langs: gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl it gl gl gl en gl gl de gl gl it de gl gl gl gl gl

text:
As MIR e unha noites: Artigos
As MIR e unha noites utiliza cookies de Google para fornecer servizos e analizar o tráfico. Ao navegar neste sitio estás a aceptar o seu uso. Máis información Aceptar
Estás a ver as publicacións marcadas coa etiqueta Artigos. Ver todas as publicacións.
Nenas con pene e nenos con vulva
Antes de chegar á universidade, na química que estudei no bacharelato, aprendín que trans é aquel esteroisómero no cal os substituintes están en lados opostos da dupla ligazón (no caso dos alquenos) ou en caras opostas (no caso dos cicloalcanos). Máis tarde, xa na facultade de Medicina, aprendín que os ácidos graxos trans son aqueles ácidos graxos saturados que teñen unha configuración xeométrica trans. Estes ácidos graxos trans forman graxas trans, que se encontran en alimentos sometidos a procesos de hidroxenación. Estas graxas, que melloran a frescura e textura dos alimentos, son prexudiciais para a saúde, aumentando os niveis de lipoproteínas de baixa densidade (o coñecido como colesterol mao) e o risco de padecer doenzas do corazón e certos cancros.
Ben, antes de continuar, perdoade o tixolo que vos acabei de soltar. Serve para explicar o meu argumento. Todo isto aprendino durante a miña formación, e non só. A xente que non estudase unha carreira de ciencias seguro que ten ouvido falar das malvadas graxas trans algunha vez. En programas destes de saúde da televisión, en anuncios de alimentos superchachis para a saúde que non levan nadiña de graxas trans, ou sairía o tema nalgunha conversa con alguén. Fálase disto abertamente. Sen complexos. Sen tabús. Mais resulta que as graxas non son o único trans que existe.
En ningún momento da miña formación falaron das persoas trans. Ou, se o fixeron, foi de maneira anecdótica e sen explicar en absoluto o tema. Na televisión, o único referente que existiu foron parodias supostamente humorísticas de homes disfrazados de muller. Na publicidade, nos anuncios, nos programas de saúde... nada. E nas conversas coa xente, o máis achegado foron chistes de travelos.
Non quero nin pensar cantas veces, por inconsciencia e ignorancia, fixen sentir mal a alguén que non se identificaba co xénero que lle fora imposto pola sociedade. Cantas veces repetín as condutas tránsfobas que vira, sen saber o que era a transfobia. Sen saber sequera o que é o xénero e a diferenza que existe entre este e o sexo.
Por todo isto son tan necesarias as campañas como a que está a realizar a asociación Chrysallis Euskal Herria. Nas paradas de bus de 4 capitais euscaldunas (Donostia, Gasteiz, Bilbo e Iruñea) hai grandes cartaces con nenas e nenos debuxados e o texto "Hai nenas con pene e nenos con vulva. Así de sinxelo". E realmente é así de sinxelo. Esta campaña é un xeito simple e directo de mostrar a realidade tal e como é. Para dar visibilidade a un colectivo marxinado e deostado. Para educar persoas ignorantes coma min.
Nota: Este artigo é un remake do artigo Trans que publiquei orixinalmente no Portal Galego da Língua. Se a Hollywood lle vai ben facendo remakes, non vexo por que eu non debería facelos. É ou non é?
Os xenitais e o uso de armas
Unha das cousas que máis me chamou a atención dese Real Decreto é que tivese un apartado dedicado ás doenzas xinecolóxicas. Quero dicir, é lóxico que haxa restricións ao uso de armas por perda da capacidade visual, por problemas neurolóxicos ou mesmo por diabetes. Mais que problemas xinecolóxicos podían supor un risco para o uso de armas? Pois alá fun mirar, e depareime con este cadro.
Podes ver o texto completo na web do BOE
Ser científico é unha actitude
Este artigo, escrito por este humilde blogueiro, foi publicado orixinalmente na páx. 68 do número 35 de Auriensis, a revista do Colexio de Médicos de Ourense.
Esta é unha pequena captura da revista. Se queredes lelo enteiro, baixádea en pdf.
Hai unhas semanas gravei un vídeo titulado “Que vén sendo a homeopatía?”. Para facelo, achegueime a unha farmacia que vendía produtos homeopáticos, para ver como os presentaban alá á xente común. O que me contaron non importa agora, podedes velo no Youtube se queredes, o que me chamou a atención foi outra cousa. A farmacéutica díxome, textualmente, que ela non era científica.
A Farmacia é unha carreira do ámbito das ciencias da saúde. E, segundo a RAG, científica é aquela persoa especialista nunha ciencia. Entón, calquera persoa que teña o título de Farmacia é, por definición, unha científica. Por que aquela farmacéutica non se consideraba científica?
A resposta veu despois, nunha conversa sobre o tema cun amigo químico. Ou sexa, un amigo que estuda Química, non é que use “amizade química” como eufemismo para unha relación afectiva. O meu amigo e eu temos bastante química, mais nunca pasamos ao plano físico. En fin, que me vou do tema. O caso é que tanto el coma min nos consideramos científicos, aínda que nos dediquemos a diferentes ámbitos da ciencia, e chegamos a unha conclusión sobre o verdadeiro significado de ser científico.
A RAG dirá o que queira, mais ser especialista nunha ciencia non fai de ti un científico. Podes ser farmacéutica, químico, médico ou física cuántica, iso non te converte en científico. Ser científico é ser escéptico, non acreditar en supersticións nin crenzas non demostradas. Ser científico é procurar a verdade, sen preconceptos nin apriorismos. Ser científico é ser capaz de mudar o teu pensamento se a realidade demostra algo contrario ao que pensabas. Ser científico é, en definitiva, unha actitude.
Sobre o sketch de José Mota e o humor ofensivo
TVE pediu desculpa por este sketch médico logo de que un espectador o cualificase de "denigrante". Si, este sketch que vedes aquí arriba. Adiante, se aínda non o vistes, védeo. Eu espero por vós antes de continuar a escribir.
No sketch, como xa vistes, o doente pide ao médico que sexa 100% sincero, e este dille que ten unha doenza terminal e morrerá nun mes. Despois o doente pídelle só 60% de sinceridade, e finalmente 10%, e o médico vai rebaixando a gravidade da doenza en consecuencia. Apenas unha reflexión humorística acerca da sinceridade e de como a xente ás veces prefire crer na mentira para evitar unha verdade que lle causa malestar. Non hai ningún insulto ou vexación ao doente, non se burla del pola súa condición de doente terminal, nada. Vin o vídeo varias veces, mais non vexo a ofensa por ningún sitio.
Este artigo, escrito por este humilde blogueiro, foi publicado orixinalmente no número 34 de Auriensis, a revista do Colexio de Médicos de Ourense.
Foto do artigo na propia revista, para que vexades que é certo, xente desconfiada!
A anatomía humana está chea de palabras que usamos decote, con total normalidade, sen cuestionar o seu significado. Por exemplo, todo o mundo sabe o que é a pelve, ese conxunto de ósos que meneamos freneticamente na discoteca con interese lúbrico. O que non é tan sabido é que ten ese nome porque pelvis, en latín, é un tipo de vaso ou cunca pouco profunda que usaban na antiga Roma.
