langs: es gl gl es gl gl es es gl es en es gl gl es gl gl gl es es es gl it es es gl gl es gl es gl es gl gl gl gl gl it es gl es gl gl gl gl es es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl gl gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl en gl es gl es gl gl gl es fr en gl gl es es en gl es es es es es es es es en es es es gl es gl es gl es gl gl gl gl es gl en gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl en gl es en en en en es es es es en es gl en gl gl es gl es gl es gl ia it es en gl es es gl es es es es es es gl es es es gl fr es es fr gl es gl es de es es es es gl gl ru en en es gl gl de ca es es es es es es es es es es es es es fr en en en es sv

text:
El caminante - AGACS. Sempre no Camiño
A continuación escriba sus datos de acceso para entrar en su cuenta de usuario
Recordar mis datos de acceso
¿Olvidó su nombre de usuario?
Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago
25 AÑOS EN EL CAMINO
Ruta Camino de Fisterra-Muxía Camino de Invierno Camino de Santiago Camino del Norte Camino Francés Camino Inglés Camino Portugués Camino Primitivo Camino Sanabrés
El caminante avanza lentamente. Los kilómetros pesan en las piernas y la pendiente que comenzó a encarar ya hace una hora no parece tener fin. No es que la calzada sea de las peores que se haya encontrado tras 25 días; al menos el piso es firme, de tierra prensada por años y años del paso de carros y carece de esas rocas menudas que preludian cada pisada con la amenaza de un esguince de tobillo, pero los kilómetros se acumulan, Santiago aún está muy lejos, y las últimas rampas  han vuelto a desatar ese dolorcillo agudo en la rodilla que lleva varios días importunándole a pesar de los antiinflamatorios.
La senda se ha ido estrechando imperceptiblemente, hasta convertirse en una corredoira bordeada de muros cubiertos por un musgo ahora parduzco y ensombrecida por los carballos que prosperan tras ellos, paliando en parte los efectos del calor de un verano adelantado. Tras diez pasos, la pista vuelve a abrirse, y el caminante puede ver a lo lejos una casa, el primer indicio perceptible de vida humana tras 10 kilómetros de ascenso en absoluta soledad.
La casa es pequeña, antigua, tradicional, construida con losas de piedra y tejado de pizarra, y en la puerta se vislumbra la imagen de una persona sentada, que a medida que el caminante avanza se va concretando en un anciano que ya ha superado los 70, posado en una silla de ruedas.
Las dos palabras llegan al caminante, absorto en su impulso por avanzar a pesar de las molestias, y sólo alcanza a girar la cabeza para contestar, sin pararse, cuando un dolor punzante al apoyar la pierna en el suelo convierte su intento de respuesta en una mueca inesperada.
Parece que algo lle doe; non debería seguir camiñando, só conseguirá empeoralo. Porqué non se senta un intre a descansar? Déase un repouso neste banco de pedra; non é o máis cómodo que atoparía, pero ás veces un intre de conversación e un vaso de viño poden resultar máis reconfortantes que o mellor dos sofás.
El anciano acompaña su oferta señalando el bloque rectangular de piedra que sobresale del muro de la casa, y el caminante, tras dudar un instante, se dirige lentamente hacia el duro asiento mientras se despoja de su mochila. Su alivio es enorme cuando consigue  acomodarse en la sólida butaca y se lleva la mano a su dolorida rodilla.
Así que aí é onde lle doe? Concha!!, Concha!! ...
Tras unos segundos, una anciana enlutada, de esas que parece que siempre han vestido de negro, aparece en el dintel de la puerta portando su armadura de delantal y zapatillas de cuadros.
Prepáralle unha untura para o xeonllo a este mozo, creo que o necesita. E tráelle tamén un vaso de viño; xa verá o ben que lle sintan ambas cousas. Aquí temos un remedio infalible para esa dor: un repolo ben machucado cun pouco de aceite e cuberto por unha toalla mollada en auga quentiña, e ao cabo dun intre verá como lle remite a dor. Dígollo por experiencia, que con 76 anos xa sufrín todo tipo de achaques, e como aquí non hai ningunha farmacia próxima sempre recorremos aos remedios dos nosos avós.
El anciano habla despacio, sin prisa, con la calma que da el tiempo vivido y los problemas respiratorios de haberse fumado paquetes y paquetes de picadura.
De onde saíu, si non é impertinencia? Pola súa cara de cansanzo, apostaría que saíu de Francia... Por aquí pasa xente de todas partes, sexa inverno ou verán; uns empezan aquí preto, outros veñen desde moito máis lonxe, e a todos pódeselles adiviñar o seu punto de partida polo seu xeito de camiñar. Non me malinterprete, pero logo de tantos anos sigo sen entender que é o que lles leva a atravesar estes paraxes deixados da man de Deus; e vostede non é dos peores, que escolleu a primaveira para facelo, tería que ver aos que se atreven a camiñar por aquí durante o inverno... porque aquí no inverno non se pasea, sófrese. Eu xa levo moitos invernos enriba, traballando os campos e coidando do gando, e nunca se me ocorreu baixar ao pobo no inverno máis que cando foi estrictamente necesario, aínda que levo toda a miña vida neste lugar.
Esta casa é a mesma en que nacín, en 1938, o terceiro de dez irmáns vivos, porque outros catro non pasaron duns meses; a miña nai pariume en soidade, porque o meu pai atopábase na fronte de Cataluña. Levárono a facer a guerra ao pouco de empezar ésta, pero non perdeu o tempo nas poucas ocasións en que lle deixaron vir: tres permisos en tres anos, tres fillos; logo viñeron os anos difíciles, os anos do fame e da loita por saír adiante, neste duro terruño.
Coido que tería 9 anos cando vin o primeiro peregrino; se cadra xa pasaran antes, pero non son consciente de terme fixado ata ese día de inverno, en que un señor alto, fornido, e de voz grave, chamou á porta desta mesma casa. O pobre viña nun estado lamentable, cunhas febres que lle provocaban unha feroz tiritona, e aínda que non había gran cousa a que botar man para axudarlle, os meus pais non dubidaron en darlle acubillo; logo resultou que se trataba dun cura toledano, Capellán Mayor con rango de comandante no exército e que uns anos antes se embarcara naquela chocante aventura que foi a División Azul. O moi insensato emprendera o Camiño dende León en pleno decembro coa pretensión de chegar a Compostela en Noiteboa, e tivo que pasar tres días na casa duns labregos entre caldos e rezos para poder proseguir a seu travesía, aínda que dubido que chegase na data que esperaba.
Antes de partir, escribiu os seus datos persoais nunha cuartilla e entregoulla ao meu pai dicíndolle que non dubidase en contactar con el si algo chegase a necesitar; o meu pai gardou o papel coa súa dirección nun caixón e tampouco dubidou en entregarmo no 57, uns meses antes de que me sorteasen para a mili. Nin el nin eu eramos capaces de escribir unha carta, pois a duras penas conseguiamos sequera asinar, pero eu encargueime de que o farmacéutico do pobo a redactáse, lembrándolle ao sacerdote o seu paso pola nosa casa e o noso interese en que eu fora destinado a un cuartel o máis próximo posible á familia. A carta debeu dar resultado, porque no sorteo de quintas fun sorprendentemente destinado a Santiago, ao regimiento de infantería de San Caetano, mentres que case todos os mozos da miña quinta se foron cara a África.
Concha ha regresado del interior de la vivienda, portando una taza de vino tinto, un platito  donde se observa un mejunje verduzco, y una toallita; se acerca al caminante, y tras entregarle el vino, comienza a aplicarle el ungüento en su rodilla, la cual cubre finalmente con la toalla caliente. El caminante se ha dejado hacer, mientras daba cuenta, con gesto sorprendido ante el recipiente, de la bebida.
¿Sorprendeulle beber viño nunha cunca? Eu sigo mantendo a tradición, pero é algo que se foi perdendo co tempo, e agora todos os bares usan copas para servilo; nada que ver coas tabernas da rúa do Franco, en Santiago. Bo, tampouco é que as frecuentase con tanta asiduidade como quixese, como máximo nas saídas dos domingos pola tarde, cando nos daban permiso para pasear pola Alameda; para un raparigo como eu, a mili supoñía unha oportunidade única de aprender cousas antes de voltar á casa, así que non desaproveitei o tempo: aprendín a ler e escribir correctamente, e ata fixen o curso de condutores.
Lembro as rúas da cidade, cos seus soportais e a súa tuna, e a primeira vez que vin as torres da Catedral, que me pareceron incribles, tan altas por riba de todo o que as rodeaba; outra cousa foi visitar o interior, porque tiven que esperar para facelo á Ofrenda do día de Santiago, cando nos destinaron a render honores na Praza do Obradoiro. Dese día lémbroo todo: a misa cantada, a imaxe do Apóstolo tralo altar, o Pórtico da Gloria, o abalo do Botafumeiro... incluso o pitorreo dos meus compañeiros máis veteranos cando recordaban o que pasara dous anos antes coa mesma cerimonia, cando alguén se decatou a última hora de que o Excelentísimo Capitán Xeral da VIII Rexión Militar de Galicia que ía ler a ofrenda ¡era musulmán! e encargáronlles tapar a fume de carozo calquera imaxe en que aparecese Santiago Matamoros.
¿Peregrinos? Pois tampouco vin moitos, non crea; como máximo, grupos de mozos que chegaban en autobuses acompañados de relixiosos, percorrían as rúas cos seus cánticos ata chegar á Catedral, acudían á misa do Peregrino, facíanse unhas fotos nas escaleiras do Pórtico da Gloria e logo regresaban aos seus fogares, nada que ver coa forma en que vostedes empezaron a peregrinar máis tarde.
Xa me licenciaran do servicio militar e volvera a esta casa, a unha dura vida de traballo no campo; uns anos máis tarde estaba arando unha leira próxima, cando vin aparecer de lonxe un grupo de xente uniformada, aínda que me desconcertaron as boinas vermellas que se distinguían nas súas cabezas. A medida que se achegaban dínme de conta polos seus pantalóns curtos de que non eran militares, senón membros do Frente de Juventudes, uns 150 raparigos con conchas de vieira pendendo do pescozo que avanzaban en formación apoiándose en cruces de madeira como as que se ven nas procesións, e que me saudaron co brazo estendido ao pasar ao meu lado. Logo volvín velos no NO-DO, nunha sesión do cine ambulante que todos os veráns aparecía polas festas do pobo; tratábase dunha marcha da O.J.E. que partira desde Roncesvalles case un mes antes para chegar a Santiago polo antigo Camiño Medieval, ou o que intuían que quedaba do mesmo. Daba gusto velos, tan novos e marciales, acampando coas súas tendas e entonando todos xuntos “Prietas las filas”.
Non sei si tería algo que ver, pero nos anos seguintes empecei a ver pasar cada vez máis peregrinos a pé, vestidos como montañeiros os máis, un goteo imperceptible pero constante que se ía facendo máis habitual aos poucos.
