langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl es gl gl en fr gl fr gl gl fr gl es es gl gl gl gl en gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es es gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Laboratorio de Performance con Blanco & Roja no FETEGA do Carballiño - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Laboratorio de Performance con Blanco & Roja no FETEGA do Carballiño
Actualidade Xullo 31, 2018Xullo 31, 2018 erregueté
A AAAG (Asociación de Actrices e Actores  de Galicia) en colaboración co FETEGA (Festival de Teatro Galego do Carballiño) e co patrocinio da Fundación AISGE, organizan un taller de 6 horas facilitado polas creadoras Alba Blanco e María Roja, o día 18 de agosto.
Este laboratorio propón unha reflexión desde a práctica sobre os procesos de creación colectiva no eido da arte de acción, dirixido a creadorxs iniciadxs nas artes vivas
Tomando como base a experiencia de Blanco&Roja en modos de traballo colaborativos tanto no deseño como no desenvolvemento do seu labor artístico, apuntarase cara o exercicio da performance desde o interese de compartir coas e cos participantes tódalas fases dun proceso de creación.
A sesión iniciaranse cun adestramento encamiñado a azuar o estado de alerta corporal e mental propio do xogo, dun estar concentrado e sensible ao contexto espazo-temporal e relacional externo. Traballarase despois de forma colectiva nunha serie de ferramentas que axuden a traducir as inquedanzas iniciais que activan o desexo de creación en formas concretas, á vez que se exercitarán os modos de lectura e análise conceptual destas como crítica construtiva ao facer propio.
A derradeira parte da sesión adicarase á posta en común dos beliscos que o traballo realizado deixou nos corpos participantes, para pasar a formalizalos como punto final.
Blanco&Roja é un colectivo artístico formado por Alba Blanco (Vigo, 1981) e María Roja (Lugo, 1982).
Tralo seu paso pola Facultade de Belas Artes, derivan a súa formación cara o libro ilustrado e a creación escénica, respectivamente. A súa xuntanza xorde en 2014, cando volven coincidir no programa de doutoramento en Creación e Investigación en Arte Contemporánea da Universidade de Vigo e advirten a súa paixón común pola performance así como por unha similitude na forma de concibila. Dende entón compaxinan a creación persoal coa conxunta participando en diferentes mostras e eventos nacionais e internacionais e xerando ao redor dunha ducia de pezas que parten dunha proximidade co/coa espectador/a e dun gusto polo espazo público tentando reflexionar sobre o papel da muller dentro do eido da creación. O colectivo atópase tamén enrolado no desenvolvemento do proxecto SOPAPO, unha plataforma en rede para a difusión, creación e catalogación de material audiovisual vencellado coa performance.
Datas e duración: 18 de agosto, de 11.30h a 14.30h e de 17h a 20h. 6 horas
Lugar: Auditorio municipal do Carballiño.
Prazas e selección do alumnado: O obradoiro ten 20 prazas. A admisión no obradoiro farase mediante valoración por parte das docentes do CV e dunha carta de presentación que haberá que anexar á solicitude de inscrición.
As fichas de inscrición e a información completa poden descargarse aquí.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
AAAG, Aisge, Alba Blanco, Fetega, María Roja
Ver todos os artigos por erregueté →
Premio SELIC de creación literaria
Vilagarcía acolle unha nova edición do Festiclown do 9 ao 14 de agosto
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Laboratorio de Performance con Blanco & Roja no FETEGA do Carballiño
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


document_lang: gl

langs: es es

text: Comentarios en: Estuche metálico 300 g BOMBONES SURTIDOS – CATEDRAL DE SANTIAGO DE COMPOSTELA


langs: pt gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Falece o histórico actor Ernesto Chao - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Falece o histórico actor Ernesto Chao
Actualidade Agosto 6, 2018Agosto 6, 2018 erregueté
Hoxe faleceu aos 74 anos Ernesto Chao, actor histórico do teatro galego e un dos rostros máis coñecidos polo seu traballo no audiovisual.
Ernesto Chao foi un actor cunha dilatada experiencia profesional, especialmente no teatro, cunha carreira ininterrumpida desde 1969 onde destaca, entre outras, a fundación de compañías míticas como Abrente e Artello e a súa colaboración en proxectos como Teatro do Malbarate. Director do Centro Dramático Galego de 1986 a 1987, Chao fundou a súa propia compañía teatral, Lagarta Lagarta S.L. xunto coa súa esposa, a tamén actriz Rosa Álvarez. Xunto co seu traballo como intérprete, destaca a súa actividade en favor da mellora das condicións profesionais do sector coa fundación en 1985 da Asociación de Actores e Actrices de Galicia, da que tamén foi Presidente.
No plano audiovisual, o seu personaxe de Miro Pereira na serie Pratos Combinados foi o que lle deu máis popularidade con máis dunha década nas pantallas da Televisión de Galicia. Ernesto Chao traballou en máis dunha ducia de producións cinematográficas desde 1985, ano no que comezou a súa carreira televisiva. Así, despois de participar en múltiples programas de formatos diversos, nos últimos anos colaborou con papeis en series de éxito a nivel estatal como Cuéntame como pasó ou Fariña.
Entre os recoñecementos recibidos por Ernesto Chao está o Premio de Honra Abrente no Festival Internacional de Teatro de Ribadavia, o Premio Compostela de Teatro ao Mellor Actor Protagonista por Galileo Galilei, o Premio Chano Piñeiro do Audiovisual Galego como Mellor actor protagonista por Condenado a vivir, Premio de Honra Pedigree do VII Festival de Cans ou o Premio de Honra Fernando Rey por toda a súa traxectoria profesional.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Ver todos os artigos por erregueté →
Narón anuncia a súa programación para o último cuadrimestre
AAAG lamenta o falecemento de Ernesto Chao
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Falece o histórico actor Ernesto Chao
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: ca gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl is gl gl en es en gl gl gl gl en ast es es gl gl es pt es es es gl gl pt it es es es es es es gl gl es pt en en gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es en gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Crítica Xullo 6, 2018Xullo 6, 2018 erregueté
| Manuel Xestoso |
| Foto: ProLight Foto Estudio |
O asunto da identidade de xénero ten tantas arestas que cómpre ter claro cal é o relato que queremos transmitir para ter éxito en vencer esas resistencias ao cambio de que facemos gala os seres humanos. A identidade adoita ser unha construción demasiado fixada nas nosas mentes, e propoñer unha transformación debe contar cun argumentario convincente que lles permita aos espectadores atreverse a pensar sen as pexas que a tradición nos obriga a arrastrar. Nómades parte da convicción de que o público comparte o seu punto de vista, de que xa coñece o argumentario, e quizais iso non é exactamente así.
Talvez o punto de partida sexa demasiado amplo ou talvez é que se escolleu a priori unha forma de contar determinada sen valorar se se adaptaba ou non ao relato. Mais o certo é que o discurso da obra non acaba de callar no patio de butacas.
Nunha concesión a certas estéticas, a montaxe decide achegarse ao seu tema a través dunha “desdramatización” que pon a anécdota por riba da materia a tratar. O circunstancial substitúe a un tratamento medianamente detallado do asunto, na esperanza de que o público reconstrúa o marco xeral que se quere expoñer. Pero na liña seguida para facer avanzar a obra, ese anecdotario acaba sempre por distraer da cerna da cuestión, por engadir máis confusión que claridade. E o ritmo escollido non colabora en manter a atención: case sempre está máis centrado no efecto momentáneo que no conxunto.
En cada opción escollida, Nómades semella estar máis pendente de facer exhibición da forma que de achegar o discurso ao público. E cada elección afonda un pouco máis no desinterese do auditorio, que acaba por ver como algo alleo un exercicio escénico que non parece moi concernido con comunicar algo máis que unha serie de episodios cuxos vínculos aparentan ser algo remoto. E esa contradición remata por estragar un intento ben intencionado de contar algo necesario sobre a ambigüidade das identidades.
Nómades, de Xarope Tulú.
Elenco: María Roja, Atenea García e Diego Martínez.
Música orixinal: Nicolás Zamorano
Deseño de iluminación: Laura Iturralde
Deseño cartel: Alba Blanco
Técnico Luz/Son: Nicolás Zamorano
Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas. Auditorio Municipal. 3 de xullo de 2018.
