langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
valor engadido – como, logo existo
Por admin 2 junio, 2013 varios
Lembro que cando Carmen estaba en estado semellaba que no mundo non había máis que mulleres embarazadas. Era cando acababas por pensar se na preñez non habería unha certa dose de mimetismo…
Logo, cando paseabas polas rúas tirando do carriño, seica todas as mulleres deran a luz ao tempo e non vías máis que coches de bebé. Entón xa te atopabas abertamente ante unha situación de contaxio, case de epidemia…
Disque, agora, este fenómeno xa ten a súa etiqueta e, con ela, unha explicación racional, máis ou menos lóxica, seudocientífica, avalada pola garantía da ciencia: os entendidos falan de visibilidade e invisibilidade.
As persoas, as situacións, os obxectos… son máis visibles (para cada quen) na medida en que teñen un significado ou existencia real.
Desde hai uns meses vexo ‘celíaco’ por todas partes.
Hoxe, sen ir máis lonxe, o Faro de Vigo entrevista a unha nai celíaca con tres fillos tamén intolerantes ao gluten.
Na revista Eroski Consumer que collimos hoxe na compra (número de maio) o problema das alérgias e intolerancias alimentarias é tema tanto de portada como da sección ‘afondo’.
Antes que lle diagnosticasen a Alba a intolerancia ao gluten, apenas escoitara falar dela, nunca me parara a pensar sobre as consecuencias de que o teu corpo non asimile o gluten (ou a lactosa, a fructosa…), ou de que abertamente rexeite os froitos secos, ou o ovo, o leite e os seus derivados… desencadeando unha crise que che pode levar á morte.
Non te paras a pensar que, por exemplo, o carro da compra para unha persoa con intolerancia pode chegar a ser un 50% máis caro que a compra sen reservas.
As propias persoas con alerxias ou intolerancias alimentarias explicitan os seus medos cando se trata de comer fóra de casa. Senten, en todo momento, unha clara desconfianza por non teren a certeza absoluta de que  todos (absolutamente todos) os alimentos e condimentos que forman o prato que lles poñen diante están ausentes do obxecto da súa intolerancia; resultan dominados pola inseguridade que produce saber que a crise pode chegar mesmo dun prato totalmente ‘limpo’ de alerxíxenos que foi asado nun forno no que quedan trazas da cocción do prato anterior.
Ou pola limpeza dos utensilios, da meseta de traballo, dun leve e simple despiste…
Por iso, porque grazas a Alba o problema se fixo visible para min, procuro e atopo en internet que son poucos, moi poucos, os restaurantes galegos que poden lucir na súa porta a etiqueta ‘sen gluten’.
A Asociación de celíacos de Galicia (ACEGA), coa garantía da Federación Nacional (FACE) ten na súa páxina a relación completa e actualizada de establecementos que teñen convenio con eles e que, polo tanto, ofrecen absoluta garantía. Hai outra páxina web (Viajar con celíacos) que amplía levemente o listado diferenciando os restaurantes que sinxelamente ‘coñecen o tema’, os que poden estar preparados a través de reserva e aviso previos, e aqueles restaurantes que contan na súa carta habitual con pratos aptos para celíacos.
A maoioría de restaurantes son anónimos, dos que non teñen lugar nas guías gastronómicas e responden máis a unha cuestión de visibilidade (unha filla, o curmán, ese amigo, aquela veciña… a mesma cociñeira…) que de auténtica convicción.
A clave está non en preparar pratos aptos para…, senón en cociñar para o gourmet máis esixente teña este as características indiviuais que teña (intolerancias, alerxias…).
Claro, non é doado… pero aí pode ser onde os grandes cociñeiros poñan en práctica os motivos da súa auténtica valía, aquilo que os fai realmente diferentes á mediocridade.
Que un restaurante poida acoller e satisfacer a todo tipo de clientes (celíacos, en silla de rodas, etc.) pode ser un valor engadido á hora de que as guías valoren os establecementos.
No meu caso, a partir de xa, é unha realidade.
Etiquetado en: opinión, retrincos
← o victor. un restaurante con evocacións literarias
sabino. un respiro desde o máis profundo da crise →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


document_lang: gl

langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl es es gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en pt de fr en es en gl de gl es es gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
restaurante brac en braga – como, logo existo
Por admin 17 septiembre, 2016 portugal, restaurantes
Restaurante Brac en Braga: local rompedor, colorista, fermoso; trato amable e acolledor; comida en modelo buffet, sen grandes pretensións, pero moito máis que digna e a un prezo sen competencia.
En moitas ocasións temos falado do prezo dos restaurantese e da proporción (ou desproporción, en demasiados casos, despropósito) entre o que comes e o que pagas.
Hoxe, por 12 euros cada un, comimos ben: cantidade, variedade, sabor…
O Brac está en Braga, no campo das Carvalheiras. Trátase dun local fermoso, de corte moderno, con estilo, un chisco escuro pero con moita cor, con detalles na decoración realmente rompedores. Moi, moi atractivo.
Ademais, e como é veciño da Domus da escola velha da Sé (proxecto museístico sobre a Braga romana e a muralla medieval), ten todo un ventanal interior aberto ás excavacións históricas.
Por último, unha terraza aberta ao Campo das Carvalheiras pecha o círculo da confortabilidade deste atípico local.
A oferta ao mediodía céntrase no bufette.
Pode ser o básico: bufette de salgados con bebidas (auga, limonada…) por 8€; con viños ou con bufette de sobremesas: 10€; bufette completo (salgados, sobremesas e viños): 12€. Optamos polo completo.
Os entrantes céntranse nas ensaldas, ben pre-elaboradas, ben cos ingredentes soltos para que ti mesmo a compoñas (leituga, tomate, atún, pasta…).
Ensalada de leituga, xudías verdes, ovo cocido, tomate cherry e pataca murro
Ensalada de garvanzos con bacallao, ovo cocido e cebola
Ensalada de fabas con atún
Ademais, uns cogumelos salteados, follados de salchicha e empanada de queixo e xamón de york.
Logo, cada día hai unha oferta de tres pratos quentes que anuncian semanalmente no facebook. A proposta de hoxe era unha crema de verduras, arroz de marisco e costela mamiña asada no forno con acompañamento de patacas murro, cenorias baby e coliflor.
Para sobremesas: un pratiño de queixos con marmelda de amorodos, unha torta de chocolate, froita laminada (laranxa, sandía, melón e amorodos), mousse de chocolate e mousse de mango.
O único bocado que me deixou indiferente foi o arroz; non son moito de arroces de marisco portugueses e este en concreto tampouco era dos mellores.
Do resto, as ensaladas son ensaladas e o produto era bastante bo (ollo, que ninguén espere bonito do norte) e hai tres ou catro vinagres e aceites diferentes para condimentar ao teu gusto; a crema de legumes na liña das cremas de legumes portuguresas: deliciosa; a carne, dentro do que é a costela mamiña (a min gústame, especialmente ao caldeiro), moi rica…
En fin. Unha comida para recordar… por 12 euros.
Se andades perdidos por Braga con ganas de comer ben, moito e barato, unha opción moito máis que recomendable.
Campo das Carvalheiras s/n
Prezo: Carta: 25€. Buffet: básico: 8€; con viño ou sobremesas: 10€; completo: 12€
Etiquetado en: portugal, portugalNorte, restaurantes
← santiago bidea, pensión rústica-restaurante
beiramar. marisco en estado puro →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es pt gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt vi gl en gl es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
nova incorporación na illa – como, logo existo
Por admin 14 julio, 2013 pontevedra, restaurantes, salnés
No local que antes ocupaba o Bar Cabodeiro.
Local histórico onde os haxe de reunión de futboleiros; alí vin os últimos Celta-Depor (ou Depor-Celta, que de todo houbo), arrodeado de siareiros dunha e outra cor, diría que a partes iguais (aínda que quen ten peso realmente na Illa son os Carcamáns).
Pasei moi bos momentos. Outros non tanto.
Puxérolle por nome Bar-Restaurante Pescador.
En todo (o espazo en si, a decoración, a terraza, o servizo…) domina o bar sobre o restaurante. Por outra banda, como é habitual na maioría dos locais da Illa.
Fóra, o encerado coas propostas do día.
Porque o Pescador, e ademais dunha abundante proposta base máis ou menos fixa e centrada nos típicos tópicos, funciona en función do mercado do día, ou, o que é o mesmo, do produto da ría.
Cociña caseira, do mar, sinxela, sen extravagancias, sen desacreditar unha materia prima que adoita ser de primeira.
Somos catro (Roi non conta, aínda que cando se pon a comer…, de caste vénlle ao rapas…) e pedimos tres primeiros e tres segundos. De beber, sangría e un par de cocacolas. A sangría, para o meu gosto, un pouco pasada de canela.
De entrante unhas croquetas (hoxe son de mexillón; moi boas, cremosas, untuosas, saborosísimas), unhas navallas e uns mexillóns; tanto as navallas como os mexillóns son de primeira e están tratados con moito sentido.
Os entrantes aproban con folgura, diría que globalmente cun notable alto.
De segundo, un arroz de mariscos para dúas persoas e unha parrillada de carnes.
O arroz, en efecto, é o que promete: arroz de mariscos (aínda que se achega moito aos mariscos con arroz). Lagostinos, gambas, zamburiñas, calamar, ameixas… Arroz meloso, con sabor a mar, rico, moi rico.
Para o meu gusto (e non son quisquilloso) as carnes están un chisco pasadas de máis.
As racións son xenerosas.
Un par de xeados, un par de cafés e pagamos os vinte euros por persoa. Non está mal. Semella un prezo axustado.
Hai que darlle tempo pero apunta boas maneiras.
Quizá limar un pouco o servizo, parece algo fóra de rodaxe e semella un pouco superado, algúns dos tempos resultan excesivos.
Bo lugar para darse unha alegría de produtos da terra ou para un prato combinado ou bocata (moi bos prezos) ao levantarse da praia.
Rúa do Cabodeiro 60
A Illa de Arousa (36626)
GPS: 42° 33′ 46.84"N   8° 51′ 38.23"W
Localización en Mapas de Google
Etiquetado en: galicia, pontevedra, restaurantes, salnés, tradicional
← dicionario de alimentación e restauración
alí onde fores, fai o que vires →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl ur gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
os mellores restaurantes de galicia. fontes – como, logo existo
Por admin 7 octubre, 2012 varios
Trátase dun proxecto que vén de vello.
En concreto desde que fixen este mesmo estudo para o Norte de Portugal.
A cuestión central era ver o trato que dan as guías gastronómicas aos restaurantes galegos e logo contrastar estes datos coas opinións das xentes de á pé.
Para o primeiro paso, apenas había dúbidas: Repsol e Michelín son as guías de máis difusión e, a día de hoxe, case as únicas que sobreviven á crise; clásicos como Gourmetour xa son historia.
A principal discrepancia comigo mesmo foi no momento de decidir se Lo mejor de la gastronomía entraba no estudo ou non. Ao final, entre a sona de elitistas e o criterio un tanto caprichoso que se lle adxudica nalgúns círculos gastronómicos, decanteime por non incluílo. E todo caso, estes son os seus datos: Casa Solla, Marcelo, Culler de Pau e Pepe Vieira, 8 puntos sobre dez. Banastería, Casa Pardo, El Refugio, Galileo, Rotilio, Maruja Limón e Playa Club, 7 puntos, e Mesón O Pote, 5,5 puntos.
O problema de máis peso xurdiu á hora de coñecer a opinión dos usuarios.
O primeiro sesgo atopámolo en que os datos deben saír necesariamente de Internet, polo que a poboación xa ten un claro elemento de desvío. Sen valorar nin o sentido nin a intensidade desta desviación, está claro que existe e debemos considerala.
O segundo elemento a ter en conta é que, para adquirir algún valor, o número de opinións ou valoracións dun mesmo local debe ser significativo. Non nos vale un restaurante cunha altísima cualificación resultado de catro opinións (ninguén nos garantiza que non se trate dos votos do dono, de dous dos seus curmáns e do cuñado).
Tampouco nos valen as opinións que asoman desde blogs coma o presente.
Son moi poucos os sitios Web dedicados á restauración nos que os usuarios podemos participar e puntuar.
Se ben Zagat é un peso pesado neste perfil, a súa penetración en Galicia é practicamente nula. Haberá que estar ao loro para ver que xiro toma despois de ser fagotizada polo xigante Google.
Verema é outra páxina de éxito…  limitado ao que é o seu inicio e interese central: os viños. A sección de restaurantes non pasa de ser anecdótica; entre os galegos, son poucos os que acumulan máis de 5 opinións; atopar restaurantes con máis de 10 votos resulta case imposible. De todas maneiras, utilizamos os datos de Verema de cara a desfacer empates na puntuación.
O único site que empeza a asomar timidamente a cabeza no tocante á participación dos usuarios é TripAdvisor. Son moitos os restaurantes que pasan dos dez votos e hainos que chegan aos cincuenta.
Do resto, intentos como atrapalo.com ou guiadelocio.com, non merecen nin a mención. Por certo, e neste senso, destacar que a sección de participación de usuarios de viamichelin.com tamén carece de fiabilidade: un restaurante como Solla, con unha estrela na guía, ten 2 votos de afeccionados.
En próximas entregas veremos o xeito concreto de facer a clasificación (Os mellores restaurantes de Galicia. Metodoloxía) e, claro, os resultados obtidos (Os mellores restaurantes galegos. Resultados).
Etiquetado en: galicia, guías, restaurantes
← padalear co cerebro
os mellores restaurantes de galicia. metodoloxía →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
que valorar dun restaurante. outras visións – como, logo existo
Por admin 17 febrero, 2011 varios
No capítulo anterior (Que valorar nun restaurante. A guía Zagat), veíamos como, dentro da subxectividade de toda valoración, as cousas poden estar máis ou menos claras. Sabemos quen, que e como valora o restaurante.
Por desgraza, a maioría das guías coñecidas están no extremo contrario.
Gourmetour, por exemplo, deixa claro que para a elaboración da súa guía conta con 67 inspectores que valoran os restaurantes seguindo ‘o seu criterio experto’.
Non se dubida desa experiencia ou do bo criterio dos inspectores. O problema é o de descoñecer como e por que un restaurante recibe 8,50/10 e outro 8,25. Como se chega a establecer unha diferenza de 25 centésimas sobre dez puntos?
O paradigma desta situación pode ser Michelín.
Arrasa en España, moi por riba das guías nacionais (agás, quizáis e ultimamente a Repsol), e os criterios para outorgar as súas prezadas estrelas son un dos grandes misterios da humanidade.
A guía vén acompañada por unha ficha para a participación dos lectores que aporta algo de luz: pide valorar (cualitativa) o servizo, o marco, a mesa e a relación cualidade-prezo.
Nalgún momento Rafael García Santos escribía en Lo mejor de la gastronomía, nunha das súas introducións, que ‘non existen as matemáticas gastronómicas’, e que tampouco ‘os seres humanos temos igual padal, cultura, prioridades…’. Estamos ante unha guía que se centra na comida e que apunta como ‘posibles criterios para valorar’, ‘a cualidade dos produtos’, ‘a exactitude no punto de cocción’, ‘a harmonía entre os distintos elementos do prato’ ou ‘a plasmación dos sabores’. Algo é algo.
Entre as guías españolas, a máis transparente é a Repsol. Ademais de apuntar que está asesorada pola Academia Española de Gastronomía, deixa máis claros os criterios que os casos anteriores, diferenciando unha valoración xeral de locais, dos criterios para outorgar os seus soles.
No tocante á valoración xeral, ten unha parte cualitativo-descritiva (referida a ‘servizos’: tipo de cociña, ambiente e decoración) e outra máis valorativa para os produtos i especialidades do restaurante (valoración a base de Insuficiente-Suficiente-Bo-Notable-Sobresaliente para aspectos como a adega, o servizo de viño, o aceite de oliva, as carnes, os peixes e os mariscos, os doces, cafés e infusións, e prezo medio).
Para a concesión dos soles os criterios a empregar son: o estilo de cociña, o emprazamento, o servizo, a adega, o municipio, o nivel gastronómico da zona e a relación cualidade-prezo.
Que valorar dun restaurante. Entrega 1
Que valorar dun restaurante. Entrega 3
← que valorar dun restaurante. a guía zagat
de novo en shis →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
unha segunda vida para o loxe mareiro – como, logo existo
Por admin 31 julio, 2013 varios
Leo por aí –‘Loxe Mareiro, o terceiro tempo de Abastos 2.0’, por Marta Fernández en Gastroeconomy- que tralo falecemento de Nacho Salorio, foi desexo da súa dona Emilia que o sono dos dous, o Loxe Mareiro, pervivise máis alá deles e coa mesma filosofía, co mesmo sentido de acollemento e espírito vital.
Foi así que un día Emilia Graña se presentou no Mercado de Abastos de Compostela para ofrecer a Iago Pazos e Marcos Cerqueiro a continuidade do seu local no paseo marítimo de Carril. Desexaba que a súa casa-bar mantivese a atmosfera ‘emocional’ que era o seu sinal de identidade, que o paso por aquel espazo paradigmático seguise a ser unha ‘experiencia inolvidable’.
E decidiu que 2.0 era a forma do seu zapato.
E foi así que o Loxe mareiro se transformou, despois do Abastos e o Ghalpón, no terceiro proxecto do universo 2.0.
Quixo a deusa Fortuna que nos tempos  nos que o novo Loxe aínda vivía só na imaxinación, se cruzase no seu camiño o cociñeiro Iván Domínguez, quen ata maio fora man dereita de Marcelo Tejedor (e, en moitos casos, mans dereita e esquerda).
Coa nova incorporación o Loxe matizou o deseño dos primeiros tempos de xestación.
Pasaba a formar parte do universo 2.0, polo tanto había de manter a filosofía de ‘espazo gastronómico’: produto, raíces, técnica, sinxeleza, meco…, e traballo.
A experiencia e valía recoñecida de Iván Domínguez como cociñeiro resultaron ser un valor engadido. Con el ao mando da cociña había que arriscar, pensar en novos retos, formularse aspiracións gastronómicas que non entraban no modelo 2.0, avanzar cara a unha cociña de ‘longo percorrido’ e maior proxección, falar, agora si, dun ‘restaurante gastronómico’.
O cambio físico foi radical.
Nova distribución de espazos, encalado de muros interiores, máis luminosidade, madeiras claras -piñeiro ao vivo-, substitución do lila por un azulón máis neutro, sinxeleza, ausencia de elementos ornamentais, vaixela simple…
Xa non se trata do salón de casa de feitura tradicional no que recibir amigos. Nos tempos que corren os amigos acóllense mesmo na cociña, arredor dun vaso de viño, nun espazo diáfano ao que os novos anfitrións quixeron dotar dun ambiente de ‘casa de comidas’, de ‘ghalpón’, de ‘taberna mariñeira’ adaptada á estética do século XXI.
A proposta gatronómica, en continuo movemento, toma como punto de partida a revisión dos pratos de Abastos. Logo, aos poucos, chegan as ‘creacións’, o sacar o máximo zume dos produtos locais propios de cada tempada, un concepto de ‘casa de comidas’ coas receitas da zona despois de darlles ‘unha volta’ na cabeza de Iván.
Sinxeleza e frescura, son os condimentos dunha cociña que se pretende directa e divertida e na que se tenta non abusar do ingrediente técnico.
O modelo consta de tres propostas diferentes:
A Explanada: longas mesas compartidas na terraza a medio metro do mar para gozar da que bautizaron como ‘cociña miúda coas mans’, cantidades que se miden como ‘puños’, entre a tapa e a ración, de berberechos, percebes, xoubas…; tamén tortilla, empanadilla, cóctel de gambas… A un prezo medio de 5€ puño.
O Comedor: espazo tradicional como concepto pero innovador na liña do 2.0. Por primeira vez hai unha ‘carta’ máis ou menos ríxida; entrantes: ensalada ‘normal’, salpicón de peixe sapo, ameixas de Carril…; pratos: pescada á romana, unha ‘tallada’ de peixe, un peixe enteiro para compartir a mesa. Sobremesas.
A Mesa da cociña: sería a reconversión da ‘cociña a porta pechada’ de Compostela ao espazo Loxe Mareiro. Mesa comunitaria na cociña, para 8-14 persoas, e tres propostas de menú da casa. Un básico, con nove ‘pases’, por 45€; o ‘Déixate levar’, por 15€ máis, e o ‘Menú #Abastada’, a partir de 60€ e, como en Santiago, ‘a porta pechada’.
O noso paso polo ‘comedor’ podedes lelo na próxima entrada: Unha experiencia inolvidable
← un tesouro agochado na illa de arousa
unha experiencia inolvidable →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: en en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
silentium, genius is meditating – como, logo existo
Por admin 24 febrero, 2010 varios
Lembro que este, ou parecido, era o cartel que colgaba meu irmán maior na porta do cuarto (común) cando non quería que se lle molestase (e menos eu). Agora descubro que non era máis que unha suma de barbaridades.
Onte, mentres disfrutábamos da charla de Ferrán Adriá na Universidade de Vigo, non sei por que me pasou pola cabeza aquela estrafalaria invención dalgún tolo especialista en asasinar linguas sen importarlle que fosen clásicas ou máis modernas. Non podemos negar que xa hai unas anos que somos un par de números máis dentro da lexión de admiradores de Ferrán Adriá. Nunca o viramos en persoa e moito menos tivemos o privilexio de comer en El Bulli. Tentar… si que o levamos tentado, por activa e por pasiva, pero… Disque cada vez nos quedan menos oportunidades…
Alá polo principio deste século, Adriá, que aínda non era a superestrela mediática de agora pero que xa apuntaba, :), facía unhas colaboracións na prensa en forma de reflexións diarias; foi en El País nos meses de agosto dos anos 2001 a 2004. Escribía en colaboración co periodista, escritor e viaxeiro Xabier Moret.
Gardo no ordenador aquelas colaboracións case como un incunable gastronómico. Algún día, e en pequenas doses, sacareinas á luz para comentar polo miúdo algúns daqueles comentarios.
A charla de onte estaba organizada polo Consello Social da Universidade de Vigo e como eixo central dun acto anual no que o Consello amosa publicamente o seu agradecemento ás empresas que colaboran coa UVI. O de menos era o título (Canto pode durar a creatividade?), o marco, ou a análise pormenorizada do que nos contou. Ferrán Adriá é un xenio.
Lemos nun manual de psicoloxía que xenio é aquel que, ademais dunha intelixencia moi superior á do resto dos mortais, posúe unha creatividade tamén fóra do normal. Se exercésemos nesta ocasión de alumnos e tivesemos que contestar á pregunta retórica que se facía o xenial profesor,  diríamos que a creatividade nin dura nin deixa de durar, simplemente existe, ou es creativo ou non o es. E el si que o é. E sempre o será. E cando o escoitas en persoa percíbelo en cada xesto do rostro, en cada palabra, en cada pensamento, en cada movemento das mans, en cada inspiración.
Os artigos do dous mil catro no País estaban estruturados nunha especie de dicionario de gastronomía desestruturado ao seu xeito, e alí, nun deles, Adriá escribía o que el entende por creatividade: “Algo do que, máis que falar, hai que facer. Só unha cousa: está perdido e ademais é parvo quen pense que por se creativo é máis importante como ser humano. Despois de escoitar moitas definicións sobre a creatividade, a mellor que oín é esta: a creatividade é non copiar. Escoiteilla ao cociñeiro Jacques Maximim en 1981, nunha demostración no hotel Martínez, en Cannes. Outra sería: ver o que ninguén ve porque todo existe. Outra: preguntarte o por que das cousas e darche a ti mesmo respostas. Tamén podería ser: a lóxica, a pura lóxica, sería a creatividade. Pero ben, definicións hai tantas como creativos. É importante ser creativo? Como todo, é relativo. Cando se me estropea o calentador interésame máis un fontaneiro que un creativo.”
Adriá ten recoñecido en máis dunha ocasión que aquela frase de Maximim (“creatividade é non copiar”) foi a que revolucionou a súa vida. Digamos, polo tanto, que foi esa mesma referencia á creatividade a que cambiou o rumbo da gastronomía moderna. E isto contando con que Adriá definiu a Maximim como ‘o cociñeiro máis creativo que coñecín na miña vida’. Nin mellor nin peor, simplemente o máis creativo.
Pois, nunha liña moi semellante a algunha das súas anotacións sobre a creatividade, tivemos un profesor de física que, falando dos avances da ciencia, dicía que a persoa creativa é aquela que ve o que todo o mundo ve, pensando no que ninguén antes pensara.
Con respecto á vórtice de noticias das últimas semanas arredor de Ferrán Adriá e o futuro de El Bulli, un consello: silentium, genius is meditating.
Etiquetado en: opinión, retrincos
lacón with grelos →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl pt gl en gl en gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl pt pt pt es pt pt gl gl pt gl gl gl gl gl es pt gl fr de gl fr it gl en en gl fr es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
pequenos bocados para unha gran comida – como, logo existo
Por admin 28 junio, 2013 portugal, portugalNorte, restaurantes
Pronto haberá tres anos desde que publicamos aquel estudo sobre Comer no norte de Portugal segundo as guías (agosto de 2010).
Tres anos pode ser un mundo no tocante aos gustos e modas.
O restaurante do norte de Portugal que posiblemente ocuparía o primeiro lugar a día de hoxe, o restaurante do Yeatman Hotel, daquela nin existía.
Despois de sacar á luz o ranking elaborei o meu propio listado de restaurantes con alta presenza en guías gastronómicas marcados coa urxencia dunha pronta visita.
Non eran moitos. Se acaso tres ou cinco. Pero tiña que coñecelos xa.
Así ‘caeron’ dous hoxe imprescindibles, o Ferrugem e o Flor de Sal.
O terceiro en prioridade, do que cada vez escoitaba máis e máis referencias, era o restaurante Bocados, de Ponte de Lima, unha opción moi atractiva, pero de connotacións propias e, como veremos, moi particulares.
Tentámolo dúas veces e ata hoxe non o conseguimos.
Si, esta é a primeira característica do Bocados: é imprescindible reservar.
Eramos seis (nós, Pepe, Luz, Merce e Luis) e viñamos de pasar a noite de São Joaninho en Porto.
Non vaias por alí ‘a ver que pasa’ porque resultará inútil e só acumularás decepcións; nós tentámolo ata en dous ocasións (dous sábados ao mediodía) e en ambos casos saímos co rabo entre as pernas pois non estaba nin aberto.
Segundo aspecto a ter en conta. O Bocados non ten carta. Desde o momento que reservas, ponse en marcha toda unha maquinaria para seleccionar o feixe de produtos de tempada que a cociñeira, e dependendo das motivación desa mañá, preparará en forma dos seus bocados do día.
Terceiro punto a destacar. O menú é atípico.
Non se trata do habitual esquema entrante-prato-sobremesa. Non. O modelo está formado por un número variable de entrantes en racións pequenas (‘bocados’), un prato principal e sobemesa.
Hoxe a nos tocounos un menú de seis entrantes, dous pratos fortes e a sobremesa.
E catro. Cando visites o Bocados tómao con calma. Sabes a hora de entrada pero descoñeces por completo a hora na que vas saír.
O mencionado esquema de comida, o local pequeno e moi agradable (algo así como o salón da familia na casa na que ti es un convidado), o contorno (estamos no rural de Ponte de Lima cun fermoso xardín arredor, o reloxo, aquí, é secundario)… e por riba de todo a calor, a entrega, a proximidade, a palabra fácil e documentada de José António, o propietario.
A filosofía de José António Cunha e da súa muller, María Palmira Fonseca, ao mando dos fogóns, era a de ofrecer aos seus clientes un longo paseo pola gastronomía minhota a base de ‘bocados’ que permitisen alongar a andaina a base de pequenos pasos.
Cociña tradicional portuguesa con algún retrinco a un modelo de elaboracións máis actuais e evolucionados.
En Bocados recalan políticos, banqueiros e os veciños do pobo.
José António ten para cada caso o viño máis axeitado. Non en van, a súa adega ten sona e mesmo garda algunha que outra distinción. Ao final deixámonos enganar e comemos cun máis que recomendable Murzelo 2008, un ‘reserva’ do Douro que resulta doblemente fantástico: polo viño en si e polo prezo.
O primeiro bocado é un Folhado de queijo de cabra com compota de vinhão.
Segundo bocado: Salmão fumado com salada fresca e azeite e vinagre balsámico.
Terceiro: Espargo fresco com pa de porco fumada e maionese.
Cuarto: Cogumelos salteados con toucinho fumado.
Sexto: Língua de vitela com favas tenras.
Primeiro prato: Caldeirada de bacalhau/Bacalhau á galega.
Segundo prato: Carne de porco confitada en vinho verde tinto.
Sobremesa: Bolo de coco com canela e doce de cerejas.
Xa vedes, unha comida pantagruélica, nun local especialmente agradable, co servizo próximo, afable, falangueiro, case familiar de José António… Valores que converten ao Bocados nun local diferente e case máxico.
Cada quen ten os seus gustos e haberá quen lle faría ascos á lingua, ou quen diría que o bacallao estaba un pouco forte ou salgado (por certo, ‘caldeirada de bacalhau’, acláranos o patrón, no centro e no sur, aquí no norte dicímoslle ‘bacalhau á galega’; por aquilo de estar preparado nunha especie de allada, digo eu).
Todos os pratos nunha liña moi homoxénea, a que defende a parella propietaria nos seus presupostos: cociña tradicional portuguesa, con produtos de mercado e boa elaboración, sen estridencias nin altibaixos; difícil destacar un prato, por arriba ou por abaixo. De ter que facelo, apostaría pola exquisitez dos bocados de salmón e ensalada e pola textura, polo sabor, pola tenrura, pola perfección da carne de porco confitada. No extremo contrario, e tamén obrigado polas circunstancias, apuntaría o bacallao, e neste caso por comparación, digamos, co orixinal galego.
Nestas ocasión é un luxo engadido contar cos comentarios de Pepe. A súa memoria de aromas e sabores está moito máis estimulada que a de calquera de nós. Fainos ver, por exemplo, a homoxeneidade do follado, en especial o regustiño a ‘adega’ que queda na boca despois de chuchar na compota e o contraste extremo co queixo de cabra. Tamén destaca a preparación e resutado final das fabiñas. Defínenos, un por un, a especie e valor de cada cogumelo…
Experiencia excelente, sen fisuras, claramente para repetir. Pode resultar especialmente agradable en grupo. E non esquezades as premisas: reservar, ir ao que se lle ocorra a María Palmira nese día, e calma, moita calma para gozar de cada un dos bocados que, xuntos, forman unha gran comida.
María Palmira Fonseca Lima Pereira
Lugar de Carreiros, Arca.
4990-207 Ponte de Lima
Tfn: 351 258 942 501
GPS: 41° 45′ 50.10"N   8° 33′ 50.94"W
Localización en Mapas de Google
Boa Cama Boa Mesa
Restaurantes de Portugal-José Silva: Destacado (Net-Menú)
TripAdvisor: Nº 3 de 23 restaurantes en Ponte de Lima
Etiquetado en: portugal, portugalNorte, restaurantes, tradicional
← unha referencia rápida para unha gran sorpresa
dicionario de alimentación e restauración →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: pt en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl pt es gl en gl gl en en gl gl en pt en fr en pt pt en gl gl gl pt es pt oc es es en gl eo es ia pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
turismo restaurante lounge en Barcelos – como, logo existo
Por admin 29 mayo, 2016 portugal, portugalNorte, restaurantes
Fica alí, acima do Cávado, no cerne da cidade, frote á Igreja Matriz. O local está moi coidado e foi decorado con gosto e precisión; as vistas, malia a tristura do día, son magníficas.
Recíbennos cun portónic e, ademais do variado de pans e a manteiga, unha crema de alheira que, sen ser un artigo moi do meu padal, resulta moi agradable.
As entradas elíxenas eles e traen todo o que vedes arriba. Todos os bocadinhos a un alto nivel, pero as miñas preferencias van directamente a pataca recheada de bacallao. As ‘tapas’ son a 7,5€ a unidade.
Somos seis e de prato pedimos Arroz de peixe sapo e lagostino aromatizado, coentros relembrando nos vellos tachiños de cobre Algarvios (para dúas persoas, 35€), o Suflé de robalo con cremoso de gambas, puré do momento e legumes finos (para dúas persoas, 35€) e o Filete de robalo com Açorda alentejana en carcasa de pan típico con berbigão e gambas (prato individual, 20,5€).
Turismo Lounge – Arroz de tamboril e camarão
Turismo Lounge Souflé de robalo com gambas, puré e legumes
Turismo Lounge – Açorda de bergigão e gambas con robalo
A carta de sobremesas é ampla e variada; compartimos tres: Crocante de leite creme com gruta  e gelado de tangerina, Waffle de chocolate com gelado e amêndoa, e Mini pao de ló caseiro com queijo da serra amanteigado. Nada que dicir. Imposible pronunciarse por unha preferencia aínda que o contraste do doce co queixo da serra foi todo un decubrimento.
Comimos con auga e unha botella de viño do Douro que deu a talla (21€), tomamos cafés e pagamos 188€ que, repartidos entre os seis, sae a 31 euros por persoa.
Dado o nivel do local, o coidado no servizo, a oferta da carta e dos viños… e, sobre todo, a cociña e os detalles, coincidimos en que se trata dun prezo moi, moi axustado.
En conxunto, e seguindo o meu particular críterio, válido para repetir calquera outro día.
Rúa Duques de Bragança
351 253 826 411
Etiquetado en: portugal, portugalNorte, restaurantes, tradicional
← restaurante o tuno. illa de arousa
merendeiro casa pozas. cabeiro, redondela. →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl gl ur gl vi es ru gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
comer en a illa de arousa – como, logo existo
Por admin 3 abril, 2010 guías de restaurantes, pontevedra, restaurantes, salnés
Cando chegas de novas a un lugar sen saber onde comer, cada quen ten a súa estratexia de supervivencia. Estratexia ou estratexias, que poden ser moitas. En primeiro lugar están as guías, multiples, heteroxéneas, e cada unha coas súas filias e os seus vicios, normalmente útiles para un determinado estilo de comida. Logo está o vello recurso que eu aprendín do meu pai e que non é outro que o de seguir a Vicente e ir a onde vai a xente: parar alí onde hai moitos coches aparcados á porta, en especial se estamos en estrada e os coches son camións; tamén funciona pero para locais, quizá, no segmeto oposto ao das guías. En terceiro lugar podemos falar de internet, recurso fácil, moi rico, variado… pero con exceso de información e, ademais, co problema engadido de que esta procede en cada caso dun fillo da súa nai do que nin coñecemos á nai nin ao propio fillo. Outro modelo é o de deixarse recomendar por amigos, por coñecidos, por coñecidos de amigos, por amigos de coñecidos de amigos; á hora da verdade os resultados non son moi diferentes aos anteriores.
Agora si, o método que case nunca falla é o de preguntar ás propias xentes da bisbarra, saber onde comen os lugareños.
No tocante á oferta de locais de comida, bebida ou café, a Illa de Arousa pode ser a típica representante das poboacións mariñeiras galegas: un restaurante, bar, café, mesón, fonda, tasca… por cada cinco ou seis habitantes; se a Illa ten un censo de arredor dos cinco mil almas… botade contas e non iredes moi desencamiñados. Na caracterización dos locais, estes son como a propia Illa; se esta segue a ser un territorio bastante virxe, que consegue manterse sen a lacra do bum inmobiliario desmedido, lonxe das mareas do turismo invasivo, os locais de comida tamén están nesta liña: son os bares e restaurantes de sempre. Se o que se quere é creatividade, cociña moderna, innovadora, mellor buscar antes de chegar á ponte.
A primeira vez que aterramos na Illa, utilizamos o método seguro e fixemos a nosa pequena enquisa entre as xentes de por aquí. Lembro que coincidían bastante e que se podían resumir na proposta, directa e contundente, de Chicho, o rapaz que atendía a oficina de ventas do edificio: primeiro están todos os locais do porto do Chufre, no Paseo Cantiño, son algúns dos máis tradicionais, dos vellos bares de pescadores, o Clube, a Meca, o Porto, o Campiño…, para tapas, o polbo da Illa, peixes e algún que outro arroz ou guiso sobre mantel de papel; a mención especial recae sobre a Meca (o Remanso), clásico polo seu salpicón, sempre tan cheo que case hai que reservar. Claro que para o polbo non hai outro como o Saratoga; pero pouco máis teñen que o polbo, os calamares e se cadra unha navallas. Nun chanzo superior sitúase A Salga, autodefinido como ‘restaurante-brasería’; local máis coidado, con ‘carta’, mantel e apropiado para celebracións. Pero se o que queres é comer ben a onde tes que ir é ao Oasis, comer, comes, claro que tamén pagas. Ultimamente entre a xente máis ‘fina’ está de moda a xamonería-vinoteca A Aldea. E está empezando, ou máis ben daquela empezaba, un novo que puxeron no faro de Punta Cabalo.
Logo, aos poucos, coa axuda de Luís e Mari Luz, do outro Luís e Flora… fomos confirmando e afinando as nosas propias opinións. Para o estilo bar de toda a vida, sempre fiable e barato (barato en senso relativo e non absoluto: cada materia prima ten o seu valor e, partindo deste, cada quen cobra o que quere), cociña e servizo sen artiluxios, os bares de sempre; quizá por esta orde: a Meca, o C ortixo, o Clube… e logo onde atopemos mesa. Un polbo á feira no Saratoga sempre é recomendable. A Salga pode estar ben… pero tamén horrible; tanto podes saír plenamente satisfeito da comida como botar lume porque non che respectaron unha reserva ou porque aquel día tocou unha braxa demasiado viva que queimou o peixe; prezo medio e, o peor, esa sensación de lotería; durante a semana ten menú do día. Para menú do día tamén está o López. Ás veces non está mal unha merenda en A Aldea, un toque un chisco distinto na oferta que se traduce, como non podía ser menos, nuns prezos tamén un chisco por riba dos demais. A Illa conta, tamén, cunha pizzería (O Salva, pizzas e pastas), ben e a bo precio. Chegado o verán, en moitas das numerosas praias da Illa, e como se de setas se tratase, brotan os chiringuitos, por referencias, que non por experiencia propia, todos coas características que definen o chiringuito de praia e a prezos razoable; nas praias de o Vao, Area Secada, Lavanqueira, Cabodeiro, etc.
O que si debes evitar é saír da Illa sen ter tomado un café na de Fina Viñas. Ademais de ser o ‘Rick’ Café da Illa (todos en Casabranca van ao Rick), é o punto de reunión de siareiros e sede oficiosa do Céltiga.
Mención á parte merecen as tapas de callos que poñen os domingos (non en verán) co aperitivo en moitos dos locais da Illa. Tamén as festas gastronómicas que se celebran, estas si, case todos os domingos de verán, tanto ten que sexa do marisco, da navalla ou do polbo, en todas ofrecen o mesmo: empanadas, sardiñas, polbo, navallas, ameixas, tortilla, arroz, algún que outro marisco… todo isto nun ambiente rebuldeiro, ao aire libre, en grandes mesas corridas e a un prezo que sempre anima a repetir. A festa do polbo, no Campo, o resto, no porto do Xufre.
Dado que é o que está ultimamente de moda e o máis visitado pola xente que vén de fóra, pero sobre todo porque aínda non tivemos oportunidade de valoralo dun xeito definitivo, deixo para outro momento a análise completa de O Faro.
Algunhas ligazóns de interese para coñecer A Illa de Arousa:
Concello de A Illa
Blog sobre A Illa de Arousa
Páxina de información xeral
A Illa en Wikipedia
Páxina sobre toda a ría de Arousa
As praias da Illa
Etiquetado en: galicia, guías, pontevedra, restaurantes, salnés, tapas
existen fronteiras no mundo da gastronomía? →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
un brunch no porto – como, logo existo
Por admin 18 febrero, 2013 guías de restaurantes, porto, portugal, restaurantes
Ademais doutras moitas lindezas, de Porto podemos dicir que é unha cidade cosmopolita; moito máis que calquera outra das que pode ter ao seu arredor a un tiro de pedra de cincocentos ou seiscentos quilómetros.
O brunch (breakfast + lunch) é unha moda de orixe anglo-saxona que leva uns anos a rebulir dun xeito inusual nas grandes cidades do mundo.
Naqueles lugares nos que o estrés do día a día non deixa o mínimo oco para un respiro durante a semana, nace este costume asociado ao relax, ao lecer, á boa vida.
Erguerse tarde, un pouco de exercicio, un baño relaxante, a mellor compaña, a prensa de fin de semana… un almorzo-xantar rico e variado.
Así, non resulta estraño atopar en cada vez máis medios de comunicación (Os sete mellores bruch de Madrid ABC.es) ou en páxinas de viaxes (Os 6 mellores bruch de Barcelona viajandopor.com) distintas seleccións de locais para regalarse un bo brunch nas principais cidades.
No meu afán por saber o que se coce a nivel gastronómico na cidade de Porto, xa levo tempo topándome con cada vez máis locais que ofertan este brunch de fin de semana; tamén son numerosas as seleccións que podemos atopar en internet (Nem pequeno nem almoço, vamos ao bruch?-Fugas-Público, Nem é breakfast nem é lunch, é brunch, e está na moda Praça-Porto24, No meio está a virtude Vogue.pt, ou a selección do noso vello coñecido O Porto Cool).
Desde o The Yeatman, co seu requintado bruch de estrela Michelín a 45 euros, ata o café máis antigo de Porto, O Progresso, con diferentes opcións de escolla a partir de 1,50 €, a variedade é enorme, tanto en pequenos locais que naceron como casas de té ou de café (Verde Tília, Tea Point, Rota do Chá) como en clásicos co seu nome propio dentro da gastronomía portuense (Bull&Bear, Shis, Vip-Lounge do Porto Palácio hotel).
Existen tantos xeitos de entender o que é un brunch como locais que o ofertan.
Menú pechado con diferentes custos segundo a cantidade e variedade de bocados, á carta, buffet, mixto…
O que nunca debería faltar nun brunch son produtos típicos do almorzo (zume, bebidas quentes, froita, algún bolo, etc.; se o almorzo tira máis ao continental  dominarán os pans, doces, marmelos, manteigas…, mentres que se a tradición é máis británica, a base xirará arredor dos ovos revoltos, as salchichas, o embutido, queixo…) e os máis propios do xantar (como mínimo, unha sopa quente e un prato forte).
Como xantares que non deberían faltar nun brunch completo están os zumes e as froitas, as bebidas quentes, os ovos revoltos con touciño ou salchichas (non perdamos de vista que a idea vén dos países anglosaxóns), cerais, algunha variedade de pan salgado e doce, un bolo de tipo inglés como o muffin, waffles, cakes, ou scones coa súa manteiga, mel ou marmelada, prato de embutidos con queixos, e o salmón afumado, que é moi típico, así como as quiches. A partir de aí queda aberto á imaxinación e ó gusto de cada quen.
E como o peor do mundo é falar de oídas (hoxe moi fácil grazas a Internet), nunha próxima entrega contareivos como nos foi o sábado pasado no brunch da Taberna do Bonjardim.
Etiquetado en: guías, porto, portugal, restaurantes
← cociña da terra dos dous mares
un brunch na taberna do bonjardim →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl en gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl pt pt hu gl es gl es es es es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
furancho lar de outeiro. covas – como, logo existo
Por admin 20 agosto, 2011 furanchos, pontevedra, salnés
Aínda que así está bautizado, eles mesmos tiran por aquilo de o Furancho de Quintela, nome do lugar no que se atopa. Tamén teño visto por aí chamarlle, familiarmente, o Furancho das Irmás.
Se algo identifica o furancho de Quintela é a súa situación privilexiada, no mencionado lugar de Outeiro, no máis alto de Covas, cunha vistas á ría de Arousa marabillosas. Tamén o seu comedor ‘exterior’ ao acougo das viñas. Os espazos interiores, son limitados.
Merendar á tardiña dun día de verán, coa caída do sol no horizonte é unha gozada.
Ollo!, trátase dun furancho con moitísima aceptación (por algo será…) e, en días e horas punta pode haber unha demora que afea os tempos e o trato e mesmo a ‘caída’ por esgotamento dalgún dos pratos.
Atenden por rigorosa ocupación de mesa e completan o menú de cada grupo antes de pasar ao seguinte.
Xunto co viño e o pan, e por conta da casa, atípico pratiño de xamón con melón.
Oferta típica de furancho: tortilla, zorza, pementos de Padrón e vermellos, richada, calamares, ensalada de tomate, etc. Consabidos viños tinto Barrantes e branco Albariño.
Hoxe somos seis; o grupo habitual con Luís e Luz, enriquécese con Flora e Luís (2).
Tomamos lombo de porco, zorza, tortilla e pementos.
O prezo vén sendo o habitual, arredor dos 8€ por persoa.
Preguntamos polo mellor furancho dos de Covas (fóra, claro está, este das Irmás no que estamos) e as recomendación tiran polo de Juan e o de Adolfo. Polo de Adolfo haberemos de esperar á próxima tempada; disque son magníficas as cañas, pero, entre que xa acabaron o viño e que este ano a vendima vai un chisco adiantada, a día de hoxe xa está pechado.
Nunha das mellores noites deste desastroso verán acabamos tomando café na terraza da casa de Luz.
Licor café de Maribel e roscón de Mascato.
O furancho de Quintela
(Furancho Lar de Outeiro)
Localización en Mapas de Google
Etiquetado en: furanchos, pontevedra, salnés
← casa consejo. redondela
restaurante nueva cepa. poio →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
os mellores restaurantes de galicia. resultados – como, logo existo
Por admin 24 octubre, 2012 guías de restaurantes, restaurantes
Antes de pasar ao listado completo dos 100 mellores restaurantes de Galicia (elaborado coas matizacións realizadas en Os mellores restaurantes de Galicia. Fontes e en Os mellores restaurantes de Galicia. Metodoloxía), quero comezar cunha serie de consideracións xerais.
– O primeiro aspecto que chama poderosamente a atención é que, globalmente, o listado tende a equilibrar as recomendacións das distintas guías.
– Se collemos os 10 primeiros restaurantes do listado, oito teñen algún sol Repsol e seis estrela Michelín.
– Hai dous restaurantes que se coan no cadro de honra dos dez primeiros sen merecer a beizón de ningunha das dúas guías, son Artabria e A Mundiña, os dous en A Coruña. Isto ocorre porque, sen acadar mencións especiais, están nos catro listados. Artabria, en concreto é o 4º restaurante mellor valorado polos usuarios de TripAdvisor.
– A falta de recoñecemento de Michelín a determinados locais galegos xa é clásica e perfectamente documentada. Galileo (Santa Baia, Pereiro de Aguiar), ten dous soles Repsol que, unidos ao recoñecemento do público xeral, fan que ocupe o lugar 8 de toda Galicia. Para Michelín apenas merece a distinción de ‘lugar especialmente agradable’.
– Outra mención salientable, neste caso quizá por ser o máis novo entre os dez primeiros clasificados, é para Culler de Pau (O Grove). É o terceiro restaurante mellor valorado en toda Galicia por parte dos usuarios de TripAdvisor, recoñecemento compartido por Repsol (1 sol), pero non pola Michelín, que simplemente o inclúe na guía.
– Son sete os restaurantes cun Sol repsol que non chegan ao cadro de honra dos dez primeiros. D’Berto (O Grove) e Nito (Viveiro) (13), La Oca (Vigo) (17), Casa Pardo (A Coruña) (19) e A Rexidora (Bentraces, Barbadás), El Refugio (Oleiros) e Bóveda (Carril-Vilagarcía) (os tres no 28).
– Os tres casos máis significativos de discrepancia global son Alfredo (Mos) e Ana e Dos Reis (Santiago). Os tres teñen Sol Repsol, pero unicamente están nesta guía.
– As catro estrelas Michelín que non dan o salto ao cadro de honra son A Estación (Cambre) (11), Alborada (A Coruña) e As Garzas (Malpica) (15) e Silabario (Tui) (18).
– Entre os 10 restaurantes mellor valorados polos usuarios de TripAdvisor atopamos unicamente dous no cadro de honra: Marcelo (8º en TAdvisor) e o mencionado Artabria (4º).
No extremo contrario están 5 locais que figuran entre os 10 primeiros de TripAdvisor pero que entran ao noso listado pola quenda de repesca xa que só están nesa lista. (Matías Locanda, Sarria, 1º; O curro da parra, Santiago, 5º; Forno, Noia, 7º; Casa Rita, Baiona, 9º; e A Tafona, Santiago, 10º).
– 77 restaurantes galegos están na Michelín ou na Repsol pero non nas dúas ao tempo e tampouco en Tripadvisor ou Verema. Se exceptuamos os 8 que entran na repesca por ter Sol Repsol ou BGourmand Michelín, o resto non atopan lugar na nosa listaxe.
En fin, que cada quen procure as súas propias curiosidades na listaxe completa que, esta vez si, será a próxima entrega.
Etiquetado en: galicia, guías, restaurantes
← comer por catro cans
comer en santa uxía de riveira →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl fr es gl en gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl es gl pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
furancho ou café-bar? – como, logo existo
Por admin 9 julio, 2012 varios
Un alguén anónimo, agochado precisamente tras o anonimato, escribe con bastante mala uva un comentario sobre os furanchos.
En esencia vén dar as grazas a este modesto blog por ter aportado datos tan abundantes e minuciosos sobre os furanchos da provincia de Pontevedra, ‘mesmo a localización co GPS’. O anónimo individuo di agradecer a chea de información que lle permitirá ir a todos estes locais ‘clandestinos’, de ‘competencia desleal’ e que ‘tanto mal fan ao turismo’ para abrir os correspondentes expedientes e sancionalos como corresponde.
Alguén que se agocha detrás do anonimato non merece nin media palabra, pero estes locais polos que sinto tanto aprezo, si se fixeron acreedores de que rompa unha lanza por eles.
En diversas ocasións teño tentado profundar sobre os furanchos e a lexislación que os regula (A voltas con furanchos e loureiros – A voltas con furanchos e loureiros, continuación).
Así, creo non equivocarme se afirmo con rotundidade que todos os locais que aparecen neste blog como ‘furanchos’ ou ‘louranchos’ son, en realidade, e segundo a lexislación actual, ‘cafés’ ou ‘bares’.
Por certo, todas as fotos son do Lourancho de Manolo, como sabedes, un dos meus favoritos no Salnés. Imos en día de resaca, na tardiña posterior á festa de aniversario: pulpeira, churrasco nas braxas, tortillas, orquestra, licor café, baile… Comenta Maribel que foi un éxito rotundo; máis de catrocentas reservas máis todos os que alí se presentaron sen ter chamado de antemán. Disque había xente das catro provincias galegas e que a troula foise ata ver a luz do sol.
No Lourancho de Manolo, en lugar ben visible, para quen lle interese, está exposto o certificado da Consellería de Cultura e Turismo, con todas as sinaturas e carimbos correspondentes, e que máis ou menos vén dicir algo así como: ‘Expediente: tal, tal, tal… Vista a solicitude formulada por Fulanita, na súa calidade de Titular, referente á inscrición da empresa/actividade de CAFÉ-BAR, denominada O LOURANCHO, situado no lugar … Considerando que na tramitación do expediente observáronse todos os requisitos e formalidades establecidas polo Decreto 82/1987 de 26 de narzo…
RESOLVE: Proceder á inscrición da referida empresa no Rexistro de Empresas e Actividades Turísticas dentro do apartado I do anexo I) do referido Decreto 82/1987 de 26 de marzo…’
Ou sexa, e que quede claro, que se escribo a merenda no Lourancho de Manolo, ou o viño con zorza no Furancho de Juan, ou a tortilla en calquera dos loureiros que xa andan por estas páxinas, é que merendamos no Café-Bar ‘O Lourancho’ ou no Café-Bar ‘O furancho de Juan’, que tal categoría é a que todos teñen.
Manter o de ‘furancho’, ‘loureiro’ ou ‘lourancho’ son retrincos de cada quen para bautizar o seu local mantendo a esencia tradicional do que en realidade son; o de ‘Furancho’ é nome propio do local, non a súa categoría. Todos cumpren os requisitos da lei, pagan os seus impostos e manteñen unha oferta dificilmente igualable por locais, digamos, máis clásicos (ou sexa, encorsetados, que non tradicionais). Quizá aí está o problema e o motivo das queixas fóra de ton.
E se substitúen o cartel de neón polo loureiro é que non precisan doutra publicidade.
Etiquetado en: furanchos, galicia, opinión
← certificación dunha gran casa de comidas
un templo do azeite tramontano →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: es en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl es gl gl gl es gl gl pt gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
de pintxos por pamplona – como, logo existo
Por admin 30 julio, 2011 españa
Nos hoteis de Pamplona, ao chegares á recepción, atopas un plano da cidade xunto cunha guía para gozar dos mellores pinchos en Iruña.
Trátase dunha guía completa –en inglés e español– con todo o que debes saber sobre os vinte e poucos locais de pinchos seleccionados.
Nome, enderezo, teléfono, barrio, horario, prezo medio dos pinchos, descrición, premios recibidos, especialidades e ‘outras ofertas’.
Despois de todo o día no coche e do desastre de comida na área de servizo decidimos homenaxearnos ás primeiras de cambio cunha cea de pinchos.
Disque o modelo polpular é a peregrinaxe por unha das zonas tradicionais (a zona centro, arredor da mítica rúa da Estafeta).
Media bebida e un pincho en tantos locais como che dea o corpo.
Pero tamén son moitos os bares que ofertan un ‘menú de degustación de pintxos’.
Un destes, o Chelsy, está fronte por fronte ao noso hotel, na rúa Iturrama 20.
A guía anima dicindo que se trata dun establecemento con ‘gran dedicación ao pincho’, que conta cunha ‘gran barra na que se poden atopar pinchos desde parrulo, changurro, bacallao ou crêpes, ata xamón ibérico’, que as especialidades son o ‘Petit suisse de parrulo con fungos’ e o ‘Langostino agridoce con espárrago trigueiro e cabaciña’, que ‘dispón de carta de pratos combinados e bocadillos e de dous menús de pinchos de 11,20 e 15,30 euros’. O prezo por unidade vai dos 1,60 aos 3,00 euros.
Pedimos un de cada un dos dous menús de degustación de pinchos que, cun ritmo un chisco acelerado, desenvólvense segundo vén a continuación:
Milfollas de pataquiñas con micuit de foie e vinagreta de Módena (1º)
Foie fresco á prancha con cabelo de anxo (2º menú)
Langostino agridoce con espárrago trigueiro e cabaciña (1º)
Alcachofas con langostinos (2º)
Popieta de brandada de bacallao, pil pil e pisto (1º)
Crêpe de mexillón con prebe de setas (2º)
Pemento recheo de peixe e crema de marisco (1º)
Canelón de mousse de morcela (1º)
Tella con xelado e laranxa (1º)
Como vedes, un límite moi difuso e impreciso entre pintxo, pincho, tapa, ración, etc.
En todo caso unha bacanal para os sentidos, o paraíso para moitos comellóns: dez bocados a cada cal mellor en doses mínimas pero suficientes para derrotar ao gusaniño nocturno dunha soa sentada.
Certo que os dez pinchos non alcanzan o mesmo nivel. Pero, e neste caso inclúo aos premiados, a vara de medir non está tanto no propio éxito do pincho como nos gustos individuais de cada comensal.
No meu caso a curva de sabores comeza a baixar desde o principio, alcanza a zona media coa crêpe e sitúase baixo mínimos na morcela; malia o seu éxito nesta zonas, a morcela é un dos bocados máis afastados das miñas preferencias en sabores e texturas. Logo, cos doces, recuperaría –case– o seu mellor nivel.
Logo, tres noites despois, repetimos modelo na zona do Laurel en Logroño.
Algún día haberá que falar máis polo miúdo de toda esta moda dos pinchos, tapas, racións ou como queiramos chamalos.
Etiquetado en: españa, tapas
← comer no camiño
un grande de españa →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress