langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl nl pt pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Darío Rivas, o home que venceu a Franco - Revista Luzes
Despediuse do seu pai aos 9 anos, dende o barco que o levou a Bos Aires. Fíxoo de novo aos 17, cando avisaron por carta de que fora asasinado por falanxistas en Portomarín, en Lugo, pola súa actuación como alcalde de Castro de Rei en favor dos desposuídos. E aínda se despediu outra vez en 2005 cando foi quen de exhumar o seu corpo da fosa común na que fora agochado. A historia deste galego residente na Arxentina deu inicio ao histórico proceso xudicial que está investigando os crimes do franquismo entre 1936 e 1977 e sobre o que xa se pronunciou até a Organización das Nacións Unidas.
A querela non anda con reviravoltas: denuncia o Estado español como responsable dos delitos cometidos entre o día 17 de xullo de 1936 e o 15 de xuño de 1977, data das primeiras eleccións logo da morte do ditador Francisco Franco. Enténdese que se trata do xenocidio de parte da poboación e de crimes de lesa humanidade e que, como tales e malia a Lei de Amnistía de 1977, non prescriben baixo o criterio da xustiza universal.
Deste xeito e nos últimos tres anos, a xustiza arxentina pediu precisións aos xuíces españois.
As respostas, cando chegaban, sempre puñan por diante a Lei de Amnistía de 1977, unha trampullada, xa que este tipo de normas non poden ir por riba do dereito internacional.
Con todo, a medida foi celebrada polos avogados dos querelantes e polos colectivos de defensa dos dereitos humanos. Carlos Slepoy, o que tramitou a primeira querela sobre o caso de Darío Rivas, recibiu a noticia emocionado. «Trátase dunha resolución de transcendencia histórica», dixo aos xornalistas arxentinos. Pola súa banda, Máximo Castells, integrante do equipo legal das vítimas, precisou que teñen materiais para pedir outras moitas resolucións deste estilo contra outros represores e lembrou que esta causa iniciada no Xulgado Federal no Correccional e Criminal nº 1 da cidade de Bos Aires «é única no mundo».
Por iso, o avogado Castells subliñou: «Se o goberno de Mariano Rajoy non colabora, seguiremos producindo máis resolucións deste teor e España vai quedar coma un Estado que asila e ampara este tipo de xentes».
E algo diso xa vai pasando. Mentres na Arxentina varios integrantes da Coordinadora Estatal en Apoio á Querela Arxentina contra os Crimes do Franquismo (Ceaqua) viaxaron a primeiros de decembro ao país austral para presentar novas denuncias ante a xuíza Servini de Cubría; mentres estes declarantes e familiares de represaliados foron recibidos no Parlamento arxentino pola comisión de Dereitos e Garantías do Senado; mentres a prensa de todo o mundo segue con interese as novas deste caso; o Comité de Desaparicións Forzadas das Nacións Unidas (ONU) instou o Estado español a adoptar as «medidas necesarias» para que se poda investigar o destino das vítimas da ditadura franquista.
Por se a labazada non fose dura abondo para un Estado que fai da desmemoria e da negación a súa única política para coas vítimas, a histórica resolución da ONU tomou o tempo de advertir, ademais, de que «a prescrición deste delito só se produce no momento en que a persoa aparece con vida, se se atopan os seus restos ou se se restitúe a súa identidade». Poucas palabras para derrubar, unha a unha, as escusas que vén ofrecendo a xustiza española.
Quedaba a Lei de Amnistía. Pois tamén houbo algo que dicir. O experto do Comité de Desaparicións Forzadas Alvaro Garcé García y Santos analizou a norma e asegurou que se trata dunha lexislación «pacificadora» pero que «trinta anos despois non pode constituír un obstáculo para a xustiza, xa que a xustiza está necesariamente vinculada á verdade, e a verdade
é filla do tempo».
O tempo que xa non corre nesta casa bonaerense na que Darío Rivas quita agora da vitrina unha pequena bandexa conmemorativa da homenaxe que lle fixo ao seu pai no ano 1994, case unha década antes de poder sepultalo. E conta. Porque na orixe da querela que xa fixo historia hai un pai e un fillo. E tamén un gabán e unha placa.
«Lembro ben a miña casa, era enorme, coma un pazo. Pola esquerda tiña a corte para os animais e tamén un forno de pedra. E pola dereita, un xardín. Máis alá, estaba o sitio no que se cortaban os carballos para facer as travesas do tren», volve Rivas, agora mesmo un neno pequeno nun mundo de adultos.
Foi o máis pequeno de nove irmáns e, aínda que non o di de todo, pode que fose tamén o máis mimado polo pai que, en poucos anos, quedou viúvo e co rapaz de cinco anos por criar, ademais dos outros oito fillos.
«Á escola alá penso que non fun moito, non», di, e bota unha gargallada cando se lembra de que as dúas ou tres veces que pisou o salón foi movido pola curiosidade: «Eu ía guichar unha foto que alá tiñan dun home moi ben vestido. Era o rei, seica, e eu devecía por ser, de maior, alguén que levase aquelas roupas!».
Nas historias da infancia na aldea lucense na que chegou ao mundo, sempre hai unha referencia para seu pai. Un pai agarimoso. Un pai preocupado pola formación dos seus fillos. Un pai que divisaba un futuro negro para os seus. Un pai que administraba o propio, o alleo e tamén o de todos. Un pai xeneroso.
Moito ten falado Darío Rivas sobre o seu pai, Severino Rivas Barja, alcalde de Castro de Rei, fusilado nunha cuneta a poucos meses do alzamento, o 29 de outubro de 1936. Tanto ten contado sobre este galego que 68 anos despois do seu asasinato se transformou no primeiro exhumado e identificado na Galiza, que agora se ve no problema de ter que axustar as historias publicadas, repetidas e louvadas ao seu recordo.
«Din que o meu pai era socialista. Pero non. Eu non lle lembro participación ningunha en mitins nin en cousas da política», quere corrixir o fillo que escapa dos intereses partidarios coma da peste. A confusión terá inicio, se cadra, no feito de que o señor Severino era un home bo e xeneroso. Aínda se repiten as historias en Castro de Rei sobre como recuperaba terras sen dono —ou cun dono que non as atendía— e llelas asignaba aos desposuídos para que puidesen traballar nelas as sementes que el mesmo lles conseguía.
Non llo contaron. Darío viviuno: «Na miña casa, a matanza facíase para os nosos e para o resto. O meu pai mandábanos aos máis pequenos levar paquetes de carne ás persoas máis pobres da aldea. ‹E coidadiño con aceptarlles nin unha peseta!›, advertíanos».
O señor Severino non é que fose rico, pero tivera a intelixencia necesaria para tirar proveito das oportunidades. Traballaba as súas terras, arrendaba outras que tamén explotaba e administraba as dos señores da zona. Cando tivo oportunidade, tamén se fixo cuns carballos que logo cortaba para facer travesas para o tren, que vendía convenientemente.
«Aínda me sorprende que fose quen de conseguir tanto, sendo como era fillo de solteira», recoñece o seu fillo, que tamén se pregunta agora se o seu pai sabía sequera ler e escribir. «Algo sabería, claro. Pero eu recordo perfectamente que, na casa, mandaba ler o xornal por alguén. Eu penso que sabía o mínimo», apunta.
Con ou sen formación, o señor Severino Rivas era, claro está, un lúcido intérprete da realidade europea e española dos anos 20 e 30. Ventaba un futuro difícil para a súa prole. Un futuro que, dende logo, era fillo do pasado recente: xa mandara un fillo á guerra e non estaba disposto a mandar outros. Pouco había para eles na aldea: décadas de reverencias diante da terra para ser tanto ou máis pobres aínda. Non, os seus fillos terían mellor destino na emigración.
«Aos 9 anos, meu pai decidiu que eu marchase. Mandoume a Bos Aires onde xa vivía unha das miñas irmás e onde, cos anos, virían outros cinco máis. Aínda lembro a lancha que nos levou na Coruña até o barco que agardaba no mesmo centro do mar. A xente, que rubía por unha escaleiriña de nada, mareábase moitísimo co movemento daquela mole, pero como
eu era un neno, non me enteraba de nada». Darío sorrí dende a súa ollada de neno espelido diante daqueles adultos tristes e asustados.
Conta que case que non pisou o camarote. O pai metéralle algo de diñeiro no peto e o resto entregoullo a un paisano que traballaba no transatlántico para que lle botase unha ollada ao neno ao longo da viaxe. Non sabe se o home fixo tal, porque pasou as noites durmindo baixo as estrelas e os días comendo chocolate e canto doce mercaran aqueles diñeiros.
Pero os días de liberdade duraron pouco e, cando puido decatarse, xa estaba en Villa Ballester, na periferia noroeste de Bos Aires, alistándose para unha experiencia nova: ir á escola todos os días.
«Na primeira semana de clase, un rapaz chamoume gayego despreciativamente e levou uns cantos golpes. Eu non sabía se se podía pegar na escola, pero outro neno alentoume e penso que o burlón non se volveu meter comigo», di, e as fotos que tira dunha carpeta aínda o retratan alto e forte na coda da infancia.
Ao mes xa non falaba galego e, como tantos e tantos, foi un alumno esmerado que lembra e presume dunha lección de Historia de México que lle valeu, di, un dez para o resto do ano por parte da señorita de 6º grado. «Sempre me gustou moito aprender e descubrir», apunta. E a vida dálle a razón.
Darío Rivas fixo os dous primeiros anos da escola a un tempo e logo avanzou coma o resto ata rematar os estudos básicos. Como tantos nenos daquela, tamén axudaba na tenda do seu tío xastre: «Ordenaba as cousas ou varría o sitio movendo a vasoira dun lado e logo do outro para que se gastase sen desniveis», lembra.
Mentres o neno medraba en Villa Ballester e aterraba no mundo do traballo sen escalas, o pai tamén medraba en prestixio e respecto entre os veciños de Castro de Rei. «Logo da escola fun traballar de encargado na panadaría que un dos meus irmáns tiña en Chascomús [a 123 quilómetros da cidade de Bos Aires]», adianta.
Aínda era un neno pero traballaba coma os adultos. Tanto é así que un home que o coñecía ofreceulle un negocio: podían ir de socios nun emprendemento de apicultura. O home puña os cartos e Darío, o traballo.
—E vostede que sabía das abellas?
—Nada, eu que ía saber! Pero merquei uns libros, linos e descubrín todo. O resto aprendeumo o home aquel e alá estabamos, con ducias de colmeas a producir.
Das colmeas pasou, de volta en Bos Aires, a unha confitaría que mercou coa súa irmá a medias sobre a avenida Córdoba con Uruguay, no centro da cidade; e como o día tiña ben horas, tamén facía vendas para unha empresa inglesa; e administraba unha pequena compañía de construcións que fundara cuns curmáns profesionais: «Eles tiñan estudos pero o encargado era o galego», di. Cando o día remataba, Darío marchaba beber o café cos republicanos que se daban folgos os uns aos outros nos bares da avenida de Maio. «Liamos o xornal Crítica porque dicía que a República ía gañando a guerra. Pero non era verdade», recoñece.
Poucos anos antes, o prestixio gañado polo seu pai entre os veciños da aldea levárao a converterse en alcalde de Castro de Rei. «Unha das súas primeiras medidas foi traer un mestre e montar na nosa casa unha escola para todos os nenos», repite o fillo. Tal audacia, entre outras, non pasou inadvertida e só semanas despois do alzamento de xullo de 1936, foron buscalo. Severino Rivas foi apresado no Hotel España de Lugo e aínda que tiveron que liberalo, a segunda vez non deixaron sitio para as dúbidas: foi asasinado o 29 de outubro de 1936 de cinco tiros á beira da capela de Cortapezas, en Portomarín, xunto cun republicano.
«Deixáronos nas cunetas moitas horas, ao coidado dun rapaz de 17 anos, para escarmentar a xente e logo mandaron os meus irmáns a enterralo nunha fosa común», desvela o fillo. Os falanxistas acusaron o ex alcalde por «traizón á patria», porque o mal, ademais, sempre sabe ser moi bruto.
O medo sementado deu axiña froitos amargos. Darío Rivas soubo da morte do pai por carta. Tiña 17 anos. Tamén soubo que había moitas máis palabras caladas que ditas nesa historia. «E decidín que eu, a España, non volvía nunca máis na vida», di.
Pero volveu. Case que sen querelo. No ano 1952, a súa dona, Clotilde, pediulle visitar unha tía que deixara tamén na Galiza. E foron. «Ao chegar sentín curiosidade e fun alá, á aldea», recorda. Conta que fixo preguntas que ninguén lle respondía ou sobre as que lle daban razóns dubidosas, confusas. Pero Darío non é home que se contente con evasivas.
No que todos coincidían naquel ano 1952 era no recoñecemento a don Severino. «Os veciños querían facerlle homenaxes e mesmo que unha rúa da vila levase o seu nome. Pero para que iso fose posible había que documentarse», e Darío documentouse. Moito máis do que imaxinaban os funcionarios franquistas que lle pedían probas da valía do seu pai.
Coa axuda duns e doutros, ao longo de varias décadas, o fillo foi conseguindo todos os papeis necesarios para probar o asasinato do seu pai, mesmo ten o arquivo da súa detención no cárcere de Lugo e a orde de fusilamento «por comunista» asinada polos mandos militares da rexión. Só quedaba descubrir onde estaba o corpo, porque el non tragaba a trola de que
o sepultaran nun cemiterio que quedara baixo as augas do encoro de Portomarín.
«Moito preguntei, pero os meus irmáns levaran o segredo á tumba e ninguén me daba razón», di e anuncia o momento que aínda o emociona do relato. Contouno ducias de veces e volve contalo agora, neste serán bonaerense no que vai unha calor impúdica: «No ano 2004 fun participar dunha homenaxe ao meu pai. Foi un acto moi especial e quixen pechalo visitando Portomarín», di.
Non había sepultura, pero alí era onde asasinaran o seu pai, de xeito que alá foi Darío, achegarse á súa memoria, sentir que estaban xuntos. «Entramos nunha tenda de recordos e, mentres a miña sobriña compraba, a propietaria preguntoume se era eu turista. Pensei que me querería cobrar os chismes eses máis caros, e entón expliqueille que era de Castro de Rei», lembra e bromea.
Por dicir calquera cousa, a muller comentou duns homes que vira asasinados no 36 que eran daquela aldea. Falou do gabán que vestía un deles e de que o ruxerruxe dicía que era alguén de importancia. Case sen aire, Darío lembrou o gabán que lle mandaran de agasallo ao seu pai dende Bos Aires e pediu máis detalles. «Quen ben sabe desta historia é o carniceiro», engadiu a señora.
Darío Rivas saiu correndo da tenda. «Matáronos contra a capela de Cortapezas. Pero quen ben sabe desta historia é o vello que vive ao lado da igrexa», engadiu o carniceiro.
Correr e correr. O velliño confirmou non só a morte, senón que foran sepultados alí mesmo polas familias e que el era o rapaz que o velou durante varias horas. «E aínda están aquí?», preguntou Darío, que non podía crer que debaixo daquela terra, daquelas herbas silvestres, finalmente, 68 anos despois, estivese seu pai. «Estar, só está o seu pai, porque ao outro a familia desenterrouno pola noite e levouno ao cemiterio da aldea», confirmou o señor.