Este artigo foi previamente publicado no Faro de Vigo de 5-07-2018.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Gena Baamonde, Mostra de Teatro de Cangas, Xarope Tulú
Ver todos os artigos por erregueté →
Hoxe comeza o programa da VIII edición de Corpo (a) terra
Irmandade a prol do humor entre a Mostra de Teatro de Cangas e o Singlot Festival de Girona
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl pt gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
O FETEGA do Carballiño presenta un programa protagonizado por mulleres - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
O FETEGA do Carballiño presenta un programa protagonizado por mulleres
Actualidade Agosto 8, 2018Agosto 25, 2018 erregueté
Onte presentouse no Centro Cultural “Marcos Valcárcel” da Deputación de Ourense a programación completa da XXIX edición do Festival de Teatro Galego.
O acto tivo lugar ás 12:00, e nel gardouse un sentido minuto de silencio polo falecemento do actor Ernesto Chao, durante o cal todos os presentes se puxeron en pé, instante seguido dun fortístimo aplauso. Presidiu en todo momento a mesa a súa foto actuando o ano pasado no FETEGA. O actor recentemente falecido, presentara no FETEGA 2017 neste mesmo acto coa cía. Redrum teatro a estrea absoluta en España da súa produción A Canción do Elefante.
A directora fixo mención á falta de apoio económico desde o AGADIC, a axencia galega das industrias culturais, que este ano non concedeu axuda ao festival, o único exclusivamente en galego.
O FETEGA presenta nesta 29ª edición un programa variado con especial visibilidade da muller, cun 90% da programación protagonizada por mulleres, de mañá tarde e noite ao longo de 3 xornadas, e para todos os públicos.
A animación de rúa estará protagonizada pola compañía Barafunda, que representará O polbo escapista, Flamencos e Xirafa o mércores xoves e venres respectivamente. Haberá pases ás 12:00, ás 18:30 e, diante do auditorio, ás 22:00.
No anfiteatro, o mércores 22, estará a compañía Vueltos de Rosca con Totum Revolutum, unha disparatada viaxe autobiográfica a través das diferentes modalidades de circo. O xoves 23, Pistacatro estará con A vida tola, interpretada por Pajarito. O venres 24, Duelirium presentará O que queda por chover, un espectáculo que fala do paso do tempo de dúas mulleres.
No Auditorio, o festival comezará o mércores 22 coa compañía De Ste Xeito, que traerá Loló e Mamá, con dramaturxia e dirección de Esther Carrodeguas e interpretada por Josi Lage e Stephy Llaryora. O xoves 23, será a quenda de A Panadaría, coa multipremiada Elisa e Marcela. Finalmente, o venres 24, Artesa Teatro pechará o festival con Chola, a It Girl [na foto], con interpretación e dramaturxia de Laura Villaverde.
O Premio Fetega Dorotea Bárcena de Honra desta edición será para Marta Pazos, directora de escena, actriz e escenógrafa da compañía Voadora, coa cal leva colleitados numerosos premios que a converten nunha das directoras máis recoñecidas nestes momentos.
Ademais, o festival ofrece un obradoiro, “Pedra, papel, belisco, laboratorio de performance” impartido por Alba Blanco e María Roja, e dirixido a creadoras e creadores, e unha serie de mesas redondas que, baixo o título de Pasado, presente e futuro das mulleres na escena galega” reunirá, o día 24 ás 12:00, na Casa da Cultura, a varias creadoras de diferentes xeracións.
Como xa é tradicional, o festival rematará cunha Gala –que nesta ocasión será presentada por Laura Villaverde– na que se desvelarán os premios escollidos polo xurado, composto este ano por Víctor Dupla, María Vázquez e Morris.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
A Panadaría, Alba Blanco, Antonio Durán Morris, ArtesaCía, De Ste Xeito, Duelirium, María Roja, María Vázquez, Marta Pazos, Pajarito, Pistacatro, Victor Duplá, Vueltos de Rosca
Ver todos os artigos por erregueté →
AAAG lamenta o falecemento de Ernesto Chao
Repulsa da AAAG ao titular de El Correo Gallego na morte de Ernesto Chao
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home O FETEGA do Carballiño presenta un programa protagonizado por mulleres
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl es gl gl pt pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl sk gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Cía. Prácido Domingo: “A nosa profesión é un pequeno acto revolucionario de resistencia” - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Cía. Prácido Domingo: “A nosa profesión é un pequeno acto revolucionario de resistencia”
Entrevistas Xullo 18, 2018Xullo 18, 2018 erregueté
Non hai que ser unha casa para ter pantasmas foi a carta de presentación da compañía Prácido Domingo, formada por Belén Bouzas, Fran Martínez e Diego M. Buceta. O espectáculo, gañador do Xuventude Crea 2017 e presentado no marco do proxecto .EXE de Teatro Ensalle, pasou neste mes de xullo polo festival Corpo(a)Terra. A erregueté conversou coa compañía para coñecer un pouco máis sobre este proxecto que toma o corpo como centro do seu universo creativo e tende pontes entre as artes marciais e a danza contemporánea.
| Vanesa M. Sotelo |
|Foto: Joaquim Leal |
O nome da compañía remite a un xogo de palabras no que a pracidez do sétimo día da semana se mestura co nome dun recoñecido tenor. Tomando como punto de partida ese compoñente lúdico no que a delicadeza, o humor e a poesía parecen mesturarse, cales son os elementos fundamentais sobre os que se asenta a compañía?
DIEGO.- Para nós o máis importante de todo e o que máis valoramos é o corpo, centro do noso universo creativo. A nosa traxectoria é diversa ao igual que as nosas inquedanzas, dende o teatro textual á danza contemporánea, pasando polas artes marciais ou o teatro físico. Queremos poñer en valor todo ese amplo espectro de posibilidades partindo da investigación para crear algo que sexa noso, un traballo persoal onde o corpo cobre outras dimensións, levalo máis alá, explotando todas as súas capacidades expresivas. Todo isto enmarcado na poética das imaxes e a creación de atmosferas que serven de soporte ao traballo físico.
Non hai que ser unha casa para ter pantasmas foi a carta de presentación da compañía. Cales son as liñas temáticas sobre as que se asenta?
FRAN.- Partimos do concepto de resiliencia como capacidade dun material ou organismo para adaptarse ao choque, ao conflito. Quixemos levar este concepto material ao físico, á maleabilidade e manipulación dos corpos, e como estes se adaptan, se reestruturan e continúan. Por outra banda, está a investigación que Belén leva anos desenvolvendo en relación a tender pontes entre o Aikido e as artes escénicas, de onde apareceron materiais novos e motivos físicos que nos axudaron a profundar no concepto de resiliencia. É agora, despois do parto, que comezamos a comprender que é o que temos entre mans, sentimos que a base deste traballo é a fronteira, delicada e terrible, entre o amor e a dor, o coidado e a agresión, unha fenda que deu acceso a unha experiencia do corpo próxima ao fantasmal, ao inconsciente.
Forza e delicadeza son dúas claves que se mesturan na peza. Como abordan nela esa conxunción de artes marciais, danza contemporánea e teatro físico que son un dos selos de identidade da compañía?
BELÉN.- Esas tres disciplinas parten na súa esencia do corpo como canal expresivo e comunicativo. O traballo de investigación sobre o que xirou esta creación en concreto buscaba afondar nas pontes existentes entre elas en canto ao puramente físico. Foi así como comezamos un traballo de exploración en material específico de Aikido como arte marcial, buscando a raíz diso levalo a outros lugares sen que a esencia da actitude marcial e esa calidade de movemento que lle é propia se difuminasen. Mantivemos así a esencia da arte marcial dentro do contexto da danza e o mesmo camiño se seguiu cos trazos de teatro físico presentes na obra. Poderiamos dicir que o número 3 é un número fundamental dentro da nosa creación e da nosa compañía. En Aikido trabállase en moitas ocasións con 3 movementos que despois se fusionan en 1. Nós somos 3 corpos que se fusionan ata converterse por momentos nun só. E de novo o número 3, 3 disciplinas que buscamos fusionar nunha única creación bañada por todas elas.
En canto ao traballo da compañía, artes marciais, danza e teatro conviven como selo persoal e identificativo dun xeito inevitable, xa que xs tres nos coñecemos e comezamos o noso camiño escénico a través do teatro na ESAD de Galicia e, posteriormente, hai xa 9 anos Fran e Diego se mergullaron de cheo no universo da danza contemporánea e eu no do teatro físico. Estas disciplinas forman parte de nós e impregnan o noso traballo e os nosos corpos.
Non hai que ser unha casa para ter pantasmas presentouse no Teatro Ensalle dentro do proxecto de residencias artísticas .EXE (Espazo Xerador Ensalle). Que supuxo para a compañía a presenza neste espazo?
FRAN.- Para unha nova compañía como a nosa, que ademais traballa no ámbito das artes do corpo e a creación contemporánea, é extremadamente difícil acceder a espazos de exhibición ou ser programada en festivais. Por fortuna, en Galicia hai moita xente e colectivos que cren e apostan por este tipo de propostas e traballan precisamente para proporcionarlles espazo e visibilidade. Unha destas estruturas é o Teatro Ensalle, imprescindible no ámbito da creación contemporánea en Galicia, e sempre confiaron no noso traballo máis do que nós mesmxs. Alí non só puidemos estrear Non hai que ser unha casa para ter pantasmas, senón que tamén dispuxemos dunha residencia técnica e de creación ao abeiro do proxecto .EXE. Sen o seu impulso non sei se seguiriamos con vida ou non, pero sen dúbida todo sería máis difícil.
Sodes unha compañía de nova creación que presentou o seu traballo en festivais de Galicia como o Herdanza ou o Corpo(a)Terra e tamén en programacións como a do Espazo Inestable de Valencia ou o Festival Cortoindanza de Cerdeña. Existe un mercado para a danza contemporánea máis alá dos festivais?
DIEGO.- O mercado da danza é preocupantemente precario en xeral. Festivais como os que nomeas son heroicos exemplos de resistencia, de como sen apoios e con moito esforzo unha comunidade loita por facer visible e dignificar a nosa profesión. Hoxe en día, e máis para as pequenas e novas compañías que tratamos de facer parte do tecido cultural, estes espazos de encontro son fundamentais, non só pola oportunidade de compartir o noso traballo senón tamén por poñer en contacto e afianzar lazos entre xs profesionais do sector, unindo forzas. A danza está tan invisibilizada nas programacións culturais convencionais que apenas queda espazo para nós, véndonos relegadxs a loitar por pequenos ocos na maioría dos casos cunhas condicións pouco dignas que non permiten o desenvolvemento e profesionalización real das compañías. A nosa profesión é un pequeno acto revolucionario de resistencia, e é deste xeito como seguimos traballando para que a danza faga parte activa da realidade cultural e acade así o lugar que merece.
Prácido domingo ten un espazo reservado para a pedagoxía. Que obxectivos perseguen desde esta área?
BELÉN.- En canto aos cursos que impartimos conxuntamente como compañía (Aikido para danza), cómpre dicir que se trata dunha metodoloxía que parte dunha profunda investigación previa en relación ao Aikido como posible ferramenta para o adestramento físico actoral que iniciei durante a elaboración do meu TFM (titorizado por Manuel Vieites). Unha vez xuntxs, tras experimentar en nós mesmxs como intérpretes as posibilidades desta disciplina marcial no enorme universo da danza (como obxectivo de creación no noso espectáculo), comezamos unha investigación conxunta de traspaso de coñecementos entre esta Arte Marcial e a Danza Contemporánea, que nos levou e está levando, a impartir cursos en escolas a bailaríns e bailarinas pero tamén a aquelas persoas interesadas no traballo de corpo, sexa cal sexa a súa disciplina. Para nós, cada experiencia docente supón compartir e medrar. O que buscamos agora mesmo é profundar cada vez máis no estudo pormenorizado desta nova metodoloxía e continuar compartíndoa, vivenciándoa e aprendendo de cada unha desas experiencias para mellorar como docentes. Supón para nós, por tanto, un enriquecemento persoal pero tamén unha fonte de ingresos puntual que apoia a nosa actividade sobre o escenario. En moitas ocasións, os ingresos destes cursos intensivos serven para amortizar os gastos de viaxe das funcións que realizamos fóra de Galicia. Poderíase dicir que é un apoio económico á precariedade sobre a que nos movementos nestes momentos na nosa profesión sobre as táboas.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Ver todos os artigos por erregueté →
Presentada a nova tempada do Ciclo Principal do Teatro Rosalía da Coruña
A meio da noite
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Cía. Prácido Domingo: “A nosa profesión é un pequeno acto revolucionario de resistencia”
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl es gl ca gl es de en en gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl en ca gl gl gl en es gl es it es es es es es es gl gl es pt en en gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es es gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Marianella sobre Marianella, por Esther Carrodeguas - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Marianella sobre Marianella, por Esther Carrodeguas
Opinión Xullo 22, 2018Xullo 22, 2018 erregueté
A partir dun pequeno encontro con Marianella Moreno na MIT de Ribadavia, onde presentou Ella sobre Ella.
| Foto: Rosinha Rojo / MIT Ribadavia |
Falar con Marianella dáche un aquel de esperanza na humanidade: que unha muller que xira o mundo coas súas pezas sexa tan de pincho de tortilla. Ten que ver, supoño, con que está do lado do teatro independente (para o que apenas hai recursos económicos, como é lóxico), e que entende a súa compañía coma unha familia escollida e por tanto desexada: esa familia coa que realmente queres estar.
Arrancamos falando da liberdade na arte (na artista) e ela xa se coloca nun lugar concreto da mesa: o bordo. Sen risco, di, non hai arte: sen a posibilidade de caer. Se che importa de máis -o éxito- ficas paralizada. E en todo caso, ironizamos, facer teatro é fracasado di per se: non producimos obxectos de venda: non entramos na ruleta neoliberal: ficamos lonxe da economía do éxito. O teatro é unha reserva natural de valores. Se sobrevive é porque a humanidade aínda paga a pena.
A Marianella non lle interesan os lugares fixos. Non ten fórmulas ríxidas, preconcibidas. Gosta de investigar xerando un espazo-tempo relaxado onde as actrices e/ou actores se poidan entregar -se expoñan- para dar a luz unha verdade poética persoal e interdependente. A curiosidade é o gran motor: a dúbida: a frescura de non ter nin idea de como vas resolver o que teñas que resolver. Nada está xa escrito mesmo cando estea ‘o escrito’. Todo se vai cociñando man a man na procura dun vinculo real co real: coas persoas e coa realidade sensible, política e estética. A súa entrega total na sala de ensaios fai que, a maiores, sexa este un lugar de crecemento persoal para ela: un encontro amoroso, íntimo e profundo; un mergullo san nas complexidades psíquicas coas que convivimos.
Os ingredientes principais das súas receitas? Intuición. Ese camiño entre o consciente e o inconsciente. Saber e non saber. Conexión e escoita constante. Confianza. Para que aconteza o milagre da creación conxunta. Música. Cada vez máis presente nas súas montaxes como liberadora do corset da palabra. Silencio. A pausa da reflexión para atoparte neste mundo que desborda propostas-libros-imaxes. Soidade. Ser artista é ser antisocial, mesmo nun sistema colectivo coma o teatro. Porque ten que ver co mirar, co punto de vista, con distanciarse e non ser un súbdito: velaí o pulso. Tempo. Como termómetro da verdade: non se pode acurralar a creatividade se pretendemos un vínculo verdadeiro.
Porén, todo é posible. Así, no 2017 abriu o festival Sala de Parto (Lima) coa súa peza Bicentenaria (autoría compartida xunto a Mariana Silva) nun proxecto que inclúe a 200 mulleres en escena [entre actrices profesionais, bailarinas, rapeiras, deportistas, avogadas, amas de casa ou xornalistas] re-visitando a figura da muller ao longo dos séculos nun proxecto cociñado en tan só 10 días. Cada prato ten unha receita diferente: unha preparación única.
Cando unha vai a un buffet libre, sabe do risco de empacho. O exceso está contido nese formato culinario no que todo cabe, e sen límite. Por iso non é estraño que para una obra excesiva como Ella sobre ella, Marianella teña escollido o garfo libre, como ela lle chama ao noso buffet, para investigar sobre Carlota Ferreira, muller transgresora dos canons da sociedade uruguaia do século XIX –así reza a wikipedia-, de vida turbulenta e romances escandalosos, entre eles os que mantivo con Juan Manuel Blanes (o gran pintor uruguaio que a retratou no que é unha icona da arte nacional) e tamén co seu fillo Nicanor, con quen casou para pedir a anulación de matrimonio 6 meses despois. Algo máis de tempo fixo falta (ano e medio, aínda que con moitos outros menús na carta) para cociñar unha peza cuxos ingredientes principais son a arbitrariedade, a liberdade e unha chea de recursos escénicos para falar dunha vida arbitraria, libre e absolutamente chea que pon en cuestión o noso cuestionamento. Un ‘ela sobre ela’ que remata por ser un nós sobre nós.
Carlota ven do pasado e co impulso que tivo que facer para saír da historia plántase en escena. Reclama a súa imaxe. Mais non ven reconstruír a historia senón que ven vivir de novo, nos nosos tempos, ven ser unha muller de hashtag excesiva, libre e chea de vida. Ven reconstruír a súa vida e tamén a súa imaxe. Quere recontarse dende o ela (dende a femia). Esta son eu, ven a dicir: a que fode, a que canta, a que se ri e a que chora, a que vomita, a que da noxo pero sobre todo a que é libre. E por ser ela, non nos queda outra que preguntarnos quen somos nós: as que xulgamos, as que non aceptamos, as que condenamos: as que non somos tan libres. Este é o éxito da proposta: que a transgresión (nomeadamente a sexual) segue a operar tantos anos despois en tanto que transgresión. Que #carlotabi #carlotahetero #carlotahomo segue sendo revolucionaria, provocativa e provocadora. Estamos nas mesmas, vennos dicir Marianella. Estamos nas mesmas e isto non ten pinta de cambiar demasiado, podemos engadir dende o patio de butacas. ‘Eu podo foder no pai e no fillo. Poderán eles? Eu estou preparada. Estades vos?’. Mané-Carlota insiste en recordarnos que o mundo non está preparado para a liberdade. Que o mundo se salva a si mesmo do caos do exceso a través do medo. Da dor. Do medo á dor. Da incomprensión. Do medo da dor da incomprensión. Porque a humanidade porta con ela as cancelas alí onde vai. Porque a liberdade sae cara, tanto máis para as mulleres
O espectáculo cuestiona tamén a propia construción vital do pasado histórico. Todo o que sabemos sabémolo a través das outras persoas. Defínen-NOS. Especialmente, dende o relato masculino. Así é no caso de Ferreira: todo o que sabemos dela chéganos a través do ollar dos homes que a coñeceron. Por suposto, Mané e Marianella non poden fuxir de ser unhas ‘outras’ que falan, mais na súa re-construción apreciamos a frescura suficiente para entender que esa ela non é ela, que esa ela é outra, que a ela de verdade ninguén a pode contar. Ao tempo, desfrutamos desa re-visitación dos corpus-machos dende o corpo-femia. Ese pai e ese fillo –pintores- que no lenzo da escena non pintan apenas nada, nin están demasiado pintados. Vinganza escénica: ela vense pintar a si mesma.
É o momento de collermos os pinceis, parece berrar Marianella. Dende o erótico tamén. Dende o politicamente erótico. Dende a cona, digo. Como nos saia da cona, vaia. Pouca documentación e moita creación. Un micro. Unha guitarra. Un lenzo en branco. Moita liberdade. Risco. Vómito. Dor. E unha actriz disposta a todo -como a musa- dentro do espazo de relativa seguridade que nos ofrece a sala de ensaio (e de re-presentación). Unha actriz líbera que rí a gargalladas mentres nos conta que se chegou a facer adicta a un certo tipo de ensaios con grupos de persoas tamén dispostas a todo. A probar. A xogar. A ser sen cancelas.
Marianella arrisca e gaña nesta proposta que leva o aplauso do público tanto en Uruguay (onde a desmitificación das imaxes históricas podía ter sido unha desfeita) como aquí, onde a proposta non racha moldes históricos pois os referentes non os coñecemos e a peza en si non deixa entrever a “verdade” que hai detrás. A recepción é toda outra (non existe o paralelismo e pérdese unha certa profundidade) mais o público parece non necesitalo. E a Marianella non lle importa: non lle gusta pensar demasiado no público. As fronteiras na arte, di, non existen.
Docencia, activismo cultural e creación mestúranse na vida de Marianella á maneira dun collage sen orde preestablecida ou intencións claras agás o seu activismo. A arte é un acto de desobediencia, di. O teatro unha trincheira de denuncia onde tes un público prisioneiro ao que contarlle cousas. Sentados. Dispostos a escoitarte. Non é pouco nos tempos que corren.
Marianella fai política dende a forma, e moitas veces tamén dende o contido, cando escolle por exemplo falar sobre Elena Quinteros (mestra e militante anarquista detida e desaparecida durante a ditadura cívico-militar uruguaya). Ou cando leva a cabo a súa Antígona Oriental (dirección de Volker Lösch) na que realidade e ficción se mesturan nun coro con vinte ex-presas políticas e exiliadas que comparten escena con profesionais. A forma non esquece o fondo. As personaxes falan e responden as persoas: non é o mesmo empurrar con carraxe a unha actriz que á que foi protagonista da escena real. No daré hijos, daré versos é outro exemplo. Marianella pechouse unha semana na súa habitación tentando conectar coa soidade de Delmira Agustini, muller e poeta adiantada ao seu tempo -e por tanto incomprendida- finalmente asasinada de maneira tráxica polo seu exmarido en 1914. Unha historia que conecta de cheo cos telexornais deste noso presente nomeadamente feminista do que Marianella desconfía. A mellor militancia, confesa, é a silenciosa. Non se pode ser feminista porque está de moda. Hai que ser feminista dende o que se produce, dende o contido, dende o equipo, e sobre todo dende como se é en solidariedade coas colegas, e non actuando peor ca un ‘macho’.
Tamén desconfía dela mesma cando amosa a súa valentía só na escena. Hai que ser valente fóra dela tamén, di. Por iso decidiu escribir un artigo manifestándose de maneira crítica en contra da nova lei de teatro independente que se vai aprobar en Uruguay. Sairá á luz esta mesma semana no semanario político Voces. Está un chisco nerviosa. Sabe que gañará inimigos. Impórtalle pero non lle importa. As artistas non podemos deixar que nos aplaque o medo. Non podemos ficar caladas. Temos que conseguir que as cousas muden.
Cía. La Morena (Uruguay)
Dramaturxia e dirección: Marianella Moreno
En escena: Mané Pérez
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Marianella Morena, Mostra de Teatro de Ribadavia
Ver todos os artigos por erregueté →
Avelina Pérez gaña o XIII Premio Abrente
A Panadaría gaña o Premio do Público da MIT de Ribadavia con ‘Elisa e Marcela’
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Marianella sobre Marianella, por Esther Carrodeguas
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: fr gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl fr gl gl en de en gl gl gl gl en fr es fr en es es es es it fr nl es gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es fr gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
L'État de Siège - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Crítica Xullo 16, 2018 erregueté
Os donos do medo
| Manuel Xestoso |
| Foto: Jean Louis Fernandez |
A tese manéxase moito nos últimos anos: se recortamos liberdades para defendernos da violencia estamos facilitándolle a vitoria aos que atacan unha forma de vida conquistada a base de innúmeras loitas e sacrificios. Pero o certo é que ante a Historia, tendemos a entregarnos ao medo con máis facilidade que a arrepoñérmonos ante a adversidade. Tendemos a deixar que outros tomen as rédeas do noso destino sen preguntarnos a quen beneficia ese absentismo nin quen son os verdadeiros donos do medo.
L’État de Siège foi escrita despois da fin da II Guerra Mundial e explora ese fenómeno colectivo de aceptación do totalitarismo. Fala sobre o terror pero, de xeito principal, sobre o seu manexo por parte do poder. Camus abordou o tema de xeito metafórico, a través dun personaxe que se presenta como a Peste e que se presenta ante a sociedade esixindo o poder absoluto. Pero a metáfora non resulta tan abstracta cando nos decatamos de que a descrición de como as autoridades e a poboación van deixándose gañar polo pánico e pola submisión ten un alarmante eco de actualidade. De que a proclamación dun estado de sitio que permite ao goberno esquivar a lei invocando un perigo inminente para a nación é un mecanismo que non perdeu vixencia.
Demarcy-Mota acepta o reto de traer aos nosos días o texto de Camus construíndo un escenario distópico e atemporal que permite unha imaxinería que abala entre o medieval e o futurista. Esa indefinición temporal, unha certa disposición coreográfica do movemento e un tratamento moi elaborado do son e da imaxe videográfica que acompañan a representación redundan no carácter deshumanizado do marco descrito e permite centrar a atención no debate de ideas. A crenza humanista de Camus de que abonda con amar e non ter medo para resistir semella bastante inxenua e dunha inocencia política case preocupante: daquela, a operación de Demarcy-Mota de reforzar o carácter de fábula da obra dálle a volta ao discurso, colocándoo no plano do alegórico. Canto máis se afasta escenicamente da intriga, máis forza gaña a función en convicción ideolóxica.
A compañía logra axilizar a trama convertendo o argumentario en espectáculo, manexando as claves simbólicas con habelencia plástica e dramatúrxica: en ocasións, o fresco que se nos amosa adquire un carácter operístico que fai boa parella coa transcendencia do tema. A función manéxase mellor nese campo onde se exhibe músculo dramático que no matiz sentimental da intimidade dos personaxes. Probablemente por causa desa candidez política do texto de Camus, mais tamén pola circunstancia que nos arrodea: hai que ter en conta os telexornais para entender cal é a lectura exacta que nesta época lle debemos dar á alegoría. Hai que ter en conta o que sucede aí fóra para ler correctamente unha proposta que nos interroga dende un presente talvez xa distópico.
L’État de Siège de Albert Camus
Compañía: Théâtre de la Ville
Elenco: Serge Maggiani, Hugues Quester, Alain Libolt, Valérie Dashwood, Hannah Levin Seiderman,Jauris Casanova, Philippe Demarle, Sandra Faure, Sarah Karbasnikoff, Gérald Maillet, Walter N’Guyen, Jackee Toto, Pascal Vuillemot
Asistente de dirección: Christophe Lemaire
Iluminación: Yves Collet, Christophe Lemaire
Creación sonora: David Lesser
Creación vídeo: Mike Guermyet
Atrezzo: Griet de Vis
Festival de Almada. Teatro São Luiz, Lisboa. 14 de xullo de 2018.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Albert Camus, Emmanuel Demarcy-Mota, Festival de Almada
Ver todos os artigos por erregueté →
Rolda Internacional: 16 / 07 / 2018
Presentada a nova tempada do Ciclo Principal do Teatro Rosalía da Coruña
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home L’État de Siège
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl es gl en nn en gl gl gl gl gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl es gl gl gl es es gl gl gl gl gl en ca gl pt es es es gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
O ronsel, por Esther Carrodeguas - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
O ronsel, por Esther Carrodeguas
Opinión Febreiro 28, 2018Febreiro 27, 2018 erregueté
| Esther Carrodeguas |
| Foto: Manuel G. Vicente |
Corre veña dálle: corre, Esther, corre! Corre que chegas tarde: corre! A cabalo-en metro-en tren, corrrrrrre! Corre que mentres corres todo se perde polo camiño.
Desas cousas que se perden: Estela Lloves.
Coñecina en febreiro de 2018. Escenas do Cambio.
A cousa prometía dende o comezo, pois a bicicleta estaba dada a volta. Xa se podía intuír que, no canto de seguir indo ás presas a todas partes, iamos poder facer algo máis interesante. Por exemplo música, por exemplo danza, por exemplo arte. Por exemplo gastar o tempo así, mirando a Estela debuxando un ronsel que aínda escintilea.
Que mágoa que nós mesmos (nós mesmas) no mundo globalizado que nos engloba, non sexamos quen de poder coñecer (e re-coñecer-nos) nunha muller tan grande como Ela. Nunha muller que… fala galego (!). E se fala galego… aprendeu catro palabras para vir a Galicia a actuar? Pois non parece. Sabe galego… porque fixo unha Erasmus en Compostela cando era moza? Mesmo non parece. Mesmo parece… o que verdadeiramente parece, para dicila clara, é que é galega. E eu tentando disfrutar da bicicleta cos pés para arriba, de Estela deixando ronsel, da súa magnifica danza-clown, e por dentro arrabeando por saber de onde cona saíra aquela marabilla. De que recuncho da miña terra. Curiosamente, de Vigo. Xustamente onde eu vivo. Claro que agora vive en Berlín…
Saudeina ao saír. Díxenlle que moi ben, que me encantara, calquera cousa así. Tamén lle dixen que non a coñecía de nada e que estaba feliz. Encantada de coñecerte, díxenlle. Díxenllo de verdade, non como frase feita. Díxenllo emocionada, non ás presas por dicir algo. Díxenllo porque necesitaba dicirllo: pararme inda que fóra cinco segundos diante dela antes de volver correr quen sabe onde.
Como nunca estiven en Berlín, cando vaia, vou alugar unha bicicleta. Aínda me queda por decidir se para pedalear moi suavemente pola cidade ou para darlle a volta no medio da cidade e tentar facer música, danza, arte… na procura eterna de deixar tamén eu, algún día, un ronsel coma o de Estela.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Escenas do Cambio, Estela Lloves, Esther Carrodeguas
Ver todos os artigos por erregueté →
Ibuprofeno Teatro estrea ‘Casa O’Rei’ en Vigo
Premio ‘A Pegada de MicroDramas’
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home O ronsel, por Esther Carrodeguas
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl es gl gl en en gl gl gl gl gl gl en en gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl pt gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl en ca gl pt es es es gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Derrubando muros invisibles, por Rebeca Sanz Conde - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Derrubando muros invisibles, por Rebeca Sanz Conde
Opinión Xaneiro 25, 2018Xaneiro 25, 2018 erregueté
A autora vén de dirixir a lectura dramatizada da obra Índigo, de Vanesa Sotelo, no El Pavón Teatro Kamikaze de Madrid, dentro do ciclo Las funciones por hacer.
| Rebeca Sanz Conde |
Cando recibín o texto Índigo algo máxico sucedeu case de inmediato. Ao comezar a lectura puiden sentir como unha voz me guiaba internándome nun mundo alleo e abafadoramente próximo á vez, unha voz que atrapou os meus sentidos e impediu que abandonase o texto que tiña entre as mans. Esa voz foi a que fixo que me decidise por ese texto de entre os ofrecidos pola plataforma Contexto Teatral que, xunto á de Directores emerxentes en emerxencia pon en contacto a dramaturgos e directores noveis para traballar conxuntamente nun ciclo de lecturas dramatizadas, “Las funciones por hacer”, impulsado polo Teatro Pavón Kamikaze. Esta marabillosa iniciativa foi a que me permitiu descubrir esa voz para min ignota, a da dramaturga Vanesa Sotelo.
Así, iniciouse unha viaxe na que parecían derrubarse por momentos os muros invisibles que nos separan a todos os iniciados ou emerxentes (pois así somos concibidos todos aqueles menores de 45 anos, indistintamente dos anos que levemos dedicándonos ao teatro) dos teatros de maior prestixio deste país. Esta aposta valente, e moi necesaria, deste teatro madrileño que se alzou merecidamente co premio Nacional de Teatro 2017, sería ben que for imitada por outros teatros e espazos non privados, xa que isto enchería de vitalidade e novos rumbos ao teatro.
A proba de que estes muros invisibles pero absolutamente notorios existen, é precisamente a aparición destas plataformas que conseguiron conectar a voz de Vanesa coa miña. Se os novos escritores tivesen un lugar onde deixar voar o seu universo creativo, a unión deste colectivo non resultaría tan necesaria; do mesmo xeito, se nosoutros “novos directores” tivésemos un oco na programación de espazos públicos, poderiamos fuxir da eterna precariedade do noso sector que nos obriga a permanecer en salas alternativas ás que só lles interesa unha multiprogramación desatinada, pero altamente rendible; multiprogramación que non segue outro criterio que o de albergar moitas compañías, pois iso asegúralles maior número de público potencial xa que cada equipo arrastrará á súa familia e amigos. Estas salas en Madrid, proliferaron como os fungos nas estacións húmidas e as compañías novas lanzámonos a elas case á desesperada, pois necesitamos que a nosa voz e visión do mundo se faga escoitar e sentir, sen ser realmente conscientes de que non recibiremos maior público que o que nós mesmos acheguemos. Unha práctica habitual e altamente frustrante, ademais dunha ruína económica, que non nos leva senón a unha espiral de desilusión e desesperanza.
Así que cando recibín a chamada dos meus compañeiros emerxentes en emerxencia, sentín que eses muros se rachaban; cando me informaron de que o Teatro Kamikaze nos facilitaba o seu espazo, o teatro de moda en Madrid cuxo público está conseguido a base dunha traballada e coidada programación, notei que as pedras comezaban a soltarse; cando me enviaron varios textos da plataforma Contexto Teatral para que escollese o que mellor conectase comigo, respectando así a miña sensibilidade como creadora e favorecendo así a conexión máxica de mundos creativos dispares, escoitei o retumbar do muro caendo.
O que sucedeu despois é esa viaxe pracenteira na que conectei cunha voz hipnotizadora por actual e vibrante por contido que, de non ser por estas plataformas, xamais coñecería. Maxicamente, o mundo feminino e desgarrado de Vanesa conectou co meu e a súa xenerosidade como creadora permitiume deixar voar a miña propia creatividade con liberdade, producíndose unha sinerxía única. O seu mundo cativoume e fíxeno meu, e en apenas cinco días de ensaio, grazas a un marabilloso equipo que se entregou desde o principio á miña paixón por esta viaxe, chegamos coa nosa proposta ao Teatro. Alí esperábanos un cartel de localidades esgotadas onde un público, que xamais antes coñecera nada do que a miña compañía LAFINEA creara, aplaudiu gustoso e permaneceu no coloquio posterior para facernos saber que o texto, como a min, lles fascinara e a proposta permitíralles sentir a voz que os emocionaba.
Nese momento, o muro terminou por derrubarse; nese momento, a fascinante voz de Vanesa, unida á forza de Contexto Teatral, a vibrante posta en escena do meu equipo unido á inquebrantable firmeza dos directores emerxentes en emerxencia, e a valentía do teatro Kamikaze, derrubaron o muro invisible que nos afasta do gran público, das novas sensibilidades que claman por novas voces.
Rebeca Sanz Conde. Licenciada en Dirección de Escena (RESAD, 2014), en Filoloxía Hispánica (UCM, 2007) e Interpretación Textual (Escuela de Teatro La Lavandería, 2006). En 2012 estréase como directora coa montaxe Animales nocturnos, de Juan Mayorga, na Studiobühne da Universidad de Paderborn, Alemaña. Cofundadora da compañía LAFINEA Teatro, leva a cabo a produción, dirección e adaptación de diversos espectáculos como El encanto de una hora, de Jacinto Benavente; La boba para los otros y discreta para sí, de Lope de Vega; Muerte del apetito, de Sor Marcela de San Félix; e recentemente, a produción e direción do texto de José Cruz Desde la otra orilla. Entre as súas direccións para outras compañías atópanse Cosas de mujeres, de Manuel Izal; Tristán e Isolda, de Marco Antonio de la Parra. Tamén dirixe e adapta El burgués gentilhombre, de Molière, e Cásina, de Plauto. Entre os seus traballos máis recentes está a dirección das obras de Pablo Canosales, Ultimamente estoy muy fervoroso pero lo que realmente quiero es estar enamorado, e de Sebastián Junyent Hay que deshacer la casa. Como pedagoga imparte cursos, coloquios e seminarios de teatro clásico español e contemporáneo en España e Alemaña.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Rebeca Sanz Conde, Teatro Kamikaze, Vanesa Sotelo
Ver todos os artigos por erregueté →
Proxecto PANK estrea ‘Masa Madre + Sal Marina’ no Teatro Ensalle
Convocatoria da 26ª edição da Quinzena de Dança de Almada
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Derrubando muros invisibles, por Rebeca Sanz Conde
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl gl en gl pt gl es it es gl gl en en en gl en gl en gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Ao longo da súa traxectoria, a revista recibiu os seguintes premios:
VII Premio Xiria ao Labor Teatral 1993
Premio MÁCARA Teatro 2011
Premio de Honra ABRENTE 2013
Premio de Honra Marisa Soto 2016 da Asociación de Actores e Actrices de Galicia
Membros da erregueté recollendo o Premio de Honra Marisa Soto, durante a gala dos María Casares | Foto: Corsino / AAAG
Máis sobre a erregueté | Revista Galega de Teatro:
Edición de textos dramáticos
Certame Galego de BD sobre teatro
Fondo Teatral María Casares
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: pt gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl pt gl en gl gl gl gl gl gl gl gl ast it es es es es es es gl gl es pt en en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Repulsa da AAAG ao titular de El Correo Gallego na morte de Ernesto Chao - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Repulsa da AAAG ao titular de El Correo Gallego na morte de Ernesto Chao
Actualidade Agosto 8, 2018 erregueté
A AAAG vén de facer público un comunicado en resposta ao tratamento informativo do falecemento de Ernesto Chao por parte de El correo gallego. Reproducimos aquí o contido íntegro da nota.
A Xunta Directiva da Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG), asociación sindical que reúne a gran parte da profesión da interpretación e da dirección escénica, envíalle esta carta para tentar rescatalo da sempre atrevida e indecente ignorancia. A portada da súa cabeceira de onte, martes 7 de agosto, na que lembraron a Ernesto Chao constitúe, ademais dunha lamentable falta de respecto, un golpe ao rigor informativo ao tempo que un fraco favor ao necesario labor xornalístico.
Tal e como lle fixemos chegar á redacción a través dun comunicado de prensa para amosar o noso pesar pola marcha do noso compañeiro, lembrámoslle agora a longa e frutífera traxectoria profesional de Ernesto Chao. Unha traxectoria que se iniciou cando todo estaba aínda por inventar, a finais dos sesenta, tempo no que -xunto a outros moitos compañeiros e compañeiras- impulsou a Asociación Cultural Abrente e puxo en marcha tanto as históricas Mostras de Ribadavia coma o grupo de teatro Abrente. Posteriormente, participou na creación de Artello, unha das primeiras formacións profesionais do sector escénico galego. Xa na década dos oitenta, implicouse na creación do Centro Dramático Galego, institución que dirixiu en dúas temporadas, ou na fundación desta Asociación. Dese xeito, puxéronse as bases fundamentais para a profesionalización da interpretación en Galicia.
Dende aquela até hoxe, Ernesto construíu unha carreira de recoñecido prestixio, participando en máis dunha trintena de espectáculos teatrais de grande éxito coas principais compañías galegas, incluíndo Lagarta, Lagarta, que fundou xunto a súa parella, a actriz e directora Rosa Álvarez. No apartado audiovisual, participou en incontables producións televisivas e cinematográficas. A profesión, a crítica e o público recoñeceron o seu labor con diferentes galardóns, incluíndo o Premio María Casares á mellor interpretación masculina, o Premio Chano Piñeiro, o Premio de Honra Fernando Rey ou, como ben lembrará, dous dos desaparecidos Premios Compostela.
E até aquí o resumo urxente, a biografía apurada. Con ela, queremos transmitirlle a realidade: sen persoas comprometidas como Ernesto Chao non existiría esta a nosa profesión. Tampouco o sector teatral nin o audiovisual galego. Por suposto, tampouco sería a mesma a ficción televisiva. É dicir, EL CORREO débelle, ao igual que todos e todas nós, moito a Ernesto Chao.
Aproveitamos esta carta, ademais, para transmitirlle o enorme malestar -só comparable na súa magnitude á inmensa incredulidade- que espertou na nosa profesión e na sociedade a citada portada, a cal só podemos definir, sendo mornos, como desafortunada, irrespectuosa e ofensiva. Ao tempo, consideramos que tal portada só implica desprestixio para a profesión xornalística en xeral e para súa cabeceira en particular, cuestionada xa por determinados tratamentos informativos e pola difícil situación que atravesa o seu cadro de traballadores e traballadoras, minguado en número nos últimos tempos.
Pretendemos que esta carta sirva, máis alá de transmitirlle a nosa evidente repulsa e o noso malestar, como un convite para a reflexión. Agardamos que portadas coma esta queden relegadas ao esquecemento, alí onde nunca estivo nin estará o noso compañeiro Ernesto Chao. Con ese obxectivo, enviámoslle esta misiva que faremos pública a través das redes sociais, na nosa páxina web e co posterior envío aos medios de comunicación.
Reciba un cordial saúdo,
Xunta Directiva da AAAG.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Ver todos os artigos por erregueté →
O FETEGA do Carballiño presenta un programa protagonizado por mulleres
Circo na rúa en Lalín
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Repulsa da AAAG ao titular de El Correo Gallego na morte de Ernesto Chao
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl gl es pt gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Galería: Premios en xullo - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Galería: Premios en xullo
Actualidade Agosto 1, 2018Agosto 1, 2018 erregueté
José Prieto foi o gañador do II Torneo de Dramaturxia de Galicia, dentro da Mostra de Cangas. Foto: Pro Light Estudio.
Mabel Rivera, recibindo o Premio Xiria ao Labor Teatral na Mostra de Cangas. Foto: Pro Light Estudio.
Asunción Fernández Rodal recibiu o Premio Mulleres en Acción da Mostra de Cangas. Foto: Pro Light Estudio.
Pepa Plana e o seu ‘Paraíso Pintado’ recibiron o Premio do Público da Mostra de Cangas. Foto: Pro Light Estudio.
Avelina Pérez recibindo, de mans de Tatán, o Premio Coiro de Pita que outorga o público da sala Ingrávida de Porriño.
Suso Montero e Carlos Alonso recibiron o Premio de Honra ‘Roberto Vidal Bolaño’ da Mostra de Ribadavia. Foto: Rosinha Rojo.
Avelina Pérez foi a gañadora do Premio Abrente, na Mostra de Ribadavia. Foto: Rosinha Rojo.
A Panadaría gañou o Premio do Público da Mostra de Ribadavia con ‘Elisa e Marcela. Foto: Rosinha Rojo.
Manuel Lourenzo será o Xograr de Outono d FIOT de Carballo.
Carlos Blanco recibiu o Premio Rebulir da Cultura Galega na categoría de Artes Escénicas.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Mostra de Teatro de Cangas, Mostra de Teatro de Ribadavia, Premio Coiro de Pita, Premios Rebulir
Ver todos os artigos por erregueté →
Xa se coñece o programa para o I Encontro de Teatro Internacional Paco González
Comenzan en Cervo as XVIII Veladas no Souto
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Galería: Premios en xullo
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl es pt gl gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl es gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Microteatro no Grove a cargo de Musas Anónimas - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Microteatro no Grove a cargo de Musas Anónimas
Actualidade Agosto 2, 2018 erregueté
No Quinteiro do Temperán do Grove, o grupo Musas Anónimas presentará, dende hoxe e ata o 2 de setembro e de xoves a domingo, cinco pezas de microteatro: Un lugar para quedar, de Ainhoa Menéndez, dirixida por Tito Asorey; Esquelas, tamén de Ainhoa Menéndez e dirixida por Edu Ovejero; Comunión, escrita e dirixida por Goize Blanco; B&B de Ainhoa Menéndez, dirixida por Roi Vidal; e Comité Central, escrita e dirixida por Goize Blanco.
As actrices e o actor que representarán as cinco funcións son Jordi Fernández, Aida Cobas, Iria Parada e Catuxa Leira.
Musas Anónimas defínese como un grupo que “aspira a ser unha compañía profesional”. Naceu en Madrid malia estar composta por compoñentes galegas, e actualmente traballan en ambos lugares.
As funcións comezarán ás 21:30.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Ainhoa Menéndez, Edu Ovejero, Goize Balnco, Roi Vidal Ponte, Teatro Amador, Tito Asorey
Ver todos os artigos por erregueté →
Comenzan en Cervo as XVIII Veladas no Souto
O Centro Coreográfico Galego organiza unha gala co alumnado dos cursos de verán
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Microteatro no Grove a cargo de Musas Anónimas
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl pt gl pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl it gl gl gl es es gl it gl gl en gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Manu Lago: "O fito fundamental da danza contemporánea galega é a resistencia, sen dúbida" - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Manu Lago: “O fito fundamental da danza contemporánea galega é a resistencia, sen dúbida”
Entrevistas Maio 16, 2018Maio 16, 2018 erregueté
O 29 de abril de 2018, coincidindo co Día Internacional da Danza, publicouse a primeira fase do Arquivo Online de Danza Contemporánea de Galicia. Impulsado por Manu Lago -produtor, xestor e distribuidor especializado no eido da danza-, o proxecto recolle documentación sobre a creación coreográfica galega e ten como obxectivo recuperar a súa memoria e poñer en valor tanto a súa diversidade coma o seu volume e a súa calidade. A erregueté falou co seu creador para coñecer un pouco máis sobre o Arquivo e sobre a súa mirada arredor das artes do movemento en Galicia.
| Manuel Xestoso e Vanesa Sotelo |
Que o move a poñer en marcha o Arquivo Online de Danza Contemporánea de Galicia?
Aínda que puntualmente traballei para compañías de danza, por exemplo desde La Tía Mardalina, foi nestos últimos tres anos cando me dediquei practicamente en exclusiva á xestión, produción e distribución de compañías de danza de Galicia e aos festivais que dirixe a compañía Sólodos e, desde 2017, baixo a marca Galicia Danza Contemporánea (www.galiciadanzacontemporanea.gal). Á hora de montar un proxecto para presentar as axudas a produción ou distribución de Agadic ou do INAEM preciso situalos nun contexto e determinar a innovación de cada un deles con respecto a idea básica da que xorde o proceso de creación ou da orixe ou residencia da dirección ou calquera outro elemento desa produción que deba ser destacable, e para iso son necesarias as referencias. Os datos dos que dispoñía eran suficientes para comenzar a traballar no Arquivo e pareceume que o apropiado era compartir esta ferramenta que, ademáis, sacia a curiosidade e exercita a memoria.
Conta con algún tipo de axuda institucional? En caso negativo, ten previsto solicitala?
Aínda que a intención era solicitar unha bolsa de investigación da Deputación da Coruña, a vida levoume a estar censado en Barcelona, onde resido, e a oportunidade desapareceu. Polo que non é un traballo apoiado economicamente. Pero si solicitei axuda á Agadic e a Deputación de A Coruña para coñecer as programacións de danza nas redes e refrescar a memoria en canto a nomes dalgunha compañía que tiña esquecida ou descoñecía, datos de subvencións adxudicadas, etc.
A día de hoxe o Arquivo non é un proxecto rematado, debe ser completado e actualizado anualmente coas novas creacións coreográficas, pero iso será o próximo ano. En calquera caso, e a raíz deste traballo, están xurdindo outros para os que si será fundamental a solicitude e axudas institucionais, polo que ao longo deste ano presentaránselles proxectos.
Analizando a liña do tempo incluída no arquivo, dedúcese que a danza contemporánea recibe un impulso fundamental na época do goberno bipartito da Xunta con, entre outras medidas, a creación do Centro Coreográfico. En que momento estamos agora en canto a axuda institucional?
A xestión de Miguel Martín á fronte da Agadic durante o bipartito impulsou á danza nun momento no que xs novxs creadorxs emerxían con moita forza. Entre 2005 e 2008 apareceron Pisando Ovos, La Macana, Entremans, Javier Martín, Sólodos (entre Ourense e Costa Rica), Janet Novas (desde Madrid),… e inmediatamente estaban programadxs en circuitos e festivais da Península e fóra. E en Galicia!!! O Centro Coreográfico Galego, da man de Natalia Balseiro, tamén xiraba máis alá do noso territorio e tecía, non se limitaba a producir no ámbito local. Pero non esquezamos o caldo de cultivo: Teatro Galán, En Pé de Pedra e Sala Nasa.
Hoxe teño a sensación de que estamos nun momento semellante en canto a emerxentes. Aquelas compañías xa cumpriron 10 anos de traxectoria e seguen traballando mentres chegan con enerxía renovada Prácido Domingo, Alba Fdez Cotelo (Cía. Exire), Esther Latorre (Cía. Glovo residente en Valencia), Paula Quintas (parte da Cía Traspediante),… e un tamén renovado entusiasmo loitador por parte do Colectivo RPM desde A Coruña.
Desde Agadic apóianse as Residencias Paraíso (do Colectivo RPM) e de novo se convocan as coproducións co Centro Coreográfico Galego. En Galicia Escena PRO este ano hai 4 compañías de danza (penso que o dobre do habitual nos últimos anos) e estamos pendentes da resolución das axudas a produción nas que están “prometidos” dous apoios á danza como mínimo. Indica un certo interese cara á danza, pero nin é comparable nin é suficiente. Débense abordar temas urxentes como a danza nas redes (RGTA, RGS e ciclo Cultura no Camiño), a posta en marcha do CCG e a liña de axudas específicas para danza. En realidade as compañías están xa no 2019, pero o entorno institucional está aínda no 2005.
Que papel desenvolve actualmente o Centro Coreográfico Galego no panorama da danza en Galicia?
Salvando a recente recuperación da convocatoria de coproducións, que poderían ter lugar á marxe do Centro Coreográfico Galego, non considero que xogue papel ningún. Urxe a convocatoria da dirección do CCG e a publicación dun programa acorde coa danza profesional de Galicia.
Durante os primeiros anos do CCG tamén regresaron moitas creadoras e creadores que estaban levando a cabo os seus proxectos fóra. Constata unha maior vontade destas persoas por facerse un oco en Galicia?
Os primeiros anos da traxectoria do CCG coincidiron, como sinalei, cun momento excepcional da danza contemporánea en Galicia. Tamén foi unha oportunidade de traballo para bailarinas e bailaríns e o ambiente respirábase moi fértil en moitas direccións: celebrouse na Illa de San Simón o MOV-s, o circo coproducía co CDG da man de Cristina Dapena, o CCG tiña un programa de coproducións e residencias artísticas, as novas compañías de teatro eran gañadoras de premios María Casares, En Pé de Pedra tiña cifras de público brutais, xa tiñamos o ALT e Teatro Ensalle de Vigo… Penso que había oportunidades e ese é un bo momento para voltar e traballar no que se procura fóra.
Nos últimos anos, asistimos á aparición de pequenos festivais en diferentes cidades e provincias que van creando redes entre as creadoras. Cre que o futuro pasa por consolidar estes festivais? Poden vertebrar a actividade coreográfica galega ou limítanse a servir de testemuña dunha vitalidade coutada polo contexto?
E de feito incluso Lugo, cidade e provincia impenetrable, ten un festival de danza (Cartografías en movemento, impulsado por 3monos). Cónstame que os orzamentos de moitos dos novos festivais son absolutamente insuficientes. Lévanse a cabo grazas a unha implicación de todas as partes, de xestorxs, traballadorxs e creadorxs, e permiten non esquecer a danza creada para rúa e espazos non convencionais, esa danza que está en contacto directo co público non habitual nun teatro. Pero hai que falar das redes e abrir tamén os teatros! A danza na rúa é máis da danza, pero non é toda a danza.
Na sección “Contexto” do Arquivo tamén se pode percibir que a danza contemporánea ocupa moi pouco espazo nas programacións das diferentes redes de distribución. Existe algunha estratexia que teña como obxectivo incrementar esta presenza? Cales serían as principais liñas de acción que habería que tomar para aumentala?
Teño que aclarar que no apartado do “Contexto” soamente aparecen as funcións contratadas a través das redes e unicamente no 2017, das contratacións directas non teño datos. Aínda así, primeiro diría que xs responsables de programación deben ser conscientes da súa responsabilidade co sector e co seu desenvolvemento (en realidade non só ao respecto da danza, se non da creación contemporánea en xeral), do mesmo xeito que para ofrecer as ferramentas necesarias aos espectadorxs, se así se considera.
Falas de danza e aínda escoitas que o público non está preparado. Parece que somos quen de cantar Beyoncé sen ter nin idea de inglés pero somos incapaces de deixarnos levar por un espectáculo de danza, onde cada un pode entender o que e como lle veña en gana. E o certo é que se fas unha función por primeira vez nalgunha localidade virxe no tema dancístico (lembro unha no Concello de Cee durante a Mostra de Teatro -penso que no 2008- ou no Fetal de Urones de Castroponce – Castilla y León no 2016) e esa poboación descoñecedora da danza déixate abraiado en poucos minutos. Acabas crendo que levar a danza, por exemplo ao rural, é unha chaladura, e nada máis lonxe, é un regalo. Pois quizás haxa que comenzar por aí.
Nun dos espectáculos estrenados o pasado ano ofrecíamos un obradoiro, a impartir de balde o mesmo día da función, no que se traballaba con nenxs acompañadxs de titorxs a danza e outros recursos do espectáculo. Procuramos realizar actividades de mediación, actividades complementarias ás funcións. E mentres uns non mostran ningún interese por levalas a cabo, outros mercan 15 sesións do obradoiro para centros escolares. Vontade. O traballo da programación expandida do TRC Danza avala o éxito das actividades complementarias á exhibición nestos últimos anos.
Que facer? Programar danza, incluídas localidades pequenas, expandir, ofrecer ferramentas e educar. Pero o fundamental é entender que non se pode traballar público sen mostrar espectáculo e que o teatro non se vai a encher como un espectáculo de Carlos Blanco.
Cales cre que son os fitos fundamentais para a danza contemporánea galega nos últimos anos? Que pasos serían precisos para dignificar esta rama da creación no futuro inmediato?
O fito fundamental é a resistencia, sen dúbida. Mentres se producen arredor de 14 espectáculos de danza ao ano e non sempre hai unha (1, U N H A) axuda á produción dun espectáculo de danza… La Macana xira por Europa, Pisando Ovos fai 3 países e xira nacional, Licenciada Sotelo é finalista no Certamen Coreográfico de Madrid e recibe o premio Maruxa Villanueva, Sólodos crea a versión europea do seu festival costarricense en Ourense sen apoios de Agadic nin INAEM, Javier Martín investiga o proceso sobre as táboas de innumerables teatros, Janet Novás perfílase como unha das máis interesantes creadoras do Estado, Entremáns xira con Xoga que dá envexa, Alba Fdez. Cotelo xira tres semanas por Costa Rica, Danza no Claustro e Corpo a terra (ambos en Ourense) van pola súa 6ª e 7ª edición no 2018…
A dignificación pasa polo recoñecemento da creación, polo interese desde as institucións de coñecer os seus procesos e as súas necesidades, pola creación de axudas específicas para a danza, por un Centro Coreográfico Galego que represente á danza profesional de Galicia e por unhas redes abertas á danza. Mentres tanto, as compañías teñen o produto e as ferramentas preparadas para chegar ao público. Retornamos á vontade.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Ver todos os artigos por erregueté →
Audioguías teatralizadas por Chévere na Mariña de Lugo
‘Divinas Palabras Revolution’ no Teatro Español de Madrid
17 Maio, 2018 ás 5:48 p.m.
Que ben fala este señor!! Un grande.
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Manu Lago: “O fito fundamental da danza contemporánea galega é a resistencia, sen dúbida”
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl pt gl en gl gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl en gl gl gl es es gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
O Centro Coreográfico Galego organiza unha gala co alumnado dos cursos de verán - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
O Centro Coreográfico Galego organiza unha gala co alumnado dos cursos de verán
Actualidade Agosto 3, 2018Agosto 3, 2018 erregueté
O Centro Coreográfico Galego (CCG) compartirá co público unha mostra de danza protagonizada polo alumnado dos seus cursos de verán, que rematan hoxe mesmo na súa sede da Coruña. A gala, de entrada libre, terá lugar mañá sábado, ás 18,00 h., no Centro Ágora da cidade.
Nela, 60 dos estudantes matriculados neste programa formativo da unidade de danza da Consellería de Cultura e Educación interpretarán unha montaxe de pezas a partir do traballo desenvolvido desde mediados de xullo nos sete obradoiros de danza contemporánea, clásica e comedia musical impartidos polos mestres Pino Alosa, Dana Raz, Virginia Valero, Mikel Aristegui, Gonzalo Zaragoza, Ángela Rodríguez, Víctor Ullate Roche e Ana Alcázar, todos eles recoñecidos profesionais no seu ámbito.
Así, por exemplo, o alumnado de danza clásica exhibirá todo o aprendido sobre técnica clásica, puntas e paso a dous xunto a Pino Alosa, director artístico adxunto e mestre repetidor da Compañía Nacional de Danza; Virginia Valero, profesora de Metodoloxía e Didáctica da Danza Clásica no Conservatorio Superior María de Ávila de Madrid, do que foi directora; e Gonzalo Zaragoza, xefe de estudos do devandito centro.
Pola súa banda, Dana Raz, coreógrafa e bailarina israelí; Mikel Aristegui, coreógrafo cunha ampla experiencia pedagóxica en artes escénicas; e Ángela Rodríguez, tamén profesora do María de Ávila, encargáronse dos tres encontros de danza contemporánea. Parte das pezas traballadas con eles incorporáronse igualmente á mostra pública de mañá.
Nesta gala de clausura dos cursos de verán do Centro Coreográfico Galego, actuarán igualmente os estudantes que participaron esta semana no obradoiro de comedia musical xunto aos mestres Víctor Ullate Roche (interpretación) e Ana Alcázar (danza-jazz). Neste caso, representarán un fragmento do musical Cats, así como varias pezas de jazz.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Ver todos os artigos por erregueté →
Microteatro no Grove a cargo de Musas Anónimas
Comeza a VIII Semana de Teatro de Sarria
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home O Centro Coreográfico Galego organiza unha gala co alumnado dos cursos de verán
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress