langs: gl fr en pt en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl es gl gl gl fr gl en en gl gl gl es es es pt gl ca ca gl gl es gl gl gl es gl gl gl es gl gl gl

text:
tag:blogger.com,1999:blog-24309819Sun, 19 Aug 2018 17:41:39 +0000politicaphotomusicaa miña terralingua | llenguahumorglans | landrasdixitallinkxeoloxiavideoplanetaregularfestaquotelugobarcelonafotosouriceiradeporteslibros | llibrestelevisión | televisióPolíticaoslibrosMusiquinhabicicinemalegoGeoGoza coa túa linguagalizarelixionviaxesemilio joselinguasmetaouriceirapapaparisGeekastrudatlanticaaudiobancabanco santanderbeijingbensebisbalboy elliot and the plastic bagscalle 13catalunyacatolicismocazapantasmasciucociñacreacionismodebuxos animados | dibuixos animatseconomiaelaetfelicitofillfeixismo | feixisme | frijolismofernando alonsofolgafrancesfrancofranco battiatofutbolgaliza eleccións touriño psoegeologygervasio deferrgorillazheredeiros da crushomenaxe aos heredeirosignacio escolarisraelit crowditaliajoan miquel oliverjoan tardàla pegatinalibiamagnoliosmarmauro-entrialgomemoria históricametaxabremurallamúsicasnaturezanaturismeolimpiadaspalestinapazpensionspobreza acción crisepolòniaportugalpreziosopublicitatpublicopérez reverteradiorenferetrancarevolucionshakirashelfarisindicatosocialtabacothe xxtrenwill smithxabreética
Always 1st October | Sempre 1 de Outubro
My electoral campaign: ditch fear
Medios e educación, dobre vía
23 de xaneiro de 2014.  14 de decembro de 2014.  23 de marzo de 2015.  13 de setembro de 2016.  A sede de escribir rebordou os reloxos axustados, británicos pero sobre todo desexados. E a Forza 3 adianta polo carril do medio para atopar o seu burato, no que remollarse e saír con algas nas orellas e crema de sol de outono chuvioso nos brazos.   Cos meus novos superpoderes  e  lendo a Manuel Rivas , isto era totalmente inevitábel. Non podo reter a paixón por desmoldalo todo. Ter morriña do futuro. Mentres haxa  Davides de Manzaneda  haberá ouriceiras. http://www.xabre.gal/2016/09/sede-de-escribir.html noreply@blogger.com (Xabre Go)0tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-5851769039479772166Mon, 23 Mar 2015 12:57:00 +00002015-03-23T13:57:46.976+01:00
Diferente, por riba das expectativas.  As letras de  Joan Miquel Oliver  non se entenden.  Aterrizaxe en Marte con fochancas e pozas. Sorprendentemente, osíxeno de sobra. E auga! http://www.xabre.gal/2015/03/diferente.html noreply@blogger.com (Xabre Go)0tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-8261959788156596242Sun, 14 Dec 2014 15:38:00 +00002014-12-14T16:41:00.220+01:00a miña terra
Descarga, canaliza, libera, queima, respira, molla, reacciona, pisa, ergue, sacha, chuza, rabea e sorrí.  [Foto:  digboston  (cc)] http://www.xabre.gal/2014/12/descarga.html noreply@blogger.com (Xabre Go)0tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-2488697202313930754Thu, 23 Jan 2014 10:41:00 +00002014-12-14T16:38:36.056+01:00
Dous mil catorce espreguízase a modo na ouriceira.  Quere ser optimista pero para iso ten que bloquear todas as páxinas dos xornais.  Se se aílla, entón, non sofre, non escoita o contexto socioeconómico.   Mais non pode evitar o eco daquela canción que soaba na escola, eu quero ter un millón de amigos e así máis forte poder cantar.  Coca-Cola  despide  setecentas cincuenta traballadoras .   Xa atopaches o teu nome entre as latas? http://www.xabre.gal/2014/01/boicot-coca-cola.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)1tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-2478696742354695464Thu, 28 Nov 2013 14:35:00 +00002013-11-28T15:35:08.098+01:00
Paulova. Sen acritude. É unha proposta.
[Texto publicado orixinalmente en  Madrid Mon Amour , o blog sobre Madrid de Praza Pública]     Ao mellor para unha entendida en arte non é o máis novidoso do mundo. Pero para un “iletrado” coma min foi todo un descubrimento: un encontro artístico no que as diferentes creadoras non se reparten por stands efímeros de grandes pavillóns, se non por cuartos dun hotel céntrico de Madrid. Digo “encontro artístico” porque o continente cambiou ao contido: o horríbel concepto “Ferias y Exposiciones” non tiña moita cabida no Room Art Fair ( #RAF3 ). Entrar ás diferentes estancias do Hotel Praktik Metropol era probar distintas atmósferas, micro-planetas artísticos, se me permitides o presuntuoso da expresión.     Ao fondo do corredor da planta terceira, cuarto 316, estaba Paulova. Impoñendo a súa figura nunha sala que debería ser máis grande, presentaba ilusionada e profesional unha e outra vez as súas obras. Orixe, significado, evolución. Bucólicas paisaxes antigas con invasións alieníxenas e tanxíbeis ameazas nucleares. Non-punto de cruz e píxeles involuntarios. Os cadros de Paulova deben de provocar sensacións moi dispares. Este domingo eu sentía nostalxia do futuro. Paula pintou paisaxes que nós non veremos. Son os nosos bisnetos os que as botarán de menos, nenos cuxas nais a duras penas lembrarán o tempo dos coches propulsados a petróleo. Existe a posibilidade de que os tapices da pos-guerra e o “desarrollismo” non sexan máis que unha burbulla de finais do século XX e os violentos anos 10. E que nun prato voante estea a regresar a ética, de volta de Ítaca.     Ao fondo do fondo as árbores deixan caer os cadriños amarelos e castaños do outono analóxico.     Xa. Que estas liñas non teñen pés nin cabeza. Pois observa ti as obras de  Paulova  e rebátemo. Sen acritude. É unha proposta.      www.paulova.es       http://www.xabre.gal/2013/11/paulova-sen-acritude-e-unha-proposta.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)0tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-2198159051732207931Thu, 03 Oct 2013 20:14:00 +00002013-10-03T22:14:23.688+02:00
1984  by  George Orwell  My rating:  5 of 5 stars   Demasiado bo, demasiado duro  Comprobo que este libro está, como mínimo, á altura da súa fama. Iso si, a partir de certo punto só quería rematalo para deixar de sufrir.    View all my reviews  http://www.xabre.gal/2013/10/nano-critica-1984.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)2tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-5177462250954812612Thu, 03 Oct 2013 19:13:00 +00002013-10-03T21:13:36.810+02:00
Cada día é máis evidente que non podemos perder todas as nosas enerxías contestando. Contestar, por exemplo, a quen di que en Catalunya se obriga a falar catalán. Ou contestar a quen di que os recortes dos servizos públicos "son para sentar as bases da recuperación". Se pretendemos responder á cantidade esmagadora de mentiras que producen algúns medios e persoas a diario só podemos conseguir esgotarnos, e seguirá gañando a mentira.     - Cal é a solución, entón?     - Construír.     Si, xa sei que non descubro nada a todas aquelas persoas que levan anos en todo tipo de cooperativas, medios, organizacións políticas líquidas e sólidas que precisamente fan iso: construír. É só unha reflexión en alto: poñamos case todo o noso esforzo en construír. O que poidamos. E o cacho de esforzo sobrante invirtámolo en non deixarnos arrastrar ao ritmo que marca o calendario de burradas do poder roubón e os seus profetas.     Con dicir que o seu vehículo é unha estafa non é suficiente. "Hai que paralos", si, pero só podemos paralos se nós construimos un vehículo mellor.  [Foto:  Wikipedia  (cc)]     http://www.xabre.gal/2013/10/construir.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)1tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-1136413055360398928Fri, 20 Sep 2013 08:14:00 +00002013-09-20T10:14:50.252+02:00
Un senegalés en Lavapiés
[Este artigo publicouse orixinalmente en  Madrid Mon Amour , o blog sobre Madrid de Praza Pública]     Un dos praceres dos que se pode gozar en Madrid, como en calquera cidade “grande” (introduza vostede aquí o límite inferior de poboación que desexe), é a interminábel variedade de comidas posíbeis.     Hoxe probamos un restaurante senegalés, de nome  Baye Fall . Atopámolo na  Calle Mesón de Paredes, 55 , no barrio de Lavapiés. É un lugar máis ben pequeno pero con certa sensación de amplitude. O meu prato: arroz con vitela (ternera) en salsa de cacahuete. Bo-í-si-mo.     O prato totalmente tapizado de arroz até os bordes. É dicir: cantidade máis que suficiente. E todos os pratos ofrécennolos ao módico prezo de 6 euros. A caña a 2€. Nada mal, ¿non?     Os senegaleses, as senegalesas, altos e altas, guapas e guapos. Claro. ¡Que xenética!     Iso si, se vos achegades durante a fin de semana, non vaiades máis tarde das 2 e pouco, que despois énchese rápido o local.     Até a próxima conexión, que agardamos que sexa pronto!     [Foto:  Wikipedia ]  http://www.xabre.gal/2013/09/un-senegales-en-lavapies.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)0tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-2361023829054958375Thu, 25 Jul 2013 11:37:00 +00002013-07-25T13:37:30.920+02:00
As bágoas do tren
As bágoas do tren; as follas empurran again and again.  Apertas e ánimos.   (Foto:  Luna Plateada ) http://www.xabre.gal/2013/07/as-bagoas-do-tren.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)0tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-5032324582208800372Sun, 21 Jul 2013 15:10:00 +00002013-07-21T17:12:55.225+02:00
Cando chove en Madrid en xullo
Cando chove en Madrid en xullo a olor a po húmido que ascende até a xanela da miña solución habitacional esvaece a morriña que medraba durante semanas de calor.  O peixe que deixaron boquexando no peirao de Ares (non domino o vocabulario mariñeiro) somérxese na choiva.  E respira.  Cando sexa presidente hei plantar tantas árbores frondosas, tantas aciñeiras, carballos e castiñeiros, que hei ser recordado como  o Rei Plantado.   Foto:  tnarik  http://www.xabre.gal/2013/07/cando-chove-en-madrid-en-xullo.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)0tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-7079474907059380528Sat, 08 Jun 2013 12:55:00 +00002013-06-08T18:16:46.185+02:00
España, 2013: escena en dos ópticas (V y M)

Óptica 1ª:

V publica en Facebook (copio y pego):

"Discusió al metro: un Sudamérica recrimina a una senyora que es queixa d'un sense sostre (i sense mans que demana). La senyora digna diu que paga impostos. Ell diu jo tambe. Ella Diu que els sudamericans ens roben. Ell diu que els espanyols van saquejar sudamerica (i tambe diu violar). Ella diu que els que no tinguin feina, fora! Interve una chica spanish i li diu que s'ho faci mirar perque els estrangers no en tenen culpa. La señora li diu (en resposta) tonta i afegeix "lletja" (fea). Perque no li haura dit feo al sudamerica? Era bastant mes feo.... Pero es que las mujeres nos atacamos llamándonos feas!

Abandono el metro. Vuelvo al bus que las viejas tiene más retórica y (son igual de limitadas) pero disimulan"

Óptica 2ª:

Milleiro publica en su blog (copio y pego):

España, 2013.

Madrid, a 8 de Junio de 2013.

Creo que si decidiésemos representar a España en un vagón de Metro no lo hubiésemos conseguido tan preciso: un negro, un par de latinos, dos señoras rubias de 60 años con aspecto de seguidoras de Esperanza Aguirre, una chica de 30 años corrigiendo unos ejercicios en papel y un mendigo.

El mendigo es un habitual de la Línea 1 del Metro de Madrid entre Gran Vía y Cuatro Caminos, le he visto en infinidad de ocasiones. Tiene muñones por dedos y pide limosna con tono de lamento diciendo que no encuentra trabajo. Recoge las pocas monedas que consigue por pena y silencia a los vagones por donde pasa. Salvo hoy.

Una de las “señoras rubias de 60 años con aspecto de seguidoras de Esperanza Aguirre”, nada más terminar de oír su letanía, le recriminó: “¡Si no tienes trabajo, vete a los servicios sociales, que a gente como tú la estamos manteniendo con nuestros impuestos!” a lo cual el mendigo en un ininteligible español le intentó discutir diciéndole que simplemente él no encontraba trabajo y no tenía paro. La señora le replicó diciendo “¡Pues si no encuentras trabajo vete de España a buscar trabajo a otro sitio, que a mi nunca me han dado una beca en mi vida porque se las han dado siempre a los extranjeros!”.

A lo cual, un señor latino de 40 años aproximadamente que estaba enfrente, le replicó, entrando en la conversación: “¡Ustedes tampoco pueden hablar, que han venido a nuestros pueblos a robarnos y a quitarnos todo, ladrones!”. Obviamente, la señora no se quedó callada y airadamente le replicó con un “¡Pues si son ladrones denúncielos, que nosotros hemos ido a llevaros una cultura y una religión a vuestros pueblos! ¡Os hemos educado y estos años os hemos dado trabajo, y el que estorbe que se vaya a otro sitio!”.

“¡Aquí la que estorba es usted!”. La “chica de 30 años corrigiendo unos ejercicios en papel” al fondo del vagón entró en la conversación. La chica, probablemente superviviente del sistema que cada día le recorta más y más, dejándole su trabajo en algo casi solo justificable por una admiración al hecho de enseñar, se hartó y entró en la conversación. “¿Quién te ha dado vela a ti en este entierro?”, respondió la señora. “Mire señora, yo pago religiosamente mis impuestos como usted y le recuerdo que nosotros también hemos ido a otros países, legalmente o ilegalmente, a buscar trabajo y comida para los nuestros, y que mucha humildad nos falta a todos en general”. La señora solo supo contestar un “¿Pero qué sabrás tú de emigrar o no emigrar, estúpida?”, a lo cual la maestra le contestó un “Así señora, alimentando el debate con la descalificación, ya ha dicho todo”. Acto seguido se bajó en la estación de Estrecho. Y se acabó la conversación. Creo que si decidiésemos representar a España en un vagón de Metro no lo hubiésemos conseguido tan preciso.

V y Milleiro no sabían que compartían vagón de metro. No se conocen entre ellos. Pero una misma escena de opera buffa los ha hecho coincidir. Nacieron uno en Pontevedra y la otra en Reus hace unos años. En Madrid, hoy, año 2013, han tropezado con una metáfora. Han sentido la necesidad de relatarlo. Y después han seguido cada uno su camino.
 http://www.xabre.gal/2013/06/espana-2013-escena-en-dos-opticas-v-y-m.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)0tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-6271769524596779154Wed, 01 May 2013 10:22:00 +00002013-05-03T16:57:06.098+02:00
Hasta nunca, José Mourinho
Foto:  Libertad Digital         Soy barcelonista, pero ésto no tiene nada que ver con el barcelonismo. O sí.  José Mourinho, al final de esta temporada te marcharás de España y eso será un alivio para todas las personas dignas de considerarse como tales.  José Mourinho, pocas actitudes me provocan más rechazo que una inflamación purulenta de ego. Eso has sido tú durante tus años en el Real Madrid.  José Mourinho, tú, que sabes que como estrella mediática futbolística eres un ejemplo para toda la infancia, tú, fuiste a traición a por Tito Vilanova para clavarle tu dedo en su ojo. No fue un codazo en el medio de un calentón de una discusión que se os había ido de las manos, dos no pelean si uno no quiere, etc. No. Tú, José Mourinho, le dijiste a todos los niños madridistas: niños, si queréis herir a alguien, a sangre fría y de manera premeditada, para conseguir vuestro objetivo, hacedlo. Y después, si acaso, decid que no conocéis de nada al agredido. O decid que las notas de Bárcenas son falsificadas. Que más da. El grafólogo que diga lo que quiera. El vídeo que diga lo que quiera. El libro de averías del metro de Valencia ya lo haremos desaparecer.  José Mourinho, provocaste que muchos amantes de los Barça-Madrid y de los Madrid-Barça deseásemos que nunca más se enfrentasen estos dos equipos. No por miedo a que perdiera el Barcelona, no. Llegó un momento en el que tener que presenciar tu despliegue de mentiras, fanfarronadas, insinuaciones victimistas, karankismos calculados, tener que verte en la televisión era lo último que queríamos.  José Mourinho, estabas convencido de que contra el Barcelona, que tenía esa aura de santidad, no sé si exagerada, tú tenías que oponer el demonio, el infierno. Cuanto peor, mejor. El defensa Pepe aleccionado por ti para romper las piernas de quien fuese necesario. Y fallaste. En muchos momentos parecía que serías campeón de la Champions League después de despreciar y burlarte de toda Europa. Por suerte no lo has conseguido.  José Mourinho, ésta no te la perdono: desquiciaste a Josep Guardiola. Sé que ése era uno de tus objetivos principales: machacar y humillar a Guardiola. No podías tolerar que alguien ganase comportándose como una persona digna y educada. Guardiola no es Dios, pero en la escala de dignidad de las personas siempre ha estado 10 kilómetros por encima de ti, y lo sabes. Guardiola posiblemente se fue porque no compartía la manera de trabajar de Sandro Rosell, pero seguro que tuvo mucho que ver también que te quería perder de vista. Cuando Laporta (otro que no es Dios, pero esa es otra historia) dejó de responder a tus bravuconadas, le tocó a Guardiola responderte. Y sí: en las salas de prensa eras el puto amo. El puto amo al nivel de Montoro hablando de Gerard Depardieu, el puto amo al nivel de Belén Esteban diciendo "mentiendes?", ese otro puntal podrido de la estructura de la estulticia supina.  José Mourinho, tu fuiste hasta ayer mismo el lado deportivo de la estafa económica, política y social en la que estamos metidos.  José Mourinho, tengo que agradecerte una cosa: cuando llegué a Madrid hace un año no me sentí extranjero por ser del Barça. Gracias a ti, pude conversar con muchos madridistas y ponerte a caldo juntos: barcelonistas y madridistas antimourinhistas juntos por una buena causa.  José Mourinho, ya me despido. Solo quiero que sepas que eres el tipo de persona que espero que nunca triunfe en la vida. Espero que más pronto que tarde la sociedad racional, ética, cariñosa, te vaya dejando cada vez más solo.  José Mourinho, como decía mi profesor de academia (un madridista convencido y divertido, no como tú): que lleves tanta paz como descanso dejas.  http://www.xabre.gal/2013/05/hasta-nunca-jose-mourinho.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)1tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-6083787734900419997Wed, 01 May 2013 09:58:00 +00002013-05-03T16:56:51.576+02:00
Até nunca, José Mourinho
Foto:  Libertad Digital         Son Barcelonista, pero isto non ten nada que ver co barcelonismo. Ou si.  José Mourinho, a final desta tempada marcharás de España e iso será un alivio para todas as persoas dignas de considerarse como tales.  José Mourinho, poucas actitudes me provocan máis rexeitamento que unha inflamación purulenta de ego. Iso foches ti durante os teus anos no Real Madrid.  José Mourinho, ti, que sabes que como estrela mediática futbolística es un exemplo para toda a infancia, ti, foches a traición a por Tito Vilanova para clavarlle o teu dedo no seu ollo. Non foi un codazo no medio do quentón dunha discusión que se vos fose das mans, dous non pelexan se un non quere, etc. Non. Ti, José Mourinho, dixécheslle a todos os nenos madridistas: nenos, se tedes que ferir a alguén, a sangue fría e de xeito premeditado, para conseguir o voso obxectivo, facédeo. E despois, se acaso, dicide que non coñecedes de nada ao agredido. Ou dicide que as notas de Bárcenas son falsificadas. Iso tanto ten. O grafólogo que diga o que queira. O vídeo que diga o que queira. O libro de avarías do metro de Valencia xa o faremos desaparecer.  José Mourinho, provocaches que moitos amantes dos Barça-Madrid e dos Madrid-Barça desexásemos que nunca máis se enfrentasen estes dous equipos. Non por medo a que perdese o partido o Barcelona, non. Chegou un momento no que ter que presenciar o teu despregamento de mentiras, fanfarronadas, insinuacións victimistas, karankismos calculados, ter que verte na televisión era o último que queriamos.  José Mourinho, estabas convencido de que contra o Barcelona, que tiña esa aura de santidade, non sei se esaxerada, ti tiñas que opoñer o demo, o inferno. Canto peor, mellor. O defensa Pepe aleccionado por ti para rachar coas pernas de quen fose necesario. E fallaches. En moitos momentos semellaba que serías campión da Champions League despois de desprezar e burlarte de toda Europa. Por sorte non o conseguiches.  José Mourinho, esta non cha perdoo: desquiciaches a Josep Guardiola. Sei que ese era un dos teus obxectivos principais, machacar e humillar a Guardiola. Non podías tolerar que alguén gañara comportándose como unha persoa digna e educada. Guardiola non é Deus, pero na escala de dignidade das persoas sempre estivo 10 quilómetros por riba de ti, e sábelo. Guardiola posiblemente marchou porque non compartía a maneira de traballar de Sandro Rosell, pero seguro que tivo moito que ver tamén que te quería perder de vista. Cando Laporta (outro que non é Deus, pero esa é outra historia) deixou de responder ás túas bravuconadas, tocoulle a Guardiola responderche. E si: nas salas de prensa eras o puto amo. O puto amo ao nivel de Montoro falando de Gerard Depardieu, o puto amo ao nivel de Belén Esteban diciendo “mentiendes?”, ese outro puntal podre da estrutura da estulticia supina.  José Mourinho, ti foches até onte mesmo o lado deportivo da estafa económica, política e social na que estamos metidos.    José Mourinho, teño que agradecerche unha cousa: cando cheguei a Madrid hai un ano non me sentín un estranxeiro por ser do Barça. Grazas a ti, puiden conversar con moitos madridistas e poñerte a caldo xuntos: barcelonistas e madridistas antimourinhistas, xuntos por unha boa causa.  José Mourinho, xa me despido. Só quero que saibas que es o tipo de persoa que agardo que nunca triunfe na vida. Agardo que máis pronto que tarde a sociedade racional, ética, agarimosa, te vaia deixando cada vez máis só.  José Mourinho, como dicía o meu profesor de academia (un madridista convencido e divertido, non coma ti): que leves tanta paz como descanso deixas.  http://www.xabre.gal/2013/05/ate-nunca-jose-mourinho.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)1tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-460647251529378530Tue, 30 Apr 2013 17:03:00 +00002013-04-30T19:03:00.504+02:00libros
Os escraches, os fíos invisíbeis e Neus Català | Els escarnis, els fils invisibles i Neus Català
Foto: Blog de  Mila Arcarons         Hai unhas semanas, facendo un repasiño aos xornais dixitais, atopei un artigo de Júlia Otero en El Periódico de Catalunya no que a Júlia dicía o evidente: que comparar os escraches co nazismo era unha burrada  premium . Pero o orixinal era o recurso argumentativo: basicamente recomendaba ler o libro sobre a vida de Neus Català (resistente en Catalunya e en Francia e supervivinte de campos de exterminio nazis) antes de botar a lingua a pacer chea de veleno e sen xeito.   Entón engadín ese libro, " Un cel de plom ", á miña "lista de desexos" de Amazon. Algúen consultou furtivamente esa lista. E agora estou devorando o relato dunha muller máis forte que todos os exércitos invasores xuntos.  Curiosos fíos condutores. Partindo dunhas declaracións tan ridículas e desprezábeis como as dos  nazitodólogos  e os  etatodólogos  cavernarios, cheguei até a lectura dun libro que me está a transmitir un optimismo a proba de bombas. Neus relátanos, novelada por Carme Martí, o sufrimento máis desgarrador e destrutivo que unha persoa pode sufrir. Porén, o que respiro cando leo as súas desventuras é enerxía, capacidade de cambiar o que nos rodea, resistencia, solidariedade, optimismo, loita por un futuro mellor, individual e colectivo.  Os tempos son difíciles e inxustos, pero temos tantos camiños por construír, tanto Sol a nos iluminar, tanta choiva de primavera, que o mellor que podemos facer e armarnos de valentía e optimismo crítico, e adiante.      Fa algunes setmanes, fent un repàs als diaris digitals, vaig trobar un article de Júlia Otero a El Periódico de Catalunya on la Júlia deia una evidència: que comparar els escarnis amb el nazisme era una rucada  premium . Però l'original era el recurs argumentatiu: bàsicament recomenaba llegir el llibre sobre la vida de Neus Català (resistent a Catalunya i a França i supervivent de camps d'extermini nazis) abans de parlar sense criteri i amb la llengua plena de verí.         En aquell moment vaig afegir aquell llibre, " Un cel de plom " a la meva "llista de desitjos" d'Amazon. Algún va consultar furtivament aquella llista. I ara estic devorant el relat d'una dóna més forta que tots els exèrcits invasors junts.         Curiosos fils conductors. Partint d'unes declaracions tan ridícules i menyspreables com les dels  nazitodòlegs  i els  etatodòlegs  cavernaris, he arribat a la lectura d'un llibre que m'està transmetent un optimisme a prova de bombes. La Neus ens relata, novelada per Carme Martí, el patiment més esfreidor i destructiu que una persona pot patir. I, tanmateix, el que respiro quan llegeixo les seves desventures és energia, capacitat de millorar el que ens envolta, resistència, solidaritat, optimisme, lluita per un futur millor, individual i col·lectiu.         Els temps són difícils i injustos, però tenim tants camins per construir, tant de Sol iluminant-nos, tanta pluja de primavera, que el millor que podem fer és armar-nos de valentia i optimisme crític, i endavant.   http://www.xabre.gal/2013/04/os-escraches-os-fios-invisibeis-e-neus.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)1tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-6701774955696572142Wed, 24 Apr 2013 18:53:00 +00002013-04-24T20:53:56.030+02:00
O zapatazo 2.0 de Beiras
Foto: (c) AGE     Aí vai a miña opinión (se cadra nada orixinal), por se a alguén lle interesa. Beiras ten dúas posíbeis razóns para facer  o que fixo hoxe .     1 - Liberar dalgún xeito a carraxe que xera que se cachondeen dun por emocionarse, que fagan chanza de amigos que morreron por culpa de energúmenos como Marcial Dorado.     2 - A vontade premeditada de dar unha chamada de atención, ao estilo do zapatazo histórico, sobre un tema que xa estaba desaparecendo dos medios, especialmente dos do réxime, e tamén se cadra das mentes de moitos cidadáns.     Tal como o vexo, calquera das dúas razóns son suficientes para dar un golpe na mesa. Se foi carraxe, eu empatizo con ese sentimento provocado por quen se mofa da sensibilidade dun. Se foi estratexia mediática, Beiras hoxe copa as portadas de todos os medios dixitais e os meus compañeiros madrileños comentáronme a xogada no xantar. Misión cumprida, logo.     Anímovos á fraternidade e a cuestionar certas normas da "etiqueta" parlamentaria. O forno non está para bolos.     (Texto pouco elaborado, adaptado dun  comentario meu en Praza )   http://www.xabre.gal/2013/04/o-zapatazo-20-de-beiras.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)0tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-2744431078846155418Mon, 15 Apr 2013 15:53:00 +00002013-04-15T18:19:27.938+02:00
El Quijote na ouriceira
Nunca é un mal momento para ler El Quijote. Teño a sensación parva de que ten máis sentido ler El Quijote vivindo en Castilla (ou Comunidad de Madrid, se iso existe). De momento engancha. A atmósfera e a lingua despregada son golosinas literarias. Pero o pobre Sancho xa levou demasiados paus.     Ao acabar o anterior parágrafo pensei de súpeto no Quijote extraviado e cruzando os soutos do Incio. Se cadra tales aventuras daban para unha desas innecesarias extensións de obras exitosas. Iso si: disque Miguel era de  Cervantes .   http://www.xabre.gal/2013/04/el-quijote-na-ouriceira.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)0tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-1025922620401355450Wed, 20 Mar 2013 19:00:00 +00002013-03-20T20:00:03.006+01:00politica
Onde encaixa a paz na guerra de clases?
Foto:  eldiario.es  (cc)        Estase a converter en saber popular, en constatación do evidente, que os especuladores e banqueiras nos están roubando á inmensa maioría da poboación, sexa pola vía chipriota ou pola vía española, diferida e simulada. As clases sociais non serán tan evidentes como hai uns anos: non todas as estafadas levan casco de obreira, non todos os roubados sentan diante dunha máquina de coser. Moitas están no paro. Ou noutros países, invisíbeis no interior e no exterior. Pero seguen a ser evidentes as desigualdades. Os monicreques, Rajoy, Mas, Feijoo, por nomear tres, van cortando os cables dos xa anteriormente precarísimos e inxustos ascensores sociais. Se teus pais estaban arriba, salvado. Se teus pais estaban abaixo...  this is Baltimore . O soño americano para quen crea en Francisco I.  Somos pacifistas ou defendemos a guillotina? Tempos duros.      Aclaración . Esta (ir)reflexión foi consecuencia destas dúas pezas:      Evaristo es La Polla, en Carne Cruda 2.0      vs.      Malditas guerras, por Manuel Dios   http://www.xabre.gal/2013/03/onde-encaixa-paz-na-guerra-de-clases.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)0tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-541772442386186189Fri, 22 Feb 2013 18:00:00 +00002013-02-25T10:23:01.527+01:00cinema
Outro luns en La Esencia. Esta vez Jesús de la Vega preséntanos un documental sobre a vida e a obra de Luis Buñuel e unha película súa: "Simón del Desierto".     Debo recoñecer que esta vez non sabía que esa era a proposta. A miña actitude é ir os luns coa mente aberta, a ver con que me sorprende Jesús. E debo recoñecer tamén que nunca vira nada de Buñuel. Era para min un deses centos de referentes culturais na lista de  pendentes .     Aínda que chego un cuarto de hora tarde, parece que a reportaxe sobre Luis acaba de comezar. Gústame descubrir as súas conexións coa xeración do 98 e coa xeración do 27 e especialmente os rincóns madrileños onde coñece a outros artistais (escritores, pintores) fundamentais españois. Todo aquilo ao que eu durante a escola e o instituto non lle prestara a máis mínima atención. Aquelas profesoras de literatura española... en fin, esa é outra historia.     O documental en si é unha peza para observar con curiosidade. Creo que dos anos 70, co ritmo e o estilo da época, e cun Franco moi presente na ollada que deita sobre Buñuel. Buñuel, como tantos outros da súa quinta, estivo en París, Nova Iorque, México... o talento precisa tempo de maduración e exploración do planeta, semella.      Tomamos unha cervexa ao remate do documental e logo comeza a película: "Simón del Desierto". Un xeito pouco común de comezar a explorar a obra de Buñuel, creo. Non o pensei naquel momento, pero agora vexo "La Vida de Brian" como unha extensión e  retorsión  de Simón del desierto. Spoiler: riba dunha columna no semideserto, Simón medita e evita todas as tentacións. Aos seus pés van desfilando e vanse autorretratando a Igrexa, un anano pastor e o demo transfigurado en muller. Simón resiste, resiste, resiste, resiste, até que acaba aerotransportado polo demo-muller, abandonando a súa columna. Última escena: guateque dos 70, deses que as fascinadas polo retro adoran. Longa secuencia de bailes contemporáneos. Recoñezo que me encanta a música que alí soa. Enfocan a mesa. Alí está sentado Simón, poderiamos ser ti ou eu, con ollos absortos. A muller-demo sae a bailar. Fin.     Seica é un filme inacabado. O bo de saber que estás ante un surrealista é que lle proporcionas un extra de permisos ao cineasta para que faga o que lle praza. Seica non estou ante a súa obra mestra, pero "Simón del Desierto" conseguiu que captara un chisco o estilo de Buñuel, e que teña moitas máis ganas de ver "Un Perro Andaluz" ou outros dos seus delirios.      Cinefórum presentado por Jesús de la Vega:    todos os luns ás 8 en  La Esencia Bar .   http://www.xabre.gal/2013/02/bunuel-desencadenado.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)1tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-731854286371598777Fri, 15 Feb 2013 17:35:00 +00002013-02-21T18:22:18.103+01:00dixitallinguas
Parroquia Atlántica é como se chama o experimento co que andamos a enredar Silvio Falcón, Pablo Casal, Alberte Montes, Xosé Manuel Fernández e máis eu dende hai algún tempo. Aínda non sei como se chama o que facemos. Os energúmenos  above mentioned  coñecímonos dunha maneira ou outra no Barcelona Atlàntica. Aquilo si que se podía definir facilmente: un programa de radio amateur en galego dende a diáspora. En Catalunya está moita da Galicia que podería ser, xa sabedes.     O Parroquia aínda está atopando o seu lugar e o seu xeito. Está verde e apenas asoma as orellas, pero ten ilusión. Poderiamos dicir que é un videopodcast en directo ou unha videoconferencia en streaming aberto. Todo expresións longas. Botamos a faltar a cervexa e o bocadillo que acompañaban sempre ao programa en Barcelona: o experimento Parroquia permítenos comprobar que internet aínda non substituiu a proximidade física. Por contra, permítenos emitir dende Bruxelas, Barcelona, Madrid e Monforte simultaneamente. Non está mal.     Escribo isto mentres escoito Ataque Escampe e apéname que sexa difícil tecnicamente combinar as nosas voces parroquiais coas sintonías atlánticas correspondentes. Pero hémolo conseguir máis cedo que tarde.     Optimista, penso que se todas aportamos o noso mínimo nó á rede de comunicación horizontal, amateur, nas nosas linguas respectivas, enriqueceremos a terra que pisamos e a que pensamos, e aumentaremos a biodiversidade.     É dicir, que te agardamos na Parroquia Atlántica sempre cos brazos abertos. E sabemos que hai mil enguedellos máis nos que embelecar. Xa que logo, fagamos rede para liberarnos.     Parroquia Atlántica:  Web  /  Twitter  /  Facebook  /  Google+     Actualización 21.02.2013     A pesar da ilusión que mantiña neste experimento, parece que a árbore non prendeu. Cancelamos de momento o Parroquia Atlántica por problemas de axenda dos seus "podregonistas". Foi un pracer. Volveremos?   http://www.xabre.gal/2013/02/o-experimento-parroquia.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)6tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-7895433758255089478Wed, 06 Feb 2013 16:28:00 +00002013-02-15T18:37:24.345+01:00cinema
Con Julius Richard en La Esencia
O luns 28 de xaneiro puiden descubrir outro cachiño das microhistorias de Madrid. Jesús de la Vega (desculpade o case-autobombo) presentaba un cine-fórum sobre o cineasta Julius Richard e Val Del Omar, dous completos descoñecidos para min, en La Esencia, no corazón de Lavapiés, se a miña orientación non me engana.  Coa presencia do mesmo Julius, poidemos mirar tres "pezas" súas: "Engaña", "Mecanismos de proyección de mi patria verde" e "Mi patria verde". Tres vídeos desconcertantes e hipnóticos, especialmente para alguén que coma min non está moi introducido nas experimentacións visuais. Apostou forte o Julius comezando por "Engaña", o máis escuro de todos. Spoiler: unha luz branca móvese aleatoriamente a toda velocidade nun fondo totalmente negro. A luz faise cada vez máis grande e móvese cada vez un pouco máis lentamente, de xeito case imperceptible. É a boca dun túnel. Explicáronnos despois dende o público que se trataba do túnel de Engaña, 7 km de túnel abandonado, parte dun tolo proxecto franquista de unir Santander con València baixo terra. Gravado dende unha bicicleta facendo os 7 km a toda velocidade. Porén, se cadra o vídeo gusta máis sen esas aclaracións. A min suxeríame nun principio unha persecución, unha escapada coa Policía Branca respirándoche na caluga e o protagonista a correr pola súa vida.  O segundo vídeo, "Mecanismos de proyección de mi patria verde", gravado en parte no Valle del Pas, é para min unha reflexión sobre o escravismo. Non sei que será para o seu autor. Spoiler: arames que fechan prados, gravados ben de perto. Pías brancas esparexidas polos campos, con auga choca e ruídos fortes e distorsionados que me fan pensar en torturas. O máis duro: un coche abandonado e un can atado a el a facer círculos ao seu redor. Incansábel. Como eses peixes que non deixan de tentar tirar os muros da peixeira a base de bicos. Cara o final, ademais do can entolecido circular aparece unha pita camiñando en liña recta seguindo unha tea metálica. Non todos os animais son persoas, pero aquilo é un campo de concentración.  Remata a "triloxía" con "Mi Patria Verde". En branco e preto. O máis belo dos tres vídeos, se cadra o menos incisivo. Jesús de la Vega destaca no coloquio posterior tres mil referencias e homenaxes, sinalando entre elas o muro desfeito do final de "Mi Patria Verde": onde debería estar a porta desa parede entran as ondas do mar con forza, unhas veces cruzan a entrada, outras non. Calquera imaxe de ondas a bater é poética.  Embriagado de imaxes miro o reloxo e é moito hora de ir durmir. O cine-fórum segue nas próximas semanas. Non perdades a oportunidade de achegarvos a La Esencia, tomar unha cervexa e alimentar un pouco o vermiño cultural. Que mellor día que os luns.      (Anotación publicada tamén  en Madrid Mon Amour , un blog de Praza Pública sobre Madrid)            http://www.xabre.gal/2013/02/con-julius-richard-en-la-esencia.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)1tag:blogger.com,1999:blog-24309819.post-5909443753209189370Tue, 05 Feb 2013 17:58:00 +00002013-02-15T18:37:12.013+01:00a miña terraxeoloxia
Londres. Un día a principios de xaneiro. Unha compañeira fala comigo en portugués mentres xantamos até que aparece un colega seu francés. Alí discuten sobre a tese recén presentada dunha e o traballo de máster a punto de presentar do outro. Marcha o rapaz. Case non me dá tempo a sentirme orgulloso de comprender toda a conversa en francés porque outro amigo dela, de Oman, saúdaa: "-Hey ya!".  "-Salam aleikum", contesta ela e seguen a conversa en inglés. Un chinés, un holandés, outro portugués, unha belga, unha alemá e un venezolano completan o círculo do Imperial College. E un director científicamente e persoalmente encantador. Na mesma cidade, un grande amigo da infancia luguesa. E V e eu a visitarnos. A estancia foi redonda, como comprenderedes. E non quería deixar esas sensacións no aire. Mellor pegadas ao papel, como un álbum de cromos sentimentais de Italia'90.  http://www.xabre.gal/2013/02/londres-inverno-12-13.html noreply@blogger.com (Manoel Valcarcel)0


document_lang: gl

langs: eo eo gl gl es fr es it eo gl gl es it gl es es uk es es es es gl es es es gl es es es eo es es es es es en gl en gl es es

text:
El municipio de Fabero está integrado por seis localidades cada una de ellas con distintos recursos turíticos para conocer y apreciar:
Otero de los Naraguantes
San Pedro de Paradela
©2017 Ayuntamiento de Fabero


langs: uk fr gl es gl gl es es gl ca gl es gl gl gl en es it gl es gl ca en es ca gl ca ca ca ca gl gl en es ca gl es gl ca gl ca en gl pt gl gl gl gl gl es gl en es en gl pt gl ca en en en gl ca en es en gl gl ko fr ca gl uz cs fr gl gl gl it en gl gl la pt it en gl gl it it uk gl pt cs cs cs cs en cs da en cs en cs hu en cs cs en en en en cs da en en en cs en da en da cs en cs da en en en cs hu da en da cs en en cs cs en en en cs nl de en en cs da en da en cs da en en en fr en es es ca es gl da en da cs en en cs da en en en de hu cs en en cs en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs da en en cs hu da en da en en it ca pt gl

text:
Ouriceira de Xabre: December 2008
18 de decembro de 2008
Si eres legal... que no te acusen de pirata
12 verdes carteis da campaña "Si eres legal, eres legal" na miña pequena facultade. Está claro, a universidade é obxectivo principal, porque a xente nova compartimos música, películas, programas e ficheiros de todo tipo.
Mais... vouvos revelar unha verdade case mesiánica: compartir non é delito! No blogue de David Bravo podedes ver casos e máis casos sobreseídos.
Teatriño en 3 ocorrencias. 2 personaxes: o Menestro de Cultura e a Menestra de Cordura. Ábrese o telón.
- O eMule (e similares) non é ilegal. Convenzamos á xente de que descargar música é malo. Necesitamos campañas terxiversadoras e webs con caveiras e fondos negros. E tocar a fibra sensible. Maltrato a unha embarazada! Quen se pode opoñer? No momento no que teñamos a opinión pública da nosa parte... zas! Reforma lexislativa! E ¡oh, sorpresa!, compartir será ilegal.
- E se tentamos adaptarnos á nova realidade tecnolóxica, promovemos o acceso aberto á cultura e procuramos novos métodos de rendibilidade económica?
- Eh? Acabo de ter unha idea mellor, moito máis lóxica e moderna! Volvamos aos discos de pizarra! Ha! A ver quen se atreve a copialos! Piratillas a min!
Parécevos patético o teatriño? Logo non miredes este: Niños buenos de la SGAE. Quen quere Eixo do Mal tendo ao Capitán Clonado?
Queredes saber máis? Descubride as 10 mentiras máis difundidas sobre a propiedade intelectual.
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
13 de decembro de 2008
Descubre esta xenial sistema operativo libre. Pode convivir perfectamente co Microsoft Windows no teu ordenador, ou sexa que non teñas medo. Fai a "transición democrática" con suavidade. Mesmo podes probalo directamente desde un CD, sen instalar nada. É a versión galega do xa case famoso Ubuntu. Visita a páxina oficial de Galinux para coñecer as súas cualidades, descárgao e sorpréndete.
Descobreix aquest genial sistema operatiu lliure. Pot conviure perfectament amb el Microsoft Windows al teu ordinador, o sigui que no tinguis por. Fes la "transició democràtica" amb suavitat. Fins i tot pots provar-lo directament des d'un CD, sense instalar res. És la versió gallega del gairebé famós Ubuntu. Visita la pàgina oficial de Galinux per conèixer les seves qualitats, descarrega'l i sorpren-te.
Labels: dixital, lingua | llengua
12 de decembro de 2008
Donar una gla per fer cagar un roure
Foto: RyanMcD en Flickr (cc)
També té el seu encant. Llegir, llegir molt. Escoltar molta música. Tocar la guitarra. Cantar (o cridar). Actualitzar el bloc. Altres manualitats. Que en faríem de la música sense els silencis entre les notes? No sé si m'explico. La vida. Les pauses també són parts del ritme.
Tamén ten o seu encanto. Ler, ler moito. Escoitar moita música. Tocar a guitarra. Cantar (ou berrear). Actualizar o blogue. Outras manualidades. Que sería da música sen os silencios entre as notas? Non sei se me explico. A vida. As pausas tamén son parte do ritmo.
Onte coñecín nun paseo en Tranvía unha marabillosa frase feita: "dar unha landra para facer cagar un carballo". Unha cidade que pon cachiños de libros nos seus tranvías para goce das usuarias e usuarios é unha cidade sa.
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Labels: glans | landras, libros | llibres, lingua | llengua
4 de decembro de 2008
O petróleo toca teito | El petroli toca sostre
Leo en Vieiros un artigo moi interesante de Manuel Casal Lodeiro, que me fai recordar as explicacións dun profesor da nosa facultade: Mariano Marzo. Estas reflexións poden servir para complementar a anotación anterior, sobre a necesidade de reformar e reorientar o sistema actual de consumo. Déixovos co vídeo dunha entrevista ao profesor, e co artigo enteiro do informático. A xeoloxía está de moda, contrátenme!
Llegeixo a Vieiros un article molt interessant de Manuel Casal Lodeiro (el traduiré tan aviat com pugui), el qual em fa recordar les explicacions d'un professor de la nostra facultat: Mariano Marzo. Aquestes reflexions poden servir per complementar el post anterior, sobre la necessitat de reformar i reorientar el sistema actual de consum. Us deixo amb el vídeo d'una entrevista al professor, i amb l'article sencer de l'informàtic. La geologia està de moda, contracti'm!
(Mariano Marzo comeza a falar no minuto 4:17, mais a chicha comeza no minuto 9:18)
(Mariano Marzo comença a parlar el minut 4:17, però la substància comença el minut 9:18)
O cénit do petróleo: a outra (e derradeira) crise
(por Manuel Casal Lodeiro) 1/12/2008
A crise actual ocupa os medios de comunicación de masas de maneira cotiá desde hai semanas. Pero a faciana que se nos amosa neles é case exclusivamente a financieira-económica. Pouco sae á luz e  ao debate público sobre un compoñente subxacente de crucial importancia: os límites do medre perpetuo capitalista. Entre eses límites hai un que salienta: o da produción mundial de petróleo.
Baixo o termo inglés de “peak oil” coñécese o fenómeno que na nosa lingua poderiamos denominar “cénit”, “pico” ou “teito” da produción de petróleo a nivel mundial. O petróleo é un ben finito e escaso, do que non podemos “fabricar” máis cando se esgota; é dicir, no planeta hai un número concreto, limitado, de toneladas de petróleo. Ben, pois todo apunta a que estamos comezando  notar os efectos desa finitude. Pero non trabuquemos: o problema non é que nos vaiamos quedar sen petróleo de aquí a uns meses, senón que cando comece o descenso pola curva histórica da produción mundial (en forma de campá, denominada “curva de Hubbert”) o petróleo que vaia quedando accesible nos mercados será cada vez máis caro, de peor calidade, máis contaminante, máis difícil de extraer, de menor valor enerxético e tamén e sobre todo (velaquí o quid da cuestión)... será insuficiente para satisfacer a demanda mundial.
Por poñelo en poucas palabras: non vai haber petróleo para todos nin maneira de substituílo a tempo. Os que levan estudando este problema desde hai tempo, teñen calculado que farían falta cando menos 20 anos de preparación, de seria e profunda transformación do tecido socioeconómico nos países industrializados occidentais, para evitar graves consecuencias. Son datos do Informe Hirsch, encargado pola administración Bush no 2005. Porque, non nos enganemos: nin os biocombustibles, nin as renovables nin a agora de novo proposta nuclear son viables a unha escala comparable ao consumo mundial actual de petróleo, nin estarían listas a tempo. Os cálculos de investimentos precisos, desenvolvemento tecnolóxico e taxas de retorno enerxético non deixan lugar a dúbida: non hai substituto viable para o petróleo que nos vaia chegar a tempo antes do momento en que a súa produción non dea cuberto a demanda.
Parémonos a pensar qué significará quedármonos sen petróleo (ou sen petróleo barato, que ven sendo o mesmo na práctica): o 90% do transporte funciona só con derivados do ouro negro; a agricultura intensiva (e polo tanto a alimentación de cada un/ha de nós) tamén depende desde a súa produción (fertilizantes químicos, praguicidas, maquinaria, etc.) ata a súa distribución, do petróleo e do gas natural (outro recurso en proceso de esgotamento); os bens de uso cotián están en boa parte creados a partir de derivados do petróleo (plásticos, fibras sintéticas...) e outro tanto se pode dicir de moitos medicamentos. Isto é: todo o que nos mantén vivos e “funcionando”. É o que algúns chaman a sociedade fosilista, petrolívora, adicta ao petróleo... ou simplemente a sociedade insostible, din outros, e non sen razón. E aí é onde volvemos ligar coa cuestión inicial: a crise ou recesión económica e a imposibilidade dunha recuperación económica permanente.
O capitalismo (iso que algúns chaman farisaicamente “libre mercado”) é un sistema que precisa do crecemento continuado para poder existir. É connatural a el: sen crecemento é inviable. Ben, pois sen petróleo, tal e como está construida a sociedade industrial capitalista, non pode haber tampouco medre. Se o combustible escasea, a máquina non é que vaia máis amodo: é que ao estar pensada só para acelerar, simplemente se “gripa”. É dicir, vimos construindo un inmenso monstro de escala planetaria, chamado sistema industrial capitalista, sobre unhas bases que tiñan data de caducidade e sen recambio posible. Cando eses cementos caian... caerá todo o sistema e todas as sociedades que non se teñan desprendido del, que non teñan saído da adición a unha droga sistémica que é finita. Agora moitos se debaten en tratar de adiviñar a data de comezo dese masivo derrubamento, dese tráxico punto de inflexión na Historia da Humanidade, que virá marcado polo momento en que se alcance o número máximo de bocois de petróleo producidos no mundo (o chamado “cénit do petróleo”): 2010? 2015? ...algúns mesmo din que xa estamos inmersos nel. Pero acertar na data non é o máis importante, nin debe demorar a posta en práctica das urxentes e radicais medidas políticas, económicas e sociais que esixe para tentarmos minguar o seu catastrófico efecto, porque é coñecido que non teremos a certeza de termos pasado ese pico da produción ata algún tempo despois (un par de anos, talvez) cando o vexamos no espello retrovisor da historia económica. E os prezos, cando avisen, será demasiado tarde. Se seguimos confiando nos sinais que envía o mercado, na  substituibilidade dos factores produtivos, e na mítica autorregulación dos mercados, daquela o choque brutal contra os límites dos recursos do planeta está asegurado: estímase que sen petróleo, o planeta só poderá manter unha poboación duns 2.000 millóns de persoas.
Vídeo: Mariano Marzo entrevista Desayunos TVE (Google Vídeo)
Artigo | Article: Manuel Casal Lodeiro: O cénit do petróleo: A outra (e verdadeira) crise. (Vieiros)
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Labels: planeta, politica, xeoloxia
2 de decembro de 2008
A impresionante sociedade de consumo | La impressionant societat de consum
Dedicádelle un pouquiño do voso tempo; vale a pena.
Dediqueu-li una miqueta del vostre temps; val la pena.
(parte 1 | part 1)
(parte 2 | part 2)
(parte 3 | part 3)
Non me digades que este vídeo non vos fai pararvos a valorar e cuestionar o sistema. Teño outro artigo pendente, sobre o consumo no Nadal. Que sexades felices.
No em digueu que aquest vídeo no us fa parar-vos a valorar i questionar el sistema. Tinc un altre article pendent, sobre el consum al Nadal. Que sigueu feliços i felices.
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
MÁIS DO AUTOR | MÉS DE L'AUTOR
►  May 2018 (1)
►  December 2017 (1)
►  October 2017 (1)
►  November 2016 (1)
►  September 2016 (1)
►  March 2015 (1)
►  December 2014 (1)
►  January 2014 (1)
►  November 2013 (1)
►  October 2013 (2)
►  September 2013 (1)
►  July 2013 (2)
►  June 2013 (1)
►  May 2013 (2)
►  April 2013 (3)
►  March 2013 (1)
►  February 2013 (4)
►  January 2013 (7)
►  December 2012 (7)
►  November 2012 (5)
►  October 2012 (11)
►  September 2012 (6)
►  August 2012 (10)
►  July 2012 (6)
►  May 2012 (2)
►  April 2012 (3)
►  March 2012 (8)
►  February 2012 (9)
►  January 2012 (6)
►  December 2011 (3)
►  November 2011 (3)
►  October 2011 (2)
►  September 2011 (6)
►  August 2011 (2)
►  July 2011 (3)
►  June 2011 (3)
►  May 2011 (3)
►  April 2011 (5)
►  March 2011 (35)
►  February 2011 (36)
►  January 2011 (20)
►  December 2010 (30)
►  November 2010 (45)
►  October 2010 (18)
►  January 2010 (1)
►  November 2009 (4)
►  October 2009 (2)
►  September 2009 (3)
►  June 2009 (7)
►  May 2009 (8)
►  April 2009 (8)
►  March 2009 (20)
►  February 2009 (4)
►  January 2009 (1)
▼  December 2008 (5)
Si eres legal... que no te acusen de pirata
Donar una gla per fer cagar un roure
O petróleo toca teito | El petroli toca sostre
A impresionante sociedade de consumo | La impressi...
►  November 2008 (6)
►  October 2008 (6)
►  September 2008 (3)
►  August 2008 (9)
►  July 2008 (13)
►  June 2008 (4)
►  May 2008 (11)
►  April 2008 (7)
►  March 2008 (7)
►  February 2008 (9)
►  January 2008 (17)
►  December 2007 (3)
►  November 2007 (4)
►  October 2007 (1)
►  September 2007 (1)
►  August 2007 (4)
►  June 2007 (11)
►  May 2007 (8)
►  April 2007 (8)
►  March 2007 (7)
►  February 2007 (4)
►  January 2007 (11)
►  December 2006 (5)
►  November 2006 (7)
►  October 2006 (1)
►  September 2006 (2)
►  August 2006 (6)
►  July 2006 (1)
►  June 2006 (4)
►  May 2006 (3)
►  April 2006 (7)
►  March 2006 (3)
►  February 2006 (4)
►  December 2005 (3)
►  November 2005 (2)
►  October 2005 (4)
►  September 2005 (10)
►  August 2005 (23)
►  July 2005 (7)
Ouriceira de Xabre foi licenciado com uma Licença Creative Commons - Atribuição - CompartilhaIgual 3.0 Espanha.
Con tecnoloxía de Blogger.


langs: gl fr gl ca pt en es it pt en es gl gl gl gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es pt gl gl en gl gl gl gl en es gl en gl gl gl es sv en es gl en en en en en en en en en es gl es en gl gl en es gl ca ca ca ca en es gl gl ko fr ca gl uz cs fr gl gl gl it en gl gl la pt it en gl gl it it uk gl pt cs cs cs cs en cs da en cs en cs hu en cs cs en en en en cs da en en en en en ca it gl en en gl ca da en da cs en cs da en en en cs hu da en da cs en en cs cs en en en cs nl de en en cs da en da en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en de hu cs en en cs en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs da en en cs hu da en da en en it ca pt gl

text:
Ouriceira de Xabre: December 2012
20 de decembro de 2012
O dit d'una altra manera
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Viver o melhor possível é o máximo que podemos fazer. Ao quente e ao frío.
10 de decembro de 2012
Emigrar xa non é coma antes
porque agora non botas só de menos Galicia.
Botas de menos os 16 anos.
botabas de menos os 14.
de sitios onde non estás
que les unha e outra vez
mentres tentas que che interese
o que pasa ao teu redor.
Emigrar agora xa non é coma antes
Antes emigrar non era como antantes
porque antantes tiñas que ir en vapor
e antes xa podías ir a gasoil.
dicían que migrar xa non era coma antantantes,
Antantantes si que era migración.
A partir da oroxenia alpina todo foi máis fácil.
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
9 de decembro de 2012
Notes from Battersea: Cycling Thames
Xa sabedes que son un namorado (pesado) das bicis. Aproveitando o Cycle Hire, tamén coñecido como Boris Bikes ou "o Bicing de Londres", hoxe fixen unha roita turística-ciclística seguindo o río, un cacho pola beira Norte e outro polo South bank.
Para circular ben pegado ao río terás que compartir espazo moitas veces coas viandantes, cousa que obriga a pilotar a bici con xeito e nalgúns casos ir a pé, coa bici de ramal (encántame a expresión de ramal: de ramal hay que decirlo más).
Esta roita de hoxe confirma unha vez máis que Londres é unha cidade espectacular, mírela por onde a mires. Déixovos co mapa da ruta que ciclei e co álbume de fotos dun día anubado que deu moito de si.
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
6 de decembro de 2012
Notes from Battersea: Benfica Restaurant
Photo: Benfica Restaurante website
During my stay at London I'm of course trying to take a sip of all the neighbourhoods around the city. It's not easy though, as I'm here for work, not in a Discovery Channel documentary. Nevertheless, sometimes you get in contact with a place without a previous intention to do it.
Yesterday the best football team ever, Barça, played against Benfica de Lisboa at the Champions League. So my portuguese colleague and I decided to go to the socalled Benfica Restaurant to watch the match and have dinner.
Benfica Restaurant is a black and red painted restaurant at the Brent Borough, next to Kensal Green Station (Bakerloo Line) , where a lot of portuguese live. The meal (grilled pork in our case) was pretty good and not very expensive. The waiter there (the only one in the restaurant) was very nice and the environment was fully portuguese, even north-portuguese-galician like ;) . And it happened to be a good way to practise my galician-portuguese with some of the Benfica supporters.
Finally, they drew 0-0 and Benfica won't continue its way through the Champions League, but at least we might visit again the Restaurant to follow its evolution at the Europa League.
So, if you want a portuguese experience at London, Benfica Restaurant can be your option.
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
5 de decembro de 2012
Notes from Battersea: Palestina, tan lonxe, tan perto
Photo: 5 Broken Cameras
Onte vin en Hackney cun bo amigo unha película que non é unha película: é unha pedrada de realidade directa ao estómago. "5 Broken Cameras" é un conxunto de gravacións reais da vida dun palestino que tenta resistir á invasión israelita da súa terra. Oliveiras queimadas, o ladrillo colonizador, os feitos consumados, a extrema, encarnizada e indiscriminada violencia do exército israelita... Todo en primeira persoa. E a infancia dos fillos do protagonista-filmador, focalizada no nacemento de Gibreel e os seus primeiros anos de vida. Están tamén aí as persoas que veñen doutras partes do mundo a solidarizarse coa resistencia.
Sabía que esa era a realidade palestina. Mais non é o mesmo sabelo que velo dende centímetros de distancia grazas á non-violenta "loita gravadora" de Emad Burnat. Onte sentín realmente que a maioría das habitantes do mundo estamos cometendo o mesmo erro que sería non facer nada ante o holocausto nazi. Ver imaxes reais dos soldados israelitas entrando pola noite nas casas dos palestinos a roubar nenos dos brazos das súas nais deixarame marcado para o resto da miña vida. Algo haberá que facer para rematar con este etnocidio e xenocidio. Que pasa coa nosa empatía?
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
3 de decembro de 2012
#wertgonya, Duran i Lleida
No sé com porta Duran i Lleida el seu pla de refer ponts amb el PP.
Però m'ha semblat veure el (pressumpte) etnocida Wert fent-li un enorme "calb" al Duran des de l'altra vora del riu:
En primària, el català passa a ser la quarta llengua després del castellà i dues estrangeres (El Periódico)
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
MÁIS DO AUTOR | MÉS DE L'AUTOR
►  May 2018 (1)
►  December 2017 (1)
►  October 2017 (1)
►  November 2016 (1)
►  September 2016 (1)
►  March 2015 (1)
►  December 2014 (1)
►  January 2014 (1)
►  November 2013 (1)
►  October 2013 (2)
►  September 2013 (1)
►  July 2013 (2)
►  June 2013 (1)
►  May 2013 (2)
►  April 2013 (3)
►  March 2013 (1)
►  February 2013 (4)
►  January 2013 (7)
▼  December 2012 (7)
O dit d'una altra manera
Emigrar xa non é coma antes
Notes from Battersea: Cycling Thames
Notes from Battersea: Benfica Restaurant
Notes from Battersea: Palestina, tan lonxe, tan pe...
#wertgonya, Duran i Lleida
►  November 2012 (5)
►  October 2012 (11)
►  September 2012 (6)
►  August 2012 (10)
►  July 2012 (6)
►  May 2012 (2)
►  April 2012 (3)
►  March 2012 (8)
►  February 2012 (9)
►  January 2012 (6)
►  December 2011 (3)
►  November 2011 (3)
►  October 2011 (2)
►  September 2011 (6)
►  August 2011 (2)
►  July 2011 (3)
►  June 2011 (3)
►  May 2011 (3)
►  April 2011 (5)
►  March 2011 (35)
►  February 2011 (36)
►  January 2011 (20)
►  December 2010 (30)
►  November 2010 (45)
►  October 2010 (18)
►  January 2010 (1)
►  November 2009 (4)
►  October 2009 (2)
►  September 2009 (3)
►  June 2009 (7)
►  May 2009 (8)
►  April 2009 (8)
►  March 2009 (20)
►  February 2009 (4)
►  January 2009 (1)
►  December 2008 (5)
►  November 2008 (6)
►  October 2008 (6)
►  September 2008 (3)
►  August 2008 (9)
►  July 2008 (13)
►  June 2008 (4)
►  May 2008 (11)
►  April 2008 (7)
►  March 2008 (7)
►  February 2008 (9)
►  January 2008 (17)
►  December 2007 (3)
►  November 2007 (4)
►  October 2007 (1)
►  September 2007 (1)
►  August 2007 (4)
►  June 2007 (11)
►  May 2007 (8)
►  April 2007 (8)
►  March 2007 (7)
►  February 2007 (4)
►  January 2007 (11)
►  December 2006 (5)
►  November 2006 (7)
►  October 2006 (1)
►  September 2006 (2)
►  August 2006 (6)
►  July 2006 (1)
►  June 2006 (4)
►  May 2006 (3)
►  April 2006 (7)
►  March 2006 (3)
►  February 2006 (4)
►  December 2005 (3)
►  November 2005 (2)
►  October 2005 (4)
►  September 2005 (10)
►  August 2005 (23)
►  July 2005 (7)
Ouriceira de Xabre foi licenciado com uma Licença Creative Commons - Atribuição - CompartilhaIgual 3.0 Espanha.
Con tecnoloxía de Blogger.


langs: en fr gl es en gl ca es es gl ca en es it gl en es ca en es ca gl es gl ca en es ca gl gl gl ca en es ca gl ca en es gl gl es en en es it gl es lt gl gl gl pl gl en es ca gl gl gl gl ca ca es es en es es es es es en es ca id es es es es en en en en es en es es en it gl it es es gl it es es es es es gl es es es gl en es ca gl gl en gl en es it gl ca en en es ca ca gl gl ca ca en es en gl gl ko fr ca gl uz cs fr gl gl gl it en gl gl la pt it en gl gl it it uk gl pt cs cs cs cs en cs da en cs en cs hu en cs cs en en en en cs da en en en cs en da en da cs en cs da en en en cs hu da en da cs en en cs cs en en en cs nl de en en cs da en da en cs da en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en en hu cs en en cs en cs da en en en es en es gl ca es es gl gl gl gl cs cs da en da cs en en cs da en en cs hu da en da en en it ca pt gl

text:
Ouriceira de Xabre: January 2007
31 de xaneiro de 2007
A música máis hipnótica do planeta, Dr. Think e Mike Rolling, ou como conseguir que 71 minutos de gravación (Outótono) pasen voando.
Fernando Fuentes (TRAX, STAF, ROLLING STONE, KLUBBERS.) Extraído de CUAC FM
E por riba o novo traballo estará inspirado pola Terra, con tres partes: cortiza, manto e núcleo. Non morredes de ganas de escoitalo? Eu si.
I a sobre el nou treball estarà inspirat per La Terra, amb tres parts: escorça, mantell i nucli. No us moriu de ganes de escoltar-lo? Jo si.
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
30 de xaneiro de 2007
Nobody expects the Spanish Inquisition!
Un clàssic, un Stairway to Heaven, gairebé. Digueu-me flipat!
Labels: humor, televisión | televisió
28 de xaneiro de 2007
Semana branca | Setmana blanca
Este templo é o que menos me gusta de Gaudí. Ergo Gaudí é un crack.
Aquest temple és el que menys m'agrada de Gaudí. Ergo Gaudí és un crack.
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
23 de xaneiro de 2007
Isto dos exames non pode ser bo | Això dels exàmens no pot ser bo
Labels: a miña terra, fotos
Bandeira branca | Bandera blanca
Bilingüismo harmónico | Bilingüisme harmónic
Agora xa sabemos en que consiste o bilingüismo harmónico do Partido Popular.
"En materia de lingua, a proposta do BNG defendía que o Estatuto recoñecera o dereito de falar galego e o deber de coñecelo. A proposta B suprimía a referencia ao deber e estabelecía a igualdade de dereitos e obrigas entre as dúas linguas, recoñecendo ao galego como idioma propio do país e ao castelán tamén como idioma oficial.
Quintana aceptou neste eido a proposta de Touriño, que non falaba de deber senón dunha igualdade xurídica que o PP non aceptou."
Agora xa poden dicir misa (que sería o propio). Cantas mentiras máis poden contar? Non teñen límite? Non o teñen. Son os de sempre. O único estatuto que coñecen é o status quo.
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Labels: lingua | llengua, politica
16 de xaneiro de 2007
Cancións da nosa infancia | Cançons de la nostra infància
Como era o mundo antes do YouTube? Non me lembro.
Se falta algunha avisade, que a engadimos.
Com era el món abans del YouTube? No m'en recordo.
Si falta alguna aviseu, que l'afegirem.
La Aldea del Arce
Autopista hacia el Cielo
Batman: The Animated Series
La Bola de Cristal
Campeones (Oliver y Benji)
Canción triste de Hill Street
El Chavo del 8
Chip y Chop: guardianes rescatadores
Dartacan y los 3 Mosqueperros
Dartacan y los 3 Mosqueperros (final)
Don Quijote de la Mancha
DragonBall (Bola de Dragón)
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Labels: televisión | televisió
15 de xaneiro de 2007
Como falar | Com parlar
[gv data="QPJJyI0Y0uQ" width="450" height="375"][/gv]
Eva, Xoel e dúas guitarras | Eva, Xoel i dues guitarres.
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
11 de xaneiro de 2007
Tantas linguas e a vida é tan curta... | Tantes llengües i la vida és tan curta...
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Labels: a miña terra, lingua | llengua
Queres que che conte a miña vida? | Vols que t'expliqui la meva vida?
Disque aquí, na xeoloxía da península ibérica, todo son riscos xeolóxicos. Mais iso é só a teoría da Terra. Se tomas unha perspectiva de xeoloxía histórica, decátaste de que a vida está chea de recursos enerxéticos. Só hai que saber aproveitalos para avanzar.
En resumo: estou de exames.
Diuen que aquí, a la geologia de la península ibèrica, tot són riscos geològics. Però això només és la teoria de La Terra. Si prens una perspectiva de geologia històrica, te n'adones que la vida és plena de recursos energètics. Només cal saber aprofitar-los per a avançar.
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Labels: glans | landras, xeoloxia
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
MÁIS DO AUTOR | MÉS DE L'AUTOR
►  May 2018 (1)
►  December 2017 (1)
►  October 2017 (1)
►  November 2016 (1)
►  September 2016 (1)
►  March 2015 (1)
►  December 2014 (1)
►  January 2014 (1)
►  November 2013 (1)
►  October 2013 (2)
►  September 2013 (1)
►  July 2013 (2)
►  June 2013 (1)
►  May 2013 (2)
►  April 2013 (3)
►  March 2013 (1)
►  February 2013 (4)
►  January 2013 (7)
►  December 2012 (7)
►  November 2012 (5)
►  October 2012 (11)
►  September 2012 (6)
►  August 2012 (10)
►  July 2012 (6)
►  May 2012 (2)
►  April 2012 (3)
►  March 2012 (8)
►  February 2012 (9)
►  January 2012 (6)
►  December 2011 (3)
►  November 2011 (3)
►  October 2011 (2)
►  September 2011 (6)
►  August 2011 (2)
►  July 2011 (3)
►  June 2011 (3)
►  May 2011 (3)
►  April 2011 (5)
►  March 2011 (35)
►  February 2011 (36)
►  January 2011 (20)
►  December 2010 (30)
►  November 2010 (45)
►  October 2010 (18)
►  January 2010 (1)
►  November 2009 (4)
►  October 2009 (2)
►  September 2009 (3)
►  June 2009 (7)
►  May 2009 (8)
►  April 2009 (8)
►  March 2009 (20)
►  February 2009 (4)
►  January 2009 (1)
►  December 2008 (5)
►  November 2008 (6)
►  October 2008 (6)
►  September 2008 (3)
►  August 2008 (9)
►  July 2008 (13)
►  June 2008 (4)
►  May 2008 (11)
►  April 2008 (7)
►  March 2008 (7)
►  February 2008 (9)
►  January 2008 (17)
►  December 2007 (3)
►  November 2007 (4)
►  October 2007 (1)
►  September 2007 (1)
►  August 2007 (4)
►  June 2007 (11)
►  May 2007 (8)
►  April 2007 (8)
►  March 2007 (7)
►  February 2007 (4)
▼  January 2007 (11)
Nobody expects the Spanish Inquisition!
Semana branca | Setmana blanca
Isto dos exames non pode ser bo | Això dels exàmen...
Bandeira branca | Bandera blanca
Bilingüismo harmónico | Bilingüisme harmónic
Cancións da nosa infancia | Cançons de la nostra i...
Como falar | Com parlar
Tantas linguas e a vida é tan curta... | Tantes ll...
Queres que che conte a miña vida? | Vols que t'exp...
►  December 2006 (5)
►  November 2006 (7)
►  October 2006 (1)
►  September 2006 (2)
►  August 2006 (6)
►  July 2006 (1)
►  June 2006 (4)
►  May 2006 (3)
►  April 2006 (7)
►  March 2006 (3)
►  February 2006 (4)
►  December 2005 (3)
►  November 2005 (2)
►  October 2005 (4)
►  September 2005 (10)
►  August 2005 (23)
►  July 2005 (7)
Ouriceira de Xabre foi licenciado com uma Licença Creative Commons - Atribuição - CompartilhaIgual 3.0 Espanha.
Con tecnoloxía de Blogger.