Concha ha vuelto donde los dos hombres. En esta ocasión trae unas vendas y esparadrapo; retira la toalla de la rodilla del caminante y, sin quitar el mejunje verdoso, aplica un fuerte vendaje sobre la misma para acabar asegurándolo con la tela adhesiva. No dice nada, sólo se levanta y regresa a la casa.
Perdoe á miña irmá, nunca foi moi faladora, e a vida nun sitio tan solitario como este non fixo máis que incrementar os seus rarezas; os nosos irmáns fuxiron de aquí en canto tiveron oportunidade, a Suiza, a Inglaterra, a Madrid, ningún quedou en Galicia salvo nós, que non tivemos a sorte de atopar parella e nos quedamos facendo compañía e coidando dos nosos pais. Non é que non o intentase, non crea, que a un sempre lle tiraron as mozas guapas, pero a idea de vir vivir a este lugar tan apartado non seduciu a ningunha candidata; ata houbo unha que chegou a pensalo, pero ao final cambiou de idea para marcharse a Asturias cun mozo amigo meu que se fixo Garda Civil para escapar do pobo.
Aínda vivían meus pais un día en que eu estaba dentro, atendendo as vacas na corte, cando a miña irmá apareceu tremendamente alarmada para contarme que ao volver das leiras de aí abaixo vira unha flecha pintada no muro do camiño, e que logo vira máis, e que ao ir subindo atopara cun home que as estaba pintando e viña cara á nosa casa, que a ver si ían querer construír unha estrada e nos ían botar das nosas terras, que xa lle contaran que na Coruña lle quitaran as leiras á xente para facer unha autopista... tan alterada viña que collín unha cadeira e me coloquei neste mesmo lugar, esperando ao pintor para preguntarlle a que se debían esas indicacións repentinas.
Él sentouse no mesmo sitio que ocupa vostede, e resultou ser un seminarista que estaba axudando a Don Elías, o párroco do Cebreiro, a sinalizar o Camiño de Santiago para evitar que os peregrinos se perderan. Contoume que se propuxeran pintar flechas amarelas por todo o percorrido, que xa facía un par de anos que empezaran a facelo desde Francia, que Don Elías se propuxera así recuperar o espírito das peregrinaciones de outrora, que se estaban formando asociacións que querían colaborar na sinalización, que a Diputación lles prometera axuda para iso, que se ían a levantar albergues para dar acubillo a todos os peregrinos que ían volver a percorrer o Camiño... estaba entusiasmado e falaba do tema cunha fe absoluta en que o que dicía íase a cumprir. Cando se marchou non puiden por menos que pensar no difícil que se antollaba semellante meta, e na remota posibilidade de que centenares ou miles de persoas, como el mesmo dixo, puidesen pensar sequera en emprender semellante aventura.
Pero cando cumprín 50 anos os peregrinos xa eran unha estampa case habitual ao longo das mañás de verán; o meu amigo seminarista, agora cura, volveu para repasar as flechas que pintara uns anos antes, esta vez acompañado dun seglar que formaba parte dunha desas asociacións e era profesor de Bachiller. Debía ensinar historia, ou xeografía, ou ambas, porque se lle notaba moi decatado nos acontecementos pasados nestas terras, e ata me contou anédotas sucedidas por estes lugares que eu descoñecía. Esa foi a parte da conversación da que puiden sacar algo en claro, porque comprenderá que facerme a min partícipe de que no século XII o Camiño non discorría por este trazado senón por uns quilómetros máis abaixo, ou que no século XVI un peregrino italiano describiu nun libro un hospital de peregrinos que debía estar situado no monte de alá ao fondo é como darse aires fronte a un idiota. En fin, cada tolo co seu tema.
Antes de marchar me deron un exemplar do “Boletín del Camino de Santiago”, unha diminuta revista que Don Elías se encargaba de imprimir de cando en vez de xeito totalmente artesanal, e na que se contaba que a Diputación ía sinalizar a ruta con fitos, que aprobara a construción de dezaoito albergues, que as asociacións de fóra de Galicia fervían de actividade... creo que aínda anda polos caixóns da alacena, logo búscoa e ensínolla.
Sete anos despois, no Ano Santo de 1993, case pareceu que a miña irmá tivese razón cando falaba da autopista, só que neste caso non eran coches senón persoas as que atravesaron por diante desta porta. O seminarista tamén acertara nas súas previsións, e eu equivocoume, evidentemente. E a cousa non fixo máis que aumentar, non crea. Si ese ano foi sorprendente, o 99 foi incrible, sobre todo pola cantidade de estranxeiros que empezaron a transitar por aquí, que volvía un de arar e só se cruzaba con xentes falando en idiomas estraños. Resulta curioso, facerse unha viaxe desde sabe Deus onde para logo percorrer media España andando... peregrinos… xa lle dixen que me custa traballo entendelos.
El caminante ha estado escuchando con atención a su interlocutor, pero el frío de la piedra en el culo le ha obligado a levantarse, así que ha aprovechado para apoyar su pierna derecha en el suelo y atreverse a dar unos pasos; por su gesto, el anciano nota que el caminante ya no siente las molestias de antes.
¿Ve como xa se atopa mellor? Dentro dun intre poderá seguir o seu camiño cara a Santiago, non o dubide.
Eu, despois da mili, só volvín alí unha vez, no Ano Santo de 2004. Un dos meus sobrinos deixara Madrid para volver ao pobo e reparar unha antiga casa dos seus avós maternos converténdoa nun albergue; ao principio pensei que só volvía porque non tiña nada mellor que facer na capital, pero logo me dín conta de que realmente estaba convencido do que facía. Traballou duro, atendeu como debía a todos os que por alí pasaron, e involucrouse cos seus veciños en mellorar moitas cousas. Foi el o que insistiu en que debiamos ir gañar o xubileo, así que alá nos fomos unha mañá.
¿Que quere que lle diga? Atopeino todo tremendamente cambiado; xa non se podía chegar en coche ata a Praza do Obradoiro, as tabernas do Franco xa non servían cuncas, no cuartel de San Caetano agora estaban as oficinas da Xunta... só a Catedral seguía igual, e conservaba esa grandiosidade que eu lembraba, aínda que non me deixaron saudar ao Santo dous Croques.
Logo, o cansanzo e a artritis empezaron a facer mella en min, ata que finalmente me deixaron prostrado nesta cadeira de rodas, co único entretenemento de ver a televisión e de velos pasar a vostedes.
E vostedes tamén cambiaron moito, non crea; os peregrinos de agora veñen moito mellor preparados que os de outrora, non digo no físico, que non hai máis que velo a vostede para darse conta que non, pero si no material. Como di o meu sobriño, agora xa teñen moi claro cal é o percorrido que van facer antes de saír, porque o viron antes niso que se chama internet, traen roupas, botas e “sacos de durmir” que lles protexen de verdade contra as inclemencias do tempo, si teñen algún problema só teñen que usar os seus teléfonos móbiles para pedir axuda, e istes aparellos ata lles poden dicir en que lugar concreto do percorrido se atopan... realmente incrible o que puiden chegar a ver, de verdade...
El caminante se lleva la mano a un bolsillo lateral de su pantalón y saca un diminuto libro; con gesto atento, pasa las páginas hasta que localiza lo que busca y hace un amago de responder al anciano, cuando por la misma pista que él ha recorrido hace un rato ve aparecer una imagen conocida. Se trata de Marcos, un peregrino alicantino con el que compartió una animada charla de varias horas hace dos días en un albergue; Marcos también le reconoce en la distancia, y al llegar a su altura le dice:
Hey, man; what are you doing there? Are you resting, fucking australian?
I was... These charming persons have helped me with the pain of my knee and I am already better. I will accompany you, if you don't mind.
Of course I don't, don't be a fool!
El caminante vuelve a enfundarse su mochila, y comprueba que sigue pudiendo apoyar su pierna sin problemas con ese peso extra. Concha ha regresado con un sólido palo de madera que ha preparado a modo de bordón y se lo entrega, da unos pasos con él y sonríe al comprobar que puede reiniciar la marcha acompañándose del improvisado apoyo; Concha también sonríe.
El caminante habla con Marcos, que asiente con la cabeza.
Aquí el guiri quiere que les dé las gracias por haberle ayudado y por haber sido tan amables con él. Es buen tío, de veras, pero se ha venido desde Australia a hacer el Camino sin saber ni papa de español, el muy bestia. Me lo encontré hace dos días en una tienda, intentando explicarle a una señora que quería comprar papel higiénico, valiéndose de un diccionario y de gestos... imagínense el panorama. Bueno, nosotros seguimos la marcha, que aún nos queda un buen tramo hasta el próximo albergue y veremos como responde este hombre... a ver si llegamos antes de que nos den las uvas.
El caminante, para despedirse, dice:
My name is Jacob, thank you. I will pray for you when I arrive to Santiago...
Los dos peregrinos reinician su andadura; los ancianos quedan en la puerta de su casa, viéndoles partir. Al cabo de unos metros, el caminante se gira y les saluda desde la distancia; ellos devuelven el saludo.
Uns rapaces xeitosos; non che parece, Manuel? Veña, vou buscar as vacas ao prado; queres unha cunca de viño antes de que marche?
Quero, filla, quero. Boa falta me fai, que teño a boca seca de tanto conversar...
¡Gracias por votar! Por favor escribe el motivo de tu votación para validar tu voto
COMPARTIR EN LAS REDES SOCIALES
La Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago nació en el año 1992 promovida principalmente para preservar el espíritu tradicional de las peregrinaciones y, al mismo tiempo,...
Albergue San Roque (Corcubión)
Corcubión, La Coruña, España
Albergue de Peregrinos San Antonio de Herbón (Padrón)
Convento de Herbón, Padrón, España
Albergue de Peregrinos San Antonio de Herbón
Rego da Manga, nº 56
Padrón - A Coruña - C.P. 15915
Tel: 679 460 942
Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago
Visitantes | Aviso Legal | Copyright © AGACS 2017 | Todos los derechos reservados | Design by NOVATEDI DIXITAL
Esta web utiliza cookies propias y de terceros para analizar y mejorar tu experiencia de navegación.
Al continuar navegando, entendemos que aceptas su uso. Más información
Cookie es un fichero que se descarga en su ordenador al acceder a determinadas páginas web. Las cookies permiten a una página web, entre otras cosas, almacenar y recuperar información sobre los hábitos de navegación de un usuario o de su equipo y, dependiendo de la información que contengan y de la forma en que utilice su equipo, pueden utilizarse para reconocer al usuario. El navegador del usuario memoriza cookies en el disco duro solamente durante la sesión actual ocupando un espacio de memoria mínimo y no perjudicando al ordenador. Las cookies no contienen ninguna clase de información personal específica, y la mayoría de las mismas se borran del disco duro al finalizar la sesión de navegador (las denominadas cookies de sesión).
La mayoría de los navegadores aceptan como estándar a las cookies y, con independencia de las mismas, permiten o impiden en los ajustes de seguridad las cookies temporales o memorizadas.
Sin su expreso consentimiento –mediante la activación de las cookies en su navegador– www.amigosdelcamino.com no enlazará en las cookies los datos memorizados con sus datos personales proporcionados en el momento del registro o la compra..
¿Qué tipos de cookies utiliza esta página web?
- Cookies técnicas: Son aquéllas que permiten al usuario la navegación a través de una página web, plataforma o aplicación y la utilización de las diferentes opciones o servicios que en ella existan como, por ejemplo, controlar el tráfico y la comunicación de datos, identificar la sesión, acceder a partes de acceso restringido, recordar los elementos que integran un pedido, realizar el proceso de compra de un pedido, realizar la solicitud de inscripción o participación en un evento, utilizar elementos de seguridad durante la navegación, almacenar contenidos para la difusión de videos o sonido o compartir contenidos a través de redes sociales.
- Cookies de personalización: Son aquéllas que permiten al usuario acceder al servicio con algunas características de carácter general predefinidas en función de una serie de criterios en el terminal del usuario como por ejemplo serian el idioma, el tipo de navegador a través del cual accede al servicio, la configuración regional desde donde accede al servicio, etc.
- Cookies de análisis: Son aquéllas que bien tratadas por nosotros o por terceros, nos permiten cuantificar el número de usuarios y así realizar la medición y análisis estadístico de la utilización que hacen los usuarios del servicio ofertado. Para ello se analiza su navegación en nuestra página web con el fin de mejorar la oferta de productos o servicios que le ofrecemos.
- Cookies publicitarias: Son aquéllas que, bien tratadas por nosotros o por terceros, nos permiten gestionar de la forma más eficaz posible la oferta de los espacios publicitarios que hay en la página web, adecuando el contenido del anuncio al contenido del servicio solicitado o al uso que realice de nuestra página web. Para ello podemos analizar sus hábitos de navegación en Internet y podemos mostrarle publicidad relacionada con su perfil de navegación.
- Cookies de publicidad comportamental: Son aquéllas que permiten la gestión, de la forma más eficaz posible, de los espacios publicitarios que, en su caso, el editor haya incluido en una página web, aplicación o plataforma desde la que presta el servicio solicitado. Estas cookies almacenan información del comportamiento de los usuarios obtenida a través de la observación continuada de sus hábitos de navegación, lo que permite desarrollar un perfil específico para mostrar publicidad en función del mismo.
Cookies de terceros: La Web de la Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago puede utilizar servicios de terceros que, por cuenta de la AGACS, recopilaran información con fines estadísticos, de uso del Site por parte del usuario y para la prestacion de otros servicios relacionados con la actividad del Website y otros servicios de Internet.
En particular, este sitio Web utiliza Google Analytics, un servicio analítico de web prestado por Google, Inc. con domicilio en los Estados Unidos con sede central en 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View, California 94043.  Para la prestación de estos servicios, estos utilizan cookies que recopilan la información, incluida la dirección IP del usuario, que será transmitida, tratada y almacenada por Google en los términos fijados en la Web Google.com. Incluyendo la posible transmisión de dicha información a terceros por razones de exigencia legal o cuando dichos terceros procesen la información por cuenta de Google.
El Usuario acepta expresamente, por la utilización de este Site, el tratamiento de la información recabada en la forma y con los fines anteriormente mencionados. Y asimismo reconoce conocer la posibilidad de rechazar el tratamiento de tales datos o información rechazando el uso de Cookies mediante la selección de la configuración apropiada a tal fin en su navegador. Si bien esta opción de bloqueo de Cookies en su navegador puede no permitirle el uso pleno de todas las funcionalidades del Website.
Puede usted permitir, bloquear o eliminar las cookies instaladas en su equipo mediante la configuración de las opciones del navegador instalado en su ordenador:
Si tiene dudas sobre esta política de cookies, puede contactar con la Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago enwebmaster@amigosdelcamino.com


document_lang: gl

langs: gl gl gl es gl gl es es gl es en es gl gl es gl gl gl es es es gl it es es gl gl es gl es gl es gl gl gl gl gl it es gl es gl gl gl gl es es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl gl gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl en gl es gl es gl gl gl es fr en gl gl ca es en gl es es ca gl es es gl gl gl fr gl lt gl es es en es es gl gl gl gl gl gl gl en en gl es gl es gl es gl ia it es en gl es es gl es es es es es es gl es es es gl fr es es fr gl es gl es de es es es es gl gl ru en en es gl gl de ca es es es es es es es es es es es es es fr en en en es sv

text:
Etapa 5 - AGACS. Sempre no Camiño
A continuación escriba sus datos de acceso para entrar en su cuenta de usuario
Recordar mis datos de acceso
¿Olvidó su nombre de usuario?
Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago
25 AÑOS EN EL CAMINO
Ruta Camino de Fisterra-Muxía Camino de Invierno Camino de Santiago Camino del Norte Camino Francés Camino Inglés Camino Portugués Camino Primitivo Camino Sanabrés
País France Portugal Spain
TipoRelatosFotos/VideosConcurso fotográficoConcurso literarioHospitalidadEtapasHospitalidad AGACSActividades– Encuentros– Acciones colectivas– Actividades culturales
BAAMONDE - SOBRADO DOS MONXES
Añadido a favoritos Imprimir
Baamonde, Iglesia Parroquial © José Antonio Gil Martínez
BAAMONDE - SOBRADO DOS MONXES
A etapa, moi longa a menos que a partamos para pernoctar en Miraz, que conta cun sinxelo albergue parroquial, obriga ó peregrino a madrugar. Os 3 primeiros quilómetros transcorren pola antiga N-VI (hoxe case sen tráfico), á beira da vía férrea, ata que atopamos á esquerda, pasada a área recreativa da Perdiz, o desvío cara a ermida de San Alberte (de novo no concello de Guitiriz), á que accedemos cruzando a ponte medieval de dous arcos, refeita no século XVIII, sobre o caudaloso río Parga. Tras descansar na súa carballeira, unha senda sobe ó altiño das Amargueiras para nos mergullar nun longo rosario de pequenas aldeas comunicadas por unha maraña de pistas locais, asfaltadas algunhas, de terra outras, con tramos de corredoiras. Xa que logo, a partir de agora recomendamos prestar atención ós sinais.
Polos lugares, de casarío moi disperso, de Rego da Viña, As Penas, Toar, A Fonte, Sobreouteiro e Bandoncel, avanzamos ata o campo da festa de San Breixo de Parga (a igrexa queda 200 m. á dereita) e Caínzos, onde deixamos partir á dereita a estrada de Santo Estevo e maila Pobra de Parga. Seguimos logo por zonas repoboadas con piñeiros e eucaliptos, por camiños de terra que desembocan na valgada do rego Portaxestas; a carón da ponte agrúpanse os núcleos de Ceboleira, Pateira, Digañe e Raposeira, que preceden ó de Eirexe, sé da parroquial de Santa Locaia de Parga (igrexa, campo da festa e antiga escola).
Aquí cómpre tomar á esquerda a estradiña que segue ó sur por Carballedo e entra no concello de Friol, superada a área de lecer da parroquia de Seixón e maila ponte sobre o rego Lavandeira, polos compactos e antigos núcleos rurais de Seixón de Abaixo e Seixón de Arriba. No segundo poñen un selo ós peregrinos na casa do escultor que labrou o curioso cruceiro próximo á igrexa románica de San Paio (a 100 m. do Camiño).
Descendendo á esquerda pola estrada de Parga, retomámo-lo sentido de poñente por Sucampo e, desviandonos de novo a esquerda por A Lagúa (naves en tixolo dunha granxa). Sen máis perda, dirixímonos a Miraz, a donde entramos por unha corredoira baixo carballos a rente do muro que pecha o seu pazo dos Saavedra, con torreón medieval e anexos dezaoitescos. No centro da aldea aparecen a igrexa, o albergue e unha área de lecer con cruceiro. Baamonde-Sobrado dos Monxes
A pouco de sair deste núcleo, e superados os arrabaldes de Outeiro e As Laxes, así como o rego de Anafreita e mailo casal do Ribeiro do Monte, cómpre inicia-lo ascenso polo áspero e pelado monte Vilaldar, que forma parte dos derrames da Cova da Serpe, cadea da Dorsal Galega con teito nos 838 m. O carreiro sobe entre valados, coa rocha nai por firme, entrando nunha zona despoboada, ventosa e de toxeiras, con alagamentos e torrenteiras cando chove. Logo descende ata O Portolamas (rego) e A Devesa, lugares da parroquia de San Pedro de Anafreita. En lugar de afronta-la serra, opta por rodeala cara o sur a través de Carballoso, Mantelle, A Roxica e A Cabana, onde cruzamos un rego. O asfalto desta pista local acompáñanos polos desanxelados casais de A Travesa e A Marcela, sitos na aba do monte da Fonte das Bestas. Pouco despois, desviámonos á dereita pola aldea de Corteporcos, desde donde un carreiro afronta xa o ascenso ós montes do Corno do Boi, prolongación meridional da Cova da Serpe. Entre xestas chegamos por fin o cumio, enlazando coa estrada AC-233, que nos leva ó Marco das Pías. Estamos no teito do Camiño Norte galego, a 710 m., e entramos na provincia da Coruña. Ás nosas costas queda a cobizosa Terra Chá, regada polo Miño e os seus afluentes, e diante a Terra de Melide, coas fontes do Tambre e Mandeo.
Na baixada a Sobrado, os bosquetes autóctonos son engulidos pola cada vez máis abondosa presencia de piñeiros e eucaliptos. A pregiza por procurar alternativas, que existen á esquerda pola ermida de Sta. Comba e Abeledo, obríganos a segui-la estrada AC-233 ata Vilariño e O Mesón. Aquí desviámonos á dereita pola pista que segue por A Esgueva e Moradelo, onde tomamos un atractivo carreiro que baixa encaixado entre arboredo e penedos polas aldeas de A Lagoa e A Nogueira. De volta a estrada en Guitiza, antes de entrar en Sobrado pasamos a carón da lagoa artificial creada polos frades para se fornecer de peixe; hoxe constitúe un espacio natural protexido no que abundan tamén as rás.
Os arrabaldes de A Porcariza e A Carreira xa nos deixan no adro do mosteiro cisterciense de Santa María. No seu claustro de romeiros conta cun albergue de 66 prazas instalado nas antigas cabaleirizas. Os peregrinos son convidados, na moderna capela monástica, a asistiren ás oracións dos monxes.
¡Gracias por votar! Por favor escribe el motivo de tu votación para validar tu voto
COMPARTIR EN LAS REDES SOCIALES
La Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago nació en el año 1992 promovida principalmente para preservar el espíritu tradicional de las peregrinaciones y, al mismo tiempo,...
Albergue San Roque (Corcubión)
Corcubión, La Coruña, España
Albergue de Peregrinos San Antonio de Herbón (Padrón)
Convento de Herbón, Padrón, España
Albergue de Peregrinos San Antonio de Herbón
Rego da Manga, nº 56
Padrón - A Coruña - C.P. 15915
Tel: 679 460 942
Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago
Visitantes | Aviso Legal | Copyright © AGACS 2017 | Todos los derechos reservados | Design by NOVATEDI DIXITAL
Esta web utiliza cookies propias y de terceros para analizar y mejorar tu experiencia de navegación.
Al continuar navegando, entendemos que aceptas su uso. Más información
Cookie es un fichero que se descarga en su ordenador al acceder a determinadas páginas web. Las cookies permiten a una página web, entre otras cosas, almacenar y recuperar información sobre los hábitos de navegación de un usuario o de su equipo y, dependiendo de la información que contengan y de la forma en que utilice su equipo, pueden utilizarse para reconocer al usuario. El navegador del usuario memoriza cookies en el disco duro solamente durante la sesión actual ocupando un espacio de memoria mínimo y no perjudicando al ordenador. Las cookies no contienen ninguna clase de información personal específica, y la mayoría de las mismas se borran del disco duro al finalizar la sesión de navegador (las denominadas cookies de sesión).
La mayoría de los navegadores aceptan como estándar a las cookies y, con independencia de las mismas, permiten o impiden en los ajustes de seguridad las cookies temporales o memorizadas.
Sin su expreso consentimiento –mediante la activación de las cookies en su navegador– www.amigosdelcamino.com no enlazará en las cookies los datos memorizados con sus datos personales proporcionados en el momento del registro o la compra..
¿Qué tipos de cookies utiliza esta página web?
- Cookies técnicas: Son aquéllas que permiten al usuario la navegación a través de una página web, plataforma o aplicación y la utilización de las diferentes opciones o servicios que en ella existan como, por ejemplo, controlar el tráfico y la comunicación de datos, identificar la sesión, acceder a partes de acceso restringido, recordar los elementos que integran un pedido, realizar el proceso de compra de un pedido, realizar la solicitud de inscripción o participación en un evento, utilizar elementos de seguridad durante la navegación, almacenar contenidos para la difusión de videos o sonido o compartir contenidos a través de redes sociales.
- Cookies de personalización: Son aquéllas que permiten al usuario acceder al servicio con algunas características de carácter general predefinidas en función de una serie de criterios en el terminal del usuario como por ejemplo serian el idioma, el tipo de navegador a través del cual accede al servicio, la configuración regional desde donde accede al servicio, etc.
- Cookies de análisis: Son aquéllas que bien tratadas por nosotros o por terceros, nos permiten cuantificar el número de usuarios y así realizar la medición y análisis estadístico de la utilización que hacen los usuarios del servicio ofertado. Para ello se analiza su navegación en nuestra página web con el fin de mejorar la oferta de productos o servicios que le ofrecemos.
- Cookies publicitarias: Son aquéllas que, bien tratadas por nosotros o por terceros, nos permiten gestionar de la forma más eficaz posible la oferta de los espacios publicitarios que hay en la página web, adecuando el contenido del anuncio al contenido del servicio solicitado o al uso que realice de nuestra página web. Para ello podemos analizar sus hábitos de navegación en Internet y podemos mostrarle publicidad relacionada con su perfil de navegación.
- Cookies de publicidad comportamental: Son aquéllas que permiten la gestión, de la forma más eficaz posible, de los espacios publicitarios que, en su caso, el editor haya incluido en una página web, aplicación o plataforma desde la que presta el servicio solicitado. Estas cookies almacenan información del comportamiento de los usuarios obtenida a través de la observación continuada de sus hábitos de navegación, lo que permite desarrollar un perfil específico para mostrar publicidad en función del mismo.
Cookies de terceros: La Web de la Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago puede utilizar servicios de terceros que, por cuenta de la AGACS, recopilaran información con fines estadísticos, de uso del Site por parte del usuario y para la prestacion de otros servicios relacionados con la actividad del Website y otros servicios de Internet.
En particular, este sitio Web utiliza Google Analytics, un servicio analítico de web prestado por Google, Inc. con domicilio en los Estados Unidos con sede central en 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View, California 94043.  Para la prestación de estos servicios, estos utilizan cookies que recopilan la información, incluida la dirección IP del usuario, que será transmitida, tratada y almacenada por Google en los términos fijados en la Web Google.com. Incluyendo la posible transmisión de dicha información a terceros por razones de exigencia legal o cuando dichos terceros procesen la información por cuenta de Google.
El Usuario acepta expresamente, por la utilización de este Site, el tratamiento de la información recabada en la forma y con los fines anteriormente mencionados. Y asimismo reconoce conocer la posibilidad de rechazar el tratamiento de tales datos o información rechazando el uso de Cookies mediante la selección de la configuración apropiada a tal fin en su navegador. Si bien esta opción de bloqueo de Cookies en su navegador puede no permitirle el uso pleno de todas las funcionalidades del Website.
Puede usted permitir, bloquear o eliminar las cookies instaladas en su equipo mediante la configuración de las opciones del navegador instalado en su ordenador:
Si tiene dudas sobre esta política de cookies, puede contactar con la Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago enwebmaster@amigosdelcamino.com


langs: gl gl gl es gl gl es es gl es en es gl gl es gl gl gl es es es gl it es es gl gl es gl es gl es gl gl gl gl gl it es gl es gl gl gl gl es es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl gl gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl en gl es gl es gl gl gl es fr en gl gl gl es en gl es es gl es es es gl en gl fr gl gl gl gl gl hbs_lat gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl es es gl es es es es es es gl es es es gl fr es es fr gl es gl es de es es es es gl gl da en en es gl gl de ca es es es es es es es es es es es es es fr en en en es sv

text:
Cousas do destiño [As filloas] (2º premio 2011) - AGACS. Sempre no Camiño
A continuación escriba sus datos de acceso para entrar en su cuenta de usuario
Recordar mis datos de acceso
¿Olvidó su nombre de usuario?
Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago
25 AÑOS EN EL CAMINO
Cousas do destiño [As filloas] (2º premio 2011)
Ruta Camino de Fisterra-Muxía Camino de Invierno Camino de Santiago Camino del Norte Camino Francés Camino Inglés Camino Portugués Camino Primitivo Camino Sanabrés
País France Portugal Spain
TipoRelatosFotos/VideosConcurso fotográficoConcurso literarioHospitalidadEtapasHospitalidad AGACSActividades– Encuentros– Acciones colectivas– Actividades culturales
Cousas do destiño [As filloas] (2º premio 2011)
Añadido a favoritos Imprimir
Con setenta e cinco anos xa non se está para moitas foliadas, pero ás veces o destino xoga cando xa un está no cuarto de atrás e obriga á saír de novo ao escenario. Sucedeu na aldea de Fonfría, entre o Cebreiro e Triacastela; en pleno roteiro xacobeo. Era primavera; as derradeiras neves dos altos cumios transformábanse en sonoros regachos que ateigaban os prados e bosques de vida. Cantaba o cuco na frondosidade da carballeira, chiaba o miñato nas alturas e a pega graiaba enriba dun valado de pedra.
Entre os verdes prados floreados e a estrada transcorría o milenario Camiño de Santiago. Un balbordo de peregrinos con cadansúa mochila ás costas, bordón e zapatóns de camiñante animaba a estampa. A pequena aldea de Fonfría, ata o de agora mergullada na letarxia, espertaba con apenas uns cantos habitantes de avanzada idade, algunhas vacas, galiñas e cans.
Dona Carmen Ferreiro era unha das mulleres que aproveitaban a ocasión para vender productos da terra: chourizos secos, filloas, orellas, queixo do cebreiro, augardente da casa,... todo da súa factoría, que non era máis ca un caserío de pedra con teito de pizarra, un alpendre para secar a herva, un cocho para as marelas e un galiñeiro. Todo a rentes da casa, a casa patrucia que disque ata facía máis de cen anos fora un refuxio de peregrinos aos que se lles ofrecía lume, sal, auga e cama con dúas mantas. Aos enfermos obsequiábaselles con un anaco de pan, ovos e manteiga. Todo iso noutros tempos. Dona Carmen non estaba pola labor de regalar nada, ela era empresaria de vocación. Ademáis, cambiaran as cousas. Os peregrinos de agora non debían de ser os de facía máis de cen anos. A aldea tampouco era a de antaño. Igual ca no resto da montaña, a xente nova marchara na procura doutra vida. Aquí non había futuro. O trafego de camiñantes axudaba a recuperar paseniñamente o antigo esplendor medieval dos agora esquecidos poboados montesíos. Multitude de linguas de todo o planeta acompañaban o rechouchío dos paxaros. Os arredores da casa de dona Carmen cheiraban a silos, bosta e a herva seca pero de vez en cando abrollaba un recendo a filloa desde o interior da casa que moitos dos peregrinos renunciaban ao roteiro da fin do mundo na procura dun intre de lecer a carón do caserío. Ata os cadelos que medio durmían a rentes do valado espertaban do aburrimento para gozar do recendo das filloas que tan ben cociñaba a señora Carmen. Qué delicia!. Qué lambetada tan saborosa!. Aos peregrinos custáballes creer aque aquela velliña vestida de negro cunhas zocas de madeira e un pano escuro cubríndolle o cabelo fora a cociñeira daquela delicatessen. Alí, no medio do monte, entre o fedorento cheiro a xurro e a fragancia do espertar da natureza, sen un triste Mcdonalds nin Burguer King no que empacharse de comida lixo, sen un pizza móbil a varios quilómetros á redonda a quen poder encargar dúas polo prezo dunha, sen un take away para degustar unhas ás de polo con chips, sen un triste restaurante chinés do que levarse uns roletiños de primavera e no máis subrealista dos casos, sen unha saborosa cangreburguer do Crustáceo Renxente. Sen boulleries, sen croissanteries, sen patisseries, sen ristorantes, sen petiscos, sen snacks bar... sen nada, ... pero tamén sen contaminación gastronónimca doutras latitudes. Qué carallo!. A filloa do país, con mel ou crema, polo prezo da vontade de quen a desexara degustar. Cociñada á pedra ou na tixola. Cun pouco de aceite, touciño ou manteiga. Dona carmen era divina. Fonfría ía afacéndose á parada dos peregrinos, máis ca na afamada Cruz de Ferro de Foncebadón ou no poboado do Cebreiro... e todo polas filloas daquela vella. Filloas elaboradas sen estrés, sen ánimo de lucro, sen aditivos, sen conservantes, sen corantes, sen caducidade, sen embases de lata, plástico, papel ou vidro,... elaboradas para comer naquel preciso intre co aire da montaña en primavera na atmósfera máxica, mística i esotérica do Camiño. A filloa do país. A anceiada filloa da señora Carmen Ferreiro de Fonfría.
Para que contarvos que a señora Carmen era empresaria de vocación, pero vouvo-lo a contar. De nena semellábase á leiteira dos contos. Levaba o leite a vender a Triacastela nunha senlla. A senlla pousábaa nun mulido enriba da cabeza e alá ía monte abaixo contemplando a frondosa fermosura do monte Caldeirón na primavera e no estío ou os brancos cumios e amarelos ou ocres cores do bosque segundo fora outono ou inverno. Daquela era máis doado atoparse coa Santa compaña que cun peregrino. Daquela as aldeas e lugares da montaña eran viveiros de cativos que vivían na pobreza pero sempre cun sorriso ledo. Dona Carmen vendía o leite coa teima de acadar ingresos para mercar aves de curral. Coas aves pretendía vender ovos e criar polos. Coa venda dos polos e dos ovos soñaba con mercar e criar porcos,... pero non chegou máis ca á crianza de nove fillos que agoran vivían en Barcelona, Zurich, Londres e Belfort, agás dunha filla que estaba casada en Sarria e a que vivía con ela desde que enviuvara, a nai, refírome. Eran esta filla e máis o xenro quen lle corrían con todo: traballaban as terras co tractor, corrían coas cotas do leite, vendían xatos na feira do gando de Sarria, alugaban habitacións a peregrinos na casa patrucia... e a vella, cociñaba.
Os peregrinos pasaban, paraban e pedían unha proba das filloas que a vella ofrecía. A reacción e a resposta viñan sendo sempre a mesma: abrían os ollos con toda a forza e exhalaban a resposta con satisfacción: délicieux, delicious, heerlijke, reizend, delizioso, saboroso, velsmagende, oishii (esta última en xaponés, que tamén os hai). Todo un éxito. Por qué non ocorrería nos seus anos mozos; así evitaría tantas viaxes a Triacastela coa senlla de leite na cabeza, con tanta friaxe no inverno e tanta calor polo verán...
Nada tería de particular que unha pobre vella dunha remota aldea da montaña luguesa vendera filloas do país aos peregrinos que realizaban o seu traxecto por aqueles lares de non ser polo que aconteceu un día. Un día daquela primavera. Como vo-lo conto:
Procedían do Cebreiro donde comezaran a peregrinaxe. Formaban un séquito de trinta persoas, coas súas equipaxes ao lombo ben pertreitados, máis do normal quizais. A líder, xefa, patroa, caudilla ou dirixenta semellaba ser unha muller de cor rodeada do que parecían ser gardacostas de grandes dimensións. Levaban ata cans adestrados. Sería polas once da mañá cando cruzaron a aldea de Fonfría. Coma cada día con todos os viaxeiros, a señora Carmen saíu fóra rogando coas súas filloas. O recendo que saía pola ventana da cociña invitaba a quedarse. O persoeiro que dirixía a comitiva, a muller de cor, mandou facer un alto. A continuación pediu a proba da lambetada galega. A vella, allea ao balbordo que rodeaba a aquela muller negra que tanta autoridade amoreaba, achegoulle un plato ateigado de filloas. A peregrina alongou a man, apropiouse dunha filloa, reciouna con mel dos Ancares e ergueuna en alto con aceno de introducilo naquela boca de grosos beizos de afroamericana. Foi naquel intre cando se dispararon varios flaxes de cámara doutros transeúntes que pasaban. Axiña reaccionaron os acompañantes da inquedante muller coma si formaran parte dun dispositivo de seguridade. Pero as fotos xa estaban tomadas. A resposta de tan ilustre dama non se fixo agardar:
Ninguén podería adiviñar a transcendencia daquela sentencia. As fotos daquela muller sostendo a filloa antes de comela dou a volta ao mundo. Os titulares puidéronse ler ao longo e ancho do orbe terrestre.
A primeira Dama americana, facendo o Camiño de Santiago para cumprir unha promesa, debecía coa fame ata que unha filloa galega lle levantou a moral... a cociñera anfitriona foi unha velliña dunha aldea das montañas galegas. A Primeira Dama pediu que se lle enviara á Casa Blanca un bon surtido desta larpeirada desde o país de orixe...
Bueno, nin a señora Carmen o podía creer. A mesma Michelle Obama probara as súas filloas. a velliña saía nas portadas de revistas e xornais do mundo enteiro co seu paniño escuro arredor da cabeza, coa súa faciana enrrugada cunha espulla con pelos, coa saia negra longa e un mandil gris, cos zoquiños de madeira calzados por enrriba das pantufas, con dengue e unha toca que lle cubrían o tórax e o lombo... en fin; dun día para outro, a velliña de Fonfría que elaboraba filloas á pedra ou na tixola con óleo, touciño ou manteiga era unha celebridade sen entender ben a razón. Cousas do destino. Ou non?. Digo verdade ou mentira?. E a señora Obama que pretendía pasar desapercibida, nun principio alomenos, pola ruta xocobea xa estaba en boca de todos. Dalgún xeito quería rebatir os comentarios da oposición republicana do seu país que tanto a marmuraran por pasar as vacacións do ano anterior na costa mediterránea española gastando os fondos dos contribuíntes norteamericáns en todo tipo de frivolidades. E o seu país en plena crise financieira, e miles de americanos morrendo nas liortas ultramarinas. Non, ela non era así. Ela demostraría que era unha persoa de a pé, nunca mellor dito. Que vivía co pobo, ninguén o poñía en dúbida. Suaba coma calquera, todo o mundo o podía ollar. Soportaba o peso da vida, a mochila ía ateigada de roupa interior... en fín, de frívola ren de ren. Que máis tiña que demostrar. Pois que a filloa galega era unha larpada de primeira orde. E os americanos sen sabelo. É ou non é verdade?. Digo ou non digo mentira?.
Axiña se extendeu a nova da presencia daquela prestixiosa Dama. O crego de Triacastela rifaba co alcalde da vila. Afirmaba con teima que aquela muller era a cantante de cor Beyoncé e non Michelle Obama. De algo había que falar. Pero a sona da filloa percorría todos os continentes atraendo a atención de todos os habitantes da terra: desde un esquimal a un aborixen, desde un navaxo das reservas do Oeste norteamericano a un tártaro das chairas siberianas, desde os európidos nórdicos aos nativos patagóns. Desde os xíbaros do Amazonas ata os bereberes do Sáhara.
Incriblemente certo!. A rede en internet estaba colapsada. Qué producto gastronómico daquel curruncho do mundo era a filloa?. Un crep francés?. Diso nada monada!. Qué endemismo non coñecido aínda nun mundo globalizado cativara o padal da Primeira Dama dos Estados Unidos. Quen era a velliña que tan bo segredo ¿? gardaba entre as súas recetas culinarias. Nun mundo mediatizado e mediático tiñan que atoparse respostas a tan importantes cuestións. Aquelo era un asunto de estado para moitos americanos e por inercia para o resto do mundo.
A presenza da señora Obama espertaba moitísima expectación no Camiño de Santiago. De feito, agardáballe un comité de benvida en Triacastela co rexedor ao fronte e autoridades doutros concellos entre as que destacaban as primeiras damas de Triacastela, Sarria e Portomarín. Coma na película de Benvido Mr. Marshall, pero á galega; con polbo, tortilla, churrasco, empanadas...e filloas. Eiquí estabamos nós.
Qué foi da señora Carmen Ferreiro, a cociñeira de filloas de Fonfría?. Chovíanlle propostas de negocio por doquier. Presentáronse varias multinacionais norteamericanas do ramo da hostalería con contratos millonarios para comercializar a filloa da súa autoría. Viñeron os fillos de dona Carmen do extranxeiro para asesorar á súa nai; porque o negocio apuntaba moi alto e cando hai cartos todo o mundo quere un anaquiño. É ou non é verdade?. Digo ou non digo mentira?.
Na santa!. A señora Carmen impartía clases do seu producto na CNN, na BBC, na NBA (non sei se me trabuco nesta última). Eran moitas as oportunidades de negocio que se lle presentaba. Ai Carmen, Carmen!. Con setenta e cinco anos converteuse en directiva dunha multinacional que producía filloas galegas a gran escala coa marca do Cebreiro. A súa empresa aperturou establecementos na mesma China, que exportarían ao resto do mundo a través dos bazares e restaurantes chineses. Aí os tedes.
A señora Carmen Ferreiro cambiou o seu aspecto para adaptarse ás esixencias do seu novo cargo. Tiñades que vela. Rodeada de asesores na pequena aldea de Fonfría. Qué fora da muller que levaba o leite nunha senlla para vender en Triacastela?. Xa non ten a espulla con pelos que tanto lle adoviaba a faciana. Fonfría, o Falcon Crest da montaña galega!.
COMPARTIR EN LAS REDES SOCIALES
La Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago nació en el año 1992 promovida principalmente para preservar el espíritu tradicional de las peregrinaciones y, al mismo tiempo,...
Albergue San Roque (Corcubión)
Corcubión, La Coruña, España
Albergue de Peregrinos San Antonio de Herbón (Padrón)
Convento de Herbón, Padrón, España
Albergue de Peregrinos San Antonio de Herbón
Rego da Manga, nº 56
Padrón - A Coruña - C.P. 15915
Tel: 679 460 942
Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago
Visitantes | Aviso Legal | Copyright © AGACS 2017 | Todos los derechos reservados | Design by NOVATEDI DIXITAL
Esta web utiliza cookies propias y de terceros para analizar y mejorar tu experiencia de navegación.
Al continuar navegando, entendemos que aceptas su uso. Más información
Cookie es un fichero que se descarga en su ordenador al acceder a determinadas páginas web. Las cookies permiten a una página web, entre otras cosas, almacenar y recuperar información sobre los hábitos de navegación de un usuario o de su equipo y, dependiendo de la información que contengan y de la forma en que utilice su equipo, pueden utilizarse para reconocer al usuario. El navegador del usuario memoriza cookies en el disco duro solamente durante la sesión actual ocupando un espacio de memoria mínimo y no perjudicando al ordenador. Las cookies no contienen ninguna clase de información personal específica, y la mayoría de las mismas se borran del disco duro al finalizar la sesión de navegador (las denominadas cookies de sesión).
La mayoría de los navegadores aceptan como estándar a las cookies y, con independencia de las mismas, permiten o impiden en los ajustes de seguridad las cookies temporales o memorizadas.
Sin su expreso consentimiento –mediante la activación de las cookies en su navegador– www.amigosdelcamino.com no enlazará en las cookies los datos memorizados con sus datos personales proporcionados en el momento del registro o la compra..
¿Qué tipos de cookies utiliza esta página web?
- Cookies técnicas: Son aquéllas que permiten al usuario la navegación a través de una página web, plataforma o aplicación y la utilización de las diferentes opciones o servicios que en ella existan como, por ejemplo, controlar el tráfico y la comunicación de datos, identificar la sesión, acceder a partes de acceso restringido, recordar los elementos que integran un pedido, realizar el proceso de compra de un pedido, realizar la solicitud de inscripción o participación en un evento, utilizar elementos de seguridad durante la navegación, almacenar contenidos para la difusión de videos o sonido o compartir contenidos a través de redes sociales.
- Cookies de personalización: Son aquéllas que permiten al usuario acceder al servicio con algunas características de carácter general predefinidas en función de una serie de criterios en el terminal del usuario como por ejemplo serian el idioma, el tipo de navegador a través del cual accede al servicio, la configuración regional desde donde accede al servicio, etc.
- Cookies de análisis: Son aquéllas que bien tratadas por nosotros o por terceros, nos permiten cuantificar el número de usuarios y así realizar la medición y análisis estadístico de la utilización que hacen los usuarios del servicio ofertado. Para ello se analiza su navegación en nuestra página web con el fin de mejorar la oferta de productos o servicios que le ofrecemos.
- Cookies publicitarias: Son aquéllas que, bien tratadas por nosotros o por terceros, nos permiten gestionar de la forma más eficaz posible la oferta de los espacios publicitarios que hay en la página web, adecuando el contenido del anuncio al contenido del servicio solicitado o al uso que realice de nuestra página web. Para ello podemos analizar sus hábitos de navegación en Internet y podemos mostrarle publicidad relacionada con su perfil de navegación.
- Cookies de publicidad comportamental: Son aquéllas que permiten la gestión, de la forma más eficaz posible, de los espacios publicitarios que, en su caso, el editor haya incluido en una página web, aplicación o plataforma desde la que presta el servicio solicitado. Estas cookies almacenan información del comportamiento de los usuarios obtenida a través de la observación continuada de sus hábitos de navegación, lo que permite desarrollar un perfil específico para mostrar publicidad en función del mismo.
Cookies de terceros: La Web de la Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago puede utilizar servicios de terceros que, por cuenta de la AGACS, recopilaran información con fines estadísticos, de uso del Site por parte del usuario y para la prestacion de otros servicios relacionados con la actividad del Website y otros servicios de Internet.
En particular, este sitio Web utiliza Google Analytics, un servicio analítico de web prestado por Google, Inc. con domicilio en los Estados Unidos con sede central en 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View, California 94043.  Para la prestación de estos servicios, estos utilizan cookies que recopilan la información, incluida la dirección IP del usuario, que será transmitida, tratada y almacenada por Google en los términos fijados en la Web Google.com. Incluyendo la posible transmisión de dicha información a terceros por razones de exigencia legal o cuando dichos terceros procesen la información por cuenta de Google.
El Usuario acepta expresamente, por la utilización de este Site, el tratamiento de la información recabada en la forma y con los fines anteriormente mencionados. Y asimismo reconoce conocer la posibilidad de rechazar el tratamiento de tales datos o información rechazando el uso de Cookies mediante la selección de la configuración apropiada a tal fin en su navegador. Si bien esta opción de bloqueo de Cookies en su navegador puede no permitirle el uso pleno de todas las funcionalidades del Website.
Puede usted permitir, bloquear o eliminar las cookies instaladas en su equipo mediante la configuración de las opciones del navegador instalado en su ordenador:
Si tiene dudas sobre esta política de cookies, puede contactar con la Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago enwebmaster@amigosdelcamino.com


langs: gl gl gl es gl gl es es gl es en es gl gl es gl gl gl es es es gl it es es gl gl es gl es gl es gl gl gl gl gl it es gl es gl gl gl gl es es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl gl gl lt es gl pt gl es gl lt es gl pt gl en gl es gl es gl gl gl es fr en gl gl gl es en gl es es gl war es es gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl es es gl es es es es es es gl es es es gl fr es es fr gl es gl es de es es es es gl gl ru en en es gl gl de ca es es es es es es es es es es es es es fr en en en es sv

text:
A noveliña do andel (3er premio 2011) - AGACS. Sempre no Camiño
A continuación escriba sus datos de acceso para entrar en su cuenta de usuario
Recordar mis datos de acceso
¿Olvidó su nombre de usuario?
Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago
25 AÑOS EN EL CAMINO
A noveliña do andel (3er premio 2011)
Ruta Camino de Fisterra-Muxía Camino de Invierno Camino de Santiago Camino del Norte Camino Francés Camino Inglés Camino Portugués Camino Primitivo Camino Sanabrés
Pousei o libro enriba da mesiña que compartía co ocupante da liteira do lado e apaguei a luz que iluminara a miña lectura durante aquela última media hora da xornada. Non era habitual dispoñer de luxos como unha mesiña ou unha luz individual nos albergues á altura daquel 1993 no que o Camiño de Santiago vivía a súa renacenza, pero no de Cinsa mesmo unha inaudita colección de cadros pintados polo propio hospitaleiro decoraba as paredes outorgándolle ao peregrino unha grata sensación de fogar; así que, malia o cansazo, quixen aproveitar a ocasión de adiantar unhas páxinas na novela que escollera para me acompañar naquela aventura na que me envolvera fuxindo da desidia e a da monotonía.
Sabedor da importancia que tiña non cargar a mochila de obxectos prescindibles e peso ocioso, elixín unha obriña curta, de pasta branda e impresa en papel cativo, seguramente o máis lixeiro de todos os libros que tiña na casa sen ler aínda. Sorprendeume atopalo no medio dos demais, pois non lembraba a súa existencia, e aínda hoxe sigo sen saber como chegou ata min aquel relato, tan breve que non había espazo no lombo para imprimir autor ou título, o que facía que apenas sobresaíse entre dous grosos dicionarios.
Collino, por tanto, a cegas do andel, coa esperanza de que o título me espertase certa curiosidade, pois polo demais o libro cumpría á perfección cos requisitos necesarios para ser o seleccionado como parte da miña equipaxe para o Camiño. Traxedia en Nezcre. Santiago Ramos Barro. Nin o título nin o autor me dixeron nada, como tampouco o fixo o outro dato recollido na cuberta negra e vermella, unha tal editorial Saboga da que nunca oíra falar. Xa no interior, unha breve nota indicaba que o libro se imprimira no que parecía ser nun preliño familiar da lucense Mondoñedo no ano 1949.
Era o día anterior á miña saída cara ao comezo do Camiño e aínda tiña pendentes varias cuestións sen dúbida máis importantes que escoller un libro para ler nas horas mortas (como ir buscar o billete do autobús que me levaría ata o lugar de partida), así que non lle dei máis voltas e boteino dentro da mochila. Aquel Nezcre do título foi, supoño, o motivo que me levou a tomar a decisión, pois casualmente era un dos lugares polos que a miña planeada ruta transcorrería.
Ata aquela noite no albergue das liteiras, a mesiña e a luz individual, non foran moitas as ocasións que tivera para avanzar na lectura, e non creo que chegase sequera á súa metade. As visitas aos lugares nos que durmía, as conversas cos outros peregrinos ou o medo a molestar pola noite nos albergues nos que só había unha luz para toda a estancia fixeron que nas case dúas semanas que levaba de Camiño non lese máis de sesenta ou setenta, malia o interese crecente que sentía pola historia que no libriño se contaba.
Á vila de Nezcre, a finais do século xix chegaba de volta da súa aventura americana Ramiro Santos Rábago, un mozo de entre os moitos que anos antes marcharan buscando fortuna ao outro lado daquel Atlántico que alí chaman Cantábrico. Non fixo falta máis que ver a ringleira de baúis e a media ducia de serventes que o acompañaban para confirmar que as cousas lle foran mellor que ben na emigración da que agora regresaba. Hospedado na única pensión da localidade, onde reservou unha planta enteira para el e o seu servizo, agardou un ano ata que puido trasladarse á suntuosa casa que mandou construír en canto chegou de América.
A curiosidade que espertaba entre os veciños de Nezcre pola súa reservada vida e pola discreta relación que mantiña cunha das súas criadas (unha fermosa mulata que disque era princesa e coa que, disque tamén, casara antes de emprender a viaxe de volta, como parecía indicar a sortella de ouro que ambos os dous levaban), non fixo máis que aumentar cando a mansión estivo terminada: pintada de negro e vermello, cun interminable labirinto de mirtos diante da fachada, presidida por unha enorme escultura de muller que lembraba sen disimulo os trazos da beleza mestiza que axiña se converteu na señora daquela fastosa residencia, o que podería acontecer dentro das súas paredes era motivo de conversa permanente entre a veciñanza. Nunca tal cousa se vira no lugar, e o «pazo do indiano», como foi coñecida desde entón a vivenda, pasou a converterse no maior atractivo da vila para propios e alleos.
Aos dous anos de inaugurarse a residencia, unha noite o edificio apareceu envolto en chamas. Pouco puideron facer os habitantes de Nezcre para extinguir o lume naquela vivenda enorme construída case por completo en madeira. Entre os cascallos calcinados só apareceron os corpos dunha parella, ennobelados e abrazados. Do resto de habitantes da casa nunca máis se soubo, e o caso pasou á historia do lugar como o crime dos serventes que mataron o dono do pazo e a súa muller para quedar coas riquezas do indiano e logo fuxir, quen sabe se de novo para a América da que viñeran.
Neste punto do relato estaba eu cando apaguei a luz da miña liteira aquela noite. O sono non tardou en chegar, e a pesar das conversas apagadas dalgúns peregrinos e dos sonoros ronquidos dos que xa durmían, ao pouco eu tamén acabei vencido pola fatiga da xornada. Só cando os máis madrugadores comezaron a preparar a súa saída do albergue fun acordando paseniño. Non habería máis de dez persoas no refuxio naquela fría mañanciña de primeiros de marzo, o que non deixaba de ser un número considerable para aquela altura do ano e para aquela ruta, unha das menos transitadas das que conducían a Compostela.
Como case sempre, fun o último en saír, e cando estaba a piques de pechar a porta lembrei que deixara o meu libro a carón da liteira. Volvín entrar para collelo, pero enriba mesiña non había nada.
Non lle dei maior importancia ao asunto, e quixen supoñer que algún dos compañeiros de repouso o collera pensando que era seu, talvez o peregrino da liteira coa que compartía mesiña, un home xa ancián no que non reparara especialmente, e co que á mañá xa non chegara a coincidir. O único pesar que experimentei veu dado polo feito de que ía quedar sen saber como remataba aquela traxedia que daba título ao libro extraviado, aínda que o xa lido bosquexase unha trama que randeaba entre o tópico e o previsible, cando non no folletinesco.
Seguín o pausado ritmo marcado de etapas que planificara antes de saír da casa, e catro días despois unha longa senda completamente afastada de calquera núcleo habitado acabou por conducirme á Nezcre da novela. Camiñei ata o minúsculo albergue do lugar, con espazo para só oito peregrinos, e a hospitaleira recibiume cun sorriso que foi como un bálsamo para os meus pés magoados, mentres gababa a miña fortuna por ocupar a última praza que quedaba libre:
—Aquí non vai atopar moita comodidade, máis alá dunha cama e unha ducha. De feito, este edificio era o antigo cárcere, e pouco cambiou aquí dentro desde entón.
Entramos no edificio e comprobei que realmente só unha liteira estaba sen ocupar. O meu lento discorrer polo Camiño facía que a maior parte dos compañeiros de acubillo fosen diferentes cada noite, pois case todos avanzaban con maior lixeireza. Por iso me sorprendeu atopar de novo o home que durmira na liteira contigua á miña catro noites atrás, cando se producira a perda do libro. Saudeino mentres entraba, pero non atopei o modo de preguntarlle se fora el quen o collera coidando que era seu. Pousei a mochila enriba da cama e logo de asearme e quitar a roupa das camiñadas, saín a coñecer a vila.
O lugar non deixaba de ser unha aldea grande, con varias tabernas que eran tamén ultramarinos, e que a bo seguro debían a súa existencia máis ao feito de que o Camiño a Compostela pasase por alí que á facenda procedente dos escasos veciños. Aínda que o mar se encontraba apenas a un quilómetro de distancia, a aparencia e o xeito de vida de Nezcre eran tan campesiños como os das aldeas situadas terra adentro: rúas estreitas, leiriñas diminutas, cheiro a lareira, moitos vellos, algún home, ningún neno. Por suposto, en Nezcre non había casa indiana ningunha, polo menos ao estilo da descrita na novela. Así e todo, pregunteille ao dono do bar no que entrei logo de dar unha volta polo vilar:
—Houbo, si señor, unha casa grande, aló na saída cara a Gradicela. Pero disque ardeu, ou a queimaron, moito antes de eu nacer. No incendio morreu xente, se non estou confundido. E si, chamábanlle o «pazo do indiano», pero xa non queda nada del, só o eido no que se levantaba, abandonado e cuberto de silveiras.
Seguindo as indicacións do home da taberna cheguei ata un predio enorme arredor do cal aínda se podía intuír un vestixio de valado, apenas un muriño baixo de pedra carricenta, e no interior, entre as silveiras, ocasionais mirtos lembraban aquel labirinto do que se falaba na novela. Da casa, tal e como dixera o camareiro, non quedaba nin rastro, só unha elevación no terreo que parecía indicar a súa localización orixinal. Estabamos aínda no horario invernal, e a chegada da noite xa se albiscaba no horizonte sombrizo, así que dei volta pola mesma corredoira que me levara ata alí desde o centro da vila, se é que se lle podía chamar así ás dez ou doce casas amontoadas arredor da praciña na que tamén estaba situado o albergue.
Entrei de novo nos antigos calabozos e ocupei a miña liteira. Ningún dos peregrinos me resultaba coñecido, chegados ata Nezcre seguramente desde lugares máis distantes ca min, que aquel día só camiñara unha ducia escasa de quilómetros. Mentres colocaba o saco de durmir sobre o colchón, caín na conta de que as oito prazas do albergue estaban ocupadas, pero do home co que me cruzara á miña chegada non había nin rastro. Preguntei ao resto de peregrinos, pero ningún deles vira o individuo da miña descrición.
Aquela noite non conseguín durmir tan apraciblemente como nas xornadas anteriores. A etapa fora curta, o albergue non invitaba ao descanso e á miña mente volvía de cando en vez o recordo do peregrino co que xa coincidira dúas veces de maneira tan fugaz. O sono acabou vencéndome, e aínda que fun de novo o último en saír do albergue, apenas amencera cando botei a andar seguindo as escasas frechas que, lonxe aínda de terras galegas, indicaban o sentido da ruta.
Pasaron os días e esquecín o asunto do libro e do home. Só ao chegar a Mondoñedo preguntei a algún veciño polo prelo no que a novela se imprimira. Por suposto, xa había anos que pechara, logo dalgúns anos distribuíndo polas librerías da contorna pequenas tiraxes de obras de toda índole. Os descendentes dos propietarios estaban agora espallados entre Lugo, Barcelona e Buenos Aires.
Mesmo camiñando só de mañá, as xornadas esluíanse case se me decatar. O xantar serodio e a noitiña temperá reducían a tarde a unha poucas horas para o aseo e un breve percorrido polo lugar no que a etapa concluía. Non botei en falta unha lectura coa que ocupar o meu lecer, pois a lentitude da miña camiñada facía que os meus compañeiros de pernoctación fosen sempre distintos, e por tanto as caras, as historias e as conversas renovábanse a diario.
Case un mes despois de saír de Santiago cheguei de novo á miña cidade. Ser un camiñante a Compostela e ao tempo ser compostelán é unha conxuntura que torna o final da peregrinación nunha experiencia distinta á que pode sentir un forasteiro, pero non por iso menos intensa ou fascinante. Camiñar polas mesmas rúas polas que transitas a diario con ollos de persoa acabada de chegar a un lugar ignoto transforma a potencial rutina en fonte de continuo deleite. O simple feito de elevar vista da altura do chan e recrearme en tellados, chemineas, gárgolas, escudos e brasóns ata entón nunca contemplados converteron en máxica descuberta o meu pisar pola pedra aínda húmida pola rosada da noite naquela fresca mañá xa de primavera.
Fixen tempo na praza da Quintana ata a hora da misa do peregrino, e pouco antes do comezo interneime nunha catedral ateigada de fregueses, onde os camiñantes de aspecto descoidado ofrecían divertido contraste coas velliñas requintadas e os nenos vestidos de festa. Escoitei a eucaristía co conforto do silencio impregnado de incenso, e cando chegou o intre de facer voar o botafumeiro decateime, non sen certa estrañeza, de que nunca ata entón asistira a aquel espectáculo formidable, malia nacer e pasar toda a vida naquela cidade á que moitos se achegaban só por ver o colosal turíbulo.
Seguindo o seu hipnótico bambear, a miña vista cruzouse coa de alguén coñecido, que non identifiquei inmediatamente. Pensei nalgún veciño (estaba na miña cidade, á fin e ao cabo), pero ao volver a mirada atrás comprobei que o rostro recoñecido era o do home co que me cruzara dúas veces naquel Camiño que agora remataba. Mentres me sostiña a mirada o ancián agachou a cabeza, non sei se a xeito de saúdo ou como acto reflexo ante o voo do botafumeiro, que se achegaba á parte desde a que el asistía á cerimonia.
Agardei a que a misa concluíse para achegarme ás présas ata a zona na que sentara o peregrino, pero o tumulto da xente saíndo da catedral fixo que para cando cheguei aos bancos daquela parte da nave alí xa non quedase ninguén, agás unhas velliñas rezando alleas ao rebumbio que a finalización da eucaristía provocaba ao seu redor. Por terceira vez o misterioso individuo parecía esvaerse, como o fragrante fume do incensario que aínda se ventaba nas proximidades do altar.
Saín cara á praza das Praterías para recoller a Compostela que acreditase a miña peregrinación, pero a longa ringleira de aspirantes fíxome desistir; xa buscaría outra ocasión mellor para recoller o meu diploma, ese día ou calquera outro: pequenas vantaxes dos aborixes coma min. O que de verdade gorentaba entón era chegar á miña casa e gozar do reencontro coa monótona cotidianidade, o que non deixaba de ser un tanto paradoxal logo de argallar toda aquela aventura precisamente para escapar dela.
O primeiro que fixen logo de pousar a mochila foi dirixirme á miña precaria biblioteca, constituída por dous andeis situados un en fronte do outro. Dirixín a vista ao lugar en cuestión, e mentiría se dixese que me sorprendeu ver alí o libro extraviado, situado exactamente entre os mesmos dous dicionarios onde eu o collera o día antes da partida. Logo do tempo xusto para cambiar a roupa por outra á fin verdadeiramente limpa, aniñei nun sofá e dispúxenme a ler o relato a partir do punto no que quedara o día da súa desaparición.
A parte final da novela estaba narrada en primeira persoa, sorprendentemente por Ramiro Santos Rábago, o indiano que en Nezcre supoñían morto no incendio da súa residencia. Por boca del, o lector coñecía o que verdadeiramente acontecera aquela noite: Ramiro Santos, receoso da relación da súa muller cun dos serventes que os acompañaran desde América, finxira unha súbita viaxe fóra de Nezcre da que volveu ás poucas horas para sorprendelos no seu propio leito conxugal. Matou primeiro o criado, e co mesmo puñal acabou coa vida da princesa crioula, que na súa agonía se abrazou ao corpo xa exsangüe do amado.
Ramiro espertou o resto do servizo e ordenoulles que marchasen lonxe se querían salvar as súas vidas. Repartiu entre eles os cartos que había na casa, e mentres os criados fuxían nos cabalos que puxo ao seu dispor, prendeulle lume á casa polas súas catro esquinas e marchou ao galope sen rumbo. Cabalgou a noite toda, e coas primeiras luces do abrente, espantado dos seus propios actos, Ramiro decidiu deterse na súa fuxida e poñer fin á súa vida. A claridade do día desveloulle que se atopaba en Cinsa, moitas millas cara ao leste de Nezcre. Buscou alí unha árbore cunha póla que aguantase o seu peso e coas rendas da montura improvisou unha forca da que xa estaba pendurado cando dous peregrinos que pasaban polo lugar impediron a súa segura morte erguéndoo entrambos polas coxas.
Os camiñantes resultaron ser dous sacerdotes aos que Ramiro lles contou o acontecido baixo segredo de confesión. Como penitencia ao seu crime, os cregos impuxéronlle a obriga de camiñar con eles ata Compostela para gañar o perdón, aproveitando a indulxencia plenaria daquel Ano Santo de 1898, o derradeiro do século. O home aceptou a esixencia imposta, ceibou o cabalo, mudou as súas vestiduras e acompañounos no resto da ruta, na que evitaron pasar de novo por Nezcre para que ninguén o recoñecese.
Cando chegou a Santiago e recibiu o perdón xubilar, o pesar non acougou. Convencido de que axiña se descubriría que seguía vivo e afogado polos remorsos, decidiu que o Camiño sería un bo lugar para agocharse do mundo e pagar polas mortes que levaba ás costas. Percorreu durante anos a mesma senda que o levara ata Santiago a primeira vez, evitando os outros peregrinos e vivindo da caridade allea e dos pequenos traballos que de cando en vez lle ofrecían nos lugares polos que transitaba. Aquel deambular converteuse na razón da súa existencia, e axiña descubriu que, fóra do Camiño, nada había que o agardase.
Xa ancián, quixo deixar testemuño da súa historia, e nunha gavela de follas esquecidas por outro peregrino escribiu a súa Traxedia en Nezcre. No último parágrafo aseguraba que a mandaría transcribir e editar na primeira vila na que atopase unha imprenta disposta a aceptar como pagamento polo traballo a sortella de ouro que aínda conservaba logo de medio século padecendo as penurias da súa vida errante.
Descoñezo como chegou un daqueles exemplares desde o Mondoñedo de mediados do século xx ata a miña casa de Santiago, e moito menos podo imaxinar como é posible que o libro volvese ao seu lugar no meu andel logo de extravialo. Tampouco sei se aquel home co que fugazmente coincidín en varias ocasións era o peregrino do relato, e en caso de selo, que estraño sortilexio podía mantelo con vida cando xa superaba con moito o século de vida.
Durante un tempo todo aquilo ocupou o centro da miña vida, e mesmo dediquei infrutuosamente o meu tempo a pescudar sobre o asunto. Algo atopei sobre o simbolismo do vermello e mais o negro en certos ritos animistas levados a América polos escravos africanos, e sobre o emprego do extracto de saboga (nome da descoñecida editorial) nas cerimonias de vodú, pero nin sequera teño a certeza de que nada disto teña relación co caso, o que non impediu que no meu caletre fantasiase cun Ramiro Santos que na súa estadía en América entrara en contacto con estes primitivos cultos, e mesmo cativo da súa amada beleza mestiza, quen sabe se meiga ou nume dalgunha destas crenzas, de onde lle viña aquel alcume de princesa. Foi tamén así, matinando nos poucos datos que tiña, como meses despois daquilo reparei en que Ramiro Santos Rábago e Santiago Ramos Barro eran o mesmo nome cos seus caracteres transmutados, cousa que tampouco aclaraba moito do asunto, máis alá da procedencia do pseudónimo empregado.
Pouco máis puiden dilucidar daquela, e finalmente o devir da propia vida cotiá fixo que todo aquilo quedase, non esquecido, pero si mitigado e diluído. Polo que eu alcancei a saber, o acontecido tanto puido ser produto dun suceso extraordinario, da miña imaxinación (co paso do tempo mesmo cheguei a dubidar se realmente collera o libro do andel antes de marchar para o Camiño), ou mesmo dunha elaboradísima brincadeira enxeñosamente argallada da que fun vítima e cuxa autoría ninguén me chegou a confesar.
O libro segue alí, no seu andel, entre os dous dicionarios onde o atopei, mais nunca nada estraño volveu acontecer ao seu arrimo.
COMPARTIR EN LAS REDES SOCIALES
La Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago nació en el año 1992 promovida principalmente para preservar el espíritu tradicional de las peregrinaciones y, al mismo tiempo,...
Albergue San Roque (Corcubión)
Corcubión, La Coruña, España
Albergue de Peregrinos San Antonio de Herbón (Padrón)
Convento de Herbón, Padrón, España
Albergue de Peregrinos San Antonio de Herbón
Rego da Manga, nº 56
Padrón - A Coruña - C.P. 15915
Tel: 679 460 942
Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago
Visitantes | Aviso Legal | Copyright © AGACS 2017 | Todos los derechos reservados | Design by NOVATEDI DIXITAL
Esta web utiliza cookies propias y de terceros para analizar y mejorar tu experiencia de navegación.
Al continuar navegando, entendemos que aceptas su uso. Más información
Cookie es un fichero que se descarga en su ordenador al acceder a determinadas páginas web. Las cookies permiten a una página web, entre otras cosas, almacenar y recuperar información sobre los hábitos de navegación de un usuario o de su equipo y, dependiendo de la información que contengan y de la forma en que utilice su equipo, pueden utilizarse para reconocer al usuario. El navegador del usuario memoriza cookies en el disco duro solamente durante la sesión actual ocupando un espacio de memoria mínimo y no perjudicando al ordenador. Las cookies no contienen ninguna clase de información personal específica, y la mayoría de las mismas se borran del disco duro al finalizar la sesión de navegador (las denominadas cookies de sesión).
La mayoría de los navegadores aceptan como estándar a las cookies y, con independencia de las mismas, permiten o impiden en los ajustes de seguridad las cookies temporales o memorizadas.
Sin su expreso consentimiento –mediante la activación de las cookies en su navegador– www.amigosdelcamino.com no enlazará en las cookies los datos memorizados con sus datos personales proporcionados en el momento del registro o la compra..
¿Qué tipos de cookies utiliza esta página web?
- Cookies técnicas: Son aquéllas que permiten al usuario la navegación a través de una página web, plataforma o aplicación y la utilización de las diferentes opciones o servicios que en ella existan como, por ejemplo, controlar el tráfico y la comunicación de datos, identificar la sesión, acceder a partes de acceso restringido, recordar los elementos que integran un pedido, realizar el proceso de compra de un pedido, realizar la solicitud de inscripción o participación en un evento, utilizar elementos de seguridad durante la navegación, almacenar contenidos para la difusión de videos o sonido o compartir contenidos a través de redes sociales.
- Cookies de personalización: Son aquéllas que permiten al usuario acceder al servicio con algunas características de carácter general predefinidas en función de una serie de criterios en el terminal del usuario como por ejemplo serian el idioma, el tipo de navegador a través del cual accede al servicio, la configuración regional desde donde accede al servicio, etc.
- Cookies de análisis: Son aquéllas que bien tratadas por nosotros o por terceros, nos permiten cuantificar el número de usuarios y así realizar la medición y análisis estadístico de la utilización que hacen los usuarios del servicio ofertado. Para ello se analiza su navegación en nuestra página web con el fin de mejorar la oferta de productos o servicios que le ofrecemos.
- Cookies publicitarias: Son aquéllas que, bien tratadas por nosotros o por terceros, nos permiten gestionar de la forma más eficaz posible la oferta de los espacios publicitarios que hay en la página web, adecuando el contenido del anuncio al contenido del servicio solicitado o al uso que realice de nuestra página web. Para ello podemos analizar sus hábitos de navegación en Internet y podemos mostrarle publicidad relacionada con su perfil de navegación.
- Cookies de publicidad comportamental: Son aquéllas que permiten la gestión, de la forma más eficaz posible, de los espacios publicitarios que, en su caso, el editor haya incluido en una página web, aplicación o plataforma desde la que presta el servicio solicitado. Estas cookies almacenan información del comportamiento de los usuarios obtenida a través de la observación continuada de sus hábitos de navegación, lo que permite desarrollar un perfil específico para mostrar publicidad en función del mismo.
Cookies de terceros: La Web de la Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago puede utilizar servicios de terceros que, por cuenta de la AGACS, recopilaran información con fines estadísticos, de uso del Site por parte del usuario y para la prestacion de otros servicios relacionados con la actividad del Website y otros servicios de Internet.
En particular, este sitio Web utiliza Google Analytics, un servicio analítico de web prestado por Google, Inc. con domicilio en los Estados Unidos con sede central en 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View, California 94043.  Para la prestación de estos servicios, estos utilizan cookies que recopilan la información, incluida la dirección IP del usuario, que será transmitida, tratada y almacenada por Google en los términos fijados en la Web Google.com. Incluyendo la posible transmisión de dicha información a terceros por razones de exigencia legal o cuando dichos terceros procesen la información por cuenta de Google.
El Usuario acepta expresamente, por la utilización de este Site, el tratamiento de la información recabada en la forma y con los fines anteriormente mencionados. Y asimismo reconoce conocer la posibilidad de rechazar el tratamiento de tales datos o información rechazando el uso de Cookies mediante la selección de la configuración apropiada a tal fin en su navegador. Si bien esta opción de bloqueo de Cookies en su navegador puede no permitirle el uso pleno de todas las funcionalidades del Website.
Puede usted permitir, bloquear o eliminar las cookies instaladas en su equipo mediante la configuración de las opciones del navegador instalado en su ordenador:
Si tiene dudas sobre esta política de cookies, puede contactar con la Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago enwebmaster@amigosdelcamino.com


langs: gl es gl es es en es en

text:
San Roque (Corcubión) - AGACS. Sempre no Camiño
Camino de Fisterra-Muxía 0€ 4355 hits
El Albergue de Albergue San Roque está ubicado en la aldea de Vilar (Corcubión). Este establecimiento no admite reserva de plaza.
Nota: A aldeia de Villar se encuentra  a 1 km después de Corcubión en dirección a Fisterra


langs: gl ca es es gl gl gl gl gl gl es fr gl es es es en

text:
Etapa 2 - AGACS. Sempre no Camiño
Camino del Norte 0€ 2591 hits
Saímos de Vilanova de Lourenzá, de novo en costa pero entre frondosas, pola verea que se dirixe ó camposanto e continúa baixo arborado ata a aldea de Arroxo, co seu firme enlousado. Desde aquí non hai máis remedio que pisar durante 1 qm. o firme da antiga N-634, xusto ata chegar a Carballal, onde vémo-la capela de Nosa Señora de Guadalupe, no arrabalde do Grove. Baixo as cepas dun hórreo, entre hortas e froiteiras tomamos á esquerda unha fermosa corredoira que discorre pola aba do monte Padornelo, pasando a carón do novo cemiterio municipal de Mondoñedo. Desde ela divisamos o Val do Masma, dominado pola serra da Toxiza.
A corredoira, moi bonita, avanza entre valados e baixo carballos e castiñeiros que chegan a formar túneles. Faino polas aldeas de San Pedro da Torre (capela), O Reguengo e San Paio (capela), todas con boas mostras de arquitectura popular, para regresar á antiga N-634 en San Lázaro, onde estivo a malatería e aínda se conservan a súa capela e unha antiga ponte. Ata o casco antigo de Mondoñedo convén avanzar dereito pola av. de Buenos Aires, enrando a carón da igrexa de Santiago; existe tamén a posibilidade de dar un rodeo, tamén sinalizado, pola ponte do Pasatempo e o barrio dos muíños. Tras visita-la catedral e o seu curioso museo, o santuario barroco dos Remedios e a pastelería do rei das Tartas, conversaremos coa estatua do ilustre escritor local Álvaro Cunqueiro e, se cadra, tomaremos folgos no novo albergue de peregrinos, instalado no convento de Alcántara (28 prazas).
De novo en marcha, cómpre proba-las augas da Fonte Vella e dar un paseo polo típico barrio dos Muíños (desvío de 200 m), onde se están a instalar varios artesáns. Á saída da antiga Vila Maior do Val do Brea pódense tomar dous camiños: o da Enfesta, que bordea o monte Pena da Rocha preto do mosteiro de San Martín de Vilaoriente ou dos Picos, que acolleu romeiros no medievo, e vai dereito a Abadín, ou o que ascende o Valiñadares á esquerda da N-634. Este segundo, con partida pola rúa da Regueira, é o que foi sinalizado, pero resulta máis longo có anterior, co gravame de se atopar totalmente asfaltado ata preto de coroa-lo alto da Xesta. Sae da cidade trazando varias curvas por San Queitano (vistas do casco antigo), deixa atrás un mesto souto e ascende en forte pendente polas aldeas de Barbeitas, As Bouzas, Foro e Fraga do Rei (con oratorio da Senhora das Neves) e Maariz. A medida que subimos van desaparecendo os eucaliptos e aumentando o arborado autóctono, así ata o engaiolador lugar onde se atopa a capela con cemiterio de S. Vicente de Trigás, provista dun porche que pode facer as veces dun ocasional refuxio.
Máis adiante cruzamos pola dereita a aldea de Lousada (boa arquitectura popular) para sair, da outra banda da pista que seguíamos con insistencia, a un carreiro que baixa entre arboredo ata o río Valiñadares, que cruza xunto á unha abandonada fábrica de mármore cos seus curiosos fornos. Desde ela se recruece a costa ata o alto da Xesta, con camiño antigo que traza cóbados polos cumios, xa cachos, ata desembocar na parroquial de San Martiño de Galgao, co seu cemiterio, cruceiro e campo da festa.
Desde esta igrexa, por pistas de terra de concentración regresamos á N-634 para cruzala e seguirmos da banda contraria en paralelo a ela, descubrindo por vez primeira a ondulada e gandeira chaira lucense. No baixo quedan unha gasolineira e un taller, pero nos continuamos en liña recta deixando á esquerda unha cruz de pedra e, xa sobre asfalto, ata o núcleo de Gontán, que se desenvolve ó redor do campo da feira e da súa carballeira (capela). Aquí existe unha boa opción para pernoctar, pero tamén se pode subir ata Abadín, onde hai máis pensións e tamén se pode usa-lo polideportivo municipal.
Localización: VILANOVA DE LOURENZÁ - ABADÍN