É bastante curioso que a orixe de moitas desas palabras teña que ver con froitas, froitos e outros vexetais. E non, non me refiro a chamar nabo ao pene, refírome a termos moi enraizados que usamos sen coñecer a súa afroitada etimoloxía.
A palabra fígado, por exemplo, vén de figo. En latín o órgano chamábase iecur, mais en Roma tiñan o costume de cebar con figos os animais, especialmente os patos, para comerlles despois o fígado. Estes fígados cebados con figos eran chamados iecur ficatum, e a xente asociou o ficatum com o órgano, e non o proceso de cebado. E de aí evoluíu para o noso fígado.
«A miña muller é unha enfermeira. A miña muller é unha heroína.»
Rayena Wesson é unha enfermeira de traumatoloxía no hospital de Birmingham, Alabama. Traballa duro, como calquera enfermeira, con quendas de até 14 horas. Hai uns días o seu home, Bobby Wesson, tiroulle unha foto e dedicoulle este bonito estado do Facebook, que axiña se tornou en viral, con máis de 800.000 gústames e 40.000 comentarios. E como nunca está de máis recoñecer o labor do persoal de enfermaría, aquí volo traio, traducido ao galego.
«Esta é a miña muller botando unha soneca. Nunha hora despertará, porá o uniforme e prepararase para o traballo.
Reunirá e revisará meticulosamente todas as ferramentas e obxectos que necesita para o seu labor. Amañará o cabelo e maquillarase nun momento. Queixarase de que está fea. Eu, empaticamente, direille que non e traereille unha cunca de café.
Sentará no sofá coas pernas cruzadas debaixo dela e tentará bebelo mentres xoga alegremente co meniño que agatuña sobre ela.
De cando en vez porá a vista en branco mentres falamos, preparándose silenciosamente para a súa quenda. Ela pensa que non me decato.
Bicará o bebé, bicarame a min e irá coidar da xente que está a ter o peor día da súa vida. Accidentes de tráfico, feridas de bala, explosións, queimaduras e ósos rotos. Profesionais, pobres, curas, drogadictos e prostitutas. Nais, pais, fillos, fillas e familias. Tanto ten quen sexas ou o que che acontecese.
Ela coidará de ti.
Voltará para a casa 14 horas máis tarde. Quitará os zapatos dos seus pés doridos, uns zapatos que andaron sobre sangue, bile, lágrimas e lume, e poraos fóra.
Ás veces non quererá falar do tema. Ás veces non poderá agardar para falar do tema. Ás veces rirá até chorar, e ás veces simplemente chorará. Mais a pesar destes veces, estará lista e a tempo para a súa próxima quenda.
A miña muller é unha enfermeira. A miña muller é unha heroína.»
Ligazón orixinal | www.facebook.com/photo.php?fbid=533702656795676&set=a.110313722467907.21407.100004678384282
Publicado por Jon no 20/11/15 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
Mamá, quero ser médica!
Este artigo foi escrito orixinalmente para o boletín número 3 da Asociación de Usuarias do Servizo de Oncoloxía do CHUS. Pedíronme un textiño sobre como se forxa un médico, para fomentar a empatía bidireccional entre médico e doente, e isto foi o que escribín. Ah! E no título puxen "médica", en feminino, porque a inmensa maioría do estudantado de Medicina son mulleres (72,67%, segundo datos de 2010).
Esta é unha imaxe do artigo publicado. Podes ver o boletín enteiro no ISSUU.
Imaxina que estás na máis tenra adolescencia, esa época onde aínda non tes moi claro quen es e pensas que ninguén te comprende. Nun día determinado, as hormonas que fervellan no teu organismo danche un respiro e tes tempo para pensar no teu futuro. Que vai ser de ti? Que é o que queres facer da túa vida? E se estudas Medicina?
Si, que boa idea! As médicas teñen un bo soldo... vaia, máis ou menos por iso dos recortes. Tanto ten, polo menos diso hai traballo... vaia, salvo polo desmantelamento da sanidade pública. Non interesa, a túa vocación é axudar aos demais, e realmente queres dedicarte a isto a pesar de todo.
Publicado por Jon no 02/11/15 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
A Pele da Flor, tatuaxes para vítimas de violencia machista
Flávia Carvalho é unha tatuadora de Curitiba, no Brasil. Alá polo ano 2013, chegou ao seu estudio unha muller que quería cubrir cunha tatuaxe unha grande cicatriz que tiña á altura do abdome. Falando con ela, descubriu que a cicatriz fora produto da violencia machista, xa que un home a esfaqueara nun club nocturno despois de rexeitalo.
E aí comezou todo. A historia conmoveu a tatuadora, quen nese momento decidiu que tiña que axudar na medida das súas posibilidades. E botou a andar o proxecto A Pele da Flor. Desde entón elabora deseños e tatúa de modo totalmente gratuíto todas aquelas mulleres vítimas da violencia machista, así como aquelas que sufriron unha mastectomía.
Se vos interesa o seu traballo, podedes ler esta entrevista que lle fixeron no Huffington Post (en inglés) e, sobre todo, dar un gústame á súa páxina do Facebook, onde ten fotografías das súas obras.
E lembra, se estás a sufrir violencia de xénero, non estás soa. Denuncia, non o atures máis. Podes chamar ao teléfono gratuíto 016 (se estás no Estado español) ou 800 202 148 (se estás en Portugal), e alí terás asesoramento e axuda.
Publicado por Jon no 23/09/15 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
#distractinglysexy, a resposta das científicas ao Nobel machista
Como veriades estes días na prensa (e se non xa volo conto eu) o científico inglés Tim Hunt, premio Nobel de Fisioloxía e Medicina en 2001, fixo uns comentarios fortemente machistas sobre as mulleres na ciencia nunha conferencia. Concretamente, as declaracións foron: "Déixenme que lles conte o meu problema coas raparigas. Pasan tres cousas cando están no laboratorio: namóraste delas, elas namóranse de ti e, cando as criticas, choran".
E aínda que o Tim Hunt acabou dimitindo (ou, máis exactamente, sendo forzado a dimitir) do seu posto como profesor honorario no University College London, non pensedes que caíu da burra. O seu modo de pedir desculpas foi dicir "Subscribo a parte dos problemas coas raparigas. É verdade que a xente... eu namoreime nun laboratorio e namoráronse de min e é moi perturbador para a ciencia porque é moi importante que nun laboratorio a xente estea en termos de igualdade".
En fin, o caso é que o Twitter pode ser marabilloso, e millares de mulleres compartiron as súas fotos sendo distraentemente sexys distractivamente sexys distractoramente sexys tan sexys que distraen. Vouvos pór aquí algunhas das miñas favoritas, mais podedes ver todas no hashtag #distractinglysexy.
Publicado por Jon no 13/06/15 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
Vacinas? Si, por favor
Como leriades xa na prensa, esta semana foi ingresado un neno de 6 anos por difteria en Olot (Cataluña). Nestes momentos encóntrase en estado crítico, aínda que estábel, á espera de ver se fai efecto o tratamento con antitoxina diftérica e antibióticos. Se se tratase doutra doenza, isto non deixaría de ser unha desafortunada casualidade, mais non neste caso. A difteria considerábase erradicada na península (o último caso remóntase a 1987), e só reapareceu pola estupidez dunha nai e un pai ao non querer vacinar o fillo.
Segundo conta o xornal ABC, a nai do neno ingresado é unha fisioterapeuta que practica a homeopatía. Tanto ela como o home non eran partidarios das vacinas, e voluntariamente puxeron en risco tanto ao fillo como á filla máis nova. Afortunadamente, despois do desgrazado incidente, recapacitaron e accederon a vacinar a nena e vacinarse eles mesmos. Custoulles caro aprender a lección.
Non me vou asañar máis coa nai e o pai, que xa bastante teñen. E non me vou centrar na difteria, se queredes máis información podedes ler na Wikipedia ou neste artigo do El País (sabede só que a mortalidade desta doenza varía entre 5% e 10%, podendo chegar a 20% en menores de 5 anos ou anciáns). En vez diso, vou só tentar dar unha pincelada sobre o que son as vacinas.
Publicado por Jon no 04/06/15 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
O investigador que dedicou máis de 60 anos a demostrar que a nai NON tiña razón
A imaxe é unha captura dun vídeo do Youtube de Vox.com.
Cando unha nai lle di ao fillo que non faga algo, o fillo ten dúas opcións. Pode obedecer e facer caso, ou desobedecer e continuar a facelo, arriscándose a un castigo. Mais o home do que vos vou falar non era o típico fillo, e o que decidiu foi demostrar que aquilo que facía non tiña nada de malo. Custase o que custase.
Veredes, existe a crenza popular de que estalar os dedos (ou triscar os dedos, como dicimos en Vigo) pode provocar artrite, e por iso a nai de Donald Unger non lle deixaba facelo. Entón, o argalleiro do Donald decidiu que ía estalar os dedos só da man esquerda, para despois dun tempo poder comparala coa outra e demostrar que estaban no mesmo estado. E, efectivamente, despois de máis de 60 anos a facelo non se observan diferenzas entre elas.
POR QUE ESTALAN OS DEDOS?
Moitas das articulacións do corpo teñen un espazo cheo cun fluído que se chama líquido sinovial, que serve para lubrificalas e reducir a fricción ao movelas. Mais dentro dese líquido tamén se encontran gases (oxíxeno, nitróxeno e dióxido de carbono) que poden formar burbullas. Así, cando estalas a articulación o que estás a facer é expandir o espazo entre as articulacións, creando unha presión negativa que produce burbullas que estouran facendo ese son característico.
Publicado por Jon no 28/05/15 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
Homosexuais e doazóns de sangue
Imaxe tirada do artigo Sangue tipo Gay, do blogue brasileiro 'Bule Voador'.
Hoxe encontrámonos cunha nova das que crean polémica. O Tribunal de Xustiza da Unión Europea emitiu unha sentenza que dá abrigo á posibilidade de que os Estados da Unión poidan vetar a doazón de sangue a homes homosexuais, despois de que un cidadán francés fose impedido de doar por ter mantido relacións con outro home.
«A UE ampara que as persoas homosexuais sexan excluídas das doazóns de sangue» (Sermos Galiza, 29/04/2015)
Antes do máis, imos dar un pouco de contexto a todo isto. No momento actual, moitos países (como Brasil, Irlanda, Francia, Alemaña, Bélxica, Países Baixos, Islandia ou Noruega) consideran que as relacións sexuais entre homes son un factor de risco para o contaxio do VIH e, por tanto, exclúen de poder doar as persoas que as manteñen. Ollo! Non é que pensen que a homosexualidade se contaxie polo sangue nin burradas dese calibre que lin polo Twitter adiante! Segundo as autoridades deses Estados, as relacións entre homes entran na mesma categoría que o consumo de drogas por vía intravenosa, por exemplo. A súa resposta ás críticas de homofobia é que o problema non sería a orientación sexual, senón a práctica sexual. Entón, dependendo do país, pode ser un impedimento absoluto ou haber unha xanela de tempo que hai que estar libre de relacións entre homes para poder doar. E vaia, vista a sentenza da UE, non parece que as cousas vaian mudar no curto prazo.
Publicado por Jon no 29/04/15 Etiquetas: Artigos 1 comentario:
Persoas con daltonismo ven as cores por vez primeira
O vídeo está en inglés, mais ten lexendas en portugués e castelán.
A discromatopsia ou cegueira ás cores é unha perturbación da percepción visual que impide percibir ou distinguir certas cores. O máis común é que esta perturbación teña orixe nunha alteración xenética do cromosoma X, que é o que coñecemos como daltonismo. Non vou entrar agora en temas de xenética, mais sabede que ten un padrón de herdanza recesiva ligada ao cromosoma X, o que fai que sexa máis común en homes.
Para poder ver, existen na retina dous tipos de fotorreceptores, os bastonetes e os conos. Os bastonetes son os encargados da visión con pouca luz, e só permiten distinguir as cores branca, negra e os tons de gris. Os conos funcionan en ambientes iluminados, e son os que fan posíbel a recepción das cores. Existen 3 tipos de conos, uns especialmente sensíbeis á luz vermella, outros á luz verde e outros á luz azul. E coas combinacións destas tres cores podemos chegar a percibir uns 20 millóns de cores distintas.
As persoas que sofren daltonismo teñen unha alteración nos xenes encargados de producir os pigmentos que levan os conos, polo que os conos afectados non percibirán ben a cor correspondente. Así, dependendo de se están afectados os conos vermellos, os verdes, os azuis, dous tipos deles ou todos os tres tipos, teremos varios tipos de daltonismo.
Explicado isto, vamos ao vídeo. O vídeo é bastante sentimentalista, porque non deixa de ser unha campaña de márketing, mais o que di é certo. Vaia, certo con matices. A empresa EnChroma desenvolveu unhas lentes, que fai que as persoas daltónicas poidan percibir as cores como o resto da xente. Mais ollo, o matiz é que só funciona nun tipo específico de daltonismo, nas tricromáticas anómalas, e destas só na deuteranomalía. É dicir, aquelas persoas que teñen tres tipos de conos diferentes, mais con defectos nos receptores para a cor verde, o que dá problemas á hora de distinguir as cores verde e vermella. Este tipo de daltonismo supón os 80% dos casos, mais hai un 20% de tricromáticas anómalas doutro tipo, dicromáticas, monocromáticas ou acromáticas para quen estes lentes non serven.
E como funciona? Pois usando filtros de corte, de modo semellante a como fan os lentes de sol. Estes filtros absorben a luz dunha determinada lonxitude de onda, tipicamente infravermella e ultravioleta nos lentes de sol, de maneira que este tipo de luz non chegue aos ollos. No caso dos lentes para persoas daltónicas, son filtros de corte múltipla, que frean un ou varios intervalos de lonxitudes de onda na zona do espectro visíbel onde se dá a confusión das cores. Isto forza a que esas lonxitudes sexan interpretadas só polos conos verdes ou vermellos, facendo que a persoa poida distinguir ambas as cores e ver o que antes non podía.
Entón, se tes xusto o tipo de daltonismo axeitado e un mínimo de 350$, podes comprar un par de lentes na web de EnChroma. De todos os xeitos, antes de comprar nada, infórmate ben de todo o que pon na web e consúltao coa túa oftalmóloga.
Publicado por Jon no 04/04/15 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
Epidemia de amputación de penes
Estamos afeitas a ver nos medios de comunicación grandes titulares coa palabra epidemia. Epidemia de gripe, epidemia de ébola, epidemia de obesidade... mais de entre todos eles, un titular chamou a miña atención especialmente. A epidemia de amputación de penes.
A miña intención era colocar un esquema sobre a cirurxía de reimplantación do pene, de modo que comecei a buscar no Google Imaxes cousas como "penis amputation", "penis surgery" ou "penis implantation". o cal resultou ser unha terríbel idea.
Veredes, en 1983 a revista médica The American Journal of Medicina publicou un artigo chamado Surgical management of an epidemic of penile amputations in Siam (Manexo médico dunha epidemia de amputacións de pene en Siam), no que dan conta dunha epidemia de amputacións de penes que houbo na cidade tailandesa previamente nese mesmo ano. O tema comezou cando un pequeno grupo de mulleres, enfurecidas pola infidelidade dos seus respectivos homes, decidiu tomar a xustiza pola man e cortarlles o membro viril. O problema foi que a nova tivo grande repercusión nos medios de comunicación da cidade, con amplas reportaxes, e isto deu a idea a outras mulleres de homes infieis para facer o mesmo. E cantos máis casos había, máis titulares saían nos medios, e máis mulleres tomaban exemplo.
Publicado por Jon no 30/03/15 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
Como pasar datos de Silicon a Excel
O Silicon é un programa informático que xestiona todas as prescricións que son feitas no hospital e garda un historial deles, podendo exportar listas por medicamentos, períodos de tempo e máis variábeis. É moi útil para que as traballadoras do SERGAS (mais non as estudantes da USC) poidan facer estudos epidemiolóxicos.
No entanto, o programa ten un problema. Só pode exportar as listas en formato PDF. E claro, para a análise de datos hai que convertelo nunha táboa ou nunha folla de cálculo. Entón, como se fai isto? Pois a primeira opción é pedir o favor á informática do hospital. Mais se non queres amolar, ou se lle caes mal e che manda a tomar polo, podes facelo tu mesma seguindo este titorial.
O Silicon é un PDF bonito como o que vedes nesta imaxe
O primeiro que ides precisar é converter o PDF a Excel. Pola Internet adiante hai infinidade de webs e programas que din que o fan, mais non vos fiedes. A maioría deses programas están limitados a un certo número de páxinas e veñen con adware e mesmo malware (virus para os amigos). Imos ir ao seguro, o Adobe Acrobat XI Pro. O programa é de pagamento, mais se o descargades da web oficial ten un período de proba de 30 días.
Publicado por Jon no 27/03/15 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
Historias clínicas e estudantes de Medicina
Imaxe tirada do blogue A asistencia nun click, aínda que a diferenza deles eu tomei a molestia de ocultar o nome da doente.
O estudantado de Medicina vivimos nunha contradición constante. Ao longo das prácticas estamos en contacto con doentes, coñecemos a súa información sensíbel e vemos as súas historias clínicas de maneira habitual. Non hai outra opción. As prácticas non valen de nada se non coñecemos o caso da persoa á cal estamos a atender, e os datos do caso están na historia clínica. Alén disto, como un dos coñecementos prácticos que deben ter todas as estudantes é saber elaborar historias clínicas, a facultade mándanos elaborar ao redor de 20 historias clínicas de doentes ao ano. Elaboralas, escribilas, pólas nun soporte físico e entregalas ao profesorado para que as avalíe. Ou sexa, estamos en contacto con esa información o tempo todo. Porén, paradoxalmente, o estudantado non pode acceder ás historias clínicas do Sergas legalmente.
A pesar diso, o problema até o momento era menor. As persoas que titoran as nosas prácticas normalmente permítennos acceder ás historias que precisamos baixo a súa responsabilidade. É unha situación alegal, non regulada, mais polo menos o estudantado pode realizar os seus labores. Entón a situación mantíñase nun equilibrio perigoso. Estábel dentro da gravidade.
O curioso vén coa adaptación ao plano de estudos de grao (o insigne Plano Boloña). Nel, o estudantado do último ano ten que realizar un traballo de fin de grao/máster. Este TFGM ten que ser un estudo científico, e desde a propia facultade anímannos a facelo acerca de temas útiles e que potencialmente poidan ser publicados ou expostos en congresos. Mais un estudo científico require datos acerca dos doentes. Datos aos cales nós non temos acceso.
Para realizar un estudo epidemiolóxico son precisos datos de ingresos no hospital, datos de prescricións de medicamentos, e eventualmente acceso ás historias clínicas para valorar antecedentes ou factores de risco. Calquera persoa que traballe para o Sergas, sexa médica, enfermeira, farmacéutica ou doutra área das ciencias da saúde, ten acceso a estes datos. Está suxeita á confidencialidade, ao segredo profesional, e os datos publicados deben ser completamente anónimos, mais teñen acceso a eles. Nós non. Nós, que facemos unha parte importante da nosa aprendizaxe en hospitais universitarios do Sergas, que somos obrigados a traballar con datos do Sergas nas prácticas e precisamos eses datos para o TFGM, non temos acceso. Somos vetados.
Por que non crear un perfil
que poidan acceder ás historias
vendo só unha parte delas?
O CEEM, Consello Estatal de Estudantes de Medicina, solicitou que se arranxase esta situación ("Los estudiantes exigen pleno derecho a la e-historia" Redacción Médica, 07/03/2015), mais o tema non está nada claro. Hai profesionais que prefiren que todo fique como está. Mais... por que non crear un perfil específico para estudantes, de modo que poidan acceder ás historias mais vendo só unha parte delas, como ten por exemplo o persoal de enfermaría? Por que non recoñecer a figura da estudante como parte dun hospital?
Non sei a vosa opinión, mais eu, como estudante de Medicina, estou farto de vivir no limbo.
Publicado por Jon no 11/03/15 Etiquetas: Artigos 3 comentarios:
Os médicos que non falaban galego
Cadriño de Luís Davila, máis coñecido como O Bichero.
É preciso saber galego para ser médica?
A resposta é simple, non. Para ser médica é preciso saber anatomía, fisioloxía, patoloxía, farmacoloxía... mais non galego. Nin castelán. Nin inglés. Nin islandés. Nin inuktitut. Mais se cadra é que esa non é a pregunta adecuada, probemos con outra.
É preciso saber galego para exercer a medicina?
Neste caso, a resposta é... depende. Depende de onde queiras exercer a medicina. Se o teu obxectivo é ser traballar na Islandia, pois o galego non é preciso. Nin se queres traballar na Inglaterra Nin na Arxentina. Nin en Nunavut. Ímonos achegando, mais a pregunta aínda non é a adecuada.
É preciso saber galego para exercer a medicina en Galiza?
Aí lle demos! Esa é a pregunta. E a resposta é un rotundo si (vaia, a resposta sería é, que as preguntas en galego respóndense co verbo, mais entendedes o que quero dicir). Se un médico quere traballar na Galiza ten que saber galego. E castelán. Porque os doentes teñen o dereito de expresarse en galego (non o digo eu, dío o Estatuto de Autonomía no artigo 5), e se o médico non sabe galego veríanse privados dese dereito. Tan simple como iso.
Iso é que queres impor o galego aos médicos! O que importa é que sexa bo médico, non a lingua que fale!
Contra, saíronme respondóns os enunciados! Vamos ver, imaxinemos por un momento que iso é certo. Non importa a lingua, importa que sexa bo médico. Moi ben, trae a mellor médica de toda a Islandia e pona a traballar no Hospital Comarcal do Salnés. Como se comunicaría cos doentes? En islandés? En inglés? Por xestos? Como entendería as historias clínicas? Como falaría coas outras médicas? E cos enfermeiros?
Ben, pode ser. Mais a verdade é que se non coñeces o idioma da túa contorna, dificilmente poderás adaptarte.
Pero xa aprenderá a lingua por necesidade! Non hai que impor!
Ai, que bonitas son as imposicións cando o favorecen a un, e que feas cando favorecen o resto. Pois verás, querido enunciado que escribo eu dándome réplicas a min mesmo, resulta que para exercer de médico no Reino de España si que é obrigatorio saber unha lingua: o castelán. Para presentarse á actual convocatoria do exame MIR, por exemplo, é preciso acreditar un nivel C1 ou C2 de castelán no caso de seres dun país non castelanfalante. Obrigatorio.
No entanto, en calquera oposición para o Sergas (por exemplo,esta oposición a médico de urxencias hospitalarias de 2013). Saber galego vale 5 puntos (sobre máis de 100), que che dan no caso de ter feito o bacharelato nun instituto galego, ter o título CELGA4 ou responder ben 10 preguntas tipo test. Se non sabes galego, non pasa nada.
Pero estamos en España, un médico español ten que poder traballar en calquera lugar de España. E segundo a Constitución Española todos os españois teñen o deber de coñecer o castelán, entón non hai problema.
Uau, quen hai un pouco renegaba da imposición agora recorre a ela para xustificarse. Se existe o deber de saber o castelán, mais só o dereito de usar o galego... cal é a lingua que se está a impor? E até que punto é lexítimo obrigar a unha persoa a non usar a súa lingua na súa terra? Vale máis a teima dun médico español en non aprender o galego que o dereito dunha persoa galega por usar o seu idioma?
Estás a buscar un conflito lingüístico onde non o hai, o que realmente temos é un bilingüísmo harmónico.
Bonita metáfora chamar bilingüísmo harmónico á diglosia, mais é como chamar convivencia harmoniosa ao acoso laboral. Vouche dar un par de exemplos persoais que me aconteceron nas prácticas de medicina, hai un par de anos.
No primeiro caso, foi no meu primeiro día de prácticas en certo servizo do Hospital Clínico de Compostela. Estaba a procurar o meu titor, do que só coñecía o nome, polo que entrei na sala de médicos e preguntei á primeira persoa que vin cunha bata branca "Desculpa, estou a buscar o doutor XXXXX", ao cal respondeu "In Spanish please". Quedei calado, sorprendido pola resposta, e o tipo da bata branca continuou a falar "Es que no hablo gallego". Botei en falta un perdoa ou un por favor, mais tanto ten, paseime ao castelán e continuei a falar con el. Curioso, pregunteille se é que estaba a facer unha rotación externa ou algo, mais non. Era un residente do hospital. De segundo ano. E en dous anos non se molestara nin en aguzar o ouvido para entender o galego.
O segundo pasoume cun médico que tiña a consulta empapelada con cartaces de Galicia Bilingüe. Nada máis escoitarme falar galego, sen eu mostrar ideoloxía ningunha, preguntou "Tú no serás de los CAFres, ni de Galicia Nova ni de esas porquerías, ¿no?". Bo comezo. Conversando con el, mostraba unha orgullosa ignorancia da lingua galega ("¿La gorsa? ¿Qué es la gorsa?" "A gorxa é a garganta" "Es que hay cosas del gallego que me cuesta entenderlas") e un desprezo absoluto por ela. O suposto bilingüísmo que promocionaba era na realidade un castelán para todos, galego para quen o queira. E o médico era oriúndo de Castela, estudara en Salamanca, mais levaba xa anos a exercer en Compostela.
E estes son só dous exemplos persoais dos que dou fé, que nin se achegan ás historias que teño ouvido por aí. Historias que serían denunciábeis, pero das que non vou falar por ser de terceiras persoas. E si, é de xustiza recoñecer que moitas profesionais, sobre todo nas xeracións máis novas, falan en galego cos doentes galegofalantes mesmo sendo elas castelanfalantes. Mesmo vin unha residente portuguesa que falaba con gheada aos velliños ingresados. Mais para garantir este segundo escenario de igualdade, onde calquera doente poida falar na súa lingua sen problemas, é preciso que as médicas saiban galego.
Publicado por Jon no 19/01/15 Etiquetas: Artigos, Lingua 147 comentarios:
Nosocomio, o xogo de mesa de médicos
Até agora, se alguén che convidaba a xogar aos médicos, todo o mundo sabía que é o que había. Mais agora, grazas a este novo xogo de mesa, podes xogar aos médicos de verdade! Viva! Non, espera, creo que estou a conseguir o efecto contrario ao que quería...
Nosocomio é un xogo de mesa desenvolvido por un grupo de médicos valencianos un pouco nerds. Está pensado para xogar entre 3 e 6 persoas, e consta de 112 cartas que inclúen doenzas, profesionais sanitarios e máis tipos, todas relacionadas coa medicina. O obxectivo é limpar a túa planta enviando todos os teus doentes ás camas dun rival, ou curar un total de 5 doentes. A primeira persoa que o logre, gaña.
Si, xa sei que a estas alturas estades a pensar Shut up and take my money!, mais o xogo aínda non está feito. Para poder logralo, os creadores están a facer unha campaña de crowfucking crownfinding crewfisting pedir diñeiro por Internet, e só se fará realidade se chegan aos 5.700€ en 40 días. Se contribúes con 18 euros (e chegan ao obxectivo de cartos) mándanche á casa o xogo. E se contribúes e non chegan ao obxectivo, non te preocupes, porque non che van cobrar nada. Que como podes contribuír? Pois a través da plataforma Verkami. Verkami, e non outra, non vos vaiades crowdfundir.
Se queredes saber máis do xogo, contribuír ou facer preguntas aos creadores, tendes aquí abaixo o widget.
Publicado por Jon no 16/12/14 Etiquetas: Artigos, Cousas de médicos Ningún comentario:
10 experimentos perturbadores feitos en nenos
10. O experimento da cova de Robber: En 1954, 22 rapaces foron enviados a un campamento de verán. O experimento quería mostrar canto conflito podían crear, o que provocou combates cos puños, roubos e incendios. (Máis info na Wikipedia)
9. A terceira onda: Un proxecto onde foi introducida metodoloxía fascista nas aulas. Os estudantes tornáronse malvados. Despois de 4 días descontrolouse e tiveron que paralo. (Máis info na Wikipedia)
8. O pequeno Albert: Deron varios obxectos a un bebé de 11 meses. Cada vez que interactuaba cos obxectos golpeaban cun martelo perto da súa cabeza, condicionándoo a ter medo deles. (Máis info na Wikipedia)
7. O cantil visual: Os bebés eran colocados sobre a ilusión dun precipicio. As nais tentaron persuadilos para gatiñar sobre o "precipício", e chegouse á conclusión de que non se deben deixar bebés perto de beiras elevadas. (Máis info na Wikipedia)
6. O experimento do xoguete roto: Daban aos nenos un xoguete "especial", feito para romper só. Cando rompía, o examinador ollaba para o neno e dicía "Oh, non!". O obxectivo era explorar o sentimento de culpa, mais acabou traumatizando moitos nenos. (Máis info no New York Times)
5. Economia doméstica: Na década de 1950, varias universidades recolleron centos de bebés de orfanatos. Os estudantes podían así practicar as últimas teorías sobre a cría de bebés en suxeitos vivos.
4. O estudo do monstro: Nun grupo de nenos, foi usado reforzo negativo en aqueles que tatexaban e gabanzas en aqueles que non. Todos os nenos acabaron tatexando. (Máis info na Wikipedia)
3. David Reimer: Durante a circuncisión, o pene de Reimer foi queimado accidentalmente. Un psicólogo aconsellou unha mudanza de sexo, unha oportunidade para pór a proba a educación contra a natureza. David rexeitou a súa nova identidade e acabou suicidándose. (Máis info na Wikipedia)
2. O experimento do boneco Bobo: Mostraron a un grupo de nenos un vídeo de adultos batendo nun pallaso. Cando foron colocados nun cuarto cun pallaso, inmediatamente comezaron a asaltalo. (Máis info na Wikipedia)
1. Anestesia: Até 1985 era a práctica habitual operar os bebés sen anestesia, mesmo nas cirurxías de corazón. Os médicos opinaban que os bebés, ao contrario que os adultos, non entraban en shock por moita agonía que sofresen.
Publicado por Jon no 24/11/14 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
É mellor andar ou correr na chuvia?
Estás na rúa sen paraugas e comeza unha balloada. Pensas que vai ser só unha bátega breve e decides esperar baixo unha cornixa ata que escampe. Mais a chaparrada, lonxe de amainar, vai a máis, converténdose nunha forte treixada. Non podes ficar parado, tes que saír ou vas botar o día todo vendo como arroia. Entón, cal é o modo de mollarte o menos posíbel, andar ou correr?
Primeiro, imos colocarnos nunha situación ideal de chuvia constante sen vento. Ao camiñar, a auga basicamente móllate de dous lados, de riba (porque as gotas caen de riba) e de diante (porque ao moverte vas chocando coas gotas que tes diante). Como pode verse no vídeo, a auga que cae de riba nunha unidade de tempo é a mesma esteas quieto ou en movemento, mais se non te moves a auga que chega de diante é 0. Entón, móllaste menos se ficas parado baixo a chuvia. Obviamente, estando parado non vas chegar moi lonxe, entón descartamos esta opción. E descartemos tamén a opción de cantar e bailar na chuvia, que nunca foi unha boa idea.
Como a cantidade de auga que cae de riba é independente da velocidade á que te movas, podemos ignorala na comparación, xa que vai ser a mesma cantidade vaias andando ou correndo. Miremos entón a auga que recibes por diante ao moverte. Máis unha vez, como pode verse no vídeo, a cantidade de auga coa que chocas é a mesma independentemente da velocidade á que vaias. Para comprendelo é moi simple, só é preciso pensar nun limpaneves que vai sacando a neve da estrada. Por moi rápido que vaia, a neve coa que vai chocar é a mesma. Entón, se a cantidade de auga que nos molla por diante é igual, tamén podemos ignorala na ecuación.
Que variábel nos resta entón? O tempo. Canto máis tempo pases baixo a chuvia, máis te vas mollar. E como podes facer para chegar dun lugar a outro no menor tempo posíbel? Exacto, correndo.
A fórmula sería algo do tipo:
Entón, como a cantidade de auga que cae de riba e a que tes diante é constante, e a distancia que tes que percorrer non a podes modificar, depende do lugar ao que queiras chegar. Entón, o único que podes facer é reducir o tempo que pasas baixo a chuvia, e iso faise correndo.
Mais agora saiamos da situación ideal. Nunha treboada, nunha tromba ou nun torbón, o factor vento entra en xogo. E a chuvia pode non caer de riba, pode vir por diante, por tras ou, en días de temporal, mesmo subir de baixo para riba. Con todo, a dirección da chuvia non afecta ao dito anteriormente. Pode afectar, iso si, a cantidade de auga que cae, xa que nun momento pode chover con máis forza que no momento seguinte. Normalmente, comezará a poallar e aos poucos aumentará a intensidade até chegar o ballón. Sendo así, razón de máis para correr antes de que chegue o dioivo. E se acontece ao revés, e vai amainando mentres corres... pois tampouco consegues diminuír a molladura indo máis devagar.
P.S: Non esquezamos tampouco que tamén entra en xogo a superficie exposta á chuvia. Se corres cos brazos abertos mollaraste máis, mais non creo que ninguén corra cos brazos abertos... a non ser que sexa moi fan de Arale, vaia.
Publicado por Jon no 04/11/14 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
Publicacións máis antigas Inicio
Queres recibir o resumo semanal?
Escribe o teu correo-e
A vida do Jon (98)
As Aventuras do Dr. Sito (1)
Consellos para estudantes de Medicina da USC (10)
Cousas de médicos (44)
Cousas do blogue (5)
Historias do MIR (10)
Recomendacións da semana (10)
Webs en que colaboro
Baixo unha licenza CC. Con tecnoloxía de Blogger.


document_lang: gl

langs: gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl it gl gl gl en gl gl de gl gl it de gl gl gl gl gl

text:
As MIR e unha noites: Apps médicas
As MIR e unha noites utiliza cookies de Google para fornecer servizos e analizar o tráfico. Ao navegar neste sitio estás a aceptar o seu uso. Máis información Aceptar
Estás a ver as publicacións marcadas coa etiqueta Apps médicas. Ver todas as publicacións.
Epidemia The Game, a app para loitar contra a SIDA
Nestes días existen moitos xogos para móbil. Moitos. De verdade, unha chea deles, é impresionante. Mais hoxe quérovos falar dun en particular. Non é mellor que o resto, non é o máis enxeñoso nin o mellor desenvolvido, mais é algo que si é: solidario.
Comecemos polo principio. Epidemia The Game é un xoguiño ben simple, onde manexamos a Pitu, un pequeno personaxe de forma fálica. Este amiguiño vai camiñando lateralmente e disparando aos inimigos que veñen de riba. Estes inimigos son virus de varias cores (que simbolizan o VIH), vampiros (que representan outras doenzas de transmisión sexual), xiringas (o contaxio entre drogodependentes), o avión (o contaxio por turismo sexual) e cadeas de ADN (o xenoma do virus). Da outra banda, tamén irás recibindo obxectos que axudan na loita, como o preservativo, a caixa de primeiros auxilios e as pílulas. Como podedes ver, todo moi evocador.
Curiosamente, como Apple ten unha política de apps máis restritiva, a versión do xogo para iOS está un pouco censurada. Así, o protagonista Pitu e substituído por Tupi, un homiño con pinta de domingueiro, e os preservativos por paraugas. Mais que nos vos free isto, polo demais o xogo é exactamente igual.
Si, moi ben, xa entendestes de que vai o xogo, mais que é o que ten de especial? Pois que o obxectivo do xogo é recadar fondos para a Fundació Lluita contra la SIDA, que serán investidos integramente na investigación. Para iso, dunha banda, o prezo de descarga é de 0,99€ (menos do que custa un café!). Da outra banda, conta con compras dentro da app, onde por máis 0,99€ podes conseguir gorras, saias, lentes de sol, tatuaxes, accesorios e algúns power-ups para facilitar o progreso no propio xogo.
O xogo está dispoñíbel para descargar na Google Play Store e na App Store e está traducido ao castelán, catalán e inglés. Nada de galego polo momento.
App (Android) | https://play.google.com/store/apps/details?id=com.flsida.vihattack
App (iOS) | https://itunes.apple.com/us/app/epidemia/id934741060
Publicado por Jon no 05/05/15 Etiquetas: Apps médicas Ningún comentario:
DosisPedia, a app para pediatras
A imaxe roubeilla á xente de Mallando no Android, que teñen un artigo sobre a app ben mellor que este.
DosisPedia é unha aplicación móbil pensada para profesionais da medicina que traballan con nenos. Isto é, é especialmente útil para pediatras, mais tamén é interesante para especialistas en medicina de familia, urxencias, traumatoloxía, ORL...
Entón, para que vale? Pois é moi simple, serve para consultar o fármaco e a dose que debes dar ao doente, personalizándoa en función do peso. (Só iso?) E logo paréceche pouco? Podes aforrar unha chea de tempo cun simple movemento de polgar (ou de índice, se es desas persoas raras que manexa o móbil co dedo índice...). O funcionamento é sinxelo e intuitivo, só tes que abrir a app, escoller o fármaco que desexas (ben procurando por grupos de medicamentos, ben procurando polo nome directamente) e mover a barra do peso para obter a dose adecuada. Eu penso que expliquei ben o seu funcionamento, mais se non che quedou ben claro, acouga, que os desenvolvedores fixeron este video explicativo.
A app foi elaborada pola equipa de Pediatría do Hospital da Costa de Burela, financiada polo Colexio Oficial de Médicos de Lugo, e deseñada e desenvolvida pola start-up galega Smart GalApps. Ou sexa, é totalmente galega, a pesar de estar só dispoñíbel en castelán. Sobre a plataforma, de momento só ten versión para Android, mais están a desenvolver a versión para iOS, que debería estar lista dentro de pouco. E, por se tiñades dúbida, a súa descarga é totalmente de balde.
App (Android) | https://play.google.com/store/apps/details?id=com.smartgalapps.android.medicine...
Publicado por Jon no 17/01/15 Etiquetas: Apps médicas Ningún comentario:
O libro do peto, un manual de consulta electrónico
Nas batas de todas as médicas e residentes hai unha constante, o manual de medicina. Un "pequeno" libro, que as máis das veces non colle ben no peto, e que co peso fai que a bata escore para un lado. Pois ben, se hoxe en día temos smartphones e tablets que serven como teléfono, cámara, despertador, axenda, calendario, videoconsola... por que non usalos tamén como manual de medicina?
Esta foi a idea que tiveron no hospital de Ourense, e para iso crearon o Libro do peto. Este libro é na realidade o manual Diagnóstico y tratamiento en medicina hospitalaria: Enfoque práctico. nun formato accesíbel grazas ao estudo Ailalelo. Temos así, dunha banda, a versión web en librodopeto.com, que podemos visitar co computador ou co móbil. É unha web simple e intuitiva, moi sinxela de usar. Mais... e se non temos conexión á Internet? Pois nese caso podemos usar a aplicación para Android, coa que podemos gozar offline do manual completo no móbil ou tablet.
Ah! E por se tiñades dúbida, tanto o acceso á web como a app son totalmente de balde.
App (Android) | https://play.google.com/store/apps/details?id=com.olibrodopeto.app
Publicado por Jon no 13/12/14 Etiquetas: Apps médicas Ningún comentario:
Publicacións máis antigas Inicio
Queres recibir o resumo semanal?
Escribe o teu correo-e
A vida do Jon (98)
As Aventuras do Dr. Sito (1)
Consellos para estudantes de Medicina da USC (10)
Cousas de médicos (44)
Cousas do blogue (5)
Historias do MIR (10)
Recomendacións da semana (10)
Webs en que colaboro
Baixo unha licenza CC. Con tecnoloxía de Blogger.


langs: gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl it gl gl gl en gl gl de gl gl it de gl gl gl gl gl

text:
As MIR e unha noites utiliza cookies de Google para fornecer servizos e analizar o tráfico. Ao navegar neste sitio estás a aceptar o seu uso. Máis información Aceptar
Boas! O meu nome é Jon Amil, son graduado en Medicina, e este é o meu blogue. Con isto xa tendes información suficiente sobre min, mais vou falar un pouco máis, porque definirme nunha soa frase dá aparencia como de persoa pouco profunda e nada interesante. E non, non son unha persoa profunda nin interesante, mais iso vós non tendes por que sabelo.
Veredes, eu nacín hai xa bastantes anos, curiosamente nun hospital. A miña nai podía ter dado a luz, non sei, nunha ferraxaría, mais decantouse polo hospital. Dalgún xeito o seu subconsciente sabía cal sería o futuro do seu fillo non-nado... Ou se cadra é que lle viña mellor parir nun ambiente aséptico rodeada de profesionais que nun local cheo de ferralla e ferramentas de bricolaxe. É un misterio que nunca saberemos.
Os anos foron pasando e fun facendo diversas cousas na miña vida, cousas que tampouco é cuestión de contar aquí, que isto é o apartado Quen son? e non o Sálvame Deluxe. O caso é que alá polo lonxincuo verán de 2013 tiven a idea de comezar un blogue para narrar as miñas aventuras e desventuras no estudo do MIR, que dei en chamar As MIR e unha noites. Porén, a vida é dura, e por cousas que pasan non puiden presentarme ao MIR nesa convocatoria. Nin na seguinte.
Afortunadamente todo chega, e despois de moito loitar conseguín acabar Medicina de vez. Entón agora mesmo estou totalmente inmerso na preparación do MIR 2016, no cal espero conseguir a praza de Pediatría que quero. E xa está, vou deixar de dar datos sobre min, que tamén hai que crear certo misterio. As persoas misteriosas parecen profundas e interesantes, e como dixen ao principio, é moi importante para min que pensedes que son profundo e interesante.
Vouvos deixar coa intriga de non saber a identidade do atractivo protagonista do vídeo. Só vos direi que, segundo contan por aí, é unha persoa profunda e interesante. E moi guapo.
Se queres contactar comigo, podes facelo no correo-e contacto@asmireunhanoites.com, a través do Facebook ou Twitter, ou deixando un comentario nalgún dos artigos deste blogue. Se queres corrixir algún erro meu, colaborar dalgún xeito ou simplemente comentar calquera cousa, non teñas medo. Finxirei ser simpático.
Queres recibir o resumo semanal?
Escribe o teu correo-e
A vida do Jon (98)
As Aventuras do Dr. Sito (1)
Consellos para estudantes de Medicina da USC (10)
Cousas de médicos (44)
Cousas do blogue (5)
Historias do MIR (10)
Recomendacións da semana (10)
Webs en que colaboro
Baixo unha licenza CC. Con tecnoloxía de Blogger.


langs: gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl hu gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl it gl gl gl en gl gl de gl gl it de gl gl gl gl gl

text:
As MIR e unha noites utiliza cookies de Google para fornecer servizos e analizar o tráfico. Ao navegar neste sitio estás a aceptar o seu uso. Máis información Aceptar
Como asoar o nariz correctamente
O Colexio Oficial de Fisioterapeutas de Galicia está a publicar no seu canal do Youtube unha serie de vídeos divulgativos moi interesante chamada Consellos para vivir mellor. Neste primeiro explican o xeito certo de asoar o nariz, unha cousa que nos vén moi ben agora que comeza a época de gripes e catarros.
A campaña de vacinación contra a gripe de Osakidetza
(Preme nas imaxes para velas en grande)
E non pensedes que van ao miúdo. Non se conforman con mandar un tríptico con esas imaxes por correo e ter os cartaces tamaño folio nas paredes dos hospitais e centros de saúde, non. Imaxinade a miña cara de fascinación cando pasei por diante do ambulatorio e vin isto na fachada.
A Forza é poderosa en Osakidetza.
Publicado por Jon no 03/11/16 Etiquetas: Cousas de médicos Ningún comentario:
A depresión é silenciosa. Calquera persoa pode caer nela.
Publicado por Jon no 04/10/16 Etiquetas: Imaxes Ningún comentario:
Sénteste só? Simplemente lembra que non estás só. NUNCA estás só.
Fonte | Bird and Moon
Publicado por Jon no 03/10/16 Etiquetas: Imaxes Ningún comentario:
«O deterioro da sanidade pública nos últimos anos» en Nós Televisión
O canal Nós Televisión (que actualmente emite nas comarcas de Tabeirós-Terra de Montes, Deza, Arzúa, Terras de Melide, Ordes e Compostela a través da TDT, e para todo o mundo a través da Internet) fixo esta reportaxe sobre o estado da sanidade pública galega. O vídeo céntrase especialmente na área sanitaria de Compostela, e conta coa participación de integrantes da Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS.
Recomendo que deades unha ollada ao vídeo, e se vos gusta, subscribídevos ao canal do Youtube de Nós Televisión.
Publicado por Jon no 21/09/16 Etiquetas: Vídeos Ningún comentario:
Os xenitais e o uso de armas
Neste verán estiven a traballar nun centro de recoñecementos médicos e psicotécnicos. Entre outras cousas, eu era o encargado de facer o recoñecemento médico á xente que quería obter ou renovar a licenza de armas. Todas as limitacións ou restricións para posuír unha licenza de armas figuran no Real Decreto 2487/1998, co cal me tiven que familiarizar para poder facer o meu traballo de maneira competente. Até aquí, todo ben.
Unha das cousas que máis me chamou a atención dese Real Decreto é que tivese un apartado dedicado ás doenzas xinecolóxicas. Quero dicir, é lóxico que haxa restricións ao uso de armas por perda da capacidade visual, por problemas neurolóxicos ou mesmo por diabetes. Mais que problemas xinecolóxicos podían supor un risco para o uso de armas? Pois alá fun mirar, e depareime con este cadro.
Podes ver o texto completo na web do BOE
Publicado por Jon no 19/09/16 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
Ser científico é unha actitude
Este artigo, escrito por este humilde blogueiro, foi publicado orixinalmente na páx. 68 do número 35 de Auriensis, a revista do Colexio de Médicos de Ourense.
Esta é unha pequena captura da revista. Se queredes lelo enteiro, baixádea en pdf.
Hai unhas semanas gravei un vídeo titulado “Que vén sendo a homeopatía?”. Para facelo, achegueime a unha farmacia que vendía produtos homeopáticos, para ver como os presentaban alá á xente común. O que me contaron non importa agora, podedes velo no Youtube se queredes, o que me chamou a atención foi outra cousa. A farmacéutica díxome, textualmente, que ela non era científica.
A Farmacia é unha carreira do ámbito das ciencias da saúde. E, segundo a RAG, científica é aquela persoa especialista nunha ciencia. Entón, calquera persoa que teña o título de Farmacia é, por definición, unha científica. Por que aquela farmacéutica non se consideraba científica?
A resposta veu despois, nunha conversa sobre o tema cun amigo químico. Ou sexa, un amigo que estuda Química, non é que use “amizade química” como eufemismo para unha relación afectiva. O meu amigo e eu temos bastante química, mais nunca pasamos ao plano físico. En fin, que me vou do tema. O caso é que tanto el coma min nos consideramos científicos, aínda que nos dediquemos a diferentes ámbitos da ciencia, e chegamos a unha conclusión sobre o verdadeiro significado de ser científico.
A RAG dirá o que queira, mais ser especialista nunha ciencia non fai de ti un científico. Podes ser farmacéutica, químico, médico ou física cuántica, iso non te converte en científico. Ser científico é ser escéptico, non acreditar en supersticións nin crenzas non demostradas. Ser científico é procurar a verdade, sen preconceptos nin apriorismos. Ser científico é ser capaz de mudar o teu pensamento se a realidade demostra algo contrario ao que pensabas. Ser científico é, en definitiva, unha actitude.
Publicado por Jon no 02/08/16 Etiquetas: Artigos Ningún comentario:
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Queres recibir o resumo semanal?
Escribe o teu correo-e
A vida do Jon (98)
As Aventuras do Dr. Sito (1)
Consellos para estudantes de Medicina da USC (10)
Cousas de médicos (44)
Cousas do blogue (5)
Historias do MIR (10)
Recomendacións da semana (10)
Webs en que colaboro
Baixo unha licenza CC. Con tecnoloxía de Blogger.