langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl es gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Os últimos días dunha utopía - Revista Luzes
Cristián LópezEN ABERTOEscollas LuzesLuzes 27Reportaxes
A certeza de que todo estaba perdido consumiuno até o final. Nada da súa obra, que en definitiva fora a súa vida, quedaría libre de sospeita para a historia. Ou no peor dos casos remataría como unha anécdota. A obsesión por salvar os restos de Benposta, esa cidade revolucionaria levantada en Ourense durante o franquismo, foi demasiado lonxe. Como se a vida de Jesús César Silva Méndez, o Padre Silva, ao que todos coñecían como o Cura, languidecese parella á súa obra nunha eterna simbiose.
Pero esa mañá de 2010, un día de frío inverno ourensán, parou o reloxo de Benposta. Un golpe seco renxeu a normalidade do día. Sohaib preparaba o coche para ir o centro cando escoitou os berros. Correu sen pensalo e encontrou a todos coa faciana desencaixada. O seguinte que recorda é ao Padre Silva, inmóbil e espido, tirado sobre o chan da ducha. Cando chegou a ambulancia, media hora máis tarde, seguía co corpo paralizado e sen poder falar. Xa no hospital confirmaríase o peor dos agoiros: sufrira un derrame cerebral que o deixaría incapacitado para o resto dos seus días.
Ducias de persoas acudiron visitalo, conmocionadas pola noticia. Pero pasaron as semanas e foi quedando cada vez máis só. Prostrado nunha cama, conectado a un respirador pola gorxa, apenas capaz de emitir leves estertores, caeu nunha fonda depresión. Recuperou o sorriso de forma fugaz cando os médicos o deixaron regresar á casa seis meses despois. Fugaz porque a súa vida se murchaba lentamente e só había un lugar onde esperar o irremediable desenlace. Alí onde comezara a súa utopía, o soño dun mozo sacerdote que buscaba salvar os nenos necesitados do mundo para convertelos en adultos ceibes. Pero a Cidade dos Muchachos, que fundara en 1957 xunto a 15 rapaces e unha moto —segundo reza a lenda— non sobreviviu á súa morte en 2011.
Benposta semella hoxe unha cidade pantasma. O paso do tempo corroeu a aduana, a mesma que franqueou a entrada de centos de persoas nas últimas seis décadas, desde fuxitivos do réxime franquista ata fillos de ministros do Xapón. No posto de garda, un simple módulo de oficina, dos que utilizan nas obras pero cheo de graffitis, descubro que vive un home. Unha cama onde dorme xunto a un can e unha cadeira son as únicas posesións de Carlos. Fai de gardián por un prato de comida e un sitio onde durmir. Dime que podo pasar sen nin sequera facer aceno de mirar quen lle fala. Todo o mundo é benvido en Benposta, posto que non se agarda por ninguén.
O silencio convértese no primeiro guía polas rúas da antiga Cidade dos Muchachos. Un silencio só interrompido pola música heavy e algún ruxido das «burras» dun club de moteiros, o Abutres MC, que se instalou no lugar. Nada recorda, agás algunha pintada, que aquí naceu unha experiencia única, en forma de comuna católica de autogoberno democrático, coas súas institucións, leis e moeda propias.
A intemperie tinguiu de pasado a cúpula impoñente do circo, o lugar onde o Padre Silva alumeara en 1963 a segunda escola circense do mundo. «Dende pequenos encantábanos o circo. Cando viña algún a Ourense, non durmiamos a noite anterior da emoción», conta o seu irmán José Manuel Silva, alias Pocholo. Sobre os soños infantís construíron un espectáculo que serviu de sustento económico e proxección exterior da mensaxe de Benposta. Percorreron ducias de países nos cinco continentes coas súas pirámides de nenos acróbatas. Desde Nova York a Tokio pasando por París. Canto máis alto se erguían, máis preto do ceo crían estar, sen pensar que a caída podía ser até o máis profundo dos esquecementos.
No interior da carpa, a ferruxe sobresae nos aparellos. Quillo, un vello profesor da escola, un home túzaro que vive nunha caravana afastada, xusto detrás dunha ruidosa fábrica de plástico que linda con Benposta, recoñece que as instalacións están en mal estado. Que substituíron un contrapeso da rede de seguridade, que venderon como chatarra, por un motor vello de scooter que ocultan tras unha tea. Houbo intentos de relanzar o espectáculo pero non chegaron lonxe.
«Aquí xa non queda nada. O pouco que había vendérono, incluso as árbores», confesa Sohaib, que chegou en 1998 de Tánxer con dez anos, cando lle pregunto polo estado decadente da cidade. El e os seus irmáns, agora xa maiores de idade, son os últimos nenos acollidos en Benposta que malviven tralo seu peche. Por poucos días, Sohaib librouse de acabar, xunto ao resto de menores, interno nun centro da Xunta. Foi el quen estivo máis preto do Padre Silva, co que falaba a través dun ordenador, até o día que lle morreu entre os brazos. «O Cura non morreu, matárono entre todos», lamenta cando recorda os últimos anos.
«Ese 13 de abril de 2005 foi o día máis triste da súa vida», asegura este rapaz marroquí. Horas antes, o Padre Silva escapara cun grupo de nenos dos axentes da policía que entraban en Benposta por orde xudicial. Apenas chegaran a Vigo cando lles deu a mala noticia: «Ou vos levo a vós ou me levan a min preso». Ese 13 de abril rematou oficialmente a Cidade dos Muchachos. Meses antes, o xulgado de primeira instancia número seis de Ourense resolvía que os menores de Benposta «non tiñan a adecuada alimentación, vivían nunhas instalacións en lamentable estado de abandono e non estaban escolarizados, circunstancias coñecidas pola Administración, que non tomou ningunha medida».
O ditame chegaba tras meses de disputas entre históricos benposteños. O primeiro en rebelarse foi un sobriño do Cura e fillo de Pocholo, Joaquín Silva. O seguinte expulsado foi Emilio Cid Milocho, durante décadas ollo dereito do Padre Silva, home das finanzas e das confidencias. E por último levantouse o profesorado, ante o anuncio do peche da escola, pese a que tiña asinado un concerto coa Xunta.
As testemuñas recordan o Cura encolerizado. En longas homilías, retransmitidas pola súa propia canle benposteña, cargaba contra Manuel Fraga, a quen consideraba responsable da insurrección. Segundo a súa versión, a Xunta pagara aos opositores para facilitar a construción de Ourense cara o Novo Milenio. Un gran proxecto urbanístico —sobre os terreos que lindan coa Cidade dos Muchachos— que Fraga quería levantar de cara ás eleccións autonómicas que significaron a fin da súa hexemonía política.
A obra non se levou adiante, pero deixou Benposta dividida para sempre. Quen se rebelou nega as acusacións. «Foi unha montaxe», insiste con vehemencia Milocho, que pasou de fillo predilecto a inimigo público. Desde a súa expulsión emprendeu unha loita nos xulgados que continúa aberta unha década despois contra os herdeiros do Padre Silva. «Descubrimos que o plan dos irmáns Silva era desmantelar Benposta para vendela, e para iso tiña que desaloxar os inquilinos. O perigo non viña de fóra, estivo sempre dentro», acusa a día de hoxe Zamorano, durante tres décadas director do colexio, un dos nenos fundadores e coñecido como o Rei do Látego. Organizou xunto ao xefe de estudos, Ardilla, un encerro dentro da escola que rematou cunha inspección educativa, detonante da sentencia que quitaría a tutela dos menores ao Padre Silva. No medio, os nenos e as nenas, dos que todos se esqueceran, agás para utilizalos na súa batalla particular.
«Durante os anos finais ningún adulto se ocupaba de nós. Eran os rapaces maiores. Depende de quen che tocase, pero os golpes e as hostias eran habituais. Cando chegaban aos 18 anos sentíanse engaiolados, sen futuro. Cadaquén buscaba a vida como podía», conta Ayoub, chegado desde Marrocos, mentres dirixe o rabaño de ovellas que son o seu sustento.
As últimas xeracións que chegaron a Benposta pagaron os erros do pasado. Os relatos da vida durante eses anos son desoladores: abandono, maltrato, violencia, ameazas de expulsión e deportación,  coaccións, chantaxe emocional… A maioría eran rapaces estranxeiros, coa documentación retida e o contacto coas súas familias restrinxido. Algúns recordan como se os privaba de comida se non cumprían con obrigas como ir á misa. «Eu estiven os últimos anos botando unha man e aquilo perdera o norte», recorda Benigno, que deixou todo para centrarse en Benposta. «Chamoume o Padre Silva e debíalle o favor. Cando escapaba do franquismo acolleume e salvoume. Non podía dicirlle que non», explica este antigo militante comunista.
A ruptura da Cidade dos Muchachos abriu unha fenda que deixou ao descuberto as graves deficiencias da revolución. Para o sobriño do Cura, funcionaba como unha seita imperfecta, como unha célula pechada. «Benposta foi unha mentira desde o comezo. Era un sistema claro de maltrato institucional», asegura este pedagogo. O circo, que durante décadas achegara enormes ingresos, quedara obsoleto. E, sen cartos, pouco a pouco foi derrubándose a utopía. «O circo era explotación de menores. Todo o traballo en Benposta fixérono sempre os nenos», di o sobriño do Cura. «Falábase de que era unha democracia xuvenil, pero iso é unha aberración. A democracia é unha tarefa adulta. Cara fóra falábase de liberdade, pero a realidade é que se vivía oprimido».
«A última palabra sempre a tiña os irmáns Silva», asente Ardilla. Os que foran os seus fillos adoptivos perderan a inocencia co tempo. «Chegou un punto onde ou arranxabamos isto ou nos afundiamos todos. Incluso algúns podiamos ir ao cárcere porque vimos e permitimos cousas…», sinala o antigo xefe de estudos. E por que non denunciaches antes?, pregunto. «Existía un pacto de silencio, propio dos sistemas de maltrato. Quen falaba era condenado ao ostracismo», contesta Joaquín Silva. «Tiñan medo ao poder e eles non estaban dispostos a perdelo».
O seu pai, Pocholo, di con sarcasmo non recordar ningún fillo chamado Joaquín. «Todo o que contan son mentiras para desacreditar Benposta, están resentidos», di sentado na súa casa no centro de Ourense. «Certo é que os trapos sucios se lavaban na casa, pero nada diso foi verdade», rexeita con seguridade. Durante a conversa, á que se unen a muller e a filla, ambas ligadas ao proxecto, rompen a chorar en repetidas ocasións.
A omertá na Cidade dos Muchachos quedou suspendida despois da guerra entre históricos benposteños. Comezaron a sucederse denuncias e acusacións, antes simples rumores, que sacaron á luz un pasado escuro sobre a obra do Padre Silva. Hoxe son moitos os que defenden abertamente que alí houbo condutas moi graves que quedaron impunes. «Eu teño constancia en primeira persoa de pedofilia. Do Cura non, pero si que o sistema foi tolerante e permisivo», afirma sen pestanexar Joaquín Silva. «Non era un problema xeneralizado pero si houbo casos illados», din pola súa banda Ardilla e Zamorano. «Houbo tamén menores embarazadas que foron levadas a abortar de forma clandestina».
«O Cura non tivo culpa», matiza Sohaib, que como moitos antigos benposteños quita responsabilidade ao fundador, a quen seguen considerando como un pai. «Eu pensaba igual pero hoxe non entendo como deixou que ocorresen certas cousas», engade Benigno.
Na cidade sen muchachos, o Padre Silva adicaba o pouco tempo que lle deixaban os xuízos e as débedas para pintar. Preparaba unha exposición baixo o título Cristo roto que, pensaba, devolveríalle o merecido recoñecemento. «Estaba moi ilusionado, encerrábase durante horas para pintar, era o seu refuxio», recorda Sohaib. Sobre o lenzo deixou retratadas algunhas das pantasmas que o perseguían. Nun dos cadros máis duros, que desapareceu tras a súa morte, o Padre Silva retratouse comendo un grupo de arlequíns, os protagonistas do circo. Unha imaxe que evoca a obra Saturno devorando os seus fillos. Noutro, aparece crucificado mentres os nenos arden nunha fogueira. «Expresaba o que sentía coa pintura. Os cadros reflectían o seu estado de ánimo, a sensación de verse atacado e perseguido, pero tamén tiñan moito de expiación».
As acusacións, tras estoupar o conflito, chegaron a ouvidos do propio Vaticano, que enviou os arcanxos do Tribunal para a Doctrina da Fe, sucesor da Inquisición. A ameaza de excomuñón caeu sobre o Padre Silva coma unha pedra. «Sei que o tribunal de Deus, no que estarei citado dentro de pouco tempo, tratarame con máis misericordia polos meus múltiples delitos. Prepárome cada día para presentarme, coa liberdade dos fillos de Deus, ante o seu divino tribunal. O único tribunal que respecto e temo», escribiulle pouco antes de morrer a William Joseph Lavada, presidente do Tribunal, nunha carta onde pedía a súa absolución.
A correspondencia e os escritos dos últimos anos mostran un Padre Silva desesperado. As débedas de Benposta superaban os tres millóns de euros e facían imposible a súa continuidade. Máis da metade eran pagos á Seguridade Social, que acumularan durante décadas. «Nunca se pagou», recoñece Milocho, que fora encargado de xestionar os cartos. Benposta avanzaba cara a ruína e o Cura recorría a todos os que algún día mostraran simpatía polo seu proxecto.
Escribiu con especial insistencia a José Luis Baltar, mais tamén a Anxo Quintana, a Pepe Blanco e mesmo a José Luis Rodríguez Zapatero, por entón aínda presidente do Goberno. «Fenosa cortounos a electricidade hai case dous anos e vivimos con xeradores. Véxome na obriga de acudir á Cruz Vermella e a Cáritas para poder alimentar a pouca xente que queda en Benposta. Pasamos por unha terrible situación financeira», deixou plasmado o Cura nunha das cartas dirixidas a Baltar.
Ninguén quería saber nada del, agora que caera en desgraza. Anos atrás, no 2006, tratara de vender a finca de Benposta para convertela nunha urbanización. O promotor, un construtor ferrolán de nome Roberto Rodríguez López, investiu máis de dous millóns de euros até que a burbulla inmobiliaria levou por diante o seu negocio. Nunca recuperou o diñeiro nin comezaron as obras. «Estou na puta miseria. Non quero saber nada de Benposta. Sinto que me enganaron», contesta alporizado Rodríguez López.
«Todo se fixo para salvar a Cidade dos Muchachos», defende Antonio Martínez, Toni, o preferido do Cura. Pero o destino dos cartos que ingresaron pola venda falida non foron para saldar as débedas, que seguen vixentes. «Claro que se pagaron, algunhas, pero aquí tiñamos que vivir», deféndese Toni, que preside agora unha institución que é máis pasado que presente. A cúpula que herdou o control sobre Benposta vive enfrontada entre si, mentres os benposteños expulsados presionan nos xulgados para reclamar o legado do Padre Silva.
«Benposta xa non tiña sentido na España actual e os seus sucesores non poden reemprazalo», sentenza o irmán do Cura. A obra que nacera para rescatar da fame e da emigración do franquismo a centos de nenos desamparados, esvaecérase co paso das décadas. O golpe definitivo chegaría en setembro de 2011 coa morte do Padre Silva. Un multitudinario funeral despediu o home que fundara da nada, en medio dun monte ourensán, unha utopía que deslumbrara o mundo. Os mesmos rapaces, que consideraba os seus fillos, os mesmos que levantaran co seu traballo esta cidade revolucionaria, serían anos despois os protagonistas do seu triste final.
Esta é a primeira das dúas reportaxes gañadoras
do I Premio Luzes de Novo Xornalismo
Artigo anterior“El conocimiento es el único camino para abrazar la libertad” Nuccio Ordine
Seguinte artigoO diamante do mar negro
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


document_lang: gl

langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl lt gl lt gl es gl lt gl gl lt gl gl pt gl gl gl gl

text:
Alicia G. Montano, Author at Revista Luzes
Débese regular a información electoral?: Lei electoral, do esquecemento ao non me acordo
A campaña para as eleccións xerais volveu poñer en evidencia a Lei electoral, aprobada en 1985 e parcheada, con reformas parciais, en varias ocasións. A úl... [...]
Orixes e horizontes da manipulación en RTVE
Afeitas a que a propaganda do franquismo botase raíces en RNE e en TVE, ningunha persoa caeu na conta, a finais dos anos 70, de que a liberdade chegara para to... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl pt gl en pt gl gl pt gl gl gl gl

text:
Zósimo López Pena e Henrique Neira Pereira, Author at Revista Luzes
O ecosistema musical galego, terra incógnita
Zósimo López Pena e Henrique Neira Pereira
Antigamente os cartógrafos utilizaban a expresión terra incógnita para indicar nos mapas as áreas que aínda non foran exploradas e polo tanto era pouco o q... [...]
Zósimo López Pena e Henrique Neira Pereira
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl es gl es gl es es gl gl pt gl gl gl gl

text:
Héctor López de Castro Ruiz, Author at Revista Luzes
Debates intrépidos: Hai que manter a prisión permanente revisable?
Héctor López de Castro Ruiz
Aprobada polo PP en 2015, como parte da Lei de Seguridade Cidadá, a prisión permanente revisable é a máxima pena privativa de liberdade que existe no Códig... [...]
Debates intrépidos: Os efectos da reforma laboral
Héctor López de Castro Ruiz
As últimas modificacións do marco laboral, aprobadas por decreto en 2010 e 2012 —con Zapatero e Rajoy na Moncloa, respectivamente—, puxeron patas arriba o... [...]
Héctor López de Castro Ruiz
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl nl gl pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Yolanda Castaño - Revista Luzes
Aquí estou, con 2 aniños, ollando de fronte e tratando xa de dirixir a miña propia vida, cuxo cú inquedo se movía daquela nunha locomoción tal coma o triciclo. Agarro firme e pedaleo soa e cara adiante. Por algo se empeza.
Os meus pais Loli e Emilio sempre foron un incondicional apoio e impulso. Non creo que a bióloga santiaguesa me dese a capacidade de entrega e o mariño noiés a coraxe do viaxeiro. Estou segura de que me deron moitísimo máis. Non me transmitiron, nin por un intre, unha frangulla de medo.
Tiña 15 anos e quería uns pantalóns de coiro demasiado caros como para pedir tal capricho á miña nai. Probei sorte nun concurso de poesía para rapaces/as cuxo 1º premio era de 15.000 pts. Na solemne entrega de galardóns, en Vilalba, xa aparecín lucíndoos.
Grazas ao Premio Fermín Bouza Brey, presentei na Coruña o meu primeiro libro. Contaba 17 anos e escoltábanme dous grandes: Fernán Vello e Xulio L. Valcárcel. Unha década máis tarde de empezar a escribir, vía o meu nome por primeira vez nunha portada.
Remexendo a poesía con todo tipo de linguaxes: arquitectura, plástica, danza, audiovisual... e ata gastronomía, en Cociñando ao pé da letra (2011). As primeiras mil copias esgotáronse en semanas, pero saiu axiña unha nova edición de 25.000, e os prestixiosos Gourmand Cookbook Awards destacárona en París como unha das mellores obras do mundo. Foto de Andrea Costas.
Algunhas das experiencias que máis impulsaron a miña carreira literaria foron as 4 bolsas de creación en residencia das que puiden gozar. Unha na illa grega de Rodas, outra nunha mansión bávara ás beiras do lago Starnberger (en Munich), outra na área rural de Beijing e a última no castelo escocés de Hawthornden. Delas xurdiron algúns dos meus títulos.
As 3 nenas dos meus ollos son os 3 proxectos con poetas galegos e estranxeiros/as que dirixo dende 2009: o ciclo mensual POETAS DI(N)VERSOS na Coruña, o Festival Internacional de Poesía de Pontevedra PontePoética e o Obradoiro Internacional de Tradución Poética na illa de San Simón, cuxa última edición reflicte esta imaxe chea de amizade e ledicia. Foto de Alberto Pombo.
Para acceder a este contido, precisar ser subscritor/a Luzes.
Inicia sesión ou subscríbete.
Artigo anteriorColofón [48]: Legalidade discrecional
Seguinte artigoXohana Torres: liberando Penélopes
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es es es es es es es es gl pt en gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Profundidade de campo: Siluetas furtivas - Revista Luzes
Interludio atroz de Lois Pereiro Alba Casanova Fernández. Premio de ilustración
Cartografía Javier Prieto González Ilustración. Mención
Tan azul Rebeca Lar Ilustración. Mención
Remorsos Manuel Valcárcel Cabo Videocreación. Mención especial.
Remorsos Manuel Valcárcel Cabo Videocreación. Mención especial.
EnLisboaSigloDublin Yago Rodríguez Barril Mención especial. Videocreación
Trasmigración. Celia Parra Díaz Mención especial. Videocreación
Atrocity Exhibition Carlos Rodríguez Bautista Premio de Ilustración do Público
Profundidade de campo: Siluetas furtivas
Lois is not dead
[ Certame Cicloxénico Siluetas Furtivas ]
«Lois is not dead». «Achégate á obra de Lois, escolle o que máis che guste/ horripile/ perturbe/ atraia, tradúceo á túa ilustración ou videocreación e compártea co mundo!». Así se presentou o Certame Cicloxénico de Ilustración e Videocreación Siluetas Furtivas, organizado polas asociacións BööMDïäs e Trabalingua coa colaboración da Área de Normalización Lingüística da Uvigo, a Universidade de Vigo e a University of California para celebrar o 58 aniversario do nacemento do poeta monfortino e difundir a súa Silueta Furtiva arredor do planeta.
Estes son os galardóns outorgados polo xurado, composto polo escritor Manuel Forcadela; o cineasta Alexandre Cancelo; o director do MIT de Ribadavia, Roberto Pascual; o pintor Xacobe P. Fontán e a creadora escénica Xandra Táboas. Tamén houbo cadanseu premio por votación popular en facebook.
As obras expuxéronse na Universidade de Vigo, nunha acción fronte á Bolsa de NY, nas Universidade de California e Connetticut e en Monforte. Tamén serán editadas por Astromántica Cartoneira.
Artigo anteriorContra a nostalxia, memoria
Seguinte artigoCartafol: Os rostros da resistencia
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl it es gl pt en es pt pt gl fr gl pt gl es gl pt es pt gl pt gl es gl pt gl gl gl pt fr en gl pt es es gl pt gl war es es en sv fr de de gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Querido Fantasma Archives - Page 3 of 5 - Revista Luzes
Con doce temporadas ás súas costas, e sen visos de esgotamento, It’s Always Sunny in Philadelphia é a veterana das comedias de acción real, e aspira a ser... [...]
John Wayne e o marketing do monstro
Cos dereitos de House of Cards vendidos a Movistar, Netflix fixo de Narcos a cabeceira do seu desembarco en España, e de Pablo Escobar, o novo Frank Underwood.... [...]
Teño un recordo de infancia un pouco estraño. Un punki vai no tren, saca a cabeza pola ventá, o convoi atravesa un túnel e vemos a cachola polo aire, que ca... [...]
As razóns da princesa
«Un príncipe sempre ten unha razón lexítima para incumprir as súas promesas». Maquiavelo. «A democracia é a peor forma de gobernar un país, se non f... [...]
Robert Durst: a reincidencia na coincidencia
No século XIX sería protagonista de xornais e novelas por entregas, mesmo acabaría por converterse noutro sacamantecas. Na nosa época converteuse nun person... [...]
Fargo: Esta é unha historia real
En outono de 2001 apareceu en Minnesota o cadáver dunha moza xaponesa. Xacía conxelada sobre a neve, cunha minisaia que se lle escorrera deixando á vista a r... [...]
Noah Solloway é un tipo calquera. Cos seus catro fillos, o seu traballo no ensino, os seus daddy issues, a súa heteronormatividade abafante, os seus tres dedo... [...]
Claire Underwood ou a escravitude do poder
A saia co corte perfecto. O sorriso adecuado. O peiteado mellor acaído. O tacón alto. Ambiciosa, intimidante, adicta ao poder. Claire Underwood, esa muller qu... [...]
Crematorio puido ser e non foi. Cando Canal+ a lanzou á emisión, a serie contaba con todos os elementos para ser un punto de inflexión na televisión españo... [...]
Ese Chinaski de seu
O Hank Moody de Californication ben podería ser un resumo hiperbólico da xeración Beat, un Sal Paradise envolto no cinismo de Holden Caulfield. David Duchovn... [...]
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en it gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl fr es gl gl gl it gl gl en ceb gl zh it pt gl gl gl gl pt gl gl gl en en gl en gl pt en en gl en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gl ceb es gl uk en gl ceb en ceb gl ceb gl en en it en nl en en en en en en en en en en en en en en en en en nl en en fr en eo tl ca en en en en en en en en id en it en en en gl en en en en en en de en en en en en en en de en en en ko ru en en vi en en en en pt en en en en ceb en en en en en nb en en en ie en en en de en fi en en te de en fa ca en en ca en tr en

text:
Vinyl sinal do cortador plotter China Manufacturers, Suppliers, fábrica - Ruking
Máquina de costura modelo de corte
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade plotter de corte dixital
bolsa de coiro de corte dixital
trazador de corte de envases
vinilo sinal do cortador plotter
Patróns de corte Plotter
Patróns de corte Plotte
Máquina de costura modelo de corte
Máquina Plotter tecido Cutting
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Head-Auto Cutting System-RJMDC
Carton Box Cutting Plotter-MTC03
Publicidade de mesa dixital de corte Plotter-MTC06
Carton Box Cutting Plotter-MTC01
Materiais flexibles máquina de corte-MCC02
Vinyl sinal do cortador plotter - Fabricantes, fábrica, provedores de China
To be able to ideal satisfy client's requirements, all of our operations are strictly performed in line with our motto "High High-quality, Competitive Price tag, Fast Service" for Vinyl Sign Cutter Plotter, hidráulica Die máquina de corte , CNC Carving máquina , máquina de corte para Folla de caucho , We sincerely look forward to hearing from you. Give us a opportunity to show you our professionalism and enthusiasm. We have been sincerely welcome excellent friends from numerous circles at dwelling and overseas occur to cooperate! Our eternal pursuits are the attitude of "regard the market, regard the custom, regard the science" as well as the theory of "quality the basic, believe in the 1st and management the advanced" for Vinyl Sign Cutter Plotter, Our professional engineering group will always be ready to serve you for consultation and feedback. We are able to also offer you with absolutely free samples to meet your requirements. Finest efforts will likely be produced to give you the ideal service and goods. For anyone who is thinking about our company and merchandise, please contact us by sending us emails or contact us quickly. As a way to know our merchandise and firm. lot more, you can come to our factory to find out it. We'll always welcome guests from all over the world to our business to build company relations with us. Please feel free to get in touch with us for business and we believe we are going to share the top trading practical experience with all our merchants.
Carton Box Cutting Plotter-MTC03
Publicidade de mesa dixital de corte Plotter-MTC06
Carton Box Cutting Plotter-MTC01
Good Quality Foam Rubber Cutting Machine - Pat...
Factory Free sample Contour Paper Pattern Cutti...
Big discounting Computerized Cutter Plotter - ...
Lowest Price for Factory Direct Sale Printer - ...
China OEM 4×8 Vinyl Sheets - Sewing Templ...
Best quality Pet Reflective Heat Transfer Film ...
Fixed Competitive Price Laser Cutting Machine A...
2018 wholesale price Menu Book Design - Sewing...
ODM Factory Vinyl Plotter - Flexible Materials...
Cheap price Print And Cut Vinyl Plotter - Cart...
Super Purchasing for Laser Cutting Plotter Mach...
New Fashion Design for Pvc Cutting Plotter Viny...
factory low price Pattern Cutting Machine - Ad...
High Quality Ccd Camera Laser Vision Cutting Co...
China Cheap price Inkjet Cutting Plotter - Pat...
Factory making Box Paper Pattern Cutting Plotte...
ODM Supplier Portable Cnc Cutting Machine - Do...
Wholesale Dealers of Th330l Cutting Plotter - ...
Factory Customized Garment Industry Plotter - ...
High definition Neoprene Hoodie - Advertising ...
China Factory for Desktop Printer Cutter - Pat...
12 Next > >> Page 1 / 2
© Copyright - 2010-2018: Todos os dereitos reservados.
Dirección: 2002-3 Chengnan Buisiness Building, Ningbo City, provincia de Zhejiang, China 315100
tecnoloxía RUK manter a mente realismo e prod ...
GUANGZHOU DPES SIGN EXPO CHINA 2018


langs: es en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl nl gl pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Miguel-Anxo Murado - Revista Luzes
Pasei parte da infancia no barrio de Recatelo, onde meu pai traballaba como médico. Aquí estou coa miña nai, Silvia Clara, profesora de debuxo, muller moi creativa e unha forte influencia en nós.
Aprendín a andar coa televisión; literalmente, como pode verse nesta foto na que estou co meu irmán Antonio. O televisor tiña rodas e eu empurrábao por toda a casa para aprender a andar. Quizais estaba predestinado a ser un día guionista.
Esta era a foto favorita de meu pai. Estamos Antonio e mais eu nun banco do que entón se chamaba a Praza de España de Lugo, hoxe Praza Maior.
Vendo as marionetas de Chacolín na Praza de Santa María, no San Froilán de 1969. Lembro a Bruja Candelaria disparándonos auga cunha metralleta de plástico e dicindo «¡Esta ametralladora me la he traído yo del Viet Cong!» Eran os días da Guerra de Vietnam.
Co meu robot de xoguete e a miña irmá Clara María, a quen eu levo cinco anos. Hoxe é unha extraordinaria arquitecta. O robot non sei onde vai.
Na costa de Lugo, co meu pai. Era un gran cinéfilo e director de cinema afeccionado. Facía filmes con argumento en Super 8 e gañou varios premios importantes. Un deses filmes, Luceiro, é agora considerado como o primeiro falado en galego en toda a historia. Fíxome amar o cinema.
Empecei a escribir na adolescencia, nas horas mortas das clases. Boto de menos a ilusión que tiña por ser escritor, agora que o son. Aquí, nunha foto de fotomatón para os impresos da Universidade, en 1982.
A miña gran paixón foi sempre a xeografía. Aquí estou na cuberta dun buque oceanográfico ruso, cumprindo o meu soño da infancia de viaxar polo Ártico.
E esta é a miña pequena familia: a miña Pilar e o meu Martín.
Para acceder a este contido, precisar ser subscritor/a Luzes.
Inicia sesión ou subscríbete.
Artigo anteriorManifesto [Luzes 54]: Cando andan as gaiolas tras dos paxaros
Seguinte artigoO gran churrasco na «barbacoa» neoliberal
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: es en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl es gl gl es es gl gl gl es es gl gl gl nl es es gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Retrovisor: Víctor Coyote - Revista Luzes
O meu padriño, o meu irmán e eu (o da dereita).
A única vez que saímos de vacacións fóra de Tui foi a Vila Praia de Ancora (Portugal). A miña irmá Rita aínda non nacera. Anos mis tarde, ao ver Les vacances de Monsieur Hulot, pensei que o ambiente daquel pobo era moi parecido.
Tres Rockers en Vigo: Manoli, Jaso, Coyote.
Psicobilly na Coruña. Actuación en Punto 3, pouco despois da saída do noso segundo disco (un maxi de 4 cancións).
No Brasil. Moitos anos máis tarde gravei un disco no Brasil: Lo bueno, dentro. Na foto, con Pedro Barceló o productor, o productor executivo brasileiro e a banda de tambores de Bahía. Legal!
Un dos últimos concertos a dúo con Ricardo Moreno, en Salobreña (Granada).
Surfeando a onda do Miño —á altura de Arbo máis ou menos— en kayak, nunha das primeras concentracións de piragüistas de aguas bravas organizada por Arrepións.
Antonte, moi de mañá.
Para acceder a este contido, precisar ser subscritor/a Luzes.
Inicia sesión ou subscríbete.
Artigo anteriorManifesto [Luzes 53]: Contra a medografía política
Seguinte artigoRafael Álvarez, El Brujo: «O teatro busca o lado curativo da palabra»
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl ca es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl pt gl nl pt pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Mundo papel: Revista Viralatas - Revista Luzes
Imaxinemos que es un cultureta de pro e coleccionas e arquivas en caixas os capítulos de ‘Libro Aberto’. Supoñamos que es unha cultureta do quince e viches todas as estreas do Centro Dramático Galego dende 1984 sen perder nin os de Valle Inclán. Se é así, o teu agosto ten un único nome: Edimburgo.
Edimburgo, a capital de Escocia, é mundialmente coñecida polo seu Festival de artes escénicas. Impulsado nos anos corenta polo goberno estadounidense para promover xenerosamente a súa cultura en Europa occidental, na actualidade é o acontecemento cultural máis importante do continente e as súas illas. Entre unhas cousas e outros xúntanse nunha cidade do tamaño de Vigo máis de 4.200 espectáculos (si, está ben a cifra), 450 salas e un número de artistas, que resulta imposible de calcular: o rebumbio cultural de Edimburgo non se pode atopar en ningunha outra parte do mundo
Pero primeiro debo aclarar que cando se fala do Festival de Teatro de Edimburgo en realidade estase falando de dous festivais distintos. Porque a cultura oficial esta ben. pero para ser un cultureta como deus monda hai que acudir tamén aos festivais alternativos. O programa oficial, o da xente seria, resérvase para as grandes compañías, os teatros nacionais e as orquestras de primeira fila, e é de pequenas e selectas dimensións: as entradas póñense á venda meses antes e esgótanse horas despois.
Así, do 14 de agosto ao 6 de setembro pasarán polos escenarios do festival con maiúsculas o Teatro Nacional de Romenia cunha versión en monicreques do Fausto de Goethe, a Philharmonia Orchestra (dirixida por Esa-Pekka Salonen) para interpretar a Sinfonietta de Janácek, ou o Ballet Real de Flandres a danzar a Volta de Ulises de H. Purcell. Se estes nomes non che din nada, ou non es moi cultureta, ou debes probar máis sorte co Fringe no seguinte parágrafo.
O Fringe é o festival alternativo que ademais coincide, como de costume, que é o masivo. No seu marco celébranse do 7 ao 21 de agosto a maior parte das representacións e actuacións da cidade. É o que lle da sona turística a Edimburgo e seguramente tamén o que che vai molar máis a ti, sobre todo se non es moi esixente. Nos 2.000 espectáculos do Fringe hai de todo: obras para nenos, cantantes de soul co piano gravado, malabares, pezas de Shakespeare perpetradas por grupos universitarios de Boston, travestís tailandesas, espectáculos de flamenco de cuarto de pelo e tamén, todo hai que dicilo, algunha xoia. Pero sobre todo o que abonda son a comedia e os monólogos humorísticos, pois o Fringe é a operación-triunfo dos cómicos e chistosos que inzarán a tele británica nos vindeiros tres anos.
Pero non nos enganemos: co teu nivel de inglés é probable que cheires pouco dos chistes do Rober Bodegas local, así que o mellor que podes facer é aproveitar o máis interesante do festival: o ambiente de pallasos, malabaristas, actores, actrices e demais hippies que tratan de sacar unhas libras ou de vender unhas entradas pola rúa, e máis o Edimburgo secreto que se mostra ao público só durante o mes de agosto. E é que para conseguir case 400 salas de teatro acondiciónanse para o caso o faiado dunha casa do XVlI ou o húmido soto dun pub con caixas de cervexa (baleiras) e todo.
Non te inquietes por conseguir entradas con antelación para o Fringe, porque o que non faltará será quen chas queira encasquetar. Pódesllas comprar aos vendedores ambulantes -que despois farán de Hamlet no espectáculo-, directamente na entrada dos «teatros» e en especial na area de low-cost-theatre instalada sobre a estación do tren de Waverley, e onde se poxan as entradas ata a hora do comezo dos espectáculos
DEZ CONSELLOS PARA DAR O CANTE EN EDIMBURGO
Abonda xa de ser espectadores! Non tes unha obriña de teatro gardada nun caixón? Non cres que aos escoceses o que lles fai falta é menos samba e máis castelaos? Se queres subir aos escenarios do Festival Fringe o ano que vén, aquí che quedan algunhas pistas.
1. Se queres gañar algo de cartos, ou cando menos non perder moitos, prepárate para a economía de guerra: durmirás nos peores bed&breakfast da cidade e andarás moitos quilómetros a pé: trae calzado ao xeito.
2. Esquece ese inútil costume de almorzar un café: vivan as salchichas, a morcilla escocesa, as fabas con tomate, o ovo revolto… aproveita o que che dan na fonda e aforra os cafés augados do Starbucks.
3. Con 3.000 espectáculos competino contra ti, terás que pelexar para vender as túas entradas. Necesitarás un curso CCC de marquetin e moi pouca vergoña.
4. Aquí non entenden o castelán, e incriblemente, tampouco o galego. Prepara unha obra en inglés.
5. Se quince anos de ensino obrigatorio e cinco de clases particulares non conseguiron soltarte co inglés, valora seriamente montar un espectáculo de mímica. Tamén vale a danza contemporánea.
6. A sala corre da túa conta e terás que bulir para buscala, pagala e atendela. Non descartes facer teatro na rúa, pero leva conta de que o que non gastes en alugueiro, quizais o gastes en paraugas.
7. Canta máis xente movas na túa troupe, menos vas gañar. Iso si, conta con que alguén ten que venderche as entradas, atenderche as luces, recollerche as entradas…
8. A mellor promoción é a de 2×1, porque completas aforo axiña. Descarta o de facer rifas e regalar un leitón galego porque nesta illa hai severas restricións á importación de carne.
9. Fuxe dos españois (e dos italianos): hainos a feixes e non deixan un peso. Concéntrate en seducir os posibles espectadores británicos e estadounidenses.
10. O que en Galicia pode parecer pailaroco, en Edimburgo resultará exótico: gaitas, pandeiretas e outras rusticidades son un nicho de mercado importante.
Ficha: Viralatas foi un magazine de periodicidade mensual, monolingüe en galego, centrado na cultura emerxente, tanto galega como internacional. Dirixíao Vinyet Castro-Gil, e Txema Mora encargábase da dirección de arte. Inicialmente íase chamar Tora, tora, («Tigre, tigre», a frase en clave que utilizaron os xaponeses para o éxito do ataque a Pearl Harbor), pero logo cambiárono a Viralatas, que é o nome que lle dan en Brasil aos cans sen dono. Publicouse na Coruña, de xuño de 2009 ata a primavera de 2010. Tiña formato e papel de xornal, unha forte aposta polo deseño gráfico e a ilustración e era de distribución gratuíta, tanto en bares e lugares de consumo cultural, como en internet, onde se podía baixar o pdf no enderezo viralatas.net (agora redirixido a una páxina de facebook: VidadeCão).
Gustouche este artigo? Asegura a continuidade do xornalismo que conta, págalle un café a un xornalista!
Artigo anteriorEmigrantes do balón
Seguinte artigoProfundidade de campo: (blogme tendal)
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: ca en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en sv pt gl gl nl gl pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Retrovisor: Víctor F. Freixanes - Revista Luzes
Na festa dos Ramos, en Pontevedra, co meu avó Valeriano e o meu irmán Xosé, en 1958. Tiña eu 7 anos.
Nos anos da universidade empezamos a facer radio Xosé María García Palmeiro e mais eu. Estudabamos en Santiago, na Facultade de Letras. Na foto, con María Teresa Navaza nos micrófonos de Radio Galicia. O programa (semanal) titulábase: Entre nosotros.
Na nosa primeira casa de Vigo. Compartindo o Premio da Crítica co meu amigo da mocidade Ramón Villares. Eu na literatura, el no ensaio.
Presentación de O enxoval da noiva (1988). Na mesa, entre outros, Gustavo Luca de Tena, Xosé María García Palmeiro, Pilar Sampil, Carlos Casares e Begoña Caamaño.
Dende Radio Popular de Vigo promovemos en 1985 a campaña «Mil primaveras para a lingua galega», pedindo escola en galego para os rapaces e rapazas de Galicia. Na foto, Gerardo González Martín, director da emisora viguesa, Anxo Tarrío, que representaba a Asociación de Pais pola Defensa da Lingua (APADEL), e mais eu entregando ao presidente da Xunta, Xerardo Fernández Albor, as sinaturas de apoio á iniciativa (particulares e institucións).
En 1988 asumo a dirección de Edicións Xerais de Galicia. Esta é a edición dos premios Merlín e Xerais que gañaron Marilar Aleixandre e Darío Xohán Cabana.
Entre 2002 e 2016 dirixín Editorial Galaxia. Un equipo de traballo magnífico, cheo de ilusión e compromiso.
Presidente da Real Academia Galega. Marzo, 2017.
Co máis importante que teño: Malós, Denís e Tristán.
Resúltame moi difícil resumir unha vida nunha decena de fotografías. Demasiadas cousas persoais que son importantes para min, pero que non interesan a máis ninguén, e demasiada vida social que seguramente arde coa noticia do momento e é tan efémera coma esa presa de area que guindamos no aire e leva o vento. A saber que quedará de tanto balbordo, se é que algo queda.  En calquera caso, sesenta e seis anos andados son bastante tempo, e non podo queixarme de como me foi nin do que levo vivido. Débolles moito aos amigos, tamén á fortuna (que como dicía o Borgia, administran caprichosamente os deuses), e seguramente tamén ao traballo, á vontade e á paixón de crer nas cousas que fago, ou que intento facer, aínda que non sempre saian como un quixera. Mais se teño que escoller unha fotografía na que poida recoñecer os principios e mesmo o sentido da miña vida, escollo dúas, sen querer caer no sentimental. A primeira é a do avó Valeriano: esa estampa do meu irmán e mais eu o día das Palmas, na escalinata da igrexa de San Francisco, en Pontevedra. A miña nai morreu cando eu tiña cinco anos e ata os once, que meu pai volveu casar, criáronnos os avós. Todos os anos, polo día das Palmas, o avó facía esta fotografía. Teño varias, seriadas. Os primeiros nomes das cousas, se cadra tamén algúns principios, débollos a este personaxe, garda civil retirado, neno labrego de Sela que marchou para a guerra de África e alí deprendeu as primeiras letras, e que tanto cariño e tanta dedicación prestou aos seus netos. A segunda estampa son os meus: Malós, Denís e Tristán, apertados coma vimbios.
Artigo anteriorColofón [46]: Simulacro
Seguinte artigoA vivenda en Galicia
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl nb pt pt gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Manifesto [28]: Mar sen Medo - Revista Luzes
O mar move a xente en Galicia. ¶ E a xente do mar move Galicia. ¶ Se a revolución deste tempo é frear a desfeita do medio natural, velaí a gran mobilización galega para frear a catástrofe mariña, a privatización de facto das rías e do litoral para convertelo en dominio privatizado para a sobrexplotación. ¶ Fronte á utopía positiva e realizábel dun ecosistema mariño exemplar, que comece polo integral saneamento das rías, que equilibre despensa e lecer, con zonas protexidas, reservas mariñas, pesca artesanal e cultivo cooperativo e ecolóxico, fronte a ese almeiro sustentábel, a distopía espoliadora do mar como xigantesca piscifactoría, a implantación nas rías do modelo delirante das granxas de engorde intensiva e en mans de multinacionais. ¶ Non, non, este non é un conto de medo. ¶ O Medo xa está aquí, chantado no poder, producindo medo para hoxe e para o futuro. ¶ O Medo vén de impoñer o seu réxime para este século na ría de Pontevedra. ¶ A decisión sobre Ence demostra que a lóxica do depredador é implacábel: está á espreita e actúa, silandeira e veloz, cando o ben público é máis vulnerábel. ¶ Logo intensifica a produción de medo, ese gas paralizante. ¶ Mais o mar inmuniza contra o medo. ¶ A xente do mar ten esa vacina. ¶ Tirou abaixo a infame lei de acuicultura. ¶ Quen queira soerguer unha alternativa ao réxime do Medo debería beber un grolo de auga de mar.
Artigo anteriorEstética, teatro e cinema en Risco
Seguinte artigoO pau e a prosa
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl pt es pt gl gl gl pt gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Cartafol: Os rostros da resistencia - Revista Luzes
As rapadas e as paseadas. Carmen Pesqueira “a Capirota”, asasinada en Marín.Arquivo particular
Josefa Barreiro, fusilada en Vilagarcía. Arquivo particular
Juana Otero, rapada e marcada na fronte coas siglas UHP.Arquivo particular
Algúns dos retratos que o pintor e cartelista compostelán Camilo Díaz Baliño, pintou dos seus compañeiros de prisión, antes de ser asasinado. Os apuntes mecanoescritos son do seu fillo Isaac Díaz Pardo
Un pano coas cascas do piñeiro contra o que fusilaron a Alexandre Bóveda, que conservou sempre a súa viuva, Amalia Álvarez Galego. Abaixo, a carta de despedida que lle enviou Bóveda á súa muller a véspera da execución. Na foto, a nai de Víctor Casas, Cinta Rey, no lugar onde mataron a seu fillo, retratada por Amalia Álvarez.
Cartafol: Os rostros da resistencia
Asasinados. Encarcerados. Rapadas. A crónica da represión franquista en Galicia pódese cuantificar. 1 466 vítimas con resultado de morte entre o 1936 e o 1939, segundo o proxecto Nomes e Voces. 8 767 vítimas de procesos militares. 1 329 delas acabaron con penas de morte executadas. 1586 con condenas a cadea perpetua. 1980 con condenas a prisión, inferiores ao cárcere até a morte. Mais a historia da barbarie tamén se reconstrúe con imaxes. As da dignidade. Resistentes. Guerrilleiros. Loitadores. Todos. Todas. A exposición Memorial da Liberdade honrounos, no 2006. Cando, no goberno da Xunta, a memoria importaba.
Artigo anteriorProfundidade de campo: Siluetas furtivas
Seguinte artigoEstética, teatro e cinema en Risco
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl la gl la gl th gl gl la gl gl la gl gl pt gl gl gl gl

text:
Iago Lestegás, Author at Revista Luzes
A rehabilitación sen habitantes de Lisboa e Porto
As dúas principais cidades portuguesas están a expulsar dos seus centros as persoas residentes para darlles cabida ás turistas. É a consecuencia da denomina... [...]
Turismo: panacea ou espoliación?
O impacto da masificación turística nalgunhas cidades ten incidido de maneira depredadora no prezo das vivendas e na configuración do comercio, priorizando o... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl es es gl pt en es gl pt pt es gl pt pt pt gl pt de en gl gl es es gl pt it gl gl es en es gl gl gl es gl es gl fr gl gl en sv fr de de gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Querido Fantasma Archives - Page 4 of 5 - Revista Luzes
Walter White é o omnipresente protagonista de Breaking Bad. Un dramón en forma de western contemporáneo que entrou no libro Guinness dos récords por ser a m... [...]
A custodia de Twin Peaks
A Muller do Leño forma parte desa estirpe de secundarios das series. En Twin Peaks funcionaba como unha vixía das esencias e dos saberes. O seu leño viu algo... [...]
Durante vinte anos Kelsey Grammer interpretou a Frasier Crane. Primeiro en Cheers e despois no seu spin-off. A serie converteuse nos noventa nunha comedia de re... [...]
A casa dos Crawley
Julian Fellowes redescubriu unha fórmula case perfecta: a sofisticación da aristocracia coa normalidade dunha vila, cun éxito que converteu a serie nun fenó... [...]
Cando te moves entre mortos, podes acabar parecéndote a un. E a túa vida xa non é túa. Ata que unha voz dentro de ti che ordena que empeces a vivir de nov... [...]
O toque de queda de Omar Little
Pola medio da rúa camiña ergueita a figura escura de metro oitenta envolta nunha gabardina negra que ondea coma a capa dun xusticieiro. A presenza física imp... [...]
Tony Soprano é un home perfectamente común, agás algúns matices. Podería ser o noso curmán, o noso tío segundo,o noso pai. Mesmo un de nós en persoa. So... [...]
Mr. Bartlet goes to Washington
Porque a Casa Branca de Kennedy tiña máis de gorida de Jabba The Hutt que de castelo encantado, Aaron Sorkin regaloulles aos demócratas un Camelot de verdade... [...]
Vive tempo e próspero
A lóxica é o principio da sabedoría, non o seu fin. Así era Mr. Spock. Dicía esas cousas abraiantes e misteriosas que cando es neno non entendes de todo e ... [...]
A última serie que eu mirei na miña casa, nunha época en que xa me estaba a despedir dela despois de empezar a traballar, foi Manos a la obra. Para entender ... [...]
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl es

text: Comentarios en: La educación sexual en escolares primarios


langs: es es es en

text:
Comentarios en: Guía de evaluación destrezas lectoras educación secundaria – Libro Gratis
Por: Zaida Olivia Andrade Cazares


langs: gl es es en es es

text:
Comentarios en: Educación 2.0: retos educativos en las sociedades hiperconectadas – Libro Gratis
Por: RAFAEL MOISES VELARDE RICO
Por: Zaida Olivia Andrade Cazares
http://psicopediahoy.com/educacion2-retos-educativos-sociedades-hiperconectadas/#comment-82059 Mon, 23 Mar 2015 16:26:28 +0000 http://psicopediahoy.com/?p=5011#comment-82059


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl gl gl gl ca gl gl en en gl gl gl nl gl pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Tony Lomba - Revista Luzes
Cos meus pais, a avoa paterna e os meus cinco irmáns. Na foto da esquerda, co meu irmán Javier, o máis próximo a min en idade. Iso supúxonos ir vestidos igual ata que nos rebelamos. Aquí, estamos na praia das barcas, en Coruxo.
Con desazete anos, na miña época golfa, nun muíño penso que en Pedralba (Puebla de Sanabria). Alí naceu a miña nai.
Tony Boite. A ver cando deixan que me coe nun anuncio de Freixenet.
Co meu noivo escénico, Elio dos Santos.
Un crooner. O que sempre quixen ser.
No Festival Cultura Quente. A que montamos!
Hoxe, atusando canas. Pero non vos levedes a engano. Subídeme a un escenario.
Para acceder a este contido, precisar ser subscritor/a Luzes.
Inicia sesión ou subscríbete.
Artigo anteriorÓliver Laxe: «Quero que o espectador experimente a vinganza do rural»
Seguinte artigoLoita e resistencia
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl pt en gl gl gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Turismo: panacea ou espoliación?Riqueza desde a sustentabilidade - Revista Luzes
O impacto da masificación turística nalgunhas cidades ten incidido de maneira depredadora no prezo das vivendas e na configuración do comercio, priorizando o turista e desprazando os cidadáns. Porén, o turismo é unha fonte importante de ingresos e de postos de traballo. Como debería orientarse o sector para equilibrar ambos extremos?
Cando as Nacións Unidas declararon 2017 como Ano Internacional do Turismo Sustentable para o Desenvolvemento, chamóusenos a reflexionar sobre a importancia que esta actividade ten. Na súa resolución, a ONU subliñaba a forza do turismo como ferramenta «para promover unha mellor compresión entre os pobos e conducir a que se tome unha maior conciencia da riqueza das diversas civilizacións, contribuíndo ao fortalecemento da paz». Como directora de Turismo de Galicia, e como punto de partida deste artigo, fago miñas esas motivacións.
Dese intercambio con outros pobos sabemos moito en Galicia, onde o Camiño de Santiago nos deixou ao longo da historia relevantes testemuños. Aínda hoxe, e con máis intensidade e diversidade que nunca, vémolo a diario coa chegada dos peregrinos estranxeiros, que son maioría. O valor da ruta xacobea tradúcese en moitas realidades. Unha delas é a turística, ao ser a nosa principal carta de presentación ante o mundo e, con frecuencia, a primeira canle pola que os turistas deciden coñecer o variado patrimonio de Galicia. O Camiño de Santiago é, por tanto, dentro da súa riqueza como fenómeno cultural e espiritual, o primeiro motor do sector turístico, que representa o 11 % do PIB da comunidade e o 12 % do emprego. Se o intercambio ao que me refería ao inicio supón un primeiro beneficio, máis intanxible aínda que con enormes repercusións, o segundo é esta influencia económica cuantificable, que nas contornas rurais axuda á fixación de poboación, á xeración de emprego, á redistribución da riqueza, á diversificación da economía local ou á mellora das expectativas dos veciños.
Semella que os beneficios irán á alza nos próximos anos, pois as previsións apuntan a que no 2020 estaremos a recibir 6 millóns de turistas anuais, cando o ano pasado a cifra foi de máis de 4,9. E dado que queremos que estes beneficios non se xeren a calquera prezo, senón de maneira ordenada, desde o Goberno galego estamos a traballar coa Estratexia do turismo de Galicia 2020, a folla de ruta deseñada co sector e que busca acompañar ese crecemento de maneira sustentable económica, social e medioambientalmente. O chamado «slow turismo» é a bandeira desa Estratexia, coa calidade como marca distintiva e co impulso a unha oferta que afonda nos recursos endóxenos de Galicia e fai dela un destino onde gozar sen présas.
Sen présa no propio Camiño de Santiago, nos nosos recursos naturais de bosques e praias, na nosa oferta termal, na enogastronomía, no turismo náutico e no ornitolóxico ou en iniciativas novas de éxito como os trens turísticos, os minicruceiros polas rías e rutas como a da lamprea ou a da camelia. Todos eles, e moitos outros para os que nos quedariamos sen espazo, fan de Galicia un destino diferenciado, no que a calidade quere prevalecer sobre a cantidade.
Non pasamos por alto escenarios existentes noutros territorios que derivan no fenómeno da masificación. E aínda que en Galicia nin o sector ni a sociedade transmiten esas percepcións, queremos anticiparnos a calquera posibilidade. Tampouco esquecemos a enorme capacidade do turismo para transformar a sociedade, e por iso tomamos decisións alí onde corresponde, como a regulación de accesos na praia das Catedrais, unha experiencia que está a resultar moi positiva. Este tipo de accións no destino deben vir acompañadas doutras na orixe, coa oferta de alternativas culturais e de lecer que diversifican os circuítos habituais dos viaxeiros, aos que se suman recursos menos coñecidos. Mellórase así a experiencia dos turistas nas zonas onde, en momentos puntuais, poderían darse picos de afluencia, do que tamén se benefician as poboacións locais. Ese equilibrio garantirá sempre os propósitos deste Ano Internacional do Turismo Sustentable para o Desenvolvemento, marco inmellorable para estas reflexións.
Artigo anteriorTurismo: panacea ou espoliación?
Seguinte artigoO Camiño dos Viños de Santiago
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl es gl es gl es gl es en es gl pt gl en gl pt gl en gl es es es gl pt en sv fr gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Luzes 54 Archives - Page 3 of 3 - Revista Luzes
Hoxe en día non é presuntuoso dicir que, sen Internet, a nosa sociedade non existiría como tal. Nela baséanse as nosas comunicacións, lecer, economía, e a... [...]
Debates intrépidos: É sostible o sistema público de pensións?
Miguel Anxo Bastos Boubeta
Alongar a vida laboral ou contratar plans privados son algunhas das propostas lanzadas polo Goberno español e organismos internacionais para «salvar» o peto ... [...]
As mil caras da decadencia hipster
Portlandia despediuse das pantallas este inverno coa emisión da súa oitava temporada. Non é das comedias televisivas máis prestixiadas, aínda que é unha d... [...]
Pensións: caixa de resistencia
O Estado de agobio social. A carta co vergoñento aguinaldo do 0,25 %. Por riba, unha guerra de clans repartidos en función da cor da Visa. O 22-F as canas ... [...]
Debates intrépidos: É sostible o sistema público de pensións?
Alongar a vida laboral ou contratar plans privados son algunhas das propostas lanzadas polo Goberno español e organismos internacionais para «salvar» o peto ... [...]
Os doce integrantes do colectivo de rap La Insurgencia viven coa incerteza de se a causa prosperará ou non no Supremo e se acabarán ou non por entrar na cadea... [...]
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Como se remata coa violencia machista?: Patriarcado, medios de comunicación e violencia machista - Revista Luzes
Os asasinatos de mulleres a mans das súas parellas ou ex-parellas non cesan pese ás medidas adoptadas nos últimos anos desde as institucións. Que habería que facer  para rematar de vez non só cos feminicidios senón con todas as violencias machistas?
Os medios de comunicación seguen a producir reiteradas  imaxes, relatos e testemuñas múltiples sobre as violencias machistas. Dan conta das malleiras nun exercicio de hiperdramatización morbosa e obscena que sitúa as mulleres nas marxes. Mulleres que «perden a vida», que «morren» a mans das súas parellas ou ex-parellas ou tamén a mans de «monstros» ou «psicópatas» que desbordan as coordenadas de comprensión da racionalidade social. Este é o marco descritivo do feminicidio contemporáneo,  dos verda-dei-ros  crimes contra as mulleres polo feito de seren mulleres. Para poder entendelo, debemos nomear o patriarcado e afondar nel. A organización social, política e económica baseada na autoridade dos varóns e na dominación masculina sobre as mulleres é permeábel a todo o sistema social, e define a vida cotiá.
O patriarcado está detrás da violencia e os asasinatos. Pero non podemos limitalo a estes actos, debemos relacionar os crimes co noso día a día, coa cousificación e hipersexualización dos corpos das mulleres, coa violencia simbólica nos medios, co abuso, co acoso ou a intimidación sexual, coa publicidade sexista, coa discriminación salarial, coa invisibilización das mulleres nos espazos públicos e de poder… Rita Segato é unha  antropóloga feminista que leva moitos anos escribindo e investigando sobre a violencia contra as mulleres e propón unha interesante lectura mais alá da posición habitual. Segato considera que a violencia machista posúe unha linguaxe que ten a súa propia racionalidade. É unha mensaxe de poder con carácter aleccionador contra o seu potencial «desacato».
Tamén é un recado corporativo, de manada, que crea comunidade e funda un estado de dominación, fóra da lei. Neste sentido, o patriarcado mata non porque algúns homes cometan crimes irracionais, senón porque a sociedade perpetúa o sistema e as condicións que explican que maten. A forma extrema e irreversible dun crime machista, un feminicidio, non se pode entender desligada das numerosas formas previas de violencia cotiá. Episodios que constitúen agresións de xénero. Este máximo grao de barbarie non acontecería se a sociedade non se estructurase baixo o patriarcado. Podería acontecer a violencia da man de psicópatas, con todo, a maioría das violacións, agresións sexuais e asasinatos contra as mulleres son cometidos por homes normais da sociedade patriarcal.
Os medios de comunicación reforzan constantemen-te a idea da existencia de mentes criminais, fan da violencia machista un feito excepcional, un evento da crónica negra. En moitas ocasións, os medios desvían o foco adentrándose na psiquiatrización da personalidade masculina delictiva e apartando a mirada pública da cuestión fundamental: a violencia que acompaña o patriarcado. Ante isto que se pode facer? Cales son as estratexias e as políticas pendentes de aplicar? Os minutos de silencio da institucionalidade semellan iso, minutos de silencio, estériles e rutinizados.
A eficacia do dereito devén máis ficticia e deficitaria que real. Hai que asegurar a protección e garantir os medios necesarios para a emancipación efectiva das mulleres no eido social e económico. No centro da axenda política ten que estar a determinación absoluta doutra sociedade posible, baseada nas políticas de igualdade, na xustiza de xénero e nas achegas da loita feminista. É preciso despatriarcalizar a sociedade, non só no eido escolar e educativo mais revisando tamén as prácticas cotiás en todos os territorios da convivencia, no espazo dos coidados, no mundo produtivo, no cultural, no xudicial, na representación pública…
O patriarcado non chegará á súa fin ata que a maioría dos homes tamén se sintan interpelados e rexeiten a masculinidade hexemónica imposta. Unha masculinidade que supón a adquisición dun status que ten que ser reafirmado sempre. Precisamos, en definitiva, un rexeitamento colectivo, un grito de vida e liberdade contra o patriarcado. Marta Lois González
Artigo anteriorMoncho, a lembranza dun referente
Seguinte artigoComo se remata coa violencia machista?: Unha responsabilidade colectiva
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl pt gl es gl en gl es gl pt es gl gl pt gl gl gl gl

text:
Jairo Vargas, Author at Revista Luzes
Bangladesh é ese país que figura nas etiquetas de moitas prendas de roupa que compramos aquí. É un dos lugares máis pobres do mundo, e tamén o son moitos ... [...]
Fronteira sur: unha crise de acollida, non migratoria
Varias cidades andaluzas viven desbordadas tras un verán que bateu récords de chegadas de migrantes ás súas costas. Logo do peche dos portos italianos, Espa... [...]
Rohingyas, a vida tralo xenocidio
O pasado agosto desatouse o último dos incontables episodios de violencia contra esta minoría musulmá por parte do Exército de Myanmar. Refuxiados na veciñ... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es hbs_lat gl pt gl gl gl nl gl pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Manifesto [46]:Máis democracia para Cataluña, mellor para España - Revista Luzes
Foto de By Pethrus (CC BY-SA 3.0).
Que significa democracia cando un sistema que se define como democrático afronta unha crise democrática? ¶ Max Frich, o escritor suízo que abaneou o conformismo do seu tempo e que fixo o esforzo de non enredarse na mentira, tivo unha boa resposta: democracia significa máis democracia. ¶ É a mellor saída en caso de crise democrática, mais xusto é a única que non se contempla nos que se consideran propietarios e cerralleiros do Estado español. ¶ A política dominante verbo de Cataluña resúmese toda ela nesta estratexia dun conservadorismo testán, de trincheira de café de casino polo que non pasa a historia: canto máis frío, menos roupa. ¶ Os sucesivos episodios á procura e persecución das urnas, con todos os poderes dun Estado mobilizados nun enredo propio de sátira de Ernst Lubitsch, ou de To Be or Not to Be, non demostran, como pretenden, a fortaleza da lei, senón o fracaso da política. ¶ Contrapor seguridade a liberdade é sempre un fracaso democrático. Cando se cae nese falso dilema, vemos que se agretan a un tempo a seguridade e a liberdade e que a deriva son sociedades máis pechadas. ¶ No espazo político español e tamén europeo, a catalá é unha sociedade aberta e foi historicamente vangarda democrática no sentido máis amplo, de conciencia social solidaria e cultural. Iso é unha magnífica vantaxe á hora de resolver conflitos. Mais semella que para os actuais pilotos do Estado a conciencia dos pobos e as súas arelas de maior liberdade e autogoberno son arroutadas caprichosas. O problema catalán é, en gran medida, un problema español. ¶ A unha demanda democrática respóndese con desdemocratización, sen ter en conta, por exemplo, as portas que contempla a Constitución na súa consideración de que España está formada por «nacionalidades e rexións». Que son as «nacionalidades» para os inmobilistas que aínda non chegaron ao 98 (1898) e andan arestora a gañar a guerra de Cuba nas trincheiras do café? ¶ A democracia arránxase con máis democracia. ¶ O que está a traer o inmobilismo é menos democracia. E, alerta, menos democracia para todo o Estado español. ¶ E deixen de facer o ridículo coas urnas. Non é un problema de lei, senón de psicanálise.
Artigo anteriorCadernos de viaxe
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl pt gl en gl pt gl en gl lt pt gl en pt pt gl en gl pt gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl

text:
Raquel C. Pico, Author at Revista Luzes
Teño dous claros recordos de cando era pequena vinculados á morte. O primeiro era unha sorte de ritual da miña avoa, o único momento no que non lle podía f... [...]
Unha historia galega da menstruación
Existen no mundo uns 5.000 eufemismos para falar da menstruación. A cifra é unha estimación realizada por Jennifer Weiss-Wolf en Periods Gone Public, o ensai... [...]
dun dinosauro de buxo
Pouco despois de mudarme a Vigo, comezaron as visitas. Non é que a cidade olívica sexa o punto álxido do exotismo cando es de Santiago, pero unha acaba facen... [...]
Era o mediodía dun martes de principios do último agosto en Santiago de Compostela e poderíase dicir que nada era como habitualmente é nos mediodías de mar... [...]
Millennials, retrato dunha xeración
Pode parecer unha desas profesións que inventan as avoas cando non saben explicar moi ben en que traballan os netos. Experto en mocidade parece unha cousa tota... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt it gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl fr es gl gl gl it gl gl en ceb gl zh it it gl gl gl gl pt gl gl gl en en gl en gl pt en en gl en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gl ceb es gl uk en gl ceb en ceb gl ceb gl en en it en nl en en en en en en en en en en en en en en en en en nl en en fr en eo tl ca en en en en en en en en id en it en en en gl en en en en en en de en en en en en en en de en en en ko ru en en vi en en en pt en en en en ceb en en en en en nb en en en ie en en en de en fi en en te de en fa ca en en ca en tr en

text:
Corte Vinco Plotter China fabricantes, provedores, fábrica - Ruking
Máquina de costura modelo de corte
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade plotter de corte dixital
bolsa de coiro de corte dixital
trazador de corte de envases
Patróns de corte Plotter
Patróns de corte Plotte
Máquina de costura modelo de corte
Máquina Plotter tecido Cutting
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Head-Auto Cutting System-RJMDC
Carton Box Cutting Plotter-MTC03
Publicidade de mesa dixital de corte Plotter-MTC06
Carton Box Cutting Plotter-MTC01
Materiais flexibles máquina de corte-MCC02
Corte vincar Plotter - Fabricantes, fábrica, provedores de China
With our excellent administration, strong technical capability and strict excellent control method, we carry on to offer our clients with responsible good quality, reasonable costs and great companies. We intention at becoming considered one of your most responsible partners and earning your pleasure for Cutting Creasing Plotter, máquina de visualización de corte , tecido máquina de corte , cortador de coiro , "Making the Products of Large Quality" is definitely the everlasting purpose of our enterprise. We make unremitting endeavours to know the target of "We Will Always Hold in Pace along with the Time". To fulfill the customers' over-expected satisfaction , we have now our strong crew to provide our greatest general assistance which incorporates promoting, gross sales, planning, creation, top quality controlling, packing, warehousing and logistics for Cutting Creasing Plotter, We have a professional sales team, they have mastered the best technology and manufacturing processes, have years of experience in foreign trade sales, with customers able to communicate seamlessly and accurately understand the real needs of customers, providing customers with personalized service and unique products.
Carton Box Cutting Plotter-MTC03
Publicidade de mesa dixital de corte Plotter-MTC06
Carton Box Cutting Plotter-MTC01
Personlized Products Laser Cutting Machine Meta...
Professional Factory for Roll Sticker Label Cut...
Hot-selling Custom Printed Hoodies - Patterns ...
Supply ODM Sample Making Machine - Double Head...
Free sample for Cnc Laser Cutting Machine - Se...
100% Original Apparel Pattern Cutter - Sewing ...
Top Suppliers Leather Cutting Plotter - Flexib...
Discount Price Vinyl Paper Pattern Cutting Plot...
Hot-selling Plotter Cutter - Double Head-Auto ...
Top Suppliers Paper Pattern Cutting Plotter Yin...
Supply ODM Pattern Cutting Arms Plotters - Car...
Lowest Price for Cutting Plotter Vinyl Cutter -...
Best Price on Cutting Machine Plotter - Sewing...
Online Exporter Cutter Garment Template Cutter ...
OEM/ODM Supplier Metallized Heat Transfer Vinyl...
Factory making Laser Plotter Cutters - Pattern...
Good Wholesale Vendors Heat Transfer Cutting Pl...
Wholesale Patterned Vinyl For Cricut - Pattern...
2018 Latest Design Plotter Cutting Pattern - C...
China Gold Supplier for Hand Craft Mini Cutter ...
Lowest Price for Cutting Plotter Blade Knife - ...
12 Next > >> Page 1 / 2
© Copyright - 2010-2018: Todos os dereitos reservados.
Dirección: 2002-3 Chengnan Buisiness Building, Ningbo City, provincia de Zhejiang, China 315100
tecnoloxía RUK manter a mente realismo e prod ...
GUANGZHOU DPES SIGN EXPO CHINA 2018


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl war gl hbs_lat en gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Mulleres con cesta - Revista Luzes
Xoana Almar e Miguel Peralta
[ Xoana Almar e Miguel Peralta ]
Artigo anteriorMundo papel: Atlantida
Seguinte artigoA cherna da cuestión
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl war gl en en en gl gl gl es gl es gl es gl gl gl gl gl es en sv fr gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Luzes 48 Archives - Page 3 of 3 - Revista Luzes
Na sombra das cidades. A Coruña é un barrio de Castro
Son o recordo, orgulloso ou esmorecido, sempre asediado pola especulación, de que nas cidades non todo foi centro urbano. Que había, e hai, campo, barrio, vid... [...]
Francisco Xavier Redondo Abal
O Maio do 68 en París marcou unha época e ás xeracións seguintes, pero meses antes, nunha pequena cidade da periferia do Estado Español, en plena ditadura,... [...]
A estrela da psicodelia británica
The Piper at The Gates of Dawn (O frautista ás portas do albor) é o disco de debut de Pink Floyd e, sen dúbida, unha das xoias máis cegadoras daquela fabulo... [...]
As outras imaxes da Transición
As escasas experiencias de cinema militante na Galicia dos anos setenta  ofrecen a crónica visual alternativa de decisivos acontecementos históricos. Talvez... [...]
Deus sentado nun balón de fútbol
Logo de moito buscar e comparar, cheguei  á conclusión de que ningunha imaxe fai tanta xustiza a Angel María Villar como a da súa somnolenta esposa cabecea... [...]
Aquí un amigoLuzes 48OpiniónPolítica
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
En Galiza, as mulleres cobran de media un 29  % menos que os homes. A fenda salarial por xénero existe en todos os territorios e avanza coa idade e o nivel de cualificación.
1 Que é a fenda salarial? Plácida e comodamente a fenda salarial instálase na nosa vida cotiá; ten que ver coa diferenza entre o valor medio dos ingresos que perciben os homes e as mulleres por traballos similares ou de igual valor. Non é tanto que as empresas paguen soldos base diferentes en función do sexo, senón máis ben que traballos de igual valor e que requiren competencias e responsabilidades similares non son retribuídos nas mesmas condicións; é dicir, recoñécense, en maior medida, unhas categorías ou ocupacións por encima doutras
asignando, de maneira discrecional, complementos salariais e compensacións extras. §
2 Por que hai cifras diferentes?  O baile de números débese a como se mide a fenda e en base a que. Cando usamos o salario medio bruto por hora, a dimensión da fenda é menor que a que se obtén considerando o total de ganancia/ingreso anual (o que recomenda usar a UE) ou mesmo os ingresos brutos anuais declarados a Facenda. Así pois, segundo quen o mide é o valor da fenda… Os organismos oficiais de estatística usan tanto o salario/hora como os ingresos anuais para calcular a fenda salarial, aínda que o dato que máis se difunde é o obtido en base ao salario bruto por hora —sen axustar—. Dito sistema de cálculo leva implícito algúns erros sistemáticos signifi-cativos. Non ten en conta as diferenzas derivadas do nivel de educación, experiencia laboral, tipo de traballo e horas dedicadas; e tamén elude a consideración de elementos como os complementos salariais e as horas extras; e obvia o efecto do traballo a tempo parcial, a súa feminización e a distorsión que supón nos ingresos brutos —Eurostat só inclúe datos sobre contratos a tempo completo— polo que é necesario calcular separadamente a fenda salarial por cuestión de xénero en base a que sexa xornada completa ou a tempo parcial (9,6 % e 18,6 % respectivamente, segundo datos do INE).
O máis recomendábel é estimar a fenda usando a ganancia anual ou ingresos brutos; así fan o cálculo as orga-nizacións sindicais, poñendo o foco de atención tamén nas condicións de traballo e as súas particularidades segundo categorías, sectores e tipo de xornada. Por este método, a fenda salarial aproxímase ao 30 % para o conxunto do Estado; similar é a dimensión que obtén o persoal técnico de Facenda ao tomar como unidade base os ingresos brutos anuais declarados polas persoas contribuíntes.
A OIT chega a cuantificala no 17 % (2014) incluíndo criterios cualitativos. Segundo este organismo internacional, gran parte da fenda ten que ver con cuestións para as que non hai unha explicación obxectiva; é máis, conclúe que se for por factores exclusivamente obxectivos como a capacitación, os tipos de traballos e o total de tempo dedicado polas mulleres, estas deberían cobrar incluso lixeiramente por enriba do que perciben os homes. §
3 Se non é por factores obxectivos, de onde provén a fenda salarial?  A cuestión de fondo que desvela é a persistencia de prexuízos e estereotipos que sosteñen a división sexual do traballo e que incide na segregación ocupacional, no desigual reparto de usos do tempo e na maior precariedade laboral. A feminización dos tempos asignados aos coidados e ao emprego parcial é causante da penalización retributiva que recae sobre as mulleres; e o factor explicativo de que iso ocorra é o déficit de corresponsabilidade familiar dos homes.
A desigualdade de xénero e as «normas sociais» que persisten en relación á maternidade, crianza e coidados son en gran parte responsables da desigualdade salarial. Así o constatou recentemente o National Bureau of Economic Research, nun estudo realizado para o período 1980-2013 que mostra como se agudizou a penalización da maternidade sobre os ingresos das mulleres, incidin-do nunha fenda de xénero a longo prazo de ao redor do 20%. Esta maior penalización da maternidade obsérvase ao comparar os salarios das mulleres que teñen fillas ou fillos, desde o momento en que os teñen, cos de mulleres que non son nais. Pois ocorre que entre un ano antes e un ano despois do primeiro nacemento, a fenda salarial duplícase nas familias biparentais heterosexuais e segue crecendo durante os cinco anos seguintes.
A valoración dos postos de traballo tamén ten incidencia na desigual retribución por sexo. O motivo vén tamén dos prexuízos e estereotipos interiorizados a través da aprendizaxe social e que remiten a un menor valor dos traballos e habilidades considerados tradicionalmente como femininos. §
4 Por que debemos «meternos niso»? Basicamente porque a fenda salarial é un indicador da baixa calidade democrática e inxustiza social existente. O principio de igual remuneración de traballadores e traballadoras forma parte do conxunto de dereitos básicos inspiradores dos marcos normativos e a lexislación antidiscrimi-nación desenvolvida na UE desde a súa constitución, e todos os poderes públicos están obrigados a facelo efectivo. Tamén porque é improbable que a fenda salarial por xénero desapareza por si soa, polo que non facer nada ao respecto diso significa, directamente, ser cómplice do mecanismo de violencia económica que minora os dereitos presentes e futuros das mulleres (a fenda de xénero das pensións é aínda maior, entre o 34 % e o 37 %). §
5 Que fan outros países para avanzar en igualdade retributiva entre mulleres e homes? A igual-dade salarial abórdase desde diversos eixos de acción institucional. 1) Políticas de tempos e coidados, como os permisos por nacemento intransferibles e ben remunerados e/ou servizos públicos para o coidado infantil, de persoas adultas e dependentes. 2) Políticas de cambio de cultura organizacional e xestión empresarial para a igualdade de xénero, como o desenvolvemento da avaliación do desempeño profesional e a selección de persoal. 3) Políticas e medidas de transparencia salarial como táctica para unha maior equidade das cuestións retributivas.
Son os países máis avanzados en igualdade de xénero os que máis se (pre)ocupan en procurar avances susten-tables na igualdade retributiva. Islandia, por exemplo, é o primeiro país en contar cunha lei de igualdade salarial que esixe ás empresas e entidades empregadoras —de máis de 25 persoas contratadas— que demostren que os seus salarios son equitativos sen importar o xénero, etnia, sexualidade ou orixe das persoas traballadoras; tamén é o país con menor disparidade de xénero. Todo está relacionado. §
6 Pode a transparencia salarial diluír a desigualdade? As medidas de transparencia salarial son nece-sarias principalmente para identificar e crear conciencia sobre a existencia de fendas salariais, aínda que por si mesmas non chegan para eliminar a desigualdade; así o recolle a Recomendación da Comisión Europea de 2014, que os Estados teñen que desenvolver nalgunha das súas medidas: 1) Aplicación do dereito individual das persoas empregadas a solicitar información desagregada sobre os niveis salariais para o mesmo traballo ou traballos de igual valor. 2) Informar os niveis de salarios medios por categoría ou posto, desagregados por sexos. 3) Auditoría salarial por cuestión de xénero, obrigatoria para empresas de máis de 250 traballadores. 4) Medidas
para garantir que a igualdade de remuneración e auditorías salariais se debata no nivel adecuado de negociación colectiva.
Só Suecia está a desenvolver todas as medidas de transparencia salarial que inclúe a recomendación e no polo oposto atópase España. §
7 Necesitamos unha Lei para a igualdade retributiva? Si, aínda que a súa efectividade vai depender máis do contido e de como se aborde a consecución da igualdade retributiva. O que necesitamos realmente é actuar nun marco multinivel, incidindo en factores causantes da fenda de xénero nos tempos e coidados e noutros determinantes das diferenzas salariais tipo segregación horizontal ou a avaliación de postos de traballo e desempeño profesional. A transparencia salarial é unha maneira práctica de facer emerxer o problema da desigualdade retributiva implicando a todos os axentes económicos, sociais e á inspección de traballo na súa resolución. A aposta sustentábel require de políticas xénero‑transformativas para subverter a orde social de xénero e incidir na transformación cara outro modelo de sociedade en equidade. Se a Lei de igualdade retributiva contempla mecanismos para facer efectivo este enfoque, benvida sexa. §
Artigo anteriorCustodios ou propietarios: de quen é o patrimonio galego na diáspora?
Seguinte artigoCamiños de luz
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en gl en gl gl gl en gl en gl en gl gl gl en gl en en gl gl pt gl gl gl gl

text:
Xavier Castro, Author at Revista Luzes
Pégolle porque me sabe ben o caldo
As mulleres estaban discriminadas no reparto duns bens escasos como adoitaban ser os alimentos, que non se repartiron endexamais de xeito equitativo, nin sequer... [...]
O desdouro do viño nobre de Galicia
«Un grolo de tostado: sol nos parrais dos teus ollos», Otero Pedrayo O cultivo esmerado das viñas e a sabia obtención dun viño senlleiro constitúe ... [...]
Vendimas: non todo era festa
Os vendimadores adoitaban tomar as uvas máis gorentosas á vez que cortaban os acios. Conscientes disto, Eliseo Alonso precisa que había amos rañas que obrig... [...]
Unha historia da escuma en Galicia. Zythos dos castrexos e lúpulo de Betanzos
Os habitantes de Galicia na época castrexa bebían auga, e probablemente sidra e hidromel; tamén consumían algo de viño, que andaba escaso, polo que o reser... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl en pt gl pt gl es gl es gl pt gl pt fr ca es gl pt fr gl war en de fr fr fr sv gl gl pt gl gl gl gl

text:
EN ABERTO Archives - Page 8 of 9 - Revista Luzes
Elas, as do(s) club(s) da calceta
Manifesto [23]: Canción de berce para a democracia nun país expósito
«Hai unha caterva que se mete en política para acceder a un rango que non acadaría como profesional» Antonio Escohotado
Aquí nunca pasa nada
Manifesto [25]: Os crimes machistas teñen nome: feminicidio
Celta: fútbol de salón
«Non vexo Galicia como un país de achantados» Miguel de Lira
Darío Rivas, o home que venceu a Franco
As vidas descosidas da roupa que vestimos
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl it gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl fr es gl gl gl it gl gl en ceb gl zh it gl gl gl gl gl pt gl gl gl en en gl en gl gl en en gl en en en en en en en en en en en en en en en en gl ceb es gl uk en gl ceb en ceb gl ceb gl en en it en nl en en en en en en en en en en en en en en en en en nl en en fr en eo tl ca en en en en en en en en id en it en en en gl en en en en en en de en en en en en en en de en en en ko ru en en vi en en en en pt en en en en ceb en en en en en nb en en en ie en en en de en fi en en te de en fa ca en en ca en tr en

text:
Vinilo Láser guillotina China fabricantes, provedores, fábrica - Ruking
Máquina de costura modelo de corte
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade plotter de corte dixital
bolsa de coiro de corte dixital
trazador de corte de envases
vinilo láser cortador de Plotter
Patróns de corte Plotter
Patróns de corte Plotte
Máquina de costura modelo de corte
Máquina Plotter tecido Cutting
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Head-Auto Cutting System-RJMDC
Carton Box Cutting Plotter-MTC03
Publicidade de mesa dixital de corte Plotter-MTC06
Carton Box Cutting Plotter-MTC01
Materiais flexibles máquina de corte-MCC02
Vinyl láser cortador de Plotter - Fabricantes, Fábrica, provedores de China
We have state-of-the-art tools. Our products are exported towards the USA, the UK and so on, enjoying a fantastic reputation amongst customers for Vinyl Laser Cutter Plotter, escuma de caucho máquina de corte , plotter de corte , corte plotter , We've been honest and open up. We glance ahead on your pay a visit to and developing trustworthy and long-term standing relationship. We can always satisfy our respected customers with our good quality, good price and good service due to we are more professional and more hard-working and do it in cost-effective way for Vinyl Laser Cutter Plotter, We now have established long-term, stable and good business relationships with many manufacturers and wholesalers around the world. Currently, we've been looking forward to even greater cooperation with overseas customers based on mutual benefits. You should feel free to contact us for more details.
Carton Box Cutting Plotter-MTC03
Publicidade de mesa dixital de corte Plotter-MTC06
Carton Box Cutting Plotter-MTC01
High Performance Marble Cutting Machines - Fle...
Best-Selling Cnc Leather Cutting Machine - Dou...
Good Wholesale Vendors Cnc Plasma Cutting Machi...
Wholesale ODM Laser Glass Cutting Plotter - Pa...
Free sample for Cnc Laser Cutting Machine - Se...
New Delivery for Cutting Machine - Sewing Temp...
Good User Reputation for Vinyl Cutting Plotter ...
New Fashion Design for Cutter Plotter Made In C...
Chinese Professional Automatic Making Paper Cut...
Wholesale OEM Laser Engraving Machine Color - ...
Factory best selling Digital Die Cutting Machin...
Top Quality Pattern Vinyl Roll - Carton Box Cu...
Top Grade Laser Cloth Cutting Machine - Sewing...
Best quality Home Textile Ink-jet Plotter - Do...
Original Factory Garment Pattern Marker Cutting...
© Copyright - 2010-2018: Todos os dereitos reservados.
Dirección: 2002-3 Chengnan Buisiness Building, Ningbo City, provincia de Zhejiang, China 315100
tecnoloxía RUK manter a mente realismo e prod ...
GUANGZHOU DPES SIGN EXPO CHINA 2018