text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
Un cuarto de século de Galicia Calidade
REDACCIÓN · PUBLICADO O 05 DE ABRIL DE 2017 · (0)
En 1991 a Xunta de Galicia lanzaba por vez primeira o slogan “Galicia Calidade”. O que naceu como unha campaña publicitaria converteríase catro anos despois nunha empresa pública que certifica o uso da marca rexistrada Galicia Calidade a todos os produtos e servizos que cumpren cos requisitos de procedencia e calidade esixidos. A día de hoxe máis de 85 empresas e de 300 produtos presumen de ter este selo de garantía.
Ovos Campeiros, polbo cru ou cocido, berberechos, agullas, bonito, mexillóns, marmelada, grelos, xurelos, capón, chourizos, pularda, xamón, patacas, pementos, kiwis, pan, empanadas, leite, batidos, auga, sidra, cervexa ou viños das denominacións Rías Baixas, Monterrei, Ribeira Sacra, Ribeiro ou Valdeorras son só algúns dos produtos que poden atopar xa baixo o selo Galicia Calidade. Máis non só o que entra pola boca pode acollerse a este selo de garantía: tamén hoteis, restaurantes, casas rurais, xoiaría ou mesmo cortinas e colchóns, contan xa cun distintivo que garante non só a calidade senón a orixe do produto e o seu compromiso co medio ambiente e a contorna.
Desde decembro de 2015 Galicia Calidade incorporou máis de 30 novas empresas ao seu catálogo, “un incremento importante”, asegura o seu xerente, Alfonso Cabaleiro, quen cifra en 85 o total de compañías que contan arestora co selo de garantía, o que supón un incremento superior ao 60 % nos dous últimos anos.
Un bo exemplo deste espectacular chanzo está no sector vitícola. En setembro de 2013 nove bodegas contaban co distintivo de garantía autonómico; arestora son 14 das cinco denominacións de orixe de viño galegas, o que evidencia o bo resultado da aposta feita pola Consellería de Economía e Industria, a través de Galicia Calidade, por este sector que hai uns días presentaba o seu primeiro viño vegano, tamén certificado.
Boa parte deste pulo débese á decisión tomada polo Consello da Xunta de Galicia en xullo de 2014 para converter Galicia Calidade na marca paraugas da economía galega para impulsar a súa competitividade nos mercados exteriores. Deste xeito, outorga novos criterios para que os produtos xa certificados por outros selos de orixe poidan utilizar o emblema de Galicia Calidade.
Condicións para lucir a marca
As condicións para o uso do selo Galicia Calidade están establecidas no Regulamento de uso da marca de garantía, que estipula as obrigas que deben cumprir as empresas e os produtos certificados, así como as auditorías que deben superar para poder garantir non só a máxima calidade senón a orixe galega, a elaboración en Galicia, a materia prima ou o deseño galego dos produtos e servizos.
Grazas a estes exhaustivos controis de calidade e orixe, “Galicia Calidade converteuse nunha marca buscada polos consumidores, que recoñecen nela prestixio, calidade e confianza”, explica Alfonso Cabaleiro. O certificado demostra a “capacidade de crear produtos e servizos altamente competitivos, en continua mellora e capaces de diferenciarse da competencia”, asegura o responsable directo da xestión, de aí “o interese das empresas por obtelo e dos consumidores por buscalo nos produtos que adquiren”.
Unha espiral que está demostrando o seu valor, especialmente tras as dificultades económicas vividas polas empresas nestes últimos anos. De aí o esforzo da sociedade pública por apoiar a “calidade galega” a todos os niveis.
Esforzo de promoción para consolidar a marca
Ademais dun recoñecemento ao esforzo das empresas, a incorporación a este selecto grupo suponlles un gran apoio en promocións, campañas publicitarias e eventos tanto a nivel nacional como internacional. Entre os máis recentes está o showcooking realizado en Madrid no que o cociñeiro Estrela Michelín Pepe Solla cociñou produtos de Coren, ou a xornada de formación para establecementos turísticos que impartiu o barista compostelán Óscar de Toro e na que participaron hoteis e restaurantes certificados por Galicia Calidade, establecementos que non só ofrecen unha garantía de calidade nos servizos que prestan senón que contribúen a difundir os produtos agroalimentarios que se producen en Galicia, xa que entre os requisitos para acreditarse figura a necesidade de dispor dunha oferta gastronómica cunha proporción significativa de pratos galegos ou con materias primas de orixe galega certificada.
O sector turístico, que centrou gran parte das incorporacións en 2016, segue a ser un dos obxectivos da sociedade pública neste 2017, no que se prevé que unha trintena máis de empresas se resgarden baixo este “paraugas” que é Galicia Calidade.
(reportaxe publicada no número 310 – marzo 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


document_lang: gl

langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es es es sq es es es es es gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
Coñecemos os premios Gran de Area de Aportación á Arquitectura 2016
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 08 DE DECEMBRO DE 2016 · (0)
Estas construcións, deseños e rehabilitacións son resultado do traballo en equipo de arquitectos, aparelladores, promotores e construtores. Todas levaron os premios Gran de Area de Aportación á Arquitectura 2016 que entregan as delegacións de Pontevedra, Vigo e Ourense do Colexio deste gremio galego, por estar ben deseñadas e resoltas adaptándose aos recursos con enxeño.
Centro de Interpretación das Fortalezas Transfronteirizas do Baixo-Miño. A Guarda. Arquitectos: Rodríguez + Pintos Arquitectos S.L.P.
Museo do Viño no Reitoral de Santo André. Ribadavia. Arquitectos: Manuel Seoane Feijoo, María Jesús Blanco Piñeiro e M. Sonia López Calvo.
Espazo Lusquiños da Mocidade. Ourense. Arquitectos: Carlos Mosquera Rey Palacio, Alberte Pérez Rodríguez e Enrique Iglesias Lima
Xeadería “Bico de xeado”. Baiona. Arquitectos: Andrea Fernández Fernández, Faustino Patiño Cambeiro e Juan Ignacio Prieto López.
Zapatería FRIDAblu. Vigo. Arquitectos: Perfecto Cendón Domínguez e Javier Vázquez Fernández.
Oficina “Imprime Verde”. Vigo. Arquitectos: Jordi Pérez Castro e María González Ferro
Piso en Santo Domingo. Ourense. Arquitecto: Pablo López Prol
Vivenda sobre o Miño. Ourense. Arquitecto: Manuel “Quico” Jorreto Díaz
Vivenda Refuxio Crisalida. A Guarda (Salcidos). Arquitecto: Mauro Lomba Martínez
Edificio de catro apartamentos + local comercial. Vigo. Arquitectos: Antonio de Cominges Carvallo e Rogelio Pérez Conde
Rehabilitación Elduayen, 2. Vigo. Arquitectos: Rafael M. Cabeza, Santiago Castro Paz, José A. González González e Francisco Javier Mariño Mendoza, e Rafael C. Valle González.
(Extracto da reportaxe completa que se pode ler no número de decembro de eco)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
PUBLICADO O 27 DE MAIO DE 2015 · (0)
Usuarios de Renfe en Galicia veñen de amosar a súa carraxe ante o anuncio da posta en marcha da alta velocidade na liña do Eixe Atlántico que consideran “pura propaganda”. Denuncian, entre outras cousas, que apenas lles supón adianto algún e, en cambio, si que lles trouxo numerosos inconvenientes. Aos atrasos e molestias que padeceron durante anos por mor das obras da tan célebre liña, únese agora “a escaseza de frecuencias, cambios ilóxicos nos horarios e o desmantelamento do servizo de cercanías”.
Así o asegura a portavoz do colectivo, Luisa Diéguez, que suma a todo isto a completa desatención –cando non “maltrato”– do persoal de Renfe. Así ocorreu hai uns días cando acudiron ao xefe comercial da Coruña a entregar case 500 sinaturas de usuarios da citada liña solicitando, precisamente, unha mellor adaptación dos horarios ás necesidades dos viaxeiros e que mesmo “se negaba a rexistrar a entrega”, tras dicirlles de “moi malas maneiras que cadaquén tiña que resolver a súa vida”.
Fontes de Renfe consultadas por ECO con motivo destas queixas resaltan que a compañía “aposta por unha política de Atención ao Cliente por todas as súas canles e posúe departamentos especializados en coñecer o usuario e en dar respuesta ás reclamacións que se poidan plantexar para ofrecer unha asistencia directa e eficiente”. Indican ademais que se estableceu un “servizo extraordinario de atención ai cliente durante 15 días nas estacións de maior afluencia para orientar os viaxeiros sobre os horarios, a utilización das máquinas autoventa ou os novos servizos”.
Non entran, non obstante, na denuncia concreta deste colectivo, que coñece ben o que é lidar coa Rede Nacional de Ferrocarrís. A propia Luisa, usuaria diaria deste servizo desde hai máis de 16 anos, ten levado a cabo xa numerosas iniciativas –mesmo no Congreso– para mellorar o seu funcionamento. Unha desas demandas foi a “adecuación dos horarios”, especialmente nas horas punta, ás necesidades reais da sociedade, unha petición escoitada –non sen esforzo– no seu día e que agora volve estar de actualidade.
Os usuarios que parten de Santiago, como a propia Luisa, só teñen trens ás 8.17, ás 9.03 e ás 10.10 h, “cando a maioría da xente entra a traballar ás 9 ou ás 10”. Por tanto, explican, ou chegan ás 8.17 da mañá e esperan 45 minutos para entrar a traballar ou chegan tarde. “Para que nos serve a alta velocidade? Para esperar máis tempo na cafetería?”, preguntan.
A iso únese que o seguinte tren non chega ata case as 12 da mañá e que a xente que sae de traballar ás 14:00 h na Coruña ten que agardar unha hora para coller un tren de volta. Isto “desanima a usar o transporte público que tanto empeño poñen as administracións en promocionar só de 'boquilla', á vista dos feitos”, explica o colectivo, que denuncia a súa situación porque é a que “coñecen e sofren, pero que é igual á de tantos usuarios de toda Galicia”.
O certo é que a situación doutros usuarios é aínda peor, posto que á falta de frecuencias únese a eliminación de paradas que daban servizo a zonas rurais onde o tren é unha das opcións que tiña moita xente para desprazarse, especialmente a poboación de máis idade. E iso sen entrar na total falta de convivencia do tren e o autobús, dous medios que deberían estar interconectados, cando menos, nas zonas urbanas e que non o están nin nas grandes cidades.
Tanto Renfe como a ministra de Fomento enxalzaron sen descanso estes días a mellora nos tempos de viaxe –que entre A Coruña e Santiago apenas chega aos 5 minutos–, e o aumento dun 40 % das prazas de viaxeiros, pero o que se precisa “non son máis prazas senón trens máis pequenos e moitas máis frecuencias” para facer deste transporte un “servizo público e útil”.
Non son os únicos que pensan isto. Xosé Carlos Fernández Díaz, enxeñeiro de obras públicas aseguraba en La Voz de Galicia que dispor de trens con máis capacidade só lle serve a Renfe para “aforrar persoal pero xoga en contra de establecer máis frecuencias e unha máis ampla oferta de horarios”. A isto súmanse as denuncias feitas polo comité de empresa de Adif Pontevedra e polo sindicato CGT sobre “deficiencias” na posta en marcha destes trens rápidos, con “perigo potencial” en diversos puntos.
Renfe nega que se teñan suprimido trens e fala dunha “reconfiguración da oferta” que motivou a “modificación horaria nalgúns servizos”; servizos que, asegura, “se ampliaron de maneira xeralizada” compensando con máis paradas aos “núcleos de poboación polos que pasa o Eixe Atlántico” e sumando aos novos servizos rápidos, “servizos de proximidade que conectan as diferentes poboacións do corredor cos principais núcleos urbanos”, ao tempo que insisten no mantemento das tarifas e na mellora dos tempos de viaxe.
Explicacións que non responden ás demandas da plataforma de afectados da liña Santiago-Coruña que o teñen claro: “Se alguén mellorou coa posta en marcha dos trens rápidos foi por azar”, pero non porque haxa un estudo das necesidades reais “nin a máis mínima preocupación por coñecelas e darlles unha resposta axeitada”. Luisa Diéguez é máis categórica: “Se non tiñan intención de prestar un servizo mellor, para que este gasto multimillonario?”.
(Reportaxe publicada no número de abril de eco)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl ast gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
O dilema das cláusulas chan
O mercado inmobiliario podería verse afectado por estas indemnizacións
GONZALO FERNÁNDEZ - FOTOS: MONCHO FUENTES E MIGUEL MUÑIZ · PUBLICADO O 15 DE FEBREIRO DE 2017 · (0)
Nuns momentos en que o mercado inmobiliario parecía amosar síntomas de recuperación, a sentenza do Tibunal de Xustiza da Unión Europea que obriga aos bancos a aboar todo o cobrado de máis polas cláusulas chan pode debuxar un novo panorama para os sectores implicados e mesmo para un sistema financeiro que tamén vén de recuperarse da crise. Afectará esta resolución ao prezo e as condicións das hipotecas? Axudará o Real Decreto aprobado polo Goberno para pagar estas indemnizacións a resolver o problema? Para responder a estas e a outras cuestións, falamos con sete profesionais relacionados con este mercado que, ademais, ofrecen a súa visión sobre a situación actual.
Segundo Adicae (Asociación de Usuarios de Bancos, Caixas e Seguros), preto de 100.000 galegos poderían estar pagando aínda a cláusula chan, unha cifra que estima que se dispararía tendo en conta a todos os que teñen dereito a recuperar o seu diñeiro tras a sentenza do TXUE
O Real Decreto que regula os reintegros polas chamadas cláusulas chan establece que os bancos devolverán en efectivo esas cantidades, aínda que o consumidor e a entidade poderán acordar outras fórmulas de devolución
O presidente do BBVA, Francisco González, informou de que ían esperar a que o Tribunal Supremo se pronunciase o 15 de febreiro para aclarar as condicións nas que se debe materializar a devolución das cláusulas chan
No caso de Bankia, serán uns 60.000 os consumidores que se poderán beneficiar destes reintegros, segundo explicou o presidente desta entidade, José Ignacio Goirigolzarri, que engadiu que con esta medida se poderán aforrar uns 100 millóns de euros en custos xudiciais
Abanca comunicou o pasado 25 de xaneiro á Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) que a devolución destes importes tería un impacto máximo de 30 millóns de euros “de forma preliminar”. O FROB, pola súa banda, aboará o 85 % restante ata cubrir un importe de 200 millóns de euros
Segundo datos do Instituto Nacional de Estatística (INE), se en Galicia se venderon en 2007 31.000 vivendas –14.935 novas e 16.065 usadas–, en 2015 só 12.614 –5.173 novas e 7.441 usadas–, o que supón case un 60 % menos que oito anos antes
O xerente de APEC Lugo, Eugenio Corral, cre que se as hipotecas se encarecen como consecuencia desta resolución, o sector da construción se verá afectado xa que “aumentará a dificultade de acceso á vivenda”
O presidente de APEC Pontevedra, José Luis Campos Novo, considera que a resolución sobre as cláusulas chan mesmo pode beneficiar ao seu sector, xa que “todo aquilo que implique xerar liquidez nas familias favorece o gasto e, por ende, o desenvolvemento de todos os sectores económicos”
Dende Aproinco, o seu secretario xeral, Juan José Yáñez Martínez, defende o sistema hipotecario español como “un dos máis perfectos do mundo”, e permite que este país teña “a porcentaxe máis elevada de vivenda en propiedade de todos os países occidentais”
O presidente do Colexio Provincial de Axentes da Propiedade Inmobiliaria da Coruña, Herminio Carballido Rey, prevé que a resolución do TXUE vai encarecer as hipotecas ou que os bancos pidan outro tipo de garantías, pero deixa claro que as institucións financeiras “non terán máis remedio que cumprir coas resolucións ditadas”
Para o secretario xeral da Ucgal, Miguel López Crespo, a sentenza do TXUE non vai  producir ningún problema que supoña serios apuros para o mercado hipotecario, pero si está percibindo “cambios que afectan tanto ás características dos produtos destinados ao financiamento de compra dunha vivenda como ao prezo dos mesmos”
O representante dos consumidores amosa a súa preocupación por que se fale da recuperación do prezo da vivenda, xa que se sube, as posibilidades de acceso a ela serán menores pola diminución dos salarios que houbo coa crise
Como representante dalgúns afectados, o avogado Agenor Gómez non cre que a devolución destas cantidades vaia ter impacto no futuro do sistema hipotecario español, e acusa aos bancos de levar a cabo un “vitimismo” neste asunto
Agenor Gómez (avogado): “Os bancos, mediante unhas cláusulas prerredactadas e impostas aos consumidores transformaron hipotecas a tipos variables en hipotecas a tipo fixo que só poden subir. Así cubríanse das previsibles baixadas de tipos de xuro e facían recaer só sobre os consumidores as consecuencias negativas da crise financeira”
Miguel López Crespo (Ucgal): “Todos os usuarios que tiñan unha cláusula chan deberían ser indemnizados, absolutamente todos. Os criterios establecidos polo Tribunal Supremo na súa sentenza do 9 de maio de 2013 farán moi difícil que poida quedar fóra algunha hipoteca subscrita por un consumidor”
Herminio Carballido (axente da propiedade inmobiliaria): “Todos os que tiñan unha cláusula chan deben ser indemnizados, xa que estas devolucións son unha reparación ao abuso das entidades bancarias nos outorgamentos das hipotecas”
José Luis Campos (APEC Pontevedra): “Todos deberían ser indemnizados sen excepción. E non só os consumidores. Tamén as pemes sufriron o abuso da banca exactamente igual que os particulares. A posición dominante da banca sobre as empresas era e é incluso maior”
Eugenio Corral (APEC Lugo): “As xeneralizacións son malas. Haberá que estar a cada contrato e a cada contratante. Cómpre lembrar que a xustiza non consiste en dar a todos o mesmo, senón a cada un en función das circunstancias e merecementos”
Juan José Yáñez (Aproinco): “Probablemente non haxa que indemnizar a todos, ao menos a aqueles aos que se poida chegar á conclusión de que sabían o que asinaban, ben por ter un cabal coñecemento do significado real da devandita cláusula ou ben por posuír uns axeitados coñecementos e experiencia financeiros”
Dende o Colexio Notarial de Galicia afirman que “o Notariado cumpriu en todo momento coa obriga legalmente prevista, consistente en asesorar imparcialmente ás partes, con especial atención ao consumidor”. Ademais se ofrecen para solucionar o problema detectado polo TS mediante a súa intervención na fase precontractual
(Extracto do A fondo deste mes de febreiro)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Os delegados sindicais deberían ter formación financeira, sentar co empresario e tomar tamén decisións”
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 05 DE MAIO DE 2017 · (0)
Unha empresa pode cumprir os pagos pero non ter futuro. Ou telo, pero con mudanzas. Un baixón na facturación e débedas non sempre abocan ao peche, pode haber segunda vida. Cómpre reaccionar a tempo, ser transparentes con acredores e traballadores e, sobre todo, eliminar o estigma do concurso. No número de maio tratamos os problemas derivados da insolvencia empresarial e falamos con Isaías González, economista, avogado e administrador concursal.
Por que hai tanto prexuízo cos concursos?
Porque os empresarios non ven a Lei Concursal como unha ferramenta, teñen un estigma con ela. Non queren ir ao procedemento nunca. Pero é a solución para empresas que teñen un negocio viable e levaron un pau porque o mercado está saturado. A Lei Concursal, para unha situación de previsible insolvencia, é o mecanismo perfecto, permite aclimatar a débeda ao volume de negocio.
E se non se fai uso dela?
Cando estiras a solicitude de concurso ata que xa non podes máis, cando os acredores atacan o teu patrimonio e non tes liquidez, é imposible que poidas continuar. E por iso o 95% acaba en liquidación, non é porque o negocio sexa necesariamente inviable. Pero o empresario, por ese rexeitamento a presentar o concurso, fai que non poida reestruturarse.
A regulación de emprego é a saída inevitable cando procuramos unha segunda oportunidade?
Se sei que vou ter problemas para atender obrigas e vou a mecanismos de reestruturación, podo facer unha regulación que, se cadra, non é extintiva. Pode ser unha suspensión temporal de contratos para non seguir cos empregados uns meses contraendo débedas con eles e a Seguridade Social. Porque ao final van reclamar os salarios con execucións, e administración e provedores tamén.
Que papel xoga na saída do proceso levar unha contabilidade rigorosa?
Ten que ser clara, pero moitos empresarios vena como un mal que lles esixe a lexislación, e a súa non é nin ordenada nin fiable. Non se quere dar información de como evoluciona o negocio por ese falso medo de que a competencia copie, ou de que os traballadores saiban moito, ou que esixan subidas de soldo. Pero a contabilidade é a ferramenta para tomar as decisións.
E que importante é, ante unha situación difícil, a comunicación cos traballadores?
Son receptivos? Coas persoas, non só na empresa senón na vida, hai que ser transparente. É certo que, polo menos, os delegados sindicais deberían ter algún coñecemento financeiro. Que os plans formativos tamén sirvan para darlles esa formación, que baixen as contas do Rexistro Mercantil, que senten co empresario e, como grupo de interese, tomen decisións. É máis: o regulamento que rexe os Expedientes de Regulación de Emprego recolle que os traballadores poden instar un ERE. Se teño formación financeira e detecto, grazas a unha contabilidade clara, que hai un problema, se cadra teño que falar co empresario. Pero non hai esa inquedanza. O que se provoca é que ninguén saiba nada, que cada un viva nun recuncho e haxa situacións de permanente confrontación. Cando decido non pagar soldos e non conto porqué, estamos a xerar un ambiente tremendo.
Son receptivos os sindicatos a isto?
Pola miña experiencia en ERES e concursos, cando sento a falar con avogados de sindicatos non teño problema. De feito convidáronme de CC. OO. e de UXT para que lles falase destes temas. Cando es transparente a xente é receptiva, pero se vas como unha mula, pois non.
(Extracto da reportaxe que se pode ler completa no número 312 – maio 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Non todo está escrito nos nosos xenes, somos moito máis plásticos, e é marabilloso”
ESTHER GARRIDO FOTOS: MIGUEL MUñIZ · PUBLICADO O 09 DE OUTUBRO DE 2017 · (0)
A vocación investigadora de Helena González Burón, doutora en Biomedicin e membro do grupo de divulgación científica Big Van, naceu con 8 anos vendo Parque Xurásico e está convencida de que o xene da curiosidade teno a maioría da xente. Só hai que saber como achegar a montaña a Mahoma e por iso dedícase a comunicar ciencia. En setembro estivo en Compostela presentando o seu libro “Temos menos xenes que un brócoli” e a dar un curso convidada pola USC.
Gústache a serie Big Bang?
Encántame, río moito, trágome todas as tempadas. Fan unha parodia xenial do mundo científico e como tal témola que tomar. Porque a norma non é Sheldon Cooper.
Que país ou países consideras que teñen boa cultura científica?
O primeiro que me vén á cabeza é Reino Unido, porque fomenta moitísimo a comunicación. E Alemaña. Pero desde a UE fináncianse cada vez máis proxectos que non só investigan senón que axudan a divulgar o que se fai nos laboratorios.
E cal é o científico ou científica español que che marcou, se é que hai un? Manel Esteller, director do programa de Epixenética e Bioloxía do Cancro do Instituto de Investigación Biomédica de Bellvitge. É un dos grandes da epixenética, que foi o meu campo de estudo, e ademais estiven un tempo traballando no seu laboratorio. Pero coñecíao de antes porque o vía en televisión e tíñano escoitado na radio. Acórdome moito dunha entrevista de fai máis de dez anos onde rescataba a Teoría de Lamarck...
Se podes explicala aos profanos…
En evolución hai dúas teorías: o darwinismo e a Teoría de Lamarck. O darwinismo di que as mutacións ocorren ao azar, e Lamarck di que podemos ir herdando os caracteres que os noso antepasados adquiriron, non os que lles chegaron, senón os que eles potenciaron. Esteller dicía que non todo son mutacións ao azar senón que hai cambios epixenéticos que se poden herdar. Alucinei.
Cando soubeches que tiñas vocación pola ciencia, a que idade sentiches que o teu sería isto?
Téñoo identificado: vendo Parque Xurásico. É así. Hai un detonante. Pilloume con 9 anos e saín do cinema cos ollos como pratos. Ademais dos dinosauros chamoume a atención que, a partir dunha molécula tan diminuta como o ADN dun mosquito, tiveses as instrucións que fan a un ser vivo. Era a primeira vez que o oía e púxenme a investigar como unha tola. Logo, o proxecto Xenoma Humano vivino finalizando o instituto, tragándome todas as noticias. Nesa época era un pouquiño friqui, a verdade… Pero si, Parque Xurásico espertou a miña vocación pola Bioloxía.
A quen se lle ocorreu crear esta especie de caravana de científicos que é Big Van e na que vives inmersa desde hai uns anos?
Pois por mor dun concurso de monólogos científicos internacional coordinado polo British Council, que convida a investigadores a que preparen un para contar ao público xeral de que vai o seu traballo. En 2013 fíxose en España e presentámonos uns cuantos que non tiñamos moita idea de que ía… pero gustábanos a idea. Alí coñecémonos os doce finalistas e decidimos levalo un pouco mais alá. […]
Sodes ou erades todos investigadores en activo, docentes?
Agora mesmo somos 21 no grupo pero non todos nos dedicamos á divulgación. Eu dedícome a Big Van ao 100 %  xunto con cinco persoas máis, e o resto seguen sendo investigadores postdoutorais e profesores de universidade que colaboran en proxectos.
Por curiosidade, algún galego? Non, pero andamos detrás da gañadora do Famelab España 2016 que é galega: Alba Aguión. Bióloga mariña, zoóloga e Premio Extraordinario Fin de Carreira. Falamos con ela para ver se podiamos colaborar e ten moito interese. Estaría xenial se se unise!
(Extracto da entrevista publicada no número 316 – setembro 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 21 DE FEBREIRO DE 2018 · (0)
Poida que academos un teito máis ou menos estable nas compras online, pero que cheguen ata a porta de casa é xa norma para millóns de persoas. Varias veces ao mes. As empresas de mensaxería e transporte teñen que facer fronte a esixencias cos prazos, pero as súas contas de resultados tamén tiran cara arriba.
Xa non é nin un titular, a compra online está normalizada. O ecommerce xera millóns de pedidos diarios: só imaxinemos o que move Amazon que lanzou en 2011 Prime, un servizo de subscrición polo que por 20 euros hai incluídos envíos gratuítos de millóns de produtos. O 60 % das vendas online veñen desta plataforma xunto con Zalando, Alibaba ou eBay.
Malia esta dinámica non necesariamente veremos desaparecer as tendas físicas –polo menos nas concentracións de poboación que sexan rendibles– porque mesmo Amazon está a abrilas. Chegará un momento no que se equilibren os hábitos dos consumidores, segundo pensan moitos expertos. Pero aínda así o movemento de envíos será fortísimo: segundo un estudo da Comisión Nacional dos Mercados en España houbo 115,3 millóns de transaccións e-commerce só no primeiro trimestre de 2017. Algúns dos xigantes xa están cambiando a estratexia trasladándose ao centro das cidades para poder ofrecer inmediatez na entrega, como Ikea, Decathlon ou Leroy Merlin. Tamén se están poñendo en marcha servizos para o pequeno comercio, que non ten envíos tan recorrentes pero que debería tentar incorporar a loxística se quere competir.
Os problemas da peonalización
En Seur están a falar con distintos concellos europeos para buscar alternativas de mobilidade ante o medre dos envíos de paquetes e, ao mesmo tempo, as restricións ao tráfico no centro das cidades. Mentres atopan unha solución comezaron nos últimos meses a instalar “microhubs”: pequenos almacéns de non máis de 100 metros cadrados. Teñen 14, sete deles en Madrid, cidade que debería contar con 12 para poder cubrir a vila co servizo exprés dunha e dúas horas. Tamén o novo operador de transporte urxente terrestre DHL Parcel Iberia –naceu en 2017 da segregación de DHL Express Iberia, que queda para o transporte aéreo–, ten 67 centros operativos, 2.800 Servicepoints e 2.500 vehículos de recollida e repartición movéndose polo país adiante.
Estes nomes forma parte dos listado dos grandes: 88,7 % dos españois que mercaron online na primeira metade de 2017 recibiron un paquete xestionado no 57 % dos casos por empresas como ASM, Envialia, Nacex, Seur, MRW e Tipsa;  o 24 % por Correos e Correos Express, e o 16,5% por integradores como DHL, UPS, TNT e FedEx.
Poden as empresas cumprir cos prazos?
Aínda que as grandes o teñen máis doado para facelo non sempre é así, e os atrasos nas entregas poden acumularse. Ademais, moitas veces ofrecen servizos a coñecidas plataformas de comercio que manexan volumes que facilmente poden desbordar o traballo.
Un informe da pasada primavera feito pola OCU asegura que “en xeral, as empresas de paquetería non prestan o servizo á altura das expectativas”. Por unha cousa ou outra “ou non se avisa con antelación suficiente, ou chega con atraso, ou non deixan abrir o paquete en domicilio”. […]
As empresas de mensaxería e a paquetería viron aumentar os seus ingresos un 5,7% en España en 2016 pero a patronal do sector cre que é o comercio electrónico o que debe agradecer á loxística o seu apoio e non ao revés. Tamén pide que non se xeralicen o servizos express e que todos acouguemos un pouco coas esixencias de prazos. Digamos que demandan o nacemento dunha cultura da loxística adaptada aos tempos que xa corren.
Un dos temas tamén recorrentes para estes empresarios é a denuncia da competencia desleal de Correos. O certo é que a empresa pública está vivir un renacer inusitado cando todo o mundo pensaba que morrería co ocaso do correo postal […]
(Extracto da reportaxe que se pode ler completa no número 321 – febreiro 2018)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Veño cun cometido moi claro: pacificar a CEG e dinamizar unha organización que viña languidecendo”
ESTHER GARRIDO · FOTOS MONCHO FUENTES · PUBLICADO O 09 DE MARZO DE 2017 · (0)
Un día despois desta entrevista na sede do Club Financiero Atlántico, achegábase ata a CEP para traballar o seu apoio, prometéndolles máis vogais. Ao conselleiro delegado de Arias Hermanos tócalle, dende que foi elixido o 27 de xaneiro, fiar fino. Pero se é quen de acougar ánimos e atinar, pode apuntalar a feble casa dos empresarios galegos. Cómpre tentalo e, sobre todo, conseguilo.
Non tiveches vertixe de tomar a decisión de presentarte?
A CEG é hoxe un negociado difícil. Foi un proceso repentino, unha circunstancia case sobrevida. En cuestión de horas tiven que tomar a decisión, non me deu tempo a ter sensacións de ningún tipo. Pero un elemento determinou a decisión: a CEG non podía permitirse entrar nun período de interinidade. Así que ante iso, e dado que había un prazo moi curto –expúxoselle un xoves e o venres terminaba o prazo de presentación de candidaturas– pesou máis a gravidade da situación que calquera outra cousa. Tamén había outra proposta, que era dilatar o proceso, e unha terceira que era que aparecese outro candidato […]
Por que non chegou esa outra opción?
Terías que preguntarllo a que non a presentou. Houbo quen dixo que prefería un proceso de interinidade facendo referencia a un pacto. Pero A Coruña no se sentía vinculada con ese pacto e cando se tomou a decisión de presentar a candidatura fixémola pública. A Coruña manifestou que se sentía desvencellada de calquera pacto, xa que non se substanciara como tal ao haber unha provincial, Ourense, que dixo que tiña que consultalo. E a súa resposta, a través dos medios, foi ambigua pero daba a entender que o pacto non existía. E ademais –e o digo a título persoal–, cando analizabamos a posibilidade de pacto entendemos que adoecía de cousas que nos parecían básicas, como un principio democrático de orixe, non todas as partes implicadas participaban del. Non podíamos entrar nun período de interinidade e parecíanos que o pacto non resolvía o problema da CEG, non era realista.
Tes claro cal é o teu traballo?
Veño cun cometido moi concreto: pacificar a CEG, reorganizala para que acabe cumprindo o obxectivo para o que foi creada e dinamizar internamente a vida dunha organización que estaba languidecendo. É o que motivou a miña candidatura. E xa expresei na Asemblea que, unha vez que se cumpra o obxectivo –que se plasmará na modificación de estatutos–, porei o cargo a disposición. Cun novo marco e unha nova situación deberase elixir novo presidente. É o compromiso que adquirín.
Pois non sei se nos vai levar seis meses, un ano ou os catro do mandato. Vai depender de todos. A figura do presidente nas organizacións empresariais é a do primus inter pares, representación e cara visible. Pero se non conta co apoio dos órganos de goberno non pode facer practicamente nada. Temos que conseguir que este proxecto sexa de todos. Neste momento hai unha maioría que dixo que si, que é o seu proxecto e que toca ir dando os pasos para conseguir o obxectivo.
Que tal estes primeiros días?
Son de toma de contacto pero ben, sen maiores sobresaltos.
Pasarás bastante máis tempo en Santiago…
Si, pero é lóxico, alí está a sede e estou vendo a situación para ir tomando as primeiras medidas. Pasados estes primeiros momentos entraremos nunha etapa de maior contacto exterior, pero Santiago sempre será unha referencia básica. Alí acontecen moitas cousas.
E que encabeza a túa lista de prioridades?
As primeiras decisións non as tomarei eu, senón o Comité Executivo, van ser decisións colexiadas. Hai que designar cargos que temos pendentes e tomar decisións vinculadas co crédito hipotecario, que espero que poidamos formalizar en breve. Tamén hai que decidir a asignación do secretario xeral, comisións internas pendentes de nomeamento… e quero tomar algunha medida de dinamización interna. Tamén quero dar pasos para que a reforma estatutaria se concrete, ver de que xeito artellamos o proceso. Así que estas primeiras medidas xa son bastantes.
Abriredes máis a CEG? Falo de redes sociais, foros… Non se percibiu como un organismo moi transparente, o que non favorece moito a súa imaxe.
É outro dos meus compromisos. Axudará moito á transparencia que as estruturas de goberno e todos os órganos sexan realmente representativos de cada membro da CEG. Temos que conseguir que ningunha parte se sinta desconsiderada en relación a outra. Xunto con iso hai que dinamizar as comisións internas e tomar unha posición conxunta ante todo tipo de temas. Queremos organizar debates, conferencias e presentacións de libros. Ser un elemento de participación. A CEG debe tomar postura ante cuestións como, por exemplo, a crise demográfica e como a empresa debe encarar esta realidade; ou sobre a robotización […]
(Extracto da entrevista que se pode ler completa no número 310 – marzo 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“A Coruña está preto da primeira división inmobiliaria. Por diante de Vigo e Santiago”
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 22 DE SETEMBRO DE 2017 · (0)
Luis Gualtieri, Máster en Dereito Fiscal e Perito Xudicial Inmobiliario, chegou a Barcelona desde Arxentina en 2008 para fundar unha firma, a consultora inmobiliaria de luxo OI Realtor, que hoxe emprega a máis dun cento de persoas e medrando co modelo de franquía. Luis coida que a vindeira reforma da Lei Hipotecaria traducirase nun mercado máis transparente e seguro, pero menos accesible.
