langs: gl gl gl gl en gl gl gl gl pt gl lt fr gl en gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ia gl es es gl pt gl en gl th gl gl pt en lt fr gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl es gl en gl sv gl gl pt en lt es gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl fr gl gl gl gl pt gl lt fr gl en gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl es gl fr gl en gl gl pt gl lt fr gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl es es gl es gl en gl gl en gl gl it pt pt fr pt it gl gl gl en en gl cs cs cs en en en cs da en cs en en cs cs da en da cs cs en en en cs cs en en cs en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en cs cs en en gl pt es gl

text:
mércores, 25 de xullo de 2018
PR-G 172 Ruta do Río Chanca
Dise que a Ruta do Río Chanca é a irmá pequena da PR-G 170 Ruta da Pedra e da Auga da que xa falaramos anteriormente neste blog; a verdade é que teñen moita similitude, rematan as dúas no mosteiro de Armenteira, e contando con dous coches recomendaría facer as dúas rutas xuntas para ter unha boa xornada de sendeirismo sen demasiada esixencia. Aínda que considerada menor en comparación coa Ruta da Pedra da Auga, a Ruta do Río Chanca atravesará viñedos e bosquetes de ribeira que farán da xornada unha experiencia moi agradable.
Tal vez o máis complicado de esta ruta é chegar ó punto de arranque; non é que sexa algo imposible pero estamos en terras de furanchos e entre pistiñas entre cepas de albariño pouco a pouco chegamos a Lores, punto de inicio e situado no concello de Meaño. Posiblemente o meu erro foi empregar o GPS, agora estou un tanto vago e tiro de coordenadas coas voltas que acaba xerando iso. Á volta continuei a estrada dereita e saín a estrada sen mais voltas nin problemas.
A igrexa de Lores funcionará como faro para o inicio da nosa ruta, o punto de arranque está baixo ela que está situada nun alto ben visible. O inicio situase xunto a unha pequena ponte sobre o río Chanca, hai espazo para aparcar en batería uns cinco ou seis coches. Adentrámonos e xa nos primeiros pasos damos á man esquerda con un enorme e fermoso muíño fariñeiro chamado Muíño de Daniel o Ferreiro. Será o primeiro dos 23 muíños que nos acompañarán na ruta; neste caso moi ben conservado.
Como podemos ver a ruta está perfectamente sinalizada, forma parte de unha serie de recorridos marcados e homologados de forma consecutiva e polo tanto as súas marcas están en perfecto estado, chan de zahorra nos primeiros quilómetros, bancos, valos, papeleiras e incluso iluminación. Dende o meu punto de vista un pouco despropósito para unha pateada, pero é a forma de potenciala. Estes dous primeiros dous quilómetros transcorren por unha zona moi humanizada, e na comarca do Salnés cando se fala de humanización falase de cepas de albariño; casiñas agro e sobre todo emparrado que no verán estará exuberante.
Neste primeiro tramo máis baixo da ruta é onde atopamos os muíños de maior tamaño, eran muíños de maquía. O seu funcionamento estaba baseado na maquía, unha porcentaxe de cereal que quedaba para o muiñeiro a cambio da moenda; era o sistema tradicional de emprego, o que podía diferir un pouquiño máis era o sistema de descarga de auga, como vemos nesta fotografía a auga dirixíase á muíño a través de unha canle chamada levada. En moitos casos e despois de abrir a chave a auga caía directamente sobre o rodicio do muíño, na miña zona é o máis común. Polo Salnés tamén se muíños de cuba, a auga depositase nunha gran piscina anexa o muíño que se empregará no momento de moer.
Cando levamos dous quilómetros de ruta aparecen as primeiras masas boscosas, para min é a parte máis agradable do recorrido, os restos dos muíños están mimetizados co entorno, a maioría en estado ruinoso. Dende que saímos de Lores apenas houbo metros chans, e é en continua e suave subida, agora si en época de calor agradécese a sombra pero tamén a humidade faranos suar.
O río Chanca é máis ben un pequeno regato, recorre ladeira abaixo o seu cauce serpenteando entre pequenas rochas e raíces de salgueiros. Como xa dixen anteriormente estamos camiñando por un entorno menos humanizado e algo máis natural; desapareceron bancos, luces e a maldita zahorra. Como se ve na fotografía camiñamos por un estreito e cómodo sendeiro entre un bosquete de ribeira, salgueiros, fentos, brións e algún cabaliño do demo serán xunto o balbordo das augas o noso compañeiro de viaxe.
No quilómetro cinco chegamos a unha pequena estrada de debemos atravesar; o cambio de paisaxe e total, camiñaremos por unha ancha pista pecuaria entre eucaliptais, este tipo de terreo acompañaranos ata practicamente o final do recorrido, e o mellor que podemos facer é pisar o acelerador e achegarnos á Armenteira. A chegada ó mesmo farase por un pequeno carreiro descendente a carón do muro que cerra o recinto do mosteiro.
O mosteiro de Armenteira é unha das xoias do románico galego e como xa o fixen noutras rutas como na ruta PR-G 170 Ruta da Pedra e da Auga, non me vou a para a describir as características de este estilo artístico. O que si me gusta é a lenda do seu fundador Ero de Armenteira do que xa falan as Cantigas de Santa María de Afonso X o Sabio. Ero de Armenteira fundara o mosteiro por petición da propia Virxe; el estaba con gañas de saber como era o Paraíso e continuamente lle demandaba a Virxe que llo deixase contemplar. Unha tarde saíu a pasear en torno a un río e quedou reflexionando baixo unha árbore mentres oía o cantar dun merlo. Ese trance durou 300 anos ata que volveu de novo a un mosteiro no que non o recoñecían.
A ruta do Río Chanca é moito máis interesante que as conclusións que poidades sacar destas liñas. Lineal e sinxela de camiñar, a miña magoa foi non ter outro coche de apoio e enlazala co PR-G 170 Ruta da Pedra e da Auga, máis fermosa que esta e que sería unha xornada de sendeirismo espectacular. No meu caso o que fixen foi desandar o andado.
Espero que vos guste e xa nos diredes!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 12:46 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: 36969 Lores, Pontevedra, España
martes, 1 de maio de 2018
PR-G 105 Muiños da Barosa
N42° 33.294' W008° 37.956'
A muiñada da Barosa é un de eses lugares que colleu protagonismo como punto turístico en Galicia; un rinconciño fermoso para pasar un anaquiño contemplando un grupo de muíños colgados en unha pequena fervenza aproveitando a forza hidráulica que move os rodicios.
Certo é que esta ruta sinalizada non ten máis interese que a mesma postal dos muíños na fervenza, pero esta estampa é ben bela. A muiñada xa é o inicio do roteiros, pero a camiñada permítenos ter unha vista da fervenza dende a zona superior e camiñar por un pequeno sendeiro de río sen apenas dificultade; o que fai a esta ruta unha opción idónea para iniciar ós nenos no sendeirismo.
Chegar á muiñada da Barosa é moi sinxelo, pasando Caldas de Reis en dirección Pontevedra atopamos unha sinalización a man esquerda. En poucos metros hai un aparcadoiro e pouco máis abaixo o inicio da ruta. A primeira parada xa é a muiñada da Barosa, un lugar impresionante; o propio río Barosa descende a modo de fervenza sobre unhas enormes laxes. O río descende un desnivel de trinta metros movendo os rodicios de dezasete muíños de auga, o que o fai un recuncho ben lindo.
O resto da ruta non é que sexa fea, pero tampouco nos vai a sorprender. Alonxámonos dos muíños por un camiño ascendente deixando o río a nosa man dereita. En poucos metros gañamos altura e situámonos na zona superior da fervenza. Un pouquiño de esforzo pero valeu a pena chegar ata aquí e ter un punto de visión diferente pero moi fermoso da muiñada da Barosa.
Arriba chegamos a unha pequena estradiña local que debemos atravesar e xa quedan atrás os primeiros 500 metros, agora o único que debemos é seguir o curso do río. ö pouco de deixar atrás esta ponte da Bua atopamos un establecemento hostaleiro. Dende aí e ata a ponte San Breixo camiñaremos uns 700 metros por un sendeiro con vexetación de ribeira, camiño estreito, algo de herba ata chegar ó punto de retorno.
Chegados a ponte de San Breixo retornamos á anterior ponte pola ribeira contraria, agora río abaixo imos acompañados de salgueiros e ameneiros. Pronto chegamos ó final da andaina, nunha zona lúdica con algún banco e mesas para merendar coa compaña de algún pato.
Como vedes a ruta é un pequeno paseo para aproveitar o desvío ós muíños da Barosa, pero excelente para estirar as pernas e iniciar ós máis pequenos.
Xa nos diredes como vos foi!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 21:45 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: 36658 Barosa, Pontevedra, España
sábado, 9 de decembro de 2017
PR-G 27 RUTA DE QUEGUAS
N41° 58.120' W008° 06.467'
Pola miña parte esta ruta foi unha mestura de temeridade e de andar por andar. En xaneiro de 2016 estaba por terras da Limia con toda a mañá libre e achegueime ata o Xurés para facer un par de rutiñas curtas; a primeira foi o PR-G 128 Ruta do Pan, e como son rutas curtas que se poden facer facilmente nunha xornada achegueime ata Queguas para facer esta outra ruta. Temeridade sí e ganas de andar por andar tamén, pois as condicións meteorolóxicas eran nefastas, orballo e moita néboa que ademais de impedirme coñecer unha ruta que pintaba fantástica, podería significar que me perdese no monte e xa sabemos o que isto pode significar a esta altitude. Prometo que volverei para facer a ruta en condicións e espero que vos teñades máis sentidiño ca min e non saiades a camiñar en malas condicións.
Queguas é unha de esas pequenas aldeas da montaña ourensá, situada a poucos quilómetros da fronteira portuguesa, esta pequena aldea no corazón do Xurés da inicio a unha pequena pero fermosa ruta de montaña. De carácter circular, este recorrido achegaranos a zona alta da serra, deleitándonos coas vistas do parque natural e con non demasiada sorte poderemos ver algo de fauna salvaxe ou grupos de vacas ou cabalos. Pequena ruta sen apenas quilómetros chans pero que con calma non presenta maior dificultade.
A arquitectura de Queguas non espertou en min demasiado interese, é unha pequena aldea de montaña agrupada con mestura de arquitectura popular coas comúns alteracións tamén populares a base de ladrillo e moito cemento. As súas rúas serán un avance do que será esta ruta, pendentes continuas que non darán descanso; non debemos esquecer que estamos ante un roteiro de montaña, pero ao mesmo tempo sen demasiada esixencia. Na zona alta de Queguas abandoamos definitivamente as pistas asfaltadas para adentrarnos no monte por uns sendeiros empedrados.
Estamos en pleno mes de xaneiro, nun inverno bastante chuvioso; os camiños que collemos despois de deixar Queguas semellan pequenos ríos, moita auga e moita lama que nos acompañará boa parte da xornada. Os camiños son os carreiros comúns de esta zona de Galicia, de uns dous metros de ancho pero en bastantes zonas cubertos de lousas de pedra. Esta característica fai que con auga sexan bastante esvaradíos, sendo de bastante axuda o uso de un bastón. Desde que deixamos Queguas non paramos de subir, e cando levemos un quilómetro de marcha chegaremos ás chamadas cuadras dos Carríns, restos de unhas casetas que empregaban poucos anos atrás para gardar o gando.
Dende as cortes dos Carríns iniciamos un novo treito de aproximadamente un quilómetro ata as cortes da carballeira, nada máis pasados os carríns vemos que o camiño perde inclinación, a zona é mais ou menos chan con bastante auga, o piso cheo de area e a contorna queimada polo lume; pasados eses primeiros cincocentos metros cambiamos o camiño por unha corredoira ascendente e cuberta de lousas; moi esvaradía pero fermosa de esas enmarcadas por uns balados cubertos por brións e líquenes e baixo unha espesa fraga de carballos e castiñeiros. Debemos ter moito coidado de non esvarar nas lousas molladas, pero a mestura de néboa, musgo e fraga espesa fixo do anaco un momento ben bonito.
As cortes da Carballeira son outro punto de inflexión da ruta, levamos camiñado uns dous quilómetros e estamos a uns 1000 metros de altitude. O Xurés é unha comarca de montaña que vive sobretodo da emigración e do seu gando. Características de esta montaña son as coñecidas vacas de raza cachena, de tamaño non moi grande pero de gran cornamenta. A maior parte do ano as vacas invernaban en Queguas, pero na primavera e no verán subíanse a montaña para que pacesen herba fresca. A función de estas cabanas era servir de cobixo tanto para animais como para gandeiros nesa tempada. Actualmente vemos que este grupo de cabanas está abandoado e  poucas gardan animais; tamén cambiaron a súa fisionomía substituíndo as cubertas de palla por antiestéticas uralitas; pero é que a  actividade agraria do centeo tamén parece que desapareceu da vida desta montaña.
Mentres subía pola pista que atravesa as cortes da Carballeira entre a néboa e numerosos carballos atopo a ermida da Ascensión, unha pequena capela de pedra a carón de un enorme carballo ideal para facer un pequeno alto no camiño. Estaba bastante canso, a ruta é pequena pero en esa mesma mañá xa recorrera a Ruta do Pan, estaba mollado, unha pendente non moi pronunciada pero sí continua, e moita humidade pasaron factura en mín. O recinto da ermida estaba rodeado por un pequeno murete cuberto de brión; o templo pequeno e de pedra con un tellado a dúas augas e con unha entrada principal a través de unha pequena porta con arco de medio punto, coroando unha pequena espadaña carente de campá; pero no que máis me fixei foi nun pequeno muro a modo de pórtico, semellante a un castro de tipo cangrexo. Sentei e descansei un anaco antes de proseguir.
As cortes das Carballeiras quedan atrás e continuamos o noso camiño, aínda nos queda outro quilómetro ascendente ata chegar ata a Casa da Moura. Ata este momento a verdade é que a climatoloxía non me molestou demasiado, pero dende as cabanas a verdade é que a ruta foi un pouco andar por andar só que co perigo de perderme na montaña. Pola parte de atrás das cabanas achamos un cruceiro de pedra e un sendeiro ascendente, por aí e por onde debemos continuar. A verdade é que cando recorrín esta ruta a sinalización era bastante aceptable e tan só debemos fixarnos un pouquiño nos cruces e en non confundir as marcas con outro trazado que nos leva a terras portuguesas. Os primeiros metros pican bastante para arriba pero camiñamos por unha pista ben definida que pouco a pouco se vai estreitando ó ir gañando altura, o característico non é a comodidade do camiño senón a vexetación; as árbores pouco a pouco van desaparecendo e a flora é a base de matogueiras, estamos na zona alta da serra e esta é a característica do Xurés, uces, toxos xestas e piornos sobre uns cumios redondeados con afloramentos de bolos graníticos que non puiden contemplar pola espesura da néboa.
A Casa da Moura é o punto intermedio do camiño e un novo elemento de interese nesta Ruta de Queguas. Galicia destaca entre outras cousas pola gran cantidade de elementos megalíticos. Esta Casa da Moura é un dos múltiples exemplos e posiblemente un dos dólmenes conservados a maior altitude. Os dolmenes eran túmulos funerarios do final do neolítico, unha pequena construción a base de varias laxes chamadas ortostatos e cubertas por unha superior. Esa construción chamada dolmen e que podemos contemplar estaba cuberta por terra formando unha pequena cova artificial onde depositar os restos funerarios. O que destaca deste xacemento é o seu nome, a Casa da Moura, toponimia que reflicte a crenza que había en Galicia nos pequenos seres máxicos, uns mouros ou trasnos que vagaban polo monte e vivían nestas mámoas. A crenza nestes feitos e coñecedores da avaricia dos mouros provocaron o espolio saqueo e violación continua das mámoas por parte da xente da zona na busca de tesouros ocultos.
A Casa da Moura ben sendo o punto intermedio da xornada, probablemente tamén o máis alto; esta zona ourensá non da sensación de altos cumios nin moita altura, pero estamos a unha altitude parella a dos coñecidos Lagos de Covadonga. Agora a marcha e ate case o final da andaina vólvese moi cómoda, amplas praderías de montaña e un camiño de carro moi ben definido, tan só teremos que ter en conta non confundir as marcas coas que nos conducen a outra pateada que remata en terras portuguesas. En falso chan imos perdendo altura e eu lamentándome de non poder disfrutar de estas vistas de montaña, as chocas das vacas escóitanse na espesura da brétema e tan só en algún claro podemos ver tanto vacas como cabalos pacendo.
Do que vai quedando da ruta non podo comentar moito máis debido as condicións climatolóxicas, para min só significou unha cómoda baixada por anchas pistas, pero seguro que en días soleados as vistas da serra do Xurés e as súas formacións graníticas farán a ruta moi agradable. Entre camiños e pasando por un curro de cabalos acabamos enlazando de novo o camiño polo que xa camiñaramos anteriormente á altura das casetas dos Carríns. Agora xa só queda desandar o camiño un quilómetro máis ata chegar a Queguas.
Esperemos que esta ruta fose do voso agrado e que teñades algo máis de cabeza ca min e non saiades ó monte con malas condicións meteorolóxicas. Xa nos diredes como vos foi!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 18:24 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: 32868 Queguas, Ourense, España
martes, 25 de xullo de 2017
PR-G 116 Ruta do Con Negro - Arte ao Natural
Lineal (pódese facer circular de xeito doado)
N42° 27.641' W008° 55.937'
N42° 28.185' W008° 55.784'
A Ruta do Con Negro é unha de estas rutas que nos permiten coñecer un entorno natural único, con pouca contaminación humana e que nos fará pasar unha xornada agradable. Pode ser un roteiro curto e polo tanto unha boa opción e combinalo coa ruta do Adro Vello, tamén na zona de San Vicente do Mar. Rutiña curta, moi mariñeira e que camiñando uns centos de metros máis podemos facela circular sen problema ningún.
Para chegar ó inicio da ruta deberemos chegar ata a zona do Conchido en San Vicente do Mar, a mellor forma é seguir as indicacións do GPS, pero tamén podemos seguir as sinais que nos conducen ata o Hotel San Vicente; ó seu carón inicia a ruta. Para abaixo do hotel xa podemos ver un pequeno carreiro que tira casta abaixo e un cartel de inicio da ruta, arrancamos pegados ó muro do hotel e ó pouco tempo xa podemos ver a costa.
Estes primeiros 500 metros de ruta a través da zona do Conchido ímola facendo por anchos camiños rodeados de vexetación arbustiva; a medida que nos imos achegando ó mar o camiño vai gañando cada vez máis luz ata que chegamos a costa, na que a ruta volvese un verdadeiro escaparate. Podemos ver que á esquerda do camiño existe un valo que nos impide o paso, alí está emprazada unha batería militar con acceso restrinxido.
Como viñamos falando ó pasar 600 metros de marcha chegamos ó mar, agora o camiño tornase nun fermoso sendeiro costeiro e estreito. Estamos nunha zona de pouco cantil, e o pequeno sendeiro que tomará dirección norte estará formado a base de pequenas pedras ou laxes rodeadas de unha vexetación de costa bastante baixa. Esta senda mariñeira é moi cómoda de andar e permítenos disfrutar da parte exterior da ría de Arousa, pleno Atlántico presidido en todo momento pola illa de Sálvora.
Este debe de ser un dos poucos tramos das Rías Baixas sen estragar  pola man do home, multitude de pequenas calas, rochedos e pequenos baixos ou afloramentos de rocha entre as augas, posiblemente en tempo de verán sexa unha zona bastante concorrida de bañistas, pero na primavera que foi cando eu me acheguei ata esta zona estaba bastante liberada de xente. Unha de esas rochas que sobresaen das augas e o Con Negro, a carón de unha pequena praia co mesmo nome e tamén chamada o Con do Corvo, o Con Negro é unha espectacular rocha en unha paraxe ben fermosa. O entorno no que se rodea está cheo de pequenas praias con bastante pedra, dunas e moita vexetación costeira.
Pasamos o Con Negro e agora seguimos camiñando por un espléndido escaparate mariñeiro, o camiño será cómodo de andar, camiño carreteiro con bastante area que nos frea algo a marcha; estes camiños tan típicos da costa galega eran os que empregaban ata non fai moito tempo os veciños da zona para achegarse á costa cos seus carros de vacas coa intención de cargalos de algas coas que abonar os seus campos. A economía mariñeira das vilas pequenas estaba moi complementada coas labores agrícolas e calquera nutrinte era prezado para enriquecer as terras, si prestamos atención podemos ver os restos das rodeiras dos carros marcados nas rochas do camiño.
Dende o Con Negro aínda temos un quilómetro de continuas praias de area branca, bravas si cabe e das poucas que están a mar aberto na provincia de Pontevedra, pasaremos polas praias de Aguieira, Borreiro e Castiñeira, unhas pegadas a outras, salpicadas de cons e pouco humanizadas. Deberemos ter coidado de non saírnos da ruta para non estragar a flora da contorna.
A última praia pola que pasamos é a chamada de Castiñeira, e pola indumentaria dos poucos usuarios que había supoño que será nudista, intentei non molestar demasiado e continuei a ruta ata o final. Agora xa se deixa o mar de forma definitiva, continuase por un camiño ancho pero con algún desnivel ascendente ata o final da ruta. En 500 metros xa chegamos ás primeiras casas, e aquí tiven un pequeno error co gps e como non atopei marcas busquei o final da ruta pola miña conta dando un pequeno rodeo. Considero que sen importancia ó camiñar por zona asfaltada e entre un grupo de casas.
O trazado orixinal da ruta é lineal, e así a quixen conservar, pero continuando de fronte pola pista asfaltada e seguindo o mapa do gps chegaremos en dez minutos ó principio da ruta facendo un trazado circular. Tamén indicar que é unha rutiña moi pequena ideal para facer con nenos, pero si nos sabe a pouco a poucos metros arranca o PR- G 115 Adro Vello - Lembranzas da Historia, de características semellantes e que podemos enlazar facilmente ou achegarnos en coche.
Xa nos diredes como vos foi...
Publicado por Alexandre Soto ás 19:12 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: 36988 El Grove, Pontevedra, España
domingo, 26 de febreiro de 2017
PR-G 126 Ruta do Pan
N41° 57.922' W008° 08.585'
Buscando rutas por internet atopei este trazado chamado como A Ruta do Pan; as miñas expectativas sobre este pequeno recorrido sempre foron moi altas e aínda que pequeno recorre unha zona de media montaña na serra do Xures. A ruta está moi ben conservada e transcorre por camiños enlousados entre balados cubertos por verdes capas de brión. A ruta rematará en un espectacular mirador na chamada Casa do Frade, sobre o río Castro Laboreiro, punto que separa Galicia de Portugal.
A Ruta do Pan recorre o Parque Natural da Baixa Limia -  Serra do Xurés, situado no sur da provincia de Ourense e que limita co veciño Parque Nacional Peneda - Gerês xa en Portugal e formando entre os dous o único parque transfronteirizo de Europa. É unha zona de media montaña con presencia de grandes masas arbóreas e especies animais únicas como o lobo, a londra ou a vaca cachena.
O inicio da ruta está na entrimesa de Guxinde, ó final da aldea atopamos un cartel que sinala o arranque da pateada. Os primeiros metros serán entre as casa de Guxinde ata enlazar na parte baixa con un camiño de terra e moitas lousas de pedra. O día que elixín para facer a ruta orballaba un pouco e o camiño estaba completamente cheo de auga. Este tramo ten bastante desnivel e  entre as follas perdidas dos carballos e a gran cantidade de auga, as veces a modo de pequenos regos, facían o andar complicado e moi esvaradío, polo que recomendo facer sempre esta ruta en tempo seco.
En 500 metros rematamos o descenso e chegamos ó punto máis baixo da ruta, unha ponte de pedra cuberta de herba cruzamos o río Agro. Os seguintes 500 metros serán bastante chans, cruzaremos outra ponte tamén pechada por outra cancela e seguiremos por camiños a carón do río e bastante sombríos. Antes de comezar a subir localizamos a primeira derivación da xornada. A ruta está perfectamente sinalizada agás neste caso. A derivación remata nun muíño restaurado pero a poucos metros da ruta principal hai un cruce no que o poste de sinalización estaba no chan. Non tiña demasiado claro cal dos dous ramais coller e preferín dar volta a vía principal.
A partir de este lugar empezamos a ascender, en un quilómetro iremos gañando altura; o camiño tornase cada vez máis bonito, presenta os enlousados característicos do Xurés. Colocaban grandes laxes de pedra para aguantar do firme e non desfacer os camiños, como estamos vendo os desniveis rondan o 10% e a auga por momentos e nas zonas máis chans supera os dez centímetros; a pedra foi a solución para conseguir un camiño estable pero escorredizo. A carón fermosos muretes de pedra cubertos por brións e un fermoso bosque no que destacan os cerquiños e as súas follas espalladas polo chan.
A metade de ruta chegamos á aldea da Pereira, pouco antes de chegar xa imos vendo que a contorna cada vez está máis humanizada, aparecen os prados e as terras de labor. O gando é moi abundante nesta zona e a presenza de vacas e de ovellas coas súas chocas non deben sorprendernos. A aldea tocámola en un primeiro momento de resfilón, case esquivándoa, e continuando a ruta camiño da fronteira.
A Pereira queda atrás pero como dixen antes sería só a primeira pasada e eso débese a que ó pouco tempo de abandonar a aldea polo camiño principal chegamos a un cruce moi ben sinalizado e que abre camiño para unha nova derivación de por medio de un pequeno rodeo de un quilómetro aproximadamente volveranos a levar á Pereira. Como se pode ver no track da ruta eu non fixen a derivación en un primeiro momento, a ruta é lineal e a volta faise de novo polo mesmo camiño, así que este tramo deixeino para a volta.
Seguimos subindo e entramos en unha das zonas máis bonitas de todo o trazado, estamos camiñando pola zona do Mioto; o camiño aínda que con bastante auga e en continuo ascenso presenta o tramo mellor pavimentado, lousas ben cortadas e moi arregladiñas que fan moi agradable o camiñar. Aos lados balados de pedra húmidos e cubertos por brións e sobre eles multitude de carballos e de cerqueiros que ó perder as súas follas forman unha espectacular alfombra ocre.
A Gurita é a zona máis alta da ruta, xa queda menos de un quilómetro para rematar o recorrido e a contorna cambia totalmente. Non estamos a demasiada altura pero a masa arbórea desaparece e atopamos zonas de pastos e moito arbusto como xestas. Ata o final da ruta o único que nos queda é unha baixada ata a Casa do Frade. O día que elixín para coñecer a ruta probablemente non foi o mellor; abaixo chovía algo e arriba estaba todo cuberto por unha espesa nube. Este ten que ser un tramo de espectaculares vistas da serra e da zona portuguesa, cos característicos bolos graníticos do Xurés, pero eu isto só o supoño, por culpa da néboa non era capaz de ver máis alá de cen metros.
Chegamos ó final da ruta na chamada Casa do Frade, o punto final é un balcón natural que permite contemplar o fermoso río Castro Laboreiro. Dende o alto hai un remanso de paz, probablemente estamos observados por algún lobo ou corzo, pero a presenza humana é mínima. O río fai fronteira entre Galicia e Portugal, a coñecida raia administrativa que separa ós dous países. Uns metros máis abaixo hai uns muíños fariñeiros que lle dan o nome ó roteiro, pero un cartel desaconsella a baixada polo perigoso do trazado do camiño.
A ruta como tal xa está rematada e só nos queda desandar o andado cara Guxinde con coidado de non escorrer nas lousas do camiño. Si recordamos ó pouco de pasar a aldea da Pereira atopamos unha pequena derivación, pois a volta é o momento para coñecela, un camiño que rodea a aldea e remata recorrendo as súas rúas. Nada de outro mundo pero que nos cambiará o camiño. É certo que non está no track, pero non ten perda, iso si hai que prestar atención as marcas e seguir só as que indican derivación, xa sabedes as que están cruzadas por unha liña oblicua, pois na Pereira atopamos marcas de outra ruta que nos poden enganar e facer saírnos da ruta principal como foi o noso caso.
Xa nos diredes como vos foi nesta fermosa ruta!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 14:14 2 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: 32868 Guxinde, Ourense, España
Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Hazte fan en Facebook
1.1. A Coruña (30)
Camiño dos Faros (7)
Zona de utilidades dos Caracochas (4)
PR-G 172 Ruta do Río Chanca
1.1. A Coruña (30) 1.2. Lugo (8) 1.3. Ourense (2) 1.4. Pontevedra (6) 2. Asturias (2) 3.1. León (3) Camiño dos Faros (7) Zona de utilidades dos Caracochas (4)
Con tecnoloxía de Blogger.


document_lang: gl

langs: en gl gl gl en gl gl gl gl pt gl lt fr gl en gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ia gl es es gl gl es es gl es gl en gl gl en gl gl it pt pt fr pt it gl gl gl en en gl cs cs cs en en en cs da en cs en en cs cs da en da cs cs en en en cs cs en en cs en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en cs cs en en gl pt es gl

text:
mércores, 25 de xullo de 2018
PR-G 172 Ruta do Río Chanca
Dise que a Ruta do Río Chanca é a irmá pequena da PR-G 170 Ruta da Pedra e da Auga da que xa falaramos anteriormente neste blog; a verdade é que teñen moita similitude, rematan as dúas no mosteiro de Armenteira, e contando con dous coches recomendaría facer as dúas rutas xuntas para ter unha boa xornada de sendeirismo sen demasiada esixencia. Aínda que considerada menor en comparación coa Ruta da Pedra da Auga, a Ruta do Río Chanca atravesará viñedos e bosquetes de ribeira que farán da xornada unha experiencia moi agradable.
Tal vez o máis complicado de esta ruta é chegar ó punto de arranque; non é que sexa algo imposible pero estamos en terras de furanchos e entre pistiñas entre cepas de albariño pouco a pouco chegamos a Lores, punto de inicio e situado no concello de Meaño. Posiblemente o meu erro foi empregar o GPS, agora estou un tanto vago e tiro de coordenadas coas voltas que acaba xerando iso. Á volta continuei a estrada dereita e saín a estrada sen mais voltas nin problemas.
A igrexa de Lores funcionará como faro para o inicio da nosa ruta, o punto de arranque está baixo ela que está situada nun alto ben visible. O inicio situase xunto a unha pequena ponte sobre o río Chanca, hai espazo para aparcar en batería uns cinco ou seis coches. Adentrámonos e xa nos primeiros pasos damos á man esquerda con un enorme e fermoso muíño fariñeiro chamado Muíño de Daniel o Ferreiro. Será o primeiro dos 23 muíños que nos acompañarán na ruta; neste caso moi ben conservado.
Como podemos ver a ruta está perfectamente sinalizada, forma parte de unha serie de recorridos marcados e homologados de forma consecutiva e polo tanto as súas marcas están en perfecto estado, chan de zahorra nos primeiros quilómetros, bancos, valos, papeleiras e incluso iluminación. Dende o meu punto de vista un pouco despropósito para unha pateada, pero é a forma de potenciala. Estes dous primeiros dous quilómetros transcorren por unha zona moi humanizada, e na comarca do Salnés cando se fala de humanización falase de cepas de albariño; casiñas agro e sobre todo emparrado que no verán estará exuberante.
Neste primeiro tramo máis baixo da ruta é onde atopamos os muíños de maior tamaño, eran muíños de maquía. O seu funcionamento estaba baseado na maquía, unha porcentaxe de cereal que quedaba para o muiñeiro a cambio da moenda; era o sistema tradicional de emprego, o que podía diferir un pouquiño máis era o sistema de descarga de auga, como vemos nesta fotografía a auga dirixíase á muíño a través de unha canle chamada levada. En moitos casos e despois de abrir a chave a auga caía directamente sobre o rodicio do muíño, na miña zona é o máis común. Polo Salnés tamén se muíños de cuba, a auga depositase nunha gran piscina anexa o muíño que se empregará no momento de moer.
Cando levamos dous quilómetros de ruta aparecen as primeiras masas boscosas, para min é a parte máis agradable do recorrido, os restos dos muíños están mimetizados co entorno, a maioría en estado ruinoso. Dende que saímos de Lores apenas houbo metros chans, e é en continua e suave subida, agora si en época de calor agradécese a sombra pero tamén a humidade faranos suar.
O río Chanca é máis ben un pequeno regato, recorre ladeira abaixo o seu cauce serpenteando entre pequenas rochas e raíces de salgueiros. Como xa dixen anteriormente estamos camiñando por un entorno menos humanizado e algo máis natural; desapareceron bancos, luces e a maldita zahorra. Como se ve na fotografía camiñamos por un estreito e cómodo sendeiro entre un bosquete de ribeira, salgueiros, fentos, brións e algún cabaliño do demo serán xunto o balbordo das augas o noso compañeiro de viaxe.
No quilómetro cinco chegamos a unha pequena estrada de debemos atravesar; o cambio de paisaxe e total, camiñaremos por unha ancha pista pecuaria entre eucaliptais, este tipo de terreo acompañaranos ata practicamente o final do recorrido, e o mellor que podemos facer é pisar o acelerador e achegarnos á Armenteira. A chegada ó mesmo farase por un pequeno carreiro descendente a carón do muro que cerra o recinto do mosteiro.
O mosteiro de Armenteira é unha das xoias do románico galego e como xa o fixen noutras rutas como na ruta PR-G 170 Ruta da Pedra e da Auga, non me vou a para a describir as características de este estilo artístico. O que si me gusta é a lenda do seu fundador Ero de Armenteira do que xa falan as Cantigas de Santa María de Afonso X o Sabio. Ero de Armenteira fundara o mosteiro por petición da propia Virxe; el estaba con gañas de saber como era o Paraíso e continuamente lle demandaba a Virxe que llo deixase contemplar. Unha tarde saíu a pasear en torno a un río e quedou reflexionando baixo unha árbore mentres oía o cantar dun merlo. Ese trance durou 300 anos ata que volveu de novo a un mosteiro no que non o recoñecían.
A ruta do Río Chanca é moito máis interesante que as conclusións que poidades sacar destas liñas. Lineal e sinxela de camiñar, a miña magoa foi non ter outro coche de apoio e enlazala co PR-G 170 Ruta da Pedra e da Auga, máis fermosa que esta e que sería unha xornada de sendeirismo espectacular. No meu caso o que fixen foi desandar o andado.
Espero que vos guste e xa nos diredes!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 12:46 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: 36969 Lores, Pontevedra, España
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Hazte fan en Facebook
1.1. A Coruña (30)
Camiño dos Faros (7)
Zona de utilidades dos Caracochas (4)
PR-G 172 Ruta do Río Chanca
1.1. A Coruña (30) 1.2. Lugo (8) 1.3. Ourense (2) 1.4. Pontevedra (6) 2. Asturias (2) 3.1. León (3) Camiño dos Faros (7) Zona de utilidades dos Caracochas (4)
Con tecnoloxía de Blogger.


langs: es es es gl gl gl gl es es gl es gl en gl gl en gl gl it pt pt fr pt it gl gl gl en en gl cs cs cs en en en cs da en cs en en cs cs da en da cs cs en en en cs cs en en cs en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en cs cs en en gl pt es gl

text:
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Camiño dos Faros (7)
Zona de utilidades dos Caracochas (4)
PR-G 172 Ruta do Río Chanca
1.1. A Coruña (30) 1.2. Lugo (8) 1.3. Ourense (2) 1.4. Pontevedra (6) 2. Asturias (2) 3.1. León (3) Camiño dos Faros (7) Zona de utilidades dos Caracochas (4)
Con tecnoloxía de Blogger.


langs: gl gl gl gl en gl gl gl gl pt gl lt fr tr ku gl en pt pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl pt gl en gl sv gl gl pt en lt en gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl en gl gl gl gl pt en lt en tr ku gl en pt pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en gl fr gl sv gl gl pt en lt fr tr la gl en pt pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl ca gl fr gl sv gl gl pt en lt en tr la gl en pt pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es gl gl es es gl es gl en gl gl en gl gl it pt pt fr pt it gl gl gl cs en cs cs cs en en en cs da en cs en en cs cs da en da cs cs en en en fr en gl en pt en gl cs en en ca cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en cs cs en en gl pt es gl

text:
sábado, 13 de decembro de 2014
Máis que unha ruta este é un pequeno paseo que nos achegará ao Souto da Retorta. Certo é que ata o de agora non tiñamos ningunha ruta apropiada para nenos, e un día tiña que chegar o momento no que os Caracochas vos presentáramos unha rutiña ideal para o inicio ao sendeirismo dos máis pequenos. A verdade é que este paseo saíu case por casualidade; nunha tarde de paseo por Viveiro pensamos en achegarnos ao Souto da Retorta, e como tiñamos con nos o GPS gravamos o track.
Esta pequeno ruta comeza na pequena aldea de Chavín, moi preto de Viveiro. Entre as súas casas e a carón da estrada atopamos unha pequena explanada a modo de aparcamento. Non ten perda xa que está perfectamente sinalizado con un gran cartel que indica Souto da Retorta. Aparcamos o coche e xa vemos que ao fondo e de costas a estrada arranca un pequeno camiño a carón de un muro de pedra.
A pequena ruta arranca pegada a un alto muro de pedra, os primeiros metros como se pode ver fanse por un terreo pavimentado por pequenas lousiñas de pedra. A ruta non ten perda ningunha ata o Souto da retorta e non teremos máis que seguir o camiño continuo.
En poucos metros abandonamos o piso pavimentado por un cómodo sendeiro de terra; recorremos unha pista a carón do río Landro deixando este sempre a man dereita; pola esquerda do camiño vai unha pequena canle de auga que surtía aos pequenos muíños de auga da zona. A verdade é que é unha pista moi agradable de percorrer, está tapizado de pequenas follas secas no chan e flanqueado por unha vexetación de bosque de ribeira.
Ao final do camiño chegamos ao Souto da Retorta ou Eucaliptal de Chavin  Esta zona onde remata o camiño é un remuíño do Landro onde se encontran os eucaliptos mías vellos de Europa; e un lugar protexido baixo a figura de Monumento natural debido ao seu interese. A súa orixe débese a un crego misioneiro que en 1880 trouxo unhas sementes de eucalipto de Australia; este relixioso plantou as árbores co obxecto de secar unha zona medio pantanosa e deixando exemplares como o avó, que é a árbore máis grande de España con 67 metros de altura e 10,5 metros de base. Só por ver a estos colosos paga a pena este fermoso paseo.
Rematamos a ruta uns seguindo o río uns poucos metros ata unha pequena central hidroeléctrica. A verdade é que é un pequeno paseo pero moi fermoso, e tan só por ver ao maxestoso avó vale a pena.
Publicado por Alexandre Soto ás 16:58 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
martes, 28 de outubro de 2014
¡Un faial en Galicia! Pois sí, buceando pola web descubrimos que a poucos quilómetros de Pedrafita había unha minúscula aldea chamada a Pintinidoira co maior faial da nosa terra. As ganas de coñecer esta ruta foron moitas, pero tivemos que esperara a mellor época do ano para percorrela, por que para ver o faial verdadeiramente bonito teremos que esperar a principios de novembro.
A Pintinidoira é unha pequena aldea do concello das Nogais, a verdade é que o acceso é bastante doado, dende Pedrafita teremos que tomar unha pequena estrada a carón do centro escolar que vai cara San Román de Cervantes e continuar coas indicacións, non ten perda. Chegamos a Pintinidoira nunha mañá fría de novembro e deixamos a un lado o coche. Había moito pero que moito frío e tras abrigarnos un pouco comenzamos a andar por unha pequena pista entre as casas. A aldea da Pintinidoira pertence ao concello das Nogais, pero practicamente toda a ruta facémola polo concello de Cervantes; non subiremos aos grandes cumios dos Ancares pero esta non deixa de ser unha ruta moi fermosa pola serra ancaresa.
Os primeiros metros da ruta son bastante chans ou incluso pican algo para arriba, unha ancha pista como se pode ver na fotografía entre pradeiras e vacas, pero sin deixar a comodidade de este camiño aos 500 metros de ruta comenzaremos a baixar de forma moi acusada descendendo uns 500 metros de desnivel en aproximadamente 3 km. As vistas á serra son formidables rodeados de vexetación baixa para adentrarnos pouco a pouco unha espesa fraga segundo imos baixando.
Ao entrar na fraga a pendente suavizase pouco a pouco e camiñamos entre brións e antigas árbores en un ambiente con moita auga, o tramo remata nunha pequena aldea de non máis de media de casas chamada Riamonte de Abaixo. Esta é a tipica aldea colocada ao fondo dun val de poucas casas e moitos cans e vaca entrecortada por numerosos regatos de auga. Deixamos atrás a aldea e entre os prados camiñamos en paralelo a un dos regatos que tira cara o norte, o camiño algo sucio vai facendose estreito para ir morrer a unha pequena estrada local nas proximidades de Santa Mariña, un par de casas ailladas a carón da mesma
Pasamos Santa Mariña e volvemos a meternos no monte abandonando de novo o asfalto, a entrada na fraga foi realmente bonita o chan estaba tapizado por un manto de follas caducas de cor ocre que chiscaban ao pasar sobre elas coas nosas botas. O camiño ancho e moi pisado polas vacas en principio e bastante chan recorrendo humidos camiños entre carballos e castiñeiros e sempre preto a pradarias onde pastan multitude de vacas coas suas chocas; a presencia de regatos é constante e ata que cheguemos a pequena aldea de Covas non volveremos a subir, pero esto non será ata que levemos uns 6,5 km de ruta.
As Covas tocámola de resfilón, bueno tampouco podemos decir que sexa moito máis, pero xunto ás primeiras vivendas tomamos un estreito sendeiro ascendente entre bastante matorral e algunha cabra e galiña. A verdade é que esta ascensión tira algo do alento pero axiña chegamos a unha pequena estrada que nos corta pola metade a ascensión, atravesámola  e continuamos por unha ancha pista forestal entre piñeiros ascende ata que cheguemos aos 900 metros de altitude; cómoda sí pero con bastante desnivel ascendente. Volvemos a baixar e xa estamos na aldea de Vilaspasantes.
En Vilaspasantes paramos un anaquiño para comer un pequeno bocadillo e repoñer algo de enerxía. En un principio pensamos en sair casas arriba da aldea para tomar un sendeiro que nos fixese ascender, e así foi como o fixemos, pero ao ver que dito sendeiro estaba bastante pechado de maleza tiramos de cartografía para buscar unha pista ancha e cómoda que nos levase pouco a pouco a ir gañando altura camiño do faial da Pintinidoira. Este tramo cómodo pero longo permitenos contemplar ás nosas costas as altas cumes dos Ancares.
A chegada ao faial e facilmente identificable ao final da comoda baixada pola que estamos comiñando chegamos a un pequeno regato que teremos que atravesar. En novembro que foi cando fixemos esta ruta o camiño estaba cuberto por un fermoso manto de folliñas en tonos roxos que semellaban unha ruidosa alfombra. Estas folliñas delatan que estamos no famoso faial da Pintinidoira, non moi grande pero sí o maior de Galicia. Un faial é un bosque de faias, árbore de folla caduca que se extende en España básicamente pola cornisa cantábrica. En Galicia son escasas dado que precisan de un chan con moito sílice e misturanse con abetos ou árbores de bosque atántico. Os faiais son moi bonitos, de cor roxizo no outono pero no veran as suas follas fan que sexa un bosque moi sombrio impedindo outro tipo de vexetación propicio para que vivan nestes paraxes trasnos e fadas.
Ao chegar ao faial deixamos o ancho camiño e metemonos por un estreito sendeiro no faial con bastante pendente ascendente. con cuidado imos ascendendo ata chegar a outra pista ancha, Seguimos ascendendo por el e pronto atopamos o cruce polo que pasamos ao pouco de iniciar a ruta. Tomamos o curto camiño polo que xa baixaramos antes e chegamos de novo a aldea da Pintinidoira.
Esperemos que vos guste esta cómoda e pouco coñecida ruta de montaña... ahhh e non olvidedes que a época máis bonita para facela posiblemente sexa outono.
Publicado por Alexandre Soto ás 10:37 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
luns, 7 de xullo de 2014
N43 11.748 W008 57.166
A Ruta Arqueolóxica era a única ruta que nos quedaba por recorrer polo concello de Cabana de Bergantiños, máis ben a única das tres sinalizadas que nos quedaba por coñecer. A verdade é que foi un interesante paseo que si ben o atractivo dos camiños deixa bastante que desexar, podemos dicir que os tesouros que conten este roteiro, como o Mirador da Fernandiña, o Dolmen de Dombate ou o Castro da Cibdá entre outros, fan que a ruta sexa moi agradecida. Temos que dicir que esta ruta está sinalizada polo concello de Cabana de Bergantiños, pero o estado de mantemento da sinalización é pésimo; eles saberán si compensa publicitar un roteiro con unha sinalización tan mal conservada.
Comezamos esta ruta por Borneiro no aparcamento da curva do Roncadoiro, localizaremolo facilmente por que é o que a xente emprega para ver o castro da Cibdá. Da estrada onde está o aparcamento vemos que sae unha ancha pista forestal en sentido ascendente. A verdade é que as primeiras rampas son un tanto picadas pero nada que impida facer a ruta, unha subidiña de non máis de un quilómetro por camiños moi anchos e entre eucaliptos, piñeiros, toxos e algún que outro carballo perdido á beira de algún balado. Como podemos ver é a paisaxe típica da costa galega.
Pouco a pouco como dixemos imos ir gañando altura entre o monte e non debemos despistarnos por que pese a que esta ruta aparece como sinalizada, os indicativos son máis ben poucos ou están estragados. Dende que levemos andados preto de dous quilómetros, sendo os últimos 800 metros bastante chans atopamos unha enorme recta a man esquerda que nos levará ata o chamado mirador da Fernandiña, unha pequena variante de un quilómetro ida e volta pero máis que recomendable chegando ao alto do monte Fernandiña, un espectacular mirador natural.
O alto da Fernandiña é un fermoso balcón de Bergantiños, situado a 371 metros de altura, dende él podemos ver Corme coa súa ría, a desembocadura do río Anllóns, o cabo Roncudo e practicamente todo o oeste de Bergantiños. Este mirador natural obriganos a parar uns minutos e contemplar a paisaxe, insisto en que esta pequena derivación é un dos atractivos de este roteiro. Desandamos o andado e deixando atrás o cruce anterior continuamos polo camiño tomando algún cruce ata chegar a unha pequena estrada rural que baixa ata Borneiro
Continuamos por esa estrada que pronto se volverá descendente e chegamos ás primeiras casas de Borneiro, unha aldea normal das que non chaman a atención pero dende o meu punto de vista con varios atractivos que non podemos pasar por alto, e de novo faremos un pequeniño desvío pasando primeiro pola igrexa de San Xoan de Borneiro, un templo, templo parroquial da aldea levantado a inicios do S.XVI e reformada no S.XVIII dándolle un estilo barroco. Pero para nós o máis curioso e o cruceiro xiratorio que se atopa a uns 300 metros da igrexa. Non é máis que unha simple cruz de pedra á beira do camiño pero coa característica de que si empuxamos a parte superior da cruz todo o transepto xira. En Borneiro existían outras dúas cruces que xa foran estudadas polo propio Castelao; e conta a tradición local que hai que virar esta cruz para facer cambiar o estado do tempo.
Retornamos sobre os nosos pasos cara Borneiro e continuamos por asfalto entre os campos de labor da aldea, atravesamos a estrada en dirección ao santuario do Briño, templo tamén de estilo barroco con algunha traza tardo gótica e edificada a base de sillería de granito. De esta pequena igrexa destacan os seus soportais laterais, a sua torre de campás cadrada e as imaxes que flanquean a porta occidental. A capela do Briño está situada dentro de unha fermosa carballeira á beira de un regato e na que se celebra en xullo unha coñecida festa popular. Lástima que agora o avance cara non se sabe onde fixera que se asfaltara gran parte do campo da festa; eles saberán si lles valeu a pena. Deixando atrás o Briño continuamos por pequenas pistas cara o lugar de Dombate chegando en pouco tempo ao seu dolmen.
O dolmen de Dombate é a nosa primeira parada arqueolóxica; este monumento non é mais que un túmulo funerario datado e ocupado ao longo do IV milenio. Este gran dolmen posiblemente sexa o máis importante de Galicia, de tipo de corredor ten unha cámara poligonal formada a base de sete ortostatos verticais e un horizontal para cerrala. O corredor facía de entrada cara o exterior por que un dolmen non era máis que unha cova artificial cuberta de terra co obxetivo de depositar restos mortais humanos. Debemos destacar que o dolmen estaba delimitado por un anel de pedras que sustentaba toda a mamoa. Chamase mámoa a toda a estructura cuberta de terra dado a sua similitude con unha mama feminina. Dentro do dolmen atopáronse pinturas parietaiss en zig zag e vinte idoliños de pedra. Como podemos ver este dolmen agora está musealizado e cuberto por unha gran construción de cristal, antes de velo era bastante crítico con esta medida, pero debo recoñecer que a impresión foi bastante satisfactoria.
Queda Dombate atrás e tentamos rematar a ruta dirixíndonos cara Borneiro por pequenas pistas e un camiño de carro, a verdade é que logo chegamos ao remate de esta curta pateada, pero antes pasamos polo segundo xacemento arqueolóxico, si cabe este aínda máis interesante que o dolmen. A Cibdá de Borneiro é para o meu gusto o mellor castro de Galicia e o seu esplendor resalta tan pronto e como subimos a sua muralla. Descuberto no 1924 por Parga Pondal e Pérez Bustamante foi escavado en varias campañas de investigación. Este foi o primeiro castro datado co método do carbono 14 dando un periodo de ocupación entre o IV e o I século a.c., castro non romanizado. O castro da cibdá esta escavado en un 75% atopándose 36 construcións circulares. O perímetro do castro está rodeado por unha gran muralla de terra cerrando unha extensión de 90 por 55 metros. Tamén encontramos un pequeno barrio extramuros no que hachamos unha pedra formosa e un forno. Destaca neste castro a ausencia de portas de acceso ás vivendas.
Abandonamos o castro polo seu barrio extramuros e descendemos a caron de un pequeno regato para chegar de novo ao punto de partida. Esperemos que vos guste o seu trazado que aínda que teña moita camiño asfaltado e entre eucaliptos, os seus xacementos pagan a pena. Ahhhh e si nos apetece andar un pouquiño máis podemos enlazar esta ruta co Rego dos Muiños, xa descrita en unha entrada anterior.
Publicado por Alexandre Soto ás 21:32 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
venres, 11 de abril de 2014
N42 27.673 W006 46.053
As Médulas é un dos grandes xacementos arqueolóxicos romanos da Península Ibérica e visita obrigada para calquer sendeirista galego. Esta ruta está ubicada na comarca do Bierzo, e coa sua visita non só temos a ocasión de visitar unha antiga explotación aurifera romana, senón que tamén podemos pasear entre soutos de castiñeiros de gran beleza.
Esta ruta das Médulas é unha fiestra aberta ao pasado, xacementos arqueolóxicos e bosques pretéritos. A carón do centro de interpretación hai un pequeno aparcamento para deixar o coche. Comenzamos neste pinto a ruta e faremos un pequeno circuito circular de uns dez quilómetros que aproveitando parte de outras rutas permítenos contemplar o máis destacado do conxunto das Médulas. Pouco a pouco facemos os primeiros metros entre as casas da aldea das Médulas; ao chegar a unha pequena praciña tomamos unha pequena pista ou camiño de terra roxa que pouco a pouco se dirixe ata as crestas do xacemento. O camiño neste primeiro treito pica un pouquiño para arriba entre as maxestuosas caracochas formadas polos castañeiros do Bierzo.
As Médulas foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1997, e non é de extrañar por que a beleza de esta zona é algo que debemos de conservar; unha beleza que non é natural, senón que é froito da man do home. Nesta zona como nas comarcas próximas na época castrexa practicabase unha mineria aurifera no curso dos ríos a base de bateado das suas areas. A enxeñería romana troxo con eles o sistema de extracción mineira do Ruina Montium, ou o que é o mesmo, botar abaixo o monte para sacar o ouro que había dentro da terra. Esta técnica conseguíase a base de derrubar o monte coa axuda da presión da auga. Os romanos construían túneles no interior da terra a base de pico e pala, posteriormente introducian auga a presión no seu interior para provocar un vacío que explosionase o monte para poder acceder de forma máis doada ao mineral.
Este primeiro treito da ruta faise sobre a chamada Senda de las Valiñas, no parque hai varias rutas trazadas pero non marcadas, apenas unhas frechas, pero nos empregaremolas para poder visitar os mellores puntos. En un quilómetro e medio chegamos a un dos primeiros puntos de interese, a chamada Cueva Encantada. Antes pasamos por uns fermosos soutos de grandes caracochas en un terreo que ondulado semellante a superficie da lua; como é obvio esto ten que ver coa man do home e esas ondulacións do terreo debense aos escombros compactados da antiga mina. A Cueva Encantada como a Cuevona situada a uns metros son os restos dos túneles e explosións do terreo feitas polo paso da auga. A verdade é que esa mistura de grandes cantos e terra roxiza impresionan bastante. Na boca das covas ademais de uns paneis informativos hai uns valos de madeira que nos impiden a entrada as covas, e debemos de evitar a entrada para favorecer a sua conservación e sobretodo para evitar accidentes fatais orixinados por desprendementos do terreo.
Continuamos a ruta e despois de camiñar un anaquiño por asfalto e cando teñamos andado uns 2,5 km de ruta deixamos esta Ruta de las Valiñas para adentrarnos na fraga por un pequeno sendeiro que nos achegará a Ruta Perimetral. Este treito é bastante empinado e será o camiño que nos conducirá aos miradores, en algo menos de un quilómetro subiremos uns 150 metros de desnivel. A fraga cando nos a recorremos estaba espectacular, por un camiño estreito e zigzagueante atravesamos un fermoso souto de castiñeiros cargados de ourizos e cubertos por brións, unhas tonalidades cautivadoras, pero eso é o que ten o outono nos bosques atlánticos; pura máxia...
Chegamos á Senda Perimetral, esta ruta rodea por completo o conxunto arqueolóxico, unha gran pista de terra que dende o alto contempla o parque. Dende aqui facemos unha pequena derivación pero obligada, por que en ese anaquiño está o mellor da ruta, non será máis de quilómetro e medio ida e volta, pero de verdade que paga a pena. A primeira parada é o Mirador de Orellán, situado sobre unha cresta do monte temos a postal das Médulas, unha zona acondicionada para poder disfrutar da máxia das crestas roxas.
Dende o Mirador de Orellán albiscamos as diferentes crestas vermellas, estas fermosas agullas son resultado da Ruina Montium, posiblemente fosen as partes máis duras do terreo ou aquelas polas que non pasaban os túneles de derribo; para comprender estos túneles a mellor opción e entrar en un deles. Ata fai uns poucos anos podíamos entrar libremente en unha de esas galerias e chegar ata un fermoso balcón pendurado de unha das aristas de Orellán. Agora a cousa non é así, dende o mirador de Orellán debemos continuar uns metros cara abaixo e xa vemos a entrada a mina; está acondicionada e cobran uns 3,5 euros de entrada pero paga realmente a pena. Son cen metros de tunel virxe e iluminado tal e como o deixaron os romanos, con restos das marcas dos picos. Ao entrar neste túnel comprendemos o laborioso traballo que requería o Ruina Montium, unha galería que remataba en unha sala sen saída na que se metía auga a presión para que a presión do aire que non podía saír ao final do túnel orixinase a explosión do monte. Agora o remate e o balcón máis bonito das Médulas.
Deixamos atrás a mina e continuamos pola Senda Perimetral deixando tamén atras o cruce polo que subimos anteriormente, esta senda e ancha e bastante cómoda de andar, de estas polas que pasaría un coche sin maior problema, pero con unhas vistas fermosas aos picos próximos. Levamos a metade da ruta aos nosos pés cando chegamos a unha pequena área de descanso con unhas pequenas mesas chamada Campa de Braña. Nóns achegamosnos a ela para ver como estaba pero a ruta torcería por un sendeiro a man dereita uns cen metros antes. Aquí o dilema de que facer, por que a variante que nós tomamos é moi dificil, camiñaremos pegados a precipicios e aínda que sí están as mellores vistas das Médulas, por anacos pasamolo mal. A opción sinxela será seguir por esta senda perimetral que nos achega ata o seguinte mirador de forma cómoda.
Como indicamos antes a uns metros de chegar ao merendeiro torcemos a dereita por unha senda ascendente e estreita, esta será a Senda de Reirigo, o punto máis alto da ruta e que pronto atoparemos sinalado con un vertice xeodesico. Ao entrar en este tramo atopámonos con un cartel que indica que o terreo é perigoso; coincide con unha antiga canalización de auga romana. Para a explotación aurifera or romanos traían auga dende ben lonxe, esta documentado que as canalizacións máis longas chegaban dende os mesmos Montes Aquilanos a uns cen quilómetros de distancia. Esta auga era almacenada en enormes alxibes que repartian o caudal polas diferentes áreas de derrumbe.
Ao chegar ao alto de Reirigo, con máis de 1000 metros de altitude a dificultade incrementase e bastante, imos baixando entre arbustos e espectaculares vistas por un camiño estreito ao que acompaña algunha árbore de bosque mediterráneo como son as sobreiras ou as aciñeiras, totalmente distinto ao que viramos ata ese momento. Ao chegar ao que se supón que foi a antiga canle de auga a cousa convirtese en moi técnica, un tramo que o fai pasar mal a un en moitos momentos, pero que ao mesmo tempo faiche sair un guau..., como é lóxico non está feito para nenos nin para días onde o terreo estea mollado.
Como comentamos anteriormente os romanos conducían a auga por canles como estas para explosionar o monte por medio de un vacío de auga. pero unha vez conseguido esto a auga seguía sendo de gran importancia para a extracción aurifera. O seguinte proceso era cribar a terra para obter o ouro. Os enxeñeiros romanos idearon un sistema de canles de madeira pola que verquían auga e terra. Na canle colocaban candidades de xestas amarradas en fardos para filtrar a auga e na que se prendían as pepitas de ouro deixando marchar a auga coa terra. o último proceso será queimar esas xestas e recoller as pepitas entre as cinzas.
Cando cheguemos a zona chamada como Médulas de Yeres, esa na atopamos unha pequena zona de seguridade con balizas de madeira e corda a dificultade disminue bastante; quedanos unha pequena subida a un piquiño e despois xa será todo baixada ata volver a enlazar coa senda perimetral. A baixada será moi pronunciada e zigzagueante por un bosque baixo de vexetación a base de arbustos; unha baixada de esa que carga as pernas pero sin demasiada dificultade. Volvemos a enlazar coa senda perimetral e volvo a recordar que quen queira evitar dificultade pode evitar este tramo de Reirigo continuando dende un principio pola senda perimetral.
Continuamos pola senda perimetral cara o mirador de Pedrices pero a uns 100 metros  del desviamosnos pola senda que nos leva de novo ao centro de interpretación das Médulas. O motivo de non chegar ata alí foi a falta de tempo, outra vez collianos a noite e a verdade é que despois de pasar por Reirigo as vistas dende Pedrices volvían a ser as mismas. Dende este mirador podese ver os diferentes lagos como o Sumido ou as murias, vistas que xa puidemos ver na anterior baixada. Despois de lavar a terra os desfeitos eran amoreados en escombreiras, unha especie de dunas artificiais chamadas murias e que podemos ver dende as zonas máis altas da ruta. É visible artificialidade do terreo con algo de paciencia, como tamén son artificiais os diferentes lagos como o Sumido, formado ao quedar estancada entre as murias a auga empregada na mina.
Abandonamos de novo a senda perimetral para tomar a man dereita un camiño descendente cara a aldea das Médulas, sigue sendo a Senda de Reirigo, pero entre grandes castiñeiros e carballo, tramo de gran beleza pero que fixemos rápido e con pouca luz, polo que non temos fotografías.
Xa nos contaredes como vos foi!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 19:49 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
venres, 21 de febreiro de 2014
PR-LE 14 La Tebaida Berciana.
N42 25.634 W006 32.444
O Bierzo é unha comarca verdadeiramente incrible, xa había bastante tempo que queríamos visitar a zona e aproveitando unha fin de semana organizamos esta pateada. A Tebaida Berciana é unha das rutas sinalizadas máis coñecidas do Bierzo, e despois de percorrela podemos dicir que é lóxico polo agradable que é para os sentidos, conxugando patrimonio o histórico-artístico co natural; só podemos dicirvos que a coñezades e logo darédesnos a razón.
A Tebaida Berciana xa era o nome que recibía a zona de Valdueza alá polo S.X e a sua nomenclatura débese a multitude de pequenos templos cristiáns que había na zona e que semellaban unha verdadeira Tebas. Este roteiro é de carácter circular e polo tanto o sentido da mesma ou o punto de arranque é indiferente. Nós o inicio situámolo na aldea de Peñalba de Santiago, unha pequena xoia situada na parte alta do val do Oza. Peñalba é unha pequena aldea de rúas empedradas e estreitas con pequenas casiñas de pedra á vista e grandes balconadas de madeira, bastante concorrida polo día pero cando ao caer o sol vólvese incluso máis encantadora na que practicamente non nos encontraremos a ninguén a excepción de algún cadeliño.
Pero polo que é realmente coñecida Peñalba é pola súa igrexa, unha das poucas xoias que conservamos do arte mozárabe; nesta zona a presenza de eremitorios remóntase ao s VIII en tempos de San Fructuoso e San Valerio. O bispo de máis sona que se ubicou nestas terras foi San Genadio, quen se retiraría nos seus últimos anos nunha cova próxima, pero o inicio da construcción de este templo débese a San Fortis, cuxa tumba podemos atopar ao exterior na fachada norte da igrexa. A Igrexa de Santiago de Peñalba é Conxunto Nacional Histórico-Artístico e en cruz latina levantase a base de esquisto pouco traballado unha fermosa igrexa na que destaco o seu campanario exento, os seus dous absides en consonancia á herexía donatista da época  e as suas múltiples influencias artísticas; por un lado as pagás coas súas referencias astronómicas, a influencia árabe na súa cúpula galonada e a influencia visigótica visible nos seus fantástico arcos de ferradura, sobresaíndo o da portada meridional. Pero isto non é un blog de arte, senón unha entrada sobre sendeirismo.
Pois esta fermosa igrexa é un lugar fantástico para acender o GPS e iniciar a nosa pateada, como dixemos antes a ruta a circular e é indiferente a dirección que tomemos, en este caso nós abandonamos a igrexa entre as rúas e casiñas de Peñalba en dirección á estrada de acceso á aldea. O sentido que tomamos é o que baixa ata a antiga ferrería. Abandonamos Peñalba de Santiago por unha pequena estrada bastante cuberta por castiñeiros e carballos: non é unha vía de demasiado tráfico pero debemos de ter precaución suficiente sobre todo nas curvas xa que é a vía de acceso a este turístico pobo.
Aproximadamente en un quilómetros a tras pasar unha pequena curva con forma de ferradura enganchamos un camiño ascendente que nos introduce no monte, os primeiros metros pican algo para arriba pero en poucos metros a tendencia xa volve a ser descendente. É un camiño de eses que se adentran por bosques frondosos moi agradable para a vista e mais para o físico en xornadas de calor, aproveitando a sombra de carballos e castiñeiros xunto con sobreiras e aciñeiras, explosiva mestura de bosque atlántico con mediterráneo. É un camiño tranquilo e sinxelo de percorrer no que o único que rompe a tranquilidade é o piar dos paxariños, o ruído do próximo río Oza ou algún que outro automóbil que sube cara Peñalba.
Cando levemos catro quilómetros de ruta o camiño deixa de estar cuberto por árbores e permítenos ver o fermoso val do Oza así como as altas cimas dos Montes Aquilanos, este treito que arranca agora presenta unhas cotas de desnivel  moi acusadas de forma descendente. Este camiño a verdade é que tira bastante de xemelgos; un verdadeiro mirador con curvas de ferradura pero con un camiño cheo de pedras que nos van achegando pouco a pouco a chamada Herrería de Montes.
Ao chegar ao río entramos nunha planta potabilizadora de auga para a cidade de Ponferrada, cruzamos o Oza por medio de unha pequena pasarela e na outra ribeira teremos que buscar a saída, nós con un pouco de torta non dábamos encontrado a forma de saír, e era bastante doada, abrir unha pequena porta metálica e pasar de novo ata a estrada que sube a Peñalba. Parece sinxelo pero si ninguén che di como saír parece que tal porta non é porta, senón unha verxa. Fora da potabilizadora ascendemos uns metros pola estrada para coller de novo un camiño ascendente a carón da antiga Herrería de Montes e que nos conduce á aldea de Montes de Valdueza.
Este treito que arranca dende Herrería de Montes é bastante esixente no seu primeiro quilómetro, a verdade é que é semellante ao que baixamos antes do río e agora deberemos de subilo, un camiño moi limpo de árbores que nos permiten gozar de todo o Val do Silencio, pero matador con algo de calor como foi o noso caso. A subida e dura pero as vistas fantásticas e dende a zona máis alta podemos ver o zigzagueante camiño que fixemos quilómetros atrás na busca do río. A verdade é que non nos estabamos atopando con moitas forzas cando nos atopamos coas expedición de un clube de montaña asturiano que polo que rezaba nas suas camisetas azuis eran El Rebollín de Asturias, os moi simpáticos preguntáronnos si quedaba moito para Herrería de Montes e dixéronnos "Ufff aun os queda subir un colladito hasta Peñalba" e claro, o medo no corpo, non quedaba moita tarde e xa estabamos algo cansos.
Tampouco vos queremos enganar nin desanimar, esta costiña que vai ata Montes de Valdueza é dura en un quilómetro, e nada que non nos encontremos en outras rutas, o resto do camiño que vai ata a aldea pica algo para arriba pero moi de forma bastante descansada. Chegamos a Montes de Valdueza e atopámonos coas ruínas de un impoñente mosteiro. A razón de ser de esta case abandona aldea de San Pedro de Montes como tamén se coñece é este mosteiro; é certo que hai construcións anteriores como os restos de un castro romano ou restos das canles de auga que ían ás minas das Médulas; pero este mosteiro é un dos máis antigos do Bierzo, fundado por San Fructuoso no S.VIII  e esnaquizado por unha razia musulmana no S.VIII. Será a fins so S.IX cando San Genadio o reconstrúe de novo momento no que Ordoño II, rei de Galicia lle concede numerosos privilexios. O seu máximo apoxe como é lóxico prodúcese na plena Idade Media para decaer no S.XIV debido ás tensións señoriais da época. A ruína actual débese a situación orixinada tras a desamortización de Mendizabal.
Queda atrás a case abandonada e fermosa Montes de Valdueza e entre as súas rúas imos buscando un camiño de saída que nos dirixa ata un pequeno regato que atravesaremos para volver a subir. Pasado este pequeno Arroio de Montes, entramos en un pequeno souto formado por impresionantes caracochas abertas e con polas cargadiñas de ourizos de castañas, iniciamos a subida pola zona do chamado castro Rupiano, as pendentes nos primeiros metros volven a ser bastante pronunciadas e segundo imos ascendendo a vexetación arbórea vai desaparecendo para dar paso ás vistas ás cumes. Por esta zona pasamos por onde pasaba a antiga canle que os romanos construíron para levar a auga ás Medulas. Persoalmente creemos que este é o tramo máis fermoso da Tebaida Berciana, pero tamén o máis duro. En cincocentos metros chegaremos a unha zona de falso chan ascendente bastante máis descansado ata chegar a cruzar o arroio de Pico Tuerto no bosque de Furnias.
Ao cruzar o Arroio de Pico Tuerto empezamos a ascensión a Chano Collado, teito da ruta a uns 1300 metros de altitude, este ascenso teremos que tomalo con calma e métenos de cheo en unha ruta de montaña, carreiros estreitos e moi pronunciados que nos soben ata o alto de este collado. Non temos por que terlle medo a este treito pero si que o hai que tomar con calma. O Chano Collado é o escaparate da ruta, onde non só veremos o Val do Silencio, senón que tamén e unha fermosa postal de Peñalba de Santiago dende a altura.
Como sempre o tempo pasa rápido no monte e sempre nos ven a noite enriba, esta vez o sol empezou a desaparecer detrás do horizonte e quedaban aínda uns catro quilómetros de ruta; deixamos o Chano Collado a paso lixeiro e o camiño cara o río Oza vaise facendo costa abaixo entre altas xestas, ou arbustos semellantes, foi unha pena que non disfrutasemos máis de este tramo no que pouco a pouco se podía observar como Peñalba se ía achegando a nós, unha Peñalba na que xa brillaban as primeiras luces da noite. Pouco a pouco e cos xemelgos algo cargados pola baixada imos deixando as xestas para volver a meternos de novo na espesa fraga e cruzar por última vez o río Oza.
Cando chegamos ao Arroyo del Silencio con pouca luz e cruzámolo, esta zona tamén e coñecida como o Val do Silencio, nome fermoso con múltiples interpretacións; habitualmente dicíase que o seu nome derivaba dos diversos eremitorios que había na época altomedieval, pero a súa orixe deriva de unha lenda si cabe máis bonita, na cal San Genadio que non podía rezar tranquilo en Peñalba polo murmullo das augas do río Oza, cambiou o seu curso para poder rezar en Silencio. E en poucos metros atopámonos con unha derivación que nos levaría a Cova de San Genadio, a cal nós non fomos por que a noite xa estaba encima. O que sí fixemos foi equivocarnos de camiño e recorrer un tramo de quilómetro e medio ata cruzar de novo o Oza. Posteriormente e mirando uns mapas parece que por ese camiño tamén chegábamos a Peñalba de Santiago, pero ante a dúbida retrocedemos ata o cruce do erro. Para que o teñades claro ese cruce é o que tamén indica a derivación cara a Cova de San Genadio, así que xa sabedes, torcer para arriba. Solucionado o erro so falta chegar en pouco tempo a Peñalba de Santiago.
Como podedes ver nesta fotografía a chegada a igrexa de Peñalba de Santiago fixémola de noite e puidemos contemplar unha Peñalba diferente, case abandoada na que tan só facían acto de presenza algún canciño. Pois xa sabedes animádevos a coñecer esta ruta e darédesnos a razón de que non vos vai a defraudar, isos si, non fagades coma nos e preparádea con tempo para que non vos colla a noite.
Ahhh e buscade o noso cache!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 20:37 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Hazte fan en Facebook
1.1. A Coruña (30)
Camiño dos Faros (7)
Zona de utilidades dos Caracochas (4)
Ancares; Faial da Pintinidoira
PR-LE 14 La Tebaida Berciana.
1.1. A Coruña (30) 1.2. Lugo (8) 1.3. Ourense (2) 1.4. Pontevedra (6) 2. Asturias (2) 3.1. León (3) Camiño dos Faros (7) Zona de utilidades dos Caracochas (4)
Con tecnoloxía de Blogger.