langs: gl gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt ca fr gl pt gl ca gl fr gl gl fr ca gl gl gl gl fr gl gl gl es en gl gl gl gl ca it fr gl es ca ca pt gl en nb en en en ca gl en fr ca es pt fr ca gl pt oc es gl pt en ca gl en pt es pt en pt en es pt pt pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Arte e Cinema: unha exposición para ilustrar as mutuas influencias e complicidades - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Cinema Crítica de arte Lito Caramés
Desde que os irmáns Lumière puxeron a andar imaxes que semellan inspiradas en estampas impresionistas, os vieiros das artes e mais do cinema vanse cruzando con frecuencia. Esa viaxe de máis de cen anos vén reflectida na mostra que ofrece Caixaforum Barcelona.
Sala da exposición Arte i Cinema.
La Cinémathèque Française. Henri Langlois
Dentro da programación de exposicións temporais, Caixaforum Barcelona ofrece estes meses unha mostra ben interesante: Art i Cinema. 120 anys d’intercanvis. Consiste nun percorrido polas artes do último século de historia, tratando de establecer as relacións e préstamos que as artes (mormente a pintura) tiveron e teñen co cine, e viceversa. Para lograr tal obxectivo, Caixaforum alberga moitas pezas chegadas, fundamentalmente, da exemplar Cinémathèque Française de París.
No ano 1935, o director de cine Georges Franju e mais o fantástico coleccionista cinematográfico Henri Langlois abriron un cineclub, o Cercle du Cinéma. Con ese cineclub Langlois pretendía que os poucos beneficios que puidesen obter fosen destinados á adquisición de material cinematográfico antigo e ampliar as súas coleccións. Non contentos, ao ano seguinte (1936) fundaron a Cinémathèque Française, sita en París. O que moveu a Henri Langlois a promover esta entidade foi que, como coleccionista cinematográfico, ía comprobando que o cine evolucionaba con présas e todas as creacións antigas desaparecían sen remedio. A Cinémathèque naceu, e segue sendo, como unha entidade privada, aínda que financiada principalmente polo estado francés, que ten como finalidades primordiais conservar, restaurar e proxectar filmes. Logo Langlois, que nacera en Turquía, pasou a ser o director da entidade e tamén comezou a coleccionar outros obxectos relacionados co cine, por exemplo fotografías, carteis, cámaras, vestiario e mesmo escenografías empregadas nos filmes. Langlois conseguiu fuxir dos estudos de dereito como pretendía o seu pai e poder dedicarse á súa paixón, o cinema. Para a hipótese desta exposición: os préstamos entre as artes e o cinema, cómpre reseñar que Langlois tomou como modelo para a Cinématèque a estrutura do museo de arte; e el mesmo emparellou cineastas e pintores, comparando a Rossellini con Rembrandt, a Dávjenko con Cézanne ou a Von Sternberg con Paolo Ucello. Cos anos a Cinèmathéque foi ganando en prestixio e éxito, contando con salas de proxección e de exposicións. Aos esforzos de Langlois –que foi director da Cinémathèque ata a súa morte en 1977, pese ao ministro André Malraux– débese a conservación de moitísimas cintas de cine mudo e tamén a creación, dentro da Cinémathèque, do Musée du Cinéma.
Irmáns Lumière. Danse Serpentine. 1897-99
De que alimentarse para construír un cadro? Basicamente, de emocións e sentimentos; conceptos abstractos que necesito verbalizar, buscar as palabras precisas, as formas ou obxectos físicos concretos, materia debuxada en branco sobre negro, negro sobre branco e en cor, loitando contra un mundo daltónico. Buscar esa “combinación máxica”: emoción, sentimento, palabra, obxecto, debuxo, cor… nas “doses exactas”, pode levarme a crear o cadro que exprese a idea primixenia, se hai sorte!
O cine está cheo de “combinacións máxicas”, é un celeiro de ideas, cheo de inspiración, pero perigoso. O cine é á pintura, o que as sereas a Ulises, sedúcente e arrástrante a mundos onde o pintor non pode crear. Nos seus soños, o pintor arela facer un cadro perfecto, un cadro vivo, que se mova, que fale, cante, baile… o CINE!! Pero o cine non é un cadro, é unha luz dun instante, é unha trampa, un engano. Como pintor, o cine é unha ferramenta extraordinaria; unha película axúdame a pensar. Como un libro, un concerto, un faladoiro… ou un bo paseo. (Anxo Baranga, pintor: Pintura e Cine, 2017)
J. Marey. Photographies de courants de fumee pour estude de mouvements de l’air. 1899
O cinema arrinca polas sendas das artes plásticas
A preeminencia que a pintura e mais a escultura tiveron durante moitos séculos para representar a realidade e mirar de plasmar o movemento, comezou a ter perigosos competidores no século XIX. Desde as pinturas neolíticas de escenas de caza e de loitas que contan os acontecementos de hai miles de anos, pasando polas preferencias estáticas renacentistas ou neoclásicas e polas dinámicas do Barroco, a humanidade sempre procurou reproducir a vida, aínda que fose con técnicas en dúas dimensións e estáticas de vez. No século XIX aparece o diorama, unha técnica-espectáculo que permite visualizar –en fotografías estáticas– a mecánica da acción de andar ou de correr, por exemplo, cousa nunca vista.
Pero a finais de século os irmáns Lumière (algúns dos seus primeiros materiais consérvanse grazas aos esforzos de Henri Langlois) comezan as filmacións; a revolución das imaxes en movemento. E aparecen referencias significativas. En 1877 o impresionista Claude Monet –atraído polas novidades tecnolóxicas– pinta a súa serie (doce telas) da Gare Saint-Lazare de París. E os irmáns Lumière filman, en 1895, a L’arrivée d’un train en gare à La Ciotat. As similitudes entre a pintura de Monet e o traballo dos Lumière son evidentes nos encadres, na posición do cabalete no primeiro caso, na colocación do trípode no traballo dos Lumière. Outra coincidencia dos mesmos: en Caixaforum está agora a pintura Les rochers de Belle-Ile, La Côte sauvage (1886) de Claude Monet, e tamén está unha filmación dos Lumière, de dez anos despois, titulada Rochas da Virxe, en Biarritz. O movemento das augas que trata de reflectir Monet na súa pintura, vese claramente na filmación dos Lumière. Os esforzos dos irmáns Lumière por aproximar as imaxes á realidade levounos a colorear as filmacións. A coloración facíase fotograma a fotograma cun pinceis mínimos cos que especialistas tintaban roupas e corpos. Tal acontece na súa Danse Serpentine (1897). A manualidade da coloración compróbase que de tanto en tanto a tonalidade das cores muda dun fotograma a outro. Esta técnica artesá de coloración tamén foi usada por outros pioneiros do cinema, por exemplo por George Meliés na cinta Le Voyage a la Lune (1902).
La influencia de la pintura puede verse ya en el cine mudo, pintores como Marcel Duchamp, Fernand Léger o Salvador Dalí coquetearon con el séptimo arte realizando obras cinematográficas abstractas o surrealistas, y los mejores directores de su tiempo tuvieron una influencia muy directa de la pintura: la belleza plástica y lumínica de los planos generales o la luminosidad celestial de los primeros planos en la obra de David W. Griffith tienen una fuerte influencia pictórica. Una obra maestra visual silente como el “Fausto” (1926), de Friedrich W. Murnau, no se puede entender sin sus evidentes referencias pictóricas románticas, todos los planos de la película parecen auténticos cuadros en movimiento. (…) Además, el propio Murnau tenía formación pictórica, lo que nos lleva a recordar que muchos grandes directores han tenido formación en Bellas Artes, algunos poca (John Ford), otros mayor (Akira Kurosawa), otros eran dibujantes y esa condición de dibujantes les acercó al cine (Alfred Hitchcock, que comenzó dibujando intertítulos para películas mudas, o Federico Fellini, que se inició como caricaturista), otros directores se formaron en la pintura justamente para mejorar como directores de cine, como King Vidor, que empezó a pintar para aprender sobre el uso creativo visual de los colores ante la imposición del cine a color (…) Sin la influencia de la pintura, el cine sería una cosa muy distinta a la que es, hasta tal punto que creo que ninguno de nosotros sería capaz de identificar ese arte como cine. (Raúl Ruiz Serna, historiador do cinema: La Pintura en el Cine, 2017)
Destacadas influencias do cinema nas vangardas artísticas
O cinema, pouco a pouco, vai mellorando técnicas, dentro do branco e negro, facéndose popular coas salas de exhibición do cinematógrafo e buscando a súa propia linguaxe. En 1912 o polifacético Marcel Duchamp, influenciado polo cinematógrafo, pinta Nu descendant un escalier, coa pretensión de atribuír á pintura o movemento que explicitaba o cine. Decepcionado, pouco despois, Duchamp abandona a pintura e dedicará moitos anos a cultivar o xadrez. Paralelamente, os futuristas italianos –aqueles que dicían no seu manifesto: un automóbil ruxindo que parece que corre sobre a metralla é máis fermoso que a Vitoria de Samotracia– fixeron o posible, xa na pintura, xa na escultura, para emular as imaxes en movemento do cinematógrafo.
O mesmo Picasso, que seica non lle confería categoría ao cinema, acabou aceptando as súas influencias. Cando o pintor malagueño confeccionou e deseñou o vestiario para o ballet Parade (1917), de Jean Cocteau (música de Satie e cos ballets rusos), botou man do estilo de Charlot, o famoso personaxe inventado por Charles Chaplin. Algo similar lle aconteceu a Fernand Léger, quen, en 1924, usou a face de Chaplin para os títulos e carteis do filme Ballet Mecanique. E tamén se pode aventurar que o propio Charles Chaplin, en 1936, experimenta con cubismo cando idea as engrenaxes mecánicas do seu filme Modern Times. Pablo Picasso volvería relacionarse mmáis veces co mundo cinematográfico, por exemplo en 1956, cando Henri-Georges Clouzot lle propuxo a filmación do seu proceso creativo ao pintor malagueño. O resultado é Le Mystère Picasso. E no mesmo ano Picasso participou na creación da Cinémathèque Algérienne, elaborando para tal institución uns carteis moi irónicos que non son máis ca recreacións da pintura de Goya, Los Fusilamientos.
Máis tarde, xa dentro das estéticas e propostas surrealistas, prodúcense algunhas complicidades ben coñecidas entre a pintura e o cinema. En 1929 Luís Buñuel presenta en París o seu filme Un Chien Andalou, no que tiña colaborado como guionista o seu amigo Salvador Dalí. A pintura e mais o cine xuntos. Anos despois, o cineasta Hitchcock reclamará a axuda de Dalí para que lle axude a crear as atmosferas oníricas precisas para algunhas escenas do filme Spellbound (Lembra), de 1945. Neste filme, Dalí crea o mundo onírico de Gregory Peck cheo de ollos, de distorsións e de esaxeracións de todo calibre.
Jo vaig conèixer el cinema abans que la pintura. Eren temps on era més fàcil veure cinema que no pas pintura. Però les imatges en una superfície les vaig començar a conèixer al cinema i als tebeos. La temàtica de la meva pintura no té cap relació amb el món del cinema, almenys aparentment. No és una temàtica narrativa, però sí que vaig tenir algunes influències de certs films orientals, on alguns paisatges es mantenen estàtics a la pantalla i són autèntiques obres pictòriques que guarden molts punts en comú amb les obres que realitzo. Hi ha especialment un film que em va impressionar força per l’atmosfera que crea i el tinc present al llarg del temps: “Barry Lyndon”, de Stanley Kubrick. Aquesta sensació atmosfèrica sempre vaig voler transmetre-la. I sempre he sentit molta curiositat i fascinació per saber com el món del cinema veia el món de les arts i de la pintura en particular. En com l’influeix, com el recrea i reprodueix el món pictòric al món fílmic, perquè a la fi el cinema no és més que imatges fixes a major velocitat, almenys fins ara. (Jaume Muelas, pintor: El cinema i la meva pintura, 2017).
Rotella. La Storia del Cinema. 1966
O cinema faise adulto e independente. Nouvelle Vague
Despois da Segunda Guerra Mundial o cine era un produto de consumo de masas, en moitos casos ao servizo de grandes compañías e condicionado polo mercado. A finais dos anos 50 da pasada centuria, un grupo de críticos e escritores relacionados coa influente revista Cahiers du Cinéma deciden pasar á dirección cinematográfica. Entre os novos cineastas están nomes tan coñecidos como François Truffaut, Jean-Luc Godard, Éric Rohmer ou Claude Chabrol. Reivindican a liberdade de creación e de uso de técnicas cinematográficas. Os cineastas da chamada Nouvelle Vague (Nova Onda) apostan polo realismo e mais polo cine de autor: o director é o artífice do filme, o director escribe coa cámara. Estes cineastas franceses viran a ollada cara Matisse, a quen consideran un mestre a seguir. Concretamente Godard busca nos seus filmes referencias a Andy Warhol e mais a Yves Klein. Respecto deste último –o inventor da cor International Klein Blue (IKB) e mais das Antropometrías–, no final do filme Pierrot le Fou (1965), Godard fai que Jean Paul Belmondo se pinte toda a face de azul, antes de dinamitarse a cabeza. E para o cartel da súa película Quatre nuits d’un reveur (1972), Robert Bresson volve usar a mesma cor Klein. Entre as moitas complicidades que se van dando entre artes e cine ata a actualidade, cómpre reseñar a intención da artista Cindy Sherman que, coas súas fotografías, reinventa personaxes botando man dos tópicos máis hollywoodienses. Por se fosen poucos os casamentos de cine e pintura, Sarkis elabora videoinstalacións consistentes en debuxar cun pincel e tinta sobre auga obras pictóricas ben coñecidas, como Paisaxe fluvial na montaña, de Friedrich. Ao final de Art i Cinema. 120 anys d’intercanvis atópase unha peza enigmática: unha instalación do artista Tadzio titulada Condensación (2013). Trátase dun sarcófago totalmente branco que contén 80 DVD cos seus filmes preferidos da historia do cinema. Sobre unha parede vanse proxectando esas 80 películas, pero en branco, augurando o destino de toda obra. Segundo dixo o comisario Païni: un símbolo do esquecemento nas que todas elas caerán. Non hai mellor metáfora.
En mi educación sentimental, antes del conocimiento del arte fue el cine, igual que los tebeos fueron antes que la literatura, luego mi afición a dibujar y los estudios me llevaron al arte, y en estos últimos años me he dedicado a hacer críticas de cine para una revista digital. Mi relación con el arte y el cine siempre ha existido; he impartido clases de diseño y artes gráficas, he creado arquitectura efímera, cómics, diseñado revistas, ilustraciones, animaciones y montado exposiciones, alguna dedicada al cine. El cine como afición, el arte como oficio. Desde su nacimiento, el arte total del cine ha llamado la atención de los creadores. Igual que los pintores vieron en la técnica fotográfica una competencia, otros la vieron como una ayuda para plasmar su arte. Una obra cinematográfica se relaciona directamente con el arte, engloba la composición, la paleta de colores, la fotografía, la música, la literatura y la poesía… y otras técnicas propias del medio. El inicio del cine dio pie al espectáculo y al negocio, relegando el concepto arte, las vanguardias artísticas elevaron el nivel del cine espectáculo a cine arte. La forma, el color, el sonido y el movimiento alumbraron el arte total; algunos artistas influenciados por el cine buscaron la sensación visual del movimiento, desde el futurismo al arte cinético. Así como ciertos creadores elevaron la concepción del cine-arte, otros han querido mostrar sus obras a través de sus películas, los menos han intentado meterse en el interior de la obra del artista. El cine ha bebido del Arte y viceversa, en un trasvase continuo, aunque en estos últimos tiempos el “cine espectáculo” se nutre de un arte menor (aunque no despreciable), como son los cómics. Y creo que el mundo digital y la imagen de síntesis, marcan el inicio de algo diferente en el concepto del cine y del arte. (Evelio Gómez, diseñador: Arte y espectáculo, 2017)
EXPOSICIÓN: Art i Cinema. 120 anys d’intercanvis
ata o 26 de marzo de 2017
(Galiza-Catalunha) Nado en Caroi, Cotobade, en 1949. Profesor de Ensino Secundario, e de Cultura e Lingua Galegas (Proxecto Galauda). Autor do libro de relatos "E agora pasa un tren" (Biblos) e coautor de traballos de historia e antropoloxía: "América, América" (Roure), "Galicia a lo claro" (Popular), "El Islam en las Aulas" (Icària), entre outros. Membro de Furafollas Agrupación Teatral.
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés Pintura
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
* Crítica de arte Escultura Lito Caramés
A forza e a espiritualidade das esculturas de Jaume Plensa
* Carlos L. Bernárdez Pintura
As leccións do mestre Castelao
Chola & Lola | Laura Villaverde – Uma revolução que chega desde o rural
Posted On 29 Novembro, 2018 Tiago Alves Costa 0
Chola é mecânica, bloguer e youtuber. Em palco é autêntica, livre e soberana com um humor irresistível que abre a porta …
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Posted On 5 Abril, 2018 Tiago Alves Costa 0
"Nem chegam nem vão, só cavalgam o Caminho. São Ursúas, peregrinos à deriva."   Ursúas é a primeira longametragem do cineasta e …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


document_lang: gl

langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es de es pt es gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en sv en en en es gl en fr es es it fr pt pt gl zh de pt pt en ja pt gl pt fr es pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Cartas a Emilia Pardo Bazán (XV) - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Seguindo co asunto da língua galega, isto é o que dis en De mi tierra:
Débese la superioridad de Cataluña a varias causas bien patentes, entre las cuales descuellan las filológicas. Por culpa de la malaventuranza política de Galicia, el habla gallega vino a quedarse huérfana de literatura; y la literatura es para las lenguas lima que pule, barniz que abrillanta, mirra que conserva, nardo que perfuma, flor que adorna, savia que hace brotar y crecer el árbol. ¡Desdichada mil veces la lengua que carece de consagración literaria! Por ilustre que sea su origen, al cabo vendrá a convertirse en el aullido inarticulado de la fiera, en el grito salvaje del mísero labriego que habla a su yunta de bueyes poco más racionalmente de lo que ellos podrían contestarle. Atendido el tiempo que la lengua gallega permaneció sin letras, todavía es admirable que al exhumarla poco ha de entre el polvo de los huesos de Alfonso el Sabio y Macías, se prestase con tanta ductilidad a la rima; y no debe sorprendernos que cueste grandes esfuerzos su reorganización, ni censurar a los poetas si van a tientas formándose su propio vocabulario, si unos contradicen lo que otros establecen, y si en ocasiones se limitan a versificar ideas pensadas en castellano y laboriosamente traducidas al gallego.
Al afirmar que el atraso de la lengua gallega nace de su carencia de literatura, no me refiero solamente a las bellas letras. También es cultivo literario para un idioma la conversación entre gentes instruidas, el comercio epistolar, la oratoria sagrada y profana, los instrumentos públicos; y en Galicia esto se hace en castellano. No así en Cataluña, donde todas las clases sociales, para todos los asuntos de la vida, se sirven del habla provincial; por eso allí un leve chispazo bastó a encender la inmensa hoguera de la reinaixença literaria, y el idioma, convenientemente elaborado, flexible y abundante, facilitó las empresas de sus cultivadores.
Na Cataluña non se perdeu o catalán e na Galiza, en cambio, xurdiu un sentimento negativo pola língua galega. Ten que haber motivos fortes para que iso sucedese.
Vexamos primeiro como funciona a relación entre duas línguas distintas. As ideias que se teñen sobre ese asunto na España e na Galiza son simplificadoras, anticuadas, reducionistas e imperialistas. Nesa esfera segue habendo mentalidade autoritaria, de imperio, e vira tudo unha cuestión de xerarquia e desigualdade, superioridade, inferioridade, dominio e ansia de aniquilar o diferente.
O que se pensa en xeral na España, e tambén na Galiza, que niso non ten ideias proprias, é que as línguas estranxeiras se poden dominar morando algun tempo, que pode ser mui pouco, nos países onde se falan; que a língua estranxeira ¨se pega¨, é dicer, se pilla de ouvido como unha canción de moda; que a língua materna é sempre a mais forte; e que é doado ser bilingue e falar e escrever duas línguas no mesmo nível.
O de que as línguas se pegan, sobretudo aos pequenos, que, segundo esta teoría, non teñen nengunha dificuldade en aprender unha língua distinta da própria, é unha crenza ilusória que no noso país, Emilia, virou artigo de fe sen fundamento nengun. De feito, na década dos 70 do século pasado comprovouse, en experimentos que se fixeron en escolas canadenses, que, ao contrario do que se pensaba, cando se internaba a un cativo de língua inglesa nunha escola de língua francesa e ninguen lle ensinaba o francés, ese cativo, ainda que estivese submerxido nun ambiente de língua e cultura francesas, non aprendía o francés. Achouse que a língua non se pegaba ainda que houbese internamento no seu ámbito, que habia que aprendela, e que iso era xustamente o que facíamos os humanos desde o momento en que nascíamos. Descobriuse tambén a importancia da fase do silencio e escoita na aprendizaxe das línguas, é dicer, que antes de falar hai un longo periodo de escoita e familiarizacion co idioma que hai que respeitar; os pequenos non empezan a falar porque chegaron á idade de facelo, senón porque lles falan desde que nascen e escoitan o que precisan para empezar a falar eles. A língua materna non se pega, senón que se aprende na familia. Se un pequeno está nunha familia na que ninguén lle fala, non aprenderá a língua.
Pasado o tempo, estrañoume que ese novo coñecimento de como se aprendian as línguas non estivese divulgado. Non se vía diferenza entre a maneira en que se enfocaba o estudo dos idiomas antes deses descobrimentos e depois, a pesares de que o que se descobrira debia ter provocado unha mudanza radical. Nalgun momento perguntei aos que traballaban en escolas de idiomas cal era a explicación de que se seguisen facendo as cousas como antes. Era que non se enteiraran? Respondéronme que tudo iso se sabia entre especialistas, mas ese coñecimento non se filtrara ao público: era mais fácil seguir facendo as cousas como sempre, e habia muitos intereses criados. A enorme industria que xurdira baseada no ensino de línguas estranxeiras preferia non mudar de padróns e seguir cos modelos coñecidos.
Outra cuestión que semella ser descoñecida case por completo na España, e na Galiza tambén, é a das relacións que xorden na convivencia entre duas ou mais línguas. Un dogma ao que se lle da crédito ainda, sobretudo en lugares como a Galiza onde o patriarcado está mui enraizado, é o de que a língua materna ten mais forza que as demais, un poder permanente e absoluto como o da nai. Non parece haber coñecimento da complexidade lingüística que se cría nas situaciones de bilingüísmo, que van acompañadas case sempre de bicultura tambén. Na nosa Galiza, Emilia, non parece terse reparado en que, se o bilingüísmo fose tan fácil e a língua materna tan forte e permanente como se pensa, todos os galegos falarian castelán e galego sen problema e no mesmo nível, e a língua galega non teria decaído.
Coido, Emilia, que para falar das línguas estranxeiras e da relación entre a língua materna e as outras, é indispensável ter en conta o mal que se ensinan, a própria e as demais, na España e na Galiza, e o mal que se entenden. Non sei como seria nos teus tempos, mas nos meus e mesmo agora, porque niso nada mudou, o habitual é ir a clase de inglés anos e mais anos sen aprendelo nunca. O único que mudou desde a miña xuventude, cando non se lle daba importancia ás línguas estranxeiras, é que agora virou dogma que hai que aprender o inglés porque ¨fai falta para tudo¨, sen ter en conta que ese inglés que se exixe nos exames e nas oposicións non val para nada porque case nunca é inglés auténtico. A aprendizaxe das línguas estranxeiras que se fai habitualmente só vale para consumo interno e non resiste o confrontamento coa realidade exterior. Nisto, como en tudo, nótase na España, e na Galiza, o isolamento e a falta de trato normal co exterior que impuxo o catolicismo político. España virou o riso do mundo por non saber tratar co mundo de fora e pensar que podía inventalo, e o riso seria mais forte ainda se no exterior se soubese que a aspiración dos habitantes da España é ser funcionarios e que son eses funcionarios os que ensinan as línguas en todo o sistema educativo. O mundo inteiro quedaria pasmado se soubese o desatino que se impuxo agora no ensino: o de que, para que se aprenda o inglés ¨a fundo¨, den aula de algunhas asignaturas en ¨inglés¨ os que non saben inglés e teñen que inventalo. Vese o absurda e ridícula que é a forma en que se ensinan as línguas no noso país, en que agora mesmo os que non conseguirian aprender alemán, por exemplo, en muitos anos de ir a clase, apréndeno relativamente ben, nun ano, cando van a Alemaña con contratos de traballo, e non porque se lles ¨pegue¨, senón porque alá llo ensinan dun xeito adecuado e competente. Non se pode esquecer, ao analizar a cuestión da língua galega, sobretudo na relación co ensino, a acumulación de disparates que criaron muitos séculos de pésima formación intelectual e de falta de interese por todo o estranxeiro, que leva a crer que as línguas estranxeiras se poden aprender en versión española, sen respeitar os códigos lingüísticos e culturais, e con fonética, sintaxe e modo de pronunciar a estilo castelán.
O paso da inocencia monolíngüe e monocultural ao coñecimento e uso da diferenza entre línguas e culturas é mais difícil en países mui isolados histórica e xeograficamente, como son España e Galiza. Non sucede igual en todo o mundo, porque a inocencia é muito menor en países ou rexións de cruzamento ou de paso. Neses sitios hai mais consciencia de que o que se fala en outros países é diferente. A consciencia é tambén mais aguda en países arrodeados de outros países que teñen unha língua comun entre eles, como no Brasil, por exemplo, que é o único país da América do Sul no que non se fala español. Unha das razóns de que a atitude dos cataláns respeito ás línguas fose distinta da habitual en outros países da España é que Cataluña está perto da Franza e mantivo muita comunicación cos países do Mediterráneo; iso fíxoa menos inocente en cuestión de línguas e culturas e mais disposta a conservar a sua língua no meio de países que usaban as deles ou outras cando facia falta. Os cataláns, por estar menos isolados xeográfica e culturalmente, entenderon mellor a relación entre línguas e culturas que o resto da España.
A pesoa bilingüe está afeita a utilizar duas línguas en contextos diferentes e a ir dunha a outra con facilidade, sen ter que pensalo. Esa utilización das duas línguas vai unida case sempre, por non dicer sempre, a pasar dunha cultura a outra diferente, o que significa que a pesoa bilingüe está afeita a mudar códigos lingüísticos e culturais segundo sexa preciso. A sua capacidade de adaptación vén dunha consciencia profunda e irreversível da existencia de línguas e culturas distintas e de que cada unha desas línguas ten os seus códigos proprios de expresión e comportamento e responde a unha maneira de entender o mundo e de relacionarse con el. Isto é o que unha pesoa monolíngüe e monocultural non sabe até que o descobre e, ainda así, unha vez descoberto, terá que facer un grande esforzo de adaptación e seguramente será ¨estranxeira¨ en calquer língua e cultura que non sexa a sua.
A complexidade que vén de que haxa muitas línguas non é unha desgraza nen un atraso, senón unha fonte de enriquecimento cultural e espiritual, e haberia que cultivar esa complexidade en lugar de querer acabar con ela. Mas tambén é certo que non todas poden estar no mesmo nível ao mesmo tempo. As línguas predominantes non son as mesmas nunha época e noutra e non adquiren predominancia por seren mellores que as demais. A predominancia vén de que, por diversos motivos, conseguen maior criatividade que as outras nunha época determinada. Non pode haber a mínima dúbida de que na Galiza o castelán adquiriu predominancia sobre o galego. Preferiron pensar muitos dos que se ocuparon da Galiza que esa predominancia foi imposta pola forza. Pensaron alguns incluso que os galegos, se os deixasen, falarian galego e non castelán, por ser o galego a língua da Galiza. Abondaba, segundo os que así pensaban, con ensinalo nas escolas e utilizalo na administración pública para que virase a língua principal da Galiza, ou a única talvez. E isto lévanos á cuestión principal que haberia que expor en relación coa língua galega: a de se hai vontade de falala, conservala e acrecentala, de ¨resucitala¨ como língua viva e criativa.
Seguiremos falando disto da relación entre as línguas, Emilia.
(Galiza-Inglaterra) Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e na de Madrid, licenciándose nesta última en Pedagoxía en 1960. En 1962 casou con Fernando Pérez-Barreiro Nolla, co que en 1964 se traslada a Londres, onde traballou como tradutora, residindo desde 2008 en Lancaster (Inglaterra). Membro fundadora do Grupo de Traballo Galego de Londres, ten colaborado con distintas publicacións galegas, como Grial, A Nosa Terra e Sermos Galiza, así como nos programas de radio da BBC. En 1980 obtivo o certificado da Faculty of the Astrological Studies de Londres. Obra: Ensaio: Cartas a Rosalía, 1981, Edicións do Castro; Introducción á Astroloxía, 1983, Xerais; Dentro e fóra, 2002. Traducións: Contos de Andersen, 1983, Edicións do Castro; Alicia no país das marabillas, de Lewis Carroll, xunto con Fernando Pérez-Barreiro, Xerais; Alicia do outro lado do espello, Xerais; Fábulas de Esopo, 1997, Laiovento.
You might also like
* Crónicas Eduardo Ribas Fernandes Kerley Carvalhedo
“Piruá”, por Kerley Carvalhedo
* Crónicas Maurício Gomes
“Café amargo” por Maurício Gomes
“Eu, o troféu e a solidão”, por Kerley Carvalhedo
“Fazer rede” por Fausta Cardoso Pereira
Posted On 27 Setembro, 2018 Fausta Cardoso Pereira 0
Abrir a porta e respirar o entusiasmo do novo. Olhar em frente e não saber por onde começar. Encantar-me com …
Freedonia: un concerto en Nova York?
Posted On 17 Julho, 2018 Estela Pan Vázquez 0
Perante a Praia de Riazor –pois os ventanais deixaban ver a paisaxe a mediodía– emprázase a banda Freedonia ás 12:30 …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt fr pt pt pt gl pt gl gl pt gl pt gl gl pt gl pt gl gl pt gl pt gl en fr en en en en pt en ca gl gl gl zh pt pt it de gl pt pt en vi pt pt pt vi es pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Entrevista a Marcos Nine - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Audiovisual Cinema Entrevistas Marcos Nine
– Palavra Comum: Que é para ti o cinema e o trabalho audiovisual?
– Marcos Nine: Esencialmente un medio de expresión. Serve para contar historias, para transmitir ideas, para informar, para distraer, para reflexionar… Pero con independencia de todo iso, para min é a principal maneira que teño de proxectarme a min mesmo. O cinema converteuse no medio que me permite canalizar os meus sentimentos e que cobren forma, ó tempo que serve como testemuño dun determinado momento.
– Palavra Comum: Como entendes o processo de criação artística?
– Marcos Nine: Existen un monte de respostas tópicas a esta pregunta e creo que todas son “correctas”. A min gústame a idea de “procura”. Crear significa ir na procura dalgo. Ás veces intúes o que, pero o máis estimulante é atopar algo diferente ó que estabas a buscar. Tamén me interesa a idea de “camiño cara ningures”. Tendemos sempre a poñernos “metas”, pero a realidade na creación é que as metas son un ente ficticio. Nunca chegas a ningures, unha vez cres que alcanzas un resultado desexado, daste conta de que existe todo un mundo máis alá de onde ti estás.
E xa de xeito máis persoal, considero a creación como unha especie de deconstrución da realidade. Para min é moi importante realizar un proceso de abstracción da realidade, chegar á esencia do que quero dicir e a partires daí reconstruír de novo. Penso que unha das grandes cualidades que debe posuír calquera creador é a capacidade de illamento mental que che permita abstraerte de tódalas interferencias exteriores e operar desde aí.
– Palavra Comum: Qual consideras que é -ou poderia ser- a relação entre o cinema e outras artes (literatura, música, etc.)?
– Marcos Nine: Está claro que nese aspecto en Galicia temos unha carencia de sinerxias entre as distintas artes. De entrada hai que rachar con certa visión elitista que considera que existen unhas artes “maiúsculas” e outras menores e a partires daí fomentar o contacto entre disciplinas. Non me gusta a idea dos compartimentos estanco, e pensar que existen moitas artes diferentes. Considero que existe a arte como concepto xenérico, ó igual que a cultura, e que as disciplinas son medios de aproximación á arte. Nese sentido carece de importancia se o fas a través da literatura ou da pintura, porque o importante é a obra e non o formato. Creo que deberíamos fomentar a hibridación en tódolos sentidos.
– Palavra Comum: Quais são os teus referentes (num sentido amplo)? Quais deles achas que não são (ainda) suficientemente (re)conhecidos?
– Marcos Nine: Cústame poder dicir referentes concretos porque creo que os autores somos “seres referenciais” no sentido en que todos nós, con independencia de manifestar unha tendencia consciente cara unhas formas ou estilos, somos froito da influencia que exercen sobre nós tódalas obras que “consumimos”. A música, os libros, as imaxes, en moitos casos ata é posible non coñecer ós autores, ou manifestar a súa influencia de forma inconsciente, pero o certo é que están aí, presentes na túa obra do mesmo xeito que está presente a época na que che toca vivir.
Se nos circunscribimos ó ámbito da conciencia considero que no cinema o expresionismo alemán representa a excelencia á hora de narrar con imaxes e a montaxe soviética, representada en nomes como Vertov, Pudovkin ou Einsenstein é o xerme da linguaxe audiovisual. En ambos casos, as obras parécenme fontes das que aprender e de descubrimento permanente. Fóra destes exemplos, admiro profundamente a Chris Marker, máis alá dos seus filmes, admíroo intelectualmente e pola súa capacidade para metamorfosearse constantemente a medida que van cambiando os tempos. Admiro ós grandes narradores sexa cal sexa a súa disciplina, Lubitsch no cinema, Dostoievski na literatura, Alan Moore no comic, etc. E o gran referente dentro do cinema galego foi José Ernesto Díaz-Noriega “JEDN”, que foi a persoa que me rachou tódolos esquemas e prexuízos que podía ter á hora de facer filmes. Creo que a súa figura nunca vai estar recoñecida como debería así que me sinto especialmente afortunado por ter coñecido a súa obra e poder traballar con ela.
– Palavra Comum: Que caminhos (estéticos, de comunicação das suas criações à sociedade, etc.) estimas interessantes para o audiovisual hoje -e para a cultura, em geral-?
– Marcos Nine: Creo que estamos nun proceso de “alfabetización audiovisual”. Pasamos dunha era onde a expresión estaba dominada pola palabra e estamos mudando cara outra onde a expresión comeza a ser dominada pola imaxe. Por tanto considero que precisamos con urxencia traballar na didáctica audiovisual. Por outra banda, creo que estamos no momento de comezar a explotar o valor testemuñal que ten o audiovisual. Neste momento estamos en condicións de comezar a construír o que será a nosa memoria futura, por tanto non só resulta primordial crear obras senón traballar na procura do material xa existente, almacenalo, clasificalo e poñelo ó servizo das persoas. Se como pobo non creamos unha memoria visual de nós mesmos, a nosa cultura correrá serios riscos a medio-longo prazo.
– Palavra Comum: Que perspectiva tens sobre o estado actual do cinema aqui, e que conexões encontras com outros espaços culturais (Lusofonia, etc.)?
– Marcos Nine: O cinema galego actual atópase no mellor momento da súa historia. Esto é así porque nunca antes existiron tantos autores, con propostas que van desde o cinema máis estandarizado ó máis radical, e que están a ter unha gran repercusión máis alá das nosas fronteiras.
En canto ás conexións co mundo da lusofonía, atopámonos como en moitos outros casos cun problema político. Para que existan espazos de confluencia entre Galicia e o mundo lusófono debe fomentarse a existencia deses espazos. En caso contrario, o que nos atopamos son casos puntuais que teñen que ver con accións persoais. Con respecto ó cinema podo poñer varios exemplos. O pasado ano nas Xociviga do Carballiño convidouse a directores de Festivais de cine portugueses e proxectáronse filmes de Portugal, desde A manhã submersa de Lauro António a unha retrospectiva de curtametragems do Festival de Évora. Con posterioridade, a raíz diso, eu estiven convidado no Bragacine onde se puido ver unha obra miña e O Apóstolo de Fernando Cortizo e ambas resultaron premiadas. No Curtocircuito do ano pasado presentouse o proxecto Porto Post-Doc e na súa primeira edición contou cun foco de Novo Cinema Galego. Lois Patiño traballou nunha obra producida polo Festival de Vila do Conde. A Mostra de cinema periférico (S8) adica a súa edición 2015 ó cinema experimental brasileiro. Quero dicir con todo isto que a vontade por parte dos autores e dos eventos cinematográficos que hai en Galicia, existe, o problema é que se non hai unha vontade política de establecer mecanismos de colaboración, todo queda reducido ás iniciativas persoais e así é extremadamente complicado que chegue a consolidarse nada.
– Palavra Comum: Que projetos tens e quais gostarias chegar a desenvolver?
– Marcos Nine: Estou a traballar nun proxecto multidisciplinar que xoga coa idea do test de Rorschach. O primeiro paso é unha exposición titulada “Atmósferas para un cambio educativo” que se inaugura na Normal de Coruña o 14 de maio. Aí teño montada unha instalación da que estou especialmente contento e que me permitiu xogar coa linguaxe do espazo fora da pantalla. É un proxecto que se centra na formación da personalidade e sobre todo da percepción da imaxe, de como ante imaxes que se caracterizan pola abstracción tendemos a buscar elementos recoñecibles e a reinterpretala non polo que a imaxe é senón por como nós somos.
– Palavra Comum: Que achas de Palavra Comum? Que gostarias de ver também aqui?
– Marcos Nine: Gústame moito. Creo que entronca directamente coa idea de punto de encontro entre creadores que demandaba antes cando falaba da falta de sinerxias. Serve para saber “de que pao vamos”. O que máis me gostaría ver son mostras de obras dos autores que participamos. Agora mesmo en internet existe sobredose de información e precisamos lugares que nos orienten sobre onde atopar a información que nos interesa. Nese sentido creo que as publicacións online non só deberían servir para que os autores nos expresemos senón para que ademais amosemos o que facemos.
(Galiza) Ramiro Torres nasceu na Corunha no 1973 e estudou Graduado Social. Tem publicado poemas na revista 'Poseidónia' e 'Agália', assim como no blogues 'A fábrica' e 'A fábrica da preguiça'. Inaugurou as edições do Grupo Surrealista Galego com o seu livro "Esplendor Arcano".
You might also like
* Entrevistas Ledicia Costas
Entrevista | Ledicia Costas: “Son unha escritora bastante instintiva”
* Entrevistas Poesia Rebeca Baceiredo
Entrevista | “O Canto da Sibila” de Rebeca Baceiredo
* Entrevistas Estela Pan Vázquez Teatro
Entrevista a Carlos Caetano Biscaínho Fernandes
Afectos de Carla Carbatti, José António Lozano e Luís Filipe Sarmento no Raias Poéticas 2018
Posted On 23 Junho, 2018 Palavra Comum 0
Afectos de Carla Carbatti, José António Lozano e Luís Filipe Sarmento no Raias Poéticas 2018: A Revista Palavra Comum foi …
Raias Poéticas 2018 (4): José António Lozano
Posted On 12 Junho, 2018 Palavra Comum 0
"Raias Poéticas 2018 (4): José António Lozano": A Revista Palavra Comum foi Media Partner do Raias Poéticas - Afluentes Ibero-Afro-Americanos …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: ca gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es ca ca en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en de en en en es pt en ca es gl gl ko pt pt pt de gl pt pt en de gl pt pt oc gl en gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
"Els límits del silenci. La censura del teatre català durant el franquisme", de Sharon G. Feldman e Francesc Foguet - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
En fin, o presente libro non só mostra as arbitrariedades da censura e de como a censura pode «arruinar» un dramaturgo, un escritor, senón, tamén, que a censura franquista non se dirixía soamente conta o contido da obras, senón contra o idioma en que estaban escritas. É dicir, o escritor en castelán enfrontábase a unha férrea censura. O escritor, o dramaturgo en catalán sabía que polo simple deito de estar escrita a obra na súa lingua, a censura sería aínda máis dura: o idioma en si xa era censurado.
A censura era un instrumento máis do xenocidio cultural que se intentou perpetrar en Cataluña. Xenocidio que, a partir da derrota dos fascismos europeos en 1945 non podía realizarse de forma «aberta», tal e como intentara levarse a cabo de 1939 a 1945.
Nestes momentos de resurrección do nacionalismo español máis cutre, cómpre dicirmos ben alto que estes resurrectos son herdeiros do franquismo e que como o franquismo queren, simplemente, outra vez, cometer un xenocidio cultural en Cataluña… e de paso non só en Cataluña, baixo formas máis ou menos «democráticas» ou amparadas pola «lei». E para afirmarmos isto último non fai falta ser independentista, senón mirar a realidade de fronte e as manifestacións de dirixentes políticos e ministros do PP e outros.
En fin, un libro que paga a pena ler e do que se poden tirar ensinos para o presente.
You might also like
* Cinema Laura Villaverde Teatro
Chola & Lola | Laura Villaverde – Uma revolução que chega desde o rural
* Entrevistas Jaime Rocha Poesia Teatro
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
* Entrevistas Estela Pan Vázquez Teatro
Entrevista a Carlos Caetano Biscaínho Fernandes
O grupo de teatro Chévere
Posted On 13 Dezembro, 2017 Xesús González Gómez 0
"O grupo de teatro Chévere" é um artigo de Xesús González Gómez da série "Ler teatro".
“As cancións que lles cantaban aos cativos”, de Raúl Dans
Posted On 15 Novembro, 2017 Xesús González Gómez 0
"As cancións que lles cantaban aos cativos", de Raúl Dans: Afirmar que Raúl Dans é un dos autores teatrais galegos …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies