langs: gl gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en en gl en gl en gl en gl gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de : Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 152
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
sexualidad / relaciones personales
teoría y crítica literaria
Ana Sarai Chirivella Gonzalez
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
joan manuel rodriguez nunez
Jose Luis Salgueiro Fernandez
Juan Carlos F. Naveiro
Juan Gabriel Cruz Castro
luis ortiz de zarate
María Angélica Garrido Sotelo
Mary C. Otero Rolle
Centro Oceanográfico de Vigo
Ciencia Política e da Administración
Fundación 10 de Marzo
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Academia Postal Editores
Grupo Tecnologías de la Información
Juristas de la Salud
Los libros de Scripta Nova
Servizo de Publicacións USC
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 152
July 30, 2013 por Raquel Couto Antelo
Ébano: árbore propia de África ecuatorial, de 10 a 12 metros de altura, de tronco groso, copa ancha, froitos en forma de baga e madeira de cor negra. Onte merquei unha figura de ébano na feira das Marabillas.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
A cuñada resultoulle máis fácil do que esperaba; aínda que, como lle dixera o seu xefe, facía o que el lle mandaba, non se complicaba demasiado; mellor dito, non traballaba demasiado. Descansou, sen complexos, en Adina; a súa indiferencia dáballe total liberdade e a liberdade doulle poder.
Comezou delegando nela os informes, despois as reunións, despois as festas informais e despois as festas formais tamén. Adina soupo aproveitar ben cada oportunidade e o seu ex-xefe non protestou porque os resultados eran os correctos e temía que ca súa cuñada non chegasen a iso. Non lle quitou o cargo, nin ascendiu a Adina, ¿para que? ¿para poñerlle o seguinte chanzo máis fácil? Tampouco era tan tonto, os resultados eran bos e a súa cuñada o cortalumes perfecto.
Adina foi o suficiente lista como para non reclamar o que era seu por dereito, igual non por dereito pero si por traballo. Pero tampouco era tan tonta, non só traballaba, acumulaba apoios.
-      Adina, vin o outro día unha figura de ébano preciosa – comentáballe a cuñadísima.
Adina non sabía que era o ébano, un material seguro, pero non que tipo de material; non llo dixo, seguiulle a corrente ate ter un momento no que poder consultalo.
-      Case a merco, pero é demasiado grande para traer no coche oficial, e claro, o meu cuñado ponse tonto cando fleto un camiñón para as miñas cousas, nin que o pagase el, para as súas non ten tantos reparos – falaba con confianza a muller.
Adina calaba, non tiña alternativa, falar mal do seu ex-xefe poñeríaa en serios apuros; a cuñada podíase queixar, pero se o facía ela, cada palabra inoportuna chegaría ó peor sitio posible. Falar ben do seu ex-xefe e levarlle a contraria á cuñada suporíalle perder as facilidades cas que contaba neses momentos. Non eran xente de admitir ideas intelixentes, tan só confirmación e aceptación.
Pero calar e conter a rabia producía unha reacción en cadea non demasiado recomendable. Durante días non paraba de darlle voltas no estómago, utilizaban o transporte para traer unha figura grande dabondo para non caber nun coche oficial e polo tanto cara, e ela case tiña que lavar a roupa pola noite para poder usala ó día seguinte. Pero, tamén, calar diante da cuñada non significaba que tivese que calar diante de todo o mundo, só que tiña que buscar a xente axeitada a quen contarllo. Nas horas perdidas de insomnio confeccionou a lista de líderes máis manipulables, e ocupouse de que lles chegara polo camiño correcto a nova de que o seu ex-xefe empregaba de maneira habitual os transportes de mercancías do goberno para os seus fins particulares, recalcando que estes fins particulares cinxíanse a traer de fóra luxosas figuras innecesarias.
Non era un rumor mortal, quen máis quen menos facía o mesmo, non igual co transporte, pero cos coches oficiais, ou simplemente ca man de obra.
-      ¡Que torpe es! – falaba consigo mesma – tes que buscar algo máis.
Había abondo. Só tiña que atopar algo que os outros non fixeran.
-      ¡León! ¡León! – berraba o encargado do supermercado - ¿onde está a mercancía?
-      Non o sei, señor – baixaba a cabeza un León novo.
-      ¿Como que non o sabes? O teu traballo é colocar a mercancía nas estanterías e non está, saberás onde a deixaches ¿non? – berraba abondo o encargado, para que na tenda todo o mundo soubese que a culpa era do rapaz e non del.
-      Non sei, señor – parecía que era o único que sabía dicir.
-      ¡Non o sabe! ¡Estou rodeado de inútiles! – berraba o encargado – a ver, o camión chegou e deixou a mercancía, ¿onde a deixaches? ¿no almacén?
-      Non, señor – respondía León ca cabeza baixa.
Adina observaba a escena con atención, desde que deixara a casa dos pais vivía nun pequeno piso preto das grandes casas dos líderes do goberno amarelo; desde aquel momento, o sitio máis próximo para mercar era aquel almacén, e nunca prestara atención á xente que traballaba alí. Normalmente eran fantasmas silenciosos que recollían as cousas que caían, cobraban na caixa e limpaban o chan nos días de choiva.
-   Non, señor ¿que? – berraba máis, se era posible, o encargado.
-   Non, señor, non chegou o camión – dixo con timidez o rapaz.
-   ¿Non veu o camión? ¿Outra vez? – baixou o volume de maneira significativa o encargado.
León asentía ca cabeza aínda baixa.
O encargado deixou ó rapaz recompoñendo a vergoña no medio dunha superficie baldeira e dirixiuse ás oficinas. Adina quixo dividirse para preguntarlle ó rapaz se iso pasaba a miúdo e pegar a orella á porta do despacho do encargado para saber a quen ía chamar. Viu que o rapaz era un obxectivo máis asequible así que aproveitou para escoitar a conversa do encargado, con el falaría en calquera outro momento.
-      Si, outra vez – dicía case sen voz – non, non se queixou ninguén aínda... mandareilles estender a mercancía que hai, coma das outras veces, os mércores non ven moita xente, non creo que se note... vale, vale, farémolo así... espero que así sexa... si, aquelas vacacións das que faláramos, por exemplo.
Non, non esperaba que aquela fose a última vez; Adina recoñecía pefectamente aquelas “esperanzas”, esperaba unha recompensa; ela, só tiña que averiguar de quen.
-      Mira, Adina ¿a que queda monísima no salón? – a súa xefa ensináballe unha foto dunha figura feminina de ébano suxeitando un xarrón que chegaba case ó teito dun salón recargado de cousas esaxeradamente luxosas.
Baixou a cabeza coma o rapaz dos grandes almacéns.
-      Si, é preciosa – dixo ca súa falsa humildade.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


document_lang: gl

langs: es gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es gl gl es gl es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en pt en gl en es en pt en gl en pt en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en en gl gl en ca gl gl gl gl es en es eo es es en en gl es es es es en gl gl gl gl es es es en es gl es es en en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en fr en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en pt en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en en en en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl es en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Tecnologías de la Información
Los libros de Scripta Nova
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 132
March 5, 2013 por Raquel Couto Antelo
Gobernar: pór en bo estado algo que está estragado. Levou o coche a gobernar.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
O alcalde estaba nervioso, moi nervioso, non o parecía, era deses que sempre parecen tranquilos, pero non facía máis que botar as mans ó maletín para intentar facer unha foto bonita cunha cámara invisible. O armador non se decatou, miraba o cadro de mandos con atención buscando os díxitos que calculara, ó mellor algunha mirada despistada ó envase ca plaga. Nunca fixera cousa semellante aínda que escoitara de xente que o facía, tamén hai que dicir que nunca lle xurdira a necesidade de facelo. Medía a distancia á costa e miraba ó horizonte xa sen sentir aquela ansia por marchar.
-  ¿Non será abondo? – entrou o alcalde na cabina.
-  Non – respondiu seco o armador.
-  Pois non sei se darei nadado – dixo o alcalce sentando enriba dunha caixa de cervexas.
-  Sabes que hai un bote salvavidas ¿non? – riu o armador.
O alcalde mirouno mal, non lle vía a cara pero notoulle o ton. Claro que sabía que había un bote salvavidas, non o lembraba, non lle pasara pola cabeza e case lamentaba levar o bañador do vran pasado que lle estaba resultando incómodo porque estirara co salitre e faltáballe sitio dentro do pantalón de fotógrafo profesional duns quilos menos.
-  Aquí – falou o armador para si.
O alcalde mirou de redor sentindo a paz do motor apagado e o sol templando a xeada que ameazaba con caer sobre o verde prácido da distancia. Lamentou non ter a cámara a man, gustáballe aquela fografía.
-  ¡Espabila! O de sacar fotos era unha excusa, abre a comporta – ordeou o armador sinalando á prancha metálica que agachaba o motor.
O alcalde obedeciu sen cuestionar a cadea de mando e tirou da palanca que descubriu unha engrenaxe xigante de tan preto de óxido e aceite.
-  Deixa – baixou o armador pola escaleira metálica.
O armador levaba nunha man o envase ca praga maléfica que lles ía solucionar todos os seus problemas. Non o pensou, o armador non era o que se chama un home decidido pero unha vez daba o paso non recuaba. Abriu o peche hermético, engruñou o nariz o percibir o aroma que desprendían os chamados microorganismos. Achegouse todo o que puido á parte da maquinaria que tocaba a auga e seguiu o camiño dos eixes ate o motor. Levoulle tempo. O alcalde impacientábase mirando o reloxo coma se lle servise para apurar ó seu amigo. Saiu suado e manchado de graxa ate as cellas.
-  Non podes chegar así á vila – dicíalle o alcalde.
-  Tranquilo que teño o esmoquin na cabina – riu o armador.
-  Pero vanse decatar de que manipulamos o... – preocupábase o alcalde.
-  Mira, fai falta o mesmo traballo para manipular o motor que para gobernalo – botáballe retranca o armador.
Era certo, o alcalde buscaba o bote salvavidas para saír antes de que a auga de dentro lle chegase ós pés.
-  Bótalle unha cervexa, ho – convidou o armador cunha palmada nas costas véndoo desesperado.
-  ¿Non será mellor marchar canto antes? – desesperaba o alcalde.
-  ¿Que apuro tes? ¿Non quererías ver o partido en serio? Pon a radio se queres – dicía o armador sen doble intención.
-  ¿Como que “que apuro teño”? ¡O barco vaise afundir! – berrou o pobre home.
O armador tardou en entender a desesperación do seu amigo, ¿por que tiña un barco co motor avariado que afundirse? Non comprendía o fío dos razoamentos do alcalde.
-  ¿Como se vai afundir ho? Non ves que non está oxidado de verdade, para iso queríamos a praga, para que parecese... – argumentaba o armador.
-  ¡Imos ver! – soltou os nervios o alcalde – ¡que a praga era para que o barco afundise e o seguro non poidese comprobar que o motor estaba avariado de antes!
O armador caiu por fin nos motivos do seu amigo, e de paso caiu en que ou a praga era moito máis agresiva do que lle contaran ou tiñan un pequeno problema, non fixera ningunha vía de auga nin se lle ocorría como facela sen que se notase.
-  E que ti sexas o que sabe disto – tomaba o control da situación o alcalde – xa estás baixando outra vez.
-  Eu baixo as veces que queiras, pero estamos na mesma – non vía solución o armador.
-  Non me jodas, non me jodas – saíalle o xenio o alcalde.
-  Pero a praga está no motor, os do seguro vena e xa... – razoaba o armador en serio.
O alcalde mirouno de reollo ca enerxía precisa para que o armador volvese ó fondo do barco e buscase o xeito de facer unha vía de auga para afundir a embarcación de maneira disimulada. Cando conseguiu desmontar unha das pezas todo foi rodado, incluso se asustou ó ver o fráxil que resultaba aquela armazón que el considerara, ata daquela, unha fortaleza.
-  ¡Apura! ¡Apura! – escoitaba con alivio o alcalde desde a ponte de mando.
-  Veuche a présa cabrón – ría o alcalde.
-  ¡Colle o bote, hostia! – un armador empapado berraba xesticulando coma un energúmeno, movéndose sen control - ¡que entra a auga a mares!
O alcalde ría como antes ría o armador, ¿e aquel histérico era o lobo de mar que contaba historias de sereas na taberna? ¿e aquel histérico era o que lle daba ordes uns minutos antes?
-  Non somos nada – ría o alcalde.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 131
February 26, 2013 por Raquel Couto Antelo
Fuxidía: que dura pouco, que pasa con rapidez. As horas fuxidías.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-  ¿E que facemos agora? – preguntou o armador mentres o barco escoraba no medio da abra.
-  Ti intentar convencer ós do seguro de que foi un accidente, eu coidar de que os ecoloxistas non se poñan moi pesados – respondiu o alcalde.
Foi a solución que se lles ocorreu vendo o sol agacharse tras a liña do horizonte mentres as pingas frías do vaso de cervexa esvaraban ate o barril. Calcularon cunha conta da vella o que cobrarían do seguro menos o que lles custaba cambiar o motor. Da servilleta enrugada saía unha cantidade positiva que lles gustou, claro que o papel húmido non lles revelou os inconvintes de semellante operación. Tampouco lles preocuparía de revelalo, eran socios e cada un o seu propio xefe, que explicacións tiñan que dar.
Non llo contaron a ninguén, a experiencia dicíalles que o éxito dos trapicheos era inversamente proporcional ó número de persoas implicadas. Tampouco precisaban axuda, levaban toda a vida no mar e aínda non envelleceran dabondo coma que a preguiza lles impedise chegar a terra a nado.
Tíñano que facer ben pero rápido, comezara a veda e tiñan por diante seis meses ate o arranque da actividade, contaban con que o seguro non tardase moito e que o asteleiro cumprise co pedido. Ocorréuselles que o mellor para ocultar un motor gastado era unha plaga mariña, unha marea vermella que atacase irremediablemente a estructura metálica do buque condenándoo a un afundimento seguro.
-      ¿E cando veña o perito a comprobala? – preguntaba o alcalde.
-      Nada, dicimos que foi unha desas que veu ca marea e con ela marchou – restaba importancia o armador.
-      Pois temos que elixir un día que o porto estea baleiro, senón a ver como explicamos que só lle afecte ó noso – preocupábase o alcalde.
-      Iso é imposible, non sei os outros, eu non podo recoller os meus nestes momentos; o mellor é que miremos as correntes e levemos o barco ate alí; xa che adianto que o máis seguro é que sexa na abra – calculaba o armador.
-      ¿Imos ter que arrastralo ate a abra? – parecíalle demasiado traballo ó alcalde.
O armador non lle respondiu, limitouse a poñer o índice enriba da conta diluída pola auga fuxidía dos vasos. A operación ía ser traballosa, o armador calculou as correntes para que os bos momentos do motor fosen suficientes para chegar a onde el quería. Buscaría nos viveiros os organismos máis agresivos e efímeros, tan só precisaba unha coartada non facía falta crear unha emerxencia real. Con catro vasos baleiros enriba do tonel parecía unha idea brillante, parecía a solución a un problema de liquidez, parecía que volveran ós vellos tempos cando ningún dos dous vestía de marca.
-  Farémolo de noite ¿non? – pedía o alcalde.
-  Dependerá do mar – dicía o armador.
-  ¿Pero como imos deixar o barco aí tirado diante de todos? – escandalizábase o alcalde.
-  Home, con non dicir que o imos deixar abandoado xa chegará, nós dicimos que íamos sacar unhas fotos desas que expós ti no centro cívico e que o barco nos deixou tirados, mira así temos testemuñas para os do seguro – case se alegrou o armador.
Ó alcalde non lle pareciu mal, sairía equipado da súa casa coma tantas outras veces, trataría de aparentar naturalidade pero tiña que lembrar sacar o equipo da bolsa de fotográfo profesional ca que desfilaba pola vila con aires de superioridade, encheríaa de pedras e papel de envolver para que pesase e abultase coma se fose chea co seu equipo de precisión de alta gama. Igual tamén podía aproveitar para levar unhas cervexas e algo de picar, ou roupa de recambio.
-  Non, que igual non é tan impermeable como me venderon – escapóuselle en alto.
O armador mirouno rindo do seu compañeiro que levaba uns minutos botando contas de memoria sen decatarse de que xesticulaba e movía os beizos falando consigo mesmo.
-  Tranquilo home, verás que todo é máis fácil – convidou o armador a outra cervexa.
A hora foi as catro da tarde, o día foi un sábado, a camareira do bar da cofradía preparaba a xornada adiantada do partido de liga cun menú de pinchos variados escribindo a oferta do dous por un con letras recheas de cores.
-  ¿Marchades? Hoxe hai partido – lembraba a camareira.
-  Imos sacar unhas fotos – apurou a xustificar o alcalde sinalando con ansia á bolsa de artista.
O armador preferiu facer un discreto aceno mentres desamarraba e subir ó barco sen dar explicacións. O alcalde tropezou, se mirara onde pisaba non o faría, pero empeñábase en mirar de redor para saudar a quen pasase, a coartada que lle explicara o seu compañeiro de fatigas facíaselle pequena só ca camareira.
-  Meu, deixa as relacións públicas que o sol non espera – ordeou o armador.
-  Ui, marcho que o capitán está de morros, el quería ver o partido – disimulaba o alcalde.
-  ¡Pasa! – berrou o armador prendendo o motor do barco.
Ó alcalde chegoulle o aviso e deixou o disimulo para meterse dentro do barco xusto cando a distancia co pantalán se facía complicada de salvar.
-  ¿Por que te paras tanto ca xente? ¿Que explicacións tes que dar? A rapaza xa che viu o maletín, vaillo contar a todos, habíallo contar aínda que o barco estivese na outra punta e ti levases unha cámara minúscula agachada no peto do pantalón, que é moi lista a muller – ría o armador.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 130
February 17, 2013 por Raquel Couto Antelo
Edén: calquera lugar agradable e ameno. A illa é un edén para a xente das grandes urbes.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-  A Rita – aclarou Hugo.
-  Xa a Rita, pero ¿a quen dis que llo pida? – seguía distraído Hugo.
-  A Cira – falaba con paciencia Nico.
-  Non pode – escupiu Hugo – só é un contacto.
Nico sorprendiuse, tal como falaba entendía de todo e sabía de todo, decepcionouse, non puido ocultar a sorpresa.
-  ¿Non pode? – insistiu Nico.
-  ¡Que non hostia! Que só poden as soñadoras, había estar eu aquí se poidese – delatouse Hugo.
Nico non entendiu o comentario pero tampouco lle dou importancia, non pensou que o dixese pola cidade e se o dicía era de entender, el tamén soñaba cun edén de festa continua e mozas accesibles. Hugo tampouco estivo pola labor de explicarllo, chamou de novo á xente de fóra para que se asegurase de que estaban vixiándome a min e non a unha refuxiada calquera sen importancia que non requería tanto coidado.
-  Con calma compañeiro, con calma, Froilán dixo que era Rita e será Rita, eu non a vin, pero confío dabondo na capacidade intelectual de Froilán para distinguir a unha persoa doutra, e se dixo que era Rita é Rita, igual sodes vós os que non coñecedes a quen tedes por aí – saíu con sorna do outro lado da liña.
-  A nosa contacto dixo que estaba aquí – intentou impoñerse Hugo.
-  Pois Froilán dixo que estaba con el no noso piso de fóra do país – saíu con máis sorna da liña.
-  Pois algo pasa – dixo Hugo.
-  Claro que pasa algo ¿a ti paréceche normal esta situación? ¿a ti paréceche normal que a garda amarela axude a unha das nosas? ¿a ti paréceche normal que te teñamos aí e que non saibas o que pasa? ¿que clase de confianza podemos ter en ti se non controlas á túa xente? ¿como te atreves sequera a chamarnos con esa actitude túa? – seguía saíndo da liña.
Hugo escoitaba espantado aquela voz que pensaba amiga e cada vez lembráballe máis a visita de Siena.
-  Tes que comezar a implicarte na loita, tes que comezar a facer algo ou teremos que pensar en prescindir de ti – ameazaba a liña.
-  ¿E que queres que faga? Ela está aquí – choraba Hugo coma un neno pequeno.
-  ¿Estás seguro diso? – preguntou.
-  Completamente – mentiu Hugo acorralado pola súa incompetencia, pensando na bronca que lle ía botar a Cira como non fose verdade.
-  Pois daquela temos un problema máis grave que a túa desidia – acougou a liña – deixa a liña libre e espera as instruccións.
-  Vale – respondiu un neno bo.
-  Vale non, permanece alerta á espera de instruccións – ordeou.
-  Que si – respondiu Hugo canso do histerismo.
-  Mellor che será – rematou a conversa.
Hugo contou unha vez máis co apoio incondicional de Nico restándolle importancia á bronca e desculpando a súa pouca implicación co complicadas que eran as cousas dentro e o fácil que eran fóra.
O encontro con Cira relaxou as cousas en case todos os sentidos nos que as podía relaxar. A insistencia de Hugo por saber se era de verdade eu ou o só o dixera para chamar a súa atención ofendiuna, non polo feito en si, senón porque el se crese tanta cousa máis ca ela coma para precisar inventar algo para obter a súa atención. Enfadouse, non llo dou a entender, comportouse coma a perfecta colaboradora, fría, tranquila, coma se nada importase, coma se entendense a súa reacción, coma se non se sentise humillada, coma se non sentise. Pero sentía, sentía coma calquera que estivese na súa situación, sentía as ganas de darlle dúas hostias e berrarlle os adxectivos que merecía. O seu aguante tivo a recompensa dun Hugo agradecido, cheo de orgullo por domesticar a unha fera salvaxe.
-  Tes que estar atenta – ordeoulle con voz amable – temos que escoitar con coidado todo o que diga Rita.
Cira abrochaba o último botón da chaqueta vendo o amencer preto.
-  Xa me enche telas preto coma por enriba ter que prestarlles atención – dixo esquecendo a pose.
-  Seino – comprendía un Hugo relaxado – pero están tramando algo, ti sempre o sospeitaches, temos que vixialas.
Cira esqueciu o enfado escoitando a un Hugo tenro e atento; interesado en realidade, aínda que a cegueira de orgullo non llo deixaba ver, pensou que se namorara dela, pensou que xa o tiña no bote. Era normal, el tamén o pensaba dela. Quen sabe se tiñan razón.
-  Teño que ir traballar – restoulle importancia a situación.
-  Cando saias pola noite cóntame como foi – estirouse Hugo ate alcanzarlle a man.
Ela tomou uns segundos para difuminar o sorriso victorioso que brotara ó sentilo.
-  Punto por punto – púxose misteriosa - ¿sabes? No fondo creo que lles estamos dando máis valor do que teñen, seguro que o único que facían era argallar o dos regalos que lle deron, é que son para darlles de comer a parte, teñen a cabeza para que o corpo remate en algún sitio.
-  Por previr, non quero sorpresas – incorporouse Hugo.
February 15, 2013 por Mibú
¡Publicar tu propio libro es mucho más fácil!
Por tan solo 99€ podrás tener tu obra con el mejor acabado.
Además si en el momento de compra nos mandas un correo a info@meubook.com con la palabra"praedicare"¡TE REGALAMOS EL EBOOK DE TU LIBRO!
Aprovecha esta oportunidad y dale vida a tus historias
El Pack Autor Novel incluye las siguientes características:
-  Publicación de la obra.
-  Entrega de dos ejemplares  al autor.
-  Creación del espacio web del libro.
- Venta en la librería Meubook.
- Contratación de un ISBN.
-  Gestión y entrega de 4 ejemplares al Depósito Legal.
- Promoción de tu libro en redes sociales.
* Válido para publicaciones con las siguientes características:
- Formato: 14,8 x 21 cm o 17 x 24 cm
- Impresión: interior blanco y negro; portada a color.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 129
February 13, 2013 por Raquel Couto Antelo
Distraída: que distrae ou fai pasar o tempo de modo agradable. A partida foi tan distraída que amenciu sen decatarnos.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Hugo foi capaz reaccionar con axilidade, sabendo da súa influencia sobre Sal e tendo ganado a Fran.
-  Eu estareivos moi agradecido – baixou a man ate o xeonllo de Sal nun momento en que Fran miraba para outro lado.
-  Non se trata diso – dubidaba Sal distraído polos dedos de Hugo.
-  ¿De que se trata logo? – case susurraba Hugo.
Sal estaba a piques de responder cando un leve movemento da cabeza de Fran fixo retirar a man de Hugo cun acto reflexo. Sal aínda contiña o respirar e miraba a Fran con ollos tenros para ocultar a case infidelidade. En realidade non facía falta, Fran pensaba no seu propio ascenso dentro da organización, nin sequera reparara nas posibles escuras intencións de Hugo.
-  Está claro que nos somos os que maior risco corremos – repetiu en alto Fran coma seguindo un razoamento mental.
-  Eu xa volo dixen – apurou a atar Hugo.
-  É que a nós vainos coñecer de todas todas, e as tolas estas teñen a posibilidade de ir a onde queiran – seguía razoando.
-  ¡Exacto! E vós non – amarraba con doble nó Hugo.
-  É moi perigoso – poñía pose de interesante Fran.
Sal mirábao asombrado pola escenificación que estaba presenciando, el esaxerara o do perigo por ocultar a recuada, pero non acertaba a entender os motivos de Fran para intentar facerse o interesante. Chegou a pensar por un segundo que Hugo era o motivo, desbotouno ó fixarse na mirada perdida. Coñecía aquela mirada perdida, Fran estaba argallando algo.
-  Terás que relocalizarnos – púxose profesional – o máis probable é que queiran eliminar toda a organización, unha vez acaben con elas virán por nós, se non nos atopan xa non poderán acceder a ninguén máis, seremos o cortalumes  ¿non sei se me entendes?
Sal chegara a sentir certo arrepentimento polo seu número dramático, pero aguantaba con verdadeira dificultade a risa fronte ó que estaba escoitando.
-  Si, esa é unha idea moi intelixente – seguíalle a corrente un Hugo tamén sobrado de ansia por ser interesante – creo que coñezo a alguén que nos pode axudar a conseguirvos un novo piso, igual algo máis grande, quizais un pouco máis céntrico.
Hugo falaba máis coma un vendedor de mercadoría de segunda man en mal estado que o suposto líder da resistencia que aspiraba a ser; pero á súa audiencia doulle igual, nin o percibiron. Pensaba en aquel amigo dun amigo de alguén que coñecía o seu pai para xestionarlle un novo piso ós seus amigos. Por suposto diríalles que o piso llo facilitara a organización gracias a que el o pedira por suposto.
O pai de Hugo non estivo pola labor de sumarlle máis favores á débeda que acumulara pola súa culpa. Foi un duro golpe, supúxolle un esforzo co que non contaba, non tiña nin idea de como conseguirlles o piso que lles prometera e menos aínda tiña intención de confesarllelo.
-  Nico, tío, tes que saber dalgún – medio suplicaba.
-  Joder macho, méteste en cada unha... – ría Nico.
-  Si, paseime meténdolles medo e despois non souben como baixarme do carro, e o Fran non creas que me dou marxe, plantoume o da “relocalización” e quedei atrapado nas miñas propias fantasías – lamentaba Hugo.
-  Pois dilles que non hai ningún, que afronten os problemas coma homes, que fuxir e de covardes ou, mellor, dilles que é máis seguro permanecer no mesmo sitio porque escoitaches que o goberno estaba vixiando moito as mudanzas e tal – suxeriu Nico.
A Hugo pareciulle boa idea, pero o seu orgullo púidolle máis e dedicouse a buscar e buscar pisos ate que atopou un que cumpría cos requisitos de igual máis grande quizais máis céntrico. A diferencia de prezo era grande, pero considerouno un dato insignificante e coma tal tivo moito coidado de non mencionarllelo. Cando recibisen os primeiros recibos xa estarían instalados e afeitos ás comodidades do seu novo fogar, o suministro eléctrico había ser mellor, igual habería momentos de calefacción e quen sabe que máis melloras. Estaba seguro de que nin lle darían importancia ó prezo, nin llo mencionarían sequera.
Gustoulles, gustoulles tanto que a Sal esvaecíuselle a dor pola traición e a Fran o medo a que os perseguise o goberno. Cousa que relaxou a Hugo e lle permitiu seguir co seu plan. Plan que basicamente consistía en esperar con certo grao de alerta a que pasase algo. E sentiuse victorioso ó recibir a chamada de Cira comunicándolle que eu non aparecera pola chabola en toda a noite seguinte á do sinal de alerta. Anticipou a miña morte cando eu nin sequera chegara a alambrada da fronteira e pesoulle ó volver a escoitar a Cira, esta vez, ca mala nova de que eu seguía por alí.
-  Que raro é isto – falaba só.
-  ¿O que? – preguntaba con paciencia Nico.
-  A tonta esta di que Rita sigue aquí e os de fóra din que está fóra – trataba de encaixar as pezas un Hugo incapaz de razoar.
-  Pois vaia fontes tes, os de fóra non coñecen a Rita así que poden estar vendo a calquera e Cira porque lle prestes atención diche o que faga falta – despreciaba Nico.
-  É certo, non a coñecen, igual non saiu – tranquilizouse Hugo.
-  Claro, non sabemos de ninguén que saise da cidade – bromeou Nico.
-  ¡Exacto!  ¿Como ía saír Rita se non nos enteramos? – embobábase ca súa propia grandeza Hugo.
-  Porque a sacou un garda amarelo, dixéroncho ¿non lembras? – metía cizaña Nico.
Hugo non lle prestou atención, se tiña razón e estaba fóra xenial, se a razón a levaba Cira non pasaba nada.
-  ¿Porque non lle dis a Cira que a mande ben lonxe? – preguntou Nico.
-  ¿A quen? – estrañouse Hugo.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 128
February 3, 2013 por Raquel Couto Antelo
Colchón: peza de enxoval que consiste nunha funda de tea chea de material brando ou elástico, que vai sobre o somier ocupando todo o longo e ancho da cama. Hai que darlle a volta ó colchón de cando en vez.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
En lugar de responderlle empurrouno electrocutándoo contra a alambrada; alarma saltou e a garda amarela inundou a noite dun sol estraño. Do outro lado da fronteira botaron a correr deixando atrás o compañeiro que pensaban morto. Lorenzo detívose un momento para botar unha última ollada ó corpo de Noel tumbado no chan inmóbil.
-  Chegades tarde – dixo o terceiro home – hai dous segundos pillabámolos a todos.
-  Perdemos o sinal – respondiu o garda que se achegou.
-  ¿Perdéchedes o sinal? – preguntou o chivato – eu puiden perder a vida, vedes con que xente me xoguei o tipo.
Díxoo facendo un aceno despectivo cara o cadáver, o garda baixou a cabeza avergoñado por non dar cumprido co seu deber, ulindo o aroma da morte que ben recoñecía. Noel non respiraba.
-  ¿Que facemos con el? – preguntou o garda sen erguer a vista.
-  O que adoitedes, non teño máis interese nel, os que quería eran os que marcharon, gracias a vós – recalcou o terceiro home – este debía ser o tonto da manada.
-  ¿Tonto? ¿Non foi o que te descubriu? – preguntou o garda mirándoo en fite.
Ó terceiro home non lle gustou a observación dun insolente que non dera chegado a tempo para cubrir a súa falta. Marchou pensando ate onde o podía degradar para ensinarlle a lección. Noel seguía no chan.
-  ¿Levámolo? – preguntou un dos gardas.
-  Hoxe non, que veñan os da brigada mañá, nós non o friximos, nós non o recollemos – zanxou o garda sen mirar ó morto.
Ó día seguinte a brigada tivo máis traballo que recoller un insurxente inservible e Noel seguía ó pé da alambrada electrificada descansando sobre un colchón de follas secas amolecidas pola humidade. Ninguén tivo conta del, fóra dérono por perdido, o estoupido do seu corpo contra a electricidade rompera a noite cun raio fatal. Os de dentro non sabían da súa existencia e de saber non se atreverían nin a achegarse tan sequera para darlle unha sepultura digna. Non morrera. Durmía. A descarga deixouno inconsciente, no que á mente se refire. Nun sentido máis físico desfíxolle o pescozo ate as cordas vogais, foi unha sección limpa, case invisible desde o exterior, nin lle doiu. Decatouse ó abrir os ollos e querer pedir auxilio, ó non poder facelo, ó non sentir máis que silencio saíndo sen voz.
Aquel silencio gravóuselle para sempre, aínda despois da operación no hospital clandestino que improvisaron nas casas de pedra non recoñecía o son que saía do seu corpo como propio.
-  É un milagre – dicía o médico – nunca vin nada semellante.
Non se refería á operación de reconstrucción, senón á supervivencia despois dun impacto semellante.
-  Nin que o digas, erguerse polo seu pé, vir onda nós, din os de fóra que é coma un gato – dicía un Raúl vello.
-  Isto non pode volver pasar, non pode andar un dos nosos morto por aí adiante sen que o saibamos, os de Torroal deberon avisar de que viñan, deberon avisar de que quedara un abatido – desesperaba Hanna – é que non son capaz nin de imaxinar o que debiu sofrer este pobre home.
-  Déixao estar Hana, esta xa non é a nosa guerra – tratou de calmar Raúl.
Aínda que pensaba coma ela sabía que xa non tiñan forza para facerse escoitar, o único que podían facer era coidar aquel home consumido, que os miraba estrañado, que non podía fixar a mirada nun punto concreto, que estudiaba cada rostro tratando de atopar un indicio de familiaridade.
-  Mantédelle a dieta e cambiádelle a vendaxe cada cinco horas, non máis tarde, as condicións hixiénicas son delicadas e non temos medicamento abondo para combatir unha infección – indicaba o médico.
Así o fixeron, con coidada puntualidade, con extrema precaución, con certo cariño tamén. Pero Noel non o agradeciu, Noel non facía máis que darlle voltas á última imaxe antes da inconsciencia, os seus compañeiros do outro lado, el so fronte ó traidor. Un traidor que el non incorporara ó grupo, un traidor do que el non era responsable, un traidor que el descubrira e en lugar de recibir un recoñecemento estaba deitado nunha cama incómoda rodeado de descoñecidos.
O rencor substituíu á súa inocencia, a desidia ó seu espíruto arriscado, a preguiza á súa espontaneidade. Non saiu da cidade porque non era quen de confiar na súa xente, seguiu traballando con eles porque eran os únicos que podían evitar que buscase a aquel terceiro home que o fixo madurar.
Durante meses só durmiu a saltos, pechaba os ollos e notaba aquela sensación de raio atravesándoo, aquel perder o control do seu corpo, aquela derrota inevitable. Polo día rosmaba polas esquinas se encaraba con alguén, vagabundeaba pola habitación se non lle pedían que saíse. Hana afixérase ó seu mal xenio, entendía a distancia que el precisaba para recompoñerse e quizais de non faltar conseguiríao, pero nin Raúl sabía ocupar o sitio nin el estaba disposto a intentalo de novo.
Con Hugo tiña unha relación complicada, en certo sentido lembráballe ó Lorenzo dos comezos, de cando se divertían; por outro representábaselle coma aquel terceiro home ó que lle desexaba a morte máis que nada no mundo. Nos días tranquilos facíalle caso, nos días de presión forte pechábase por dentro para non empeoralo.
-  É certo, nós corremos o máis perigo que ninguén – concluíu Fran dándolle a razón a Hugo naquilo de que as outras levábamos o mérito.
-  Daquela igual é mellor non involucrarnos – tratou de recuar Sal – non vexo claro o beneficio desta historia. Non sei como vos atrevedes sequera a pensar en axudar ó home dunha dirixente.
Sal dramatizaba esaxerando o perigo, axudaran a ex-membros do goberno con anterioridade e sabía que se fixera decote no pasado; pero el non quería negarlle a Hugo o favor nin sentirse o traidor que comezaba a ser.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 127
January 26, 2013 por Raquel Couto Antelo
Bela: que resulta agradable á vista ou ó oído e, en xeral, que esperta pracer espiritual. A violinista tocou unha peza moi bela.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Noel quedou atrapado na cidade nunha das incursións dos de Torroal, incursión na que se convertiu no home lacazán e mal encarado da voz metálica.
Noel era un trasno de rapaz que non facía máis que falar nas clases de matemáticas e se distraía mirando as flores bonitas ou unha araña bela. Na casa tiñan que perseguilo para que comese o xantar e agacharlle a crema de chocolate para que non embadurnase a roupa ó comer ás présas. De grande metíase en canto follón o enredaban os amigos, na resistencia, na pesca furtiva ou nunha despedida de solteira.
Era un home hábil, orientábase ben na escuridade e facía menos ruído ca un gato asexando á súa presa. Na casa de Torroal tiña unha cunca de viño fresco cando tiña sede e alguén con quen botar unha partida de aburrirse. Os de Torroal nel tiñan un colaborador fiel, non demasiado implicado, non demasiado crítico. Lorenzo botaba man del para as visitas máis arriscadas porque a súa inconsciencia non lle permitía ter medo. Na casa dicíanlle que había que ir sentando a cabeza e a el soáballe a un sermón de vellos co que non se identificaba; pero ó final non sabía máis que andar entre as pólas vellas do monte.
Aquela noite non lle trouxo sinais de que a cousa ía mal, en realidade tampouco tiñan moito que facer, recibiran un soplo de que a garda amarela estaba de maniobras no distrito Sur e pensaron que igual era boa idea entrar para comprobar que a cousa non pasaba de aí, facíano sempre, era mellor vir de fóra entre moitas cousas porque os de dentro non querían facer arriscarse.
-  ¡Aí están! – díxolle a Lorenzo.
Lorenzo mandoulle baixar o volume cunha mirada asasina, a Noel non lle gustou e fixo un xesto burlón cara Amelia.
A garda amarela entraba portal por portal en cada casa abandoada do distrito Sur. Eran os edificios máis próximos ás casas de pedra e os primeiros anos do goberno amarelo. Un dos obxectivos era erradicar aquela lacra de maleantes ca que non poideran acabar os gobernos anteriores, eran os primeiros anos e notábase que aínda non asentaran o cu no asiento.
O grupo invasor observábaos na distancia, durante máis de dúas horas, entrar, berrar cara arriba, berrar cara abaixo e saír. Casa por casa. Os problemas comezaron cando tras desas entradas, berrar cara arriba, berrar cara abaixo e saír viñeron tres dos seus.
-  ¿Quen son? – preguntou Soa en baixo.
-  Os dous de diante son contactos, o outro non o coñezo – respondiu Lorenzo.
-  Igual é un dos novos – suxeriu Amalia.
Lorenzo non estaba seguro, non actuaba coma un dos deles.
-  Igual é dos outros – suxeriu Noel.
-  Igual é o chivato – soltou Soa.
En realidade era o que todas pensaban pero non o querían dicir en alto porque se non acertaban significaba sinalalo para sempre coma un apestado, e se acertaban significaba que había que desfacerse del.
-  Temos que distraelos para sacalos de aí antes de que arranquen – dicía Lorenzo con urxencia.
Non tiñan poder abondo para entrar nas instalacións da garda a rescatalos, nin sequera para deter aqueles coches destartalados. Con dous xestos organizaron unha ofensiva. Lorenzo e Soa baixarían a correr cara os gardas para dividirse despois dividindo a garda que os perseguiría. Amalia e Toño ocuparíanse dos que quedasen cos prisioneiros e Noel, por fin, liberaría ós seus compañeiros.
Actuaron tal como acordan, funcionou tal como pensaran. Os gardas actuaron con certo nerviosismo ante o inesperado pseudoataque, pero en segundos dividíronse para tratar de neutralizalos. Os que quedaron eran máis difíciles, perderan o elemento sorpresa, notábaselle o estado de alerta. Amalia doulle un golpe no cóbado para arrancar, Toño arrancou sen mirar atrás. Os gardas non reaccionaron como esperaban, non se moveron, non se apartaron nin un milímetro do obxectivo, nin se espantaron, nin representaron o contrincante fácil que supuxeran os outros.
-  ¡Alto! – ordeou o da primeira liña.
Toño non soubo como reaccionar, Amalia non se detivo, o garda impasible tumbouna cun áxil movemento de brazo. Toño abalanzouse sobre el obtendo o resultado que Amalia. Os gardas que custodiaban ós tres resistentes mirábanse contendo unha gargallada. Amalia trataba de incoporarse, Toño dubidaba. Na distancia Noel lamentou non ter con quen discutir a estratexia, arroutado como el era non o vía claro. Amalia erguiuse ante a mirada despectiva do gardas, o que tiña ó seu carón dispoñíase a devolvela ó chan cando Toño o agarrou das pernas inmobilizándoo, circunstancia que aproveitou Amalia para asestarlle un golpe que podería ser mortal para un individuo mortal, que o desequilibrou no caso da garda amarela. Por primeira vez os que custodiaban os présos mostraron algo de preocupación. Noel viu o seu momento, saiu do agocho, achegouse por detrás e abalanzouse sobre o único garda que aínda custodiaba ós seus compañeiros. Amalia tiña contra o chan ó primeiro garda, trataba de atarlle as mans. Toño pelexaba co outro garda sen poder desembarazarse del, golpe a golpe absorbía as súas forzas coma se dun gran muro de hormigón se tratase.
Dun golpe marcial deixouno inconsciente, apurou a desatalos mentres Amalia e Toño remataban co último garda.
-  Gracias – dixo un dos seus – xa nos víamos no outro barrio.
-  Apurade, teños que fuxir antes de que volvan en si – ordeou Toño.
Correron desesperados ate a fronteira. Noel notou que o terceiro home  ralentizaba o grupo a propósito, pareciulle. Non dixo nada, vixiouno. Na barreira agardaban por eles Soa e Lorenzo, sinalándolles desde o outro lado o punto exacto polo que saír. Noel notou que o terceiro home miraba para atrás con insistencia. Xa pasaran todos polo buraco de seguridade, Noel sentiu, por primeira vez, a necesidade de ser responsable.
-  ¿Quen es? – preguntoulle.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 126
January 20, 2013 por Raquel Couto Antelo
Afervoar: infundir fervor ou ánimo. O xogo do equipo afervoaba o público.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Hugo tivo bo coidado de chamar á moza a primeira hora da mañá, escusouse no alcohol e na mala influencia de Nico, lembroulle o felices que eran e unha vez restablecida a cordialidade preguntoulle por Siena. Interpretou o “non a coñezo” coma un resquicio dos fiumes e non insistiu para non enturbiar a paz que acabara de conseguir.
A baixada de fumes da noite anterior precipitou a súa ansia de poder, non estaba disposto a renunciar ó seu soño de grandeza, non quería renunciar a sentir a multitude afervoándoo ó seu paso. Diante dun papel en branco trazou unha liña vertical, na parte da dereita establecería o plan que o encumbrase, na parte da esquerda as respostas que lle daría a Siena na seguinte visita. A columna da esquerda medraba, a da dereita seguía en branco. Seguía en branco porque en realidade non sabía como facer, sabía que quería eliminar ás outras seccións e evitar que lle volvesen enviar unha controladora, e liberar a cidade por suposto.
A solución, como sempre lle pasaba, veulle dada, tempo despois do que calculara e case lle pasou desapercibida. Un día repousando o xantar enriba da mesa do almacén abandoado do goberno amarelo, recibiu unha chamada de Noel.
-  Non sei se che interesará, pero acabamos de recibir unha chamada dun número oficial – soltou Noel con aquela voz metálica.
-  ¿Como unha chamada dun número oficial? ¿Que coño pasou? ¿Por que non activáchedes o protocolo de emerxencia? ¿Por que me estás chamando aquí? – desesperaba Hugo.
-  Tío, creo que non me entendeches, que a chamada é para pedirnos axuda – explicaba aquela voz desagradable.
-  ¡É unha trampa! ¡é unha trampa! – aleteaba un Hugo histérico.
-  ¡Que non ho! – tranquilizaba sen entusiasmo Noel – que ven de parte de Oriol.
-  ¿E desde cando iso é unha garantía? – preguntaba un líder que debería ser exemplo de templanza.
-  A ver, que se non che interesa seguimos os cauces normais e punto, eu dicíacho porque como estás falando sempre diso do golpe ó goberno e tal – Noel falaba canso.
-  ¿Quen é? – emocionouse Hugo pensando que o líder quería concertar unha entrevista con el para negociar a súa rendición.
Decepcionouse cando Noel lle explicou que era o marido da que acababan de matar, a dicir verdade Hugo nin sequera sabía que acababan de matar a Adina ningunha.
-  Mira, non teño tempo para as túas dúbidas, nós temos que seguir co noso, se te decides chámasme – colgou Noel.
A Hugo non lle gustaba Noel, era un ser lacazán e irreverente cunha voz desagradable; pero a súa mente perversa esqueciuno nuns segundos e centrouse en analizar o que podía sacar de bo de aquela oferta.
-  ¿Que clase de axuda vos pediu o tipo? – preguntou directamente Hugo ó recoñecer aquela voz inconfundible.
-  Nada, tonterías, que di que bota de menos á muller e que se lla podemos devolver – respondiu sen ganas Noel.
-  Pero iso non o podemos facer ¿non? – preguntaba en serio o Hugo que pretendía ser un gran líder.
-  Non, milagres aínda non facemos, a ver se as rapazas o poden mandar ben lonxe, para que nos deixe tranquilos, se non se acovardou xa, claro – Noel mostraba o seu escepticismo.
-  ¿E non será mellor dicirlle que non podemos facer nada? – preguntou Hugo.
-  Dicir, dixémosllo, pero choromica e non da arrancado – explicaba Noel – nos tiramos para adiante e unha vez feito que apande co resultado, sen a muller xa está así que non o imos empeorar.
-  Vale, falo eu con Fran e Sal e cóntolles – ofreciu con falsa amabilidade Hugo.
Noel colgou sen agradecerllo porque non saía del ser agradecido, aínda que lle viña ben o aforro de xestións que supoñía que Hugo organizase do seu contacto en diante.
Hugo comezou a pensar con axilidade, estaba convencido de que se o home pensaba en reunirse ca muller ía volver ó pasado quixese o que quixese a soñadora. Supuxo, porque lle conviña, que o destino o elixían as persoas e non nós. Partindo desa premisa, o home calculou canto tardaría unha líder do goberno amarelo en liquidar a persoas tan perigosas unha vez as tivese localizadas. Desfacerse das soñadoras representaba eliminar a principal vía de escape da resistencia incómoda, representaba que o goberno lle ía eliminar a competencia. Non tivo en conta, por suposto, que eliminaba tamén a súa propia vía de escape, conformou con saber que pasase o que pasase a culpa levaríaa a soñadora que enviou a unha persoa ó pasado en lugar de ó futuro como debía. Falou con Fran e Sal para que elxisen eles a encargada de realizar a última parte do traxecto de aquel home desesperado. Involucrounos facéndoos partícipes da súa grande visión, convencéndoos co seu atractivo natural de que había certa xente do seu lado que sobraba, deixándolles claro que eles eran dos imprescindibles e que as outras o único que facían era limitar o seu potencial e difuminar os seus éxitos.
-  A xente pensa que elas fan todo o traballo e vós ben vedes... – soltaba Hugo coma non querendo darlle importancia.
-  Eu non estou seguro de que funcione como dis ¿e se o manda ó futuro? – preguntou Fran.
-  Se o manda ó futuro, nada, terémolas que seguir aguantando – respondiu Hugo.
Sal non falaba, sentíase incómodo, algunhas eran amigas del, das amigas de verdade; tampouco estaba seguro de que levasen todo o mérito nin de se había méritos que levar.
-  ¿E se en lugar de acabar con elas as torturan ate que cheguen a nós? – preguntou Fran.
Ese era un punto no que Hugo no apuro non pensara.
-  A vós vaivos coñecer de todas todas, ademais, se lle mataron á muller é que non ten poder para facer nada, o importante é que volva ó punto no que a muller aínda é do goberno e lle conte o que pasou – explicaba Hugo.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 125
January 13, 2013 por Raquel Couto Antelo
Zombi: segundo as crenzas de América Central, persoa morta que volve á vida e se move automaticamente sen ter conciencia dos seus actos. As películas de zombis danme medo e noxo.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Igual tamén tiña razón César no de non ser filla del, pousei a miña cara de zombi na almofada e durmín.
Os pasos subiron as escaleiras a correr deixando a cociña en silencio. Un remexer de armarios, uns taconeos acelerados, algunha colisión divertida e pasos escaleiras abaixo. Xente entrando na cociña saudando con despreocupación. Tintineos alegres, berros exaltados. A sobremesa transcorriu na eira a carón do lago. De súpeto un ruído infernal silencia a festa. Sabía o que viña a continuación.
-  Tranquila – susurraba Froilán na miña orella.
Abrín os ollos desorientada, sentindo unha bágoa fría deslizarse cara abaixo.
-  Tranquila – repetiu – só era un pesadelo.
-  ¿Que pasou? – preguntou César fóra da miña vista.
-  Nada – respondiu Froilán – debiu ter un mal soño.
-  Un mal soño que tiven antes – dixen.
-  Ás veces pasa, son pesadelos recurrentes, eu soño que chego tarde á parada do autobús e non collín un desde que tiña dez anos – soltou César desde a distancia.
-  ¿Ti soñas? – preguntou Froilán.
-  Todo o mundo soña según el – adianteime.
Froilán miroume arqueando aquela cella que levaba tempo adormecida. Sorrín.
-  Seguramente non do mesmo xeito – soltou con sorna.
-  ¿Canto tempo durmín? – preguntei.
-  Non moito, un par de horas – respondiu César – cóntame o soño.
César escoitaba desde a escuridade o sensentido do meu relato. Froilán erguiuse e apartouse como para deixarme oxíxeno.
-  O Damián ese é o que che axudou a fuxir da cidade – seguía César o fío - ¿e a muller?
-  Non a coñezo – respondín.
-  Non te preocupes, non será nada – confortoume César con frialdade – volve durmir.
Fíxenlle caso porque despertara máis cansa que cando me deitara e os ollos tiraban da dor de cabeza, non polas ganas que tiña revivir a angustia da covardía de ver asasinar á que eu sentía coma a miña familia. Por sorte aquel sono non trouxo visión algunha. Durmín ate que a luz do día me despertou nunha casa baleira. Erguinme buscando comida ca que saciar unha fame voraz. Chamoume a atención o silencio. Chamoume a atención que Froilán non estivese, César tiña costume de marchar e deixarme soa para que desaparecese sen complicarlle a vida; pero Froilán? No frigorífico había de todo canto me puidese apetecer, collín sen complexos e unha vez atendida a urxencia mirei pola fiestra. Non había xente pola rúa, o coche de César seguía aparcado onde o deixara pola noite. Pareciume escoitar ruídos na porta, non puiden evitar asustarme.
-  Non sei se despertaría – falaba en baixo Froilán ó abrir a porta.
-  Parece que si – dixo César entrando na habitación.
Preguntoume se quería algo de comer coma un bo anfitrión e confirmou cas migallas que deixara enriba da mesa da cociña que lle dicía a verdade cando lle contei que xa almorzara.
-  A Froilán pareciulle boa idea que buscase fotos antigas para ver se recoñecías algo do que soñaches – explicou César mostrándome unha carpeta de cor gastado.
-  Tes que estar soñando a súa vida, se non que sentido ten ese vínculo que parece que tedes – razoaba Froilán.
-  O mesmo que ten o que parece que temos ti e máis eu – dixen.
Miráronse e riron a un tempo. Esa mesma resposta déralla César unhas horas antes.
Sentamos e convidáronme a abrir a carpeta e estudiar con atención cada unha das fotos. Non sentín nada especial, non había nada especial naquelas fotografías de xente descoñecida, non había nada especial naquelas paixases de árbores e nubes e mar.
-  ¿Nada? – preguntou Froilán con impaciencia.
-  Non – respondín.
-  Dalle a outra – ordeoulle Froilán a César.
César mirou de redor buscando a outra carpeta que me tiña que dar. Erguiuse e saiu de novo ó decatarse de que a esquecera no piso de abaixo.
-  A outra ten máis, esqueciunos, andivemos rebuscando entre as cousas dos seus pais – explicou Froilán sinalando ó chan.
Ó pouco entrou César cunha caixa metálica debaixo do brazo esquerdo e unha carpeta notablemente máis grande que a que me deran na man dereita.
-  Vin esta caixa e lembrei que tamén ten fotos dentro, non sei se a darei aberto cun coitelo, chave non teño – dicía César por primeira vez mostrando interese.
Doume a carpeta para que a revisase mentres trataba de abrir a caixa metálica na cociña. Tampouco os resultados foron positivos, aínda que había certo parecido entre algunha das casas e a que eu soñara, e entre algunha de aquelas festas na carballeira.
-  ¿Nada? – impacientábase Froilán.
Respondille que non ca cabeza, non ocultou o desgusto, erguiuse e foi buscar a César á cociña. Preguntoulle con esixencia se dera aberto a caixa, César non lle respondiu.
-  Mira a ver aí – tirou a caixa aberta case desde a porta da cociña.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 124
January 6, 2013 por Raquel Couto Antelo
Xesta: arbusto bravo da orde das leguminosas, con moitas pólas delgadas e flexibles, follas pequenas e escasas, e flores amarelas ou brancas, do que existen varias especies agrupadas en dous xéneros. As xestas nacen en terreos sen cultivar.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-  Ramiro – respondín.
César sentou de golpe na cama e agochou a cara detrás das mans. Parecía chorar, incluso Froilán se achegou preocupado.
-  Non pode ser – dicía en baixo.
Mirei a Froilán facendo un aceno de desprezo cara César, ó final eu tiña razón e era o meu pai, velo tan desesperado por encarar unha verdade que non lle gustaba decepcionoume tanto coma a súa negación.
-  Non pode ser – seguía.
Froilán fíxome un aceno para que me deitase e tratase de durmir sen prestarlle atención a César. Colliu a César e erguiuno da cama para un lado. Por uns minutos escoiteinos falar en baixo, Froilán trataba de calmalo, César repetía unha e outra vez que non podía ser; despois quedei durmida.
A canción soaba na radio mentres a xente corría dun lado para o outro preparando a comida. Na mesa o mantel branco impecable caía polas esquinas pefectamente pranchado. Os pratos ían poblando a superficie extendida da mesa de castaño, os cubertos destellaban cas bombillas novas da lámpada, as xestas barrían sen descanso o serrín do chan de pedra. Ulía a callos, a carne asada, a brazo de xitano, a auga de colonia e lixivia.
-  Rita, desperta – susurrou Froilán na miña orella – creo que o conseguiches.
Mireino desorientada, na miña cabeza seguían os preparativos dunha festa que non lembraba aínda que a sentía tan viva. Volvía a estar na cama de César, na escuridade, ó fondo a luz que me deixaba distinguir a Froilán iluminaba a un César que seguía agarrando a cabeza con desesperación.
-  Tes mala cara, descansa un pouco máis – aconsellaba o mesmo Froilán que me acababa de despertar.
Non lle dixen palabra, non tiña forza para montarlle o número que me apetecía.
-  ¿Despertou? – preguntou César desde a porta.
-  Non, despertoume – dixen por fin.
-  ¡Érguete! Temos que falar – ordeou.
-  A ver se vos poñedes dacordo, este dime que durma, ti que me erga – bromeei véndoo desesperado.
-  Agora – pediu con impaciencia.
Erguinme con calma, non querendo darlle o gusto de mangonearme tan facilmente, escoitando os queixumes de impaciencia. Froilán, no medio das dúas, sorría para adentro recoñecendo a miña maldade.
-  Estalo facendo a propósito ¿non si? – desesperaba César.
-  Si – confirmei – é que quero disfrutar o momento no que me digas que es meu pai.
-  O teu avó non é meu pai, quero dicir Ramiro non é meu pai, foi un compañeiro del, ten unha filla – e aí interrompeu o seu relato coma se o resto da historia fose obvio.
Érao, o vello taller do seu pai era un refuxio demasiado cómodo para unha xuventude ansiosa.
-  Non tan novos en realidade, ela non me dixo que estivese embarazada, deixámolo cando marchou traballar fóra, eu non quixen, ela non o entendiu... quizais fun eu quen non a entendiu, nunca me dixo nada, non tiña nin idea – falaba sen mirarnos.
-  ¿Fóra onde? Se o vello vive na cidade moi lonxe non marchou – razoaba Froilán.
-  Non, daquela marchou fóra do país, pero os vellos quedaron aquí, seguiu tendo relación con meu pai ate que morreu, é raro que non me dixese nada, igual es filla de alguén que coñeceu, igual casou e te tivo; se foses filla miña seguro que mo dicía, é que non volvín saber dela des que marchou, supuxen que refixera a súa vida, non podes ser a miña filla – divagaba César.
-  Tranquilo ho, que non che vou pedir cartos, non me valen de nada – comezou a ofenderme de novo a súa insistencia en non querer nada comigo.
-  Tranquila ti – dixo Froilán nun ton raro – creo que o home non está negándote senón tratando de xustificar non saber de ti.
Podía ser, desde o punto de vista masculino igual soaba como escoitaba Froilán, desde o meu punto de vista soaba a escaqueo puro e duro, soaba a empaquetarlle o bombo a outro, soaba a negación.
-  Mirade, que da igual, que te trouxen ó teu sitio e punto, aí quedas, nós marchamos – incluín a Froilán aínda que non se animou a seguirme ate a porta.
-  Non, nós quedamos – dixo Froilán.
Cabreeime, e non ía, non había nin, en sentido liñal, uns minutos que eu insistía en quedar e el en marchar; facíao a man tenta para levarme a contraria ou tolearme, aínda non o tiña claro.
-  Tes que descansar, tes moi mala cara – parecía falar en serio Froilán.
-  Si, pareces esgotada – confirmou César - ¿tráoche algo de comer?
-  ¿Para que me despertastes se durmía tranquilamente? Estaba soñando cun día de festa – dixen tirándome na cama – cos seus callos e o seu brazo de xitano,...
-  Así celebraban o patrón na miña aldea – soltou César sen decatarse.
-  Estás soñando a vida de César – deduciu Froilán marabillado – ti non puideches vivir ningún día de festa.
Era triste pero tiña razón, no de non vivir ningún día de festa coma o que soñara cando menos.
« anterior 1 2 3 4 5 6 ... 38 39 40 41 siguiente »
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


langs: es es

text: Comentarios en: Ron Abuelo lanza plataforma de comunicación global “Inspirando Generaciones desde 1908”


langs: gl gl gl gl en ast gl ca gl gl gl ca gl it ca gl gl gl gl it gl gl eo it lt gl gl es es gl es es es es es es es gl gl es es es es es es gl es es gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl pt es pt pt es ca pt es pt es pt es pt gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl pt es es gl gl gl gl

text:
eordes.com - Toda a información da comarca de Ordes
Contacto | Que é eordes.com?
Comentario: RE: "Grelo 66", novo videoclip de Kastomä
babylove2323, 28 de marzo de 2016
Comentario: RE: Este sábado: curso de história contemporânea da Galiza na Casa da Cultura de Ordes
Comentario: RE: Esto si que me parece un bacile total!!
Comentario: RE: Era de Ordes o trovador medieval Airas Moniz d´Asma?
babylove2323, 28 de marzo de 2016
Comentario: RE: Esto si que me parece un bacile total!!
babylove2323, 28 de marzo de 2016
El Concello de Ordes activa una campaña para que no se talen árboles navideños
El cierre de la autopista es la única solución en los casos de granizo sobre firme helado
Fomento obliga a Audasa a poner más medios en la AP-9 tras el colapso por el hielo
Ordes, escenario de la memoria del 'bailarín de los pies alados'
Ordes abre un buzón de sugerencias ambientales
Fotografía e videocámaras (1) Musica, CD e vinilos (1) Consolas e videoxogos (1) Audio, TV e MP3 (1)
Xestión e dirección (1) Chofer (5) Traducción/Interpretación (1) Formación (3) Enxeñería (1) Informática/Sistemas de información (2) Consultoría/Análise (1)
Electricidade electronica - ELECTRICIDAD MARCIAL S.L
Librería - LIBRARIA PEDREIRA
Hotel/Hostal - CASA RURAL DONA MARIA
Restaurante/Casa de comidas - Meson de Deus
Electrodomésticos - couselo muebles s.l.
Resposta: RE: Busco parientes de Ramon Liste Villaverde
jorgemedici, 26 de agosto de 2010
Mensaxe: Umha rua em Ordes para Manuel Ponte Pedreira, chefe da IV Agrupaçom do Exército Guerrilheiro da Galiza, no centenário do seu nascimento
Foucelhas, 15 de abril de 2010
Resposta: RE: RE: Busco parientes de Ramon Liste Villaverde
abcdefgh, 30 de marzo de 2010
Resposta: RE: RE: Busco parientes de Ramon Liste Villaverde
XuanManuel1977, 6 de marzo de 2010
Que crees que precisa Ordes para mellorar?
Problemas trafico rua mundito
suzuki, 11 de agosto de 2010
FERMOSO BOULEVARD DOS MUIÑOS.IMAXINARIO
natxo, 6 de xullo de 2009
ruxxa, 26 de marzo de 2009
palabra, 11 de marzo de 2009
palabra, 15 de xaneiro de 2009
eordes.com - Tódolos contidos desta web están baixo licenza Creative Commons.


langs: lt gl gl gl es es it en en en ca es en es es gl es es gl gl es en es es es es gl en gl es es fr en en en cs en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de en hbs_lat gl en en hbs_lat en gl

text:
Primeras Jornadas formativas BIM galicia 2017 – CESUGA
No Comments in Blog By jcebreiro
El CESUGA (Centro de estudios superiores universitarios de Galicia) organiza las Primeras Jornadas formativas 2017 BIM Galicia 2017, una serie de actos que servirán como punto de encuentro entre empresas especializadas, consultores BIM, estudiantes y profesionales de la arquitectura y otros agentes del sector de la construcción y la ingeniería. A lo largo de las
La evolución del lápiz al BIM
Realidad virtual y BIM
BIM, obligatorio en España para el 2018
BIM + LEAN + IPD
La metodología BIM y la Construcción 4.0
Administración Antonio Tort Asidek BIM BIM galicia CAD Cesuga Construcción 4.0 España Fomento IPD jornadas formativas LEAN Obligatoriedad oficina técnica Realidad Virtual Tecnología VR
981 13 73 46
Copyright © 2017 - Centro de Estudios Superiores Universitarios de Galicia CESUGA


langs: gl gl gl gl en ast gl ca gl gl gl ca gl it ca gl gl gl gl it gl gl eo it lt gl gl es es gl es es es es es es es gl gl es es es es es es gl es es gl gl gl gl gl pt gl gl es gl gl es es eo en es ca pt es pt es pt es pt gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl pt es es gl gl gl gl

text:
eordes.com - Toda a información da comarca de Ordes
Contacto | Que é eordes.com?
Comentario: RE: "Grelo 66", novo videoclip de Kastomä
babylove2323, 28 de marzo de 2016
Comentario: RE: Este sábado: curso de história contemporânea da Galiza na Casa da Cultura de Ordes
Comentario: RE: Esto si que me parece un bacile total!!
Comentario: RE: Era de Ordes o trovador medieval Airas Moniz d´Asma?
babylove2323, 28 de marzo de 2016
Comentario: RE: Esto si que me parece un bacile total!!
babylove2323, 28 de marzo de 2016
El Concello de Ordes activa una campaña para que no se talen árboles navideños
El cierre de la autopista es la única solución en los casos de granizo sobre firme helado
Fomento obliga a Audasa a poner más medios en la AP-9 tras el colapso por el hielo
Ordes, escenario de la memoria del 'bailarín de los pies alados'
Ordes abre un buzón de sugerencias ambientales
Audio, TV e MP3 (1) Arte e antigüidades (2) Casa, xardín e bricolaxe (4) Informatica (2)
Enxeñería (1) Informática/Sistemas de información (2) Outro (22) Traducción/Interpretación (1) Xestión e dirección (1) Formación (3) Administrativo/Secretariado (3)
Carpintería - Jose Manuel Balado
Espectáculos - Musica Nueva ,representaciones SL
Imprenta - Graficas Apli
Moda - MODAS JOSE LUIS
Carpintería - Maderas Barreiro
Resposta: RE: Busco parientes de Ramon Liste Villaverde
jorgemedici, 26 de agosto de 2010
Mensaxe: Umha rua em Ordes para Manuel Ponte Pedreira, chefe da IV Agrupaçom do Exército Guerrilheiro da Galiza, no centenário do seu nascimento
Foucelhas, 15 de abril de 2010
Resposta: RE: RE: Busco parientes de Ramon Liste Villaverde
abcdefgh, 30 de marzo de 2010
Resposta: RE: RE: Busco parientes de Ramon Liste Villaverde
XuanManuel1977, 6 de marzo de 2010
Que crees que precisa Ordes para mellorar?
Problemas trafico rua mundito
suzuki, 11 de agosto de 2010
FERMOSO BOULEVARD DOS MUIÑOS.IMAXINARIO
natxo, 6 de xullo de 2009
ruxxa, 26 de marzo de 2009
palabra, 11 de marzo de 2009
palabra, 15 de xaneiro de 2009
eordes.com - Tódolos contidos desta web están baixo licenza Creative Commons.


langs: es es es es es gl es es es es es es

text:
Alberto Enguix: Cursos y publicaciones nauticas
Análisis y pronóstico del tiempo
Perfeccionamiento de Timonel y Regatas
Seminarios de perfeccionamiento en diversas materias


langs: gl gl gl es gl gl gl fr gl en gl es gl gl gl gl gl en en es en

text:
O programa integrado de emprego desenvolvido pola Fegape en Vigo logra un 65% de insercións laborais
Cando alcanza o seu ecuador, o programa integrado de emprego posto en marcha en Vigo pola Federación Galega de Parques Empresariais (Fegape) e financiado pola Consellería de Economía, Emprego e Industria, ten conseguido xa máis dun 65% de insercións laborais.
O equipo técnico do programa integrado de emprego (PIE) considera que a cifra de inserción laboral se incrementará de aquí á finalización do mesmo.
Para acadar estes obxectivos de inserción, Fegape asinou diferentes convenios con empresas de automoción, mantemento, loxística, infraestruturas e alimentación, as cales fixeron posibles que, na data actual máis de 50 persoas demandantes de emprego conseguisen un contrato laboral. Estas insercións laborais producíronse despois de impartir formación adaptada a estes sectores e a realización de prácticas nas empresas en moitos dos casos.
A Federación Galega de Parques Empresariais, desenvolveu xa na convocatoria pasada un programa integrado de emprego na cidade de Pontevedra, cun balance de máis do 50% de insercións, e prevén que este ano se incremente considerablemente esta cifra, grazas ao dinamismo do actual PIE.
Federación Galega de Parques Empresariais Centro de Servicios de A Granxa, 1º, oficina 3. 36400 PORRIÑO (Pontevedra) Teléfono: 986 33 92 48. Fax: 986 33 46 89 E-mail: info@fegape.org
Copyright © 2010 - Aviso legal


langs: pt gl gl es gl gl gl fr gl en pt es gl gl gl gl en en es en

text:
“A lingua galega transmite confianza ao consumidor”
Valentín García, secretario de Política Lingüística, reivindicou o emprego do galego no comercio nun acto organizado pola Confederación de Empresarios de Galicia e o Foro Enrique Peinador
Nas últimas décadas, a lingua galega logrou abrirse paso no eido empresarial. Cada vez son máis os negocios que contribúen no emprego do idioma e evidencian o importante “valor galeguizador” na sociedade galega. Valentín García, secretario xeral de Política Lingüística da Xunta, vén de salientar a “enorme riqueza” do galego no comercio, asegurando que transmite “confianza” aos consumidores e consumidoras.
Así e todo, o sociolingüista quixo facer énfase na “gran vantaxe” que supón o emprego da lingua galega, xa que a súa comprensión transcende das fronteiras de Galiza por mor da “internacionalización” que permite a súa orixe lusófona. García lembrou que o portugués é o sexto idioma con máis falantes de todo o planeta, e permite a comunicación directa con diferentes países dos continentes africano e sudamericano.
Nesta xuntanza, organizada pola Confederación de Empresarios de Galicia e o Foro Enrique Peinador, puxéronse sobre a mesa os diferentes “prexuízos lingüísticos” que levan a algunhas persoas a non empregar o galego. Xosé González, presidente do Foro, salientou a eiva existente no eido xurídico, xa que moitos xuíces e xuízas dictan as súas sentencias unicamente en castelán.
Federación Galega de Parques Empresariais Centro de Servicios de A Granxa, 1º, oficina 3. 36400 PORRIÑO (Pontevedra) Teléfono: 986 33 92 48. Fax: 986 33 46 89 E-mail: info@fegape.org
Copyright © 2010 - Aviso legal


langs: gl gl gl es gl gl gl fr gl en gl es en gl gl gl gl en es en

text:
O Programa Integrado de Emprego FEGAPE EMPREGA logra insertar a 50 persoas desempregadas nos seis primeiros meses da posta en funcionamento
O programa integrado de emprego posto en marcha na cidade de Vigo pola Federación Galega de Parques Empresariais (FEGAPE) e financiado pola Consellería de Emprego, Economía e Industria da Xunta de Galicia, logra máis do 65% de insercións no ecuador do programa, cifra que dende o equipo técnico consideran que se vai incrementar ata a finalización do mesmo.
Para acadar estes obxectivos de inserción, Fegape asinou diferentes convenios con empresas de automoción, mantemento, loxística, infraestruturas e alimentación, as cales fixeron posibles que, na data actual máis de 50 persoas demandantes de emprego conseguisen un contrato laboral. Estas insercións laborais producíronse despois de impartir formación adaptada a estes sectores e a realización de prácticas nas empresas en moitos dos casos.
A Federación Galega de Parques Empresariais, desenvolveu xa na convocatoria pasada un programa integrado de emprego na cidade de Pontevedra, cun balance de máis do 50% de insercións, e prevén que este ano se incremente considerablemente esta cifra, grazas ó dinamismo do actual PIE.
Federación Galega de Parques Empresariais Centro de Servicios de A Granxa, 1º, oficina 3. 36400 PORRIÑO (Pontevedra) Teléfono: 986 33 92 48. Fax: 986 33 46 89 E-mail: info@fegape.org
Copyright © 2010 - Aviso legal


langs: es id gl es gl gl gl gl gl en es es es es es en en en

text:
Leer la politica de privacidad
Free WordPress Theme | AccessPress Lite
Copyright © 2019 Comex SpA - VAT IT08761350969


langs: gl gl gl es gl gl gl fr gl en gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es en

text:
A Xunta destaca os programas de formación para mellorar a competitividade dos parques empresariais de Galicia
O director xeral de Orientación e Promoción Laboral, Alfonso Marnotes, participou hoxe en Santiago na inauguración do curso Experto en xestión de áreas empresariais, que desenvolve a Federación Galega de Parques Empresariais (Fegape) en colaboración coa Xunta
Indica que a Axenda 20, en liña coa Axenda Industria 4.0, inclúe diferentes modalidades de formación á carta para responder de xeito especializado ás demandas das empresas
O Goberno galego destina 13 millóns de euros para formar a 23.000 traballadores de sectores estratéxicos a través de 1500 cursos
Marnotes apunta que xa está aberto o prazo de solicitude para as unidades formativas na empresa, tanto para desempregados como ocupadosO director xeral de Orientación e Promoción Laboral, Alfonso Marnotes, destacou hoxe en Santiago na inauguración do curso de formación de experto en xestión de áreas empresariais, que desenvolve a Federación Galega de Parques Empresariais (Fegape), en colaboración coa Xunta, a importancia de mellorar a capacitación dos traballadores e traballadoras adaptándoa ás novas esixencias que demanda o mercado de traballo.
Precisamente, Marnotes sinalou que un dos retos principais nos que está traballando o Goberno galego, a través da Axenda 20, é adecuar a cualificación ás demandas do tecido empresarial. Neste senso, puxo en valor o contido do curso que arranca hoxe para a reciclaxe e especialización dos profesionais na xestión interna das entidades xestoras dos parques empresariais de Galicia, para converter estes espazos “en verdadeiros motores do cambio e da mellora da competitividade”.
O director xeral de Orientación e Promoción Laboral detallou que a Axenda 20 para o Emprego, en liña coa Axenda Industria 4.0, inclúe diferentes modalidades de formación á carta, é dicir, adaptada ás necesidades específicas e reais das empresas. Neste contexto, salientou que a Administración autonómica vén de resolver as axudas destinadas a esta formación ás que poderán acceder máis de 23.000 traballadores galegos e autónomos de sectores estratéxicos e emerxentes da economía galega. Trátase do programa de formación para ocupados que conta con 13 millóns de euros para o desenvolvemento de preto de 1500 cursos, unha formación que se imparte en centros e entidades formativas ao longo de todo este ano.
Outra das modalidades que están en activo na actualidade son as Unidades Formativas na Empresa, tanto para desempregados como ocupados. As primeiras convocatorias destes programas xa saíron publicadas no Diario Oficial de Galicia (DOG). En global, para estas dúas iniciativas destínanse 6,35 millóns en 2018, a través dos que se cualifica a desempregados con formación á carta na propia empresa, que ten que comprometerse a un mínimo de contratación; e a traballadores de empresas de sectores estratéxicos entre os que se atopa o naval.
Para as unidades dirixidas para desempregados, o prazo de solicitude está aberto ata o 5 de abril e para a iniciativa de ocupados para formar a 1500 traballadores en 500 empresas de sectores estratéxicos rematará o 2 de abril. A estes programas súmase a oferta formativa que a Xunta apoia para persoas desempregadas en centros de formación.
O curso de formación de experto en xestión de áreas empresariais ten como obxectivo actualizar coñecementos e profesionalizar a figura dos xestores de parques empresariais dotándoos das ferramentas formativas e a cualificación específica necesarias, así como formar a especialistas en urbanismo industrial dentro das organizacións xestoras das zonas empresariais.
Así mesmo, con esta acción que apoia a Xunta preténdese incentivar os procesos de innovación, competitividade e sustentabilidade dos parques empresariais, e, polo tanto, das empresas que os compoñen. Outros retos do curso son dinamizar, potenciar e consolidar a xestión integral en polígonos industriais e crear metodoloxías e protocolos de actuación específicos para aspectos relacionados cos servizos de valor engadido.
Federación Galega de Parques Empresariais Centro de Servicios de A Granxa, 1º, oficina 3. 36400 PORRIÑO (Pontevedra) Teléfono: 986 33 92 48. Fax: 986 33 46 89 E-mail: info@fegape.org
Copyright © 2010 - Aviso legal


text: Comentarios en: CPTM y Best Day establecerán agenda de promoción turística conjunta


langs: gl gl gl es gl gl gl fr gl en gl gl es gl gl es it es es gl es es es gl es es es gl it gl it pt es gl es es gl gl en sv fr de de fr fr fr sv en es en es en

text:
Cantidad a mostrar 5 10 15 20 25 30 50 100 Todos
Más madera en los polígonos industriales
Aemos presenta la nueva Escola Infantil en el PeMos
O programa integrado de emprego desenvolvido pola Fegape en Vigo logra un 65% de insercións laborais
17 asociaciones empresariales asisten al I Foro Sectorial e Industrial de Galicia
O Programa Integrado de Emprego FEGAPE EMPREGA logra insertar a 50 persoas desempregadas nos seis primeiros meses da posta en funcionamento
A Grela urge el nuevo mapa de líneas de autobús urbano para adaptarlo a sus empleados
A Federación Galega de Parques Empresariais, FEGAPE, porá en marcha unha nova formación para xoves desempregados/as menores de 30 anos
A Xunta destaca os programas de formación para mellorar a competitividade dos parques empresariais de Galicia
“A lingua galega transmite confianza ao consumidor”
Fegape desenvolve o "Proxecto de dinamización dos parques empresariais de Galicia para a promoción do emprego"
Página 1 de 48
Federación Galega de Parques Empresariais Centro de Servicios de A Granxa, 1º, oficina 3. 36400 PORRIÑO (Pontevedra) Teléfono: 986 33 92 48. Fax: 986 33 46 89 E-mail: info@fegape.org
Copyright © 2010 - Aviso legal


langs: gl gl gl es gl gl gl fr gl en es it es en es es gl gl es gl es es es gl es es es es gl it gl gl it en gl es en

text:
Más madera en los polígonos industriales
La Xunta quiere polígonos integrados en el paisaje, reduciendo cartelería, colores e iluminación
Aemos presenta la nueva Escola Infantil en el PeMos
Ente los invitados, el conselleiro de política social Rey Varela y la alcaldesa Nidia Arévalo
O programa integrado de emprego desenvolvido pola Fegape en Vigo logra un 65% de insercións laborais
Cando alcanza o seu ecuador, o programa integrado de emprego posto en marcha en Vigo pola Federación Galega de Parques Empresariais (Fegape) e financiado pola Consellería de Economía, Emprego e Industria, ten conseguido xa máis dun 65% de insercións laborais.
17 asociaciones empresariales asisten al I Foro Sectorial e Industrial de Galicia
Buscar sinergias entre los diferentes sectores e industrias gallegas ha sido el objetivo del I Foro Sectorial e Industrial de Galicia, celebrado este martes en Santiago de Compostela con la participación de 17 agrupaciones empresariales.
O Programa Integrado de Emprego FEGAPE EMPREGA logra insertar a 50 persoas desempregadas nos seis primeiros meses da posta en funcionamento
A Grela urge el nuevo mapa de líneas de autobús urbano para adaptarlo a sus empleados
El parque empresarial de A Grela celebró ayer la consecución del distintivo de calidad a la gestión y los servicios que otorga la Coordinadora Española de Polígonos
A Federación Galega de Parques Empresariais, FEGAPE, porá en marcha unha nova formación para xoves desempregados/as menores de 30 anos
Esta iniciativa enmárcase dentro da execución das accións formativas do Programa Integrado de Emprego “FEGAPE EMPREGA 2017-2018, TR332A 2017/47-0” que subvenciona a Xunta de Galicia.
A Xunta destaca os programas de formación para mellorar a competitividade dos parques empresariais de Galicia
O director xeral de Orientación e Promoción Laboral, Alfonso Marnotes, participou hoxe en Santiago na inauguración do curso Experto en xestión de áreas empresariais, que desenvolve a Federación Galega de Parques Empresariais (Fegape) en colaboración coa Xunta
Federación Galega de Parques Empresariais Centro de Servicios de A Granxa, 1º, oficina 3. 36400 PORRIÑO (Pontevedra) Teléfono: 986 33 92 48. Fax: 986 33 46 89 E-mail: info@fegape.org
Copyright © 2010 - Aviso legal


langs: es en es pl es ceb es ceb gl ceb es ceb es ceb es ceb gl es es es es en

text:
Casa Central calle BALCARCE 1077 (S2000DNU) - (0341) 4493073
Centro "Juan Pablo II" Av.PERÓN 3461 (S2002KZY) - (0341) 4323413
Cáritas Parroquiales en la Arquidiócesis
La arquidiócesis de Rosario está conformada por 121 parroquias y 280 capillas, en la mayoría de las parroquias y en muchas capillas funcionan las Caritas Parroquiales
CARITAS en la Arquidiócesis de Rosario


langs: en id id en gl gl en es id en gl gl en es es gl gl pl de de de es de es de es de es de en en en sv fr de en en gl gl en es

text:
Galeria | Masseli - Part 3
Masseli – La Roma Records
En vivo en Primer Festival La Caseteria
Detrás de cámaras Live Rehearsal
MASSELI ESTRENA SU NUEVO VIDEO HURT YOU
Detrás de Cámaras – Hurt You
Music video for “In My Heart” performed by Colombian indie artist


langs: es en en es gl gl gl en es gl en gl en es gl gl gl en es gl en gl es es en es en en es es es es gl en es fr gl fr zh de ca es ca zh ms fr en sv en gl es es es es en es es es es es es es

text:
DISEÑO WEB CANAL CÁNDIDO | Inspiriam
921 43 22 49 inspiriam@inspiriam.es
Diseño del logotipo del canal web.
Grabación y edición de los vídeos de recetas emitidas.
Desarrollo de la plataforma web.
Diseño y realización del canal de tv online, más popular de Segovia
DISEÑO WEB CANAL CÁNDIDOhttp://inspiriam-cp359.wordpresstemporal.com/wp-content/uploads/2015/01/inspiriam.jpgInspiriamhttp://inspiriam.es/wp-content/uploads/2015/01/canalcandidotv2.jpg200px200px
Calle Corazón de María, 9 – 1º D
Tel: 910 459 555
Pso. Ezequiel González, 24 2º C
Tel. 921 044 013
Teléfono: +34 655 551 338
Calle del Carmen, 17 – 3ª A
RUTA DE LAS TAPAS SAN BLAS – CANILLEJAS
STANDS PARA CONGRESOS ONTEX
© 2017 INSPIRIAM. TODOS LOS DERECHOS RESERVADOS.
PLATAFORMA WEB MESÓN DE CÁNDIDODestacados, Digital / IT, Diseño gráfico / Publicidad
COME PESCADO Y MARISCODestacados, Digital / IT, Diseño gráfico / Publicidad


langs: es es gl ceb gl ceb es ceb es ceb gl ceb es ceb gl es en ceb de ceb en ceb fr ceb it ceb en ceb gl ceb en ceb sv ceb en ceb ja ceb fr ceb en ceb de ceb gl ceb en ceb ru ceb en ceb en ceb en ceb en ceb cs ceb pl ceb en ceb gl ceb ru es es es es pt es en es en es en es en es pt es en es es

text:
Menú de navegacion Inicio Empresa Productos Ofertas y Noticias Marcas Catálogos Calidad Contacto
Destilador Buchi K350 y K355
© Copyright 2015 Javier Solanas Laboaragón, S.L. Derechos reservados.


langs: en en es en pt en gl gl gl it es es es en en en es eo gl gl en es en gl gl en pt es en es es es gl es gl gl es es es es gl pt en sv fr de de fr fr fr sv de es ca es gl gl gl es eu gl es es es es es en gl gl es gl es ca gl en gl es en pt es en

text:
Programación, Robótica y Electrónica 1
¡No resoples! Las matemáticas son mucho más que un montón de procedimientos para hacer cálculos.
By Code Monsters matemáticas 0 Comentarios Read more...
Nuestras actividades para estas Navidades: Programación, robótica y electrónica para distintas edades.
By Code Monsters talleres, robótica, programación, mindstorms, wedo, electrónica, arduino, scratch, microbit 0 Comentarios Read more...
Últimos talleres en Arteixo antes de empezar!
Esta semana ofrecemos los últimos talleres gratuitos em Arteixo antes de que comiencen todas nuestras actividades anuales.
By Code Monsters arteixo, programación, robótica, scratchjr, lego mindstorms, talleres 0 Comentarios Read more...
Actividades gratuitas en Arteixo
Con motivo de la apertura de nuestro nuevo local, esta semana celebraremos dos actividades gratuitas en Arteixo. ¡Reserva tu plaza!
By Code Monsters arteixo, programación, robótica, scratch, lego wedo, talleres 0 Comentarios Read more...
¡Ahora también en Arteixo!
Ya están abiertas nuestras nuevas instalaciones en Arteixo. Nos encontraréis en: c/ Ría do Ferrol 2 bajo, 15142 Arteixo.
By Code Monsters programación, robótica, arteixo 0 Comentarios Read more...
Suscríbete a nuestro newsletter para recibir un mail cuando anunciamos actividades
A Coruña: c/ Magistrado Manuel Artime 5 bajo
15004 A Coruña, España
Arteixo: c/ Ría do Ferrol 2 bajo
Teléfono: (+34) 981 061 016
© Copyright 2020. Todos los derechos reservados.


langs: gl gl es es gl ca es it gl gl gl gl gl gl es es es es es gl gl gl gl gl gl pt es en gl gl es gl es gl es es es fr es es es es gl gl es es es es en es es gl es gl gl es gl en gl gl es

text:
O reto do maniquí pega forte en Galicia | Costa de Meigas
Entra en Galicia y conoce sus ancestrales costumbres, sus recodos, sus playas mágicas y sus increíbles paisajes.
Ve a WP-Admin → Apariencia → Menús y crea un nuevo menú personalizable con enlaces a todas tus redes sociales. Después haz clic en la pestaña "Gestionar ubicaciones" y asigna el menú creado a la ubicación del tema Iconos sociales.
Publicado el 1 diciembre, 2016 por David Miranda Deja un comentario
Parece que hoxe en día se non tes visto unha dúcia de “mannequin challenge” non es ninguén. O factor sorpresa únese a orixinalidade neste novo tipo de “retrato audiovisual”. Mais, sabemos realmente en que consiste o movemento “mannequin challenge”?
O “mannequin challenge” ou “reto do maniquí” non é máis que outro desafío viral aos que xa nos teñen acostumados as redes socias. O reto consiste en posar de maneira graciosa coma se foses un maniquí.
Aínda que Hillary Clinton ou Cristiano Ronaldo foran probablemente quenes lle deron popularidade mundial ao reto. Esta tendencia naceu nun instituo de secundaria: unha alunna quedou paralizada lendo uns apuntamentos e todas as compañeiras dixéronlle que parecía un maniquí; así que a imitaron todos á vez.
Esto nos leva a Galicia. Onde un grupo de alunnos do IES de Chapela (Redondela) , estanse a convertir en todo un fenómeno viral co seu propio reto do maniquí. Unha iniciativa do departamento de Normalización Lingüística do instituto recolle no seu patio todos os elementos que conforman a cultura galega: gastronomía, literatura, música …
Por moitas ideas máis com estas! Aquí vos deixamos o video en cuestión.
Difunde entre tus amigos!
Etiquetado con chapela, galicia, ies, maniquí, reto, tendencias en redes sociais
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (necesario) (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Google+. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
¿Esto quien lo escribe?
Trabajé como Productor Audiovisual, Comercial, Community Manager y Agente Inmobiliario, mi pasión es la literatura , el cine y la tecnología, y me dije ¿Y si lo mezclo todo? Y este es el resultado. Espero que lo disfrutéis. Cualquier consulta o sugerencia enviadla a davidmiranda@costagalicia.com
Portal web de Turismo
Portal web de alquiler de vacaciones y turismo en Galicia
Ver perfil completo →
A %d blogueros les gusta esto:


langs: es es gl gl gl es en pt en es en de es es en en es pt en es fr gl gl pt gl en en gl gl es es en en en es gl fr nl es en

text:
VENENO - Intensidad, Pasión y Actitud!
Portaldisc – Sesión en Vivo TREN EN MARCHA (2017)
Portaldisc – Ep LA COBARDIA DEL DINERO (2016)
Portaldisc – Disco VENENO (2015)
Portaldisc – Disco ACÚSTICO (2014)
Portaldisc – Disco ALTA DOSIS (2013)
Go to ... Go to ...
AGOSTO!!! Santiago y Concepción
12 julio, 2018, Posteado en NOTICIAS | No comments
Leave a reply Cancel reply
You may use these HTML tags and attributes:
Copyright © 2018 Veneno - Intensidad, pasión y actitud
Designed by SMThemes.com, thanks to: Theme.Today, rantac.ru and WordPress themes