Estades en plena expansión, tedes sete oficinas e prevendo a apertura de tres máis. Algunha en Galicia?
Os nosos plans máis inmediatos pasan polo arco mediterráneo e Madrid pero nun momento como este non descartamos nada. A Coruña, como capital económica galega, está cada vez máis preto da primeira división inmobiliaria. Por diante de Vigo ou de Santiago de Compostela. Rúa céntricas como Linares Rivas irán contaxiando ás zonas lindeiras para revalorizar a vivenda coruñesa de luxo.
Cres que o investidor volverá a vista á costa galega nalgún momento?
Non teño ningunha dúbida, aínda que fará falta espera algún tempo. Existe gran cantidade de vivenda baleira. A Coruña e Vigo teñen unhas 19.000 vivendas por vender e Pontevedra outras 7.000 casas, un stock que o mercado debe comezar a dixerir.
Que coidas mellorable no borrador da próxima Lei Reguladora dos Contratos Hipotecarios de Crédito Inmobiliario?
A Lei reforza o marco normativo para evitar a xudicialización e garantir unhas mínimas condicións ao cliente, pero os futuros propietarios terán o listón aínda máis alto para acceder ao financiamento. Haberá un acceso ás hipotecas cada vez máis restritivo xa que as entidades endurecerán as condicións a quen queira mercar vivenda. Ademais, unha vez normalizado o mercado, os tipos de interese irán subindo.
Existirá a obriga de ter que visitar dúas veces ao notario antes da firma do contrato pero, a xente le e entende todo o que asume ao asinar?
Durante décadas tomouse pouca atención ao cliente no contrato hipotecario, cando o comprador necesita asesoramento experto. Non ten a necesidade de entender cada palabra pero si o dereito de recibir a información necesaria e o deber de esixir meticulosidade. Non esquezamos que a compra dunha vivenda adoita ser o gran investimento vital para a maioría, así que debemos afacernos a tomar o noso tempo para que as garantías sexan absolutas.
Os desafiuzamentos complicaranse? O anteproxecto contempla a ampliación do prazo de falta de pagamento antes de iniciar unha execución hipotecaria […]
Están a desaparecer as cláusulas abusivas nas novas hipotecas que se asinan?
Os tribunais están a dar a razón aos usuarios de banca e iso fai que moitas entidades desistan de caer nesas prácticas. Cos novos documentos que contempla a reforma hipotecaria obrigarase a declarar as condicións máis importantes do préstamo […]
(Extracto da entrevista publicada no número 316 – setembro 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Se se deixase de fumar, o 85% dos cancros de pulmón desaparecerían”
TERESA ROCAMONDE - FOTOS: MIGUEL MUÑIZ · PUBLICADO O 06 DE XUñO DE 2017 · (0)
Pese á información e ás campañas de concienciación, o 24 % da poboación española maior de 15 anos segue fumando e o tabaco provoca cada ano no noso país unhas 60.000 mortes. Son datos que se fixeron públicos o pasado 31 de maio con motivo do Día Mundial Sen Tabaco. Un día antes falamos sobre todo isto con Luis Paz-Ares (Vilagarcía de Arousa, 1962), especialista en cancro de pulmón e xefe do servizo de Oncoloxía Médica do Hospital Universitario 12 de Octubre de Madrid.
O tabaco desencadea o 75% das enfermidades respiratorias e o 30% dos cancros. Supoño que se concretamos no cancro de pulmón a cifra é pavorosa…
Está comprobado o consumo activo de tabaco está detrás de máis do 80% dos cancros de pulmón, que son a principal causa de incidencia e mortalidade por cancro en todo o mundo. En España o de pulmón é o cancro que causa máis mortes e hai uns 27.000 casos.
Iso cambiaría radicalmente se deixásemos de fumar.
Eu diría que, neste país, se se deixase de fumar de todo, probablemente o 80 ou 85 % dos cancros de pulmón desaparecerían. Ou máis, porque entre ese 15 % restante están os debidos a fumadores pasivos.
Adoita dicirse que tras 15 anos sen fumar os efectos do tabaco desaparecen completamente. É así?
En medicina isto dos números absolutos… O que é certo é que, canto menos fume un, mellor; aínda que teña 60 anos, se pode deixar de fumar debe facelo porque o risco diminúe en canto vai pasando o tempo sen fumar. O risco de cancro de pulmón é proporcional á cantidade de cigarros fumados e ao tempo que se fume.
Por que esa alta mortalidade. Avanzouse pouco no tratamento deste tumor?
Non, para nada. O cancro de pulmón é dos tumores no que os avances foron máis rápidos e máis efectivos nestes últimos anos. Afortunadamente as cousas cambiaron moito desde que eu empecei, por exemplo. Un número importante de doentes que antes non se curaban agora cúranse, e a aqueles que non somos capaces de curar podemos ofrecerlles a posibilidade de controlar a enfermidade, ao menos por un tempo, de tal forma que non sofren os síntomas de forma tan acusada e poden ter unha mellor calidade de vida.
Por que é tan baixa aínda a porcentaxe de curación?
Un dos maiores problemas do cancro de pulmón é que a maioría das veces se diagnostica cando a doenza xa non está localizada. Só un 20 % dos casos son candidatos a unha cirurxía potencialmente curativa, por iso o prognóstico non é dos mellores. O outro 80% son diagnosticados cando a doenza xa saíu do pulmón ou deu lugar a metástase.
Que terapias hai dispoñibles actualmente para tratar estes tumores?
Nos últimos anos aprendemos moito sobre que alteracións moleculares orixinan o cancro de pulmón, que é o que diferencia unha célula normal dunha que se comeza a manifestar como cancerosa. Este coñecemento da bioloxía molecular e tumoral cambiou notablemente os paradigmas de tratamento. Nos últimos anos hai tres piares que impulsaron a evolución do tratamento do cancro e, en concreto o de pulmón: as novas tecnoloxías, o descubrimento de marcadores moleculares capaces de predicir que pacientes van a responder a unha determinada terapia, e a creación de equipos multidisciplinares para diagnóstico e terapias. Todo iso deu lugar ás dúas revolucións recentes no tratamento do cancro: a oncoloxía de precisión baseada na xenómica.
Queda moito para falar de curación ou cronificación desta enfermidade?
O cancro é unha enfermidade moi complexa que estamos a empezar a entender e a dirixir os nosos esforzos a desenvolver estratexias de combinación personalizada, de acordo ás vías ou marcas distintivas que impulsan a bioloxía tumoral de cada paciente. […]
Algúns expertos e algúns centros aconsellan realizar probas de cribado para o cancro de pulmón, como se fai nos de mama ou colon. Sería realmente efectivo para mellorar o diagnóstico deste tumor?
Se temos en conta que un dos maiores problemas deste tumor é que se diagnostica moi tarde, que cando coñecemos a súa existencia están xa nun estadio avanzado ou moi avanzado, parece que os programas de cribado poderían ser a solución. Pero ata agora os programas de screening non tiveron moito éxito. Últimamente un par de estudos parece que detectaron que facer un TAC de baixa radiación cada ano pode diminuír a incidencia. […] Hai problemas sen resolver como que, ao facer un TAC, a maior parte dos nódulos que se detectan, aínda que sexa en pacientes de alto risco, non son cancro, de tal forma que provocamos moita iatroxenia, necesidade de quitar ese bultiño que ao final non era nada, ansiedade ao doente e á familia etc. Estamos nun momento no que hai esperanzas nos métodos radiolóxicos pero quizais aínda non estamos prestos para ofrecerllo a toda a poboación. É o momento de facer estudos sobre isto.
(Extracto da entrevista que se pode ler completa no número 313 – xuño 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 18 DE DECEMBRO DE 2017 · (0)
O caracol é un animal pouco explotado en Galicia, pero a ritmo paseniño van abrindo novos criadeiros, a helicicultura é bastante rendible e ten mercado. Así que produtores, empresas e investigadores galegos uníronse para estudar un novo sistema de extracción da cobizada baba sen danar a carne e sen que se perdan animais polo camiño. Un dous por un que saíu redondo.
A idea xurdiu de Agaca, a Asociación Galega de Cooperativas Agrarias que, tras falar con produtores do país, decidiuse a investigar unha nova tecnoloxía, un novo sistema para aproveitar mellor o que achega a Helix Aspersa, a subespecie máis común na península ibérica e que lle deu nome ao proxecto: Adhelix. E conseguiron dúas cousas. Primeiro unha mesa de extracción que transmite estímulos eléctricos e vibra con ultrasóns para obter a baba sen danar ao animal, e catro alimentos e un cosmético cos mesmos caracois que pasaron pola electroestimulación.
Foi co produtor Manuel López Romanos, de Monforte, con quen traballaron para presentar a idea á convocatoria de Medio Rural. “E Agaca é a que se pon en contacto coa Fundación Centro Tecnolóxico da Carne”, explícanos Lucio García, responsable da Oficina de Procesos Tecnolóxicos desta fundación dependente da Xunta e que, por certo, está sendo investigada pola Fiscalía de Ourense. Pero agora falamos deste traballo e non da xestión do CTC, traballo no que tivo moito que ver a empresa situada en San Cibrao das Viñas Gaelica Solar, cuxo equipo deseñou a mesa de extracción.
Feito o equipo, puxéronse mans a obra ano e medio con varios obxectivos: “Por unha banda a análise da calidade da carne, para comprobar que co novo sistema de extracción que propoñiamos non se modificaba a calidade, como así se comprobou. E doutra banda o desenvolvemento de varios produtos”. Os socios e presentaron os resultados ao mediodía do pasado 20 de outubro no Centro Tecnolóxico da Carne –situado no Parque Tecnolóxico de Galicia– coa cata dos patés e a proba da textura da crema. “Pode ser un produto dun rango medio de prezo e como o seu consumo está ligado a tradición só en Cataluña, Pais Vasco, Aragón e Levante, ten marxe para poder crecer. Ademais, co desenvolvemento de produtos xa preparados e cunha vida útil de polo menos tres meses a varios anos en esterilizado, desestacionalízase o consumo”, asegura Lucio.
Un sistema de extracción novo
“Tradicionalmente os caracois límpanse con produtos como sal ou vinagre, pero unha gran parte dos caracois morren. Co noso método mediante electroestimulacións  obtense unha produción continua de baba sen matar o animal e, por riba, a carne non se deteriora”. A baba de caracol é un produto tamén moi valorado polas súas propiedades cicatrizantes e antioxidantes para a pel. De feito en Adhelix realizouse tamén unha crema artesanal a base de aceite, baba de caracol, crema hidratante, vaselina e cera abella que resistiu a comparación cunha crema de áloe. Quizais quede para outra ocasión máis aproveitamentos “como ovas e cunchas”, aseguran no Centro Tecnolóxico da Carne, “de ornamento e como fonte de calcio”.
(Extracto da reportaxe publicada no número 318 – novembro 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
O tren de mercadorías: a revolución pendente
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 28 DE MARZO DE 2017 · (0)
Ao combinar tren e asfalto as autoestradas ferroviarias liberan moito tráfico de camións, aproveitan mellor as infraestruturas e, por riba, axudan a que as empreses aforren. Pero o noso Corredor Atlántico segue sendo unha corredoira ata a fronteira gala e as voces que piden que reciba, cando menos, a metade das atencións que a alta velocidade para pasaxeiros, non paran de medrar.
Bruxelas leva anos asegurando que quere reorganizar a xeografía do vello continente cunha rede xerarquizada, similar á das estradas, pero para estes trens.
Cando mudou a Rede Transeuropea de Transportes marcáronse tres grandes proxectos: o eixo atlántico, o eixo mediterráneo e o central. Este último cancelouse pero os outros dous non. Están claramente delimitados pero faltan investimentos para ser rendibles no seu paso pola península ibérica. Unha boa conexión Monforte-Palencia –que enlaza con Aveiro-Salamanca e a fronteira francesa– daría nova vida aos nosos portos ao unilos a autoestrada ferroviaria europea: en España o volume que viaxa a través deste medio é pírrico e o que hai agoniza.
Renfe anulaba este verán a liña que cubría o norte de Galicia mediante o FEVE co que Xove e Burela quedaban practicamente sen actividade e a planta de Alcoa en San Cibrao, ademais de varias empresas de madeira, fertilizantes e ferralla, gravemente danadas. Finalmente unha solución intermedia con tres días de servizo foi a adoptada, pero a situación non fixo senón poñer sobre a mesa as carencias dunha rede que precisa modernizarse para ser rendible para operadores e empresas.
Son moitos os empresarios do noroeste peninsular que queren que isto mude: o Círculo de Empresarios de Galicia foi das primeiras organizacións en denunciar dende hai anos o illamento galego na Rede Transeuropea de Transportes, malia ser considerada rede prioritaria. O pasado 16 de xaneiro a CEP e as cámaras de comercio de León, Galicia, Asturias e Cantabria daban luz á Plataforma en Defensa do Transporte Ferroviario de Mercadorías a través do Corredor Atlántico da UE para conseguir a inclusión dos eixos ferroviarios galego, asturiano e cántabro. O obxectivo é tan importante que foi quen de crear a plataforma empresarial máis importante do norte de España. Se a FERRMED traballa polo Corredor Mediterráneo, o noroeste peninsular ten agora o seu grupo de presión “aberto á sociedade civil e ás administracións para sumar cantas máis voces mellor”. […]
O propio Ministerio de Fomento confirma, nun estudo sobre as autoestradas ferroviarias de 2015, a rendibilidade destas autoestradas. Calcula que modelo máis eficiente para España sería o vagón de piso baixo Modalohr, cun nivel de eficiencia na relación toneladas netas-toneladas brutas do 48 %, e que o traxecto mínimo debería ser de entre 800 e 1.000 quilómetros, sendo imprescindibles bos accesos. […]
Portugal xa está a mover ficha cun novo ferrocarril por 700 millóns para unir as localidades de Évora con Elvas e Caia, en Estremadura, parte do enlace  Sines-Setúbal-Lisboa-Évora-Elvas-Caia-Madrid para aumentar a capacidade de transporte e diminuír os tempos. Construirase nunha primeira fase para trens de mercadorías (ancho ibérico), cunha velocidade de 120 quilómetros por hora e despois unha segunda vía en ancho internacional pola que poderán circular a 250 quilómetros por hora.
(Extracto da reportaxe  se pode ler completa no número 310 – marzo 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
Conta atrás na procura da rocha do Apóstolo
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 10 DE ABRIL DE 2018 · (0)
Só queda o visto e prace de Patrimonio. O concello de Padrón deu permiso, os cartos para arrincar ponos a propietaria do vermú St. Petroni, e o arqueólogo Andrés Bonilla ten alugado o xeoradar que cómpre. Todo para dar, agochada nun meandro do Sar, coa pedra onde depositaron a Santiago na súa volta dende Palestina.
Nalgún lugar do Campo da Barca debería estar ese fragmento de historia ou de mito, pero os mitos comezan por algo. Segundo as fontes bibliográficas coas que se conta para arrincar con este proxecto –libros de viaxes e estudos que van do século XV ao XVIII– debería estar baixo un meandro deste afluente do Ulla. Sería unha pedra na que a erosión natural formou un sinal de configuración antropomorfa identificada pola tradición popular con aquela na que se tería depositado con agarimo o corpo de Santiago de Zebedeo, morto por decisión de Herodes e que acabaría sendo o patrón de España. Preto tamén podería haber unhas escaleiras e un “humilladeiro”, un lugar devoto que adoita haber ás entradas ou saídas dos pobos.
Hoxe desapareceu todo rastro do meandro xa que a zona foi enchida con áridos na década de 1960 pola canalización do río que se fixo daquela, nivelándose o terreo. Isto reflíctese no material complementario do que se dispón, como planos do ano 1946 co trazado da canalización do meandro e fotografías aéreas da década de 1960. A Asociación Cultural Villa Petroni, promotora do proxecto, conta tamén con fontes gráficas: reproducións de pinturas do século XVI do madrileño Museo Lázaro Galdiano xunto con pezas do Museo de Belas Artes de Murcia: representacións do depósito do Apóstolo na pena que se tenta localizar.
A zona a prospectar corresponde a un 25 % da totalidade do meandro, a que se pensa que é a que ten máis probabilidades para o achado, unha superficie aproximada duns 1.500 m2. De non atoparse nada, tocaría investigar o resto. “Faríamos un chamamento ás institucións e administracións públicas para que recollan a testemuña e impulsen os traballos de procura no 75 % restante, xa que teñen sobrada capacidade para realizar o despregamento de medios necesarios para levalo a cabo. A importancia que ten o proxecto é tal que transcende persoas e partidos políticos”, afirma Cristina Codesido, empresaria e mecenas propietaria da coñecida marca de vermú Petroni con sede neste concello.
Esta prospección farase con xeo-radar 3D multifrecuencia baixo a dirección do arqueólogo Andrés Bonilla Rodríguez, propietario de PyA, unha empresa especializada en traballos de arqueoloxía e restauración de bens culturais de Teo (A Coruña). Se ben contan con equipos dixitais de alta resolución, fotografía aérea, equipos de medición topográfica e XPS de alta precisión, este modelo concreto de xeoradar que fará o traballo inicial tivérono que subcontratar. Polo demais suman case tres décadas de traballo ao lombo e 400 proxectos para administracións públicas e empresas sempre baixo os criterios da Asociación Empresarial Galega de Arqueoloxía (AEGA) da que forman parte, ademais de ser habituais colabores da USC.
Os xeoradares XPR son moi utilizados por agrónomos, enxeñeiros, arqueólogos e xeólogos porque teñen a capacidade de localizar obxectos, estruturas e cavidades por baixo do nivel do chan cunha técnica non destrutiva: basicamente transmite ondas electromagnéticas de banda ultra ancha que van atravesando diferentes capas do subsolo provocando unha reflexión. O receptor detecta as reflexións xerando un rexistro do que despois se realiza unha análise posterior. O seu alcance é moito maior que con outro tipo de detectores, a calidade dos datos que obtén e a facilidade para interpretalos –grazas a gráficos cada vez máis completos– fanos ideais para localizar tubaxes enterradas, minas e túneles, fosas sépticas, ocos en paredes, acuíferos, bunkers e refuxios, cofres e estruturas soterradas. Que diso trátase.
Este ilusionante proxecto con carga histórica e relixiosa aúna vontades públicas e privadas e hai moita xente expectante para que comece canto antes. “A tradición popular recolle, polo menos desde o século XV, a existencia desta pedra. O proxecto aválase en si mesmo, xa que todas as fontes escritas están redactadas por testemuñas de excepción cun crédito incuestionable”, explica Ángel Rey Castro, presidente de Villa Petroni. Dende o concello o alcalde afirma a ECO que esta pequena asociación “é un referente cultural de Padrón, está moi implicada coa recuperación da nosa historia e conseguiu sumar ao proxecto a Vermutería de Galicia. Por suposto que desde a administración local non podiamos quedar á marxe dunha iniciativa que pode chegar a ser histórica para o pobo e para Galicia enteira”.
Se se dá atopado a rocha, tocarían posteriores escavacións e a recuperación da peza. Á espera da decisión da Xunta, dende o Concello aseguran estar “expectantes, xa que implica o posible achado dun importante vestixio arqueolóxico que pode marcar un antes e un despois na nosa historia”. Toca contar con que os tempos da administración galega vaian algo máis lixeiros que os relativos a outra petición feita pola mesma asociación cultural. En 2011 solicitaran á Xunta a declaración da ermida do Santiaguiño do Monte como Ben de Interese Cultural (BIC) e seguen a esperar.
(Extracto da reportaxe publicada no número 322 – marzo 2018)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ia gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Hai vida fóra de Amazon, pero hai que facelo moi ben”
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 27 DE MARZO DE 2018 · (0)
Luis Lavin e Fernando Gómez son co-fundadores de Boardfy. Aínda non levan operativos dous anos e xa tiveron tempo de abrir en Vigo, ir a Porto do Molle e decidir volver ao centro para “gañar tempo”. A piques de entrar no mercado americano falamos cos CEO da mellor startup galega de 2018. Conseguiron financiarse co Sabadell e varios business angels e estes días andan recrutando máis xente para o equipo. Que fan? Controlar prezos en internet para que as empresas saiban a que aterse e poidan tomar decisións sen perder cartos.
Se tecleo “monitorar prezos” en Google sáenme Netrivals, Minderest, Geotelecom, Oleoshop e, só un pouco máis abaixo, vós.
Seguramente se buscas “controlar competidores Amazon” sairemos de primeiros. En todo caso a explicación que ten é que, como empresa, somos máis recentes.
Cando coidas que poderedes aparecer ao principio da lista, ou non vos parece tan importante?
Por suposto que é importante. Nunhas semanas entraremos no mercado de Estados Unidos e México cunha web nova e unha estratexia de contidos diferente que pretendemos que melloren isto.
Pasaredes moito tempo alén do Atlántico?
Non. Afortunadamente agora pódense facer incursións en mercados afastados desde aquí. Primeiro imos medir o éxito de Boardfy no mercado e, en base a iso, decidiremos.
Cando vos destes conta de que facía falta un servizo como o voso?
Na miña outra empresa decatámonos de que, ou vixiábamos os competidores, ou quedabamos fóra de mercado. Montamos unha beta que funcionaba e vimos que as nosas necesidades eran as de miles de vendedores similares. E naceu Boardfy.
É caro o voso servizo?
Desde 35 euros ao mes, así que podo asegurar con rotundidade que non somos caros. Temos clientes pequenos, medianos e multinacionais.
Que vos fai diferentes?
Ser os mellores monitorando prezos en marketplaces: Amazon, Ebay, Cdiscount, Promofarma, Kuantokusta… e, en semanas, ofreceremos un servizo moito máis flexible onde monitorar calquera web do mundo. Outra das nosas grandes diferenzas é que os nosos competidores rastrexan prezos unha vez ao día e nós facémolo durante toda a xornada: iso significa que os nosos datos teñen como moito unha “vellez” de 3 horas. É unha diferencia clave.
Están a reducirse moito as marxes de beneficio para as marcas coa venda online?
Coa chegada dos grandes marketplaces as marcas pasaron dunha contorna na que marcaban os prezos porque controlaban a canle, a outra na que non saben quen vende o seu produto nin a que prezo. Pero unha vixilancia manual é unha tolemia. O custo-persoa facéndoo de forma completamente ineficiente é 20 veces máis caro que cun sistema de pricing como o noso.
Non hai medo a perder certo control?
Cada cliente pode elixir cal é o risco que quere asumir, pode xerar as regras de cambio de prezo con 400 combinacións posibles. O realmente importante é ter claro cal é a marxe de beneficio, que o cliente teña os custos integrados no sistema, porque iso fará que os cambios de prezo sexan para gañar máis non para só para vender máis. O 90 % dos nosos clientes tiñan á venda produtos nos que perdían diñeiro e nin sequera o sabían. A ansia de vender máis pode cegar sen un control de marxes, pero con Boardfy podes controlalo.
Hai vida fóra de Amazon?
Hai vida fóra de Amazon, pero hai que facelo moi ben. É un problema de marxes. En ecommerce as dúas principais variables para alcanzar o éxito son: tráfico + conversión. Captar tráfico á web cada vez é máis caro, o que fai que a marxe da venda sexa menor. Non polo prezo do produto senón polo que custa atraer o cliente. Unha vez que o captas, o prezo forma parte da ecuación. O que mellor fai Amazon é atraer tráfico. Nin sequera ten os mellores prezos, pero na primeira parte da ecuación é un dos mellores.
O proxecto vai moi ben pero, que cousas aprendestes que evitariades facer de novo?
Pois tanto a Luis Lavin, que é co-fundador, como a min, gustaríanos executar moito máis rápido, pero ás veces as circunstancias mandan. Pechamos unha rolda de investimento e enfocámonos a vendas, que creo que era o importante. Fóra diso, cando desenvolves software sempre tes que facer cambios non previstos aos que che leva o mercado, pero é algo co que hai que contar.
Por que destes o salto de Porto do Molle ao centro de Vigo?
Primeiro estabamos en Vigo, despois fomos a Porto do Molle ao ser finalistas de ViaGalicia4 e agora volvemos a Vigo. En Porto do Molle estase de luxo, as instalacións son fantásticas, pero para o día a día, xestións e reunións, estar no centro supón gañar tempo e quilómetros.
Acabades de recibir o premio á mellor Startup 2018 de Galicia do Clúster TIC. Houbo algún proxecto que vos chamase a atención?
Habería que valoralos desde dentro… pero a Converfit, por exemplo, coñeciámolo. O seu público obxectivo é moi similar ao noso, ao fin e ao cabo persegue obxectivos similares! Así que cremos que é unha boa idea.
(Extracto da entrevista publicada no número 322 – marzo 2018)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 29 DE XUñO DE 2017 · (0)
Chegar a vello é, xunto co nacemento, o triunfo da vida. E imos camiño de que un cuarto da poboación da terra teña máis de 65 anos así que haberemos de caber todos. A madurez é unha etapa tan diversa como a mocidade, hai xente para todo e, se temos sorte, todos pasaremos a ela. Mentres, cómpre tratar aos que cumpren anos coma iguais. Que é o que son
Unha monfortina foi condenada hai unhas semanas por maltratar os pais: obrigábaos a levantarse do sofá para que sentaran os cans, insultábaos e chegou a lanzarlles testos á cabeza con escasa puntería. Á nai deulle labazadas e golpeouna cun pau. “Tedes que morrer, non dades máis que traballo”. Un cadro coma este está tipificado como delito de violencia habitual e malos tratos no ámbito familiar. O dano emocional é dificilmente medible pero podémonos facer unha idea.
Este tipo de abuso que pon os pelos de punta está a aumentar en todo o mundo segundo a Organización Mundial da Saúde. Unha de cada seis persoas maiores de 60 –así que non falamos só de xente anciá– sófreno en maior ou menor grao. Os malos tratos a nenos e mulleres son terribles, pero fálase máis deles. O mal que se fai aos maiores é tabú pero igual de miserable. “Segue sendo un dos tipos menos investigados da violencia nas enquisas nacionais e só moi de cando en cando discútese nos círculos políticos” afirma o doutor Etienne Krug, director do departamento da OMS de Discapacidade, Prevención de Violencia e Lesións.
“Os que adoitan filtrar os casos de malos tratos son os traballadores sociais dos concellos, son o primeiro referente”, explica a ECO María Lueiro Mendoza, membro da Sección de Intervención Social do Colexio de Psicoloxía de Galicia e directora dun centro de día privado en Compostela.  Coida que, salvo excepcións, “existe aínda certo respecto polo maior no noso país pero tampouco é o mesmo que hai anos. Antes o avó era a persoa de referencia e iso cambiou, quizais porque son máis lonxevos e sofren deterioración. Pero hai de todo: familias que continúan tendo unha percepción do maior como un referente e outras onde empeza a ser unha persoa máis á que se coida, pero xa se toman decisións por eles”. Porque esa é outra: tratalos coma se fosen rapaces, ou parvos, ou translúcidos. Salvo cando unha persoa ten a desgraza de ter as capacidades cognitivas seriamente diminuídas e sempre hai que estar pendente, non hai escusa para entrar no espazo privado dun adulto.
Os abusos máis común tipificados pola OMS inclúen comportamentos que danan a autoestima de calquera, teña 75 anos ou 25: insultos, poñelos en situacións embarazosas, destruír as súas cousas ou prohibirlles ver a amigos e familiares… tamén está o uso sen permiso do seu diñeiro e a neglixencia á hora de cubrirlles necesidades básicas como alimentos, vivenda, roupa e atención médica. En terceiro lugar está o abuso que xa traspasa fronteiras e inclúe lesións traumáticas. A depresión, a tensión e a ansiedade veñen detrás de calquera destes procesos, como é lóxico.
O último informe que fixo público o Teléfono Social da Xunta 900 333 666 rexistraba case medio cento de denuncias de malos tratos a maiores ou adultos con discapacidade, a maioría por neglixencia no coidado ou abandono, aínda que tamén por abusos económicos. Pero a a maioría das chamadas non son da vítima, senón de familiares que non viven con eles ou de bos veciños preocupados. Calcúlase que o 5% dos galegos maiores de 65 sofre este tipo de problemas, especialmente as mulleres, segundo a Sociedade Española de Medicina de Familia e Comunitaria (SemFYC).
Máis aló das vexacións, case todas as persoas deberán facer fronte nalgún momento da súa vida ao coidado dos seus maiores ou de si mesmos. Quedo na casa? Podo quedar só ou soa? Que opcións teño e cales podo pagar? E as alternativas que máis encaixarán co meu carácter e a miña condición? Moita xente maior vive soa e non sempre con problemas graves de saúde, pero si con tristura. “Hai suficientes prazas de centros de día en Galicia pero é un recurso que non se está utilizando ben. Cando chegan aquí moitas das veces xa están nun proceso de deterioración avanzado […]
Boa parte da xente que atendida nos centros de día urbanos que hai en Galicia son de contornas rurais. “Os pobos estanse despoboando de xente nova e, cando empeza o proceso de deterioro e deberían poder quedar na casa para evitar a desorientación, téñenos que levar os fillos canda eles. Por iso tamén é un perfil moi habitual nos centros: […]
Outra cousa é se falamos das residencias de anciáns. Públicas hai 11 na Coruña, 6 en Lugo, 7 en Ourense e 6 en Pontevedra, despois están as que teñen concerto: 18 en Coruña, 15 en Lugo, 23 en Ourense e 18 en Pontevedra. Parecen moitas pero non chegan. “Estamos baixo mínimos tanto en privadas como en públicas mesmo para respiros familiares. As prazas están cubertas e con listas de espera, de feito estase tirando da axuda a domicilio”, afirma María. “España non é o sitio onde máis recursos hai neste eido porque a xente maior sen demencias ben poderían aproveitar a vivenda comunitaria, que son coma os pisos de universitarios pero coa axuda de persoal cualificado”.  Só existen apartamentos tutelados da Xunta en Antas de Ulla, así que a Fundación San Rosendo tomou a iniciativa e agora ofrece máis de 300 prazas por toda Galicia, unha alternativa para as persoas maiores bastante autónomas que non teñan gana de ir a unha residencia pero que precisen de certa asistencia. Dispoñen de espazo propio pero viven nunha comunidade.
(Extracto da reportaxe que se pode ler completa no número 314 – xullo 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Nin a compra online se fai exclusivamente online, nin a compra física o é totalmente”
REDACCIÓN · PUBLICADO O 08 DE XUñO DE 2018 · (0)
O horizonte de Marineda City semella despexado, o que non quere dicir que anden despistados coas esixencias derivadas dos novos –xa non tanto– usos da xente. Ana López, xerente de Marineda, está segura de que hai espazo para os dous xeitos de mercar, cada un achega o seu.
En EE.UU. pecharon grandes superficies. Viviremos un “cribado” como sucede co pequeno comercio a pé de rúa?
A situación de Estados Unidos non é comparable á de Europa nin á de España, onde tanto a densidade comercial como a obsolescencia das superficies comerciais son moito menores. En España, como sector, seguimos crecendo por riba do que o fai o consumo privado. Con todo, iso non significa que non teñamos que reinventarnos constantemente, como debe facelo todo o comercio, para seguir resultando atractivos.
E como facedes fronte ao comercio electrónico?
É un grande desafío porque está a cambiar hábitos de consumo, traballamos para adaptarnos. Pero supón a oportunidade de ampliar a experiencia que ofrecemos máis aló do espazo físico e das limitacións de horarios.
Tedes algún estudo que recolla o tempo do visitante nas zonas de restauración, xogos e cinema?
Si, dende logo, a análise do comportamento é moi importante para coñecelos, anticipar necesidades e responder as expectativas.
E que peso ten o lecer?
En Marineda é unha das locomotoras. Os nosos visitantes pasan no centro unha media de 1 hora e 48 minutos e ese tempo non deixa de crecer ano tras ano. Representa ao redor dun 30 % da nosa actividade.
Fálase xa da transformación de moitos espazos de venda física, onde o sitio da almacenaxe para pedidos e recollidas de compras online aumenta. Percibídelo ou o tedes en conta?
Si. Temos instalacións de recollida de venda online dos principais operadores do mercado como Amazon e Correos, o que representa novas razóns para visitar o centro. E moitos establecementos, como o coñecido caso de Zara, dispoñen de puntos de recollida de vendas online en tenda, o que promove novas visitas e ocasións para interactuar co cliente.
Que vai supoñer o lanzamento da plataforma online piloto de Marineda?
Ten un dobre obxectivo. Por unha banda dar a oportunidade a todas as tendas de ter un escaparate online, de dispoñer tamén dunha canle de venda que permita xerar vendas adicionais. E pola outra ofrecer aos clientes a posibilidade de descubrir a oferta comercial antes da visita, de ampliar a experiencia de compra física cunha experiencia online pero desde calquera localización. Xunto coa entrega a domicilio, poderemos responder ao desexo de flexibilidade.
Chegará un momento en que se estabilizará o mercado?
É dicir, que sexa tan habitual comprar en tenda física como online e que permanezan os dous espazos, cada un coa súa oferta? Totalmente, estamos convencidos de que as dúas formas convivirán, e de feito, xa o fan en gran medida. Neste momento hai datos que nos din que, en España, o 65 % dos consumidores consultan o smartphone para comparar e buscar información sobre o produto dende a propia tenda, e gran cantidade das compras online realízanse desde a tenda física. Nin a compra online se produce exclusivamente online nin a compra física o é totalmente. Ademais o negocio online presenta unhas marxes moi reducidas polos altos custos loxísticos e de devolución, o que empuxa aos operadores e-commerce a abrir tamén puntos de venda físicos. A compra dos supermercados Whole Foods por parte de Amazon reflícteo perfectamente. E a escala máis local, en Marineda, o quiosco de lentes de sol Hawkers iniciou a actividade só con venda online.
Así que o pracer de pasear, tocar e probar permanecerá?
Sempre! E facelo en compañía! É parte do que nos fai humanos, non?
(Entrevista publicada no número 324 – maio 2018)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
O éxito de unir forzas
PUBLICADO O 07 DE ABRIL DE 2016 · (0)
O Club Financeiro de Santiago, organismo de carácter privado, naceu a finais de 2010 co firme obxectivo de defender os intereses xerais do tecido empresarial galego e, concretamente, da área compostelá. Máis dun centenar de empresarios e profesionais, procedentes de diferentes sectores económicos, conforman a masa social do Club, manifestando así o seu compromiso co progreso económico de Santiago, en particular, e de Galicia, en xeral. Configúrase ademais coma un centro de negocios e servizos que ofrece apoio aos seus socios no desenvolvemento das súas actividades empresariais, poñendo á súa disposición as instalacións do Club no edificio Quercus (pol. de Costa Vella, Santiago).
Nos últimos tempos, o CFS erixiuse tamén como grupo xerador de opinión e impulsor de iniciativas que contribúen ao desenvolvemento económico e social da contorna. Así, actuou como portavoz e defensor dos intereses e inquedanzas do empresariado en cuestións como a política aeroportuaria, a fusión de municipios ou a situación das infraestruturas terrestres en Santiago.
Os piares do Club
A actividade do Club fundaméntase en catro piares elementais. A formación orientada a dirixentes empresariais ocupa o primeiro lugar, vertebrando os seus obxectivos. Co fin de contribuír ao desenvolvemento profesional e ao crecemento empresarial dos seus socios e accionistas, o CFS organiza xornadas formativas en diversas áreas temáticas. A isto hai que engadir os acordos de colaboración acadados cos centros de formación nacionais de maior prestixio. Nesta liña, o Club mantén convenio co IESE, a Escola de Negocios da Universidade de Navarra, para impartir en Santiago os programas de formación a directivos (PADE e PDD) e sesións de aprendizaxe continua. Este acordo establece condicións vantaxosas para os accionistas á hora de acceder aos programas educativos ofertados polo IESE. O CFS colabora tamén co IFFE Business School (Instituto de Formación Financeira e Empresarial), coa USC, para acoller alumnos en prácticas nas empresas que conforman o accionariado, e coa EGAP, co obxecto de organizar conxuntamente cursos e seminarios.
O segundo piar do CFS e o seu principal activo son as súas instalacións, postas a disposición dos accionistas.  O Club conta, dentro do edificio Quercus, con salas propias adaptables para reunións de todo tipo e con comedor privado, dispoñible de luns a venres, con carácter exclusivo, para os socios e accionistas. Deste modo, o CFS ofrece unha diversa gama de servizos de apoio ao desenvolvemento de negocios e actividades de traballo que facilitan a práctica profesional.
A terceira columna que sostén a estrutura do Club son as relacións sociais, tamén denominadas networking, realizadas con diferentes accións que van desde os almorzos semanais con personaxes destacados ata as conferencias, foros ou eventos sociais organizados. Así, o CFS estase convertendo nun escenario propicio para a xeración de lazos de colaboración co fin de detectar oportunidades de negocio, afianzar a relación con clientes habituais ou incluso coñecer a potenciais socios comerciais. Neste senso, o Club puxo en marcha a concesión de dous premios corporativos de carácter anual: o Premio Excelencia Empresarial, outorgado nas edicións celebradas a Jesús Alonso (Jealsa), Emilio Pérez Nieto (Pérez Rumbao) e José González Fuentes (EGASA), e o Premio Emprende-Innova, co que se pretende recoñecer o emprendemento e a innovación entre o sector máis novo da poboación.
O último obxectivo do Club é a detección de novas liñas de negocio. Entre as labores levadas a cabo neste aspecto, hai que destacar a convocatoria do Premio Emprende Innova e a creación do Club de Inversores. O CFS, en colaboración con outras entidades, está tecendo unha rede de inversores privados disposta a apostar e respaldar economicamente proxectos empresariais innovadores.
Lobby con capacidade de acción
A estrutura do Club Financeiro de Santiago configúrao nunha plataforma sólida, que se presenta ante a sociedade civil como un lobby, con capacidade para opinar e actuar ante as administración públicas, posicionándose como defensor de todas as cuestións que preocupan en xeral e, de maneira especial, á clase empresarial. Deste modo, contribúe ao ben común apoiando iniciativas, formulando solucións ou emitindo opinión que favorezan o desenvolvemento económico e social da contorna.
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Estamos a facer de recadadores de impostos”
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 13 DE AGOSTO DE 2018 · (0)
“Son un empresario modesto cunha estación de servizo en Poio”. Así se presenta Benigno Redondo, un dos rostros máis importantes do sector das gasolineiras, que representa á asociación de Pontevedra e á Federación Galega de Estacións de Servizo “e trátoo de facer da mellor maneira”. Tras 21 anos no sector, e aínda recoñecendo que os novos combustibles poden ser unha oportunidade, insiste en que os impostos e a competencia das estacións sen empregados afógaos.
Seguirán aumentando as estacións de servizo que definides como “desatendidas”?
Cremos que si, aínda que son un modelo de negocio que non compartimos, porque o único obxectivo que ten é o prezo pero, á conta de que? O noso principal custo na conta de explotación son os empregados, creamos moito emprego en Galicia, pero se este tipo de instalacións proliferan haberá destrución de postos.
Pedides que se lles obrigue a contar con, polo menos, un traballador, e demandades máis seguridade. Detéctanse nestas estacións de verdade situacións de risco?
Si que houbo. En Barcelona, que é onde máis áreas deste tipo existen, xa houbo varios incendios. E situacións de risco existen moitas máis, non deixa de ser un produto perigoso, un material inflamable.
Hai estudos da percepción do usuario?
Se prefire unha gasolineira ou outra, se teñen prioridade os prezos ou hai xente que está cansa de que non a atenda ninguén… Pois precisamente hai un ano recollemos firmas, e foi abafadora a resposta do público. Hai xente que quere que a atendan e hai quen só mira o prezo pero, pola acollida que vimos, hai moita no primeiro grupo. A xente quería asinar porque lle parece un disparate que non che sirvan por un prezo un pouco máis barato. Evidentemente, como empresario, se me aforrase os dez empregados que teño claro que podía vender máis barato. Pero a percepción do público é clara. A clave é que a atención sexa boa. Un “bo día”, unha conversa con alguén… evidentemente se o trato é bo agradécese; claro que se é malo prefires que te atenda unha máquina. Por iso digo que temos que esmerarnos.
Con todo asegurades que non estades en contra da apertura destas estacións, que a competencia non é mala e fai evolucionar.
A competencia claro que é boa, faiche pensar máis, deseñar promocións… pero claro: se se utilizan as mesmas armas. Porque falamos de vender un produto similar dunha maneira diferente. Pero é verdade que a competencia faiche recapacitar e innovar.
Esta preocupación trasladástela á Administración autonómica; hai resposta ou a esperades a curto prazo?
Si, tivemos varias reunións coa Xunta e solicitamos outra. Ademais, e aínda que nos din que están preocupados polos prezos dos carburantes de Galicia, esquécense de facer alusión a que o principal responsable de que teñamos estes prezos é o céntimo sanitario. Que non son 4,8 céntimos, son 4,8 máis IVE, é dicir 5,8 céntimos. Moitos estudos publicados sobre prezos non teñen este aspecto en conta, eses 5,8 céntimos de máis en Galicia onde temos o tipo máis alto deste imposto con respecto a outra comunidade como Castela e León, que é a máis próxima e que non ten nada. Hai que comparar peras con peras e mazás con mazás: a comparativa de prezos hai que facela antes de impostos, non despois. Dese imposto non nos levamos nada, estamos a facer de recadadores cando a xente nos culpa de ser máis caros. Pero é un diñeiro que leva a Xunta.
Non hai visos de que se vaia a eliminar?
Pois o pasado xaneiro o anterior goberno de España aprobou que se unificase este imposto en todo o país. E vímolo con moi bos ollos, evidentemente. Pero non sei se o novo goberno en Moncloa manterao ou non.
Os empresarios están a renunciar a marxes de beneficios para que os clientes non se vaian a estacións limítrofes?
Claro, nas provincias ao carón de Castela e León teñen que competir de maneira máis agresiva, e mesmo perder para que os clientes non marchen e enchan onde hai unha diferenza de case 6 céntimos.
Preocúpavos a guerra declarada ao coche diésel?
Haberá redución de vendas? Pois seguramente si. Está a haber unha demonización do diésel do mesmo xeito que no seu momento a houbo coa gasolina, e un produto contamina dunha maneira e outro doutra. Dise que o gasóleo contamina algo máis pero nos coches máis novos entendo que non. Veremos que ocorre. Xa se está vendo un cambio de tendencia, matricúlanse moitos máis coches de gasolina.
Os transportistas encherán máis en Francia e Portugal?
Si, aínda que quizais non lles afecte demasiado xa que, aínda que haxa un tipo impositivo diferente, vanllo a devolver a condición de que fagan a declaración. Adóitanselles devolver parte dos impostos dos combustibles.
Os vehículos eléctricos non teñen infraestruturas como para abandonar do todo os combustibles que temos a agora. Vedes unha oportunidade?
Pois si. Como sector queremos seguir liderando o cambio de modelo enerxético. Os vehículos eléctricos están aí, non sabemos exactamente cara a onde irán os tiros aínda que van ter que convivir durante anos distintas enerxías: gasóleo, gasolina, eléctricos, híbridos,  GLP... no Corredor de Mediterráneo xa se están montando instalacións de gas natural licuado e comprimido para grandes frotas e camións. Por suposto que vemos unha oportunidade, estamos abertos a ofrecer o combustible que requira o público.
En que consiste a renovación recente que acometestes en Fegaes?
Pois creo que lle demos un empurrón colaborando as catro asociacións galegas, porque a federación intégrana as catro provincias. Viñamos facendo reunións periódicas pero decidimos facer máis cousas conxuntamente. Hoxe Fegaes representa ao 70 % das 700 estacións de servizo galegas. E é o 70 % porque hai moitas estacións que son das petroleiras e non se van a asociar nunca connosco. Así que este 70 % non é unha cifra menor.
(Entrevista publicada no número 327 – agosto 2018)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Catro persoas xa é unha superprodución”
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 07 DE ABRIL DE 2017 · (0)
Moitos profesionais do gremio compatibilizan cine, televisión e teatro, pero Eduardo Alonso, actor, director e dramaturgo, subiu a un escenario e alí quedou, aínda que non lle importaría tentalo fóra. E poida que o faga. Con corenta anos de oficio sóbranlle méritos para recoller, como fixo, o premio de honra Marisa Soto na recente entrega dos María Casares de 2017.
Algunha lembranza divertida dos primeiros días de oficio?
Pois unha vez, cando nos levaran a representar un entremés de Cervantes, La Guarda Cuidadosa, nunha praza da Coruña que non recordo… pero aquelo era como na Idade Media, coa xente bebendo viño e berrando arredor de nós!
Fuches o primeiro director do Centro Dramático Galego. Que pasou dende ese 1984, cando naceu?
Pasaron moitos anos así que deixámolo asentado para que durase. E viviu momentos con certa independencia artística, que é o que necesita. Pero nos últimos dez anos as cousas foron a peor, sen independencia artística porque depende do Agadic, un departamento da Consellería de Educación e Cultura. E fai, como moito, un espectáculo ao ano de 8-10 actores. Toda unha infraestrutura que consume esforzo persoal, material e económico cuns resultados moi cativos. Empeza a ser un problema a analizar seriamente.
De feito a Asociación de Actores e Actrices de Galicia pide unha comisión para abordar o sistema de selección de intérpretes. É certo que se seguen os parámetros da lei de función pública?
Efectivamente, como depende do Agadic, dende a institución din que teñen que aplicar esta lei para contratar. Pero esta lei está pensada para outras cousas, e o elenco é unha parte artística. Un pintor decide as cores do cadro e o director de escena é quen define o reparto, como acontece en todos os teatros do mundo.
Xunto a Luma Gómez levas con Teatro do Noroeste trinta anos. O teatro dá de comer?
Malamente. A maioría das actrices e actores viven da interpretación en xeral e grazas a que hai series de televisión. Hai quen traballa en varios espectáculos para poder sobrevivir e aínda así… non é aconsellable dedicarse a isto se queres facer cartos.
A xente prefire as producións máis clásicas? As pezas que lles soan?
Si, textos coñecidos, e mellor aínda se son comedias. Aos espectadores analízalos por como entran e por como saen, e estas pezas atraen e gustan. Pero tamén saen encantados con outras cousas.
Ti, por exemplo, traballaches As vodas de Fígaro, a autores galegos como Suso de Toro, musicais… onde estás máis cómodo?
Pois a verdade é que me sinto moi cómodo cos clásicos. Gustaríame moitísimo seguir a facer obras do repertorio habitual que hai en todos os teatros de Europa: Shakespeare, Moliére, Camus, Beckett, Valle-Inclán…
E que cho impide?
Pois que normalmente son textos que obrigan a repartos amplos con producións economicamente difíciles de abordar. E neste momento perdemos a capacidade de asumilos.
Porque… de que falamos cando falamos dunha produción pequena?
Catro persoas xa é unha superprodución nestes momentos. En Teatro do Noroeste temos feito espectáculos de 14 ou 15 actores, pero unha produción de 8 xa é grande.
Que condiciona máis: os custos de produción ou falta de apoios?
A falta de apoios, claramente. […]
(Extracto da entrevista que se pode ler completa no número 311 – abril 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Moitos dos erros cometidos tiveron que ver con actitudes pouco prudentes ou crecementos demasiado rápidos e pouco rigorosos”
TERESA ROCAMONDE · PUBLICADO O 10 DE XANEIRO DE 2017 · (0)
O ano que vén de rematar foi  o do 50 aniversario de Caixa Rural Galega, unha data que celebraron con diversidade de actos e que clausuraron hai uns días cunha gala na que volveron pór de manifesto a súa particular forma de entender o mundo. Unha estratexia que lles permitiu saír ben parados da desfeita financeira dos últimos anos e afrontar os que veñen con optimismo, malia os desafíos importantes aos que saben que deberán facer fronte, como relata o seu director xeral, Jesús Méndez Álvarez-Cedrón.
Cal é a situación da Caixa a día de hoxe?
En termos de solvencia e liquidez é moi boa debido o bo traballo que se fixo nestes últimos anos. Adicionalmente hai que sinalar que, en termos de captación de negocio, tamén estamos moi satisfeitos con crecementos importantes nestes últimos anos. No tocante a rendibilidade estamos loxicamente afectados, coma o resto de entidades, polos niveis tan baixos nos tipos de xuro que fan a nosa actividade moito menos rendible do que viña sendo…, non obstante este efecto é para nós menos grave que para o resto do sector posto que a nosa presión por obter beneficios e repartir dividendos é moito menor que no resto das entidades.
Como sortearon a crise financeira que desbaratou o país? Cales consideran que foron os principais erros do sector?
As nosas pautas de actuación nestes últimos tempos teñen sido a prudencia e a estabilidade. Penso que moitos dos erros cometidos tiveron que ver con actitudes pouco prudentes o crecementos demasiado rápidos e pouco rigorosos nas análises dos riscos nos que se incorría.
Co seu coñecemento do sector e a experiencia nos bos e nos malos momentos, cre que se debera ter tomado outra decisión con respecto ás caixas galegas?
É difícil saber hoxe cal tería sido a mellor decisión e probablemente todas e cada unha delas tiveran aspectos positivos e negativos. Por desgraza pasou o que pasou e ninguén é quen de darlle para a atrás a historia...
Houbo tamén unha reestruturación importante nas cooperativas de crédito, mais non tivo os custos do resto. Por que?
No eido das cooperativas de crédito a reconversión tense producido fundamentalmente a través de fusións entre entidades na procura de melloras na produtividade e na eficiencia, e, ata o de agora, sen ningún tipo de custes para o contribuínte. Tamén cómpre sinalar que o noso grupo, Caja Rural, conta cun fondo de insolvencia que tense revelado coma un cortalumes moi efectivo cando algunha entidade presenta algún tipo de problema. Permite actuar con rapidez e evitar rescates con cartos públicos.
Está mellor agora o sistema? É máis forte que antes da reestruturación?
En termos de solvencia sen dúbida algunha. […]
Como albiscan o futuro en Caixa Rural?
A nosa intención é non pechar ningunha oficina. Dentro da nosa función social hai un aspecto que nos preocupa enormemente como é o feito da exclusión financeira. A pesares de todos os procesos imparables de dixitalización pensamos que funcionamos coma unha sorte de servizo público, especialmente en zonas rurais. Ademais disto cremos que os canais dixitais e as oficinas son perfectamente complementarios e a evolución das nosas cotas de mercado semellan estar dándonos a razón.
(Extracto da entrevista completa que se pode ler no número de xaneiro de eco)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Non permitiría voos de drons nas cidades ata que estea todo moi controlado”
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 17 DE ABRIL DE 2018 · (0)
Jaime Pereira é CEO de Aerocámaras Professional Drone Services. En breve contratarán uns 20 pilotos destes vehículos aéreos aos que estamos case afeitos para un traballo en Arabia Saudita e Kuwait. Con oficinas en Galicia, Madrid e Cádiz –“temos en Lalín e no Parque Tecnolóxico aínda que nos imos establecer definitivamente en Ourense–, a empresa que fundou este piloto galego soubo endereitar a dirección inicial. Non pensaba dedicarse a isto, pero non puido acertar máis.
Imos ver voar drons no centro das cidades?
A lexislación aprobouse en xaneiro pero non están publicados os manuais. Temos nocións claras, prevemos o que van pedir pero non hai ningunha solicitude aprobada. Haberá requisitos: o dron ten que ir equipado cun paracaídas, cunha serie de sensores, cun sistema de volta a casa, e sacarche un título de radiofonista que xa temos os que somos pilotos de avión, pero ata o de agora un piloto de dron non se podía comunicar cunha torre de control. Non vai poder voar en cidade calquera.
A pesar de que se están facendo probas de repartición con drons en cidade, non será un caos?
Isto lévoo opinando desde que coñezo este mundo. Eu non permitiría ese tipo de voos ata que estea todo moi controlado. Polo momento o sector está moi verde, hai xente que saíu con proxectos e ata nós estamos a traballar nun coa Universidade de Cádiz para entregas de última milla, que é como se denomina. E é viable a nivel técnico. Pero non o vexo a nivel seguridade porque desprotexes o espazo aéreo, hai drons continuamente sobre a túa cabeza e pode fallar porque depende de factores meteorolóxicos, ou aves. Creo que a Axencia Estatal de Seguridade Aérea pensarao moitísimo antes de permitir este tipo de voos.
Nace en 2007 orientada ao software e ao marketing. Pero en 2010 empezamos a investigar os drons xa que faciamos producións para o sector audiovisual con helicópteros e avións e, para abaratar custos, decidimos meternos nun mundo entón case descoñecido. Tras facer as primeira producións e vendo os resultados fomos animando e decidimos compralos, co cal incorporamos xa a enxeñeiros. E foron aparecendo outras demandas.
Cales foron eses primeiros clientes? Pois un dos primeiros foi un cliente en México que necesitaba drons para vixiar un edificio. Incorporamos para eles cámaras térmicas e con aumento. Aí despegou todo, empezamos a ver posibilidades.
E a idea da escola de pilotos?
Decidimos montala en 2014 e tivemos que conseguir os pilotos porque non había, así que os formamos. Ao final é unha das patas máis fortes da empresa.
Pesa máis xa a escola que o propio servizo asociado a drons?
Pois somos líderes en España, formamos a máis de 3.500 persoas, temos 22 campos de voo con 32 pilotos formadores traballando connosco. Así que é unha das áreas máis fortes da empresa.
Onde tedes os campos de voo?
En todo o territorio nacional e illas, temos tamén escola en Mallorca e Tenerife.
As autoescolas españolas comezaron os trámites para dar cursos de pilotaxe de drons de ata 25 quilos. Como o ves?
A miña opinión? Para dar unha formación de calidade xa decidimos no seu día que todos os formadores fosen enxeñeiros aeronáuticos ou pilotos comerciais en activo, ten que ser unha formación moi profesional que deuido que poida impartir calquera. Os nosos instrutores están afeitos traballar no día a día e saben os problemas que hai. Unha cousa é o que che contan os manuais e outra é a realidade.
Hai que saber voar a temperaturas altas, ou a determinadas altitudes, con meteoroloxía impredicible, ter coñecementos de lexislación… Haberá quen tome a opción das autoescolas pero, sinceramente, se mañá nos chega unha persoa formada nunha autoescola o currículo non o imos mirar. Poñemos equipos de 30, 40.000 euros nas mans dos nosos pilotos e ten que ser xente con nocións moi avanzadas de pilotaxe e aeronáutica. Calquera pode abrir unha escola o problema é a calidade de docencia. É coma se nós ofrecésemos sacar o B1.
Traballades en inspeccións de redes eléctricas, topografía, emerxencias... Hai algún mercado que despunte máis?
Hai traballo en todos os sectores, como en agricultura de precisión: podemos facer un voo a 50 metros e detectar se hai pragas ou tensións hídricas, e adquirimos un dron para fumigar, uns dos 3 ó 4 que hai en España. O abano é enorme. O tema é que cada vez están a filtrar máis a quen contrata. Agora mesmo traballamos en Canarias para Rede Eléctrica, que é unha das zonas mais difíciles, con po, vento, calor. E iso pasa con todo, para vixiar antenas de telefonía ou ao voar sobre unha refinaría. Son traballos delicados porque levas ata 25 quilos a 30-40 quilómetros por hora. Por iso búscase seguridade.
E no sector audiovisual?
Guindastres, helicópteros ou travellings están a substituírse por drons porque é máis rápido, mais económico e con mellores resultados. De feito imos pechar un contrato en maio con produtores de cinema, música e televisión para activar a división audiovisual, que a tiñamos parada por falta de tempo.
Vides de asinar con Dräger un contrato para o sector das emerxencias en España e Portugal. Que vai supoñer?
Combinando a súa experiencia en seguridade e a nosa en drons imos conseguir produtos –e xa os estamos conseguindo– moitísimo mellores que os da competencia. Grager é unha multinacional así que supón proxección e un aumento en comercialización.
Algún cliente especialmente importante para este ano?
En Estados Unidos estamos a facer inspección de aeroxeneradores e probando técnicas novas con sensores láser. Tamén estamos a traballar cunha empresa española moi importante de control de masa forestal onde determinamos que porcentaxe de árbores hai en cada zona e calculamos os metros cúbicos de madeira que se poden extraer. E hai moi boa perspectiva no sector de emerxencias onde pechamos dous contratos. É un dos campos que máis me gusta porque estás a axudar a bombeiros, persoal sanitario, protección civil. Traballamos nunha posible colaboración coa DXT. E en Arabia Saudita e Kuwait temos dous contratos moi grandes para inspeccionar liñas de alta tensión. De feito en breve abriremos unha bolsa de traballo porque imos necesitar entre 20-30 pilotos.
Entón, cando vos contratan ides tanto con equipo humano como técnico?
Si. Hai clientes que piden só formación pero ao final decátanse de que os drons teñen que estar operados por profesionais. Cando ven as dificultades do traballo e a capacidade que temos de capturar e analizar datos, sáenlles mais barato subcontratarnos que facelo eles mesmos.
Sendo piloto supoño que nada pode substituír para ti a sensación de voar…
Iso por suposto. Isto son ferramentas útiles. Un dron pode salvar unha persoa da auga, de feito temos un que é salvavidas. Pero se tes que extinguir un incendio, na miña opinión, utilizaría un avión ou un helicóptero: tes moita máis velocidade e moita máis capacidade de carga. É outro concepto.
(Extracto da entrevista publicada no número 323 – abril 2018)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54