langs: es en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl gl gl de br es gl es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Rendición con armas e bagaxes: é o que pretende o Estado español, a través de todas as súas institucións, non só do goberno catalán senón de todos o que secundan. Primeiro, rendición; despois, aniquilación. É ben certo que os conflitos poñen á luz a verdadeira posición de cada quen. Neste caso, non é só Catalunya a retratada; é, en maior medida, a España política dominante e dominadora, a que no seu día fabricou e impuxo unha Constitución que proclama omnimodamente a existencia dun só povo, o español; dunha única patria  -“indivisible”-, a española; dunha forma política herdada da ditadura franquista, a monarquía; dun Exército garante da unidade da única nación recoñecida. É agora cando fica á luz como o verdadeiro cemento unitivo da dereita e da esquerda era e é o españolismo; é agora cando se unen, “como un solo hombre”, na defensa da súa posesión, porque tal é o conceito que teñen das nacións e dos povos que non son o seu, dos chamados estupidamente “territorios”; é agora cando se dan a man, no común labor represivo, uns e outros. Non cabe falar de “extrema dereita”, non sendo que nela se inclúan Felipe González, Alfonso Guerra e tantos outros prebostes do PSOE. Extremo españolismo ou, mellor dito, españolismo en acción, con toda a súa cegueira, cerrilidade, potencia destrutiva.
Rendición. A España que aínda non acabou de lamber as feridas do seu imperio colonial, a España que se rendeu a potencias imperiais europeas, aos USA, que abandonou as súas proprias colonias… agora esixe a rendición da que considera a súa propriedade. Niso basea a súa identidade. Identidade que se retrata unha e outra vez esmagando aos demais, na pior especie da España cañí. Vexamos algúns exemplos da iconografía despregada, dos símbolos usados, da súa artillaría:
· A cabra da “Legión”.
· A barbarie das touradas.
· A letra Ñ.
· A canción de Manolo Escobar “¡Que viva España!”.
· A competición por ver quen exhibe a bandeira de maior tamaño.
· O berro “¡A por ellos!”; “¡Puigdemont, a prisión!”.
· A militarada en desfile e os millóns de euros que custa organizar un espectáculo como o do 12 de Outubro.
· A psiquiatrización do contrario: xa non deben de contar con máis adxectivos pexorativos, con máis deostos.
· O envío de forzas armadas apostadas en Catalunya, a razón de 300.000 euros día/barco, para marcaren territorio, como os cans ou os lobos.
Todo isto e máis para proclamaren que son “Orgullosos de ser españoles” (que o sexan e nos deixen respirar aos demais…). Moi fraca ha de ser a conciencia de si, moi insegura a tal identidade, cando se precisa exhibila e impoñela con tal arsenal de material bélico. Remataron os eufemismos. Volta o vocabulario delator: “región”; “regional”, “rebelión”, “sedición”… Todas as armas e todas as axencias do Estado ao servizo de ignoraren e arrasaren unha vontade popular libremente expresada: o poder lexislativo, o executivo e o xudicial; policía e guarda civil; fiscais e xuíces; banca e empresariado; meios de comunicación; Alta Inspección do Estado en materia educativa. Non podía faltar a RAE (Real Academia Española) a quen nunca ouvimos defender o español de Puerto Rico, comesto polo inglés USA, mais si a omnipotencia do idioma oficial do Estado para co galego, o euskera e o catalán. Un auténtico strip-tease, en fin, como cómpre a quen entende a política como imposición, como propriedade. Ao igual que a tan amentada “crise” valeu para o capitalismo reforzar a súa depredación, desregularizar, pauperizar, destruír vidas e salarios, incrementar o seu lucro de xeito descomunal, absorber e liquidar adversarios de menor tamaño, considerar traballadoras e traballadores semovientes en rabaño intercambiábel pola emigración en calquer lugar do planeta, intervir nacións enteiras, atentar contra dereitos humanos básicos…, así a globalización á española  -máis españolización, máis afogamento de dereitos nacionais-  aproveita a grande oportunidade do conflito catalán para ocultar as súas vergoñas e proceder, “sin complejos”, a aniquilar máis e mellor, a españolizar á forza en nome da súa hexemonía, da súa prepotencia.
Retrato así mesmo revelador da Unión Europea. A que permitiu e fomentou guerras como a da antiga Xugoslavia; a que consentiu a creación de novos Estados satélites do seu poder; a que incendia posicións bélicas en Ucraína; a serva da OTAN e dos USA na política internacional xenocida… Hai que ter valor para (Juncker) dicer que xa abonda con 27 Estados e que máis farían a Unión ingobernábel.
E nós, galegas e galegos? Submetidos a unha mediación (anti)política que, por boca do presidente da Xunta de Bois de Palla e dos seus servidores-cúmplices, emprende a indigna carreira de se amosaren máis españois que o amo, máis entregados e entreguistas á política do Estado que nos nega, máis servís e reverenciais do que cabería nunca imaxinar. Hai que ter estómago para oferecer postos escolares a estudantes galegos en Catalunya que quixeren retornar, cando seguimos asistindo a unha inclemente emigración de mozas e mozos en idade laboral. Hai que ser cego, xordo e capataz ben pago para denunciar fugas empresariais cando non se move un dedo para atender mínimos da economía galega. Hai que ter valor para se deixar ver en Madrid cando o país está arrasado por incendios a esgalla (só 80 máis de sábado, 14, a domingo, 15). Só podemos ter vontade de trousar cando se ataca o sistema lingüístico-educativo catalán e, aquí, se está matando directamente a lingua galega, por desprezo, por agresión, por represión de nenas que usan Galiza ou concellos que rotulan en galego. Todo coa colaboración da Guarda Civil e da Valedora do Povo (que sarcasmo!: mude a súa denominación: “Defensora del Imperio”).
A cuestión catalá vén de lonxe e non vai finar por máis castigos exemplares que lles inflixan. Sabíao ben o noso amigo Aureli Argemí cando publicou, en 1993, Sobirania o submissió. Eis o dilema, para eles e para nós, galegos.
O orixinal atópase no dixital Terra e Tempo: http://www.terraetempo.gal/artigo.php?artigo=4764&seccion=13
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


document_lang: gl

langs: gl en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl en gl gl gl gl gl gl en en en en en en en en en en ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl gl en

text:
10 de marzo. Día da clase obreira galega - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Fotos do XIV Congreso
Fotos do XIII Congreso
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Bautista Álvarez. Patriota exemplar.
Homenaxe a Moncho Reboiras 2018
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
10 de marzo. Día da clase obreira galega
09/03/2018/in Galiza /by UPG
AVANTE O POBO TRABALLADOR GALEGO!
A crise capitalista e as políticas de saqueo, promovidas polo grande capital e executadas polos gobernos español e galego, en mans do Partido Popular, teñen provocado unha brutal precarización laboral, un desemprego insoportábel e o empobrecemento de salarios e de pensións públicas. Na Galiza estes efectos están agravados por causa do marco de dependencia colonial que padece o noso país. A merma produtiva, marcada polo devalar de sectores estratéxicos como as actividades industriais, a apropiación de materias primas e recursos (como o caso singular da xeración de enerxía eléctrica) ou a drenaxe do aforro galego através da privatización das caixas, confirman o impacto directo que nas condicións materiais de vida e de traballo ten a carencia de soberanía nacional. O pobo galego vese privado do dereito irrenunciábel a podermos vivir dignamente do noso traballo na propia Terra. Así o testemuña a emigración de máis de 180 mil mozos e mozas nos últimos anos.
O deseño político do Estado español responde ao proxecto histórico da oligarquía española, para asegurar a unidade de mercado e favorecer a explotación da clase traballadora e das nacións como a Galiza. Vemos, pois, como a soberanía non é apenas un reclamo democrático nin identitario, senón que ten a ver de maneira clara e directa coas condicións laborais. Tal e como denunciou o nacionalismo galego desde hai décadas, o ingreso do Estado español na actual Unión Europea e no euro, supuxo ademais un agravamento da nosa dependencia e, no concreto, na amputación de sectores produtivos chave como a construción naval, o agro ou a pesca.
Arestora, na Galiza hai 193 mil postos de traballo menos que na altura de 2009. Un terzo da poboación galega está en situación de desemprego ou con ingresos anuais inferiores a 2.000 euros. Aliás, os salarios galegos son 5% inferiores, en media, que o promedio estatal. E as nosas pensións, que acabaron 2017 como as segundas máis baixas do Estado, son 15% inferiores á media estatal e 35% máis baixas que a pensión media en Euskadi.
É evidente, xa que logo, que os principais problemas do noso país (emigración, envellecemento, retroceso demográfico, desemprego e precariedade, devalar produtivo e desmantelamento de sectores estratéxico, degradación ambiental, industria de enclave e en retroceso) teñen como causa a forzosa dependencia do Estado español, alargada coa da UE. A superación desta realidade inxusta pasa indiscutibelmente pola conquista de plena soberanía nacional e popular. Por iso, desde a Unión do Povo Galego, conscientes do carácter indisociábel da loita social contra a explotación e da loita pola nosa independencia nacional, chamamos o conxunto da clase traballadora galega a se xuntar de maneira activa ás mobilizacións e conflitos que está a promover o sindicalismo nacionalista, de clase e combativo que representa a CIG.
Fronte ao sindicalismo de concertación a nivel estatal, que negocia desde as cúpulas madrileñas a derrota da clase traballadora, o sindicalismo nacionalista de clase aposta de maneira decidida e firme en plantar cara ao capitalismo colonial, através da loita organizada. Entendemos que esa é a única maneira de exercermos a nosa dignidade como povo traballador e o único camiño para conquistar unha nova orde económica e social, igualitaria, radicalmente democrática e libre de toda forma de explotación e discriminación: unha Galiza ceibe e socialista. Continuarmos co legado de 10 de marzo de 1972, cando a nosa clase deu unha lección histórica da nosa capacidade de loita.
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT
Homenaxe nacional a Ernesto Che Guevara En defensa da democracia e das liberdades, solidariedade con Cataluña


langs: gl en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
Cando oio falar de non se sabe que manipulacións e falsificacións históricas deben soportar os escolares cataláns no sistema educativo do seu país por obra e graza dos seus gobernos autonómicos de cariz nacionalista, un sorriso de dor, rabia, pena e ironía impotente acode aos meus beizos, deformando algo máis aínda o meu rostro de galego consciente. Dicir isto con impune e sobrada soberbia en España é todo un ditirambo que expresa a incapacidade conxénita para aceitar que hai pobos diferentes, con linguas diferentes e historias non concordantes, por mais que pertenzan ao mesmo Estado. E xustamente por iso, nada se entende nin se admite se non se recoñece o proceso, non beatífico, que conduciu a actual unidade opresiva. Claro que o ditirambo anticatalán, de orixe española, repenicado aquí, como eco deforme, por bocas galegas, resulta unha burla cruel e unha falta de sentido da realidade propia que raia no servilismo esperpéntico até o punto da propia negación.
Se nalgún sistema educativo autonómico, máis uniforme do que se cree, a manipulación, a falsificación e a fraude histórica acada niveis de inversión da realidade dos feitos, até o estremo da súa desaparición, apropiación indebida e disposición á ocultación, contando co aval e a colaboración entusiasta de todos os aparatos culturais e científicos do que deu en chamarse España, este é o que os escolares e estudantes galegos, de todos os niveis, padecen na Galiza. E non é un problema dos últimos trinta anos, senón unha pesada carga, agora xa secular, que lastra a conciencia dos galegos e galegas sobre o propio país, dunha forma determinante: Galiza, o país que nunca existiu. Non temos historia, non temos pasado, a non ser como parte ou apéndice de Asturias, León, Castela ou España, segundo o momento histórico. Para que falar de nós: o mellor é non ternos en conta; habituarnos a crer que sempre fomos unha provincia de España, ela si existente desde sempre tamén, polo menos en espírito. Contra todas as evidencias documentais, patrimoniais, culturais, literarias, empíricas, factuais….Galiza missing. No noso caso, o consubstancial a España é facer que non existamos, furtándonos todo o que fomos, o noso pasado, a nosa traxectoria como pobo, que tamén tivo clases dirixentes de seu, con momentos de esplendor e hexemonía na Península Ibérica, pasando por un proceso moi conflitivo antes de ser domada e obrigada a renderse, aceitando o dominio exterior. Estamos perante o caso máis estremo de apropiación indebida da nosa historia por outros e de substitución e/ou eliminación  da nosa nacionalidade por alleos. O obxectivo foi deseñar unha visión do pasado que viñese, non a esclarecer por que é como é o presente, senón a reforzalo nos seus aspectos opresivos, alienantes e míticos, facendo do Estado español unha nación única, cunha lingua hexemónica, con dereitos absorbentes e asimilistas,  e cunha conciencia de Galiza subordinada, como unha categoría inferior do xentilicio español.
Adoito dicir que narrar a verdadeira historia de Catalunya é compatíbel coa narración histórica oficial sobre España, por máis que resulte, en momentos, conflitiva  esa relación. Contar e asumir a verdadeira historia de Galiza, simplemente ter en conta a súa existencia, á luz dos documentos, dos dados empíricos, dos feitos, das evidencias de todo tipo e  da visión que sobre ela había no exterior tamén, obrigaría a reconsiderar toda a historia de España desde a base, de forma que os galegos e galegas, en primeiro lugar, comprenderían a falsificación monstruosa, a ignorancia supina, a manipulación groseira e intencionada, a que fomos sometidos para agochar o noso papel e relevancia durante moitos séculos, sendo substituídos, con roubo e ocultación intencionada, por outros até estremos do delirio. O reino de Galiza nunca existiu, e  de existir, non tiña entidade política, tal é o axioma fundador desta historiografía oficial e hexemónica. Non sei como se pode cualificar a actitude de quen nega a existencia dun pobo por tantos conceptos diferente e existente  por máis que tombos, foros, documentos de todo tipo, feitos empíricos, patrimonio resistente, arte, literatura e tradición, alén de historiografía alternativa e ben fundamentada, o evidencien. Non estamos perante un caso descarado de política colonizadora que intenta mesmo convencer ao colonizado de non ter existido nunca por si, como tal pobo galego, que sempre foi un apéndice do outro, que é a España mítica cuxo espírito podemos rastrexar sempre na historia? Como podería ser Galiza orixe, centro, valor e hexemonía de nada, cando, como se sabe, debe ser periferia  sen perfil nin vontade de seu? Non rozan o racismo cultural, étnico, caendo na eliminación física  do pobo galego como suxeito de seu durante séculos? Que pasa?. Que contar a historia medieval como realmente foi desvenda unha realidade que bota por terra crenzas míticas e sitúa a orixe do primeiro reino cristiá na Península na Galiza, e coloca este reino e as súas creacións, iniciativas e proxeccións, como a entidade política máis relevante fronte ao mundo musulmán, durante varios séculos?
Hai doce anos publicouse un libro sobre Galiza e os galegos nas fontes árabes medievais, da autoría de Ana María Carballeira Debasa (Galicia y los gallegos en las fuentes árabes medievales, CSIC, Instituto de Estudios Gallegos “Padre Sarmiento, CEG, anexo XXXVI, Madrid, 2007). Case cincuenta autores árabes entre 711 e o século XV son nel obxecto de análise. Máis unha vez, como xa se comprobara coas fontes francas, anglosaxonas ou vaticanas onde temos noticias, información coetánea sobre Galiza e os galegos na Idade Media, Galiza aparece como unha realidade xeográfica, social, económica, cultural e política, abranguendo maior ou menor extensión segundo o momento, sendo sempre o espazo central e nuclear a Galiza de Ortegal ao Douro, moi definida, contundente e tan importante como para os musulmáns identificar a parte cristiá da península prioritariamente con esa denominación (Yilliqyia, Galisiya). Para eles que a tiñan como principal e máis potente adversario, co que se confrontaban e negociaban, era un reino e os seus reis eran inequivocamente galegos, sen dúbida algunha entre o século VIII e o XIII, e aínda no XIII Fernando III e Afonso X (IX para nós) eran así considerados. A nosa potencia económica e cultural non pasaba desapercibida aos cronistas árabes. Así, en relación con Compostela,  al-Idrisi sinala a magnificencia do templo compostelán no século XII, subliñando que non hai igrexa maior que ela á parte da de Xerusalén, aclara. A amplitude de espazo vai acompañada de abundancia de diñeiro e esmola, un tesouro con moita riqueza e intensa actividade mercantil. Menciona que está nunha rica comarca, con grandes e populosas vilas perto. Carballeira Debasa, arabista, recoñece que  las fuentes árabes suelen referirse a los soberanos astur-leoneses a y a los castellanos como reyes gallegos” o “reyes de Yilliqiya” (p. 123). Porén, ela empéñase en todo o libro en aplicar xustamente o deseño interpretativo da historia que levou á apropiación indebida ou á eliminación da historia de Galiza na Idade media, dándoa por boa, sen que, a luz do que le, asome nunca a intención de reformular a visión do pasado histórico da Península neste aspecto, ou cando menos a expresar a súa estrañeza por contraste e  contradición tan evidente: considerar como reis  astur-leoneses ou casteláns os que as fontes árabes dan por galegos…O sentimento de eliminación está tan interiorizado que denomina rei astur a quen considera fundador dinástico, contra a información árabe. Porén, do que toma como sublevación en Ylliquiya, deriva a expulsión de toda Galiza dos musulmáns, primeiro fóra dos montes galegos e logo da transerra cara a Coria e Mérida. Como pequena concesión falando deste cuadrante noroeste peninsular, alude, de pasada, ao núcleo astur-galaico, mantendo que os reis son astures e o reino astur. A verdade é que resulta incríbel a forma tan anticientífica que se ten de encarar unha manipulación e ocultación tan vasta, pois o maior asentamento no territorio, a poboación, a cultura, as clases dirixentes eran galegas, non estaban nas montañas de Asturias, que era máis ben unha rexión de Ylliquiya. A alienación perante as evidencias, a submisión ás invencións da historia académica oficial, roza o ridículo. Así falando dunha derrota dos exércitos islámicos polas tropas de Afonso II en 821, di: “Se trata de las derrotas que las tropas del reino astur infligieron a sendos ejércitos islámicos en un ataque simultáneo en dos frentes: uno dirigido contra el Occidente galaico, en Anceo (Ponte-Caldelas, Pontevedra) y otro encaminado contra el Oriente gallego  en Narón (Portomarín, Lugo)”(p. 134). Segundo Carballeira Debasa, a partir de este momento e até a época de Almanzor, o que ela mesma denomina Galiza nuclear quedará fóra da ameaza musulmá. Aparece entón o perfil, o estereotipo que cumpre aplicar, desde o deseño da ocultación, a eliminación e apropiación indebida, caso dalgunha referencia galaica: é o rei asturiano o que ofrece aos habitantes da Galiza un exército de efectividade probada, “un ejército asturiano”(!!!!!). Naturalmente, a nobreza galega tiña así a oportunidade de participación activa nas incursións de saqueo no centro e sur da península, conclúe a autora, conforme  cun estereotipo de rancio avoengo (xa se sabe, a nobreza galega foi sempre tiránica, oportunista e aproveitada). Galiza e os galegos viven a conta do amparo e a protección exterior. Nunca se viu que a entidade política estiver onde non estaba nin a poboación, nin o poder económico, nin o eclesiástico, nin as clases dirixentes, nin a actividade cultural nin a traxectoria histórica, isto é, Asturias, e non Galiza…. As fontes musulmás eran fieis á verdade, aos feitos, pois detectaban o que había: para eles sen dúbida o reino de Yilliqiya ou Galisiya, e os reis galegos, aos que moitas veces alcuñaban de tiranos.
O enredo leva a que, ao longo do libro, non se teña o mesmo criterio ou opinión respecto da importancia das vilas ou cidades de Yilliqiya que aparecen citadas. Deixando á parte problemas de tradución –a palabra capital resulta moi ambivalente e equívoca: de principio, cumpriría aclarar que non é moi apropiado darlle un valor político absoluto-, ao  final do libro Debasa intenta cadrar  o desaxuste, atribuíndollo á vasta extensión territorial que designa Yilliqiya: “De este modo, Oviedo, León e Zamora aparecen como ciudades principales de Yilliqiya; Santiago y Lugo figuran como capitales de Yilliqiya en general y de Galisiya en particular; finalmente, Coimbra y Astorga constan como ciudades principales de Galisiya” (p. 191)…É o único lugar onde recoñece o papel de capitais, no seu sentido xerárquico superior, de Santiago e Lugo.
En fin, o choque, a confrontación das fontes árabes co deseño da historiografía española en relación con Galiza na Idade media é total, en esencia. Asusta comprobar con que inxenuidade e docilidade  pode constatarse esta contradición sen aparecer o menor asomo de dúbida, interrogación ou desacougo nos historiadores que maman e se educan no seo da historiografía española académica e adoptan submisamente os seus deseños, como é o caso que nos ocupa. Vaia todo isto recoñecendo o valioso traballo que, polo demais, fixo Carballeira Debasa, tan útil para os que non comulgamos con rodas de muíño. Por certo, algo conscientes deben ser algúns da operación de eliminación e apropiación indebida que se perpetrou, con aleivosía e impunidade, contra Galiza, en materia histórica. Nada menos que Pardo de Guevara, director da sucursal galega do CSIC, Instituto de Estudios Galegos, prologuista do libro comentado, alude, en máis dunha ocasión, na súa presentación, ao “viejo reino de Galicia”. Será polo impacto que lle produciron as evidencias que, malia todo, o texto de Carballeira Debasa mostra? Será unha simple manifestación da esquizofrenia consistente na posesión de dúas varas de medir e actuar, deixando sempre claro cal é a realidade e a entidade prescindíbel, ou adaptábel de forma subordinada? Será un suspiro de intención puramente sentimental e romántico? Será un propósito de emenda? Isto último non, sen dúbida algunha. Pasaron máis de dez anos desde a publicación deste libro: nin a menor intención de que se recoñeza e asuma que Galiza foi o reino cristiá orixinario e que os reis até o século XIII eran galegos.
O orixinal encóntrase en Terra e Tempo: http://www.terraetempo.gal/artigo.php?artigo=4646&seccion=4
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: pt en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
Soberanía é democracia - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
É enormemente alentador o grao de resposta popular, impulsado polo feminismo, á indecente sentenza do caso da ‘Manada’. E non apenas pola existencia de mobilizacións masivas, mais porque por unha vez amplos sectores da sociedade cuestionaron de forma aberta e rotunda unha resolución xudicial. Sen dúbida a isto, para alén do escandaloso da propia sentenza, contribuíu o importantísimo crecemento da conciencia feminista que xa se expresou con rotundidade no pasado 8 de marzo. Unha conciencia que se traduce na determinación das mulleres para enfrontar o machismo e as súas consecuencias alí onde se producir.
Mais digo para alén do escandaloso da propia sentenza porque, infelizmente, non é esta a primeira resolución xudicial vergoñosa en casos de estupro ou maos tratos en que xuíces e tribunais dan máis credibilidade aos agresores que ás vítimas e resolven contra toda evidencia. Nestes días precisamente, medios e persoas bascas lembraban o caso de Sandra Barrenetxea, que denunciou ter sido torturada e agredida sexualmente por catro gardas civís que, no entanto, resultaron absoltos. Isto aconteceu aínda onte, no ano 2017.
Por iso, como dicía, é un feito esperanzador que esta vez a sentenza fose contestada socialmente con absoluta contundencia. É un paso que debe conducir, en primeiro lugar, a unha resolución xusta neste caso, con castigo para os culpados, mais tamén a conformar un estado de opinión colectiva que impida novas actuacións xudiciais que vulneren os dereitos, a igualdade e a dignidade das mulleres.
No entanto, a pesar do grao de contestación existente, o grande risco é que para boa parte da sociedade a sentenza sexa vista como un caso isolado, como resultado exclusivamente da actuación dun tribunal machista. E é claro que o é, mais non só. É na realidade a perfecta representación da xustiza española, profundamente retrógrada, clasista, sexista e españolista, como corresponde a un aparello xudicial herdado da ditadura, en que os seus membros non foron removidos na chamada transición e tivo vía libre para se reproducir nas mesma coordenadas ideolóxicas.
Digámolo entón con absoluta claridade: a ‘xustiza’ que desamparou a muller vítima da ‘Manada’ é a mesma que pisoteou os dereitos e a dignidade de moitas outras mulleres vítimas da violencia machista, mais tamén a mesma que condena cantores polas letras das cancións, que fecha xornais, que secuestra libros e revistas, que criminaliza o dereito de folga, que persegue activistas e sindicalistas e que encarcera dirixentes políticos independentistas polo ‘delito’ de exercer a democracia co dereito de voto.
A dimensión do problema é, por tanto, ben maior. O aparello xudicial é un dos principais baluartes do rexime español e non dubida en empregalo -mesmo prescindindo das formas propias dunha democracia formal se for preciso, como no caso de Cataluña- na defensa dos intereses de clase da oligarquía española, esencialmente a economía de mercado e ‘Unidade de España’, quer dicir, o capitalismo a opresión das nacións que aínda facemos parte deste Estado.
É, por tanto, unha cuestión básica de democracia. Grazas ao proceso catalán (e digo ben Grazas e non Por culpa como fai a chamada esquerda española) ficou ao descuberto a verdadeira face, autoritaria, españolista e fascistoide, do rexime político español. Mais o nacionalismo popular leva décadas denunciando as prácticas represivas exercidas por medio da violencia policial e das resolucións xudiciais que tiveron sempre como albo predilecto os movementos nacionalistas, o sindicalismo combativo e, en xeral, as reivindicacións populares.
Acontece que nun momento de crise e de ameaza para o rexime, a reacción deste tórnase aínda máis virulenta e opta por impor a política do medo. Esa é a lóxica da ‘Lei da Mordaza’ ou das actuacións policiais e xudiciais contra o independentismo catalán. Quen pensase que a vaga represiva só ía afectar a Cataluña, engánase. Se ben é verdade que o estado se aplicou aí con especial dureza, a mesma dinámica serve para tentar frear as reivindicacións sindicais ou calquera outro conflito que teña por obxectivo defender dereitos e intereses nacionais ou populares. No noso País temos aínda dous exemplos próximos: a condena de cárcere aos sindicalistas Carlos e Serafín e o recente intento -por fortuna fracasado- de criminalizar o dereito de folga levando a xuízo a CIG polo conflito das auxiliares de Navantia.
En todo o caso, se a cuestión das actuacións da xustiza española alcanza políticamente unha dimensión maior é porque é un problema estrutural. Ten a ver coas carencias democráticas do rexime español saído da Transición e da Constitución. Mais para as forzas unionistas a súa defensa é vista claramente como unha cuestión de Estado como o mostra o facto de que todas as asociacións xudiciais -incluídas as que se denominan ‘progresistas’- saísen ao unísono a criticar a contestación á resolución xudicial de Pamplona e a defender a sentenza. Ou aínda o baixo perfil na crítica -na práctica silencio cómplice- por parte da esquerda española ao atropelo xudicial aos dereitos e liberdades do povo catalán e dos seus dirixentes.
Foi precisamente no caso da Cataluña onde isto foi evidenciado con absoluta nitidez. Unanimidade das catro principais forzas políticas españolas en tirar lexitimidade ao referendo de autodeterminación de 1 de outubro. A posición da chamada esquerda, lonxe de apoiar e aproveitar o momento de crise do rexime para -como pregoaban- “abrir o cadeado de 78”, limitouse no máximo a sinalar cuestións de formalidade democrática, mais coincidente no esencial e obxectivamente útil ao mantemento do modelo constitucional actual. Mesmo con algúns dirixentes, como Alberto Garzón, rivalizando con Albert Rivera nos ataques ao independentismo catalán.
Así pois, fica evidente para quen quixer ver que nin os problemas da Galiza como País nin o problema da democracia real teñen solución co modelo constitucional e autonómico. O nacionalismo galego sabe perfectamente que o Estado español é irreformábel. Éo porque nunca aceptará -como está a demostrar- a existencia de nacións diferentes da española, como Galiza, Euskal Herría ou Cataluña, que teñan a capacidade de exercer democraticamente os seus dereitos nacionais, comezando polo dereito de autodeterminación. Niso, como vimos, todas as forzas políticas españolas concordan.
Mais é mesmo irreformábel do punto de vista dun funcionamento realmente democrático porque implicaría precisamente aceptar o exercicio práctico dos dereitos colectivos dos povos e de todas e cada unha das persoas que os conforman. E o mantemento da ‘unidade de España’ é colocada sempre por diante de calquera outra consideración, mesmo que afecte dereitos e liberdades fundamentais. Cando até a esquerda española cala ante a existencia de presos políticos por defenderen o dereito de voto polo feito de seren independentistas cataláns, fica claro que nada podemos esperar de España.
Así pois, construír unha democracia real na Galiza depende de nós, mais exixe liberdade política para poder facelo. Temos moitas razóns para traballar pola soberanía e garantir a democracia é máis unha delas, e fundamental. Podemos concordar en que, á partida, a defensa da soberanía para a Galiza está ligada ao facto de sermos unha nación colonizada, privada da capacidade de decidir en función dos seus intereses e, por tanto, tamén á necesidade de nos libertarmos das nefastas consecuencias da dependencia en todas os ámbitos da nosa vida como povo.
Temos razóns políticas que nos lexitiman sobradamente: toda nación debe poder, mesmo conforme o dereito internacional, exercer a súa autodeterminación e tornarse, se así o decidir, nun País libre e soberano, nun estado independente. Mais, para alén diso -que sería lexitimación suficiente, pois lembremos que o dereito de autodeterminación é un dereito democrático fundamental- temos a necesidade de romper o círculo vicioso da dependencia en que nos meteu dominación española: espolio dos nosos recursos, marxinación da nosa lingua e cultura, emigración, desemprego, precariedade, pobreza… Un País rico que non ten a capacidade política de decidir por si como empregar esa riqueza para beneficio propio e do seu povo.
Mais, aquí e agora, pór fin a toda a podremia e corrupción en que estamos envolvidos polo rexime monárquico español, as súas institución políticas, o seu sistema xudicial ou o seu aparello de propaganda mediático e levantar unha sociedade realmente democrática e libre require romper a submisión e dependencia política e axir como unha nación libre. A República Galega é realmente a nosa (única) oportunidade de construír na Galiza unha verdadeira democracia. Tamén para iso precisamos de soberanía.
O orixinal atópase no dixital Terra e Tempo: http://www.terraetempo.gal/artigo.php?artigo=4984&seccion=13#
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: gl en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en en gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
A hora de Cataluña, a hora dos pobos - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
Está a piques de se aprobar a Lei do Referendo no Parlament de Catalunya. Trabúcase quen analice ese feito como a causa do que está por vir e non como a consecuencia do vivido. O acontecido no Parlament, caricaturizado até a saciedade coma un “atraco democrático”, non é outra cousa que a expresión do pobo catalán ante a non asunción do carácter plurinacional do Estado español e a negativa a pactar unha vía democrática para a solución dun conflito que non é xurídico, senón político.
O Procés é parte da constatación de que o Estado español, como proxecto político pretendidamente uninacional, é un proxecto fallido, e que o modelo de estado das autonomías froito dunha transición fraudulenta dirixida polo establishment franquista coa supervisión dos militares e pactada entre a dereita e a esquerda española, fai augas por todas as partes.
Non hai futuro para unha descentralización exclusivamente administrativa negadora do carácter plurinacional do estado, unha monarquía medieval, un estado confesional que privilexia a igrexa católica, un poder xudicial que funciona ao ditado do goberno e un uso partidario das forzas e corpos de seguranza do estado, un poder político intrinsecamente corrupto, un deseño económico á medida dos intereses da Troika e ao servizo da oligarquía española e o capital trasnacional, un modelo sociolaboral baseado na explotación, precarización e empobrecemento de grandes capas da sociedade, un modelo produtivo fundamentado en “ladrillo”, turismo, saqueo da periferia e a destrución da súa capacidade produtiva e un modelo de relacións internacionais executado ao ditado dos EUA e a OTAN.
Este modelo de estado non é parcheábel nin sostíbel no tempo. Non é reformábel, mais si superábel. Serao a través de procesos constituíntes nas nacións sen estado que o conforman porque a ruptura do denominado “rexime do 78” será nacionalista ou non será.
Formalmente o Esado español é un estado democrático. Porén, para as persoas que entendemos que unha democracia é moito máis que poder votar cada catro anos, é evidente, que a española -de considerala tal-, é unha democracia de moi baixa intensidade. Baixo unha aparencia formalmente democrática o que atopamos é un estado fondamente autoritario e negador de dereitos básicos, a comezar polo dereito de autodeterminación dos pobos. O Estado español non está disposto a recoñecer o seu carácter plurinacional e actuar en consecuencia. Tampouco a permitir, como no caso do Canadá co Quebec, do Reino Unido con Escocia ou, o vindeiro ano, de Dinamarca coas Illas Feroe, referendos de autodeterminación pactados e vinculantes.
O Estado español ten unha curta (e mala) cultura democrática. É evidente. En situacións como a catalá, aínda o é máis. Non é propio dun estado moderno e democrático facer a máis burda das instrumentalizacións políticas da xustiza, o máis descarado uso dos medios de comunicación (públicos e privados), o emprego partidario da policía e o CNI contra o discrepante ou o uso da ameaza permanente para reprimir a vontade dun pobo que se quere expresar nas urnas: desde a aplicación da Lei de Seguridade nacional até a disolución da autonomía vía art.155 ou mesmo o uso das forzas armadas pasando pola suspensión do FLA, acusacións de sedición, ou inhabilitacións express e millonarias sancións económicas para as persoas promotoras.
Porén, o que algúns interpretan como as “fortalezas” do estado son a súa maior debilidade. A verdadeira unidade é a da libre colaboración e cooperación entre iguais; o outro é imposición e dominación. A unidade baseada na forza e o medo sempre será unha unidade débil e condenada a desaparecer. Só será unha cuestión de tempo, porque ningún aparello coercitivo do mundo é capaz de manter unha situación de opresión de xeito permanente.
SEN ESPAZO PARA A EQUIDISTANCIA
Nos momentos difíciles é cando realmente coñecemos as persoas. En escenarios onde as contradicións se agudizan é onde realmente coñecemos as organizacións políticas. Cando a ambigüidade calculada, o aparencial, a equidestancia, o curtopracismo xa non teñen cabida, caen moitas caretas.
Gustaríame ver Pablo Iglesias e Alberto Garzón (e as súas sucursais) defendendo sen ambigüidades o dereito do pobo catalán, e do resto de nacións do estado, a decidir libremente o seu futuro. Mais, tras unha retórica rupturista o que hai é unha práctica continuista cun estado negador da súa realidade plurinacional.
Ao máximo que chegarán, é a unha sucesión de propostas de supostas “terceiras vías” que ademais de extemporáneas, a historia ten demostrado que son vías mortas. Volverán prometer ese unicornio político que xa escoitaban os fundadores do Partido Galeguista hai un século: a “España federal”, agora transmutada en “nación de naciones”, “federalismo asimétrico” o “la diversidad en la unidad”. Conceptos que non din nada mais que significan moito: que para as forzas políticas españolas (todas) o único suxeito de soberanía é o “pobo español”. Baixo a retórica de “comisións de estudo da arquitectura territorial do estado”, “grupos confederais”, “reformas constitucionais”, “revisión do modelo de financiamento autonómico” agóchase unha vella estratexia: cambiar o que haxa que cambiar, para que nada do fundamental mude. Desgrazadamente, esa estratexia, total ou parcialmente, será compartida pola dereita e a esquerda española, comprobándose, máis unha vez, como a esquerda española vai moi xusta de esquerda e moi sobrada de española.
Os sucesivos gobernos españois trataron -sen éxito- reducir un conflito político a un conflito xurídico. Consideran a legalidade un contexto normativo inmutábel e estático, non sometido a interpretación nin subsceptíbel de entrar en contradición. Porén, o problema non é se é legal a pretensión de Cataluña -e do resto de nacións- de se constituír nun estado, senón se ten ou non dereito a facelo.
Cando o único argumento para defender algo é que o di a lei, é o principio de que ese algo mude. Era legal que os negros norteamericanos non puidesen sentar diante do autobús como legal eran a escravitude, o apartheid, a colonización, que as mulleres non puidesen votar, impartir aulas en galego, obrigar a mocidade galega a cumprir co servizo militar obrigatorio no exército español, ou que a familia Franco continúe a desfrutar do Pazo de Meirás e de estatuas do Mestre Mateo… Todo era (e nalgúns casos é) perfecta e absolutamente legal polo que ir contra esa legalidade por definición era ilegal. Afortunadamente, Rosa Parks, Nelson Mandela, Gandhi, Emmeline Pankhurst, todos os nosos compañeiros insubmisos, profesorado comprometido e moitísimas activistas de toda condición estiveron dispostos a saltar unha legalidade inxusta por unha causa xusta (e tamén a sofrer as consecuencias de o faceren). Moito peor sería hoxe o mundo se o argumento de que algo non se pode/debe facer porque non é legal, se seguise incondicionalmente… Saltar a lei, en moitas ocasións, é o único camiño que nos deixan para superala.
A realidade do mapa estatal mundial, lonxe de ser invariábel, é altamente cambiábel. Fronte a unha visión estática e inmutábel dos estados a realidade é que dos 196 estados que compoñen hoxe a ONU 43 se crearon nos últimos 35 anos. Fronte a unha visión de que un referendo é algo que non ten cabida no contexto do dereito internacional o certo é que desde 1957 se realizaron máis de 70 referendos de autodeterminación no mundo. Fronte a unha visión de inviabilidade económica e política das nacións sen estado, o certo é que ningún estado que se independizase no último século solicitou a incorporación ao estado de que se separou. Por algo será.
A NECESARIA LECTURA GALEGA DO PROCESO CATALÁN
A realidade catalá e a galega non teñen nada que ver, alén de ser corresponder ambas con nacións sen estado. O grao de conciencia nacional, de mobilización política, a situación socioeconómica ou de normalización lingüística e cultural son claramente diferentes. Galiza ten que percorrer o seu propio camiño. Porén, tan errado sería caer nun mimetismo non extrapolábel a unha realidade tan diferente, como xulgar que o que pasa en Cataluña non vai connosco ou que a catalanofobia inoculada ao noso pobo por todos os medios, aconsella poñerse de perfil.
O nacionalismo galego débese volcar, na medida das súas posibilidades, con este proceso. Non só por solidariedade -que tamén-, senón por interese propio, porque a súa loita é a nosa loita. Temos que estar preparad@s para todos os escenarios posíbeis, saber aproveitar as oportunidades -que as hai- e aprender das leccións deste proceso -que tamén as hai e importantes-, a comezar pola necesidade da autorganización e unidade na diversidade das forzas realmente soberanistas. Ningunha nación do mundo, en ningún momento histórico acadou a súa independencia sen contar con forzas propias que a reclamasen e a exercitasen. Isto é así porque ningún estado cede voluntariamente unha posición de dominio e privilexio. Esa liberdade haina que conquistar. Para iso a autoorganización é condición imprescindíbel. Unha nación sen estado non se pode autodeterminar se non hai opcións políticas que antepoñan ese obxectivo a calquera outro. En Catalunya, a unidade das forzas políticas non se deu en parámetros esquerda-dereita, senón de soberanismo-unionismo. Ese foi un salto cualititativo evidente en termos históricos, para o movemento de liberación nacional catalán. Hai moito do que aprender e do que nos reafirmar: a necesaria perseverancia, autoestima e orgullo, patriotismo desacomplexado, bo uso das institucións ao servizo da liberación nacional, non fuxida dos debates difíciles nin amedrentarse ante as dificultades, xenerosidade, visión non curtopracista… En definitiva, pensar e actuar como unha nación.
UNHA VELLA NACIÓN, UN NOVO ESTADO
Este é un proceso cheo de dúbidas e con poucas certezas. Esa incerteza non é necesariamente unha mala aliada. A incerteza dinos que o futuro non está escrito e que todo é posíbel. Todo. Porén, persoalmente, teño dúas cousas claras: que o vindeiro 1 de outubro haberá urnas nas que pobo catalán votará libremente e que nada será igual a partir dese día.
O referendo do vindeiro 1 de outubro vaise realizar. O primeiro que o ten claro é Mariano Rajoy. A partir de aí comezará (realmente xa comezou) unha estratexia de deslexitimación do proceso e do resultado. Non é difícil prever o argumentario oficial do PP e do resto de forzas políticas españolas o día 2 de outubro: “foi todo unha farsa, unha teatralización sen ningún valor xurídico”, “non é legal”, “foi un simulacro”, “non foi un referendo, senón unha mobilización”, “baixa participación”, “nulo recoñecemento internacional”, “múltiplas irregularidades na xornada electoral”, “unha maioría silenciosa en Catalunya que dixo NON, non cunha papeleta senón ficando na casa”, etc.
Porén,  a autodeterminación do pobo catalán non comezará –nin rematará- o vindeiro 1 de outubro. O 1 de outubro Cataluña non votará se é ou non é unha nación. Cataluña é unha nación moito antes de que se soubese o que é unha urna. O pobo catalán leva autodeterminándose moitos anos, comportándose en todos os eidos como unha nación. O que fará en referendo é decidir, libre e democraticamente, se queren (ou non) exercer os dereitos que lles son inherentes á súa condición nacional.
Cataluña é unha nación madura, que lexítima e democraticamente, desde hai moito tempo,  aspira a se converter nun estado. O Govern tiña un mandato popular claro para avanzar na construción de estruturas e instrumentos de estado para Cataluña. É o que está a facer. Ante este feito, non teñen cabida equidistancias. Ou estamos a favor do dereito de toda nación a poder decidir libremente o seu futuro, ou non estamos. Ningún demócrata (de verdade) debera ter dúbida de que lado estar.
Cataluña non se resignará a ser o que lle deixen ser. Será o que o pobo catalán decida. O 1 de outubro Cataluña fará historia, a súa propia historia.
O orixinal atópase en Sermos Galiza:  http://www.sermosgaliza.gal/opinion/ruben-cela/hora-cataluna-hora-pobos/20170906205240061035.html
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: en en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Tratei no meu anterior artigo para o Terra e Tempo dixital (24-10-2017) sobre a ignorancia, ocultación e deformación que se espalla, oficialmente, con natural desenvoltura, na propia Galiza sobre a súa historia, o seu patrimonio, a súa cultura e o seus contexto. Algo así como se nunca tiveramos existido con entidade política propia. E puxen un exemplo histórico (reinados de Fernando II e Afonso VIII de Galiza e León) e outro patrimonial (Pórtico da Gloria, Panteón Real) ben interrelacionados, para evidenciar até onde chega semellante monstruosidade, sintomática dunha actitude, esta si conscientemente politizada, cunha intención única: impedir calquera toma de conciencia de onde vimos, que fomos e por que chegamos a estar como estamos. Ou dito doutra maneira, Galiza sempre foi España. Intentarei, con este artigo de agora, afondar nos comportamentos coloniais que guían a forma de achegarse ao patrimonio artístico de Galiza, condicionando restritivamente a súa visión. Todo o que se desvíe deste deseño restritivo, deitando luz sobre a verdade, e evidenciando a incardinación co país e a súa vontade de existir, debe ser arrombado, acurrunchado. Vexamos os síntomas desta actitude na exposición sobre o Mestre Mateo, que se pode contemplar no Palacio de Xelmírez da catedral compostelá, e na información sobre os traballos de limpeza e restauración do Pórtico da Gloria.
A Fundación Catedral de Santiago, a Real Academia Galega de Belas Artes e o Museo Nacional del Prado coorganizaron a exposición sobre o mestre Mateo. Na mellor tradición provinciana, os organizadores non inauguraron esta exposición no país do artista homenaxeado nin das pezas dignas de contemplación. A primicia debía ser presentada, ofrendada e gozada na Corte madrileña e no museo insignia da españolidade, o do Prado, lonxe do país e da sociedade que xerou, nos seus momentos de esplendor, as esculturas expostas: Galiza. Entendemos así o por que da participación do Prado, que estou por asegurar en nada contribuíu economicamente, agás deixar un dos seus espazos. Alguén pode pensar que semellante deferencia, prioridade ou privilexio pode estar compensado por a exposición contribuír a subliñar a importancia de Galiza na historia medieval e na arte románica e gótica, dando a coñecer unha mostra ben elocuente, debidamente contextualizada. Nada de nada. Mesmo a palabra Galiza escintila pola súa ausencia na información que se fornece. Non existe o reino de Galiza nin Galiza; do rei Fernando II, aludido pola pensión vitalicia que outorgou ao mestre Mateo en febreiro de 1168, dise que é rei de León, e nin se alude a que está enterrado no Panteón Real da catedral compostelá. Mesmo un tira a impresión de que o mestre Mateo tería sido un apátrida, todo menos galego.
Desde logo, alguén controlou nunha determinada dirección a información que sustenta a exposición. Para os controladores de nada vale o que, con pomposidade, denominan en ocasións excelencia. De respectala, alén de practicar o amor pola verdade e o coñecemento real, non terían obviado, censurado, nada menos que en lugar galego e patrimonio, en parte, a el debido, que Fernando II era rei tamén de Galiza, educado polo Conde Fernán Péres de Trava. A súa lingua era o galego, a súa estratexia, a recuperación da unidade con Portugal. Mesmo non pode ser interpretado con fondura e realismo o valor simbólico das figuras bíblicas da fachada románica destruída, algunhas delas agora en exposición, sen termos en conta o obxectivo de exaltación do reino de Galiza. A excelencia neste tema ten un nome: Serafín Moralejo Álvarez, catedrático de Arte medieval na Universidade de Santiago e logo na de Harvard, por desgraza desaparecido no ano 2011. Por que nin sequera as súas investigacións e análises, rigorosos, ponderados, conclusivos e contrastados, valen? Só lle fixeron unha pequena concesión para ilustrar a exposición: o recurso a un anaquiño do poema “Na catredal” de Rosalía no que, falando do Pórtico da Gloria, de forma maxistral e viva, se refire ao Mestre Mateo. Xa en 1990 recomendaba Serafín Moralejo lelo, integramente, para contemplar esta xoia escultórica.
Naturalmente, non se pode esperar que o uso da lingua galega desta exposición no Palacio de Xelmírez sexa conforme a unha verdadeira oficialidade. Formalmente é trilingüe. Porén, estamos perante un uso rutineiro, sen convicción, que mesmo delata o papel subalterno do noso idioma. Un debe pasar por un espazo dedicado a informar sobre o plano en execución para rectificar os problemas de conservación do Pórtico da Gloria e para restaurar a súa rica policromía. Toda a información exclusivamente en español. Só para a exposición Mestre Mateo, se se solicitar expresamente, daranlle á entrada un folleto informativo en galego. Normalmente non están á vista. E aínda estando, hai que abrilo para comprobalo por un fenómeno ben significativo. Curiosamente, a portada está en español, incluída a referencia ao “Maestro Mateo” en letras ben grandes. No folleto en inglés corresponde a lingua interior coa do exterior, “Master Mateo”. E o folleto en español, por suposto, está todo el neste idioma. Como interpretar esta discriminación ou esta aversión a pór “Mestre Mateo”, facendo que se vexa e note, como nos outros casos? Por que no folleto que informa dentro en galego, na portada di “Descubriendo la catedral. MAESTRO MATEO”, en español? Realmente aínda interpretándoo como un lapsus freudiano, que é moita condescendencia, o resultado é deplorábel: hai que ocultalo, ben fondo, que non saia do pozo….Non deamos idea de normalidade e moito menos de igualdade…O controlador segue a facer das súas…
Sen dúbida o controlador gasta maneiras do colonizado colonizador, que gusta de dar satisfacción a quen controla o deseño colonial. Volvamos ao plano en execución para rectificar “os problemas de conservación do Pórtico da Gloria e para restaurar a súa rica policromía”, en palabras dos organizadores. Entre outros pormenores, podemos contemplar na exposición fotos, desde comezos do século XX, indicativas do progresivo deterioro da súa policromía, agora en restauración. A ocultación informativa é de tal calibre que se ignora, como se nunca tiver acontecido, que no verán de 1866 fíxose o baleirado en xeso do Pórtico da Gloria, para tirar unha copia de tamaño natural, con destino a ser contemplada no Museo South Kensington, de Londres, onde efectivamente continúa. Creo que, polo menos, algún directivo da Fundación Barrié de la Maza, a principal financeira da restauración en curso, visitou hai pouco tempo aquel museo inglés para lembrar, e en parte celebrar, a existencia desa copia, pois, segundo el, axuda a popularizar o Pórtico da Gloria e mesmo a traer peregrinos ao Camiño de Santiago que desexan contemplalo na realidade. Pois ben, este baleirado en xeso de 1866, causou un grave deterioro da policromía do Pórtico, como non podía ser doutra forma, que acelerou a que xa era evidente. Na realidade tratouse dunha de tantas falcatruadas que se fixeron co patrimonio dos países colonizados por parte das potencias coloniais, Inglaterra e Francia, sobre todo, no século XIX. De feito, foi o libro dun bo especialista británico, M. Street, sobre a arquitectura gótica en España, publicado en 1865, o que chamou a atención en Inglaterra sobre o que cualificou como “unha das glorias máis grandes da arte cristiá”. A xunta de goberno do museo devandito reaxíu con presteza e entrou en contacto co cabido compostelán –deben existir as comunicacións escritas entre ambos. O entendemento foi tan rápido e total que, pasado apenas un ano, estaba xa o señor Domenico Brucciani, formador do South Kensington, para dirixir as obras do baleirado. Desde logo, contou coa máis que xenerosa colaboración de todas as forzas vivas, comezando polo arcebispo, Miguel García Cuesta, e acabando pola Sociedad Económica de Amigos del País, de Santiago, que o nomeou socio de mérito. Un arqueólogo moderado e dun oficialismo liberal, Fernando Fulgosio, estudoso tamén do Pórtico da Gloria, contou, pasados os anos, en La Ilustración de Madrid (2-8-1871), onde estaba instalado, o ambiente de euforia agradecida que había en Compostela por este feito, pois desde fóra se recoñecía o valor do que hai na casa, sen importar que se estaba a realizar un atentado grave, que tivo consecuencias irreparábeis, acelerando o deterioro do Pórtico. Só se atreveu a deslizar unha frase indiciaria e descualificadora sobre a actitude do cabido compostelán do que di que correspondeu ás peticións e desexos dos lores das xuntas do departamento de Ciencias e Artes do museo británico, “con menos cordura que ilustración” (ibidem)
Ironicamente, un dilixente fotógrafo do Museo, Mr. C. Thurston Thompson, acompañaba a Domenico Brucciani. Tirou moitas e, ao que parece, excelentes “representaciones” dos monumentos e obxectos de arte que había en Compostela, e mesmo de partes do Pórtico da Gloria. Dos primeiros exemplares, dedicáronse tres, por esta orde, ao cardeal, ao deán e ao cabido. Iso si levaban unha afectuosa comunicación dos lores do departamento de Ciencias e Artes do Museo, “en agradecimiento a los servicios prestados por nuestros compatriotas a los Señores Brucciani y Thompson” (ibidem). Pois ben, todo isto agora pasa ao silencio máis absoluto, aínda informando do proceso de deterioro da policromía do Pórtico, na sala previa á exposición do Mestre Mateo. Aquí nada pasou. Porén, de forma silandeira ou pouco ostentosa vaise a Londres, e sen o menor asomo crítico, faise celebración do acontecido hai máis de 160 anos, como se for unha gloria.
A censura chega á irresponsabilidade e falta do mínimo rigor e excelencia. Sería bo observar as fotos de Thompson, anteriores ao século XX, a todos os efectos. Sería explicativo e ilustrativo ler as cartas que se cruzaron entre o cabido e os reitores artísticos e científicos do Museo. Mais prefírese o descoñecemento, a ignorancia. Porén, estar, están, seguramente depositadas nos arquivos de ambas institucións. Sería posíbel tal despropósito, un baleirado en xeso, realizalo en monumentos que a España en construción como nación única e Estado centralista foi, precisamente por esas datas, considerando os seus símbolos? Non parece que aquí na Galiza debemos ostentar unha mentalidade de colonizado agradecido, que só aspira a existir como prolongación ou mímese, e sempre co beneplácito, da metrópole? Non estamos condenados así a escribir a historia con amnesia e censura e sen preguntar as causas dos fenómenos? A quen beneficia este comportamento?
O orixinal atópase no dixital terra e Tempo: http://www.terraetempo.gal/artigo.php?artigo=4802&seccion=4
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: gl en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en en en en en en en ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl gl en

text:
En conflito para gañarmos como clase traballadora galega - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Fotos do XIV Congreso
Fotos do XIII Congreso
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Bautista Álvarez. Patriota exemplar.
Homenaxe a Moncho Reboiras 2018
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
En conflito para gañarmos como clase traballadora galega
03/11/2017/in Social /by UPG
As folgas das traballadoras de Bershka da provincia de Pontevedra e do persoal sanitario visan a enorme capacidade do pobo traballador para conquistar mellores condicións laborais e salariais
As traballadoras da firma téxtil Bershka, do grupo Inditex, na provincia de Pontevedra iniciaron unha folga indefinida que xa atinxiu nove xornadas. O albo da súa reivindicación é poñeren fin á discriminación que padecen, sobre todo a nivel salarial, en relación a outras provincias e a outras firmas do mesmo grupo. Malia a invisibilidade mediática e as presións exercidas pola empresa, o plantel apostou con firmeza na mobilización e no conflito. A posición adoptada pola empresa, que fai parte dun holding multimillonario que vén de repartir entres os seus accionistas dividendos por 1256 millóns de euros, foi a de negarlles a equiparación salarial a través do abono de dous pluses que xa receben as súas compañeiras da Coruña e que totalizan 130€. Para alén do salario, o cadro de persoal moi maioritariamente feminizado demanda outras melloras como o aumento do tempo de descanso, melloras en relación a lactancia, vacacións e licenzas ou permisos.
O enroque patronal en Bershka, combínase máis unha vez coa inacción cómplice da Consellaría de Traballo da Xunta de Galiza, que opta por non exercer as súas competencias como autoridade laboral no noso país. De maneira reiterada o Partido Popular víralle as costas ás traballadoras e aos traballadoras, para se aliñar por acción ou por omisión, na defensa dos intereses do empresariado.
Unha política coherente coa que practica co seu propio persoal público, como vén de poñer de manifesto o conflito aberto no persoal sanitario do SERGAS, que ten os peores salarios en comparación co resto de servizos sanitarios do Estado e tamén no conxunto do persoal público da Xunta de Galiza. Para alén diso, padecen unha enorme precariedade laboral, agravada pola reiterada contratación temporal en fraude en troca de consolidar as prazas vacantes e convocar novas prazas en oposición. Aliás, enfrontan a carencia dun calendario de recuperación dos acordos retributivos suspendidos desde o ano 2010 e a falla, mesmo, dun compromiso claro de que os orzamentos permitan retribuír os graos da carreira profesional para todo o persoal, fixo e persoal.
Diante desta situación, o sindicalismo nacionalista e de clase que representa a CIG apostou con determinación na convocatoria dunha folga, que en inicio se formulou como unitaria con outras organziacións sindicais. No entanto, inda sen existir compromisos claros por parte do Sergas para atender as reivindicacións que fundamentaban o paro decorrido os días 2 e 3 de novembro, os sindicatos corporativos e de concertación, optaron por abandonar a convocatoria de greve que pasou a ser asumida en solitario pola CIG.
Este feito volve deixar en evidencia a diferenza, non só teórica senón práctica, entre un e outro modelo sindical. Entre quen aposta polo pacto social para negociar o alcance da derrota da clase traballadora, e quen, como o sindicalismo nacionalista, opta pola loita organizada, o conflito e a mobilización, para plantar cara aos abusos tanto da patronal privada como dos gobernos de dereita.
Como Partido queremos recoñecer e valorizar estes procesos mobilizadores, que canda un sen número de conflitos, pequenos ou grandes, están a permitir que os e as traballadoras de Galiza avancen na conquista dunhas mellores condicións de vida e de traballo. Son unha mostra do mellor do noso pobo e da nosa capacidade colectiva para construírmos unha outra realidade social e nacional.
Desde a nosa plena confianza nas inxentes capacidades do pobo traballador galego, reiteramos o noso compromiso en alentar e alargar a conflitividade e a mobilización, nas rúas e nos centros de traballo. Nesa tarefa, é indispensábel o inda maior fortalecemento da Confederación Intersindical Galega, como verdadeiro bastión da loita social no noso país, desde unhas coordenadas netamente galega e de clase, sen dependencias nin subordinacións e sob o protagonismo da clase traballadora galega como suxeito da transformación revolucionaria con rumo a unha Galiza ceive e sen explotación.
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT
Saudamos a nova República Catalá. Na hora da liberdade. Solidariedade con Cataluña. Non hai cárcere capaz de deter a ansia de liberdade...


langs: pt en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
Gañar o povo para a nosa causa - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Gañar o povo para a nosa causa
Fai hoxe un ano, neste mesmo espazo, afirmamos que estabamos prontos, como Partido e como militantes nacionalistas, para enfrontar todos os desafíos que viñesen por diante, por moi difíceis que fosen. Reafirmamos que o noso único compromiso é coa Galiza e co povo traballador galego e, recollendo o exemplo de Moncho Reboiras de traballo incansábel na autoorganización do povo galego proclamabamos, máis unha vez, a fidelidade á causa do povo, da soberanía e da independencia nacional á que o noso camarada entregou a súa vida.
Eran momentos especialmente complexos, mais a Unión do Povo Galego tiña claro que, a pesar das dificultades, era preciso manter o rumbo. E esa mesma convicción moveu millares de patriotas que nunca desertaron do seu compromiso coa nación. Colectivamente fixemos o que era preciso e agora comezamos a apañar os froitos dese traballo. E non hai mellor imaxe para reflectilo que unha Praza da Quintana absolutamente lotada no pasado Día da Patria, nunha mobilización histórica do BNG en prol da soberanía da Galiza.
Unha imaxe que fala, aliás, dun nacionalismo popular, enraizado na sociedade, implicado cos problemas sociais, con capacidade de acción e de mobilización e que sabe perfectamente que é preciso conquistar a soberanía para ver realizados os nosos dereitos como nación mais tamén para podermos romper a dependencia, razón básica da situación do País, e para poder construír unha sociedade diferente, xusta igualitaria e libre.
En todo o caso, desde a satisfacción de confirmar que tomamos as decisións correctas por moi difíceis que tivesen sido, e desde o orgullo de ter contribuído activamente para o fortalecemento do movemento nacionalista, tamén somos conscientes de que serve de pouco ficar nunha autocomplacencia acrítica que só leva ao acomodamento e pode acabar por fanar os esforzos realizados. É moito o traballo que fica por facer, moitos os elementos que é preciso mellorar, no compromiso individual de cada un/ha de nós e no quefacer colectivo, para podermos continuar avanzando.
Aliás, o inimigo é moi poderoso e, infelizmente, conta entre nós con imnúmeros axentes, mesmo moitos que se proclaman adversarios e actúan, na hora da verdade, como inestimábeis valedores. Permitídeme traer aquí outra imaxe, ben diferente da colorida Praza da Quintana; esta en preto e branco e tirada hai xa 42 anos, mais de absoluta actualidade.
Naquel mes de agosto de 1975 en que o noso camarada Moncho Reboiras era asasinado pola policía do rexime español fascista nesta cidade de Ferrol, o ditador Franco pasaba as súas últimas ferias non lonxe de aquí, en Meirás, no pazo indebidamente apropiado após ser pago polo povo, forzadamente, a punta de pistola falanxista.
Agora que se intensifica a lexítima e democrática loita para que nos devolvan o que foi roubado e para acabar coa iniquidade, a indecencia e vergoña que supón manter o resultado do espolio e da violencia contra o povo, tamén tivemos ocasión de rever unha fotografía politicamente ben significativa. Apenas 15 días antes do asasinato do Camarada Reboiras, o ditador recibía en Meirás o designado por el propio Príncipe, Juan Carlos de Borbón e a súa familia.
A foto móstranos Franco dando a man a un Felipe de Borbón aínda neno sob o beatífico ollar de seu pai, Juan Carlos. Os tres últimos xefes de Estado do rexime español. Unha imaxe que é toda unha metáfora do pecado orixinal deste rexime profundamente antidemocrático. Ou é que poderá considerarse democrático un sistema político en que o Xefe de Estado non é elixido, senón imposto, vitalicio, hereditario e exerce “pola graza de Deus” e neste caso tamén pola de Franco?
Non pasa a proba de mínima decencia democrática un rexime que permite a existencia de organizacións e fundacións que realizan apoloxía do fascismo, do xenocidio cometido pola ditadura e que se permiten humillar as vítimas con total impunidade. E, evidentemente, non é posíbel soster o carácter democrático dun Estado que persegue o dereito democrático do voto, que inhabilita cargos públicos públicos por defender a democracia e a soberanía, fecha xornais, encarcera xornalistas e conculca a diario dereitos fundamentais como a liberdade de expresión.
Mais, para alén desta evidencia, a fotografía simboliza tamén perfectamente a continuidade no esencial dun sistema político español que, após a chamada transición, realizada á medida dos intereses da oligarquía española,  e coa Constitución de 1978, -a propósito, que contou coa inestimábel colaboración da esquerda española- viu confirmado o elemento esencial que garante esa continuidade: o seu carácter unitario e, por tanto, opresor.
Para nós,  iso significou perpetuar a dependencia pola que a Galiza pagou e continúa a pagar un alto prezo en termos sociais, económicos e políticos. Sabíamolo ben hai 40 anos e actuamos en consecuencia. O nacionalismo galego, na altura o Bloque Nacional-Popular Galego que o noso Partido conformaba coa AN-PG, avogou pola ruptura democrática para asumir o exercicio da soberanía e opuxo ao proxecto de Constitución “española e colonial” un rotundo “NON galego e popular”. Pola súa parte PSOE e PCE prestaban un inestimábel servizo á oligarquía española para manter o carácter unitario do Estado e os seus intereses e privilexios de clase.
Mais non se trata de nos mergullarmos en leccións de historia por moito que sempre sexa necesario coñecela. Trátase de constatar como o que esa imaxe representa continúa vigorante. Aí temos o Borbón neno da fotografía como actual monarca do Reino de España e asistimos a unha crecente deriva autoritaria do rexime español que non xorde do nada, senón que está alicerzada na Constitución española que, aliás, garda aínda outros recursos coercitivos por se for preciso utilizalos contra a vontade democrática e soberana dos povos. Eis o artigo 8, que faculta a intervención do Exército para “defender a integridade territorial” de España  ou o 155, que permite actuar contra os gobernos autónomos lexitima e democraticamente constituídos.
Estas son ameazas reais que poden marcar o período político que en breve comeza e que se perfila particularmente complexo, mais tamén con enormes potencialidades para o movemento nacionalista, pois é evidente que o debate político no conxunto do Estado vai xirar arredor da cuestión nacional. O proceso de independencia de Cataluña xera por veces no noso País dinámicas contraditorias e nós temos temos que saber atenuar as negativas derivadas da omnipresente propaganda mediática e aproveitar plenamente as positivas.
O primeiro que temos claro é que o que nos interesa é que aquí o debate se centre sobre o noso País, sobre a necesidade de superar o actual marco político da Constitución e o Estatuto para podermos decidir sobre o noso de maneira soberana. Ese é o esforzo que vai facer o nacionalismo nos próximos meses. Explicar socialmente as razóns para a soberanía da Galiza. Cataluña vai lograr antes ou despois a súa independencia. A nosa temos que conquistala nós e só podemos facelo gañando o povo para a nosa causa.
No entanto, debemos manter, como fixo o nacionalismo até agora, unha posición clara de apoio ao referendo de autodeterminación de Cataluña. Non xa por unha cuestión de solidariedade, senón porque a loita do povo catalán é a nosa mesma loita. O adversario que temos enfrente é o mesmo e enfraquecelo é interese común.
É máis, debemos estar preparados para enfrentar a reacción autoritaria e antidemocrática do rexime español que, amparado na Constitución, aproveita para cercear aínda máis as liberdades democráticas e os dereitos individuais e colectivos. Hoxe mesmo coñeciamos que no primeiro ano e medio da Lei da Mordaza -a principal arma xurídica que o Estado está a utilizar contra a mobilización popular- foron impostas no noso País 3.400 multas, cunha contía de 1,5 M€, polo que eles chaman infraccións de seguranza cidadá, desobediencia ou resistencia á autoridade.
En todo o caso, o que acontece en Cataluña é, en primeiro termo, unha cuestión de democracia. Unha conclusión a que podería ter chegado -mais non chegou, claramente non quixo- a chamada esquerda española se exercese de tal. Reparemos, amigas e amigos, que xa non se trata de que non asuman na práctica o dereito de autodeterminación que teoricamente din defender. É que non respectan o simples dereito democrático do voto que exprese a vontade do pobo. Non é que tivesen que ser a favor da independencia de Cataluña. Chegaba simplemente con que fosen demócratas.
Unha verdadeira esquerda española que merecese ese nome apoiaría o proceso de emancipación das nacións oprimidas e aproveitaría o enfraquecemento político do sistema para derrubar o Estado burgués da nación opresora, aplicando, a propósito, unha vella máxima leninista sobre o dereito de autodeterminación e o verdadeiro sentido revolucionario dos movementos de liberación nacional.
Nada diso está a acontecer. Todo o contrario, escolleron -como sempre- xogar ao chovinismo. Se na transición o PCE colaborou para a reforma que garantiu a continuidade do Estado español unitario e para a lexitimación como Xefe de Estado dos Borbóns, tamén hoxe a vella esquerda (o mesmo PCE, Izquierda Unida) ou a nova autoproclamada rupturista (Podemos) prestan un novo e impagábel servizo á oligarquía española posicionándose rotundamente contra o referendo de autodeterminación que Cataluña vai realizar no día 1 de outubro.
Poderiamos facilmente compor unha nova imaxe, tamén significativa, con Felipe de Borbón, Raxoi, Pedro Sánchez, Albert Rivera, Pablo Iglesias e Alberto Garzón, todos eles partillando a frente contra o exercicio democrático do povo catalán e contra a independencia de Cataluña. Non imos ver esa foto, claro. Para comezar, por vergoña, mais sobre todo porque entón deixaría de ter eficacia o papel que o pretenso rupturismo está a xogar nas nacións oprimidas como primeira liña de contención do soberanismo.
Pretenso, si, pois o argumento que empregan para se xustificaren, -que non caben accións unilaterais e de que o referendo tiña de ser pactado co goberno-, alén de falaz, invalida calquera apelación futura ao rupturismo e deita por terra a credibilidade desas forzas políticas. Pode a ruptura ser pactada coa oligarquía española? Alguén é capaz de manter iso seriamente? Quen sosteña que a revolución pode ser acordada cos opresores é que renunciou definitivamente a ela. Do mesmo modo que renunciou á loita pola soberanía quen afirma que Galiza por si soa non pode conquistala e debe apoiar esa esquerda española que á hora da verdade se coloca sempre, unha e outra vez, do lado do opresor.
Son tamén estas valiosísimas leccións que nos ofrece o debate sobre a práctica da autodetermianción e que podemos e debemos aproveitar para ir afastando o veo de confusión que aínda paira sobre unha parte de galegos e galegas que están verdadeiramente por unha mudanza real. É a oportunidade de os colocar definitivamente do noso lado. E para iso temos de continuar a traballar.
Hoxe estamos aquí para render tributo a Moncho Reboiras, un mozo que con apenas 25 anos, após un intensa militancia política e un firme compromiso persoal, deu a súa vida pola causa da liberación nacional da Galiza e do socialismo. Xa temos dito en moitas ocasións que o mellor tributo, a mellor homenaxe que podemos facer á memoria de Reboiras é seguir o seu exemplo militante. Pois ben, dous anos e dous días despois do seu asasinato era fundada a organización xuvenil do Partido, a Unión da Mocidade Galega, que sempre mantivo como referente político o exemplo do camarada Moncho.
Corenta anos é tempo suficiente para poder facer un balanzo atinado. E é claro que a UMG -con altos e baixos, como toda formación política e como toda obra humana- cumpriu perfectamente os obxectivos marcados na fundación: o de ser escola de militancia comunista e patriótica e o de levar o nacionalismo e as posicións da UPG á mocidade galega. Moit@s camaradas que hoxe somos membros do partido formámonos e crecemos politicamente na UMG e diso nos sentimos lexitimamente orgullosos.
Hoxe a Unión da Mocidade Galega continúa estando no bon camiño, cunha militancia crecente e moi activa. Quero parabenizar na persoa do seu Secretario Xeral, Adrián R. Bravo, o Comité Nacional e o conxunto da militancia polo labor desenvolvido neste últimos anos que supuxo achegar novos mozos e mozas ao nacionalismo e á militancia partidaria e contribuír de maneira decisiva para o crecemento de Galiza Nova e do nacionalismo entre a mocidade. Os mozos e mozas militantes e amig@s da UMG que hoxe estades aquí sodes a mellor garantía de continuidade do Partido e representades tamén a certeza de que máis cedo do que tarde a liberdade da Galiza será unha fecunda realidade.
Realizado este recoñecemento ao traballo feito e ben feito, cómpre enfatizar tamén que sempre -tod@s, a UMG, a UPG, o nacionalismo- podemos facer máis e mellor, debemos facer máis e mellor. E así como hai un ano nos comprometemos aquí a manter o rumbo con firmeza e cumprimos, pídovos que hoxe nos comprometamos a acrecentar o noso compromiso militante para lograrmos un movemento nacionalista máis forte, mais dinámico, máis estendido e máis activo no traballo político e na intervención social.
Como nos mostrou o camarada Moncho, cada militante deste Partido ten de ser un activista, un organizador, atento sempre ao labor de proselitismo, de debate e de combate ideolóxico. Cada militante nacionalista alí onde estea, onde viva, onde traballe, onde se relacione ten de se tornar un activo difusor da mensaxe nacionalista e das razóns que deben conducir á soberanía.
Na organización, na capacidade de permeabilización social, de mobilización e nunha militancia activa e ben formada é onde reside a fortaleza dunha organización política revolucionaria. É esa fortaleza a que lle permite resistir nos momentos complexos e a que posibilita avanzar nos máis propicios. Foi esa a fortaleza que permitiu ao nacionalismo galego, ao BNG, aguantar, recuperar o pulso e reiniciar o medre político e organizativo. E sendo así, temos que coidala e acrecentala. É a organización, a mobilización e a imbricación na sociedade a que permite gañar apoios políticos e nesa medida tamén electorais. Esta debe ser sempre, por tanto, a nosa prioridade política.
O nacionalismo é un proxecto colectivo, mais que se constrúe da suma dos compromisos individuais e da multiplicación do traballo militante. Debemos acertar colectivamente nas análises e nas propostas, mais tamén aproveitar ao máximo o enorme potencial político de moitas mans e de moitas voces traballando cada día no seo do povo, convencendo, concienciando, mobilizando, organizando. Aí estaremos, como sempre, as mulleres e homes da Unión do Povo Galego, as mozas e mozos da Unión da Mocidade Galega, conscientes de que a vitoria só é posíbel co inmenso amor que temos a este noso País, coa firmeza nas conviccións e coa constancia e o empeño no traballo político que é preciso desenvolver. Adiante!
Texto do discurso pronunciado no acto de tributo da UPG a Moncho Reboiras (Ferrol, 12-08-2017)
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT