langs: es gl it es gl gl gl ar fr en gl it vi gl es es gl es gl gl ca es gl gl es es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl es gl es war gl war en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es gl gl en es pt gl gl gl gl es gl es gl en es es gl gl gl gl gl gl es es es es

text:
Archivo de la categoría: reseña
Abject Pleasures: Ponencia de Lorena López-López sobre 2 novelas miñas
Estes días celébrase o congreso da International Gothic Association de Manchester, no que Lorena López-López falará de vampirismo, sexualidade e tecnoloxía nas miñas novelas, especialmente en Sangue 12.
Esta entrada fue publicada en reseña, reseñaLdC_bis, reseñasangue12, Sangue12 el 31 julio, 2018 por admin.
Limiar de Conciencia en Protexta
No suplemento Protexta da revista Tempos Novos nº 254, xullo 2018 publícase unha reseña de Limiar de conciencia
NARRATIVA – A PEL DA SINTAXE, por Lorena Gómez Méndez
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia, reseña, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 20 julio, 2018 por admin.
Limiar de conciencia, recomendación de Mario Regueira
No blog de Mario Regueira (O porto dos escravos), a súa escolla dos mellores libros do pasado ano 2017 en galego, onde xunto a Camuflaxe, de Lupe Gómez, está Limiar de conciencia. Obrigada!!
En Lecturafilia publican outra reseña de Sangue 12. Obrigada!
Reproduzo aquí o texto de Tensy Gesteira.
”      “Sangue 12”, unha historia vampírica e feminista
Non hai nada máis atraínte para min que atoparme con historias que se presentan como raras, xa que iso simboliza que vou atopar algo diferente e case sempre, unha forma de literatura novidosa.  A orixinalidade no tema e no seu tratamento é a característica que máis destaca en Sangue 12, novela coa que a coruñesa Cris Pavón se inicia na literatura.
Nesta novela mestúrase o real co onírico e os séculos XIX e XXI, onde se nos conta unha historia vampírica que non é a mítica de Crepúsculo, senón que nos leva á reflexión sobre a propia identidade.
Nela atopamos a unha rapaza adolescente, sempre pendente do móbil, que se atopa un día con outra moza de aspecto estraño e anacrónico nun autobús nun día rutineiro. Cunha narración en primeira persoa, irémonos somerxendo nos pensamentos máis íntimos desta moza que busca a súa forma de ser nun mundo tan complexo coma o de hoxe en día. Mais, a aparente calma que ela vive co seu teléfono virase interrompida pola adrenalina que lle produce estar preto da rapaza misteriosa do autobús. E, pouco a pouco, iremos coñecendo unha historia de trazos vampíricos, pero cun ingrediente orixinal: a presenza da reflexión sobre o papel de ser muller en dous tempos diferentes, o mundo da tecnoloxía e a eclosión da soidade, e mesmo as desvantaxes de medrar e deixar a infancia atrás.
A verdade é que é esta unha historia que ben podería interesar a todas as persoas que leron a saga Crepúsculo e derivados, e debería ser de lectura obrigada nos institutos, pois fomenta o debate sobre a propia persoa e as súas formas de ver o mundo.
Así mesmo, Cris Pavón practica un exercicio moi interesante, ao combinar á perfección o mundo real co fantástico, de xeito que vemos todo o que acontece como normal, ata o feito de que dúas mentes se poidan conectar entre si. E non hai que esquecer outro dos puntos fortes do libro que temos entre mans: o debate sobre a liberdade amorosa, e o dereito a querer sen límites, independentemente do sexo.
Indagando máis alá, Sangue 12 podería verse coma unha homenaxe ao Frankenstein de Mary Shelley e a esas historias de vampiros do século XIX, que nos levarían directamente a unha inspiración que ten os seus cimentos na lectura das grandes obras clásicas. E senón, véxanse os fragmentos do diario da muller misteriosa nos que recoñece que un dos seus maiores gozos é o sangue e a lectura:
“Lin moitísimo esta tempada, gozo da lectura máis que de ningunha outra cousa. Case. A noite pasada, cando quería rematar Orgullo e prexuízo e os ollos se me pechaban, saín fóra da casa. A noite era espléndida, nidia. Fun silandeira ao galiñeiro da casa veciña, collín un pito xa grandiño e sacieime. Logo tranquilamente volvinme deitar e rematei o libro. A letra con sangue entra, ha, ha, ha”.
No parágrafo anterior non nos pasa desapercibido ese humor intelixente que impregna toda a novela e que nos fai botar unhas cantas gargalladas, iso si, sen quitarlle nin unha miga de seriedade ao asunto.”
Esta entrada fue publicada en reseña, reseñasangue12, Sangue12 el 23 septiembre, 2017 por admin.
Sangue 12 en Palabra de Gatsby
Na web Palabra de Gatsby publicaron hai pouco unha recensión de Sangue 12. Benvida sexa!
Reproduzo aquí o texto de David González.
“A literatura moitas veces precisa de renovar os seus propios mitos e figuras principais. O caso do vampiro non é algo diferente. Estas supostas deidades demoníacas que presentaron autores como Bram Stocker, Byron o Goethe evolucionaron na literatura actual introducíndose no novo mundo con distintos resultados. Sangue 12 de Cris Pavón é un deses casos nos que esta figura desvirtúase fronte a tradición pero o resultado non é un despropósito.
O libro non comeza con moi bo pé. Peca un pouco nos primeiros capítulos de caer na repetición de situacións e os encontros dos personaxes sempre baséanse nos mesmos principios. Cando todo pode indicar que o libro seguirá unha trama insubstancial, o contacto entre as dúas protagonistas da lugar a un cambio sorprendente no rumbo da historia. A trama comeza a introducir reflexións sobre o crecemento, o sangue, a regra e a sexualidade dende unha óptica nada tradicional.
É posible medrar sen se volver desprezábel? É posíbel que a noite non siga o día? Eles só se resignan. Acéptano e reciben logo as ledicias do sexo como premio de consolación fronte á perda da infancia. É o que fai soportábel o paso ao estado adulto, sempre o pensei, pero nunca o comprendín como agora. Foi algo máis que entendelo, sentino, por un intre desexei mergullarme eu tamén na corrente do tempo e compartir con ela ese pracer. (páx. 84)
A obra combina un diario e as vivenzas persoais da vampiresa cunha narración áxil e na que a descrición ocupa so momentos chave da historia. Todo isto outorga a obra unha perspectiva microhistórica moi ben trazada en base a unha cronoloxía ben perfilada. As novas tecnoloxías introdúcense tamén para favorecer este punto, xa que a axilidade da mensaxería permite que as relacións entre personaxes sexan moito máis aceleradas e constantes.
O amor adolescente e feminino que podíase entender nas primeiras páxinas non segue as liñas tradicionais dos máis recentes e desafortunados produtos literarios, senón que utilízase como crítica á idealización do amor que a historia escrita por homes impuxo. O descubrimento da sexualidade supón para as dúas mozas un pracer que non se ve baixo os medos heteropatriarcais e que os pon en dúbida. O sangue da menstruación é un sangue que é froito de desexo por parte da vampiresa, que desexa unha volta á infancia a través dun líquido desexado, nun proceso voluntariamente similar á lactancia. Non produce noxo nin simboliza a fertilidade, en vez de ser a marca da vida adulta e a marca da liberdade e a infancia.
3 de xaneiro de 1817
O pacto era non medrar. Aínda ten que transcorrer un tempo para que vexa se efectivamente se detivo o meu crecemento. Ás veces asáltame unha sede tal que non sei do que sería capaz… de chuchar a menstruación se a tiver.
5 de xaneiro de 1817
Cando chucho sangue volvo á infancia perfecta, á ledicia total. Á despreocupación, á ignorancia, ao gozo. Lembro o imposíbel, o pracer da lactancia. (páx.92)
Tamén se agradecen as continuas referencias que fai a autora a tradición literaria e, en especial, ó pensamento feminista. Aínda que o feminismo é un tema que ten un fondo palpable na novela, tamén se introducen explicitamente algúns nomes de pensadoras e títulos de obras. Destacar o papel que se lle da a Mary Shelley pois é o antecedente máis popular da literatura de terror escrita por mulleres.
Conseguiu que a irmá lle enviara o enderezo de Mary Shelley, Mary Wollstonecraft de solteira, quen foi moi amábel e atenta ao responder as súas cartas, pero non lle deu ocasión para se achegar como Palmira quería, con máis intimidade. Informouse de todo canto puido sobre a súa vida: os seus fillos mortos, as desavinzas co defunto marido, a vida dos do pazo Diodati. Canto máis descubría de Mary Wollstonecraft, máis medraba a súa admiración por ela: a devoción pola súa nai autora da Vindicación dos dereitos da muller, o seu desprezo polas convencións sociais, o singular da súa vida e a dos seus amigos. (páx. 115)
En resumo, Sangue 12 é un libro que aínda que pode ter un comezo titubeante merece unha oportunidade por parte do lectorado. Un libro bizarro, complexo pero cun fondo chamativo e todo un pensamento detrás.”
Esta entrada fue publicada en reseña, reseñasangue12, Sangue12 el 23 septiembre, 2017 por admin.
Magdalena tecnolóxica, por Mario Regueira no Sermos Galiza
No semanario Sermos Galiza do xoves 25 de xuño, Mario Regueira publicou unha crítica de ‘Á busca da orixe perdida das especies’.
Esta entrada fue publicada en ABDOPDE, reseña, reseña ABDOPDE el 30 junio, 2015 por admin.
Reseña de ‘Á busca da orixe das especies’ por Inma Otero Varela
A Cristina Pavón préstalle afondar no que nos fai máis humanos. Percíbese en obras anteriores e tamén nos relatos que conforman este volume premiado no certame Ricardo Carballo Calero de 2014. A linguaxe, os novos emprazamentos nos que nos sitúa a integración da tecnoloxía nas nosas vidas, a memoria e o tempo constitúen os vimbios que sosteñen as identidades. Ata aquí pouco de novidoso no que a temas se refire, sen que isto supoña ningún tipo de menoscabo. A orixinalidade vén do enfoque. Incorpórase o discurso da ciencia ao filosófico e estritamente literario na análise do “eu”. O individuo convértese en obxecto de estudo para a neurociencia e a intelixencia computacional, mentres o narrador se apropia por veces desta perspectiva analítica. Mais o curioso e formidable é que a complexidade do que se observa, o humano, fai que nunca perda a alma. Perdura unha parte que non se deixa apreixar, en boa parte porque muda, é maleable a causa do tempo. Se cadra este é o motivo polo que a súa produción non se pode encadrar nidiamente dentro dos marcos da ficción científica, malia que abeire certo ton ensaístico.
Volvamos á memoria, tema fundamental de todos os relatos nas súas múltiples variantes. A memoria como ponte coa infancia e as súas experiencias traumáticas, a memoria domesticada con pastillas que aparece en “Sara e os años”, a reconfiguración do mundo á que obriga o Alzheimer en “Culler culler culler” que abre a pregunta de se a falta de linguaxe e memoria merma o que hai de humano nas persoas, a memoria como garante da especie e, sobre todo, a memoria como ficción e como construtora da identidade. Son precisamente os relatos que abren e pechan o libro os máis interesantes neste aspecto. Os “eu” que reconstrúe a memoria de ambos os dous relatos inteactúan coa obra de escritores consagrados; Borges, Darwin, Cunqueiro e, nomeadamente Proust. A nudez da intimidade convertida en espectáculo radicalízase coa posibilidade de viaxar a través dos recordos que ofrece o Memory Park. A experiencia lúdica vóltase adicción e esta angustia cando se constata que as lembranzas máis queridas nin sequera son ficcións estables. É o prezo que ten que pagar a protagonista, “auténtica ionqui do egotrip” (p. 26), muller como o resto de personaxes principais que, por mor da súa identidade de xénero, ven como a suma imposta desde fóra do “eu” aumenta considerablemente. Só unha tacha facilmente subsanable a unha obra sorprendente e ben feita. Cóanse por veces expresións lingüísticas un tanto chocantes por interferencia do castelán.
Publicado no xornal “Novas do Eixo Atlántico”
Esta entrada fue publicada en ABDOPDE, reseña, reseña ABDOPDE el 12 junio, 2015 por admin.
A plataforma de crítica literaria A Sega publica hoxe unha reseña de María Reimóndez  arredor da miña novela Sangue 12 intitulada ‘O doce abxecto’, que podes ler nesta ligazón. Reprodúzoa a continuación, feliz de que me saiban ler.
“Woman, as a sign of difference, is monstrous”
Rosi Braidotti, “Mothers, Monsters and Machines”
“A free woman in an unfree society will be a monster”
Angela Carter, The Sadeian Woman
Tomo as dúas citas introdutorias para esta recensión do excelente artigo “Of Aliens, Monsters and Vampires: Speculative Fantasy’s Strategies of Dissent”, de Belén Martín Lucas porque creo que ben serven para contextualizar a novela Sangue 12 de Cris Pavón. Esta contextualización fáiseme necesaria porque, deliñando o seu argumento de vampira adolescente (ben, as vampiras non teñen idade pero así se entende no texto) namorada podería ser que alguén se confundise con certas versións recentes desta temática coas que a novela de Pavón nada ten que ver. Malia a moda de películas, series, libros e demais parafernalia que nos invadiu en época recente, a novela de Pavón nace, ao meu ver, dunha outra xinealoxía, unha moito máis antiga e sen dúbida evidentemente antiheteropatriarcal.
É ben certo que as narrativas vampíricas renacen das súas cinsas de forma pendular co atractivo que estes personaxes tan terroríficos como atraentes suscitan non só nas mentes adolescentes, pero rara vez as lecturas máis habituais desa lenda pasan do agardado, do previsible, da sedución heteropatriarcal do vampiro poderoso e as vampiras… ben, vampiras.
Eles coa capacidade de dar a vida eterna, elas coa maldade innata de calquera muller, incapaces de sentir amor, compromiso, coidado, todas eses atributos femininos do patriarcado. Mais no fondo, e de aí a intelixencia fina e irrefutable de Pavón, a lectura patriarcal do vampiro deixa fóra o seu potencial de subversión, un potencial que, por certo, levan explorando as autoras feministas e lesbianas, sobre todo as racializadas, xa un tempo moi longo noutras latitudes (por desgraza, con pouca visibilidade1).
O primeiro vínculo de Sangue 12 con estoutra xinealoxía á que me refiro ten que ver con poñer de manifesto dende o irónico e dende a destreza narrativa máis absoluta, a –non podo dicilo doutra maneira- estupidez do mito do vampiro patriarcal. Non se entende, senón, por que habendo sangue a esgalla, sangue que flúe cada mes, os vampiros teñen que pasar polo molesto proceso de chuchar e matar a vítima tras vítima nun aburrido ronsel de morte e destrución. O texto de Pavón é moito máis amplo ca iso, pero ao meu entender nace desta chiscadela ao aburrimento das narrativas patriarcais e, si, tamén, á súa estupidez.
Porque nesta historia de vampirismo flúe tamén a negación a aceptar a narrativa heteropatriarcal do propio corpo, a da marca imborrable da regra como inicio da vida adulta, a do desexo heterosexual, a do esluír permanente da historia das mulleres (por exemplo grazas á referencia ao amor entre a protagonista e Ada Lovelace). Todos estes aspectos nárranse dende unha escrita que flúe coma o sangue, con naturalidade entre os diálogos e os recordos, entre a incerteza do engano inicial, da reticencia da protagonista ao amor ata a entrega ao descoñecido. Hai na novela unha interesante evolución dunha personaxe única, autónoma e inicialmente distante. Mais o sangue…o sangue pódeo todo.
É nese lugar, nese material viscoso e concreto, onde a novela racha con todas as convencións do vampírico. Regresa con Kristeva ao abxecto. O abxecto, aquilo que nos provoca noxo, como o sangue menstrual lle provoca ao patriarcado, marca a ruptura dos significados adquiridos, unha ameaza aos valores dominantes. É así que a mera idea de que unha vampira poida atopar o sangue menstrual coma o maior manxar resulta non só novidosa senón fondamente política.
Nesta política doce, o corpo feminino, o corpo neste caso da moza adolescente, adquire novos significados. Convértese en lugar de gozo, racha coa narrativa da vergoña e amósase en todo o seu esplendor.
Ese esplendor mordaz e paixonal contrasta de forma directa coa vergoña que se nos inculca ás mulleres con respecto á menstruación. Hai aínda moitas mozas e mulleres que non queren usar tampax, e xa non digamos unha copa menstrual, por entrar en contacto co seu propio corpo, por tocar o seu propio sangue. A construción cultural do abxecto ten implicacións políticas claras. Para as mulleres, o descoñecemento do corpo é tamén o descoñecemento do pracer, e polo tanto, o descoñecemento da posibilidade dunha sexualidade autónoma e non suxeita aos designios heteropatriarcais.
O heteropatriarcado comeza por desafiuzarnos do noso corpo, por facernos entender ás mulleres mesmo dende esa experiencia básica, que non encaixamos, que somos as monstras, as abxectas. Só desta maneira se entenden os debuxos recorrentes do “corpo humano” sempre masculino, o mal chamado “masculino xenérico” da linguaxe sexista, a delimitación das mulleres nos estudos médicos sempre como a excepción a unha suposta (ironías á parte) regra. Sangue 12 fala de todo isto e máis, coa escrita non de quen é quen de reescribir un xénero senón de devolvelo ao rego transgresor do que naceu fronte a visións hexemónicas e edulcoradas, patriarcais e retrógradas da máis pura cooptación.
O motivo vampírico e doutras monstras resulta unha narrativa, pois, vizosa, para analizar o abxecto e as fendas das ideoloxías dominantes que Pavón utiliza á perfección. Ademais, neste caso, o que se conta resulta tan intrigante, atractivo e engaiolante que unha non ten máis posibilidade que renderse ante o evidente. O abxecto é doce, a subversión é deliciosa, a transgresión é pracer.
Publicado tamén na Axenda da AELG
Esta entrada fue publicada en reseña, reseñasangue12, Sangue12 el 2 junio, 2015 por admin.
‘Á busca da orixe perdida das especies’ no Faro da Cultura
O Faro da Cultura do 23-04-2015 publicou unha crítica de Francisco Martínez Bouzas arredor de ‘Á busca da orixe perdida das especies’, baixo o título ‘Viaxes pola memoria’
Esta entrada fue publicada en ABDOPDE, reseña, reseña ABDOPDE el 1 mayo, 2015 por admin.
Ana Bande e ABDOPDE
Grazas, Ana, polo que escribiches ao redor de ‘Á busca perdida das especies’, que se pode ler nesta ligazón, e que reproduzo aquí tamén.
Xa máis dunha vez oín as túas desculpas -mesmo laios :)- por non ter conseguido que ‘Limiar de conciencia’ fose gañadora cando eras membro do xurado, e abonda xa con iso, por favor. Pois se alguén conseguiu darme a confianza que ás veces me faltaba con esa novela fuches ti, que soubeches entender o que eu buscaba, e superar as dificultades que o texto puña,  e acompañarme nesa busca até o final. Así que se a alguén lle teño que agradecer algo por ‘Limiar de conciencia’, Ana, cariño, é a ti.
A busca da orixe perdida das especies, Cristina Pavón
Dende que tiven o privilexio de ler o manuscrito da súa primeira e grandísima novela, Limiar de Conciencia, e malia a mala conciencia (neste caso a miña) de non ser quen de defender a capa e espada aquel texto para que fora o xusto gañador do Premio Xerais daquel ano, síntome en débeda con Cristina. Pero o meu desacougo durou o pouco tempo que pasou dende que a autora comezou a ser premiada.  Ao Premio “Modesto Rodríguez Figueiredo” pola súa obra “Cara a Tiananmen Square”, engádese agora o recente Premio Carvalho Calero de Narración por este conxunto de relatos de título tan fermosamente evocador. Eu, de Cristina destacaría o seu degoiro polo coñecemento. A súa curiosidade por atopar a cerna das cuestións fundamentais. As que atinxen ás dúbidas máis transcendentes, que son tamén as que nos plantexamos na máis tenra infancia e que a pesar de todo o que levamos lido e reflexionado non damos resolto con toda a madurez que se supón que unha acada coa idade adulta. Cicais o máis precioso que atopo na súa escrita é precisamente a imposibilidade de acadar certezas nunha idade adulta que inxustificadamente privilexiamos fronte a aquela inocencia involuntaria coa que albiscabamos o mundo na infancia. Por iso a recuperación daquel paradiso perdido é a angueira á que se sacrifica a poesía, esa arqueoloxía sentimental na que procuramos reter, non un tempo pasado que polo simple feito de selo tivese que ser mellor, senón as primeiras impresións que o mundo exterior estampara na nosa conciencia. Aquel bruído, caloriña, insatisfacción ou incertidume sen adobiar por negociación ningunha con unha mesma, porque non tiñamos todavía a sensación de ter que defendérmonos de un mundo exterior nocivo e malvado que logo aprendemos que está aí para conspirar contra nós. O devezo de Cristina por reencontrarse con aquel eu inocente e puro materialízase en textos profundos e sinceiros que debuxan paisaxes das que tamén nós formamos parte. Recoñecerémonos nos intres recuperados por Cristina, fomos a súa irmá afouta, fomos a súa compañeira de cuarto curso da EXB, tamén fomos a meniña que sentou no valado, afastada dos compañeiro de colexio, porque quería facerse preguntas ela soíña. E somos tamén eses adultos despistados que procuramos respostas en máquinas do tempo de feiras e tamén en pílulas que prometen un pouco de calma neste caos de incertidume. Confiamos na ciencia e nos achados de xentes que pasaron a vida resolvendo unha fórmula matemática, pero prestamos tamén toda a atención ás estratexias coas que resolven a vida o común dos mortais, porque a sabedoría pode que sexa unha especie de equilibrio entre o desexo e a necesidade de insatisfacción. A Cristina preocúpalle a memoria, diríase que mesmo a obsesiona o perigo a perder esa especie de aleph que temos ao noso dispor para turrar de solucións xa probadas. É o medo á perder seguridade, esa que non precisabamos na infancia, cando a improvisación era a felicidade. Cicais non tiñamos que porfiar tantísimo en dominar o tempo, deterse fronte ao cabalo e abrazalo coma fixo aquel tolo marabilloso ¿non si?
Esta entrada fue publicada en ABDOPDE, reseña, reseña ABDOPDE el 1 abril, 2015 por admin.
← Entradas más antiguas
Blog de crispavon by cris pavon is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License
Abject Pleasures: Ponencia de Lorena López-López sobre 2 novelas miñas
Limiar de Conciencia en Protexta
Limiar de conciencia, recomendación de Mario Regueira
Limiar de conciencia no Diario Cultural da crtvg
Limiar de conciencia na Tabela dos libros de Criticalia, xaneiro
Limiar de conciencia no Zigzag Diario da crtvg
Categorías Elegir categoría ABDOPDE actualidade bestiario colaboracion Entrevistas letraenobras Limiar de conciencia literatura e ciencia PezaWeb premio presentacion sangue 12 reseña reseña ABDOPDE reseñaLdC_bis reseñasangue12 reseñasLdC Sangue12 sermosgaliza Sin categoría vestiario xuntanzaescritoras_bahiaedicions
Archivos Elegir mes julio 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 junio 2017 octubre 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 octubre 2014 septiembre 2014 junio 2014 mayo 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 mayo 2013 abril 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012


document_lang: gl

langs: gl gl it es gl gl gl ar fr en gl it vi gl gl gl gl gl nl gl en es es gl gl gl gl gl gl es es es es

text:
Limiar de conciencia | deContado
Moito se ten falado das IA, mais, desta volta, imos escoitalas a elas. Sobre todo a unha delas: LIDIA. Ou mellor dito, ímola ler, porque o seu dominio é a escrita e vainos relatar a súa historia, a evolución das máquinas lingüísticas intelixentes. Case unha sorte de saga familiar onde as xeracións veñen marcadas polo desenvolvemento da industria; indo dende limitadas máquinas tradutoras até sistemas con capacidade de comprensión de textos moi diversos, cos que construirán o seu propio discurso e a súa identidade. E loitarán polo seu dereito a existir.
A simulación computacional, a recursión como estrutura da sintaxe que se traspasa á narración, a diverxencia como clave do coñecemento, son protagonistas de Limiar de conciencia. Tamén a literatura, a narración como alimento esencial das psiques, humanas ou de síntese.
Reseñas e recomendacións de LdC
Blog de crispavon by cris pavon is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License
Abject Pleasures: Ponencia de Lorena López-López sobre 2 novelas miñas
Limiar de Conciencia en Protexta
Limiar de conciencia, recomendación de Mario Regueira
Limiar de conciencia no Diario Cultural da crtvg
Limiar de conciencia na Tabela dos libros de Criticalia, xaneiro
Limiar de conciencia no Zigzag Diario da crtvg
Categorías Elegir categoría ABDOPDE actualidade bestiario colaboracion Entrevistas letraenobras Limiar de conciencia literatura e ciencia PezaWeb premio presentacion sangue 12 reseña reseña ABDOPDE reseñaLdC_bis reseñasangue12 reseñasLdC Sangue12 sermosgaliza Sin categoría vestiario xuntanzaescritoras_bahiaedicions
Archivos Elegir mes julio 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 junio 2017 octubre 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 octubre 2014 septiembre 2014 junio 2014 mayo 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 mayo 2013 abril 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012


langs: gl gl it es gl gl gl ar fr en gl it vi gl gl gl gl pt gl en en en en en en en gl en en nl gl en es es gl gl gl gl gl gl es es es es

text:
Limiar de conciencia (Urco Editora, 2017)
Á busca da orixe perdida das especies  (Laiovento,  2015)
Sangue 12  (Urco Editora,  2014)
Limiar de conciencia“  (CC,  2012)
Obras breves de imaxinación (Baía Edicións, 2011).
Blog de crispavon by cris pavon is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License
Abject Pleasures: Ponencia de Lorena López-López sobre 2 novelas miñas
Limiar de Conciencia en Protexta
Limiar de conciencia, recomendación de Mario Regueira
Limiar de conciencia no Diario Cultural da crtvg
Limiar de conciencia na Tabela dos libros de Criticalia, xaneiro
Limiar de conciencia no Zigzag Diario da crtvg
Categorías Elegir categoría ABDOPDE actualidade bestiario colaboracion Entrevistas letraenobras Limiar de conciencia literatura e ciencia PezaWeb premio presentacion sangue 12 reseña reseña ABDOPDE reseñaLdC_bis reseñasangue12 reseñasLdC Sangue12 sermosgaliza Sin categoría vestiario xuntanzaescritoras_bahiaedicions
Archivos Elegir mes julio 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 junio 2017 octubre 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 octubre 2014 septiembre 2014 junio 2014 mayo 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 mayo 2013 abril 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012


langs: gl gl it es gl gl gl ar fr en gl it vi gl gl gl gl ca es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl en es es gl gl gl gl gl gl es es es es

text:
Limiar de conciencia | deContado
Archivo de la categoría: Limiar de conciencia
Limiar de Conciencia en Protexta
No suplemento Protexta da revista Tempos Novos nº 254, xullo 2018 publícase unha reseña de Limiar de conciencia
NARRATIVA – A PEL DA SINTAXE, por Lorena Gómez Méndez
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia, reseña, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 20 julio, 2018 por admin.
Limiar de conciencia, recomendación de Mario Regueira
No blog de Mario Regueira (O porto dos escravos), a súa escolla dos mellores libros do pasado ano 2017 en galego, onde xunto a Camuflaxe, de Lupe Gómez, está Limiar de conciencia. Obrigada!!
Limiar de conciencia no Diario Cultural da crtvg
Valorar a diferenza, crear comunidade. Intelixencias artificiais protagonizan e narran Limiar de conciencia de Cris Pavón. Publicada por Urco Editora.
Esta entrada se publicó en Entrevistas, Limiar de conciencia, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 20 enero, 2018 por admin.
Limiar de conciencia na Tabela dos libros de Criticalia, xaneiro
Inmaculada Otero recomenda Limiar de conciencia
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 20 enero, 2018 por admin.
Limiar de conciencia no Zigzag Diario da crtvg
No Zigzag de onte (luns 8 de xaneiro) emitiron unha peza sobre a novela Limiar de Conciencia, a primeira novela galega protagonizada por unha Intelixencia Artificial. Publicada por Urco Editora, narra unha historia creada pola propia máquina.
Esta entrada se publicó en Entrevistas, Limiar de conciencia, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 9 enero, 2018 por admin.
Limiar de conciencia en Palabra de Gatsby
Hai cousa dun mes fixéronme unha entrevista en Palabra de Gatsby co gallo da publicación da miña novela Limiar de conciencia.
Reproduzo aquí o artigo de David González.
Como xorde Limiar de Conciencia? Cal é o xerme da novela?
Fascinación e vertixe polos computadores e o seu potencial. Intriga por temas que se poderían resumir nunha pregunta: pódese chegar á consciencia artificial, ao que se entende por IA forte?
É unha cuestión que se debate en filosofía, e na que se traballa en ciencia dende hai décadas, onde se desenvolven aplicacións cada vez máis potentes, pero moi lonxe aínda de nada que se poda comparar coa conciencia animal, e menos humana.
As pregunta sobre IA implican moitas outras sobre nós mesmos, sobre a nosa mente, linguaxe, xeito de coñecer, emocións, relacións cos demais. A miña resposta foi un conxunto de textos que se presentan como xerados por unha computadora, e que conforman unha novela: a forma de dicir si que tiña ao meu alcance. Unha sorte de xogo de Turing coa literatura. Un xeito para min perfecto de mesturar ciencia e literatura, maneiras de achegarse ao coñecemento que me interesan de sempre, temas que me acompañan dende hai moitos anos e dos que falo nalgúns artigos do meu abandonado blog: http://crispavon.com/category/literatura-e-ciencia/
É, por certo, a miña primeira novela, anterior a Sangue 12.
– LIDIA é a personaxe principal da novela. Pese a ser unha máquina, máis correctamente unha IA, ten un nome de xénero feminino. Débese a escolla a algún motivo en concreto?
Eu andaba a darlle voltas a unha historia de máquinas narradoras e, unha tarde que sentei moi decidida á escrita, apareceu LIDIA como personaxe, e con ese nome. Daquela sorprendeume que non se me ocorrera antes, de tan evidente que era: quen ía contar unha historia de máquinas narradoras mellor que unha delas!
Para min foi un achado importante atopar esa voz textual, permitiume artellar as matinacións que viña amoreando ao redor da IA, e tamén dar estrutura ao texto, cos log’s diarios da máquina.
Fotograma do booktrailer de Limiar de Conciencia. Pulsa na imaxe para acceder ó video completo. (Cedido pola autora)
Certo tamén que na novela, no desenvolvemento das máquinas lingüísticas, preséntanse dúas xeracións. Para suliñar as diferenzas entrambas asignei a cada unha nomes de diferente xénero, e a segunda xeración é feminina, algo que ten directa relación co desenlace da novela. LIDIA é, claro, membro desa xeración.
–   Está claro que a paixón pola tecnoloxía está impresa na súa maneira de narrar e nos personaxes das súas obras.
Eu, máis que como paixón pola tecnoloxía, a modo geek, véxoo como mostra de que me sinto concernida pola enorme presenza da tecnoloxía na cultura, e pola aceleración a que está sometida, que fai mudar substancialmente o noso mundo en períodos cada vez máis curtos.
Aínda que se miro na galipedia ese termo geek, á vista dos títulos que alí aparecen, se cadra debo recoñecerme como tal. E recoñézome no sentido máis utópico, dunha tecnoloxía empregada para minguar as desigualdades, non para afondar nelas. Certo que o presente é distópico a rabiar -coa mellor tecnoloxía ao servizo do capitalismo globalizado, agudizando o consumismo, facilitando o control da cidadanía-, mais tamén existen iniciativas para facilitar acceso libre á información e ao coñecemento a grandes colectivos, como as das comunidades de software libre, ou as de gobernos como o de India -para facer tablets e ordenadores moi baratos, destinados ao seu estudantado-.
Cris Pavón traballando na súa escrita. (Fotografía cedida pola autora)
Por outra banda, a tecnoloxía fíxonos humanos, é un fito esencial na nosa evolución biolóxica. Creouse o xénero homo para denominar aos primates que usaron ferramentas. É absurdo renegar de algo que nos constitúe e nos define -e nos fai mudar- de xeito tan esencial. Tecnoloxía é o lume, a escrita, a imprenta, a electrónica. Nese sentido, si teño paixón pola tecnoloxía.
–    De feito tamén na editora hai unha tendencia a premiar coa publicación das súas obras a autores que traballan a ciencia ficción. Isto vese moi claramente en que entre as novidades máis recentes tamén temos novelas como Aletheia Moritat.
Entendo que esa é máis ben unha pregunta para Urco pero, dende logo, eu non podo máis que celebrar que exista unha editora que aposte pola ficción científica. Encántame estar no seu catálogo, creo que é unha editora con liñas de publicación moi interesantes.
–  Neste caso a lingüística e a tradución son tamén importantes na obra. Hai moita reflexión e metalingüística no feito de que a propia máquina que ten lingua propia teña que adaptarse para expresar noutras linguas as súas vivenzas.
LIDIA é unha tradutora e, non só é o seu traballo procesar textos literarios e ensaísticos, é que ten a capacidade lingüística como parte esencial dela. Cando queda illada e dubida por momentos se seguir a traballar con linguaxes humanas, remata por concluír que non pode renunciar a algo tan de seu.
LdC apoiase moito na idea do eu como construción narrativa, un eu que fai historias sobre si e a súa contorna e organiza así o seu coñecemento. O aspecto no que eu quería incidir é, obviamente, a linguaxe como trazo distintivo da intelixencia humana. Pero, máis aló da sintaxe e a recursividade, subliñar o mecanismo narrativo como trazo humano por excelencia (algo que tomei do psicólogo cognitivo J. Bruner).
–  Consume habitualmente produtos culturais catalogados de ciencia ficción? Hai algún elemento neles que fose determinante na creación da novela?
Seguramente máis cine que literatura, mais todos aportan o seu, por asimilación ou rexeitamento, dende 2001, unha odisea espacial até Ex-machina, que creo que é a última que vin.  Entremedias destacaría Ghost in the shell (a de animación). E non esquecería Futurama.
E se tivese que encadrar as IAS de Limiar de conciencia nalgún ‘prototipo’ cinematográfico serían entre HAL 9000 e Samantha de Her, por non intentar replicar a corporeidade humana.
En canto a textos, sen dúbida influíronme os clásicos do xénero, incluído Neuromante. E dende logo lecturas sobre neurociencia, psicoloxía cognitiva, e temas afíns.
–   Despois do éxito de Sangue 12 tanto na crítica como no público, sente presión ó publicar unha nova novela no mercado e cunha temática distinta?
Sempre sentes expectación por como se recibe o que publicas, pero igual presión é moito dicir.
En principio non teño intención de escribir Sangue 13, perderíase o xogo de palabras-números do título, e, sobre todo, prefiro explorar outros vieiros.
Despois de Sangue 12 publiquei outro libro, Á busca da orixe perdida das especies, que foi premio Carvalho Calero 2014, un conxunto de relatos ao redor da memoria con distintos enfoques. Como a memoria, a linguaxe, a construción da identidade, a mestura de ciencia e literatura, están en moito do que escribo, senón en todo, busco tratalos de xeitos diferentes.
–   Para rematar. Ten algún proxecto literario en marcha do que nos poida adiantar algo?
Teño, pero agora mesmo non podo adiantar nada del.
Esta entrada se publicó en Entrevistas, Limiar de conciencia y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 3 enero, 2018 por admin.
Limiar de conciencia na Tabela dos Libros de Armando Requeixo
Na Tabela dos Libros deste mes recomendan Limiar de conciencia. Obrigada!
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 17 diciembre, 2017 por admin.
Presentación de Limiar de conciencia na libraría Trama
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 6 diciembre, 2017 por admin.
Presentación de Limiar de conciencia na libraría Andel
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 25 noviembre, 2017 por admin.
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 25 noviembre, 2017 por admin.
← Entradas más antiguas
Blog de crispavon by cris pavon is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License
Abject Pleasures: Ponencia de Lorena López-López sobre 2 novelas miñas
Limiar de Conciencia en Protexta
Limiar de conciencia, recomendación de Mario Regueira
Limiar de conciencia no Diario Cultural da crtvg
Limiar de conciencia na Tabela dos libros de Criticalia, xaneiro
Limiar de conciencia no Zigzag Diario da crtvg
Categorías Elegir categoría ABDOPDE actualidade bestiario colaboracion Entrevistas letraenobras Limiar de conciencia literatura e ciencia PezaWeb premio presentacion sangue 12 reseña reseña ABDOPDE reseñaLdC_bis reseñasangue12 reseñasLdC Sangue12 sermosgaliza Sin categoría vestiario xuntanzaescritoras_bahiaedicions
Archivos Elegir mes julio 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 junio 2017 octubre 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 octubre 2014 septiembre 2014 junio 2014 mayo 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 mayo 2013 abril 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012


langs: es gl it es gl gl gl ar fr en gl it vi gl es es gl es gl gl ca es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl ca gl gl gl es gl gl en gl gl gl gl en es gl gl es gl en es es gl gl gl gl gl gl es es es es

text:
Archivo de la categoría: reseñaLdC_bis
Abject Pleasures: Ponencia de Lorena López-López sobre 2 novelas miñas
Estes días celébrase o congreso da International Gothic Association de Manchester, no que Lorena López-López falará de vampirismo, sexualidade e tecnoloxía nas miñas novelas, especialmente en Sangue 12.
Esta entrada fue publicada en reseña, reseñaLdC_bis, reseñasangue12, Sangue12 el 31 julio, 2018 por admin.
Limiar de Conciencia en Protexta
No suplemento Protexta da revista Tempos Novos nº 254, xullo 2018 publícase unha reseña de Limiar de conciencia
NARRATIVA – A PEL DA SINTAXE, por Lorena Gómez Méndez
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia, reseña, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 20 julio, 2018 por admin.
Limiar de conciencia, recomendación de Mario Regueira
No blog de Mario Regueira (O porto dos escravos), a súa escolla dos mellores libros do pasado ano 2017 en galego, onde xunto a Camuflaxe, de Lupe Gómez, está Limiar de conciencia. Obrigada!!
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia, reseña, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 20 julio, 2018 por admin.
Limiar de conciencia no Diario Cultural da crtvg
Valorar a diferenza, crear comunidade. Intelixencias artificiais protagonizan e narran Limiar de conciencia de Cris Pavón. Publicada por Urco Editora.
Esta entrada se publicó en Entrevistas, Limiar de conciencia, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 20 enero, 2018 por admin.
Limiar de conciencia na Tabela dos libros de Criticalia, xaneiro
Inmaculada Otero recomenda Limiar de conciencia
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 20 enero, 2018 por admin.
Limiar de conciencia no Zigzag Diario da crtvg
No Zigzag de onte (luns 8 de xaneiro) emitiron unha peza sobre a novela Limiar de Conciencia, a primeira novela galega protagonizada por unha Intelixencia Artificial. Publicada por Urco Editora, narra unha historia creada pola propia máquina.
Esta entrada se publicó en Entrevistas, Limiar de conciencia, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 9 enero, 2018 por admin.
Limiar de conciencia na Tabela dos Libros de Armando Requeixo
Na Tabela dos Libros deste mes recomendan Limiar de conciencia. Obrigada!
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia, reseñaLdC_bis y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 17 diciembre, 2017 por admin.
Limiar de conciencia (hai tempo) no Sermos Galiza
A raíz da crítica de Mario Regueira arredor de Sangue 12 souben da que publicara aló polo 25 de xaneiro do 2013 sobre a miña primeira novela, Limiar de conciencia. Xa que logo, e por riba do meu habitual limiar de contenta, vou e súboa :)
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia, reseña, reseñaLdC_bis, reseñasLdC y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 3 octubre, 2014 por admin.
Limiar de conciencia (-7)
Guai! Ramón Nicolás publica no seu blog unha reseña crítica sobre Limiar de conciencia. Pódela ler aquí.
Mudou o enderezo e arestora está aquí.
Limiar de conciencia, de Cris Pavón
Licenza Creative Commons, 313 páxinas, 2012.
Limiar de conciencia é unha novela que, até o de agora, non gozou da convencional fortuna editorial que talvez lle correspondería. Como a propia autora sinala foron varios os concursos literarios aos que se presentou, obtendo recoñecementos como finalista, mias sen  poder conseguir a devecida publicación en papel. Tras estas portas que se pecharon debido, talvez,  á singularidade da proposta mais tamén a estes tempos dificultosos que vivimos, a súa autora, Cris Pavón,decide arestora ofrecela na rede en libre descarga, baixo licenza Creative Commons.
Cris Pavón  ofrece aquí a  sinopse do libro onde xa se poden advertir os vectores temáticos que encerra, tan escasamente transitados entre nós e desde logo da maneira que Pavón focaliza o material que traballa.  Sen dúbida, trátase dunha novela complexa, inspirada na hibridación xenérica, que beirea a ficción científica para nos situar nun universo no que a intelixencia dos ordenadores é unha realidade palpable, chegando a actuar de seu e construíndo textos literarios xerados desde as instancias da intelixencia virtual.
Eu recomendo atravesar as páxinas iniciais ofrecendo o máximo de complicidade posible, como lector, como lectora, pois talvez estas se articulen como unha sorte de esixente  tour de force que, de salvalo, permiten entrar con convicción no que esta obra tan pouco comparable a outras propostas ofrece. Véxase como hai unha enorme carga metaliteraria, circulando polas súas páxinas, e  a través das propias máquinas, textos creados que se derivan de abondosas fontes autoriais ou literarias (a orixe das especies darwiniano, O perfume, O parruliño feo, Papalagi, Tom Sawyer, o Corán, Upanishad,  Collodi, Andersen, V. Propp…) para inmiscirnos nunha historia na que o personaxe de Diego, con dificultades para interaccionar socialmente, irá adquirindo un crecente protagonismo ata se converter en Coder, sendo quen de insuflarlle conciencia ás máquinas para crear un xerador de textos  en contacto con Lidia, unha máquina lingüística, con quen confluirá na vontade  de preservar a lectura cun novo e singular metasoporte que aquí non cómpre revelar.
Son estes algúns dos trazos que máis me chamaron a atención nunha novela ben pouco ortodoxa,  innovadora e ambiciosa, que conxuga referentes das novas tecnoloxías se cadra case á man  con preocupacións de xinea literaria. Unha auténtica homenaxe, quen o dubida, ao mundo da lectura, tamén ao  da boa literatura,  que cuestiona con fondura os procesos de comunicación e  a identidade persoal, recorrendo a unha actualización da organización textual presente, paréceme, en modelos semellantes aos d´As 1000 e unha noites… Merecía outra sorte esta proposta e non estar unicamente na rede, aínda que isto permita, hoxe, chegar a ela. Grazas.
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia, reseña, reseñaLdC_bis, reseñasLdC y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 6 diciembre, 2012 por admin.
Limiar de conciencia (-6)
Na mensual Tabela dos libros que publica Armando Requeixo no seu moi-de-agradecer sitio, vexo que a Inmaculada Otero gustoulle Limiar de conciencia.
Esta entrada se publicó en Limiar de conciencia, reseña, reseñaLdC_bis, reseñasLdC y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 6 diciembre, 2012 por admin.
Blog de crispavon by cris pavon is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License
Abject Pleasures: Ponencia de Lorena López-López sobre 2 novelas miñas
Limiar de Conciencia en Protexta
Limiar de conciencia, recomendación de Mario Regueira
Limiar de conciencia no Diario Cultural da crtvg
Limiar de conciencia na Tabela dos libros de Criticalia, xaneiro
Limiar de conciencia no Zigzag Diario da crtvg
Categorías Elegir categoría ABDOPDE actualidade bestiario colaboracion Entrevistas letraenobras Limiar de conciencia literatura e ciencia PezaWeb premio presentacion sangue 12 reseña reseña ABDOPDE reseñaLdC_bis reseñasangue12 reseñasLdC Sangue12 sermosgaliza Sin categoría vestiario xuntanzaescritoras_bahiaedicions
Archivos Elegir mes julio 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 junio 2017 octubre 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 octubre 2014 septiembre 2014 junio 2014 mayo 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 mayo 2013 abril 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012


langs: es gl it es gl gl gl ar fr en gl it vi gl es es gl es es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl en es gl es es es war gl war en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es pt gl es pt gl es gl gl gl es gl es gl en es es gl gl gl gl gl gl es es es es

text:
Archivo de la categoría: reseñasangue12
Abject Pleasures: Ponencia de Lorena López-López sobre 2 novelas miñas
Estes días celébrase o congreso da International Gothic Association de Manchester, no que Lorena López-López falará de vampirismo, sexualidade e tecnoloxía nas miñas novelas, especialmente en Sangue 12.
Esta entrada fue publicada en reseña, reseñaLdC_bis, reseñasangue12, Sangue12 el 31 julio, 2018 por admin.
En Lecturafilia publican outra reseña de Sangue 12. Obrigada!
Reproduzo aquí o texto de Tensy Gesteira.
”      “Sangue 12”, unha historia vampírica e feminista
Non hai nada máis atraínte para min que atoparme con historias que se presentan como raras, xa que iso simboliza que vou atopar algo diferente e case sempre, unha forma de literatura novidosa.  A orixinalidade no tema e no seu tratamento é a característica que máis destaca en Sangue 12, novela coa que a coruñesa Cris Pavón se inicia na literatura.
Nesta novela mestúrase o real co onírico e os séculos XIX e XXI, onde se nos conta unha historia vampírica que non é a mítica de Crepúsculo, senón que nos leva á reflexión sobre a propia identidade.
Nela atopamos a unha rapaza adolescente, sempre pendente do móbil, que se atopa un día con outra moza de aspecto estraño e anacrónico nun autobús nun día rutineiro. Cunha narración en primeira persoa, irémonos somerxendo nos pensamentos máis íntimos desta moza que busca a súa forma de ser nun mundo tan complexo coma o de hoxe en día. Mais, a aparente calma que ela vive co seu teléfono virase interrompida pola adrenalina que lle produce estar preto da rapaza misteriosa do autobús. E, pouco a pouco, iremos coñecendo unha historia de trazos vampíricos, pero cun ingrediente orixinal: a presenza da reflexión sobre o papel de ser muller en dous tempos diferentes, o mundo da tecnoloxía e a eclosión da soidade, e mesmo as desvantaxes de medrar e deixar a infancia atrás.
A verdade é que é esta unha historia que ben podería interesar a todas as persoas que leron a saga Crepúsculo e derivados, e debería ser de lectura obrigada nos institutos, pois fomenta o debate sobre a propia persoa e as súas formas de ver o mundo.
Así mesmo, Cris Pavón practica un exercicio moi interesante, ao combinar á perfección o mundo real co fantástico, de xeito que vemos todo o que acontece como normal, ata o feito de que dúas mentes se poidan conectar entre si. E non hai que esquecer outro dos puntos fortes do libro que temos entre mans: o debate sobre a liberdade amorosa, e o dereito a querer sen límites, independentemente do sexo.
Indagando máis alá, Sangue 12 podería verse coma unha homenaxe ao Frankenstein de Mary Shelley e a esas historias de vampiros do século XIX, que nos levarían directamente a unha inspiración que ten os seus cimentos na lectura das grandes obras clásicas. E senón, véxanse os fragmentos do diario da muller misteriosa nos que recoñece que un dos seus maiores gozos é o sangue e a lectura:
“Lin moitísimo esta tempada, gozo da lectura máis que de ningunha outra cousa. Case. A noite pasada, cando quería rematar Orgullo e prexuízo e os ollos se me pechaban, saín fóra da casa. A noite era espléndida, nidia. Fun silandeira ao galiñeiro da casa veciña, collín un pito xa grandiño e sacieime. Logo tranquilamente volvinme deitar e rematei o libro. A letra con sangue entra, ha, ha, ha”.
No parágrafo anterior non nos pasa desapercibido ese humor intelixente que impregna toda a novela e que nos fai botar unhas cantas gargalladas, iso si, sen quitarlle nin unha miga de seriedade ao asunto.”
Esta entrada fue publicada en reseña, reseñasangue12, Sangue12 el 23 septiembre, 2017 por admin.
Sangue 12 en Palabra de Gatsby
Na web Palabra de Gatsby publicaron hai pouco unha recensión de Sangue 12. Benvida sexa!
Reproduzo aquí o texto de David González.
“A literatura moitas veces precisa de renovar os seus propios mitos e figuras principais. O caso do vampiro non é algo diferente. Estas supostas deidades demoníacas que presentaron autores como Bram Stocker, Byron o Goethe evolucionaron na literatura actual introducíndose no novo mundo con distintos resultados. Sangue 12 de Cris Pavón é un deses casos nos que esta figura desvirtúase fronte a tradición pero o resultado non é un despropósito.
O libro non comeza con moi bo pé. Peca un pouco nos primeiros capítulos de caer na repetición de situacións e os encontros dos personaxes sempre baséanse nos mesmos principios. Cando todo pode indicar que o libro seguirá unha trama insubstancial, o contacto entre as dúas protagonistas da lugar a un cambio sorprendente no rumbo da historia. A trama comeza a introducir reflexións sobre o crecemento, o sangue, a regra e a sexualidade dende unha óptica nada tradicional.
É posible medrar sen se volver desprezábel? É posíbel que a noite non siga o día? Eles só se resignan. Acéptano e reciben logo as ledicias do sexo como premio de consolación fronte á perda da infancia. É o que fai soportábel o paso ao estado adulto, sempre o pensei, pero nunca o comprendín como agora. Foi algo máis que entendelo, sentino, por un intre desexei mergullarme eu tamén na corrente do tempo e compartir con ela ese pracer. (páx. 84)
A obra combina un diario e as vivenzas persoais da vampiresa cunha narración áxil e na que a descrición ocupa so momentos chave da historia. Todo isto outorga a obra unha perspectiva microhistórica moi ben trazada en base a unha cronoloxía ben perfilada. As novas tecnoloxías introdúcense tamén para favorecer este punto, xa que a axilidade da mensaxería permite que as relacións entre personaxes sexan moito máis aceleradas e constantes.
O amor adolescente e feminino que podíase entender nas primeiras páxinas non segue as liñas tradicionais dos máis recentes e desafortunados produtos literarios, senón que utilízase como crítica á idealización do amor que a historia escrita por homes impuxo. O descubrimento da sexualidade supón para as dúas mozas un pracer que non se ve baixo os medos heteropatriarcais e que os pon en dúbida. O sangue da menstruación é un sangue que é froito de desexo por parte da vampiresa, que desexa unha volta á infancia a través dun líquido desexado, nun proceso voluntariamente similar á lactancia. Non produce noxo nin simboliza a fertilidade, en vez de ser a marca da vida adulta e a marca da liberdade e a infancia.
3 de xaneiro de 1817
O pacto era non medrar. Aínda ten que transcorrer un tempo para que vexa se efectivamente se detivo o meu crecemento. Ás veces asáltame unha sede tal que non sei do que sería capaz… de chuchar a menstruación se a tiver.
5 de xaneiro de 1817
Cando chucho sangue volvo á infancia perfecta, á ledicia total. Á despreocupación, á ignorancia, ao gozo. Lembro o imposíbel, o pracer da lactancia. (páx.92)
Tamén se agradecen as continuas referencias que fai a autora a tradición literaria e, en especial, ó pensamento feminista. Aínda que o feminismo é un tema que ten un fondo palpable na novela, tamén se introducen explicitamente algúns nomes de pensadoras e títulos de obras. Destacar o papel que se lle da a Mary Shelley pois é o antecedente máis popular da literatura de terror escrita por mulleres.
Conseguiu que a irmá lle enviara o enderezo de Mary Shelley, Mary Wollstonecraft de solteira, quen foi moi amábel e atenta ao responder as súas cartas, pero non lle deu ocasión para se achegar como Palmira quería, con máis intimidade. Informouse de todo canto puido sobre a súa vida: os seus fillos mortos, as desavinzas co defunto marido, a vida dos do pazo Diodati. Canto máis descubría de Mary Wollstonecraft, máis medraba a súa admiración por ela: a devoción pola súa nai autora da Vindicación dos dereitos da muller, o seu desprezo polas convencións sociais, o singular da súa vida e a dos seus amigos. (páx. 115)
En resumo, Sangue 12 é un libro que aínda que pode ter un comezo titubeante merece unha oportunidade por parte do lectorado. Un libro bizarro, complexo pero cun fondo chamativo e todo un pensamento detrás.”
Esta entrada fue publicada en reseña, reseñasangue12, Sangue12 el 23 septiembre, 2017 por admin.
Sangue 12 na Revista Revirada
Reseña de Sangue 12 na Revista Revirada
Esta entrada fue publicada en reseñasangue12 el 10 octubre, 2016 por admin.
Entrevista con Montse Dopico
Reseña de Ana Bande
Esta entrada fue publicada en ABDOPDE, Entrevistas, reseña ABDOPDE, reseñasangue12, Sangue12 el 19 noviembre, 2015 por admin.
A plataforma de crítica literaria A Sega publica hoxe unha reseña de María Reimóndez  arredor da miña novela Sangue 12 intitulada ‘O doce abxecto’, que podes ler nesta ligazón. Reprodúzoa a continuación, feliz de que me saiban ler.
“Woman, as a sign of difference, is monstrous”
Rosi Braidotti, “Mothers, Monsters and Machines”
“A free woman in an unfree society will be a monster”
Angela Carter, The Sadeian Woman
Tomo as dúas citas introdutorias para esta recensión do excelente artigo “Of Aliens, Monsters and Vampires: Speculative Fantasy’s Strategies of Dissent”, de Belén Martín Lucas porque creo que ben serven para contextualizar a novela Sangue 12 de Cris Pavón. Esta contextualización fáiseme necesaria porque, deliñando o seu argumento de vampira adolescente (ben, as vampiras non teñen idade pero así se entende no texto) namorada podería ser que alguén se confundise con certas versións recentes desta temática coas que a novela de Pavón nada ten que ver. Malia a moda de películas, series, libros e demais parafernalia que nos invadiu en época recente, a novela de Pavón nace, ao meu ver, dunha outra xinealoxía, unha moito máis antiga e sen dúbida evidentemente antiheteropatriarcal.
É ben certo que as narrativas vampíricas renacen das súas cinsas de forma pendular co atractivo que estes personaxes tan terroríficos como atraentes suscitan non só nas mentes adolescentes, pero rara vez as lecturas máis habituais desa lenda pasan do agardado, do previsible, da sedución heteropatriarcal do vampiro poderoso e as vampiras… ben, vampiras.
Eles coa capacidade de dar a vida eterna, elas coa maldade innata de calquera muller, incapaces de sentir amor, compromiso, coidado, todas eses atributos femininos do patriarcado. Mais no fondo, e de aí a intelixencia fina e irrefutable de Pavón, a lectura patriarcal do vampiro deixa fóra o seu potencial de subversión, un potencial que, por certo, levan explorando as autoras feministas e lesbianas, sobre todo as racializadas, xa un tempo moi longo noutras latitudes (por desgraza, con pouca visibilidade1).
O primeiro vínculo de Sangue 12 con estoutra xinealoxía á que me refiro ten que ver con poñer de manifesto dende o irónico e dende a destreza narrativa máis absoluta, a –non podo dicilo doutra maneira- estupidez do mito do vampiro patriarcal. Non se entende, senón, por que habendo sangue a esgalla, sangue que flúe cada mes, os vampiros teñen que pasar polo molesto proceso de chuchar e matar a vítima tras vítima nun aburrido ronsel de morte e destrución. O texto de Pavón é moito máis amplo ca iso, pero ao meu entender nace desta chiscadela ao aburrimento das narrativas patriarcais e, si, tamén, á súa estupidez.
Porque nesta historia de vampirismo flúe tamén a negación a aceptar a narrativa heteropatriarcal do propio corpo, a da marca imborrable da regra como inicio da vida adulta, a do desexo heterosexual, a do esluír permanente da historia das mulleres (por exemplo grazas á referencia ao amor entre a protagonista e Ada Lovelace). Todos estes aspectos nárranse dende unha escrita que flúe coma o sangue, con naturalidade entre os diálogos e os recordos, entre a incerteza do engano inicial, da reticencia da protagonista ao amor ata a entrega ao descoñecido. Hai na novela unha interesante evolución dunha personaxe única, autónoma e inicialmente distante. Mais o sangue…o sangue pódeo todo.
É nese lugar, nese material viscoso e concreto, onde a novela racha con todas as convencións do vampírico. Regresa con Kristeva ao abxecto. O abxecto, aquilo que nos provoca noxo, como o sangue menstrual lle provoca ao patriarcado, marca a ruptura dos significados adquiridos, unha ameaza aos valores dominantes. É así que a mera idea de que unha vampira poida atopar o sangue menstrual coma o maior manxar resulta non só novidosa senón fondamente política.
Nesta política doce, o corpo feminino, o corpo neste caso da moza adolescente, adquire novos significados. Convértese en lugar de gozo, racha coa narrativa da vergoña e amósase en todo o seu esplendor.
Ese esplendor mordaz e paixonal contrasta de forma directa coa vergoña que se nos inculca ás mulleres con respecto á menstruación. Hai aínda moitas mozas e mulleres que non queren usar tampax, e xa non digamos unha copa menstrual, por entrar en contacto co seu propio corpo, por tocar o seu propio sangue. A construción cultural do abxecto ten implicacións políticas claras. Para as mulleres, o descoñecemento do corpo é tamén o descoñecemento do pracer, e polo tanto, o descoñecemento da posibilidade dunha sexualidade autónoma e non suxeita aos designios heteropatriarcais.
O heteropatriarcado comeza por desafiuzarnos do noso corpo, por facernos entender ás mulleres mesmo dende esa experiencia básica, que non encaixamos, que somos as monstras, as abxectas. Só desta maneira se entenden os debuxos recorrentes do “corpo humano” sempre masculino, o mal chamado “masculino xenérico” da linguaxe sexista, a delimitación das mulleres nos estudos médicos sempre como a excepción a unha suposta (ironías á parte) regra. Sangue 12 fala de todo isto e máis, coa escrita non de quen é quen de reescribir un xénero senón de devolvelo ao rego transgresor do que naceu fronte a visións hexemónicas e edulcoradas, patriarcais e retrógradas da máis pura cooptación.
O motivo vampírico e doutras monstras resulta unha narrativa, pois, vizosa, para analizar o abxecto e as fendas das ideoloxías dominantes que Pavón utiliza á perfección. Ademais, neste caso, o que se conta resulta tan intrigante, atractivo e engaiolante que unha non ten máis posibilidade que renderse ante o evidente. O abxecto é doce, a subversión é deliciosa, a transgresión é pracer.
Publicado tamén na Axenda da AELG
Esta entrada fue publicada en reseña, reseñasangue12, Sangue12 el 2 junio, 2015 por admin.
Entrevista no Magazine Cultural Galego – Montse Dopico
Publicado no Magazine Cultural Galego de Montse Dopico
Cris Pavón gañou o premio Carvalho Calero con ‘Á busca da orixe perdida das especies’ un ano despois de publicar ‘Sanque 12′, unha novela que fai, a través da personaxe dunha vampira, erótico o abxecto.
A memoria. A identidade. O mundo como construción humana, lingüística. A ciencia. O racional e o inconsciente. O onírico. A diferenza. O xénero. Son algunhas das coordenadas nas que se move a escrita de Cris Pavón, gañadora do Premio Carvalho Calero de narrativa con ‘A busca da orixe perdida das especies’ (Laiovento). A autora publicara o ano pasado ‘Sangue 12′, (Urco), novela na que conectaba fíos como a tecnoloxía, a literatura e o feminismo a través dunha historia de amor entre dúas adolescentes, unha delas vampira. Nuns meses, Urco editaralle tamén a súa obra ‘Limiar de conciencia’, que fora hai anos finalista dos premios Xerais. O discurso literario desta autora é singular, sólido e, moitas veces, transgresor nun contexto, en ocasións, se cadra algo “rancio” para acoller voces como a dela.
O relato que lle dá título ao libro, ‘Á busca da orixe perdida das especies’, fala de Proust e da loita contra o tempo. Da arte como medio de superar o tempo. E este é un dos fíos de todo o libro. En que sentido?
Iso da arte como medio para superar o tempo son palabras de Proust. Eu falaría máis ben da arte como un xeito de coñecemento diferente á ciencia, complementario se queres. E ese relato que dis busca establecer paralelismos entre esas dúas formas de coñecemento valéndose das biografías de dúas personalidades senlleiras nos seus eidos, Proust e Darwin, que para min resultan moi atractivas, e que me permiten contrapoñer, contrastar, a memoria persoal, de individuos con conciencia, e a memoria biolóxica, esa longa historia da que os humanos somos só un brevisimo episodio.
Proust sae tamén no primeiro relato. Os experimentos de memoria involuntaria, que permiten volver a un momento dos nosos recordos. Que é o que fascina tanto a protagonista?
A memoria involuntaria -quen a probou o sabe- é unha experiencia moi intensa, moi saborosa. Pero, máis aló do pracer de experimentar a recuperación dun eu antigo, está o asombro ante o feito: a inmensidade de lembranzas que temos connosco e que talvez non agromen nunca, o palpábel que resulta o que temos mudado. Chamarlle identidade ao suxeito que soporta eses eus tan diferentes é ben paradoxal… O relato naceu das reflexións que distintos autores fan sobre a memoria.
Navegando ao chou dei cun ensaio de Beckett sobre Proust. Sorprendeume, como a tanta xente, pois textualmente son de aparencia ben distinta: o Proust da sintaxe frondosa e a subordinación sen límite, da expresión dunha vivencia con minuciosidade que non repara no número de páxinas, e o Beckett ás veces monosilábico, sempre conciso, tallante, de sintaxe libre e transgresora. E tamén opostos nos seus escenarios, os mundos snobs de Proust fronte os mundos marxinais ou abstractos de Beckett. Mais coinciden en seren estremos, en iren a cerna do que atopan esencial na condición humana, e ese obxectivo úneos.
Para min son dous mestres, e lin o ensaio ‘Proust’ con verdadeira fascinación e ledicia. Nel Beckett fai especial fincapé nas memorias involuntarias, unha experiencia rodeada dun halo místico pois permite superar o tempo. E eu quixen levar esa experiencia ao estremo facendo uso da tecnoloxía, tecnoloxía que socava as nosas conviccións sobre a identidade, algo que Philip K. Dick xa ilustrou magnífica e visionariamente.
A memoria é unha invención, coméntase neste primeiro relato. E a memoria está presente en todos os relatos do libro. En relación coa identidade. Por que ese interese na memoria?
A memoria é unha invención ‘controlada’, é unha re-creación sometida a filtros racionais, emocionais. É esencial en calquera ser vivo, todo o que somos é soportado pola memoria, como unha non vai ter un interese niso? A neurociencia cognitiva, psicanálise incluída, vai amosando os mecanismos e a xeografía dese territorio e eu tento achegarme ao coñecemento que a divulgación científica ofrece.
Sen memoria non pode haber, xa non identidade, senón nin sequera percepción. Contrastamos o que recibimos a través dos sentidos co que temos xa interiorizado, esquematizado. Así re-coñecemos, entendemos o que percibimos no nivel máis básico da cognición. A iso haille que engadir, superpoñer, modelos máis complexos (lingüísticos, xenéricos, afectivos, éticos) que imos absorbendo do medio no que nos socializamos… E outra cuestión a ter en conta nese proceso son os contidos da psique que non chegan a lembrarse, as causas polas que non lles é doado facerse conscientes.
Na historia de Sara e Nanda, a ansiedade e os problemas psicolóxicos veñen da constatación de que o horror está perto. De que convivimos con el. Da loita entre esa certeza e a contraria: que na vida tamén hai cousas boas. Con iso teñen que ver todas as túas obras. Por que?
Na historia de Sara si, dende logo. Pero non creo que outros textos vaian por aí, ou polo menos non o pensara. Si que teño un certo sentido tráxico da existencia, asemade a consciencia de vivir nunhas condicións envexábeis para moitisima xente.
Primeiro foi a macheta, a tecnoloxía, e despois as palabras. De onde procede ese interese pola ciencia e a linguaxe que se nota nas túas obras? En calquera caso, o que salientas é que o mundo é unha construción humana. Por que?
O interese pola ciencia é interese polo coñecemento, por unha forma de coñecemento que non é a única, pero si de relevancia indiscutible. A ciencia ten moito que dicirnos de cuestións que atinxen a calquera suxeito, tanto por facernos entender o mundo no que vivimos, como polo xeito en que o modifica, e tamén pola aceleración coa que o ven facendo no último século. E procuro salientalo porque na medida en que o mundo é unha construción humana, somos responsables das desfeitas. E tamén porque hai moitos elementos que se presentan como ‘naturais’ para darlles un valor absoluto, cando son culturais, construídos (algo que acontece co determinismo biolóxico, cos xéneros…)
En canto ao interese pola linguaxe, é unha tecnoloxía do pensamento, é o molde simbólico co que nos cuñan para estarmos no mundo. E se escribes, con maior razón haste preguntar pola linguaxe, tanto como ferramenta cognitiva como estética.
Outro relato vai sobre a perda da inocencia. A negación a facerse maior para non converterse nun ser traidor e mentireiro. Que é, en realidade, tamén, tema de fondo en ‘Sangue 12’: o medo a facerse adultos, a ser coma eles. Por que esa conexión?
Era un tema recorrente para min, do que quería ceibarme. O transo adolescente é un paso crítico no desenvolvemento dunha persoa, talvez a última revolución profunda que experimenta, pois o que virá logo, por intenso que sexa, non virá necesariamente acompañado dunha mudanza fisiolóxica tan importante, e con tanta transcendencia na súa personalidade.
Aínda que ‘Sangue 12’ é unha historia de amor entre unha vampira que non quixo facerse maior e unha adolescente. Como xorde a idea desa historia? Como constrúes o personaxe da vampira?
Exactamente é unha historia de amor entre unha rapaza que, para non facerse maior, convértese en vampira, e outra rapaza adolescente. A historia xorde ao combinar varias liñas: unha, o transo adolescente, e algo que dei en chamar sentimento peter-pánico, a resistencia a deixar a infancia malia o enganoso atractivo -pura miraxe- de acadar independencia ao medrar; outra, o salto tecnolóxico transcorrido en dous séculos na nosa sociedade, comparábel ao salto na condición da muller, con subliñado en vermello dos tabús que seguen a existir, indicadores claros que de o patriarcado segue aí.
E máis outra liña que xurdiu ao responderme á seguinte pregunta: puideron Ada Lovelace (primeira programadora da historia) e Mary Wollstonecraft Shelley terse coñecido? Supuxen que non, para non forzar as súas biografías. Pero como non ían saber unha da outra? Máis concretamente, como Ada Byron, rapaza espelida e educada nas ciencias, non ía ter curiosidade polo que escribira unha muller amiga do seu pai, ese home ao que non coñeceu e que era, segundo a súa nai, a encarnación do mal? Como non ía ter curiosidade por unha muller como M. Wollstonecraft que escribía, daquela, ficción científica, co que a ciencia lle interesaba a Ada?
Tamén, logo de rematar ‘Limiar de conciencia’, de longa documentación e escrita, de temática moi computacional e racional, tiña gana de escribir sobre o eido onírico, o inconsciente, o impulsivo e transgresor. A figura da vampira xorde da reflexión sobre os adolescentes que coñezo e que observo, as súas tribos, modas, arelas, e da reflexión sobre os monstros góticos da época, Frankestein, o Vampiro. Unha vampira pareceume perfecta para o que quería contar. É un personaxe romántico por excelencia, suxeito aos seus impulsos como boa adolescente que é. A vampira de ‘Sangue 12′ é un ser rebelde, que ten a afouteza de seguir o seu propio criterio, de cometer os seus propios erros. Como amais é unha muller, resulta imperdoable esa actitude na súa época, e arestora… pode que tamén, con ese devezo seu polo sangue menstrual.
A vampira consegue atraer a rapaza, entre outros motivos porque adora o que a ela lle ensinaran a desprezar, a rexeitar, a afastar como unha especie de condena ou vergoña: a súa regra. De que maneira nace este libro tamén diso, do rexeitamento do tabú que se mantén arredor da regra?
Está dende o mesmo título até a última páxina. Retomei o vampirismo, non para usalo como algo xa incorporado á cultura e ao imaxinario colectivo e que xa está neutralizado, e así facer un texto reconfortante, senón para revivir o seu espírito transgresor nunha clave contemporánea.
En contraposición coa morte, a vampira descobre o pracer. Móvea o desexo. Non tanto de sangue, senón de sexo, de encontro. Querías, dalgunha maneira, darlle a volta ao mito do vampiro?
Si. De feito, a vampira é incapaz de sentir pracer sexual e a súa eternidade estáselle facendo moi longa, non lle saíu de todo ben a súa estratexia (Erros e Tanatos, que dicía o outro Até que dá cunha rapaza, Nanda, que lle lembra a Ada Lovelace, da que estivo moi namorada, non recupera o seu antigo interese polos encontros coa mocidade.
A historia está contada en varios planos: o diálogo, as conversas das dúas rapazas por telepatía, o diario, as historias que conta a vampira, os soños (que se confunden coa realidade). A realidade construída desde varios planos, varias etapas históricas que se entrecruzan. Como pensaches esa estrutura?
Funa atopando ao organizar os materiais que tiña, mentres escribo fragmentos, apunto ideas que vou tendo, consulto documentación, probo cousas. O maior problema era levar os dous fíos temporais asemade, e dosificar a información no fío cronoloxicamente anterior de xeito acompasado á evolución do fío contemporáneo. Entre relatos telepáticos, diarios e soños funo facendo.
Tamén hai algo de reflexión sobre a monstrosidade, os seres diferentes: Frankenstein, os propios vampiros… e a condena de vivir sempre con desexos incumpridos. Por que?
Os monstros, os diferentes, atráenme. Identidades non aceptadas, que non o teñen fácil. Resistir á presión do grupo pode chegar a ser imposible, moitas veces non queda outra que afastarse e ficar só, soa. É unha escolla que cómpre facer, sabendo que absolutamente só non pode estar ninguén. En canto a vivir sempre con desexos incumpridos, non é esa a condición humana?
En ‘Sangue 12’ hai unha máquina construtora de vida. En ‘Limiar de conciencia’, unha máquina lingüística avariada escribe unha novela. Nun xogo de historias dentro de historias. Cal era o obxectivo de ‘Limiar de conciencia’? Parece que vai no sentido da creación da vida artificial, como o Frankenstein… ou da linguaxe que constrúe a nosa conciencia.
Quería falar de temas que sempre me interesaron. Como se pode construír unha intelixencia artificial, centrada na súa vertente lingüística, como procesamos o coñecemento, como un test de Turing pode dar moito xogo literario, como a simulación computacional é xa un paradigma de coñecemento, como o respecto á diferencia enriquécenos, como somos o que lemos… Temas que se articulan arredor dun fío principal que é duplo: por unha banda, o que lle pasa á máquina LIDIA na súa contorna, na súa rede; e por outra, o texto que a propia LIDIA vai facendo, influído polas circunstancias externas e polas lecturas que LIDIA fai. O segundo fío gáñalle axiña terreo ao primeiro, e os logs de LIDIA desenvolven unha narración ‘convencional’, ás veces interrompida, até o colapso final.
Ese libro, ‘Limiar de conciencia’, está editado en formato dixital. Mais fora finalista do Xerais. Foi unha escolla túa o formato dixital?
Ao non haber editora disposta a publicala, non vin moitas opcións máis. Conto algo disto no meu blog.
Por debaixo de ‘Limiar de conciencia,’ como de ‘Sangue 12′ ou de parte dos relatos de ‘Á busca perdida’, está a túa relación con distintos textos da literatura universal. (Byron, M. Shelley, etc). Que textos che serven dalgún xeito de referencia para escribir as túas historias e por que?
Como di Rodrigo Fresán, a literatura é sempre metaliteratura. Todo o que teño lido me serve. E non só literatura, dende logo. ‘Sangue 12′ naceu arredor de Ada Lovelace, estraña geek daquela, así que as referencias polo que a ela atinxe como filla de Lord Byron, impúñanse por si mesmas: Byron e os seus amigos na vila Diodati no mítico verán de 1816.
Pero, máis aló dos referentes explícitos, a literatura é parte do argumento en tanto amosa o poder salvador, ou perturbador, da mesma, a forza coa que se mestura coa vida, ao ser fornecedora de modelos nalgúns momentos, de acubillo noutros. En ‘Sangue 12′ a protagonista atopa na literatura unha solución radical ao seu maior problema, a súa arela de non medrar. Como fixeron o Quijote, ou Emma Bovary, ou tantos outros de menor talla, ela busca no que ten preto, na súa contorna, e escolle a historia do Vampiro, escoitada da boca de Polidori.
E, tamén, a literatura dálle agocho. Cara onde pode fuxir alguén cando é feble e non atopa empatía entre os achegados, como lle acontece á protagonista? Aos mundos da literatura. A literatura enche o seu tempo cando non pode relacionarse case con ninguén.
Niso é como a máquina LIDIA, de ‘Limiar de conciencia’. LdC ten a metaliteratura nos alicerces. LIDIA emprega modelos literarios para construír os seus textos, os seus logs diarios levan na cabeceira referencias a eses modelos. Todo o texto está inzado de referencias literarias, non só como citas, senón na propia estrutura, por exemplo nos relatos aniñados ao xeito das mil e unha noites, onde a Carapuchiña Vermella ten un papel estelar. E onde as SHEREZADES amosan todo o seu potencial.
A identidade, (o Super Eu, o Isto…), etc, aparece tamén en Ruído Branco, premio de relato Mulleres Progresistas de Vigo no 2011. A identidade fragmentada, na era do zapping. O eu que non sabemos o que é. Esa reflexión era o obxectivo deste relato?
Si, o eu composto de moitas pezas que hai que casar, pezas que temos en común con todas as persoas que nos rodean. Tamén esbozaba a cuestión do xénero na identidade, xogando co esquema freudiano da psique. Freud, malia as súas grandes achegas, trazou un mapa da psique seguindo un mito que semella consagrar un segundo plano para as mulleres.
O teu interese pola memoria vén xa tamén, supoño, de ‘Terapia Mnémica’. Como comezou esa pesquisa, esa investigación sobre a memoria?
De toda a vida. Dende que teño memoria, creo. Colaborei tamén en Xuntanza de escritoras, un espazo na web de Baía edicións, con textos e relatos baixo o epígrafe Literatura e ciencia, que están tamén recollidos na miña web. Aí aparecen tamén os temas da memoria e o tempo.
Gañaras o Modesto R. Figueiredo con ‘Cara a Tiananmen Square’, homenaxe a ‘Cara a Times Square’ de Camilo Gonsar. Un home que camiña dun Zara a outro pensando na súa vida e en que ten que atopar traballo. Agroma tamén aquí o tema da identidade? De que xeito?
Ese relato apela a unha identidade colectiva. Relata unha andaina, nun Beijing de ambiente agoniante pola contaminación, dun galego desempregado, desnortado, desesperado, que durante a camiñada fai un exame de conciencia no que toca fondo.
Es colaboradora de ‘Letra en Obras’. Alguén dicía no facebook que por culpa do “gusto dominante” das editoras, xurados de premios… escritoras coma ti non eran máis coñecidas. Que pensas ti disto? Hai problema no noso sistema literario con certos enfoques?
Creo que si, que niso é un pouco rancio.
Algo máis que queiras salientar?
Que Urco vai publicar ‘Limiar de conciencia’ contra finais deste ano.
Esta entrada se publicó en ABDOPDE, Entrevistas, Limiar de conciencia, reseña ABDOPDE, reseñasangue12, Sangue12 y está etiquetada con LdC, Limiar de conciencia en 14 mayo, 2015 por admin.
Sangue 12, Ana Bande
Glubbss!!! Esquecera engadir esta crítica, a primeira. Quizais por saír moito antes da publicación do libro? Quizáis por non ser todo o laudatoria que unha desexa sempre? Anyway, velaí.
Esta entrada fue publicada en reseña, reseñasangue12, Sangue12 el 8 noviembre, 2014 por admin.
Sangue 12 no Sermos Galiza
O crítico e escritor Mario Regueira publica hoxe no semanario Sermos Galiza (nº115)  unha crítica sobre Sangue 12
Esta entrada fue publicada en reseña, reseñasangue12, Sangue12 el 25 septiembre, 2014 por admin.
Entrevista no Diario Cultural arredor de Sangue 12
Ao longo da semana, do luns 15 ao venres 19, na Páxina de Narrativa, contra a fin do programa, puidéronse escoitar decote pequenos fragmentos de Sangue 12 lidos por min, que non vou para locutora exactamente :)
O venres 19 fixéronme unha entrevista que podes escoitar nesta ligazón.
Esta entrada fue publicada en Entrevistas, reseñasangue12, Sangue12 el 20 septiembre, 2014 por admin.
← Entradas más antiguas
Blog de crispavon by cris pavon is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License
Abject Pleasures: Ponencia de Lorena López-López sobre 2 novelas miñas
Limiar de Conciencia en Protexta
Limiar de conciencia, recomendación de Mario Regueira
Limiar de conciencia no Diario Cultural da crtvg
Limiar de conciencia na Tabela dos libros de Criticalia, xaneiro
Limiar de conciencia no Zigzag Diario da crtvg
Categorías Elegir categoría ABDOPDE actualidade bestiario colaboracion Entrevistas letraenobras Limiar de conciencia literatura e ciencia PezaWeb premio presentacion sangue 12 reseña reseña ABDOPDE reseñaLdC_bis reseñasangue12 reseñasLdC Sangue12 sermosgaliza Sin categoría vestiario xuntanzaescritoras_bahiaedicions
Archivos Elegir mes julio 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 junio 2017 octubre 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 octubre 2014 septiembre 2014 junio 2014 mayo 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 mayo 2013 abril 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012