langs: es es es en es en

text:
Jornada Mundial Medios Comunicación Social – Parroquia San Pedro Apóstol de Montijo
Hoja litúrgica para la solemnidad de La Ascensión del Señor
https://sanpedromontijo.es/jornada-mundial-medios-comunicacion-social/ Sat, 11 May 2013 12:17:38 +0000 http://sanpedromontijo.es/?p=2782 2782


document_lang: gl

langs: es es es en

text:
Devocionario.com – Parroquia San Pedro Apóstol de Montijo
Hoja litúrgica Inmaculada Concepción de la Virgen María


langs: gl es

text: Comentarios en: Calendario Parroquial 2013


langs: es es

text: Comentarios en: Reunión del Consejo de Pastoral con los miembros de Cáritas de la parroquia.


text: Comentarios en: Directorio Iniciación Cristiana


langs: es es es es

text:
Fermín Luengo – Parroquia San Pedro Apóstol de Montijo
Encuentro arciprestal de niños de Catequesis de Primera Comunión


text:
Antonia Quintana – Parroquia San Pedro Apóstol de Montijo
Bello recorrido por la Historia de Montijo a través de su patrimonio eclesiástico


text:
Sebastián González – Parroquia San Pedro Apóstol de Montijo
Celebrado el XXIII Encuentro Diocesano de Hermandades y Cofradías


text: Comentarios en: Convivencia catequesis de postcomunión en Barbaño.


text:
coral de Montijo – Parroquia San Pedro Apóstol de Montijo
El Consejo Parroquial ultima la preparación de la Semana de la Parroquia


text: Comentarios en: Inicio curso catequético


text:
Comenius – Parroquia San Pedro Apóstol de Montijo
Un grupo de alumnos turcos del proyecto Comenius visita el templo parroquial


text: Comentarios en: Hoja celebración Fiesta Virgen de Barbaño


langs: es es gl es

text: circuito – Parroquia San Pedro Apóstol de Montijo


text: Comentarios en: Calendario grupos de liturgia 2012


text:
Guadalupe – Parroquia San Pedro Apóstol de Montijo
Peregrinaciones en el Año de la Misericordia y del Año Santo Guadalupense


text: Comentarios en: El Domingo. Domingo XXI del Tiempo Ordinario. Ciclo B 2012


text: Comentarios en: Oración ante el Santísimo


langs: gl gl pt id en gl gl lt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl en fr en gl gl gl it gl gl gl fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl pt gl pt es gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl ast gl it en gl gl gl gl ca gl gl fr gl es es en en es fr es fr gl gl gl en lt

text:
Agricultura Terminator - Filloas de sangue
Caderno de Amador Castro Moure
Cando eu era cativo, e non tanto, na aldea onde nacín había unha chea de especies animais visíbeis sen necesidade de investigar nin facer de Frank de la Jungla. Ó pasar a carón dun campo de pan (que é como lle chaman ó centeo na miña casa), unha patada no chan facía saír unha morea de perdices ou paspallás asustadas. Un paseo por un agro calquera regalaba ós sentidos o espectáculo dos estorniños voando compactos, o doce asubiar da merla, o arrolo de rulas e pombas. Había reiseñores, verderolos e pardais. E, chegando á noitiña, o piar (coido que tería que haber en galego e portugués unha palabra mellor para o definir) dos mouchos e as curuxas.
As vacas, as ovellas, os porcos, as galiñas e os coellos formaban parte desa paisaxe natural harmónica. Unha vez, con dez ou once anos, tiven a inmensa sorte de ver cómo unha cobra de rio cazaba e comía un rato diante de min. O mellor National Geographic que un rapaz pode ter. Si, eramos probes, pero totalmente integrados na natureza. Seguramente había solucións para manter aquel tipo de vida, e non pasar fame, máis doadas que a emigración ás cidades.
Hoxe, na miña aldea, só hai corvos. Mouros e sinistros. Corvos e algunha pega. E os paisanos pelexando e retirándose a palabra porque cren que os outros lles envelenan as mazairas. A resposta téñena moi preto: no comercio onde mercan as sementes e os produtos pesticidas e herbicidas que botan ó chan. Eses comercios están cheos de caixas e máis caixas coa marca Monsanto.
Industrializar a agricultura e a gandería foi a saída cara adiante que se lle ofreceu ós labregos que quedaron na miña aldea. E puxéronse, sen o saber, nas mans deses sátrapas da privatización. Dez compañías agroquímicas multinacionais son as donas de tres cuartas partes das sementes que se venden no mundo, as responsábeis da desaparición do trinta por cento das variedades locais no Estado Español. En algún lugar do mundo, esa porcentaxe sube ó 93%.
Como está a suceder agora mesmo coa Internet ou coas novas impresoras tridimensionais, o traballo colaborativo e en rede estaba na orixe da mellora de sementes. Un país como o Brasil, xa tiña, en 1920, un sistema de abastecemento de sementes. No ano 1981 desnacionalizouse o sistema, converténdose nun sistema cooperativo no que institucións públicas e privadas colaboraban no melloramento e na produción de sementes.
Este sistema colaborativo estendíase, tamén, ao traballo de melloramento de plantas. A estruturazón dun traballo en rede para experimentar diferentes liñaxes e cultivares permitía tamén compartir xermoplasma. Unha vez que unha liñaxe superior era identificada, a mesma estaba dispoñíbel para que os demais membros da rede puidesen utilizala en cruzamentos con outros materiais dos seus experimentos locais. Porén, nos anos noventa, unha nova lei acabou con todo iso: o traballo cooperativo deixou de existir, dando lugar a arranxos competitivos baseados en relacións contractuais sixilosas entre as partes. A recomendazón de novos cultivares pasou a ser responsabilidade exclusiva do obtentor e o xermoplasma deixou de ser compartido. Comezou entón a guerra de compra de empresas por parte de Monsanto, Bayer ou Dow AgrosCience (por poñer tres exemplos). Hoxe en día, o 40% dos cultivos de millo híbrido no Brasil é de Monsanto. A esta tecnoloxía chámana hoxe, no Brasil, tecnoloxía Terminator e ten un impacto profundo nos segmentos mais pobres da poboazón que mantén a práctica de producir a súa propia semente a partir do uso e conservazón da agrobiodiversidade.
Fronte á agresión das multinacionais agroquímicas, comezaron a funcionar os bancos comunitarios de sementes. Neste sistema, as familias de unha comunidade reúnense para almacenar coletivamente unha reserva de sementes para suplir os períodos de escaseo que ocorren nos anos de seca.
Eu pensaba que os labregos da miña aldea ían teimar coas liortas por saber quen envelena a mazaira de quen. Porén, o agro galego estase a mover igual que o agro do mundo enteiro. Sen querer ser exhaustivo (tampouco podería selo), hai iniciativas como a Rede de economía solidaria que pretende redefinir o papel da economía, poñéndoa ó servizo das persoas. Ou A Cova da Terra, unha asociación galega sen ánimo de lucro, de comercio xusto e consumo responsable, que traballa na transformación da sociedade, desde o ámbito local, na procura dunha maior conciencia ambiental e social dos e das galegas, a partir de programas educativos e de sensibilización. Hai moitas máis asociacións traballando en sensibilizar ó labrego e á sociedade civil en xeral, porén, non atopei ningunha plataforma ou asociación semellante ás “redes de semente”, das que xa hai abondo polo mundo adiante; tamén no Estado español.
Sería unha boa cousa que, se alguén me le, aproveitase os comentarios para informar de iniciativas do xeito das redes de semente que podan servir para resistir ó avance da lóxica liberal que obriga ós labregos a mercar cada ano a semente modificada xenéticamente e a multalos se gardan semente “patentada” dun ano para o outro.
10 Xullo, 2014 by Amador Castro Moure
Deixa unha resposta x
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Amador Castro Moure en Premio Xerais 2019
Silvia en Premio Xerais 2019
Amador en Taca negra
Nadie en Taca negra
Amador Castro Moure en Río 2016
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Proudly powered by WordPress | Theme: spun by Caroline Moore.


langs: pt gl pt id en gl gl lt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl en fr en gl gl gl it gl gl gl fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl pt gl pt es gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl ast gl it en gl gl gl gl ca gl gl fr gl es es en en es fr es fr gl gl gl en lt

text:
Willy Meyer - Filloas de sangue
Caderno de Amador Castro Moure
Willy Meyer dimite do seu posto de eurodeputado, un mes despois das eleccións, por ser un da centena de eurodeputados que investiran os seus cartos nun Plan de Pensións privado, xestionado por unha SICAV no paraíso fiscal de Luxemburgo.
As redes sociais explotaron en insultos contra Willy Meyer. Tamén contra Rosa Díez quen, ao parecer, tamén participou nese Plan de Pensións durante a súa época de eurodeputada, cando aínda se denominaba socialista. A lista completa de eurodeputados non se coñece, aínda que se mencionan os nomes de Elena Valenciano ou Miguel Arias Cañete.
A dimisión de Meyer hónralle, igual que deshonra ós que, participando dese Plan de Pensións nun paraíso fiscal, non seguiron o seu exemplo e van continuar ensanchando os cus nas súas poltronas, e viaxando en primeira clase, a cambio de exercer o seu coñecido papel de brazos de madeira no Parlamento europeo.
Non obstante, o que esta noticia me suscita, é por que nos cebamos esaxeradamente coa xente que se proclama de esquerdas, cando é pillada en falta, e non facemos o mesmo cos claramente conservadores como Arias Cañete, Rosa Díez ou outros.
A estafa (chamada crise) do 2008 puxo de manifesto, entre outras, un par de cousas nas sociedades españolas. Dun lado, o xurdimento do 15 M evidenciou unha ruptura xeracional entre as xeracións novas, que non elixiran a sociedade na que lles tocou vivir, e as dos seus maiores, aburguesados nun consumismo hippy-progre nunha sociedade cuxa maior parte tampouco escollera pero á que se adaptaron facendo seu o slogan “vivimos no mellor dos mundos posíbeis“. Por outra parte, esa mesma estafa levou consigo (e leva consigo) unha desigualdade e unha miseria que había moitos anos que esas xeracións consumistas non vivían nas súas carnes. A fame e a desnutrición infantil eran cousa do terceiro mundo.
O terror resultante de ver como todo aquilo no que crías ou que che ensinaron esborrállase ao teu arredor (progreso persoal e social, sociedade do suposto benestar, consumo sen límites como sinónimo de crecemento económico, vivir mellor que os nosos pais para que os nosos fillos vivan mellor ca nós, etc.), produciu a volta ao activismo dalgúns vellos roqueiros, (en calidade de iaioflautas no caso de persoas xa xubiladas, ou organizándose en movementos sociais como a PAH noutros casos), a ruptura de esquemas mentais doutras moitas persoas, a irrupción en política de mozas e mozos aos cales esta xamais interesara, a través de plataformas diversas, e o cambio do sentido de voto entre a porcentaxe de poboación que aínda acode a votar.
O auxe de Podemos, por exemplo, circunscríbese nese panorama e, posiblemente, só nun panorama similar sería posible unha eclosión dende a nada dunha formación transversal que non se sitúa nin na esquerda, nin na dereita, que soubo ler perfectamente o panorama e copiar, por que non o dicir, os slogans máis famosos do 15M. Non obstante, volvendo á pregunta que me facía antes, esa ilusión que as persoas que aínda votan puxeron en Pablo Iglesias, estalaría en mil anacos en caso de que o carisma e a credibilidade do seu persoal líder desaparecesen por calquera motivo que os seus seguidores puidesen considerar unha traizón. E ese dano sería irreparable. A súa onda expansiva afectaría a un número indeterminado de movementos sociais e minarían a súa credibilidade durante moito tempo.
Está por ver, por exemplo, canto dano fixo a Esquerda Unida o feito de que un dos seus representantes estivese a preparar a súa xubilación a través dun fondo privado de pensións, mentres defenden o sistema público de xubilación. Pecado que se converteu en mortal ao estar xestionado por unha SICAV situada nun paraíso fiscal. Á xente de esquerdas, como aos gurús relixiosos, se lles supón unha superioridade moral a proba de tentacións terreais. As dereitas votan xestores que, como no mundo empresarial, é natural que cobren algunhas comisións polas xestións realizadas. Non son guías espirituais que van guiar a humanidade cara a un mundo mellor, senon meros intermediarios entre o poder económico e os seus representados, mandatados por catro anos para intentar buscar solucións concretas a problemas concretos.
Por iso cando un Willy Meyer é pillado en falta doe máis ás persoas que o seguían que cando salta a noticia de que determinados altos cargos do Partido Popular cobraron sobresoldos en sobres, presuntamente, durante os últimos anos. O primeiro parte o corazón, pola sensación de impotencia e de que “xa non queda nin unha cuarta de terreo limpo“. O segundo parécenos o máis normal do mundo.
Neste momento prepárase para as eleccións municipais unha candidatura auspiciada por Ada Colau, chamada “Guanyem Barcelona” (Gañemos Barcelona) que pretende o apoio das forzas de esquerda tradicionais, dos sindicatos e dos movementos sociais e veciñais, nun intento de rexenerar a política municipal dende a base, dende o empoderamiento cidadán. É máis que seguro que moitas persoas, pretas ideoloxicamente desa idea, observarán con lupa todos os próximos movementos de Ada Colau e que os medios monárquicos, cavernarios e neofascistas están buscando afanosamente calquera pecadiño que puidese cometer, como están a facer con Pablo Iglesias e a súa ocorrencia de ir comprar ao Alcampo.
25 Xuño, 2014 by Amador Castro Moure
Deixa unha resposta x
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Amador Castro Moure en Premio Xerais 2019
Silvia en Premio Xerais 2019
Amador en Taca negra
Nadie en Taca negra
Amador Castro Moure en Río 2016
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Proudly powered by WordPress | Theme: spun by Caroline Moore.


langs: gl gl pt id en gl gl lt tr gl gl gl gl gl gl gl en gl en en en fr en gl gl gl gl gl it gl gl gl fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl pt gl pt es gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl ast gl it en gl gl gl gl ca gl gl fr gl es es en en es fr es fr gl gl gl en lt

text:
Ola mundo! - Filloas de sangue
Caderno de Amador Castro Moure
Aínda que a habitual miopía humana cara ó que é inmediato, impídenos entendelo por completo, si podemos intuír que vivimos uns tempos nos que o novo pugna por nacer e o vello loita ferozmente por non morrer, se me permitides a analoxía gramsciana cun parto.
O problema desta ecuación radica en que o novo aínda non sabemos que é. Así como en tempos pretéritos as clases que pugnaban por substituír ó vello réxime tiñan un cume ó que chegar (dereitos humanos, república, socialismo…) contaminados desa cegueira mental, desa toleada chamada progreso, hoxe atopámonos con que xa temos identificadas as causas que nos impiden avanzar como humanidade libre, realizada e verdadeiramente racional, pero ningunha das solucións propostas dende o altermundismo, dende as teorías do decrecemento, dende a nova teoría monetaria, dende o feminismo ou dende o ecoloxismo semella chegar ó consenso necesario como para ser tomada por bandeira.
Quizais, tamén porque o noso encistado eurocentrismo impídenos ver e entender solucións que son válidas para outras partes do planeta sen pasar polas grandes ideoloxías, senón pola máis inmediata e elemental necesidade de comer, de evitar que lles quiten a auga e as terras de cultivo en nome do sacrosanto deus da economía global. Porque ese é, e non outro, o problema principal da inmensa maioría da humanidade. E os europeos deberiamos asumilo como noso.
Aféctanos, aínda que non as vexamos, a explotación intensiva do litio en Bolivia, do coltán no Congo, do ouro en Papúa-Nova Guinea, do petróleo alí onde poidan resgar uns barrís. En definitiva: a explotación intensiva da natureza, nunha carreira absurda das elites dominantes cara ao suicidio colectivo da especie humana, baseada nunha cobiza irracional que xa nos levou a un cambio climático posibelmente irreversíbel.
Cando esteamos todos nos ósos e no planeta só queden cascudas e escorpións, a quen lle importarán as stock options, os futuros e os derivados? Certamente, se non somos capaces de anular e reverter de inmediato, entre o 99% das persoas, a cultura do extractivismo salvaxe e da especulación sobre as materias primeiras e os alimentos, o modo de produción capitalista, certamente, rematará algún día, pero ese día arrastrará cara á súa tumba a toda a humanidade.
Agora tócanos axudar activamente ao parto diso novo descoñecido. Dá igual que só levemos a toalla. É necesaria a participación de todo o mundo alí onde lle caia máis preto: unha asociación de veciños, unha cooperativa agrícola, un partido político ou un sindicato, unha asemblea do 15 M, un mercado solidario, un banco de alimentos… é necesario que axudemos a que o bebé se coloque axeitadamente para o parto, que a nai estea cómoda e atendida, que as persoas con responsabilidades sanitarias teñan a visión clara, o pulso firme e unha información completa sobre as condicións do embarazo.
Todas temos algo que achegar no nacemento dunha nova sociedade civil mundial máis igualitaria e temos o deber de facelo se queremos que os nosos fillos e fillas, as fillas e os fillos da humanidade, teñan posibilidades dignas de perpetuar a especie.
13 Xuño, 2014 by Amador Castro Moure
One thought on “Ola mundo!”
13 Xuño, 2014 at 10:22 a.m.
Eu, pola miña parte, optei por unha reconversión persoal anti-consumo. Penso que se moitas escomenzamos por aí, o mundo aínda se pode salvar.
Deixa unha resposta x
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Amador Castro Moure en Premio Xerais 2019
Silvia en Premio Xerais 2019
Amador en Taca negra
Nadie en Taca negra
Amador Castro Moure en Río 2016
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Proudly powered by WordPress | Theme: spun by Caroline Moore.


langs: gl gl pt id en gl gl lt it gl gl gl gl gl gl gl fr gl en fr en gl gl gl it gl gl gl fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl pt gl pt es gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl ast gl it en gl gl gl gl ca gl gl fr gl es es en en es fr es fr gl gl gl en lt

text:
Somos o 99% - Filloas de sangue
Caderno de Amador Castro Moure
Sigo lendo insultos a Podemos. A eles sumáronse, agora, os proferidos contra Ada Colau. Os trolls teñen moito traballo estes días e pregúntome como poden tomar como unha ameaza a un partido que só obtivo cinco eurodeputados e a outro que aínda non é partido, que probablemente non pretende selo, que non ten présa por construír unha alternativa, cidadá e democrática, dende a base e que está por ver se consegue montar unha candidatura para as eleccións municipais de dentro dun ano.
Recordo que hai uns anos, conversando cun bo amigo, escritor, de Sabadelle, estivemos de acordo en que o problema real era a falta de artellamento dunha sociedade civil capaz de se organizar, tanto para os pequenos coma para os grandes temas. Ese foi o gran triunfo do franquismo: unha sociedade desestruturada como tal. Pero tamén foi a gran mesquindade do felipismo e os gobernos sucesivos, apostando por degradar gradualmente unha escola pública na que non se quería formar cidadanía, senón clase traballadora ignorante e obediente.
Creo que o lobo ao que ven asomar as orellas (aínda que quizais lles estea a conceder máis poder de clarividencia do que teñen) é que, por fin, un par de xeracións despois, empeza a existir unha sociedade civil artellada a pesar de todos os torpedos lanzados polas marionetas políticas á súa liña educativa. E ese indicio de sociedade civil pódese ver en practicamente todas as partes do mundo: Occupy Wall Street, Primavera árabe, protestas en Grecia, Portugal, Alemaña, Gamonal, Can Vies… xente de idades e estrato social diferentes (excluíndo os ricos e os súper ricos) organizándose de xeito practicamente espontáneo para defender os seus dereitos dos abusos dos que sabían que tiñan o campo libre para aralo, incendialo ou arrasalo á súa conveniencia.
As marionetas políticas clásicas están a vivir unha total incerteza porque non entenden nada. Xa non coan as súas apelacións á transición, a democracia, a constitución, a representación da cidadanía a través das institucións. Cada vez as cren menos persoas. Porque, ao igual que cunha meniña non vale de nada dicirlle que faga isto ou o outro se co exemplo lle ensinamos o contrario, case toda persoa, partido, asociación ou institución que alcanzou unha cota de poder, por pequena que sexa, a espreme no seu beneficio persoal, ou no beneficio persoal da mafia correspondente, ou en ambos os dous beneficios persoais.
Hoxe en día temos máis movementos sociais, asociacións e plataformas que durante a tan aclamada transición. A maioría da cidadanía non tiña idade para votar a constitución, esa que tan inamovible parece agás cando o Cánovas e o Sagasta do século XXI se poñen de acordo en que o pagamento da débeda, sen entrar na lexitimidade desta, está por enriba de calquera outra consideración constitucional, sobre todo calquera que poida ulir, aínda que sexa de lonxe, a economía do ben común. Esa maioría cidadá, cada vez máis ampla, que non votou a constitución, que non puido expresar os seus desexos en referendo sobre a proclamación do rei Disney ou á que non deixan expresar nunha urna, no caso dos cataláns, que futuro queren para a súa terra, vai quitando pouco a pouco a venda dos ollos, vaise decatando de que os políticos, alomenos os que nos tocou sufrir deica agora, son meros intermediarios dos desexos dos grandes capitais especuladores, pero que só cambiando a correlación de forzas nos parlamentos poderá intentarse, polo menos intentarse, poñer freo á voracidade sen límite dos que nunca creron realmente na democracia se esta non servía aos seus intereses.
Só as sociedades con conciencia de selo (ao igual que é necesaria unha conciencia de clase ou unha conciencia de xénero) son capaces de xerar proxectos ilusionantes, opcións de vida, sangue novo que nos saque desta diálise adormecedora. Empeza a haber algo diso, empeza a haber mareas que flúen e conflúen en puntos de encontro. Pero necesítase máis. É necesario que aquelas persoas que se proclaman desencantadas se decaten de que rematou o esperar a que nolo dean todo feito, pois ese é, precisamente, o xerme da corrupción.
Ser unha cidadá consciente é esgotador, pois esixe compromiso; é difícil, pois esixe estar alerta ante a manipulación. Pero é, á vez, agradecido, pois nos permite ter a agradable sensación de levar, entre todas, as rendas da vida política e social das vilas e cidades que habitamos.
1 Xullo, 2014 by Amador Castro Moure
Deixa unha resposta x
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Amador Castro Moure en Premio Xerais 2019
Silvia en Premio Xerais 2019
Amador en Taca negra
Nadie en Taca negra
Amador Castro Moure en Río 2016
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Proudly powered by WordPress | Theme: spun by Caroline Moore.


langs: gl gl pt id en gl gl lt ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl en fr en gl gl gl it gl gl gl fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl pt gl pt es gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl ast gl it en gl gl gl gl ca gl gl fr gl es es en en es fr es fr gl gl gl en lt ca gl

text:
Caderno de Amador Castro Moure
Vas dando tombos de maneira errática sobre a corda frouxa dunha pluma en desuso. Miraches cara embaixo, sabendo que non o terías que ter feito, e viches o rostro aterrador da nada.
Crees ter unha meta pero en ningún momento te detiveches a mirar onde está atado o extremo oposto do cable polo que crees camiñar.
Porque a verdade é que estás quedo, falándolle ao vento que arrola a corda de lado; a un aguia que planea ó teu redor mirándote con ollos incrédulos; ao eco, o único que te quere oír (pois esa é a razón da súa existencia); a ti mesmo, o gran teorizador que non necesita orellas (pois todo o que ten que oír escóitao directamente desde o seu interior).
Sabes perfectamente que a esencia está debaixo de todo o aparato de roupaxes, armaduras e pesados tomos teorizantes. Sabes que canto máis pretendes explicar a realidade, máis te afastas dela. Sabes que cada palabra de máis é unha nova lápida sobre todas e cada unha das lápidas da súa sepultura. E sabes, tamén, que unha vez sepulta é moi difícil, por non dicir imposible, chegar de novo a ela. A non ser, quizá, que te convertas en espírito (ou, para o caso, en verme) e penetres a terra axilmente ata chegar a ela. Sabes que para iso hai que morrer. Ou matar.
Matar a todos os eus que te anulan e te envelenan lentamente. Aos que amordazan coa súa man esa boca interior que leva tanto tempo enmudecida. Aos que che instalaron caixas rexistradoras, hipotecas, bonos, propiedades e libros de contabilidade. Aos que te repiten a diario, insistentemente, a palabra resignación. Aos que che din que xa non tes idade para iso.
Sábelo. Sabes que para iso tes que matar. Pero atenázate o medo. E non é o medo a que rompa esa liña recta que a duras penas te sostén. Non é o medo ao ataque desa aguia curiosa. Non é o medo a que o eco che volva palabras que non queres oír. Nin sequera é o medo a que tras a néboa se revele, como verdade incontestable, que o cable que che arrola non está fixado a ningún sitio.
Non. O que te aterroriza, en realidade, é que a base de matar eus, ao final te decates de que non queda dentro de ti ningún eu que pague a pena.
Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish
3 Xuño, 2016 by Amador Castro Moure
Deixa unha resposta x
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Amador Castro Moure en Premio Xerais 2019
Silvia en Premio Xerais 2019
Amador en Taca negra
Nadie en Taca negra
Amador Castro Moure en Río 2016
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Proudly powered by WordPress | Theme: spun by Caroline Moore.


langs: gl gl pt id en gl gl lt ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl hu ko gl gl gl gl fr gl en fr en gl gl gl it gl gl gl fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl pt gl pt es gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl ast gl it en gl gl gl gl ca gl gl fr gl es es en en es fr es fr gl gl gl en lt ca gl

text:
Tempo roubado - Filloas de sangue
Caderno de Amador Castro Moure
Sei que din que estou tolo. Que o borboriñan cando son imprudente e me deixo ver. Pero non estou tolo. É verdade que son un nowhere man dun país inexistente. É verdade que hai catro anos que non saio da casa. Un ano. Dous anos. Tres anos. Catro anos. Como tamén é verdade que hai catro anos roubáronme o tempo. Ti sábelo.
Na miña casa pode entrar e saír quen queira. Polas súas portas de entrada (catro veces catro) e as de saída (catro veces catro tamén), pasan cada día centenares de persoas que ignoran quen deseñou o teito que as acolle. Príncipes, gobernantes e xente poderosa, pero tamén o pobo chairo, que é maioría: unha humanidade breve, escura, fea e que non deixará rastro. Todas van atafegadas e non saben que son invitadas na miña casa. Só se fixan, brevemente, nos cadros luminosos que hai plantados por todas as partes e case nunca miran ó seu derredor: a miña obra.
Eu só ocupo un breve espazo da casa. Entre a porta 59B e a 60B (na miña casa hai catro veces sesenta e catro portas) hai un apousento reducido que ninguén coñece. Só me poderían ver se mirasen dende fóra pola gran fachada de vidro. E para facer isto terían que escalar pola estrutura metálica en forma de rombo, ou saber voar. Pois, como podes ver, eu estou no segundo piso (a dúas veces catro metros de altura).
Para chegar ao meu pequeno espazo tiveches que percorrer un dos catro longos corredores que saen, en forma radial, dende o círculo que fai de punto de encontro. Antes tiveches que pasar polo medio dos templos da uniformidade que eles situaron estratexicamente para que todo o mundo trague cos seus reclamos de luces e de cores. E, antes aínda, superar o control de acceso, onde os gardiáns da miña casa rexistran ós visitantes. Sospeito que alguén me terá acusado de poñer os gardiáns. Pero erran. É certo que deseñei a miña casa. Tan certo como que eles decidiron poñer gardiáns co único obxectivo de que eu non poida saír mentres non recupere o tempo roubado hai catro anos. Un ano. Dous anos. Tres anos. Catro anos.
Ás veces, se cometo a imprudencia de me deixar ver, algún visitante agasalla a miña hospitalidade con comida e bebida, tal e como o pobo cumprimentaba ós seus reis, cando os reis eran reis, hai catro veces catro séculos. Pero a maior parte dos días teño que ser eu quen busque a comida.
Saio do meu apousento, tarde abondo como para que non haxa moita xente, pero non tan tarde como para que pechasen as (catro veces catro) cociñas que hai na miña casa. Teño que andar moito anaco ata chegar á parte de detrás das cociñas. Ignoro canto, porque, como creo que xa dixen, hai catro anos roubáronme o tempo. Un ano. Dous anos. Tres anos. Catro anos. Pero pódoche asegurar que son exactamente mil vinte e catro pasos. Móvome sixilosamente pegado á fachada de cristal, aproveitando algunha das duascentas cincuenta e seis columnas (catro elevado a catro) para me esconder cando pasa alguén pola fita transportadora do medio do corredor, porque a excesiva iluminación da miña casa faime moi vulnerable. Alguén dirá que, se deseñei a miña casa, podería ter pensado mellor a cuestión da iluminación. Defendereime destas parvadas dicindo que non a deseñei para vivir eu mesmo, senón, nun acto de suprema xenerosidade, para o usufruto (é verdade que pasaxeiro) de toda persoa de calquera condición.
Aliméntome ben, porque sempre sobra moita comida, e saco a auga dun dos (catro veces catro) lavabos que hai na miña casa, estratexicamente situados en cada un dos catro corredores, preto das entradas e as saídas. Pero sospeito que eles quérenme envelenar. Aos incrédulos pódeslles dicir que fundamento a miña sospeita en que un día de cada catro, despois de comer, teño torzóns de estómago e remato no meu recanto feito un nobelo, soportando a dor, ata que a miña resistencia interna vence ao seu veleno. Alguén che dirá que algo terei feito. Pero non é certo. O meu único pecado, se é que o é, consistiu en deseñar a miña casa tal e como eles a querían, coas súas proporcións, coas súas repeticións e, se me queren envelenar, é unicamente porque a eles non lles convén que se saiba que hai catro anos roubáronme o tempo. Un ano. Dous anos. Tres anos. Catro anos.
Cando me envelenan, é cando ti, que tes a cara que eu tiña hai catro anos, vésme visitar. É reconfortante, porque os temas de conversación que temos son máis elevados que os que podería ter con calquera dos visitantes ou dos gardiáns (obviamente) e ademais é imposible que acabemos discutindo, posto que estamos de acordo en todo. Cada vez que vés gústame que repasemos os motivos da miña reclusión; que busquemos camiños que nos poidan levar, algún día, a ceibarme desta casa e atopar o xeito de castigar ós culpables, pois sabemos do certo que nunca virá ningún redentor, porque eu son un nowhere man dun país inexistente.
Pero nunca pasamos desta encrucillada indescifrable. Se puidésemos recuperar o tempo que me roubaron, quizais atopariamos o remedio para os nosos males. Aínda que unha de cada catro veces penso que morrerei aquí.
Despois, cando a dor remite, dúrmome e ti vaste.
Os raios do abrente rebotan contra as ás de metal dos avións durmidos, creando rosetóns de luz que se reflicten nos paneis apagados dos corredores.
—E isto? —pregunta a muller con bata azul ceo, parando a máquina de pulir o chan, mentres sinala ó home estirado entre a porta 59B e a 60B.
—Din que o día que chegou roubáronlle a bolsa con toda a documentación. Pero que toleou cando lle roubaron o reloxo.
Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish
8 Xuño, 2015 by Amador Castro Moure
Deixa unha resposta x
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Amador Castro Moure en Premio Xerais 2019
Silvia en Premio Xerais 2019
Amador en Taca negra
Nadie en Taca negra
Amador Castro Moure en Río 2016
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Proudly powered by WordPress | Theme: spun by Caroline Moore.


langs: gl gl pt ca es gl gl gl ca es es es gl gl fr es es gl es gl fr es fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl es pt es gl km es es gl es gl es es es es es it es it es es es it es es es it es gl gl es es es gl es fr it es es en gl es fr es fr gl gl gl es ca gl

text:
¿Quién soy? - Filloas de sangue
Caderno de Amador Castro Moure
Me llamo Amador Castro Moure. Un catalán nacido en Galicia, eterno aprendiz de la hermosa lengua gallega.
Después de muchos años aparcando la literatura, he decidido volver a ella (o ella me ha decidido a mí): he autoeditado la primeira novela, Memorias de antes do encoro, he colaborado en la antología Ecos dos poetas de Chantada y, en breve, Edicións do Peirao publicará la segunda novela, Pillabán, pillabán.
Este post tamén está dispoñível en: Catalán
Deja un comentario x
Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *
Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Compra barato… pero compra
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Creado con WordPress | Tema: spun por Caroline Moore.


langs: pt gl pt id en gl gl lt ca gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl en fr en gl gl gl it gl gl gl fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl pt gl pt es gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl ast gl it en gl gl gl gl ca gl gl fr gl es es en en es fr es fr gl gl gl en lt ca gl

text:
Abdul - Filloas de sangue
Caderno de Amador Castro Moure
Agostinho é un mozo portugués. Traballa para unha empresa que se dedica ao desenvolvemento de software para gobernos. Cousas como dixitalización de censos ou xestión de embaixadas. Por iso estivo vivindo en Angola, Mozambique e, ultimamente, en Timor Leste.
Alí coñeceu á Luh. Unha balinesa xorda que lle roubou o corazón co seu sorriso. Á semana de se coñecer xa estaban a vivir xuntos, prodigándose amor todas as horas do día que lle podían roubar ao traballo.
Ao pouco tempo recibiron unha visita da policía. Á familia de Luh, en Bali, chegáranlle noticias sobre a súa filla e queríanse asegurar de que eran certas: que a súa filla non estaba a vivir en pecado cun infiel. Agostinho estaba indignado por esa intromisión da familia e das autoridades no seu amor. Non podía crer o que estaba a vivir. Con todo, lonxe de se deixar levar pola ira, preguntou que era o que podía facer para solucionar esa situación.
Así foi como Agostinho, agora Abdul, realizou o proceso de se converter ao Islam e casou coa Luh. A vida era marabillosa e os problemas afastáronse con bastante facilidade.
Ao pouco tempo, finalizado o proxecto para o que fora a Timor, ó Agostinho ofrecéronlle a posibilidade de traballar para a embaixada portuguesa en París. Bo soldo, residencia nun bo barrio e coche. A Luh aceptou, tras algunhas dúbidas iniciais, pensando que non lle sería difícil atopar traballo en París como profesora de nenos e nenas xordos. De feito estaba disposta a seguir ó Abdul alá onde el fose.
En París fixeron amigos doadamente. Empezaron con compañeiras da embaixada e da escola especial onde traballaba Luh. Logo engadíronse os amigos das amigas, e as amigas dos amigos, creándose un bonito grupo de mozas e mozos de humor ledo e e un aire un tanto bohemio: Michelle (enfermeira sen fronteiras e colaboradora na escola onde traballaba Luh), Nohemí (a moreniña estudante californiana), Manuel (o informático da embaixada) e Sophie (filósofa traballando de caixeira nun Carrefour). Saían a ver exposicións, ao cinema ou a tomar algo. Sobre todo a tomar algo. Os faladoiros encantábanlles e todos procuraban falar amodo e cara á Luh para que ela non se perdese. Falaban de todo, pero ultimamente preocupáballes o tema do  Oriente Medio e a intervención militar francesa en Siria. Michelle contou a historia que sucedera ese mesmo día en Beirut: despois dun atentado suicida xunto a unha mesquita, onde morreran 50 persoas e máis de 200 resultaran feridas, un home viu a alguén correndo polo outeiro mentres berraba Allahu akbar. Deixou aos fillos a cargo da súa muller e foi tras el, derrubándoo mentres aquel facía estalar os seus explosivos lonxe da multitude. Ese acto heroico salvou a vida de centos de persoas a conta da súa propia. A Luh facía especial fincapé en que as principais vítimas, tanto de Daesh, como dos bombardeos occidentais, eran os propios musulmáns. Abdul mirábaa sorrinte. Efectivamente, era feliz.
O venres 13 de novembro quedaron co grupo no bar Le Carillon, xunto á canle Saint Martin. Como aínda non facía moito frío, preferiron ficar na terraza, en parte pensando nos fumadores do grupo. Abdul e Luh eran os primeiros en chegar. Pediron dous viños tintos mentres esperaban ao resto. Cando o camareiro daba media volta para atender o pedido e eles aínda o miraban, chegaron a Michelle e máis a Nohemí colleitas da man. Xusto nese momento Abdul puido oír o renxer dos freos dun coche e, moi pouco despois, o que parecían petardos. Instintivamente berrou á Luh, sen que ela o escoitase nin lle lera os beizos, “AGÁCHATE”, colleuna dun brazo e tirou dela cara ao chan. Pero caeu coma un fardo. Xa non se movía e o seu vestido amarelo tinguiuse de vermello.
Abdul, xunguido á Luh nunha aperta, sen saber aínda que ocorría, ergueu a ollada. Diante del un raparigo empuñaba un fusil, disparando cara a calquera parte cos ollos inxectados en odio mentres berraba Allahu akbar. Desexou que unha bala lle atravesase o corazón para que este deixase de lle doer. Con todo, ao cabo de moito tempo de ruído arrepiante, o rapaz deixou de disparar, montou no coche e afastouse coa mesma velocidade con que aparecera.
Entón decatouse de que a Michelle e a Nohemí tamén caeran. Seguían collidas da man, os seus ollos sen vida mirando cara á lúa crecente.
E Abdul chorou e chorou e chorou e chorou ata secar por dentro.
Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish
17 Novembro, 2015 by Amador Castro Moure
Deixa unha resposta x
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Amador Castro Moure en Premio Xerais 2019
Silvia en Premio Xerais 2019
Amador en Taca negra
Nadie en Taca negra
Amador Castro Moure en Río 2016
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Proudly powered by WordPress | Theme: spun by Caroline Moore.


langs: pt gl pt id en gl gl lt ca gl eu ca gl gl gl gl gl gl gl gl en gl fr gl en fr en gl gl gl it gl gl gl fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl pt gl pt es gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl ast gl it en gl gl gl gl ca gl gl fr gl es es en en es fr es fr gl gl gl en lt ca gl

text:
Contradecindo a Atxaga - Filloas de sangue
Caderno de Amador Castro Moure
(Para reescribir un conto de Bernardo Atxaga contradecindo a Bernardo Atxaga)
Se queres escribir un conto, empeza escribindo isto: para escribir un conto hei de aparecer nel. Sei que é unha obviedade, pero hai que tela moi presente. En vez diso, poderías empezar escribindo “Nun lugar da Mancha” e non estaría mal se o teu desexo consistise en escribir unha crónica de viaxes. Doutro modo, estarías a ensuciar o teu propio eu, pois, aínda que as palabras son de todos e de ninguén, hai ese algo na elección delas, da promiscuidade con que as mesturamos, da orde que lles esiximos, que lles dá algo de nós mesmos e que en ocasións as volve identificables: estas palabras son de Bernardo Atxaga, esas de Cortázar, esas outras de Cunqueiro, aquelas de Calvino. As túas, de ti mesmo.
Aquí diante tes o teu agora, o teu presente, en forma de papel (real ou virtual). Alí ao fondo está a morte, pero non teñas medo. Á fin e ao cabo disposte a relatar o que será un anaquiño de eternidade, a estampar sobre o papel un anaco da alma dese arcanxo ferido que navega polos ríos das túas veas ou unha marca do corno dese trasno que incendia a diario o bordel da túa pel. O que queiras. Tes tempo. Todo o que sexa necesario. Unha vida. Ou máis se es capaz de conectar cunha médium que revele, ao ditado, o final da túa obra inacabada.
En todo caso, non cometas o erro de utilizar un reloxo, aínda que sexa de cociña, de cuco ou de area, para medir o tempo. Nin sequera un calendario. Se o consideras inevitable, porque non desexas renunciar a unhas horas de sono reparador, déixate guiar polo sol. Pero se podes evitalo, dorme só cando te sintas esgotado e deixa que o sol e a terra sigan dando voltas alleos a ti, alleo ti ao seu devir. Pois o teu tempo é o tempo da túa obra; o que necesites para completala.
Por outra parte, non creas que un lugar é máis apropiado para escribir que calquera outro. Un cuarto (perdoa Virxinia Woolf) é tan bo lugar como un estudo, un balcón, un parque ou un descampado. Cando de verdade aparezas no conto, aínda que non sexas consciente diso, desaparecerá o escenario en que te atopas e no seu lugar vivirás no mundo que estás a crear. Porque para escribir un conto has de aparecer nel.
Utiliza unha biblia ou calquera volume que teña o ancho de lombo axeitado para corrixir o desnivel da cadeira na que te sentas. É importante estar cómodos se nos imos pasar unha vida escribindo. A continuación colle un xornal, canto máis amarelo e prosaico mellor, pecha os ollos e ábreo por calquera lugar esmagando a punta do dedo contra a súa superficie. Anota a palabra que sinalaches. Fiestra. Repite a operación para buscar unha Eva que acompañe a ese Adán recén encontrado. E a elixida é auga. Unha palabra magnífica e refrescante. Agora a traballar. (Todo empezou cando, secando a auga que se deslizaba polo interior da ventá a causa dunha masilla envellecida, soou un trono enxordecedor).
Ves? Non é tan difícil. Podes facer unha bóla co xornal e tiralo á papeleira ou gardalo para envolver bocadillos. Dá igual porque xa non che será útil. A partir de agora todo vai fluír como o mercurio no termómetro. (Mirei cara a fóra porque non vira lóstrego ningún. No exterior un cadelo desmedado azorraba pola lama, baixo a densa chuvia, un obxecto máis grande ca el. Non dando crédito ao que vía, convencida de que se trataba dun manequín do escaparate do final da rúa, forcei a vista para me asegurar de que o herborista non me cambiara o té verde por outra planta. A xulgar polas uñas pintadas, visibles a pesar do bulleiro, tratábase dun brazo de muller).
Agora xa nin me escoitas. Xa desapareceu o espazo en que te atopas. O tempo que pasa xa non é o teu, senón o da túa historia. Xa estás dentro. (Deixei o trapo baixo a ventá, absorbendo a auga, e chamei ó 112 intentando, en van, explicar o que vira. A señorita que descolgou, sumamente alterada, non me deixou falar. “Mordeuna o cadelo? Pois chame a protección de animais“. Toda a policía da cidade, tras un falido atentado con bomba no que unicamente morreu a terrorista, estaba demasiado ocupada buscando un brazo que non aparecía por ningures. “É algo importante e non estamos para parvadas“. A continuación colgou e eu sorrín coa satisfacción do deber cumprido).
Xa está. Iso é todo. A partir de agora sentiraste forzado a asasinar adxectivos, a suprimir comas, a borrar da túa pequena eternidade frases enteiras, a condenar palabras ao esquecemento. Tes todo o tempo para acoutar o espazo. Agora poderás dicir: rematei a miña obra en (pon aquí o tempo), a sabendas de que estarás a mentir, de que a túa obra estará sempre inacabada porque sempre —SEMPRE— lle sacarás algún defecto; algo que non estará conforme co ti que es nese momento.
Lic. Creative Commons – CC by-nc-nd – Amador Castro Moure
Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish
14 Xuño, 2015 by Amador Castro Moure
Deixa unha resposta x
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Amador Castro Moure en Premio Xerais 2019
Silvia en Premio Xerais 2019
Amador en Taca negra
Nadie en Taca negra
Amador Castro Moure en Río 2016
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Proudly powered by WordPress | Theme: spun by Caroline Moore.


langs: pt gl pt id en gl gl lt fr gl gl gl gl gl gl en fr gl en fr en gl gl gl it gl gl gl fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl pt gl pt es gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl ast gl it en gl gl gl gl ca gl gl fr gl es es en en es fr es fr gl gl gl en lt

text:
Andrea - Filloas de sangue
Caderno de Amador Castro Moure
Por que non me deixades durmir? Só quero descansar, deixar de loitar e que siga o seu camiño o curso das cousas. Por que vos empeñades en me torturar, en me furar as veas, en cortarme, en obrigarme a vivir de maneira insoportábel retorcéndome de dor?
Nacín marcada. Nunca camiñei. Nunca falei. Pero os meus pais, Tess e Tono, e os meus irmáns, Claudia e Antón, o pequerrecho Antón, sabían ben que me facían todo o feliz que podía ser. Dábanme amor, acariñábanme sen cansar nunca: peiteábanme, lavábanme, bicábanme sempre. Entendían cando algo me doía. Entendían cando estaba leda e feliz porque eu lles dicía “Aaaaaaaaaaaah“. Non son eu o voso anxiño, sódelo vos para min porque os mortais levamos da nosa estadía na terra o amor que recebemos, e só un morre triste, os cativos tamén, cando non tivo nada de amor na vida. Porque o amor todo o sofre, todo o cre, todo o espera, todo o soporta.
Pero vos, os da bata branca, e os da garabata, vos que desde o voso xuramento hipócrita tedes a batalla da morte perdida, e vos que só entendedes de cartos e de leis, confundides amor con alongar o sufrimento, confundides calidade de vida con cantidade de tempo, confundides os sentimentos cos mandamentos. Sodes tan complicados que eu non vos entendo. Matades un can, ou un cabalo, para que non sufra. Matades xente nas guerras. Matades condenados porque non foron boa xente. Pero decidides por nós coma se as nosas vidas non nos pertencesen.
Decidistes por min, e polos meus pais, obrigarme a comer por un tubo que me fixo sangrar, que me fixo retorcer de dor, que me fixo devolver, que me deu febre, que me fixo máis mal que ben. E vos viádelo. Cada día. E non tivestes a humanidade de vos conmover co meu sufrimento. E non movestes un dedo para me deixar marchar de forma natural, algo que tiña que pasar si ou si. Que era o mellor para min? Vivir máis ou sofrer menos?
Agora descanso. E descansan os meus anxiños queridos. A Claudia cre que agora son un anxo con coroa de debuxos animados. O Antón non se decatou do que pasou. O papá e a mamá choran en silencio. Só desexo que o que pasei eu non o pase ninguén nunca máis. Ninguén. Nin sequera os que me torturaron.
Eu nunca quixen ser famosa. Pero que esa fama efémera sirva para facer pensar aos da bata branca, e aos da garabata. Até cando aturar a vida? Até cando evitar a morte? A vida é un dereito, non un deber. Morrer é só algo que ten que pasar. Vos estades aí para garantir que pase sen dor e da mellor maneira.
12 Outubro, 2015 by Amador Castro Moure
Deixa unha resposta x
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Amador Castro Moure en Premio Xerais 2019
Silvia en Premio Xerais 2019
Amador en Taca negra
Nadie en Taca negra
Amador Castro Moure en Río 2016
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Proudly powered by WordPress | Theme: spun by Caroline Moore.


langs: gl gl pt id en gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl en fr en gl gl gl it gl gl gl fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl pt gl pt es gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl ast gl it en gl gl gl gl ca gl gl fr gl es es en en es fr es fr gl gl gl en lt

text:
A gota que encheu o vaso - Filloas de sangue
Caderno de Amador Castro Moure
“A publicidade é a parte visíbel dise iceberg que é o sistema publicitario e, máis amplamente, do océano xeado en que evoluciona: a sociedade de mercado e o seu crecemento devastador. E se criticamos este sistema e esta sociedade é porque o mundo morre polo noso modo de vida”. (Grupo Marcuse – De la miseria humana en el mundo publicitario – Ed. Melusina 2006).
Dentro do mundo da publicidade (ou teriamos que a chamar, directamente, propaganda?), a que me semella máis degradante é a que compete ó ámbito da saúde.
O brazo armado do industrialismo devasta todo o que nos preexistiu para compensalo despois con sucedáneos mercantís do que destruíu. A riqueza creada é prisioneira do autocrecemento devorador que se apodera da natureza e das persoas para lles sacar algún valor. Foméntase o consumismo en todos os ámbitos e o ámbito da saúde non ía ser unha excepción. Canto máis se eleva o nivel de vida, máis se degrada a calidade de vida, o que comporta toda unha chea de trastornos. A compensación dos trastornos é un novo motor económico, unha nova oportunidade de negocio: simulacros de reparación que causan novos danos e novos trastornos. Convídovos, neste sentido, a ollar con espírito crítico o anuncio dun medicamento para o “normal” e “axeitado” funcionamento do cerebro.
A economía industrialista é, xa, totalmente autónoma. Non ten en conta as esixencias e necesidades da vida humana e só aspira ó seu propio desenrolo infinito.  A publicidade xa non é necesaria para impoñer o consumismo e convencernos da súa lexitimidade. Simplemente enche de estética, con cínico nihilismo, o baleiro xerado pola economía. A pantalla propagandística (tanto a pantalla figurada como a real) agacha cómo se disolve nuns enormes baixos fondos unha humanidade desnutrida, breve, escura, violenta e que non deixará rastro (Badouin de Bodinat en Op. Cit.). Unha humanidade enferma de ébola que non conforma un “nicho de mercado” abondo como para investigar unha cura.
É agora, cando o medo viral peta na porta, cando quen teñen responsabilidades que nunca asumiron, afeitos a unha plácida vida de cartos opacos e ignorantes de que nas nosas sociedades os problemas e as solucións (nomeadamente os de saúde) xa non son locais, senten de súpeto a necesidade de tapar, unha vez máis, a realidade da súa incompetencia. Entón recorren ó Publicista de Hamelin para que, utilizando a frauta da sofística, adule ás masas, sedúzaas, use a demagoxia, apele ás emocións (nobres ou viles), elabore mensaxes sedutoras que nos vendan o que queremos oír, desviando a atención das cloacas que eles non queren que vexamos. Crear unha cortina de fume que nos faga de pantalla dentro da pantalla.
Pero desta vez esgotóuselles o discurso, perderon o norte. A cortina de fume foilles parar ós ollos: coa mentira, a calumnia e a infamia habituais, insultaron unha muller que é, xustamente, a personaxe desta historia coa que os de abaixo nos identificamos; a que nos fai ver, no salón da casa, un cachiño dese drama que están a vivir a cotío en África. Quixeron botarlle a culpa a unha auxiliar de clínica que —manda carallo— está a dar a súa vida por lle cambiar os cueiros ó cura repatriado. Desta vez non lles funciona a obsesión repetitiva de Pavlov. A mensaxe non consegue violar —penetrar— os miolos do espectador. Esta é a gota que encheu o vaso?
Teriamos que deixar de lle botar a culpa á gota que encheu o vaso e facer algunha cousa coa nugalla que nos fixo estar sentados no sofá, co mando na man, mentres as nosas almas desérticas vían cómo o vaso se ía enchendo gota a gota. Almas cool e hedonistas, compostas de desleixo descoidado e deserción irónica, diante das pantallas, sometidas á influencia da propaganda e, ó mesmo tempo, intimamente persuadidas de non o estar en absoluto.
A todo isto, a miña total solidariedade coa Teresa, coa familia e amig@s, vítimas propiciatorias, por riba da enfermidade en si, da maquinaria inmisericorde, inxusta, soberbia e irresponsábel do poder.
10 Outubro, 2014 by Amador Castro Moure
Deixa unha resposta x
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Amador Castro Moure en Premio Xerais 2019
Silvia en Premio Xerais 2019
Amador en Taca negra
Nadie en Taca negra
Amador Castro Moure en Río 2016
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Proudly powered by WordPress | Theme: spun by Caroline Moore.


langs: pt gl pt ca es gl gl gl lt ca hbs_lat gl es es es es es gl fr fr gl gl gl en gl gl gl es gl es gl es pt es gl km es es gl es gl es es es es es it es it es es es it es es es it es gl gl es es es gl es fr it es es en gl es fr es fr gl gl gl es lt ca gl

text:
Filloas de sangue - Página 2 de 2 - Caderno de Amador Castro Moure
¿Tienes una bolsa de plástico?
20 años no es nada
A bitácora dos que non teñen maldita présa en regresar ao fogar.
Poemas, poemas e só poemas. Poesía en estado puro.
A que cheira papá?
Magazine cultural galego. Libros, música, creatividade e demais lerias.
Castro de San Lourenzo
Páxina do Castro de San Lourenzo, en Cereixa, escenario marabilloso da miña segunda novela Pillabán, pillabán.
Na procura duhna voz que se faga ouvír sobre as demais...
Compra barato… pero compra
O teu enderezo de email:
Servizo prestado por FeedBurner
Todos os contidos desta web teñen unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.
Segue as filloas en Bloglovin
Funciona gracias a WordPress | Tema: spun por Caroline Moore.


langs: es gl gl en es gl gl es gl es es gl en es gl gl es

text:
Fabro - Ideas que crean valor. - Proyecto
Etiquetas Emprendedorismo Editorial Sustentabilidad Proyectos Relacionados Memoria Balance Fundación Icei


langs: en gl gl it gl gl gl lt gl gl es gl gl gl es es en

text:
Reset password | Logos Digital
Volver al Inicio de sesión Confirmar
Con tecnología de Odoo. Try the open source website builder.
Copyright y copia; Logos Digital


langs: es es es es es es gl gl es gl gl gl gl gl es es es gl en es gl es gl es es es es gl gl es gl en es es es es en es en en en en

text:
VÍNCULOS DE INTERÉS RELACIONADOS CON RECURSOS NATURALES Y MEDIO AMBIENTE
Centro de Información de Recursos Naturales CIREN
Fundación para la Innovación Agraria FIA
Inventario nacional de especies MMA
Instituto de Fomento Pesquero IFOP
Instituto de Investigación Agropecuaria INIA
Instituto Forestal de Chile INFOR
Instituto Nacional Antártico Chileno INACH
Museo Nacional de Historia Natural
Portal de Educación Ambiental y gestión ambiental local MMA
Servicio Agrícola y Ganadero SAG
Servicio Nacional de Geología y Minería SERNAGEOMIN
Servicio Nacional de Pesca SERNAPESCA
Sistema Nacional de Información Ambiental SINIA
Comité Nacional Pro Defensa de la Fauna y Flora CODEFF
Centro de Estudios Agrarios y Ambientales CEA
Centro de Investigación y Planificación del Medio Ambiente CIPMA
Centro EULA, Universidad de Concepción
Escuela de Ciencias Ambientales UC Temuco
Red de Observadores de Aves y Vida Silvestre de Chile (ROC)
Sociedad de Vida Silvestre de Chile SVSCh
Unión de Ornitólogos de Chile UNORCH
Convención para Humedales de Ramsar
Red Hemisférica de Reservas para Aves Playeras (RHRAP)
Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza UICN
World Conservation Monitoring Centre


langs: es en gl gl gl es it gl gl gl gl es en en gl es gl es es es gl es es es es

text:
Parroquia La Compañía de Jesús - Jesuitas Bolivia
Dirección: Baptista N-0164, Cochabamba, Bolivia
Servicio Jesuita a Migrantes
Predio "Padre Arnoldo", Casa de Ejercicios y de Encuentros
Los Jesuitas en América Latina
Los Jesuitas en el Mundo
Algunos derechos reservados - 2016 - Compañía de Jesús en Bolivia
Curia Provincial: Jenaro Sanjinés #777, La Paz, Bolivia


langs: es es gl gl es gl gl gl es es es gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl es gl ca es en en es en es es it it es es en es en es es en es es it es gl gl gl es gl en ru ru ru en zh es es es es gl en gl gl gl gl gl

text:
Parroquia Anunciación de Nuestra Señora - Prado de Somosaguas. Pozuelo de Alarcón
Madrid acogerá el XLI Encuentro Europeo de Jóvenes de Taizé marzo 6, 2018
Visitas virtuales – San Pedro – Santo Sepulcro marzo 6, 2018
MENSAJE DEL SANTO PADRE FRANCISCO PARA LA CUARESMA 2018 marzo 5, 2018
Juan XXIII y Juan Pablo II serán canonizados enero 14, 2014
High 33° / Low 18°
Cielo mayormente despejado. Mínima de 18 C.
High 33° / Low 19°
Cielo mayormente despejado. Máxima de 33 C. Vientos del SSE de 10 a 15 km/h.
High 34° / Low 19°
Cielo mayormente despejado. Máxima de 34 C. Vientos del SE de 10 a 15 km/h.
Horarios de Santa Misa
(1) Esta misa no se celebra durante el horario de verano (meses de julio y agosto)
El reto Dominicas de Lerma
Powered by ChurchThemes on WordPress


langs: gl gl gl it pl gl gl gl gl gl gl es gl de gl en

text:
Hoxe levei ao entreno unhas barriñas enerxéticas que foron todo un éxito polo que a petición das Mulleres en Forma , decidín poñer aquí a receita para que todas poidan disfrutar de algo tan rico como esta receita de Eva […]
O Rompope é unha bebida de orixe mexicano. Este ponche facíase no convento das clarisas para agasallar aos invitados ilustres. INGREDIENTES   PREPARACIÓN EN THERMOMIX
· © 2018 Feito por Elisa · Powered by · Designed with the Customizr theme ·


langs: es gl gl it pl gl gl es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl it gl gl gl gl es en

text:
Albóndigas de pavo con kale – Feito por Elisa
Esta é unha das fantásticas receitas de revista thermomix un pouco adaptada á verdura da época e ao noso gusto.. Neste caso empreguei o kale porque era o que tiña na horta e nada mellor que sair ao terreo a buscar a verdura para cociñar.
3 dentes de allo
60 grs de porros
50 grs aceite oliva
media culleriña de café de semente de fiuncho
unha pizca de sal
100 grs pan relado
500 grs de leite de améndoa
500 grs de carne de pavo picada
400 grs de fabas cocidas
200 grs de kale
Cocer previamente as fabas ou empregar fabas en conserva xa cocidas. Picar a carne.
Relar o queixo parmesano. 10 seg /vel10. Reservar.
Poñer no vaso os allos e os porros e trocear 5 seg/vel5.
Incorporar 20 grs de aceite a metade do fiuncho, un chisquiño de sal e un pouco de pementa. Sofreir 5 min/120º/vel1. Engadir 50 grs de pan relado, 60 grs do leite de améndoas, a carne picada, 20 grs do queixo que relamos , un pouco de sal e pementa.Mesturar 15seg vel 4 inversa.
Formar as albóndigas coas mans e rebozalas en pan relado. Reservar.
Poñer no vaso 440 grs de leite de améndoas, un pouco de fiuncho, e unha belisco de sal. Colocar as fabas no cestiño e poñer éste no seu sitio. Colocar o kale, lavado e troceado, no varoma e programar 10 min/100º/vel 2.
Mentres, fritir en abundante aceite as albóndigas. Retirar case todo o aceite e verquer  o contido do vaso, deixar cocer 4-5 min a lume lento.
Nunha fonte colocar as albóndigas, engadir as fabas e o kale  e espolvorexar con resto do parmesano.
Mentres fritir as albóndigas en abundante aceite
Deixar un Comentario Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Biscoito recheo de confitura de boniato →
· © 2018 Feito por Elisa · Powered by · Designed with the Customizr theme ·


langs: gl gl gl it pl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl en en gl gl gl it gl gl gl gl gl en

text:
Solombo con cereixas – Feito por Elisa
Estamos no tempo das cereixas e esta receita é moi axeitada para facer. Teno todo : non resulta cara, os ingredientes son doados de atopar, é moi sinxela de facer e queda espectacular.  Qué mais lle imos pedir ?
4 filetes de solombo de porco , algo gordiños.
1/2 kg de cereixas , lavadas e sen rabo.
!/2 vaso de vermú
aceite, sal e pementa
Adobamos os filetes con sal e pementa ao gusto.
Fritir os filetes a lume vivo. Retirar e manter quentes no forno.
Na mesma tixola de fritir, poñer as cereixas a lume medio alto. Deixar medio minuto e engadir o vermú.Deixar ata que as cereixas vaian brandas e o vermú se reduza, uns 5 minutos.
Servir a carne acompañada das cereixas e a salsa.
Deixar un Comentario Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Rosquiñas de anís →
· © 2018 Feito por Elisa · Powered by · Designed with the Customizr theme ·


langs: gl gl gl it pl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl es gl gl es gl es es gl es es gl gl en

text:
Pratos principais – Feito por Elisa
Estamos no tempo das cereixas e esta receita é moi axeitada para facer. Teno todo : non resulta cara, os ingredientes son doados de atopar, é moi sinxela de facer e queda espectacular.  Qué mais lle imos pedir ?   INGREDIENTES […]
Esta é unha das fantásticas receitas de revista thermomix un pouco adaptada á verdura da época e ao noso gusto.. Neste caso empreguei o kale porque era o que tiña na horta e nada mellor que sair ao terreo a […]
Albóndigas de pavo con kale
5 Abr, 2018  en Pratos principais  Etiquetado carne / fabas / kale / pavo por Elisa Iglesias Nécega
Na revista da Thermomix sempre atopo receitas moi axeitadas. Esta gustoume porque leva ingredientes moi socorridos e para un día de inverno como os que estamos tendo, entra moi ben. A receita está posta para facer en Thermomix pero […]
sopa de repolo , queixo e bacon
31 Xan, 2018  en Pratos principais  Etiquetado bacon / quei / repolo por Elisa Iglesias Nécega
Esta receita atopeina nunha revista de cociña e adapteina  un pouquiño aos meus gustos. E unha boa idea para comer lentellas de forma diferente. Ainda que é mais de verán tamén se pode comer morna e está igual de rica. É unha receita vexetariana.
Ensalada de lentellas con hortalizas
15 Dec, 2017  en Pratos principais  Etiquetado lentellas por Elisa Iglesias Nécega
A min a coliflor non é que me entusiasme pero como hai que comer verduriña tamén hai que buscar receitas que a camuflen un pouco e está é deliciosa. atopeina nunha revista de "cocina expres" de thermomix. Doada de facer […]
8 Mai, 2017  en Pratos principais  Etiquetado coliflor / queso por Elisa Iglesias Nécega
Fabolas, fabas lobas, fabas de Maio … estas ricas fabas teñen ,moitos nomes , duran pouco tempo dende que aparecen a finais de abril e hai que aproveitar para cociñalas nos primeiros tempos xa que é cando están mais ricas. INGREDIENTES […]
8 Mai, 2017  en Pratos principais  Etiquetado fabolas / xiba por Elisa Iglesias Nécega
← Artigos máis antigos
· © 2018 Feito por Elisa · Powered by · Designed with the Customizr theme ·


langs: gl gl gl it pl gl gl es gl gl gl gl gl gl hbs_lat es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl it gl gl gl gl en

text:
Tarta de quixo do restaurante La Viña de Donostia – Feito por Elisa
Sae unha tarta enorme e moi contundente. Pódese conxelar e antes de comela sácase do conxelador e deíxase desconxelar na nevera unhas 8 horas e depois a temperatura ambiente. Está deliciosa.
1 kg de queixo tipo Philadelphia. Reny Picot ten unhas tarrinas de medio kilo que foron as que usei eu.
1 cullerada e media de fariña
1/2 litro de nata
Prequencer o forno a 220 ª
Forrar con papel de cociña humedecido un molde desmoldable de 26 cm. E importante porque ao non levar base pódese pegar.
Bater tódolos ingredientes xuntos.Verquer no molde e fornear 40 minutos.
Retirar do forno e deixar arrefriar totalmente antes de desmoldar. Introducir na nevera.
Queda mellor dun dia para outro ( se é posible )
Deixar un Comentario Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
← Rosquiñas de anís
· © 2018 Feito por Elisa · Powered by · Designed with the Customizr theme ·


langs: pt gl gl it pl gl gl es es es gl gl gl hbs_lat es en gl es en fr gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl es gl en

text:
Biscoito recheo de confitura de boniato – Feito por Elisa
Esta receita atopeina nunha páxina de internet e gustoume porque non leva aceite nin manteiga e queda fenomenal. Tiña na casa confitura de boniato de facer os pasteliños e ocorreúseme rechear o biscoito con ela.
Quedou xenial. E moi doado de facer e pódese rechear con nata , chocolate ou outra confitura ao gusto.
10 grs levadura en pó
reladura de limón ou laranxa
Dispoñer un molde de 26 cm. untar con aceite, forrar con papel de forno e volver untar con aceite.
Prequencer o forno a 175º.
Bater as 6 claras a punto de neve. Cando casi estean engadir a metade do azúcre ( 150 grs ). Reservar.
Nun bol grande bater as xemas coa outra metade do azúcre. Engadir o iogur e seguir batendo. Mesturar a fariña coa levadura , tamizar en engadir á mestura das xemas. Mesturar ben. Engadir un chisquiño de sal e a reladura de limón.
Incorporar as claras e remecer soavemente para que no se baixen.
Verquer  a mestura no molde. Introducir no forno e deixar cocer uns 45 minutos, depende do forno. Comprobar un pauiño se sae limpo.
Deixar un Comentario Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
← Albóndigas de pavo con kale
· © 2018 Feito por Elisa · Powered by · Designed with the Customizr theme ·


langs: pt gl gl it pl gl gl es it gl gl gl gl gl es gl es es gl gl es gl gl es gl ast es gl gl en

text:
Postres – Feito por Elisa
No chat da Thermomix todo o mundo falaba marabillas desta tarta así que non quedou mais remedio que facela e catala para poder opinar con coñecemento de causa. E moi doada de facer e sempre sae ben. Ainda que se […]
Tarta de quixo do restaurante La Viña de Donostia
Moitos anos van xa dende que atopei esta receita nunha revista de cociña que xa non me lembro. Miña nai facía rosquiñas parecidas pero mais brandiñas. Estas quedan duras e cruxintes . Gústanme mais.  INGREDIENTES PREPARACIÓN
4 Xuñ, 2018  en Postres  Etiquetado anís / azúcre / fariña / ovos por Elisa Iglesias Nécega
Esta receita atopeina nunha páxina de internet e gustoume porque non leva aceite nin manteiga e queda fenomenal. Tiña na casa confitura de boniato de facer os pasteliños e ocorreúseme rechear o biscoito con ela.  Quedou xenial. E moi doado […]
Biscoito recheo de confitura de boniato
9 Abr, 2018  en Postres  Etiquetado boniato / boniatoiogur / fariña / ovos / pastel por Elisa Iglesias Nécega
Despois de moitas probas esta é unha das receitas que mais me gustou. Quedan moi finas e crocantes e ainda aguantan ben un par de días, se lles das tempo. A receta é do blog de Luisa Vizoso, Cocinando para los […]
21 Feb, 2018  en Postres  Etiquetado anís / fariña / manteiga / ovos por Elisa Iglesias Nécega
Nunca fixera galletas deste tipo pero tiña a fariña na casa e  non sabía que facer con ela así que buscando na rede atopei  no blog de Nany Román esta receita que me pareceu interesante e velai o resultado. INGREDIENTES […]
galletas de fariña de castañas
31 Xan, 2018  en Postres  Etiquetado castañas / galletas / maizena por Elisa Iglesias Nécega
As galletas son sempre algo moi socorrido sobre todo se son ricas e se fan nun plis plas. Esta receita xa a fixen moitas veces pero hoxe vouna gardar aqui para tela sempre a man. Non son galletas moi saudables pero, […]
Sablés de laranxa e canela
23 Xan, 2018  en Postres  Etiquetado canela / fariña / laranxa / mantequilla / ovo por Elisa Iglesias Nécega
← Artigos máis antigos
· © 2018 Feito por Elisa · Powered by · Designed with the Customizr theme ·


langs: gl gl gl it pl gl gl es gl es gl gl hbs_lat gl de gl ca ca pl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl it gl gl gl gl gl en

text:
Rosquiñas de anís – Feito por Elisa
Moitos anos van xa dende que atopei esta receita nunha revista de cociña que xa non me lembro. Miña nai facía rosquiñas parecidas pero mais brandiñas. Estas quedan duras e cruxintes . Gústanme mais.
1/2 dl leite frío
7 culleradas de azucre
3 culleradas sopeiras de anís ( licor )
1/2 cullerada de postre de levadura
aceite para fritir e 200 grs de azúcre glas para poñer por riba.
Nunha cunca grande bater o ovo. Engadir o aceite, o leite, o azúcre e o anís. Remecer ben. Incorporar pouco a pouco a fariña tamizada coa levadura
Amasar durante uns 15 minutos ou na amasadora uns 7 minutos.
Facer rulos duns 10 cm de longo e1 cm de ancho. Cruzalos en forma de lazo. Tamén se poden facer porcións de masa do tamaño dunha noz, aplastalas e facer un burato no medio.A mín gústame mais o outro sistema. Recórdame a miña infancia.
Fritir en abundante aceite a lume forte primeiro e logo baixar a mais suave para que queden ben cocidas por dentro e doradiñas por fora.
Escoar en papel de cociña, pasar a unha bandexa e esparexer co azúcre glas cando ainda estean quentes.
Deixar un Comentario Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
← Solombo con cereixas
Tarta de quixo do restaurante La Viña de Donostia →
· © 2018 Feito por Elisa · Powered by · Designed with the Customizr theme ·


langs: gl gl en gl gl gl gl gl da en da da en en en pt gl pt gl

text:
Non se atopou a páxina – TC Asesores
Whoops... Page Not Found !!!
We`re sorry, but the page you are looking for doesn`t exist.
| © 2018 TC Asesores
Iste sitio web emprega cookies para asegurarse de obter a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando, consideramos que acepta su uso.OkLer máis


langs: eo eo es gl gl es es gl es es gl es gl gl es gl en gl es es gl eo gl gl gl gl it gl es es gl es gl gl es gl en gl es es es es es es es gl es es es es es es es es gl es gl en es es es gl es fr pt fr zh es gl gl es gl es gl gl es gl gl es es eo es es en gl es es es en

text:
15.01.2017.  El Ayuntamiento de Hontanas, junto a los de Castellanos de Castro e Iglesias han reparado el trazado del Camino de Santiago, de aproximadamente 5 kilómetros, que discurre por los tres terminos municipales.
Leer más sobre Reparación Camino de Santiago
Hontanas está situado al oeste de la provincia de Burgos, en la comarca Odra - Pisuerga, por su termino pasa el arroyo Garbanzuelo, que es afluente del rio Odra.
Leer más sobre Información General
Junta de Castilla y León
La APP de tu Ayuntamiento
Calle el Pilón, 09227 947 570331
© 2018 Ayuntamiento de Hontanas. Todos los derechos reservados. Prohibida la reproducción total o parcial de los datos contenidos sin permiso expreso del Ayuntamiento de Hontanas.
Inicia sesión / Regístrate
Proyecto financiado por Diputación de Burgos


langs: gl en en en gl gl gl pt de gl gl

text:
Enquisas Fundación da Universidade da Coruña
Están dispoñibles as enquisas seguintes:


langs: pt gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl pt gl pt gl

text:
Área contable – TC Asesores
Implantamos a contabilidade empresarial consonte a lexislación vixente, converténdoa nunha ferramenta idónea e imprescindible para a correcta xestión do seu negocio e…, se quere, facémoslle nós a contabilidade íntegramente.
| © 2018 TC Asesores
Iste sitio web emprega cookies para asegurarse de obter a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando, consideramos que acepta su uso.OkLer máis


langs: pt gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl pt gl pt gl

text:
Área fiscal – TC Asesores
Asesoramos a empresas e particulares sobre os seus impostos, confeccionando tódalas declaracións necesarias.
Axudámoslle a planificar as súas estratexias fiscais cara o futuro.
| © 2018 TC Asesores
Iste sitio web emprega cookies para asegurarse de obter a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando, consideramos que acepta su uso.OkLer máis


langs: pt gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl pt gl pt gl

text:
Área socio-laboral – TC Asesores
Encargámonos de asesorar e redactar os seus contratos de traballo e elaboramos toda a documentación derivada dos mesmos.
Tamén preparamos expedientes de regulación de emprego e extincións de contratos.
Ocupámonos da protección dos riscos laboráis e implantamos sistemas de control de presenza automatizados, que facilitan o cumprimento da normativa laboral.
| © 2018 TC Asesores
Iste sitio web emprega cookies para asegurarse de obter a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando, consideramos que acepta su uso.OkLer máis


langs: es gl en gl gl gl gl gl gl en gl de gl en en gl es en gl gl gl gl fr gl pt gl pt gl

text:
O teu correo electrónico (requirido)
Requírese que leas e aceptes as condicións legais do sitio
| © 2018 TC Asesores
Iste sitio web emprega cookies para asegurarse de obter a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando, consideramos que acepta su uso.OkLer máis


langs: gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl pt gl pt gl

text:
Área de xestión – TC Asesores
Somos expertos na implantación de sistemas de xestión integral das PeMES.
Implantamos “chave en man” os máis modernos ERPs e, tamén, ferramentas máis sinxelas para autónomos e microempresas, para automatizar e simplificar os seus procesos administrativos.
Guiamos aos nosos clientes no emprego da factura electrónica e na súa estratexia de protección dos datos de carácter persoal.
Elaboramos plans de viabilidade e implantamos cadros de mando e control.
Asesoramos e preparamos solicitudes de axudas e subvencións.
| © 2018 TC Asesores
Iste sitio web emprega cookies para asegurarse de obter a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando, consideramos que acepta su uso.OkLer máis


langs: pt gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt gl pt gl

text:
Área mercantil – TC Asesores
Axudamos e orientamos na constitución de sociedades, asesorando na redacción dos estatutos, para que se axeiten ás necesidades da empresa e dos socios e socias.
Defendemos os dereitos das minorías e mediamos nos conflitos societarios.
Estudamos e acompañamos as operacións de reestruturación empresarial: Fusións, escisións,…
E… non esquecemos a disolución e a liquidación das sociedades.
| © 2018 TC Asesores
Iste sitio web emprega cookies para asegurarse de obter a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando, consideramos que acepta su uso.OkLer máis


langs: gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl fr gl gl gl gl en gl gl en es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl es es es es es es es es es es es es es es gl es en es es es en en en en pt gl pt gl

text:
Política de privacidade e protección de datos – TC Asesores
Información sobre protección de datos
Quén é o responsable do tratamento dos seus datos?
Táboa Confixest, sl (en adiante TC Asesores)
Inscrita en: Registro Mercantil de Santiago de Compostela, Tomo 3279, folio 172, hoja C-42798.
Rúa do Hórreo 32, 1ºA.
15702 Santiago de Compostela (A Coruña)
Con qué finalidade tratamos os seus datos persoais?
En TC Asesores tratamos a información que nos facilitan as persoas interesadas exclusivamente para atender o envío da información solicitada.
Por canto tempo conservamos os seus datos?
Os datos persoais proporcionados conservaránse mentres non se solicite a supresión polo interesado.
Cal é a lexitimación para o tratamento dos seus datos?
A lexitimación para o tratamento dos datos facilitados é o consentimento do interesado que se entende son otorgados libremente.
A qué destinatarios se comunicarán os seus datos?
Os datos facilitados non serán cedidos, posto que será directamente TC Asesores quen os empregará internamente e para a finalidade exposta no epígrafe “Finalidade"
Cales on os dereitos cando nos facilita os seus datos?
Acceso aos seus datos: calquera persoa ten dereito a obter confirmación sobre si en TC Asesores estamos tratando datos persoais que o concernan, ou non.
Solicitar a súa rectificación ou supresión: as persoas interesadas teñen o dereito a si acceder aos seus datos persoais, así como a solicitar a rectificación dos datos inexactos ou, no seu caso, solicitar a súa supresión cando, entre outros motivos, os datos xa non sexan necesarios para os fins polos que foron recollidos.
Solicitar a limitación do seu tratamento: os interesados poderán solicitar a limitación do tratamento dos seus datos, en cuxo caso únicamente os conservaremos para o exercicio ou a defensa de reclamacións.
Opsición ao seu tratamento: en determinadas circunstancias e por motivos relacionados coa súa situación particular, os onteresados poderán opoñerse ao tratamento dos seus datos. TC Asesores deixará de tratar os datos, salvo por motivos lexítimos imperiosos, ou o exercicio ou a defensa de posibles reclamacións.
Portabilidade dos seus datos:  os interesados teñen o dereito a obter os datos  proporcionados nun formato estruturado, de uso común e de lectura mecánica.
Cómo podo exercer materialmente os meus dereitos?
A solicitude para o exercicio de calquera dos seus dereitos aqui recoñecidos pódese realizar persoalmente na sede social de TC Asesores (Responsable), mediante correo postal e mesmo empregando o formulario de contacto da nosa páxina web.
¿QUÉ SON LAS COOKIES?
Las cookies son archivos que las páginas web almacenan en el navegador del usuario que las visita, necesarias  para aportar a la navegación web ventajas en la prestación de servicios interactivos.
Tipos posibles de cookies
Cookies de sesión: Son un tipo de cookies diseñadas para recabar y almacenar datos mientras el usuario accede a una página web, y no queda registrada en el disco del usuario.
Cookies persistentes: Son un tipo de cookies en el que los datos siguen almacenados en el terminal y pueden ser accedidos y tratados durante un periodo definido por el responsable de la cookie, y que puede ir de unos minutos a varios años.
Las cookies también pueden ser:
Propias: son cookies generadas por la propia página web que se está visitando.
De terceros: son cookies que se reciben al navegar por esa página web, pero que han sido generadas por un tercer servicio que se encuentra hospedado en ella.
FINALIDAD DE LAS COOKIES
Fines técnicos: Son necesarias para el funcionamiento de la página web. Son las denominadas también estrictamente necesarias. Hacen posible el control de tráfico desde el servidor a múltiples usuarios a la vez, la identificación y el acceso como usuario del sistema, etc.
Personalización: Hacen posible que cada usuario pueda configurar aspectos como el lenguaje en el que desea ver la página web o la configuración regional.
Análisis o rendimiento: Permiten medir el número de visitas y criterios de navegación de diferentes áreas de la web de forma anónima.
Publicidad: Permiten implementar parámetros de eficiencia en la publicidad ofrecida en las páginas web.
Publicidad comportamental: Permiten implementar parámetros de eficiencia en la publicidad ofrecida en las páginas web, basados en información sobre el comportamiento de los usuarios.
Cookies de análisis: Son aquéllas que permiten al responsable de las mismas, el seguimiento y análisis del comportamiento de los usuarios de los sitios web a los que están vinculadas. La información recogida mediante este tipo de cookies se utiliza en la medición de la actividad de los sitios web, aplicación o plataforma y para la elaboración de perfiles de navegación de los usuarios de dichos sitios, aplicaciones y plataformas, con el fin de introducir mejoras en función del análisis de los datos de uso que hacen los usuarios del servicio.
Las Cookies estrictamente necesarias le permiten navegar por la página web y usar sus funciones esenciales. Estas cookies no recogen ninguna información sobre su navegación que pueda ser utilizada por acciones de marketing o para recordar por qué páginas ha navegado.
USO DE LAS COOKIES
En tcasesores.com utilizamos las siguientes COOKIES:
Cookies de Google Analytics
Si quieres borrar de tu navegador las cookies registradas por tcasesores.com, aquí tienes instrucciones para distintos navegadores:
| © 2018 TC Asesores
Iste sitio web emprega cookies para asegurarse de obter a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando, consideramos que acepta su uso.OkLer máis


langs: es es en es pt es ca en gl en gl gl gl en gl en gl gl gl es es lt gl fr fr es gl gl gl gl es gl gl gl it fr es gl gl gl it es es gl gl gl nl es es gl gl gl nl ca es gl gl gl nl es es gl gl gl it es es gl gl gl it ca es gl gl gl it es es gl gl gl it es es gl gl gl it ca es gl gl gl fr it es gl gl gl eu es es gl gl gl it es es gl gl gl fr ca es gl gl gl fr ca es gl gl gl it fr es gl gl gl fr en es gl gl gl fr ca es gl gl gl fr es gl en gl gl gl en gl ms en gl gl lt gl es ca gl it es fi en es es gl ca ca en ca sv gl fr es it fr gl gl ca gl gl ca gl gl it es gl gl gl gl fr it es gl gl gl gl fr it es gl gl gl gl fr it eo es gl gl gl es fr fr it gl gl gl gl pt nl fr it gl gl gl gl pt fr it gl gl gl gl pt fr it gl gl gl fr gl fr it es gl gl gl gl fr it eo gl gl gl gl gl fr fr it es gl gl gl gl fr it es gl gl gl gl fr fr en sv fr gl gl fr gl gl gl fr gl es gl gl es es gl en gl en gl gl gl pt en ca ca ca es ca en pt it es

text:
Agrupación de profesionales Inmobiliarios de Cataluña
HomeVendaAluguerPromociónsEmpresaAlertasContactPublica o teu inmoblePolítica privacidadeAviso legalPolítica de cookiesAsociados
Cidade Todas__BARCELONA__ARTESCASTELLBELL I EL VILARCASTELLGALIEL PONT DE VILOMARA I ROCAFORTMANRESANAVARCLESSANT FRUITOS DE BAGESSANTPEDOR__LERIDA__SOLSONA
- Manresa (Oms i de Prat)
- El Pont de Vilomara i Rocafort (centro)
- Manresa (Font dels Capellans)
- El Pont de Vilomara i Rocafort (centro)
- Manresa (Garatge Blau)
- El Pont de Vilomara i Rocafort (centro)
- El Pont de Vilomara i Rocafort (centro)
- Sant Joan de Vilatorrada (Centre)
- El Pont de Vilomara i Rocafort (RIVER PARK)
- El Pont de Vilomara i Rocafort (MARQUET PARADIS)
- Santpedor (CAL RAMON)
- Sant Salvador de Guardiola (El Calvet)
- Manresa (La Parada)
Todas__BARCELONA__ARTESCASTELLBELL I EL VILARCASTELLGALIEL PONT DE VILOMARA I ROCAFORTMANRESANAVARCLESSANT FRUITOS DE BAGESSANTPEDOR__LERIDA__SOLSONA
Hab. 1 2 3 +4
Mostrando 12 de 33 inmobles - Pax 1/3
- Artes (Centre) , Superficie Construída 57m2, 10m2, 2 Habitacións, 1 Baños, Ascensor.
- El Pont de Vilomara i Rocafort (centro) , Superficie Construída 91m2, 10m2, 3 Habitacións, 1...
- Manresa (Valldaura) , Superficie Construída 104m2, 24m2, 2 Habitacións, 2 Baños, Ascensor.
- El Pont de Vilomara i Rocafort (centro) , Superficie Construída 72m2, 77m2, 11m2, 3...
99.500 €  - 30 %
- Santpedor (P.I. SANTA ANNA III) , Superficie Construída 285m2, 133m2, Todo Exterior.
450.000 €  - 0 %
- Manresa (Cal Gravat) , Superficie Construída 610m2, 707m2, 3 Baños.
- Manresa (Poble Nou) , Superficie Construída 397m2, 121m2, 10m2.
- Castellbell i el Vilar (URB. MAS ENRIC) , Superficie Construída 221m2, 838m2, 4 Habitacións, 2...
- Sant Fruitos de Bages (Carretera de Vic) , Superficie Construída 89m2, 2 Habitacións, 1 Baños.
- Manresa (Divina pastora) , Superficie Construída 100m2, 3 Habitacións, 2 Baños, Ascensor.
140.000 €  - 0 %
- Navarcles (CAMP DE FUTBOL) , Superficie Construída 193m2, 131m2, 3 Habitacións, 1 Baños.
- Manresa (Bases de Manresa) , Superficie Construída 8m2.
7.000 €  - 7 %
RESULTADOS 10 Propiedades 20 Propiedades 30 Propiedades 40 Propiedades 50 Propiedades
25 de SEP de 2017
Promoción de pisos en Manresa en venta Els Esparvers
Pisos en Manresa ELS ESPARVERS La promoción de pisos en Manresa els Esparvers es una promoción del grupo Acciona de las más importantes de la...
02 de DEC de 2016
4 DOCUMENTOS CLAVE AL FIRMAR UNA HIPOTECA
firmar una hipoteca es un compromiso a largo plazo y por eso, antes de tomar la decisión de adquirirlo, debemos sopesar bien todas las opciones y esc...
07 de XUÑ de 2016
Sancionados Particulares e inmobiliarias por no disponer del certificado energético.
Cuando buscas una vivienda para comprar o alquilar en internet, es habitual ver que en el apartado del certificado energético aparece que está “en...
HE_LEIDO_COMPRENDO_ACEPTO Aviso legal Y_LA Política Privacidade
Diseñado por CRM Inmovilla


langs: es es

text: Comentarios en: PREMIOS DE LA ARQUITECTURA TÉCNICA A LA ACCESIBILIDAD EN LA EDIFICACIÓN


langs: es gl gl de gl gl it it gl lt gl lt ca gl gl ca it gl it gl gl gl de en en gl gl gl gl gl gl gl gl it ca gl de en pt ca gl gl en gl

text:
La Bayonnaise 1803 - Restaurante de ambiente mariñeiro en Fisterra
La Bayonnaise era unha espectacular corbeta de vela e casco de madeira forrado de cobre que contaba con tres paus. Desplazaba 310 toneladas e foi construída en 1794 por Bastiat, Dufourc et fils, na localidade francesa de Baiona. Contaba con vintecatro canóns de 8 libras a bordo, que se completaban con catro canóns de borda e dúas carronadas de 32 libras. O navío cubría a ruta de La Habana a Ferrol cando era perseguido polo buque inglés HMS Ardent, de 64 canóns. La Bayonnaise foi embarrancado pola súa propia tripulación, que o abandonou tras prenderlle lume. O buque estalou a media noite.
La Bayonnaise 1803 é un local de restauración que ten como obxectivo animar ao visitante a coñecer a historia do patrimonio subacuático de Fisterra, transmitindo a lenda dos naufraxios na temática decorativa, adecuando a forma do establecemiento á corbeta La Bayonnaise naufragada en 1803 frente ás costas da localidade. É ademáis o único establecemento da localidade orientado a valorizar o produto infravalorado da ría (xurelo, xarda, melgacho, raia o distintos tipos de algas) poñéndoo á altura doutros peixes de recoñecido prestixio.
Rúa Pasadoiros, 2, 15155 Fisterra, A Coruña
Teléfono +34 981 74 05 78
De xoves a martes 9:00–24:00
La Bayonnaise 1803. Todos os dereitos reservados
Powered by Stoutic Computing Technologies
Este sitio usa cookies: Saber mais.Grazas


langs: es gl es de es es gl it en gl gl gl lt ca gl es ca gl gl it en gl lt gl eo gl fr es nl en vi fr is fr is fr es fr eo eo es fr es fr es fr es fr es fr gl sv en fr gl es fr gl fr gl fr gl fr gl fr gl fr gl fr es fr en hbs_lat fr gl nl pt fr es fr es fr es fr gl es fr es sv en fr gl es fr es fr eu fr eu fr es zh gl es fr ca fr es fr it es es es fr pt fr sk fr es fr es gl gl it es es de en es ca gl es en gl

text:
La carta - La Bayonnaise 1803
La ruta de los naufragios
Empanada de maíz de caballa
Pizza de pulpo con queso del país
Pizza de raxo y algas
Croquetas caseras de pulpo a la gallega
Pimientos de Mar de Fóra
Mejillones a la vinagreta
Zamburiñas con almendra y tocino
Churrasco mixto sin criollo
Churrasco mixto con criollo
Atún rojo con pimientos y cachelos
Congrio en salsa verde
Pintarroja a la Bayonnaise
Ensalada de frutos secos
Ensalada templada de pulpo
Rúa Pasadoiros, 2, 15155 Fisterra, A Coruña
Teléfono +34 981 74 05 78
De jueves a martes 9:00–24:00
La Bayonnaise 1803. Todos los derechos reservados
Powered by Stoutic Computing Technologies
Este sitio usa cookies: Saber más.Gracias


langs: es en

text: Comentarios para Servicios de desarrollo y programaciĆ³n web


langs: es es es es

text: Información Escuela de Monitores 2018


langs: en lt gl gl en en gl de en en en gl gl en en gl de en en gl gl en en gl de en en ja gl gl en en gl de en en fi da en en en gl gl en en gl de en en es

text:
Page not found - INNOVA.news
Oops! The page you were looking for was not found. Perhaps searching can help.
Suscríbase a al newsletter de INNOVA.news


langs: en lt gl gl en en gl de en en en gl gl en en gl de en en gl gl en en gl de en en ja gl gl en en gl de en en en en es es en it en en gl gl en en gl de en en es

text:
Cloud Archives - Page 2 of 2 - INNOVA.news
Empresas pueden aprovechar la computación en la nube
Las empresas locales ya pueden aprovechar los beneficios de la “Computación en la nube”, una innovadora tecnología que permite acceder a un catálogo de servicios estandarizados que responden ...
Suscríbase a al newsletter de INNOVA.news


text: Comentarios en: ASOCIACIÓN SOPORTE VITAL BÁSICO COMUNIDAD VALENCIANA


text: Resultados de búsqueda para “feed” – Monica Escudero. Escuela de danza (Vigo)


langs: pt en

text: Comentários em: Plano Municipal da Igualdade de Género


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt gl en gl gl gl gl gl gl ceb fr gl gl fr it gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt fa ja gl gl gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl gl pt es

text:
Muxía - Lires - Camariñas - Concello de Muxía
Ruta das aves Muxía – Ría de Lires – Ría de Muxía e Camariñas
A ruta proposta, proporciona unha panorámica completa da rica e diversa comunidade de aves presente no termo municipal. Magníficas atalaias para contemplar a exuberante trasfega das aves mariñas, abruptos acantilados onde instalan os seus niños diferentes aves rupícolas, zonas húmidas litorais que acollen nutridos bandos de aves acuáticas, mosaicos agro pastorais aínda libres da intensificación agrícola ou areais costeiros ben conservados, compoñen unha sorprendente amalgama de especies, na que teñen cabida dende as netamente mediterráneas ata as de latitudes circumpolares.
Guía das aves de Muxía
De 5 a 7 horas.
Punto de inicio: Muxía
Punto de chegada: Porto de Cereixo.
Todo 3 /Aves 3
Muxía - Lires - Camariñas
Cabo Touriñán - Moreira
Agra de Nemiña e Ría de Lires
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Cabo Touriñán – Moreira Observación de aves
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt gl gl pt fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr es pt pt gl en gl gl uk gl gl gl es gl gl es fr ru ko gl gl gl gl gl gl gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl pt es

text:
Medio ambiente - Concello de Muxía
Muxía quere converterse nunha referencia no eido do medio ambiente e quere alcanzar a excelencia medioambiental. Así, pretende construír un entorno máis equilibrado e solidario coas xeracións presentes e vindeiras onde se preserven os recursos. Desde o Concello promóvense diversos programas relacionados coa protección da natureza para manter e mellorar a contorna.
O departamento de Medio Ambiente de Muxía desenvolve unha serie de traballos:
Tramita a eliminación de verquidos de lixo incontrolado no municipio.
Fai un seguemento da recollida selectiva, co control, colocación e nova dotación de colectores por todo o municipio e instalación de recipientes para residuos novos (aceites e roupa usada).
Prepara subvencións para programas sobre medio ambiente.
Tramita denuncias por incumprimento das distancias das plantacións de árbores e por ataques de fauna salvaxe.
Media entre os veciños por conflictos de montes.
Organiza charlas nas parroquias sobre a concentración parcelaria.
Realiza campañas de comunicación para concienciar sobre o perigo de lumes forestais.
Organiza actividades sobre educación ambiental: saídas a lugares de interese ambiental, sensibilización no uso da auga, realización de obradoiros en colexios, visitas á exposición permanente do Prestige e ao secadoiros dos congros, colocación de sinais nos lugares da Rede Natura 2000 e actividades lúdicas para rapaces durante o verán.
De luns a venres, de 8:30 a 15:00
Primeira planta do concello.
Mércores, de 10:00 a 13:00 e de 16:00 a 18:00
Sábado, de 10:00 a 13:00
Os Muiños, s/n (detrás da escola)
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis