langs: es gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt ca ro es pt es gl en es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl fr gl fr gl gl fr gl gl es es fr gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl el gl en fr en en en ca gl en fr ca es pt fr pt es pt fr ca gl pt ro vi pt pt gl oc es pt pt en es pt pt pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Brassaï, literatura e fotografía - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
A instantánea dunha rúa deserta, nocturna, é un poema visual? As novelas de Proust poden inspirar fotografías? Estes meses é doado disfrutar dunha ampla escolma de imaxes deixadas polo fotógrafo Gyula Halász, máis coñecido polo pseudónimo Brassaï, nas salas da Fundación Mapfre en Barcelona. A fotografía como aliada do surrealismo, as instantáneas para a loita contrao paso do tempo, contra a morte.
Brassaï. View thought the Pont Royal toward the pont Solferino. 1933
París de nuit. Semanario Vu
“Xa non podía aguantar máis tempo as imaxes dentro de min; absorbera tantas, mormente durante as camiñadas nocturnas, que tiña que expresalas (…) A pesar de que sempre ignorara e incluso desprezara a fotografía, o que me inspirou para converterme en fotógrafo foi o meu desexo de traducir todo o que me seducía do París nocturno que estaba experimentando.” (Brassaï. Le Paris secret des années 30, Paris, 1976).
A Fundación MAPFRE –na súa sede de Barcelona, sita na espléndida casa Garriga Nogués , obra do afamado arquitecto Enric Sagnier– vén de instalar outra importante exposición. Neste caso unha antolóxica do fotógrafo Brassaï, un dos sólidos nomes da historia da fotografía da primeira metade do século XX. A Fundación MAPFRE ten o privilexio de ser unha institución que dedica unha importante e valiosa atención á historia da fotografía, amén doutras manifestacións artísticas.
No parágrafo anterior, o propio fotógrafo Brassaï (Gyula Halász) evidencia dous feitos que lle aconteceron ao chegar a París. Un, a viraxe na súa vida cara a fotografía. Halász chega a París, despois de estudar arte en Budapest e mais en Berlín coa idea de ser pintor e escultor. Ao longo da súa vida Halász fixo moitos deseños; e en especial durante a ocupación nazi de París, anos nos que se negou a facer fotografía (agás os retratos para Picasso e as súas esculturas) e preferiu dedicarse máis ao debuxo. Os tales debuxos foron gabados por Picasso, ata o punto que o malagueño organizou unha exposición dos seus traballos a lapis en París. En troques, contra todo prognóstico e intención, remata por deixarse levar por esa disciplina consistente en captar instantáneas cunha cámara de retratar. Anos despois o propio fotógrafo explica que lle custou moito decidirse pola fotografía: “Cando un ten un don para a pintura ou a escultura, o camiño está riscado, non hai dúbida. Pero cando un ten varias cordas para o arco, é case unha calamidade. Un vive nunha especie de guerra civil, ameazado pola dispersión, lamentándose sempre de todo o que podía ter feito e non fixo.”
Brassaï. The Eiffel Tower seen thought the Gate of Trocadèro, 1930 no 1925, era incapaz de meterse nunha escola a estudar pintura ou escultura, ou lingua, e víase impelido a camiñar a cidade, mormente de noite. E así logo comezaron as súas fotografías sobre París de noite.
E en segundo lugar, no parágrafo anterior, Brassaï confesa a súa paixón pola cidade de París. Noutros escritos o fotógrafo recoñece que cando chegou a París, alá polo a Acabaron sendo as instantáneas que conformaron o seu primeiro libro de fotografías: París de nuit, un libro moi orixinal no que as fotografías ocupaban totalmente as páxinas do libreto, sen deixar marxe algún. Esa presentación, revolucionaria en 1930 e que agora se pode contemplar nas salas da Fundación Mapfre, era unha resposta de Brassaï contra o pictorialismo que tanto se dera e daba entre os fotógrafos. As fotografías presentadas cos seus marxes non deixaban de ser o remedo dos cadros pictóricos cos seus marcos.
Gyula Halász (posteriormente Brassaï) naceu en 1899 na cidade húngara de Brassó. Despois da Gran Guerra e polos acordos que rematan na firma do tratado de Trianón (1920), Transilvania pasa a formar parte dos territorios de Romanía, e tamén a cidade natal de Brassaï (que muda o nome a Brașov, que é como se coñece actualmente). Parece ser que ese cambio de identidade da cidade é o que leva ao fotógrafo a non regresar máis á súa vila natal. Xa en París adoptará o pseudónimo de Brassaï, que precisamente significa “de Brassó”. Brassaï, pois, pasa a formar parte deses fotógrafos húngaros da primeira metade do século XX, que tan importantes foron para a historia da fotografía, e que todos remataron por vivir exiliados na cidade de París. Entre outros cómpre citar a André Kertész, coetáneo e compañeiro de Brassaï no París dos anos 30 e un dos precursores do periodismo fotográfico, a Lászlo Moholy-Nagy, un dos grandes mestres da escola da Bauhaus, ou o gran fotorreporteiro Robert Capa (o seu nome era Endre Ernö Friedmann).
Pouco despois de chegar a París, e de pasarse tempo patrullando as rúas desa cidade, mormente pola noite, comezan a aparecer as fotografías de Brassaï. Algunhas delas van parar ás páxinas do semanario Vu, propiedade de Lucien Vogel. Nas páxinas do semanario (que se editou entre 1928 e 1940) tamén tiveron cabida instantáneas de Kertész, de Germaine Krull, de Gerda Taro e de Robert Capa.
“As fotografías son quizais os obxectos máis misteriosos que constitúen, e densifican, o ambiente que recoñecemos como moderno. As fotografías son en efecto experiencia capturada e a cámara é a arma ideal da conciencia no seu talante cobizoso (…) O surrealismo atópase na medula mesma da empresa fotográfica: na creación dun duplicado do mundo, dunha realidade de segundo grado, máis estreita pero dramática que a percibida pola visión natural.” (Susan Sontag. On Photography, 1973).
Brassaï nunca se declarou membro do movemento surrealista, movemento que tanta forza tivo no París dos anos 30 onde el se atopaba. Foi amigo e colaborou con persoas dirixentes deste movemento, pero quixo manter a súa independencia produtora e creativa. Como afirma Susan Sontag na súa xa famosa e magnífica escolma de artigos sobre fotografía (escritos que foran publicados con anterioridade en The New York Review of Books), as fotografías son obxectos atopados (objects trouvés), “experiencia capturada”. Por iso os surrealistas viron na fotografía a expresión vital e artística máis atractiva. Chega incluso a pasar por diante da pintura como medio de reter as emanacións do subconsciente. A fotografía dunha face captura un ollar involuntario, revelador de estados de ánimo, de emocións. Para o surrealismo unha pedra, un óso, unha caveira, unha flor reseca –elementos naturais atopados no campo (objects trouvés)– eran artigos de primeira información e de rabiosa inspiración. Só cómpre lembrar boa parte das composicións que Tanguy, Miró, Mallo ou Ferrant artellaron con pedras, madeiras e outros materiais atopados. Para elas e eles, surrealistas, eses obxectos atopados na natureza eran comparables á técnica que tanto practicaron: a escritura automática. A fotografía –resultado dun disparo realizado por unha cámara– viña sendo outro obxecto atopado, involuntario no seu facerse por obra dun azaroso azar.
Brassaï, con todo, non participaba activamente da corrente fotográfica de captar persoas e obxectos desprevidos, sen que tivesen conciencia de que unha cámara os estaba apuntando. Neste aspecto Brassaï vai por vieiros contrarios a Cartier-Bresson, quen proclamou a práctica do intre decisivo: a fotografía ha ser o resultado da máis efusiva espontaneidade. Como ben di Sontag no seu citado libro: Ao igual que Brassaï, Arbus quería que os seu modelos estivesen tan plenamente alerta como fose posible, conscientes da acción na que participaban. En troques de intentar louvalos para que adoptasen unha postura natural ou típica, incitábaos a lucir zoupóns, é dicir, a posar. De pé ou sentados con rixidez fainos parecer imaxes de si mesmos. Neste aspecto tan importante e central do quefacer de Brassaï, o fotógrafo apártase do que preconizaban as persoas integrantes do movemento surrealista; non pretendía “roubar” imaxes.
Paroles en l’air, Conversations avec Picasso
Atopo lamentable que ninguén o teña recoñecido como o excepcional artista que é, que deba fotografar crimes para un xornal sensacionalista, que deba axudar a Salvador Dalí na súa colección (…) Xa é hora de que alguén se fixe en Halász (Brassaï) e dirixa sobre el a atención do público. E tanto como coas súas fotos, deléitome coas súas investigacións sobre Spengler, e o Fausto, Dalí e os surrealistas, sobre os poceiros e sobre os bordeis.” (Henry Miller. The Eye of Paris, 1938).
Brassaï (Gyula Halász) saíu da súa cidade natal Brassó coa intención de ser pintor e/ou escultor. Estudou arte en Budapest e logo en Berlín, onde coincidiu con Kandinsky, Kokoschka e outros artistas. Logo viaxou a París para aquí mudar de orientación artística e apostar pola fotografía. Pero Brassaï tamén cultivou moito a literatura. Leu e admirou a autores da literatura francesa e alemá e publicou moitos libros sobre fotografía e sobre literatura. No ano 1977, por exemplo, aparece publicado o libro Paroles en l’air, unha sucesión de anotacións e comentarios sobre fotografía e sobre literatura que o fotógrafo fixera durante o ano 1943, en plena ocupación nazi de París. Neste libro Brassaï dedica importantes reflexións á obra de Marcel Proust, que para el é un dos seus guieiros. Como libro póstumo aparecerá en 1997 un libro escrito por Brassaï que leva o espléndido e luminoso título de Marcel Proust sous l’emprise de la photographie. Outro escritor que tamén influíu moito no pensamento e nos xeitos de traballar artisticamente de Brassaï foi Goethe. A Goethe agradeceulle sempre que, sendo un romántico na xuventude fose quen de acabar optando pola racionalidade: A través de Goethe atopei unha especie de obxectividade. Ao comezo era un romántico, escribiu Werther pero logo rexeitou todo iso. Conforme se facía grande, volveuse cada vez máis obxectivo. Dicía por exemplo “eleveime pouco a pouco ata a altura dos obxectos”, e tamén “o mundo é máis rico ca min”. É isto o que me influíu moito na dirección de procurar pór algo de obxectividade na miña fotografía (Brassaï, 1970).
Brassaï. Chez Susy, 1931
Quizais esa obxectividade –e a non implicación nos temas retratados en libros de fotografía como Paris de nuit, é o que levou ao dramaturgo Henry Miller a chamarlle The Eye of París. O cualificativo vén merecido polas fotografías que Brassaï recollía de noite polas rúas de París, fotografías que representan paisaxes urbanas e nocturnas onde non hai persoas, só unha estatua no medio da néboa, unha rúa chea de cuadrículas formadas polo pavés, as pontes sobre o río Sena. Neste senso pode ser unha homenaxe ao fotógrafo de París, anterior a Brassaï, Eugène Atget, quen dedicou series completas a fotografar as rúas de París desertas. Brassaï non se agocha para tirar esas instantáneas. Traballa cunha cámara que precisa trípode e por tanto imposible sorprender a alguén en plena noite.
Algo similar ao que fixo Brassaï con Paroles en l’air acabou facendo co seu libro máis coñecido (e que foi traducido a uns 15 idiomas): Conversations avec Picasso. Durante a ocupación nazi Brassaï foi invitado a fotografar as esculturas que Picasso tiña nun estudo especial para o caso. Mentres facía as fotografías ía falando co mestre e mais con outros persoeiros que aparecían por aquel estudo. Froito desas conversas nos anos 40, veu a luz en 1964 o libro que as contiña. Segundo explican os críticos literarios e artísticos, este libro de Brassaï é (de entre os moitos que existen) o libro que contén máis autenticidade sobre o pintor malagueño. Nas súas páxinas Picasso fala abertamente da súa arte e dos problemas cos que se atopa no seu quefacer artístico. As fotografías de Halász teñen inspiracións literarias, como ben se pode deducir polos seus propios escritos. Brassaï confecciona poemas coas súas vistas do París nocturno, coas luces e sombras dun nu, coas imaxes dun baile popular ou coas tomas de detalle dunhas tesoiras ou dun billete de autobús. Máis argumentos para a calidade literaria de Halász. En 1949 publica o libro Camera in Paris, unha monografía dedicada a fotógrafos contemporáneos. Na portada do libro aparece un autorretrato do fotógrafo diante do trípode e da súa cámara Voigtländer na noite parisiense. En Camera in Paris, Brassaï fai un tratado de fotografía e establece un paralelismo entre pintores de séculos anteriores e as tendencias da fotografía máis moderna. Así Brassaï rinde homenaxe aos seus pintores: Rembrandt, Goya, Turner, Toulouse-Lautrec e afirma que, igual que eles eran quen de elevar a un tipo vulgar, popular das rúas de calquera cidade, á categoría de universais, o mesmo están facendo nos anos 30 e 40 os fotógrafos.
Minotaure, revista surrealista. Cámara Voigtländer Bergheil
“A la hora de aproximarse a la obra fotográfica de Brassaï, es importante tener en cuenta el contexto básicamente literario del que ésta surge, puesto que su importancia no reside en tanto en los valores plásticos como en los poéticos. Lo central en Brassaï es la elaboración de la imagen, en un línea que se relaciona tanto con las creaciones surrealistas como con la noción de lo “fantástico social”, de Mac Orlan, o con el realismo de Baudelaire.” (M. Borja-Villel, Entre el recitado poético y la expresión esencial. Catálogo de la exposición sobre Brassaï en Fundació Tàpies, 1993).
Brassaï. Bal de Quatre Saisons, rue de Lappe, 1932
Nestes meses de comezos de 2018 a Fundación Mapfre ofrece ao público as fotografías de Brassaï, decisivo artista na historia da fotografía do século XX, e tamén os seus deseños e esculturas. Case todas as fotografías son copias orixinais, dos anos 30 e 40, o que lle dá evidentemente un valor engadido á retrospectiva. Brassaï foi dos fotógrafos que nos seus comezos reaccionaron contra a tendencia que viña impregnando a obra de moitos retratistas de finais do século XIX e de comezos do século XX, que pretendían imitar, copiar, seguir os vieiros dos artistas plásticos, os debuxantes e os pintores. A tales creadores coñéceselle hoxe polo nome de fotógrafos pictorialistas, que dalgún xeito pretendían seguir na confrontación con outros artistas que viran (desde as décadas de 1860 e de 1870) á fotografía como a grande ameaza para a súa creatividade. Tal lles aconteceu, por exemplo, aos impresionistas. Brassaï en 1930, para captar as imaxes do París nocturno que, segundo el mesmo, se lle ían acumulando nos miolos, comprou unha cámara Voigtländer Bergheil. Esta cámara usábaa con trípode (como se pode ver nalgún dos seu autorretratos) e non tiña película, senón que funcionaba con placas de vidro de 6,5 por 9 centímetros. Como as placas pesaban bastante –peso que había que engadir ao da cámara e mais ao do trípode– o fotógrafo só cargaba 24 placas en cada excursión nocturna, o que reducía aínda máis as posibilidades de tirar instantáneas, mormente se se compara cos carretes que teñen 36 exposicións, non pesan e caben nunha man. Pero iso si, as placas de vidro de 6,5×9 cm conteñen seis veces máis información cas exposicións de película convencional, o que lle daba a Halász– Brassaï unha importante vantaxe á hora de ampliar a imaxe e mais de imprimila.
A Voigtländer permitíalle a Brassaï facer longas exposicións polas noites, e lograr esas instantáneas que o fixeron famoso,The Eye of París, en pluma de H. Miller. Pero con tanto aparello o que non era doado era tirar fotos rápidas, espontáneas. Brassaï tampouco o pretendía. Exemplo: unha fotografía icónica do autor de Conversations avec Picasso é a titulada Marlène. En tal foto, diúrna, vese a un mozo en bicicleta que se para a contemplar un anuncio publicitario na rúa onde aparece debuxada a face de Marléne Dietricht. A primeira vista todo indica que é unha espontánea captura da cámara. Ben ao contrario. Consérvanse probas que demostran que Brassaï fixo posar varias veces ao mozote ata que lle pareceu que lograra o que pretendía.
Brassaï rexeitaba proporlle aos modelos fotografalos mentres estaban entretidos, como se non soubesen que estaban nun estudo, ou diante dunha cámara para facerse un retrato. A fotografía Marlène aparecerá no libro de Brassaï, Camera in Paris, publicado en London en 1949. A partir do ano 1933, Brassaï colabora na revista Minotaure. A revista Minotaure foi unha revista editada por Skira (o que chegaría a ser o grande editor de libros e revistas de arte) en París e que saíu á rúa entre 1932 e 1939. Era unha revista de orientación surrealista, na que colaboraron todos os popes dese movemento (Breton, Dalí, Miró, Man Ray, Buñuel, Óscar Domínguez, Magritte, Duchamp, …), pero tamén moitos outros que non militaban nas filas do surrealismo pero que participaron no éxito desta revista de alta calidade literaria e artística (Aragon, Bataille, Brauner, Ernst, Masson, Matta, Picasso, etc). Na revista Minotaure Brassaï colaborou con bastantes fotografías, algunhas delas acompañaban textos de outros artistas. As fotografías que Brassaï incluirá nesta revista son especiais. Trátase en moitos casos de fotografías en primeiros planos –cousa que agradaba aos surrealistas– e tamén fotografías de detalles de obxectos, o que o levou a titulalas Scultures involontaires. Ou tamén Objectes à grande échelle. Os obxectos captados a tal fin poden ser un detalle dunhas tesoiras, dunhas cabezas de mistos, ou un billete de autobús retorcido, ou un papel enrolado. Con tales fotografías Brassaï colaboraba por exemplo con Salvador Dalí.
Brassaï. Nude in the bathtub, 1938
As colaboracións en Minotaure eran unha conquista artística, pero o que máis beneficios económicos lle daba ao fotógrafo naqueles anos 30 eran as súas colaboracións en París Magazine, unha revista de alto contido erótico. Nalgunha ocasión as fotografías que Brassaï presentaba para a súa publicación nesta revista viron en primeira revisión rexeitada a súa aceptación, aínda que despois o prestixio do fotógrafo e a defensa que el mesmo facía das súas creacións. Conseguiron que se publicasen tal cal.
“¿Que especie de curiosidade me empurrou desde hai vinte e cinco anos e me impulsa aínda agora a investigar nos barrios de París, a rastrear, a captar e revelar esas obras anónimas, borrosas e efémeras que parecen nacer nos muros ao azar? Non será a mesma curiosidade que incita a todo o pensamento contemporáneo a remontarse ata as fontes máis antigas e máis primitivas da arte?” (Brassaï, Graffiti parisiens, 1958).
A Fundación MAPFRE vén de instalar outra importante exposición, unha antolóxica do fotógrafo Brassaï. A mostra está composta por máis de 200 pezas, entre fotografías, deseños e esculturas, e material documental. Case todas as fotografías son copias orixinais, dos anos 30 e 40. O comisario é neste caso Peter Galassy, unha das autoridades mundiais no mundo da fotografía, pois non de balde foi, entre 1991 e 2011 (vinte anos), o conservador xefe do Departamento de Fotografía do Museum of Modern Art de New York. Esta é a primeira exposición organizada en España sobre Brassaï desde o ano 1993, que houbo unha na Fundació Tàpies. Posteriormente a exposición Brassaï viaxará a Madrid e por último, a finais deste ano, ao SFMOMA (The San Francisco Museum of Modern Art). A meirande parte das pezas que se poden contemplar na exposición Brassaï, proveñen de París do Estate Brassaï Succession (os herdeiros do fotógrafo). Pero tamén hai préstamos de institucións tan importantes como The Art Institute of Chicago, o MOMA, o Centre Pompidou, o The Metropolitan Museum of Art (N. York), etc.
A produción artística de Brassaï estivo ligada ás revistas ilustradas desde os anos 30. Son anos (os medianos do século pasado) da gran eclosión e éxito das revistas ilustradas por fotógrafos, e tamén por artistas. A nómina de fotógrafos que traballaron para revistas durante o século XX é inacabable. Algúns exemplos claros son Philippe Halsman, que traballou e moito para a revista Life, unha das que acadou tiradas máis grandes, ou Bruce Davidson, o retratista de New York, e mesmo Duane Michals, por citar algúns dos fotógrafos a quen a Fundación Mapfre dedicou exposicións na sede en Barcelona. Michals, que aínda vive, dedicou unha serie de fotografías a New York (Empty New York, 1964) nas que as rúas, comercios, espazos públicos aparecen baldeiros. Segundo comentou o propio fotógrafo é unha homenaxe a Eugène Atget, o fotógrafo que fixera o mesmo con París moitos anos antes. Michals, como Brassaï, rendendo culto a un dos grandes da fotografía.
Xa se citaron algunhas revistas ilustradas nas que traballou Halász (Brassaï), como son o caso de Minotaure ou Paris Magazine. Pero houbo moitas máis. A finais de 1944 Albert Skira, home emprendedor e inquieto, comeza a publicar en Ginebra unha nova “revista mensual das letras e das artes” – pensada para conmemorar os días finais do nazismo en Europa – e que recibiu o nome de Labyrinthe. Esta nova revista ten lembranzas de Minotaure, xa no nome, xa na estrutura e colaboracións de surrealistas. Antes era o animal mitolóxico, agora é o recinto no que vive. Brassaï foi un asiduo das súas páxinas. Participou con fotografías que acompañaban textos de firmas ben coñecidas e logo tamén reportaxes propios con textos nalgúns casos. No número 22 (1946) Brassaï enche a portada da revista coa reportaxe fotográfica titulada La Toilette. Todo un xogo de ironías e parodias. A partir de 1937 Brassaï colabora coa revista norteamericana Harper´s Bazaar. No ano 1933 os directivos da revista quixeron darlle máis pulo fronte a competidores como Vogue, e contrataron como directora a Carmel Snow, unha muller decidida, intelixente, que logo se puxo a buscar os mellores colaboradores. E así chegou a pedirlle a súa participación a Brassaï. Anos máis tarde (1979) o propio fotógrafo comenta os comezos desa colaboración: Cando comecei a traballar para Harper’s Bazaar pedíronme que fixese fotografías de moda. Negueime rotundamente. Conseguín chegar a un acordo para que me deixasen fotografar para a revista só o que me apetecía (…) Carmel Snow era unha muller marabillosa, dunha extraordinaria intelixencia e estilo. Prefería que eu suxerise os temas que me gustaría retratar, en vez de que ela me dixese o que tiña que facer.
Brassaï. Lobster Seller. Seville, 1951
Durante os anos 50 Brassaï viaxou moito para facer reportaxes fotográficos para Harper’s Bazaar. Viaxou por Austria, España, Grecia, Italia, Marrocos, Suíza, Turquía. Froito das súas estadas en España, e do seu traballo fotográfico é o libro Séville en Fête, unha reportaxe fotográfica publicado en 1954. Entre 1933 e 1960 Brassaï foi facendo polas rúas de París unha serie de fotografías titulada Graffiti. Trátase realmente diso, graffiti que o fotógrafo vai sorprendendo polos muros da capital francesa nas súas incursións nocturnas e diúrnas. Que atractivo atávico teñen eses riscos executados sobre o cemento? Terá que ver coa constante que os humanos demostran desde as covas prehistóricas de convocar espíritos, de invocar forzas telúricas? En realidade trátase de obras anónimas, reiteradas, nadas na vida cotiá e espontánea. Para Brassaï son tamén objects trouvés, obxectos atopados que, retratados de cerca ganan monumentalidade e cárganse de simbolismo (como os que se atopan nas paredes das casas de Pompeia, ou nas paredes das covas que habitaron devanceiros ao longo da historia). Aquí algunhas imaxes deses graffiti retratados por Brassaï. Como non podía ser doutro xeito, as primeiras fotografías da serie Graffiti apareceron na revista Minotaure. Hai algo máis atractivo para o surrealismo ca uns graffiti espontáneos? Uns graffiti riscados e repasados por varias mans, grotescos, colocados diante dos ollos do fotógrafo polo azar máis caprichoso? Tantos anos retratando as intervencións populares e anónimas nos muros parisienses, levaron a Brassaï a recollelas nun libro e ademais, como a el lle gustaba, acompañar as fotografías dun texto. O libro leva por título Graffiti parisiens, e foi publicado en 1958. Que atractivos ten o muro? No libro a catro mans entre José Ángel Valente e Antoni Tàpies (Comunicación sobre el muro, 1996), este último escribe que o muro é: Separación, enclaustramiento, muro de lamentación, de cárcel, testimonio del paso del tiempo; superfiies lisas, serenas, blancas; superficies torturadas, viejas, decrépitas; señales de huellas humanas, de objectos, de los elementos anturales; sensación de lucha, de esfuerzo; (…) restos de amor, de dolor, de asco, de desorden; prestigio romántico de las ruínas; …
As fotografías de Halász teñen inspiracións literarias. Coa captura dos graffiti das rúas de París Brassaï está a facer poemas visuais. Antecedentes das teimas de Joan Brossa?
Exposición: Brassaï, na Fundación MAPFRE de Barcelona, ata o 13 de maio de 2018.
(Galiza-Catalunha) Nado en Caroi, Cotobade, en 1949. Profesor de Ensino Secundario, e de Cultura e Lingua Galegas (Proxecto Galauda). Autor do libro de relatos "E agora pasa un tren" (Biblos) e coautor de traballos de historia e antropoloxía: "América, América" (Roure), "Galicia a lo claro" (Popular), "El Islam en las Aulas" (Icària), entre outros. Membro de Furafollas Agrupación Teatral.
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés Pintura
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
* Artur Alonso Novelhe Fotografia Poesia
* Crítica de arte Escultura Lito Caramés
A forza e a espiritualidade das esculturas de Jaume Plensa
“Empurra-me a lua”, poema e foto de Alfredo J. Ferreiro Salgueiro
Posted On 4 Fevereiro, 2019 Alfredo Ferreiro 0
"Empurra-me a lua", poema e foto de Alfredo J. Ferreiro Salgueiro
“Maqueta” por Luís Chacho
Posted On 31 Janeiro, 2019 Palavra Comum 0
"Maqueta" é uma fotografia de Luís Chacho
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


document_lang: gl

langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt fr pt pt en en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en nl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl en en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl it gl es gl en de gl it gl en gl cs es gl gl es gl en en gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en fr it gl gl gl gl gl gl en gl gl en en pt gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl ilo gl gl gl el es en sv en en en es gl en fr it pt pt oc es pt pt ca pt gl pt en oc pt pt gl oc gl pt gl en es pt es pt pt pt es pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
"Boiler Room India" e outros poemas - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Unha sesión de techno na India.
Apoloxía do híbrido – Hindol poeta bengalí –
E non ficar no previsíbel.
A miña sociedade abúrreme porque ansío o non-homoxéneo.
Falo de pretéritos que reeducan a linguaxe.
Esta música dáme ganas de ir a un clube e crear o inesperado.
Bailar fainos libres: comprender o corpo e intentar capturar o imprevisíbel.
Algo que non queremos controlar.
Levas esa camisola da RAF para a hora do café
E sei que vés falar de amor.
Coa que falabas en bares e asembleas.
Armados con libros e cafés
Ese fusil e o símbolo da paz que vestía eu.
Para recalcar a militarización do mundo
As invasións dos USA foron sancionadas
Fálanme do desastre de Nicaragua.
Non será Que podo facer?
Mellor versión que a orixinal?
Porque non podo facer nada
Xa que isto foi dado ao azar.
Como unha acción situacionista
Posicionaches o destino, dicías
“Hai que face-la vida como se fixeramos unha obra de arte”
E el fíxome un beixo: facer e non dar desvía posesivos.
Ningunha deberíamos ter dono
Dereito aos teus ouvidos.
Como o día que estiven con Vivien
Non poder escapar, estar atado
V/A e inventar o trazo do ruído.
Sentín medo no corpo
“Non teremos a onde ir” dis
California post punk, como se te coñecera en UCLA.
Loitar contra as armas atómicas.
Vémolo na revista Konkret.
E nas conferencias en Berlín: oposición extraparlamentaria.
Non crer na democracia non ten porque ser delito.
Existen outras formas de organizar a sociedade
A comuna de París.
Tan pouco dura unha revolución e tanto o amor?
Traspasar a rede do amor
Enredada entre convencións que supoñen a aceptación do dito
Cando o non-dito se instala e converxe
Atrapar o sexo mediatizado é
Acharse entre as trampas do espectáculo.
Facer de-lo un algo heroico
Unha certa forma de guerra civil mundial
Requirindo papeis e experiencias
Para facer da trama
Unha conmemoración do encontro.
Se non queda nada…
Estareite agardando no resorte libre
Que se afasta do pasado
E así abrir novas vías de entendemento.
Se non volves a min
Desfarei feitizos e áncoras con ferro
Desleixarei a trama e retornarei a ostracia
Desde ese bosque podo ver os teus pasos
Afinarei, repetirei a metáfora e consolidarei o instinto
Aquel que me leva a ti sen máis arma que a palabra.
As neves non desfán a inercia
Apostando polo imprevisíbel e deixar constancia
Do medo de terte que deixar coa morte.
Abulquerque, posicionados cara o deslizamento de fronteiras
Nun novo mapa mundial
Para celebrar o amor
Nesa montaña de México
Millo azul e comida moi picante
E facer do vivido
E crear a palabra xusta.
Se estes son os meus derradeiros instantes
Farei unha festa no monte
E cantarei “Hoxe é o día”
Pero vou vivir para amarte
O día que nacín eu Kurt morreu
Únenos o 5 de abril
E recoñecer a pertenza a unha especie de tribo
Repousando en sofás vellos
E convertendo en po os fragmentos desleixados.
Somos bos e xenerosos
E escalamos sentimentos de pertenza
Eu que non pertenzo a nada
Unha nación como un corpo
Foto: Brigitte Mohnhaupt, em Diez en mil.
Xornalista, escritora e artista visual galega. Licenciada en Ciencias Políticas - especialidade Relacións Internacionais, na USC (2003) cunha beca Erasmus no Institut d’études Politiques de París. Realiza un DEA chamado "Temps et Territoires" na Académie de Nantes (2004). No ano seguinte traballa cunha beca Leonardo da Vinci da Universidade de Salamanca no Cinema de Art e Essai Les Cineastes, na Loire. Desde Comunicación Audiovisual (USC) realiza un inercambio na Escuela Nacional de Artes Plásticas (UNAM). Cursa o Master en Literatura e Cultura (UdC); expón na galería 124 de México D. F. Vacacións en gris e negro e Constructio; accede a Medicina no 2015 (USC); asina os seus primeiros libros na editorial madrileña Letras de Autor: Onte e Gauloises; publica videos en Palabra Audiovisual da Aelg; participa no Festival de poesía Alguén que respira (Santiago de Compostela). É membro da Aelg, do Colexio de Xornalistas, de Crea e de Cima.
You might also like
* Gisela Casimiro Poesia
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
* Entrevistas Lara Dopazo Ruibal
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
* Maria Lado Poesia
8 poemas de María Lado
More from Estela Pan Vázquez
Entrevista | Amauta Castro: “O verso admite todo o que nos devasta”
Posted On 26 Dezembro, 2018 Estela Pan Vázquez 0
O amor presinte esa incerteza dos días. Este verso que expós na pregunta, aparece nun dos poemas introdutorios do primeiro …
“Sei moi ben o que fixen onte”
Posted On 9 Outubro, 2018 Estela Pan Vázquez 0
“Sei moi ben o que fixen onte”, así comeza un concerto que se converteu nun mantra. Se o budismo entra …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
19 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt oc gl pt en en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl el pt en nb en en en es gl en oc it pt pt oc es pt pt ca pt gl pt en oc pt pt gl oc gl pt gl en es pt es pt pt pt es pt gl pt pt it en en pt gl pt pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Para Sartre, Beauvoir e os seus respectivos amantes (arredor do humanismo) - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Estela Pan Vázquez Poesia Referências literárias
A arte está morta art is dead: o que había non vale, rómpese coa tradición
O poema e a vida son un mesmo e ás veces un sen sentido.
A escrita devólvenos á vida e a vida danos a escrita.
A morte non é tal, só unha invención da vida.
Morrer e nacer tantas veces como faga falta
Ademais nese xogo do azar, a escrita ensíname o meu pensamento, e devólveme ao primixenio. Ao comezo. Nun acto simultáneo de escrita e vida.
Nese sen sentido que nomeaba, a realidade histórica acredita, a sen razón: as guerras, as vítimas das mesmas.
Por iso é unha oda ao humanismo: á vida, á comprensión ao amor. Entendido nun senso universal. Un canto á irmandade, a igualdade a liberdade como en Francia.
Porque a literatura tamén fai o mundo, nomeándoo. E o mundo transfórmase e refaise coa literatura.
Falamos de compromiso político da arte, da literatura e mesmo se asume que é primordial. Eu diría que o meu é un compromiso humanista como asumían Sartre e Beauvoir cando escribían sobre o existencialismo. Pero tamén hai espazo para o contrario: para a infelicidade, para os ocos que só podemos cubrir con experiencias, que nos forman e conforman mesmo nun berro de silencio.
Pisar o chan do baleiro e enchelo desas experiencias, para nun acto transparente refacer a existencia.
Esa transparencia que nos leva ao coñecemento dun propio. Ese taos do que falo que supón ese previo autocoñecemento. Entender o mundo debe partir de aquí.
Con todo a sen razón da que falaba fainos enfrontarnos a un mundo cruel un mundo que queremos reverter, tamén coa escrita.
Pobo dicía o pobo galego que avanza cara a pretendida felicidade pódese topar coa misantropía dalgunhas liñas de Over the fall. O Sistema e os seus medios entre eles o espectáculo lévannos polo camiño da fragmentación do eu non realizado. Cando se xunten os eus totais e emprendamos unha vía de cambio aí tamén estará o poema, moitas veces silenciado. Cambio de valores, de ideas, de acción. Porque tamén é unha invitación á acción, a moverse, a danzar e iso: a loitar.
Por outra parte, está a natureza e en como nos relacionamos con ela. Unha visión natúrica da vida está instalada e con preceptos como o respecto e mesmo a louvanza para quen nos permite seguir vivos.
Ese espazo tamén para o amor, por veces platónico-romántico , por veces universal, lévanos da man do que hai de secreto, do imprevisíbel e do non –dito
Porque ao nomear dicía estamos creando e tamén recreando.
Poñemos palabras-imaxes a estas experiencias (que nos fan e desfán ), así como tamén as creamos ficcionalmente porque non deixa de ser un artefacto o poema. Relacionado coa vida iso si, pero tampouco podemos achar unha estrita biografía , si hai ficción. Esa dunha muller que corre pola praia para berrar o nome sagrado, aquel da persoa amada. Esa muller son e non son eu.
Antes e despois está o silencio que tamén é parte do libro. E coa lectura xa non somos os mesmos despois, xa fomos alcanzados polo verbo, pola escrita, atravesados por ela. E transformámonos, mudamos, convertérmonos. Nun acto epifánico que nos leva cara o mar. Sempre cara o mar.
[Apresentação de Over the fall (Lautana Editorial, A Coruña), em 2 de dezembro de 2017 na Fundación Luis Seoane]
Xornalista, escritora e artista visual galega. Licenciada en Ciencias Políticas - especialidade Relacións Internacionais, na USC (2003) cunha beca Erasmus no Institut d’études Politiques de París. Realiza un DEA chamado "Temps et Territoires" na Académie de Nantes (2004). No ano seguinte traballa cunha beca Leonardo da Vinci da Universidade de Salamanca no Cinema de Art e Essai Les Cineastes, na Loire. Desde Comunicación Audiovisual (USC) realiza un inercambio na Escuela Nacional de Artes Plásticas (UNAM). Cursa o Master en Literatura e Cultura (UdC); expón na galería 124 de México D. F. Vacacións en gris e negro e Constructio; accede a Medicina no 2015 (USC); asina os seus primeiros libros na editorial madrileña Letras de Autor: Onte e Gauloises; publica videos en Palabra Audiovisual da Aelg; participa no Festival de poesía Alguén que respira (Santiago de Compostela). É membro da Aelg, do Colexio de Xornalistas, de Crea e de Cima.
You might also like
* Gisela Casimiro Poesia
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
* Entrevistas Lara Dopazo Ruibal
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
* Maria Lado Poesia
8 poemas de María Lado
More from Estela Pan Vázquez
Entrevista | Amauta Castro: “O verso admite todo o que nos devasta”
Posted On 26 Dezembro, 2018 Estela Pan Vázquez 0
O amor presinte esa incerteza dos días. Este verso que expós na pregunta, aparece nun dos poemas introdutorios do primeiro …
“Sei moi ben o que fixen onte”
Posted On 9 Outubro, 2018 Estela Pan Vázquez 0
“Sei moi ben o que fixen onte”, así comeza un concerto que se converteu nun mantra. Se o budismo entra …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
19 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies