non está baixo a presión de rematar o xogo nun período determinado. Algúns crebacabezas concretos terán límites de tempo, mais basicamente o xogador poderá tomalo con calma para resolver a aventura. Debería poder pensar sobre os problemas que necesita solucionar. Se unha decisión se ten que tomar apresuradamente pola urxencia do tempo, é probábel que se basee máis nunha reacción visceral ca na lóxica.
Os personaxes non poden ferirse ou morrer. Os contratempos serán todo o malo que vaia pasar. Se cede, por exemplo, o tramo de escaleiras polo que transitaba o personaxe, quedará atrapado polos escombros, mais estará ileso cando sexa rescatado polos demais.
O público ao que vai dirixido
Maniac Mansion atraerá os xogadores de aventuras de texto que gozan resolvendo crebacabezas, así como aqueles que gosten da estratexia con gráficos e os xogos de aventura. Os personaxes serán moi expresivos e con moito humor. A profundidade das personalidades e a xogabilidade farán que este xogo sexa atractivo para usuarios de todas as idades e poida ser xogado en grupo ou en solitario. As situacións e os personaxes tipo cartoon chamarán a atención dos xogadores máis novos; o humor sofisticado e os crebacabezas farano cos xogadores máis maiores. O alcance da aventura vai alén do ámbito da ciencia ficción ou a fantasía.
Ata aquí chega este pequeno documento primixenio. Alén do deseño da mansión, que está inspirado no edificio principal do Rancho Skywalker —onde estaba entón a sede de Lucasfilm Games—, mudou case que todo. Os protagonistas pasan de ser uns nenos a uns universitarios, o personaxe atrapado na mansión deixa de ser o neno gordiño por un tópico aínda meirande, o da dama en apuros. A moza, iso si, mantén o nome de Sandy, o único personaxe xogábel en orixe que o fai. A familia Edison —que adopta este apelido no canto de Schwartz— mantén o deseño dos seus membros; apenas cambia un pouco Weird Ed. Segue a haber un nerd, só que mentres o cativo Greg amosaba a súa condición de forma moderada coa súa camiseta do Instituto Técnico de Massachusetts, Bernard é un estereotipo con patas. A versión final parodia o xénero de terror adolescente caricaturizando inda máis os seus tópicos. A mansión deixa de estar encantada, quen ten agora a familia baixo o seu influxo é un malvado meteorito.
O estilo gráfico expresivo de debuxos animados do que se fala, con ollos que se saen das órbitas e esas cousas, non foi o que se usou no Maniac Mansion —seguramente polas limitacións técnicas da época—, mais si na súa secuela —onde non traballaron Gilbert e Winnick—. Day of the Tentacle aproveita algunhas cousas que quedaron no tinteiro en Maniac Mansion, como a cheminea —da que falo máis abaixo— ou ese crebacabezas no que sendo imposíbel baixar algo polas escaleiras, utilízase un método máis directo. A lavandaría, da que carece a mansión dos Edison en Maniac Mansion, terá o seu lugar en DOTT, aínda que sen conduto para a roupa.
Dos catro personaxes iniciais pasamos a sete, Dave, o mozo de Sandy, é fixo, e logo deberemos elixir a outros dous que o acompañen no rescate. Se polo que vemos nos crebacabezas propostos no documento, as características que se tiñan en conta dos distintos personaxes eran as físicas, no xogo final utilizaremos os seus coñecementos —de ciencia, musicais, capacidade de redacción…—. Tamén entra en xogo a forza nalgún que outro crebacabezas, mais será unha capacidade física que poderá desenvolver calquera personaxe durante a aventura. Malia que se expón a posibilidade de controlar varios personaxes ao tempo, facendo que uns sigan os outros, en Maniac Mansion non se programou esa característica, cando queremos levar dous personaxes a unha mesma habitación temos que percorrer o camiño primeiro con un e logo co outro —en Resonance, por exemplo, si poderemos dicirlle a outro dos personaxes xogábeis que nos siga—.
Precisamente unha das partes máis pesadas de Maniac Mansion é o desprazamento pola casa. Se ben neste documento se propuñan ata tres formas de atallo —montacargas, ascensor e cheminea—, non hai ningunha presente no xogo —nunha das habitacións podemos atopar unha cheminea, aínda que non serve para acceder a outras estancias da casa—. Como diciamos antes, si utiliza a cheminea dunha maneira moi eficiente Day of the Tentacle, ese simple atallo entre o salón e o tellado fai que o desprazamento na continuación de Maniac Mansion sexa moito máis áxil. O scroll abofé que non quedou atrás, na pantalla máis desesperante de todo o xogo, a da enorme mesa de comedor, precísase facelo varias veces.
Os crebacabezas dos teléfonos e o do paquete cambiaron de protagonistas —o que espera o paquete é Weird Ed e Edna a do teléfono—, mais si chegaron ao deseño definitivo. Tamén se baleira a piscina, inda que con outro propósito. Detrás do panel da biblioteca haberá algo diferente á árbore xenealóxica dos Schwartz/Edison. Afortunadamente a interface simplificouse un chisco antes da saída, reducindo a enorme listaxe de accións que inda se podía ter reducido máis. Sobre a simplificación da interface escribín un artigo en Indiefence, Maniac Mansion foi un dos exemplos que usei para ilustralo. Se cadra o máis sorprendente deste documento sexa que se quería facer xa un xogo sen mortes, porén, Maniac Mansion finalmente tivo unhas cantas. E peor aínda, ten varias rúas cegas —como a que se parece apuntar no documento, onde se perde o periódico iñantes de ser necesario usalo para prender un lume—. Non sería ata Loom, que as aventuras de Lucas adoptasen a ausencia de mortes como norma.
Este documento apunta algunhas das cousas que máis tarde estiveron presentes nas aventuras de Gilbert —relevantes como a ausencia de mortes, ou anecdóticas como o botón de vitoria, que se incluíu como ovo de pascua en Monkey Island en forma de atallo de teclado—, mais tamén evidencia que o de Maniac Mansion, incluso o definitivo, era un deseño moito menos sofisticado có dos xogos da compañía que chegarían despois, incluíndo as aventuras de Lucas lideradas polo propio deseñador nado no estado de Oregón.
Mataron a Joey? Fillos de…
Submit a Comment Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok


langs: gl gl gl gl gl en gl it en gl gl en gl gl gl ceb it pt pt en

text:
A túa dirección de correo
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok


langs: gl gl gl gl gl en gl it en gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl it gl gl pt pt en

text:
Grand Vampir: un universo ao que nos evadir | Andrómenas
by Miguel R. Fervenza | Dec 14, 2017
Descubrín Grand Vampir de rebote. Si, é evidente que a imaxe do seu protagonista, Fernand, aseméllase moito ao aspecto de Max Schreck en certo filme recorrente neste Andrómenas; mais non ten nada que ver con Nosferatu. Tamén aparece o Golem, porén, non ten que ver coa obra de Meyrink. Así podería seguir un anaco. E cando digo que non teñen nada que ver, refírome a que só son fonte de inspiración.
O universo de Grand Vampir toma de aquí e de acolá: hai referencias ao folclore xudeu, ao cinema da República de Weimar, a Ewers, a Carroll, a Kafka, a Gainsbourg, á Hammer… Todas son identificábeis e irrelevantes asemade. Non están postas aí para que reparemos nelas e así poder establecer con nós unha relación de complicidade a través de obras célebres doutros, forman parte do mundo interior do propio autor: Joann Sfar. Son as cousas que o fascinaban na súa xuventude, aquelas que conformaban o seu propio universo no tempo no que do seu caletre agromaron Fernand e tantos outros personaxes que se concentran aquí.
Fernand está na casca —dulcificada— do Schreck caracterizado de Orlok, mais dentro non hai nada que saíra dos maxíns de Galeen ou Murnau. É unha creación xenuína de Sfar. Como toda creación xenuína, apóiase na bagaxe cultural do autor. Porque si, para crear hai que explorar o que fixeron outros; porque para escribir hai que ler; porque para debuxar hai que ter visto antes. Porque xenuíno non significa que é diferente a toda invención allea, quere dicir que procura os propios camiños, que remexe nas entrañas da persoa que anda a crear.
A lectura de Grand Vampir non me retrotraeu a ningunha desas obras identificábeis; porén, si que me lembrou outra á que non fai referencia: O doutor Slump de Akira Toriyama. Revivín durante a súa lectura as sensacións que tiña cando cativo vía a serie de televisión O doutor Slump e Arale na TVG. O doutor Slump tamén é un pastiche de referencias irrelevantes, tamén é unha creación xenuína, tamén é unha porta ao refuxio persoal do propio autor.
Sfar comparte connosco ese abeiradoiro. Ese sitio onde o tempo toma unha dimensión diferente, como o do propio vampiro protagonista, eterno e inmutábel. Un lugar onde hai conflito, onde hai inseguridades, onde hai diatribas existenciais… mais onde non chove que non escampe. Sobor todo trátese dun universo confortábel, onde sermos felices un anaco.
Grand Vampir fala do amor, do amor como procura constante, do amor como ideal inalcanzábel. Sempre quixen vivir en Penguin Village; agora, se iso non pode ser —non perdo a esperanza—, non me importaría vivir na Lituania de Grand Vampir.
Lin a edición en español baixo o título de Vampir editada por Fulgencio Pimentel. Recolle os sete álbums da banda deseñada Grand Vampir. A edición da editorial logroñesa paréceme unha marabilla: formato grande, por suposto a cor, con capa dura mais lixeira ao tempo, papel de gran gramatura e coidado minucioso polo detalle. Nos engadidos podemos ler unha entrevista de Jérôme Briot ao propio personaxe de Fernand, algunhas notas de Sfar sobre a súa creación e bosquexos dos personaxes. A serie complétase con outros dous volumes, dos que, se callar, falo noutro momento coa mesma falta de rigor.
Submit a Comment Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok


langs: gl gl gl gl gl en gl it en gl gl en gl gl en gl gl gl en gl lt gl en es gl gl en gl en gl en gl es gl en gl en gl en gl yo gl es gl en gl es gl gl gl gl gl en gl en gl en gl gl gl en gl en gl gl gl en gl gl gl ia gl en gl pt gl es gl es gl fr gl es gl gl gl es gl en gl en gl gl gl pt gl es gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl en gl pt gl fr pt pt en

text:
SuperManager x. 34: que ben vas!
Non te botarei de menos, SuperManager… durante un tempo
Encaramos xa o sprint final da tempada.
SuperManager x. 32: co tempo xusto
Acaba de rematar a 31 e xa temos que facer os cambios para 32, que comeza en breve.
SuperManager x. 31: polos pelos
Esquivada polos pelos unha xornada potencialmente catastrófica. Esta semana teremos que facer os cambios o mércores e o sábado.
SuperManager x. 30: ás cegas
Chega a xornada máis aleatoria do ano.
SuperManager x. 29: nostalxia wrightiana
Jaime bota de menos a Antoine.
SuperManager x. 28: pesadelo sen fin
Non hai forma de rematar coa mala xeira.
SuperManager x. 27: extra, extra
Após unha semana terríbel, temos unha xornada cheíña de xogadores que van ser cambio extra a vindeira.
En xornada de pistoleiros, non foron poucos os que remataron feridos. Análise e listaxe de xogadores recomendados.
SuperManager x. 25: Mr. Hydes
Os equipos que peor pintaban semanas atrás, o GBC e o Murcia, viviron unha transformación.
Após unha extenuante semana europea, temos unha xornada complicada no SuperManager que pode facer diferenzas.
SuperManager x. 23: semana accidentada
Con Jaime e Beirán lesionados, con Kostas tocado… O panorama nas ás non é moi alentador.
SuperManager x. 22: Stranger Will
Na última semana vimos cousas estrañas que non será doado que se volvan repetir.
SuperManager x. 21: On the Road Again
Despois dun par de semanas de descanso, regresa a competición co foco posto nas prazas de extracomunitarios e a cuarta cota.
SuperManager x. 20: quedar cun bo sabor
Após esta xornada vén un descanso de dúas semanas, cómpre manter un bo gusto no padal.
SuperManager x. 19: de resaca
A 18ª xornada foi unha borracheira de valoracións altas, agora toca despexar o caletre e tomar boas decisións.
SuperManager x. 18: a Madrid
A xornada pasada foi un desastre. Tanto ten. A Penya estará na Copa de Madrid. Análise da xornada e selección de xogadores recomendados.
SuperManager x. 17: de Copas
Última xornada da primeira volta con varias prazas para a Copa aínda en xogo. Desta volta semella que as bandeiras non van ser problema.
SuperManager x. 16: os últimos foron os primeiros
Os tropezos en masa entre os xogadores máis caros deixaron unha xornada dominada por equipos da cola.
SuperManager x. 15: ollos que non ven…
Decatarte dunha baixa de última hora antes do feche non sempre é motivo de alegría.
SuperManager x. 14: non marches, Alex
A baixa de Renfroe antes do previsto déixanos unha xornada complicada polo cambio obrigado.
SuperManager x. 13: non marches, Toko
Toko déixanos orfos nunha xornada na que as bandeiras cobran gran importancia.
SuperManager x. 12: I Want to Believe
A miña aposta polos xogadores da Penya deixou a mellor xornada do ano.
SuperManager x. 11: saír do Día da marmota
A xornada dez volveu ser un desastre como en anos anteriores. Toca abandonar o bucle.
SuperManager x. 10: mudar a historia
É importante chegarmos ao descanso cun bo sabor de boca. Análise da xornada e selección de xogadores interesantes.
SuperManager x. 9: os 200 existen
Tiven que agardar á oitava xornada para poder chegar a un cifra tan habitual noutras tempadas. Análise e xogadores interesantes.
SuperManager x. 8: a fin da fase de acumulación
Cos petos a rebentar, chega o momento de nos centrar en facer o maior número de puntos posíbel. Selección de xogadores interesantes.
SuperManager x. 7: abondan as nosas riquezas?
Xa gañamos moitos cartos, mais son suficientes? Selección de xogadores interesantes.
SuperManager x. 6: os mortos volven á vida
Despois das resurreccións da semana pasada, hai que tentar manter a boa liña nesta xornada. Selección de xogadores interesantes.
SuperManager x. 5: isto non arranca
As xornadas seguen a pasar e non hai rastro das grandes valoracións. Selección de xogadores interesantes e análise da xornada.
SuperManager x. 4: a gabear
Tras dúas xornadas moi malas, na terceira tocou subir. Análise da 4ª xornada e selección de xogadores interesantes.
SuperManager x. 3: sen tempo
A xornada comeza xa e o servidor do xogo, con moita probabilidade, vaise saturar.
SuperManager x. 2: sobrevivindo
Após unha primeira xornada complicadísima, toca recompor os equipos para a segunda na procura de subas doadas.
SuperManager x. 1: sobrevivir
Xa temos aquí unha nova edición do SuperManager. Explícoche como se xoga e cales son os xogadores máis interesantes para a primeira xornada.
SuperManager x. 34: fin
Isto remata cunha das xornadas máis complicadas do ano.
SuperManager x. 33: toca espertar
Con só dúas xornadas por diante non é tempo de quedar a durmir. Semana con variantes abondo para que haxa diferenzas.
SuperManager x. 32: os soños a bater na vixilia
Tres xornadas para o final, moito por decidir e moito por durmir.
SuperManager x. 31: desenfreo
Despois dunha gran 30ª xornada na que as puntuacións foron moi altas, hai que confirmar o cambio de tendencia noutra semana moi aberta.
SuperManager x. 30: sucumbir ao diaño
Quedan 5 xornadas para que todo remate e hai quen anda lonxe do seu obxectivo. Chegou o momento de caer nos brazos do diaño, de arriscar.
SuperManager x. 29: sombras
Doncic, Shengelia, Landesberg, Norel, Bendzius, Tavares… non son máis ca sombras difusas nunha xornada envolta en tebras.
SuperManager x. 28: xornada de despedidas
Trala xornada diremos adeus a Doncic e Shengelia durante unha semana e entraremos na fase definitiva do xogo, máis aberta e imprevisíbel.
SuperManager x. 27: adestradores…
Após unha xornada moi dura na que os adestradores fixeron das súas, preséntase unha semana con dúas xornadas e bastantes variábeis.
SuperManager x. 26: de golems e bandeiras
Trala exhibición de Landesberg, preséntase outra xornada con moitos xogadores fixos e poucas prazas nas que facer diferenzas.
SuperManager x. 25: chegou o momento de arriscar?
Afrontamos as dez últimas xornadas do SuperManager co xogo aínda moi aberto. A distribución das bandeiras e a cuarta á apuntan a chaves da xornada.
SuperManager x. 24: regresaron
A volta de Toko Shengelia e Luka Doncic alivian un pouco a situación das ás. Análise da xornada e selección de xogadores interesantes.
SuperManager x. 23: desatouse o caos
Seguimos inmersos no caos que se desatou a semana pasada. Doncic e Shengelia volven ser baixa e agora, ademais, San Emeterio é seria dúbida.
SuperManager x. 22: quen ten unha cota, ten un tesouro
A baixa de Doncic supón un crebacabezas pola escaseza de bandeiras de calidade. Análise da xornada e selección de xogadores interesantes.
SuperManager x. 21: coa morte á espreita
Outra vez no Top 25, regresa o SuperManager cunha xornada complicada na que os tres cambios poden non abondar e cada erro hase de pagar caro.
SuperManager: final da Copa
Sorpresa na Copa: os clubs con maior orzamento disputaranse o título. Con só dous equipos en xogo, pouco hai que facer xa no SuperManager.
SuperManager: semis da Copa
Canarias, Madrid, Granca e Barça serán as semis da Copa. Debemos volver fichar pensando en que equipos cremos que xogarán a final.
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok


langs: es gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es ca gl gl gl gl gl gl en gl en gl en gl en en en gl en es es en gl gl gl gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl it pt

text:
España como problema, Catalunya como solución?
Ir á navegación principal e á identificación
Creado o Martes, 26 Setembro 2017 23:17
Cando se iniciou por parte da sociedade civil catala o movemento de autodeterminación, tras o proceso fracasado da vía de reforma estatutaria para modificar as relacións de Catalunya con España e de paso forzar unha vía federalizante no estado, dúas foron as lecturas que del se fixeron. Unha en clave de democracia radical a outra en clave exclusivamente nacionalista.
As forzas, e as análises, que a interpretaban na primeira das claves concibiron o conflito catalán como un movemento máis, de seguro o máis importante, dentro do esgotamento do modelo constitucional do 78 e polo tanto, ao igual que o facía o 77% do electorado catalán, tratábase de dar unha resposta catalanista e democrática, de carácter transversal, que tiña unha dobre característica e un efecto engadido. A dobre característica era a reivindicación dunha nova interpretación democrática,  co dereito a decidir como elemento forza, á vez que construír unha nova relación entre Catalunya e España non en base á subordinación ‘autonómica’ senón de relación de soberanía entre dous estados  iguais (concretárase despois a mesma nun modelo federal, confederal ou de dous estados independentes). O efecto engadido sería que este movemento funcionaría como efecto dominó nun proceso constituinte en todo o estadoaberto simbolicamente polo 15M.
A interpretación exclusivamente ‘nacionalista’ reducíase máis ao ámbito dos dereitos nacionais, limitando o conflito a un proceso soberanista clásico onde o elemento democrático pasaba a segundo plano.
O perigo desta segunda interpretación -que é a que a clase dominante catalá foi quen de impoñer- é, tal como xa puidemos comprobar, unha redución dos apoios sociais (fronte ao 77% de cidadanía que apoia o dereito a decidir esta vía so é apoiada polo 45% do electorado exclusivamente independentista), unha hexemonía da dereita política e económica catalá fronte ao motor cidadanista, e unha fractura nas forzas do catalanismo político.
A tramitación da lei de referendo – cabe lembrar aqui a ampla maioría co que se tramitou a Lei de Consultas no 2014- no Parlament ten moito de preocupante. En primeiro lugar porque dana a imaxe da democracia catalá e do seu nivel político que moitos mirabamos con envexa, ata o punto que a fronteira política que separaba a península de Europa sempre a visibilizabamos no Ebro e non nos Pirineos. A segunda porque amosa que a práctica democrática, tan necesaria salvagardar nun proceso independentista porque é a proba de como se vai tratar as minorías políticas e nacionais a partir do momento da secesión, queda moi tocada diante da opinión pública. A terceira, e a máis grave, porque cando se vulneran os dereitos das minorías parlamentarias e se incumpre a propia lexislación e armazón xurídico catalá correse o risco de entrar nunha deriva totalitaria irreversible.
Toda persoa que saiba un mínimo de politoloxía comparada sabe que, agás nun proceso revolucionario puro -non vexo a Puigdemon encabezando a toma do propio Palau da Generalitat que el mesmo ocupa-, non é posible facer un referendo sen as mínimas garantías democráticas, polo tanto negociado despois dun proceso de ampliación de hexemonía cualitativo,  e que esta sexa aceptado pola comunidade internacional e unha parte determinante da sociedade catalá. Sen entrar en outras consideracións con respecto ao Estado e a Unión Europea.
Soamente a recuperación por parte da sociedade civil do proceso de autodeterminación, fronte as elites neoliberais, vai permitir reconducir o Proces e que este contribúa ao proceso de cambio de réxime en España. Do contrario non hai que ser moi brillante para saber cal será o que ven a continuación: eleccións autonómicas anticipadas nun contexto de bipolarización extrema e a rengron seguido eleccións xerais cunha abafante hexemonía da dereita española. A xanela de oportunidade, que xa custaba manter aberta no último período, pechada para os próximos anos e unha democracia española aínda máis xibarizada.
Un 'novisimo' proxecto común
Marx, Castelao, Beiras, ... traidores !
O espírito do 29 de xaneiro
O sorriso de Feijóo
A desafección continúa e a esquerda dáse un respiro
Necesitamos máis esquerda renovadora para saír do ‘Cul de Sac’
Empatía, responsabilidade ética e tolerancia


langs: gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl es en es en en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es gl ca gl pt en gl gl es ca es en es gl gl es en es gl gl es es es gl gl gl es en es gl gl es es es gl gl es de es gl es es es gl gl es gl es gl es es es es gl gl gl es gl es gl es es es es gl es gl fr gl gl es gl en es gl gl es en es es en en eo nl es

text:
II Trail dos Penedos 2017 Carnaval Castro Barreiro -
O mellor carnaval do mundo
21 noviembre, 201613 diciembre, 2016Castro Barreiro
O trail terá inicio no Centro Cultural de Castro Barreiro. Haberá 2 percorridos, un longo que serán aorredor de 27 km e aproximadamente 1300m de desnivel positivo e tamén se fará un mini trail cunha distancia aproximada de 15 km, e 700m de desnivel positivo.
A inscrición da dereito, ademáis da participación no evento, ao seguinte
Unha tapa de callos, pan, viño tinto e rosca.
Seguros de RC e Asistencia Sanitaria.
2 avituallamentos sólidos e líquidos no percorrido longo.
1 avituallamento sólido e líquido no percorrido curto.
Regalos que a organización poida conseguir.
Este evento deportivo será puntuable para o circuíto de correrengalicia.org tanto para o de ruta como para o de montaña.
A entrega de dorsales (que tamen é o vale para os callos) será o Sábado 7 de Xaneiro de 10:00h a 13:00 e de 15:00h a 20:00 e pregamos que todos os participantes que poidan asistan este día a recollelo. No día os dorsales entregaranse a partires das 08:00. http://carnavalcastrobarreiro.com/como-chegar/
– FORMULARIO INSCRICIÓN II TRAIL DOS PENEDOS 2017
– LISTADO INSCRITOS II TRAIL DOS PENEDOS 2017
DATA LÍMITE DE INSCRICIÓN: 02/01/2017 23:59
Reglas, normas e requisitos OBRIGADA ACEPTACIÓN
O II Trail dos Penedos 2017, rexirase a través do seguinte regulamento que é de obrigada lectura e aceptación por parte de todos os participantes:
Regulamento Trail dos Penedos
Navegación por la entrada
← III Andaina Nocturna “Noite Cavernícola”
Inscríbete no II Trail dos Penedos 2017 →
9 pensamientos en “II Trail dos Penedos 2017”
27 diciembre, 2016 en 11:43 pm
Boas,podedesme mandala ubicacion exacta do sitio por favor,moitas gracias
30 diciembre, 2016 en 5:43 pm
Boas quero agradecer a todos os participantes a boa acollida da segunda edición .Se vas a menú e pulsas en como chegar indicache o sitio exacto da saida
30 diciembre, 2016 en 4:21 pm
Hai sitio para aparcar, ou hai que buscarse a vida?
30 diciembre, 2016 en 5:47 pm
Boas Juan lamentablemente non temos lugar o lado do recinto pero si o lado da igrexia que esta en torno a 700 metros do lugar de saida
30 diciembre, 2016 en 6:34 pm
Bueno, pois por alí intentaremos aparcar. Gracias
1 enero, 2017 en 4:59 pm
La primera es si tenéis en algún sitio el track del recorrido,y el perfil del mismo.
Para que se ve el perfil en la portada del evento pero no sé diferencia con un mínimo de resolución.
Gracias y hasta el domingo
Castro BarreiroAutor de la entrada
2 enero, 2017 en 3:48 am
Publicaremos o track de cara os últimos días Maikel. Un saudo
3 enero, 2017 en 1:48 pm
Podíasme facilitar a ubicación exacta. Saímos da Cañiza
Graciñas e feliz ano a todos
Castro BarreiroAutor de la entrada
3 enero, 2017 en 2:24 pm
Boas, aqui tedes a ubicación exacta: http://carnavalcastrobarreiro.com/como-chegar/
Deja un comentario Cancelar respuesta
Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *
XIV CARNAVAL DE VERÁN
Festicor NSN – Family Day
Inscríbete na FestiCor NSN – Family Day
V KDD BTT Dos Callos 2018
Maria en Festicor NSN – Family Day
Andrea Sanmiguel Troncoso en Inscríbete na FestiCor NSN – Family Day
Andrea Sanmiguel Troncoso en Inscríbete na FestiCor NSN – Family Day
NSN en Festicor NSN – Family Day
laura en Festicor NSN – Family Day
Con la tecnología de WordPress | Plantilla: Radiate by ThemeGrill.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl ca gl gl gl gl gl ca gl en en gl gl gl gl es ca gl gl gl gl gl gl ca gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ur en en sv fr de de fr fr fr sv en gl fr gl gl gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl it pt

text:
Ir á navegación principal e á identificación
A paisaxe despois da batalla
Creado o Luns, 06 Agosto 2018 14:38
As últimas enquisas publicadas, tras a chegada ao goberno central do PSOE, veñen a apuntar que a disputa da hexemonía no campo simbólico da dereita vai estar rifada despois da freada en seco que a moción de censura propiciou a Cs.
No campo da esquerda a hexemonía parece decantarse máis claramente a favor do PSOE. Parece que a historia non se repite pero ten parecidos razoables, e a sombra de Anguita proxéctase sobre Iglesias cos mesmos erros no plano das alianzas e da ontoloxía de a quen querer representar, e sobre todo un dato definitivo: pasar en pouco tempo de ser o líder mellor valorado ao peor valorado, mesmo entre os seus votantes.
Coalicións, sumas e restas
Creado o Luns, 09 Abril 2018 20:24
“Cero máis cero, máis cero, cero patatero” (Manuel Fraga, 1997.- a propósito da coalición PSdG-PSOE/EU-EG/Os Verdes)
En marzo de 2014, IU, ICV, AGE, Chunta Aragonesista e outras forzas menores constituíron a coalición para ás eleccións europeas Esquerda Plural. Naquel momento Pablo Iglesias foi convidado a participar e con moito acerto anunciou a candidatura de Podemos baixo o principio de que a unidade popular “era a suma de persoas e non a suma de siglas” e que as coalicións impedían a participación democrática en primarias. Nada que engadir.
España como problema, Catalunya como solución?
Creado o Martes, 26 Setembro 2017 23:17
Cando se iniciou por parte da sociedade civil catala o movemento de autodeterminación, tras o proceso fracasado da vía de reforma estatutaria para modificar as relacións de Catalunya con España e de paso forzar unha vía federalizante no estado, dúas foron as lecturas que del se fixeron. Unha en clave de democracia radical a outra en clave exclusivamente nacionalista.
As forzas, e as análises, que a interpretaban na primeira das claves concibiron o conflito catalán como un movemento máis, de seguro o máis importante, dentro do esgotamento do modelo constitucional do 78 e polo tanto, ao igual que o facía o 77% do electorado catalán, tratábase de dar unha resposta catalanista e democrática, de carácter transversal, que tiña unha dobre característica e un efecto engadido. A dobre característica era a reivindicación dunha nova interpretación democrática,  co dereito a decidir como elemento forza, á vez que construír unha nova relación entre Catalunya e España non en base á subordinación ‘autonómica’ senón de relación de soberanía entre dous estados  iguais (concretárase despois a mesma nun modelo federal, confederal ou de dous estados independentes). O efecto engadido sería que este movemento funcionaría como efecto dominó nun proceso constituinte en todo o estadoaberto simbolicamente polo 15M.
Aquel 15 de xullo, este 15 de xullo
Creado o Xoves, 06 Xullo 2017 22:56
Cando o 15 de xullo de 2014 lanzábase o manifesto da Marea Atlántica, moitas activistas de diferentes cidades e vilas galegas recibíamos o chamado como propio, coa mesma ilusión que poucos anos antes recibiramos ao 15M, e coa esperanza de que servira de impugnación total ao xeito de construír a política desde os partidos.
A calor daquel manifesto naceron novas mareas (non moitas como se di, pero unhas cantas). Os partidos, que ata ese momento se encargaran de marcar os marcos xeográficos do movemento de cambio (espazo AGE), foron arrastrados polo efecto Podemos e foron aceptando, non con moita convicción, ás novas dinámicas.
Sondaxe acerta, La Voz de Galicia varre para casa
Apuntes urxentes sobre a primeira crise da nova política
A contenda pola nova democracia continúa despois das autonómicas
Primarias abertas na Marea
En realidade sempre houbo un único proceso
As Mareas recoñécense nas novas dinámicas
Páxina 1 de 13
Un 'novisimo' proxecto común
Marx, Castelao, Beiras, ... traidores !
O espírito do 29 de xaneiro
O sorriso de Feijóo
A desafección continúa e a esquerda dáse un respiro
Necesitamos máis esquerda renovadora para saír do ‘Cul de Sac’
Empatía, responsabilidade ética e tolerancia


langs: pt pt gl es pt gl es es gl gl es gl ca tr ca gl gl ca gl ga pt id gl gl en gl en es gl gl pt fr pt is pt es gl pt en pt es hu es de fr pt uk es it gl ca ca it it en es gl es en hu gl pt es en es es es en hu ca es es it gl eu gl en gl gl it es pt en it es en gl es gl es

text:
¿Qué necesito saber para trabajar en laboratorios en Lugo?
Aprenderás a efectuar las operaciones de toma de muestras, su preparación y puesta a punto de instrumentos y equipos para la realización de análisis químicos.
SOLICITA INFORMACIÓN DEL CURSO
Al cumplimentar el formulario aceptas aviso legal, política de privacidad de datos y las condiciones de uso.
España | Argentina | México | Chile | Colombia | Perú | Ecuador | Uruguay | Paraguay | República Dominicana
Bolivia | Guatemala | Honduras | Nicaragua | Venezuela | El Salvador | Costa Rica | Panamá | Guyana
Cursos - Neptunos Formación S.L. B91718981 - Paseo de las delicias 1, 41001 Sevilla (España) - Tel. 955540882 (+0034)
| CURSOS QUÍMICA | CURSOS LABORATORIOS | CURSOS ALIMENTACIÓN | CURSOS FARMACIA | CURSOS SANIDAD |


langs: gl gl ca gl en gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es

text:
Aquel 15 de xullo, este 15 de xullo
Creado o Xoves, 06 Xullo 2017 22:56
Cando o 15 de xullo de 2014 lanzábase o manifesto da Marea Atlántica, moitas activistas de diferentes cidades e vilas galegas recibíamos o chamado como propio, coa mesma ilusión que poucos anos antes recibiramos ao 15M, e coa esperanza de que servira de impugnación total ao xeito de construír a política desde os partidos.
A calor daquel manifesto naceron novas mareas (non moitas como se di, pero unhas cantas). Os partidos, que ata ese momento se encargaran de marcar os marcos xeográficos do movemento de cambio (espazo AGE), foron arrastrados polo efecto Podemos e foron aceptando, non con moita convicción, ás novas dinámicas.
O período entre ese verano de 2014 e as eleccións municipais do 2015 foi un momento de experimentación política, agrupamento cidadá e construción colectiva extraordinario. Moitas das persoas que hoxe conforman o movemento de cambio incorporáronse por vez primeira á militancia política en termos organizativos ao igual que durante o 15M o fixeran en termos cívicos. Durante eses meses a forza  das activistas asegurou que ás forzas partidarias non lles quedara outra saída que a aceptación do novo marco de relacións impulsado polas agrupacións municipalistas.
O éxito das mareas nas grandes cidades e o relato da transversalidade democrática (situado naquel momento en primeiro plano por Podemos),  mantivo o   impulso  ata as eleccións lexislativas do 20D. Non obstante os aparatos partidarios xa empezaran a recuperar o terreo perdido e coa legalización da coalición EnMarea fixeron un acto de apropiamento indebido do marco simbólico das mareas.
O 2016 iniciase con dous acontecementos chave:
Por unha banda, unha nova maioría rexeneracionista no congreso dos deputados que apuntaba a unha saída rápida de Rajoy da Moncloa e que debería facilitar meses despois a saída de Feijoo da San Caetano.
E por outra, a disposición das mareantes de retomar a iniciativa poñendo en marcha o proceso de Mareas en Común. Viñamos de aprender que a unidade das mareantes era o elemento fundamental para  facer fronte a uns aparatos partidarios interesados, en canto puideran, a modificar o relato e retomar o control da situación.
Durante aqueles meses de traballo, con moitas dificultades e atrancos, perfiláronse as liñas políticas da nova EnMarea que nacería o 30 de xullo en Vigo. E aínda que xa en febreiro (no encontro da Pobra) algúns xa advertimos certa intencionalidade de tutelase e o interese de sacar da axenda os debates que non eran de interese para certo grupo, a confianza nas compañeiras era tan grande que deixaba a un lado calquera dubida.
Pero as cousas torcéronse pronto:
A incapacidade das forzas do cambio para facilitar a apertura dun novo ciclo político co PP fora do goberno, abriu o paso para unhas segundas eleccións xerais nun contexto máis difícil para a esquerda que aplanaba o camiño para unha nova vitoria de Feijoo nas inminentes eleccións autonómicas.
Paralelamente a isto os acordos da nova EnMarea saída de Vigo ían ser xestionados por unha coordinadora provisoria dominada polos partidos e que si ben mantívose firme á hora de non aceptar formulacións de coalición de partes para a candidatura (en moi boa medida pola actitude de dignidade mantida por Xosé Manuel Beiras e Luís Villares), rápido empezáronse a introducir elementos que co tempo serian chave para o retorno do control dos partidos sobre as inscritas (dúas velocidades na presentación das listas ás primarias, dualidade de censos, elección dun staff de campaña continuista, non sometemento do programa a referendo entre as bases,…)
Co paso do tempo EnMarea tornaba, cada vez máis, a ser unha nova coalición de partes de sempre (con algunha nova incorporación), e Luís Villares pasaba de ser o  candidato ‘extraordinario’ (de consenso dos poderes fácticos internos) a persoa non grata (‘non é dos nosos’).
A cándida inocencia de quen sendo honesto descoñecía as entrañas da política levouno a acometer, con máis voluntarismo que acerto, a imposible tarefa dunha lista de consenso daqueles que lonxe de estar interesados en construír un proxecto de cambio están interesados en manter as súas posicións de mando.
Distinto fora, como queriamos esperar moitas,  que a Marea Atlántica houbera liderado unha candidatura co obxectivo de asegurar unha maioría mareante no Consello das Mareas pero, ao igual que nas primarias para elixir as candidaturas ao parlamento de Galicia, as súas prioridades estaban en outro sitio. Houbo un tempo en que moitas lle recoñeciamos ese papel de liderado as atlánticas, a súa capacidade de innovar nas formas e acertar na diagnose, pero pronto saíron a luz contradicións que para moitas fixeron irrecoñecible o seu espírito inicial coa conseguinte perda de liderado foi enorme máis aló da cidade atlántica (con seguridade unha das máis amargas , por inesperada, que moitos nos tocou vivir neste periodo).
As eleccións  internas  para escoller o Consello das Mareas deron como resultado unha conformación moi segmentada, lonxe da hexemonía de calquera das candidaturas que concorrían. Resultado que de seguro ten que ver coa insatisfacción das inscritas de EnMarea de verse representado na súa totalidade por ningunha das candidaturas, ben fora pola súa composición ou polo seu programa.
Estes meses a nova Coordinadora de EnMarea, saída da elevación desa pluralidade do órgano político de EnMarea ao seu órgano executivo, fixo un traballo non remunerado de estruturación (extensión, protocolorización, regularización,…), de participación (mareas sectoriais, encontros coas inscritas, referendo sobre a moción de censura), e transparencia (envío de información de acordos) que desde o punto de vista de compromiso humano só cabe agradecer e valorar.
Agora tratase de asegurar catro cuestións para o período que vai ata o  próximo período electoral (municipais 2019, autonómicas 2020, xerais -?-):
-  Confeccionar un relato de cambio para o noso país, aberto e integrador, que permita achegarse a EnMarea á maioría social deste país que aspira a unha nova democracia que asegure a súa dignidade e a súa felicidade.
-       Fortalecer o proxecto nacional, non explicado o mesmo como un  feito froito dun esencialismo de carácter ideolóxico, senón sustentado nun soberanismo cívico de carácter democrático e artellado en forma de rede de proxectos cidadanistas municipais.
-      Asegurar a democracia e a transparencia interna en EnMarea (a esquerda galega necesita a súa particular perestroika e glasnov que non quixo facer aproveitando a crise dos contenedores partidario-ideoloxicos previos ao 15M)
-       Asegurar o compromiso ético da política como frontispicio da mesma. En poucos anos temos observado como en máis de unha ocasión vulneramos os propios principios que dicimos defender (como di un compañeiro mareante: “un minuto de silencio polo código ético”).
Esas son as cuestións que ten que abordar o próximo plenario de EnMarea. O demais retórica para cada parroquia.
Si algo temos aprendido nestes anos é:
$  1.    Que a democracia real é traballosa. Conleva tempo de adicación, perda de enerxías, mesmo algún que outro desgusto tamén, pero é o camiño necesario porque é o único transitable desde a honestidade.
2.    Que construír é difícil, e destruír é moi fácil. A irresponsabilidade das persoas que antepoñen os seus intereses persoais (na maioría dos casos ligados a unha remuneración) ao común é moi fácil de ocultar con grandes proclamas ideolóxicas para o cal faise necesario a procura do inimigo interior (noutro tempo o non xenuinamente esquerdista ou nacionalista, hoxe o non autenticamente rupturista).
$ 3.    Que cando se perde a perspectiva estratéxica, os movementos tácticos van enfrontando a sectores próximos para  obrigar a aliarse, dunha banda e doutra, con aliados conxunturais.
Espero que o tempo me quite a razón e que por unha vez teñan razón as compañeiras de optimismo infinito.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl ca gl en gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl ca gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ur en en sv fr de de fr fr fr sv en gl fr gl gl gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl it pt

text:
Ir á navegación principal e á identificación
Sondaxe acerta, La Voz de Galicia varre para casa
Creado o Sábado, 20 Mai 2017 00:36
A ausencia dunha alternativa xornalística de país ten convertido ao longo dos anos a La Voz de Galicia no xornal que o vertebra, marca as axendas e mesmo condiciona – máis de xeito simbólico que real – a actuación dos partidos políticos.
Cada vez que La Voz de Galicia toma a iniciativa, como no caso que nos ocupa demostrando que é o único medio que ten a capacidade para facer unha sondaxe do ‘estado da nación’ –lembrar que na recente enquisa de Sondaxe hai unha parte que se publica pero outra non menos importante que non se publica e ten outros fins non exclusivamente xornalísticos-  xorden dúas tendencias:
Apuntes urxentes sobre a primeira crise da nova política
Creado o Sábado, 18 Febreiro 2017 00:59
O episodio de cambio deconstituínte/constituinte que estamos a vivir tivo as súas primeiras sinais claras no inicio da década anterior coincidindo coa fisura na placa tectónica nacional vasca e catalá (Plan Ibarretxe, Estatùt de Catalunya) e coas mobilizacións de Non a Guerra! e do Nunca Máis, e ten o seu arranque simbólico no 15M.
É o 15M o que referencia unha urxencia e a súa vez a necesidade dunha nova expresión política, nin AGE primeiro, nin Podemos despois, con ser froito dese contexto, son os elementos enmarcadores do novo tempo. De existir un interface aproximado ao que quería expresar o 15M esas son as iniciativas de unidade popular municipal que tiveron a súa concreción en algunhas plataformas e Mareas nas municipais do 2015.
A contenda pola nova democracia continúa despois das autonómicas
Creado o Venres, 18 Novembro 2016 00:18
Pasados xa uns días desde as eleccións autonómicas e tras achegarme a diferentes interpretacións, na maioría dos casos descontextualizadas do período de ‘cambio de orde’ no que estamos inmersos, observo entre atónito e perplexo como a moitas das voces so intentan sacar rédito político de parte dun análise que por forza é complexo, aínda que para iso asuman o relato dominante que nos venden os medios empresariais de comunicación.
Existen nestas eleccións dous vencedores, PP e En Marea, e dous grandes derrotados (co permiso de Ciudadanos), PSOE e BNG.
Entre os vencedores e derrotados existen, non obstante, disfuncións con respecto á concreción do novo status que lle corresponde xogar a partir de agora a cada quen.
Primarias abertas na Marea
Creado o Luns, 18 Xullo 2016 01:41
Vivimos tempos de sufrimento e de ilusión.
Tempos nos que unha parte importante da nosa poboación non ten posibilidades de chegar a fin de mes e esta a padecer as consecuencias das políticas de recortes e de austericidio, mentres que outro sector que pensou que o seu modelo ‘feliz’ de vida e consumo era irreversible observa como o seu soño queda enterrado baixo os cascallos do estoupido de diferentes burbullas especulativas.
Galicia, o noso país, estámolo perdendo, escapa das mans, sen que os nosos gobernantes atendan a chamadadun ecosistema que se esboroa, dunha mocidade que ten que saír do país para traballar en condicións de dignidade mínima ou duns sectores produtivos estratéxicos que van esmorecendo.
En realidade sempre houbo un único proceso
As Mareas recoñécense nas novas dinámicas
Retomar a senda das primaveras árabes
Apuntamentos de urxencia a propósito da candidatura de cambio para as xerais
Vellos partidos, notables caducos e cidadanismo low cost
Os partidos políticos e a Unidade Popular
Páxina 2 de 13
Un 'novisimo' proxecto común
Marx, Castelao, Beiras, ... traidores !
O espírito do 29 de xaneiro
O sorriso de Feijóo
A desafección continúa e a esquerda dáse un respiro
Necesitamos máis esquerda renovadora para saír do ‘Cul de Sac’
Empatía, responsabilidade ética e tolerancia


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl ca gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es en gl gl gl gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl it pt

text:
Ir á navegación principal e á identificación
Vostede está aquí: Home Sen categoria Aquel 15 de xullo, este 15 de xullo
Creado o Luns, 18 Xullo 2016 01:41
Vivimos tempos de sufrimento e de ilusión.
Tempos nos que unha parte importante da nosa poboación non ten posibilidades de chegar a fin de mes e esta a padecer as consecuencias das políticas de recortes e de austericidio, mentres que outro sector que pensou que o seu modelo ‘feliz’ de vida e consumo era irreversible observa como o seu soño queda enterrado baixo os cascallos do estoupido de diferentes burbullas especulativas.
Galicia, o noso país, estámolo perdendo, escapa das mans, sen que os nosos gobernantes atendan a chamadadun ecosistema que se esboroa, dunha mocidade que ten que saír do país para traballar en condicións de dignidade mínima ou duns sectores produtivos estratéxicos que van esmorecendo.
Pero xunto con esa dura realidade, asistimos tamén, a un momento no que conflúen enerxías positivas, se concitan ilusións renovadas, e se xuntan vontades para ter un país mellor.
0 15M [de 2011] propúxonos un empoderamento masivo, unha repolitización da vida. Nunca poderemos agradecerlle ao 15M todo o feito por nós, cambiou a idea colectiva que tiñamos de nós mesmos e fíxonos mellores a todas e a todos: a moitos incorporándoos ao movemento de cambio pola xustiza global, a outros recordándonos os motivos polos que nos tiñamos incorporado hai anos, e a uns cuantos lembrándolles que a indiferenza non nos fai neutrais senón que nos converte nuns cínicos.
Despois veu o 24M [de 2015] e con el a confirmación de que é posible gañar, de que non todo esta escrito, de que os poderosos non son tan poderosos como pensabamos, e de que os “cenizos” tamén se poden equivocar.
Ese dobre espírito de dignidade humana das persoas que sofren e continúan a sobrevivir e da decencia moral dos que non se resignan a ser marionetas dunha obra escrita por outros, é o que nos xuntou nas prazas, nos guiou nas mareas e nos convoca para os novos pasos colectivos e individuais.
A anterior transición comezou simbolicamente coas primeiras protestas nos inicios do sesenta e pechouse coa vitoria socialista no 82. Dúas décadas. O actual proceso de cambio iniciouse coas primeiras protestas contra a guerra e tivo o punto de partida simbólico no 15M, escasamente unha década. Os procesos de cambio estrutural formatéanse como complexos e de longo alcance, nunha lóxica dialéctica de avances e retrocesos.
Non obstante, construír algo diferente con pensamentos do pasado ten os seus riscos. Non todas as sumas suman se non se acerta na fórmula; aumentan as posibilidades de perder a centralidade do taboleiro político; e existe unha tendencia, case imperceptible, de perder o relato fresco do cambio democrático por volver ao tradicional e limitado do eixe esquerda-dereita, que só favorece en última instancia ao PP.
Deberiamos ter claro que a unidade popular é de persoas (cidadá) e non de suma de partes (estamental); que é o relato democrático (do 15M), e non o ideoloxico -sexa esquerdismo ou nacionalismo- é o único que pode activar unha maioria social e electoral de cambio; e que unha mellor democracia e unha maior transparencia son os piares sobre os que asentar as novas dinámicas (radicalidade democrática).
Deberiamos entender que os pobos non son de esquerda nin de dereitas, nacionalistas ou centralistas. Os pobos son homes e mulleres con necesidades reais e aspiracións para acadar unha vida mellor e unha existencia feliz. A intervención política debe facerse, nese senso, desde o campo da proposta cultural e non desde o reduto da ideoloxía.
En decembro parecía que eran as mareas o elemento central de En Marea, a pesar de que non era así. Nesta segunda volta apareceron con forza os partidos e as súas dinámicas. Agora hai que seguir construíndo a unidade popular desde a xente e desde as mareas e deconstruíndo ese AGE 2.0 que o tripartito foi impoñéndonos non últimos meses.
Aínda estamos a tempo de conquistar o goberno de Galicia para a xente.
O primeiro que hai que facer é, tal como sinalaron os alcaldes de A Coruña, Compostela e Ferrol, que o espazo cidadanista de Mareas en Común e o espazo partidario de En Marea teñen que encontrarse nunha plataforma electoral única para as eleccións autonómicas. Encontro que obviamente precisará de axustes e cesións.
O segundo é asumir o traballo realizado durante seis meses por medio centenar de activistas das Mareas nos encontros que Mareas en Común foi realizando por todo o país, nomeadamente a proposta de primarias abertas e participativa sustentadas no principio de igualdade concurrencial entre todas as persoas.
As primarias abertas á cidadanía non son só unha ferramenta máis da nova política. Son a liña divisoria entre a esquerda corporativa a esquerda libre. Son o núcleo central da nova democracia.
As primarias son, ademais, a conexión que permitirá á esquerda construír unha hexemonía social, que logo leve a unha hexemonía electoral, ao facilitar a relación respectuosa cos movementos sociais, como expresión da sociedade autoorganizada. As primarias son tamén o instrumento para abrir a porta ás novas axendas (fronte as axendas marcadas polo sistema, e seguidas pola esquerda corporativa).
Non deberiamos esquecer que a política se compón dunha serie de tácticas encamiñadas a facer máis feliz a vida da xente, ao servizo dunha estratexia orientada a situar por riba de todo a beleza.
Galicia Confidencial e OBenComún http://www.galiciaconfidencial.com/noticia/30981-primarias-abertas-marea
Un 'novisimo' proxecto común
Marx, Castelao, Beiras, ... traidores !
O espírito do 29 de xaneiro
O sorriso de Feijóo
A desafección continúa e a esquerda dáse un respiro
Necesitamos máis esquerda renovadora para saír do ‘Cul de Sac’
Empatía, responsabilidade ética e tolerancia