Polas boas. Sempre pola boas, Darío Rivas pediu ao crego de Cortapezas poñer unha placa en memoria do seu pai. Non, non se pode. Entón pediu poñer unha cruz de madeira, por fóra da igrexa. Non, tampouco non se pode porque é terra santa. Tivo que ser polas malas.
Coa documentación na man e co acompañamento da Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica, o 19 de agosto de 2005, un feixe de amigos acompañou
o fillo na exhumación. Foi lenta e desacougante. Pero alí estaba. Severino Rivas Barja foi sepultado con todos os honores no panteón da familia, en Loentia. A lápida di: «Fue alcalde de Castro de Rei, nacido el 13 de septiembre de 1875. Lo asesinaron en Portomarín los falangistas el día 29 de octubre de 1936. Volvió a casa para descansar en paz el día 19 de agosto de 2005». E, sobre ela, unha placa engade un pedido: «Papá, descansa en paz. Te lo pide tu niño mimado, Darío».
A cunca baila nos dedos áxiles do señor Rivas, que rexeita a política aínda que recoñece que as súas accións tamén o son: «Porque estamos loitando contra o franquismo», dispara. O médico recomendoulle evitar as emocións, e por iso xa non fala en público. Escribe discursos, cunha caligrafía de trazos aínda escolares, e logo pide que alguén os lea. Con todo, o 30 de xuño de 2011, a multitude coa que marchou na Ronda da Dignidade na Porta do Sol, en Madrid, reclamou escoitalo. E el falou. «Pídovos que non recordemos os nosos como vítimas senón como heroes. O Goberno de España non busca os seus desaparecidos e moitos nenos secuestrados non coñecen a súa verdadeira identidade. Iso é unha vergonza. É deixar vivo o antecedente dun xenocidio impune que van pagar as xeracións futuras».
A luz do ventilador reflíctese na cunca nesta noite en Ituzaingó. «Eu non herdei nada do meu pai. Os meus irmáns que alá quedaran repartiron as cousas entre eles e bueno… pero cando volvín, fun botar contas e dixen: «Non vos quero nada, só esta», remata o fillo, que xa deixou un legado de seu á humanidade.
Gustouche este artigo? Asegura a continuidade do xornalismo que conta, págalle un café a un xornalista!
Artigo anteriorMr. Bartlet goes to Washington
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


document_lang: gl

langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en en en gl th gl en gl es en en gl en en gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Carlos Santiago, Author at Revista Luzes
As eleccións lexislativas de 2015 en Portugal provocaron un auténtico terremoto político. Por primeira vez en corenta anos de democracia, as forzas de esquer... [...]
«Non lle imos facer a cantarela a Filgueira Valverde» Os da Ría
Levan décadas animando os antros, prazas e salas de festas de todo o país. Nunca triunfaron en España, máis por desidia que por vocación. A súa fórmula c... [...]
As mulleres do bloco
As pasadas eleccións lexislativas en Portugal provocaron un auténtico terremoto político. Por primeira vez en corenta anos de democracia, as forzas de esquer... [...]
Escritor, dramaturgo, músico e artista vencellado á xeración de activistas culturais que xurdiron arredor da Sala Nasa, desenvolve a súa actividade en diversos campos, desde a crítica da cultura e a dirección escénica até a creación artística e literaria en diferentes linguaxes. Carlos Santiago (Compostela, 1966) É un dos creadores galegos máis asentados na relación con Portugal, onde traballou con diversas compañías teatrais como Trigo Limpo, A Barraca, o GTN de Lisboa ou Baal 17. Formou parte das bandas de rock Nicho Varullo e Psicofónica de Conxo e da compañía teatral Chévere. Consumado monologuista e guionista cinematográfico, ten varios libros publicados de poesía, narrativa ou teatro, como Metalurxia, Acantinado ou Abraço de Ferro, sendo autor de dúas ducias de pezas teatrais estreadas en Galiza e Portugal.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: es en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl hu gl es gl it pt es gl hu es es pt it gl es es fr gl es gl gl gl es gl gl gl es gl es gl es fr en gl es gl nl gl es en sv fr de de gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Aquí un amigo Archives - Page 4 of 5 - Revista Luzes
Ese señor tan de Vigo
«Sempre me sinto moi vigués cando vexo Vigo dende O Morrazo. Pasábame o mesmo cando chegaba en tren dende Madrid e sentía a ría coma unha saia con vuelo de... [...]
Erdogan, o veleno do poder
Andrés Mourenza retrata a Recep Tayyip Erdogan no seu "Aquí un amigo" da Luzes 31.
Aquí un amigoEN ABERTOLuzes 31OpiniónPolítica
Diego Giráldez retrata a Iñaki Urdangarín, o duque desempalmado
Aquí un amigoLuzes 29Opinión
Rita Barberá, o fenómeno, o monstro, morreu: Deus lle dea longa vida. Foi o personaxe máis robusto da política valenciana dos últimos corenta anos e pasou ... [...]
Aquí un amigoLuzes 28Opinión
Pujol é un personaxe antes que unha persoa. Como se fala dun personaxe? Temo que o farei a partir dunha das mellores descricións do personaxe, emitida no seu ... [...]
Kim III O Brillante
Que crer e que non do que se conta del! Hai poucos meses dicíase que ordenara a execución dunha ex-noiva, Hyon Song-wol, e dunha ducia de músicos da orquestr... [...]
Aquí un amigoLuzes 27Opinión
O derradeiro póker do presidente
Dous misterios coruñeses desacougaban España a comezos dos anos noventa: Zara e o Deportivo. Ninguén se explicaba que un tendeiro de barrio oculto á curiosi... [...]
Aquí un amigoEN ABERTOOpinión
E sobre esta rocha edificaron a igrexa
Del dixo quen foi seu máis fiel escudeiro: «A Felipe non lle gusta o partido que ten». A afiada lingua de Alfonso Guerra resultaría premonitoria. O mozo edu... [...]
No fondo, un sentimental
«Eu non vin aquí facer amigos». Manuel Martínez está rodeado por enésima vez de cámaras e micrófonos. Ante o Pazo de San Marcos, sede da Deputación de ... [...]
Aquí un amigoLuzes 25
Sen amor e sen perdón
Se fose certo que nacemos no intre da concepción, á par do estourido orgásmico de papá e mamá, a biografía de Antonio María Rouco Varela comeza cunha men... [...]
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl en gl gl gl es gl pt en pt gl en es gl gl es en pt gl en pt es gl gl es pt gl gl gl pt gl pt gl pt gl pt gl es gl pt en sv fr de de de fr gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Literatura Archives - Page 3 of 7 - Revista Luzes
Poesía e cinema: da adicción e a perda
En 1992, o encoro de Lindoso obrigaba os veciños de Aceredo, Buscalque, A Reloeira e O Bao a deixaren as súas vivendas para sempre.  Vinte anos despois, a se... [...]
Aquí temos facilidade para morrer
Na súa infancia, Juan Rulfo, que cumpriría cen anos este mes, viviu «incendios, sequías e revolucións». O escritor mexicano teceu un limbo literario no qu... [...]
Lorena Bembibre Instagram No libro reportaxe Mar de invernía, o profesor Héctor Pose fai unha homenaxe a todas esas vilas mariñeiras galegas poboadas de ... [...]
Carlos Casares: Ilustrísima 2017
Håkan Casares, Henrique Monteagudo, Montse Pena Presas e Rexina Vega
A do intelectual ourensán é a biografía da cultura oficial de Galicia. Director de Galaxia, membro da Real Academia, deputado no Parlamento galego e presiden... [...]
Esther Gómez Moito conto,  A Coruña Gañadora do Premio García Barros de 2016, A candidata de Miguel Sande preséntanos unha crónica da crise en tres v... [...]
Follas vellas, esquecidas, descubertas…
Relato do achado dunha primeira edición do poemario de 1880 de Rosalía de Castro nunha tenda de compravenda de libros usados en Bos Aires. A celebrac... [...]
John Berger, a voz que ampara
Amo a poucos autores. Emprego o verbo coñecendo o risco, John Berger ben o merece. Amar é un infinitivo perigoso, ten pugas, contén unha das grandes palabras... [...]
O cómic que revolucionou a narración
Aquí, a novela gráfica de Richard McGuire, explora de maneira innovadora e cun resultado maxistral a relación entre o espazo e o tempo, alterando a maneira d... [...]
Mercedes Corbillón (Cronopios, Pontevedra e Santiago) Amarelan as árbores, o Nadal achégase como promesa ou ameaza e as editoriais sacan a súa ... [...]
James Rhodes: «Fáiseme moi duro, quizais imposible, confiar en alguén»
Este concertista de piano tivo unha vida extraordinaria: logrou formarse como pianista na súa adultez —algo moi excepcional nunha profesión de longo percorr... [...]
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es hu es gl gl gl es es es gl es gl pt gl es gl pt es es gl gl gl es gl es pt es gl gl gl es gl gl es es gl gl es es gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Henrique Mariño, Author at Revista Luzes
Eu tamén quería ser do club da Galega. Pensei en bulir ao estanco, pagar cinco pesos, mercar a tarxeta e, no canto de facer unha foto carné na de Pombo, merg... [...]
Rafael Hernando Cando o Dr. Rajoy tivo que formar goberno, creou un monstro. Xa saben: o cerebro de Soraya, o corazón de Wert, o brazo executor de Fernández ... [...]
Aquí un amigoEN ABERTOLuzes 15Política
Julio Rodríguez: «Son consciente de que son un xeneral obxecto»
Cando á filla pequena de Julio Rodríguez (Ourense, 1948) lle pediron na escola que debuxase a súa casa, pintou unha porta e escribiu enriba: «Todo por la pa... [...]
Ignacio Sánchez-Cuenca «Os intelectuais de esquerda viraron conservadores ou tragounos a terra»
Ignacio Sánchez-Cuenca (Madrid, 1966) puxo patas arriba o columnismo español co seu último libro, La desfachatez intelectual (Catarata), no que arremete contra os escritores, intelectuais e economistas que esbardallan cando disertan sobre a situación política do Estado.
EntrevistasEscollas LuzesLuzes 31Luzes 50
«Madrid está teimosamente enferma e nunca morre» Moncho Alpuente
Naceu nunha rúa galdosiana a mediados do século pasado, mais fala coma un home propio doutra época. É o cronista oficioso da Villa e, durante anos, deu cont... [...]
«Hai unha caterva que se mete en política para acceder a un rango que non acadaría como profesional» Antonio Escohotado
Para unha manchea de xeracións é o teórico das drogas con máis febra do continente. Pero este filósofo anarcoliberal quere que o lembren como o autor dunha... [...]
«Comeza unha nova época, temos que volver a unha cultura combativa e solidaria» Pepe Ribas
Hai corenta anos houbo unha Barcelona libertaria que soñou con subverter o sistema e transformar a realidade. Ajoblanco foi a ferramenta editorial que emprego... [...]
«Para que non haxa intocables, os lectores teñen que apuntalar as novas cabeceiras» Pascual Serrano
O xornalismo non morreu, aínda que algunhas cabeceiras tradicionais apuraron a cavar a súa propia tumba ao apostar polo inmediato e pola espectacularidade en ... [...]
ABRAHAM GARCÍA: «Non hai nada peor que a cociña espectáculo»
Era un cociñeiro que era un escritor que era un cinéfilo que era un entendido en tauromaquia que era un letraferido que era un erudito que era un comentarista... [...]
Estase transformando o panorama político ou simplemente cambiando de muda? Alguén está fabricando novos actores para que sigan mandando os mesmos? E os d... [...]
Carballo, 1975. Xornalista. As entrevistas que lle fixo a ducias de persoeiros para El Mundo, MAN, La Voz de Galicia, DT ou Público están recollidas no blog A veces oigo voces https://henriquemarino.wordpress.com/
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt es gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es lt en sv fr de de gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Xosé Manuel Pereiro, Author at Revista Luzes - Page 4 of 5
O home que puido ser presidente
Xosé Manuel Pereiro escribe no seu Diario dun Repunante da Luzes 29
Diario dun repunanteEN ABERTOEscollas LuzesLuzes 29OpiniónPolítica
E se Syriza non vén facer a revolución?
Coa vitoria de Syriza creo que a min e a moita xente é a primeira vez en moito tempo que nos pasa que nos alegramos por quen gaña, e non porque menos mal que ... [...]
Por que estamos perdendo?
«Calquera persoa entende a época na que lle tocou vivir como unha serie organizada e narrable de acontecementos e cambios que, polo menos, teñen un comezo e ... [...]
Diario dun repunanteLuzes 28
«Xente, moita. Persoas, poucas» Dióxenes de Sinope, aka o Cínico No agosto pasado, cando Donald Trump xa deixara de ser fundamentalmente o ex de Ivana Tru... [...]
Diario dun repunanteEscollas LuzesLuzes 27Opinión
«Os que mandan neste país, non teñen cabeza nin corazón» Mini, O último mohicano
Co seu abrigo longo de lapelas de año, a barba medrada que enmarca unha mirada azul aceiro, soamente lle falta a reata de cans ou un fondo sonoro de ouveo de l... [...]
Yo no quiero que me den, quiero que me pongan donde hay Dito político mexicano A operación Pokemon é coma un cesto de cereixas: cando tiras da primeira ... [...]
«López-Sors cometeu delito de imprudencia ao non escoller o mal menor: refuxiar o buque» Carlos Martínez-Buján
A sentenza do Prestige resucitou de novo unha polémica que nunca morrera de todo, e serviu para que a Administración —o PP, daquela e hoxe no poder— porfi... [...]
Os que si queriamos o si
«Quitado que todo empeore, nada pode mellorar» Chuck Palahniuk  Asfixia Agora que está pasando o que está pasando,non estaría de máis recordar que no e... [...]
Oxalá leves tanto ben como fixeches
«Volver la vista atrás es bueno a veces, uuuh, mirar hacia adelante es vivir sin temor» Karina El baúl de los recuerdos Estou super a prol da filosofía ... [...]
Diario dun repunanteLuzes 25Opinión
Naceu en Monforte de Lemos, con orixes no Incio. Licenciado en Periodismo pola Complutense, traballou para boa parte dos xornais galegos, en radio, e foi guionista e director de programas de TVG e TVE. A maior parte da súa traxectoria profesional desempeñouna en TVE y en El País. Fundou as revistas Loia, La Naval e Bravú e a banda Radio Océano. Na actualidade segue a colaborar en El País e mantén columnas en La Opinión de A Coruña e Faro de Vigo, e en medios dixitais. Desde 2008 é decano do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia e participa en palestras ou escribe sobre cuestións teóricas da comunicación non porque saiba por onde vai a cousa senón porque llo piden.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl gl gl es gl es gl es gl pt gl es gl pt es es gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Marga Tojo, Author at Revista Luzes
Antes e despois do Pelegrín
A foto en branco e negro coa que o porco bravo lle felicitaba o aniversario á miña amiga fora tomada nalgún fotomatón de principios dos 80. Ela xa non era u... [...]
Maternidade fóra de catálogo
Marga Tojo escribiu este ensaio, do que ofrecemos o primeiro capítulo, a resultas da súa experiencia como nai e como cidadá «no tempo político das mentiras... [...]
Yolanda Díaz: «Realmente hai tanta xente que pode encabezar a lista de En Marea?»
Yolanda Díaz entrevistada por Maga Tojo para a Revista Luzes sobres as eleccións xerais do 26-J
«A conciliación é unha auténtica tomadura de pelo» Carolina del Olmo
Se a maternidade e a paternidade son tamén situacións económicas e políticas e non simples experiencias domésticas ou asuntos propios, a crianza e as súas... [...]
Leo que un xornal «desmonta» a deputada de Podemos Carolina Bescansa porque podía usar sacaleites e dar de beber nun vaso, «xa que o bebé non colle o biber... [...]
Xornalista de oficio. Máster en dirección de comunicación. Colabora en medios como Eldiario.es, Praza.com ou Galizaanocero.tv. É membro do Conselho Editorial de Altermundo.org. Forma parte do equipo do festival Cineuropa de Santiago de Compostela. Foi cofundadora do proxecto Dioivo e trabalhou, até o día do seu peche, no diario Galicia Hoxe, onde tamén co-coordinou o suplemento dominical Lecer. Exerceu de relacións públicas de eventos culturais como Plats del Món en Barcelona. Compartiu programa de actualidade internacional en Radio Obradoiro. Periodicamente, fai de artesana amateur coa súa firma de complementos ‘O que, oh?’.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en gl en gl es en gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Quique Alvarellos, Author at Revista Luzes
Debates intrépidos: Impreso ou dixital?
A guerra entre o mundo do libro impreso e o universo dixital parece non ter fin, por moitas treguas que en ocasións parezan declarar os seus adaís e por moito... [...]
Lugo, 1968. Editor, xornalista, escritor e xestor cultural. Licenciado en Filoloxía Hispánica pola USC e Máster en Comunicación. Actualmente é articulista de El Correo Gallego e Mundiario.com, e conduce o espazo Libros sen reservas en Santiago TV. Autor de varios libros, dende 2004 dirixe Alvarellos Editora.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl gl gl es gl pt gl es gl gl gl es gl pt es gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Jaureguizar, Author at Revista Luzes
O lobo feroz no bosque de Sargadelos
Podo escribir os versos máis marxistas esta noite. Podo describir a batalla de Sargadelos como un esmagamento dunha cándida sindicalista por parte dun empresa... [...]
O Pólvora e O Magnolias
A creación dun híbrido entre Xosé Luis Méndez Ferrín e Xesús Alonso Montero empezou sendo unha necesidade para que a Real Academia Galega tivese continuid... [...]
Aquí nunca pasa nada
Mirei de fite o cadáver. A boca estaba discretamente aberta, coma se aínda confiase en inspirar o derradeiro alento. A ferida mortal esgazáralle parte do bei... [...]
O Príncipe das Mareas
A esquerda nacionalista galega é a única partícula do universo que se pode dividir ata o infinito e máis alá. Os dous grandes colectivos que representan es... [...]
Bilbao, 1965. Escribe xornais en El Progreso, novelas para rapaces -e ás veces para adultos en Xerais- e un blog.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl pt gl es gl pt gl en pt gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Bieito Iglesias, Author at Revista Luzes
O inspector de policía Benito Marañao ten a misión de desenguedellar o misterio da desaparición dunha muller que ten na brasa a cidade de Ourense. Está a a... [...]
I: Cidade de Deus Santiago de Compostela sitúase nos antípodas do arrabaldo de favelas do Río de Xaneiro que serviu de escenario ao filme intitulado Cidade ... [...]
Nado en Ourense en 1957 —pertence pois á xeración do Seat 600—, estudou na cidade miñota o bacharelato e en Compostela licenciouse como historiador. Houbo un tempo no que militou en política pero sobre ese período aplícase esta frase do Eça de Queiroz: eu son como o principado de Andorra, non teño historia. Esquecida a aventura xuvenil coa musa Clío, exerce de profesor de gramática galega para pobres (nun instituto público) e de escritor de actualidades na imprensa. De cando en vez, oficia de prosador ficcionista publicando narrativas: Miss Ourense, O mellor francés de Barcelona, Bajo las más bellas estrellas, A vida apoteósica, A historia escríbese de noite, Amor e música lixeira, Pan e coitelo, Contos da terra da tarde…Proximamente pasará da caza de pelo á caza de pluma editando un poemario intitulado A última música das cousas.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en gl en gl gl en gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Tiago Alves Costa, Author at Revista Luzes
Que nos espera nos lugares? Un brazo aló no alto sinalizando a altura do mundo. Un amigo que agarda por nós hai polo menos 1000 anos. A superficie evitada das... [...]
Luzes 38O pobo elixido
Tiago Alves Costa, 1980. Nado no Baixo Minho, Vila Nova de Famalicão. Trasladouse aos Estados Unidos para concluír os seus estudos universitarios. Traballou no sector editorial independente. Algunhas das súas antoloxías poéticas están traducidas ao castelán e ao inglés. É colaborador da revista de tradución Asymptote. Acaba de editar o seu último poemario Mecanismo de Emergência, en Através Editora.Vive no barrio das Xubias, na Coruña.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en gl en gl pt gl en gl gl en gl gl pt gl gl gl gl

text:
Carla Losada, Author at Revista Luzes
O director, premiado en Cannes por Todos vós sodes capitáns (2010) e Mimosas (2016), filma nos Ancares Aquilo que arde, unha película que aborda a complica... [...]
Todos nós somos cinéfilos
O Festival de Cine Internacional de Ourense regresou na súa 22ª edición cun espírito renovado. Co convencemento de que calquera de nós pode volverse amante... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es es gl gl gl gl es pt gl gl gl nl gl pt hbs_lat gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Descoñecido, Inauguración do ferrocarril á Coruña. O tren Real: Salón de honor, dormitorio da S.M. o Rei, «Break», dormitorio da S.M. a Raíña, coche para a S.M. o Rei. Gravado, n/d.
Descoñecido, De París a Nantes (Francia). O novelista Émile Zola viaxando no ténder dun tren express para estudar os costumes dos empregados de ferrocarrís. Gravado, n/d.
Descoñecido, O conflicto anglo-ruso. Preparativos militares de Inglaterra na India: transporte de material para camiños de ferro «Decauville» a lombos de elefantes. Gravado, n/d.
Descoñecido, Estados Unidos de América. Construción rápida dunha vía de madeira en Florida. Gravado, n/d.
«Fartura, luz  e progreso»
Para acceder a este contido, precisar ser subscritor/a Luzes.
Inicia sesión ou subscríbete.
Artigo anteriorXestación subrogada ou maternidade comercial?: as nosas irmás non están á venda
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl fr pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en en en gl gl es en es gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
A barbarie precisa - Revista Luzes
Teño un recordo de infancia un pouco estraño. Un punki vai no tren, saca a cabeza pola ventá, o convoi atravesa un túnel e vemos a cachola polo aire, que cae no chan e rosma. Era, agora seino, unha imaxe de Os novos. Relacioneino, non sei se antes ou despois, pero está canda unha escena de meu pai matando un polo. Ponlle o pescozo nun cepo, córtallo coa macheta, o bicho escápalle das mans e corre sen cabeza. Cada un configura a realidade como pode. Diso falaremos.
Revisar esa serie é volver á inocencia perdida da televisión. E non só polo formato e o discurso político, impensable hoxe en calquera ficción que se emita en aberto. Eles mesmos parodian a suposta caixa tonta, incluso os éxitos do momento («bloody, bloody, bloody! it´s all so bloody nice!»). Rick indígnase co Nozin Around, o programa musical que supostamente fala do que lles preocupa aos mozos: inclúe unha enquisa de rúa que reflicte que a maior inquedanza xuvenil é non poder beber nos pubs. Cando lles dá a gana, os novos esnaquizan o tempo, o espazo, e todas as paredes que lles poñen por diante, incluso a cuarta. Animan os obxectos como queren. Un váter que come a escobilla, comida podre que fala, un calcetín suxo que escapa, un abrente que te saúda. Mención aparte merece o hámster de Vyvyan, máis ben unha rata que se chama Antidisturbios (píllano, non si?) que lle dá a réplica de cando en cando, o único ser ao que lle mostra algún aprezo pero que mata moreas de veces.
Os catro habitantes da casa baséanse nunha estrutura familiar convencial revisada, na que Neil sería a nai, Mike o pai, e Rick e Vyvyan, os fillos. Recoñezo que a miña debilidade son os enfrontamentos entre os dous últimos. Esta parella cómica, Mayall e Edmonson, repetiría na tele con Bottom. Hai un quinto habitante enigmático, alguén de pelo longo que sae de fondo nalgunhas escenas. Un misterio que decidiron sementar e que atrapou a máis dun fan. E que dicir de Balowski, o caseiro, tan ruín como gran parte dos caseiros de estudantes que coñecimos? E a súa familia? Represéntaos a todos e a algún máis un tipo que era famoso nos circuítos de comedia alternativa, de onde se nutren os The Young Ones.
O new wave e o rock estaban insertados na narración, ou non. Ver a Madness fronte á casa dos novos interpretando Our house mentres unha oleada de violencia vai in crescendo, orixinada por un moco (si, un moco, again) ata unha batalla campal na rúa na que incluso se desprega o exército é un contrapunto brutal e hilarante. Porque a desesperanza, o absurdo, o no future de época, segue sendo actual e segue provocando a gargallada na que muta a furia de quen se sabe perdedor, e igual de ridículo na súa fantasía que todos eses young ones que shoudn´t be afraid… «Nada cambia, non nos pasa nada!», berra un dramático Rick no capítulo sobre o aburrimento. A resposta que recibe é se xogan ao Monopoly. O auténtico encanto da comedia, a exposición abrupta e inmisericorde da miseria humana, flúe con frescura en Os Novos. Por iso é un clásico, underground na forma, tremendamente universal no fondo.
The Young Ones chegoume en galego. Esta serie desembarcou en España da man das autonómicas acabadas de nacer daquela. No seu día a galega deulle aire a un panorama audiovisual no que aínda non cheirabamos as televisións comerciais, incluso en TVE-Galicia se lles fixo unha especie de homenaxe chamada Composteláns. Cultura alternativa mais cultura sen Estado, a periferia sobre a periferia. Morriña por unha TVG que molaba?! Presente!
Supoño que hoxe aos sete anos a ningún cativo lle deixarían ver Os Novos. Tiven a sorte de ter uns pais, Nieves e Antonio, aos que lles roncou o carallo todo iso, e de ter un irmán maior, Marcos, que con 13 anos dominaba a elección do canal. Eran outros tempos e outra tele que se permitía facer bromas que probablemente en España acabarían hoxe na Audiencia Nacional. Cando hai uns anos topei con Shameless tiven un déja vu, máis polo estilo que pola intención. E lembrei esa decapitación fortuíta de Vyvyan.
«Que lle corten a cabeza!» berraba a raíña de corazóns do País das Marabillas de Alicia. A brutalidade invade de sempre os contos infantís. Quizais iso foi o que me engachou de nena a esta serie, a violencia gratuíta que intuía como auténtica verdade non tan gratuíta (pouco máis entendía eu). É a ferocidade que nos censuran nos informativos deste País das Marabillas: recibimos un relato do real máis cribado que o imaxinario infantil destinado a configurar o noso universo mental.
Cabezas cortadas. Hai pouco un tal Octavio Cadelo saíu nas noticias, alcumado como o xihadista de Narón. Librouse polos pelos de ir á cadea por apoloxía do terrorismo. O autodenominado aiatolá de Xubia tiña unha tenda de camisetas e facía, entroutras cousas, roupa de bebé con imaxes de decapitacións a mans do Estado Islámico. Eu que sei se non rexe moi ben, se está a favor da violencia e os masacres, se fai chistes que hoxe se consideran delitos, se ten un enorme discurso, se a serigrafía se lle foi das mans ou se, simplemente, de rapaz vía Os Novos e quedou pillado, coma min, coa cabeza rosmona dun punki apelidado Basterd.
Creada por Rik Mayall, Lise Mayer e Ben Elton
Reparto: Rik Mayall, Adrian Edmonson, Nigel Planer e Christopher Ryan.
Reino Unido, BBC2 1982-84
2 temporadas, 12 capítulos
The Young Ones, traducida en Galicia como Os Novos, narra a vida de catro estudantes que comparten casa no norte de Londres en pleno thatcherismo. É unha sit-com alternativa, producida por Paul Jackson e con achegas ao guión de Alexei Sayle. Os futuros talentos da comedia británica agromaban nos novos, que daquela eran tan mozos coma os seus personaxes: Mayall tiña 23 anos cando comezaron a gravar The Young Ones, os guionistas Elton e Mayer 22. Cada capítulo tiña unha actuación musical: Motorhead, Madness, Rip Rig +Panic, The Dawned… Dirixiron Paul Jackson, Geoff Posner e Ed Bye. Como ven, un todo pirolos de libro, cunha crica testemuñal no guión.
Artigo anteriorUn tempo sen idade
Seguinte artigoLugrís: o pintor da natureza fantástica
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl pt es gl gl gl gl nl ca pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Colofón [37]: Chegadas e partidas - Revista Luzes
En Luzes vimos de constatar un novo récord na entrega da revista a un dos colaboradores. Nada menos que un mes e medio tardou en chegar o sobre co número de xullo-agosto a Santiago, e non de Chile nin de Cuba, a uns setenta quilómetros de distancia desde onde partía o envío. Cando o remitente xa dera a entrega por perdida, alí aparece no buzón! Sobre recibido o día vinteoito de outubro con data do nove de setembro. Un tipo afortunado Javier Peña. Nos máis dos casos ignoramos onde van parar as revistas que se envían mensualmente por Correos. Lezcano (Brasil), Epelde (Berlín), D. E. Barros (Chicago) non perdades a esperanza, visto o visto, os respectivos exemplares estarán á altura das Azores e pasando o Padornelo, camiño de vós.
Pola época na que se enviou ese número, nun dos comités de redacción da revista, Manuel Rivas informaba do delicado estado de saúde no que se atopaba Fermín Bouza Álvarez. Daquela, xunto con Pereiro acordaran facerlle una entrevista en profundidade, para publicar en Luzes, cando Fermín se recuperara da operación de cirurxía á que se ía someter en Madrid. Este número 37 pechámolo coñecendo a triste noticia do seu falecemento, «unha pena grande para Galicia toda, que non o soubo aproveitar» (@sihomesi). A el, «o morto inconformista», «o vagalume activista», como o cualifica Rivas, lle adicamos este número que sae por última vez coa súa sinatura na mancheta; unha baixa insubstituíble no consello editorial de Luzes.
«Coa esperanza nos dentes», como recordan os Episodios Galegos que actuou sempre Fermín, este mes de novembro reforzamos o comité de redacción con dúas novas incorporacións, que aceptaron a invitación e foron aprobadas por unanimidade, coa disciplina de voto intacta. A partir de agora, contaremos coas achegas de Dores Tembrás e Esteban Yáñez (AKA Snob Megalove). Unha poeta e un tuitireteiro, combinación explosiva, aos que agradecemos desde xa que vaian adicar parte do seu tempo e enerxías a este proxecto. Tamén a Ana Luisa Bouza, que se suma á xestión administrativa. Folgos novos que manteñan aceso o «xornalismo que conta», inconformista e disidente para facerlle fronte á submisión e á indiferenza.
Artigo anteriorAtila contra Lluís Vicent Aracil
Seguinte artigoNostalgias de Génova (V.O cast)
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl pt es gl gl pt gl gl gl gl

text:
Alejandro Bonmatí, Author at Revista Luzes
O espello que nos deforma
Dinos a estatística que se un asteroide choca coa terra, moi probablemente caerá no mar. Igualmente, cando alguén sobrevoa a grella da Televisión de Galicia... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Encóntrome con Fabián e Arturito nun local de comidas enxebre. Non falta marisco sobre a mesa, como é lóxico nun dúo con alto índice de ácido úrico. A carreira destes mestres da trangallada atravesa un momento crítico. Tras dúas edicións esgotadas do seu primeiro disco, o Disco Díscolo, o público reclama un segundo traballo, e a palabra traballo provócalles ese clásico desacougo que só unha centola cocida en auga do mar é capaz de disipar.
É para Luzes. Arturito Puy: Somos amígovolos de moitos deles, xente xa de certa idade, o Manolo Rivas, ou este outro, como se chama, home, o xornalista este amigo de Celeiro e de Palmeiro Fabián Santomé: Quen? AP: Si home si… FS: Ah, Pereiro, Xosé Manuel. AP: Sabemos que andan sempre aí a ver que revista sacan. FS: Mira, está mellor iso que andar por aí delinquindo. AP: A verdade é que moito lles gusta, non sei como teñen paciencia pero sempre están aí sacando cousas, en galego ademais. Parécenos moi ben. FS: E non lle fan dano a ninguén.
Pregúntolles polas orixes do dúo. O encontro entre Fabián e Arturito parece ser un escuro tabú. En realidade nada que un par de copas de ribeiro non poida aclarar. AP: Iso contámolo xa algunha vez, non sei se en El Correo ou en La Voz de Galicia. Non sei se lembras aquela vegada que houbo unha cea ben senlleira, a presentación dun marisco, o caranguexo real, unha especie de boi de Francia. FS: Estar, non estaba bo. AP: Non gustou, non. FS: Queríase vender que estaba bo pero non estaba. AP: Daquela estaba de conselleiro aquel amigo noso, López Veiga. FS: López Veiga, Henrique. AP: Henrique era como Arias Cañete pero en noso, e convidounos, porque eramos moi amigos, de feito estivemos a piques de chamármonos
Os López Veigas, pero logo dixemos, bah, non nos metamos en política, e foi alí que nos coñecemos.
E xa decidistes o nome durante a paparota? AP: A cea foi no Grove e daquela gustaba moito en España un grupo que se chamaba, como era… Los Marismeños. FS: Non, Los del Río. AP: Iso, e dixemos nós mirando para a ría, pois imos facer como se fai sempre en Galicia, coller un referente español, facerlle o harakiri e facelo noso. Un éxito inmediato. FS: A verdade é que nos sentimos moi empoiados por toda aquela xente que estaba na cea. AP: E que aqueles ans en Galicia era todo un non parar, todo eran conselleiros, madamas, narcotraficantes… Foron moi bos aqueles ans, moita cousa boa naceu naquel tempo…
De aí virá o voso mítico pavor a complicarvos en política. FS: Nós enlevámonos ben con todos os gobenros, con todos os gobenros municipais e con todos os gobenros autoñómicos, temos grandes amigos en todos os partidos. AP: Claro que hoxe é político quen onte foi notario ou rexistrador da propiedade… Non todos os políticos son políticos de sempre, nós coñecémolos doutras profesións, despois métense en política e non por iso lles vas retirar a palabra. FS: Independentemente de se es dun partido ou doutro, a todos nos gusta o marisco. AP: Á parte de que moitas veces veste obrigado polas mulleres, que non teñen culpa de que os homes se lles metan na política, e eu polo compromiso que teño coas súas señoras pois tampouco vou chegar a calquera mesa de calquera maneira. Ser, son moi boa xente.
Levádesvos especialmente ben con Núñez Feijoo. AP: Xa nos levamos mellor. Non é mala persoa, pero cando non pagas o que debes! FS: É boa xente. Ademais, que pasa? Que porque algún teña prevaricado é peor persoa? É que iso é sacar conclusións moi precipitadas. Hai que coñecer ben á xente, que ti podes estar nun barco cun político ou cun narcotraficante, e estás superaprol, súper a góstele, e podes dicir, que ben o pasei, que risas tan boas, que xente tan xenerosa, convidando toda a tarde e toda a noite. Tivemos moi boa experiencia con todo o mundo. AP: Tamén che digo, moitas veces a xente xoven ten moita rebeldivia e furibundia, e di: «Políticos? En contra! Odio, odio, odio!». Pero coidado, hai algúns políticos que son encantadores de serpentes. Porque é xente que está habituada ao día a día, a estar uns cos outros nas comidas, a recibir xente de fóra, entón é xente encantadora, sábenche levar, entraqueloutrarte a ti cara onde eles queren. Nós xa estamos bastante curtidos.
Xa levades moitos iates na vosa carreira, supoño. AP: Ya te digo… nos anos oitenta na ría de Arousa había moito cachondexo, acórdaste, Fabián? FS: Acordo, acordo. AP: Logo intentouse remexer en todas aquelas historias pero o certo é que daquela non preguntabas «de onde sairá todo isto»? FS: Tampouco era cousa de preguntar, quen será o marido desta señora tan encantadora? Como vas preguntar iso? Mentres os deixes morrexar, non é asunto teu.
Estes parecen ser momentos difíciles para o gremio artístico. Pero a vós que vos está a afectar máis, a crise ou a crisi? FS: A crise non sei, pero a crisi, a verdá, é que é un asunto no que hai moita rebeldivia e furibundia, moito enqueloutrarse en camisas de once varas que non levan a ningures. Os da Ría estivemos sempre moi a góstele, nós cando vemos a xenteliña que protestadela, xente xoven que di que non ten traballo, nós non temos pudor en punguírmonos como exemplo, porque Os da Ría non traballamos nunca na vida, e tampouco nunca nos queixamos. Decote, isto da crisi… Se se xuntasen os pobres todos e fixesen unha casa! AP: E a vendesen! FS: Se a vendesen pois igual se amañaba todo. AP: Hai moita rebeldivia. Eu recórdome cando estaba na universidade en Madrid…
Estiveches na universidade? Non me constaba o dato. AP: Fixen Dereito un an, estiven catro ans, pero facer faría un an. Eramos uns crápulas e acórdome que tamén eu me metín en manifestacións, acórdome cando nos retiraron a axuda da tuna, que montamos unha…
Pandeireta ou bandurria? AP: A min tíñanme de cheirón, soltábanme pola rúa a cheirar por onde había rapazoulas belidas. Iamos todos de tazas a facer rondallas, divertidísimo. Quen non viviu iso non viviu nada.
O outro día estivestes no Música na Noite de Calo. Mal non parece que vos vaia. Incluso diría que estades nun momento esplendoroso, que diría Federico Trillo. FS: Eu creo que estamos nun momento senlleiro, aínda que o certo é que non se move tanto como se movía, non? AP: Algo se notou, non se move tanto, non. FS: Tamén hai que dicir unha couseliña, que nós acabamos de tomar unha decisión un pouco complexa. Sempre tivemos chopes mois bos dentro da autoñomía, a verdade nunca nos onpunguimos en política, pero o certo é que engora ímonos onpunguir. O caso é que Xesús Vázquez nos chamarelou para encarregarnos a cantarela das letras galegueiras deste an e a verdade é que con toda a dor da nosa alma, despois de tantos ans de autoñomía, imos renunciar ao contrátolo da cantarela das letras galegueiras, e non imos facerlle a cantarela a Filgueira Valverde. Que lla compunxa outro que hai por aí xente moi boa sen principios. AP: Xa me dixo Alberte que se non podiamos ir nós, xa chamaba aos Limoñes. Sabes que pasa? Que desta vez houbo moita xente da esquérdola que dixo que se nos metiamos a iso xa non nos chamaban aos nóscolos. De cando en vez tamén nos chama moita xente da esquérdola, incluso independentístolas, e se imos perder contratos por ese lado, non nos compensa meternos en cantarelas. FS: Que conste que nós estivemos en concértolos de todo tipo, no Hotel Palas de Pontevedra, con o noso amigo Pedro Puy e outra xente senlleira do Partido Popular. AP: Tamén estivemos con Sés FS: Por exemplo, si, con Sés, esa rapazoula toda emperruxada, con
tanta rebeldivia. AP: Dime ti unha rapazoula tan nova que falta lle fai ir por aí con esas pintarelas. FS: Pero despois moi educada tamén no trato de tu a tu. Non se deixou morrexar pero bueno, era moi educada… Nunca tivemos problémolas con xente de ningures, nós ao final somos uns oportunistas e non queremos pechármonos pórtolas e decote decidimos que este an non vai ser. AP: Nunca nos metemos en política pero xa con isto do franquismo, a cousa vai
máis alá da política.
Se cadra aínda vos dan o día das letras galegueiras a vós antes que a Carvalho Calero. AP: Con todo o respéitolo para Carvalho Calero, para nós sería unha fonra, pero eu sempre lle digo a Fabián cando estamos así un pouco con esa melancolía que dá o whisky, mira, eu o que non quero, cando me dean o día ese, é todo ese mamonexo institucional. A min que me dediquen o que queiran pero, por favor, que non me fagan toda esa parafernalia, iso de ir alí a facer o parvo.
As centolas dan paso a unha ducia de nécoras que levan a conversa polo recoñecido éxito de crítica e público do primeiro disco. O rostro de Fabián acéndese como unha candea, non sei se polo éxito ou polas nécoras. FS: O primeiro díscolo, o Disco Díscolo, está esgoutado, estamos estudiadelando a posibilidade de sacar unha terceira eideición, é a xente quen nos o pide. A verdade é que foi unha xonrura porque nós encetamos o proxéctolo do primeiro díscolo despois da nosa despedida dos escearios.
E xa vos acabastes de despedir ou aínda ides seguir despedíndovos? AP: Xa sabes como somos os galegos para despedírmonos: entre que prendes nunha silveira e coses un descosido… FS: O que pasou é que fixemos unha xiradeliña de despedideira que durou dous ou tres ans e a verdá é que o pasamos tan de coña que nos deron unhas ganas de volver terribles.
E volvestes. FS: Non volvemos, simplemente quedamos. Nos deixamos estarelar, a xente nos foi chamarelando cada vez máis, e dixemos, pois imos gravadelar estes xites. Gravadelamos os xites, e xa estamos pensando en facer unha terceira eideición. AP: É que isto das despedideiras tamén é inxusto porque nós despedímonos de Santiago pero aínda non nos despedimos de Abadín, Abegondo, Agolada, Alfoz, Allariz, Ames…
Diante da perspectiva de escoitar os 314 concellos galegos por orde alfabética, decido moderarlle o pronto a Arturito: etc. AP: Home, non te ofendas, que se logo necesitas caracteres, xa sabes por onde engordar a entrevista.
Sei que tivestes moi boas críticas. Pero pode haber alguén a quen non lle gusten Os da Ría? FS: A verdade é que non tivemos esa experiencia. Eu teño a teoría de que ultimamente parece que está de moda que che gusten Os da Ría. AP: É normal, hai moitos amigos aos que lles pasa o mesmo, como a Rafael ou a Camilo Sesto. Á xente lle encantarela volver. O que pasa é que igual non gustamos tanto como hai dez anos pero penso eu que as mozas que hoxe son fillas das nais que foron as nosas fás tamén pensan, que pulsión tan forte sentirían as nosas nais para gostarelar tanto destes dous paxaros? E entón, claro, déixanse levar e senten a mesma pulsión que sentían as súas nais ao vérmonos. Daquela eramos un pouco máis xovens. Agora xa estamos un pouquiño máis maduros… Coidado! Aínda estamos uns tipos fiños!
A persistencia do sex appeal. FS: Tamén é certo que aínda estando os corpos como están, ben podemos sacarlles un pouco de chíchola, non? E xa estamos nun moméntole no que temos que ser algo máis que uns corpos bonitos, algo máis que dous figuríns belidos, e imos facer unha apóstola diferente no segundo díscolo. AP: Unha apóstola máis persoal. FS: Non é país para xovens.
Vai ser o título? FS: Aínda está un pouco no aire, pero hai xites moi interesantes como Toma cachondexo, mira como bailo, como me menexo, que pode ser un xite absolutamente incrible. Ou cantareliñas máis románticas como «Rosita Fernández Ceijeiro». AP: Unha cantarela de amor outonal. FS: E de cidá, un amor máis de General Pardiñas. AP: Un amor máis do Ensanche. Porque o Ensanche é todo un sentimento, fala de moitas cousas, dos ans setenta, de como chegaron a hoxe. O Ensanche é un concepto que hoxe en día comeza a tomar todo o seu significado.
Gran parte do éxito d’Os da Ría vén asegurado por unha magnífica banda de instrumentistas, como Suso Pián, aos teclados; Eneko Toba na guitarra; Roque Permuy no baixo; e Ramón Reynolds na batería. Pero Os da Ría, con ese sentido tan galego da eterna mellora da casa, prometen aínda máis para esta nova xeira. FS: Continuamos con a bándola que vén fortaleicida pola incorporación de Martiño, de Manu Payno e de Olivié Cano. As ventosidades.
Ides meter ventosidades no novo díscolo? FS: Un córpolo de ventos, e tal vez en setembre, que xa estaremos de cheo no ensaio dos novos xites, contemos tamén cun córpolo de córdolas, un córpolo polo demais ben belido e non imos dicir nada máis.
Unha formación impresionante, cando todo o mundo recorta en persoal. AP: Impresioñante, si. Somos tantos que xa está a Deputación de Ourense interesada en apadriñármonos. Só que Os da Ría en Ourense non cadran moito.
Home, pero en Ourense sempre se fixo cadrar todo aínda que non cadrase. AP: Iso é verdá. Sempre haberá un Louzá para amañármonos os papeis. FS: Por outro lado, Os da Ría non se entenden sen o Ribeiro, aínda sendo máis da costa. AP: O Ribeiro é case a costa. FS: O Ribeiro é a costa do interior de Galicia AP: É o Albariño interior, éche así! Que é o Ribeiro se non? FS: É un viño feito para acompañar un bo púlpolo ou un bo maríscolo, e de onde vén o maríscolo? Da Terra Chá? AP: E onde se come o mellor púlpolo e se bebe o mellor albariño? No Ribeiro. FS: O primeiro díscolo noso xa arrancaba cunha cantareliña: «Se me dan a escoller unha terra que sexa o Ribeiro». E o día 26 de xúllolo, vai ser o día de o Ribeiro e vai ter lugar un evento no que Os da Ría imos compunxir un concértolo con toda a banda ao complete, con os ventos dos Homes Sen Medo, con o que imos clausurar a 30ª Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia, na praza maior da vila.
Escuso preguntar se ides contar co trombón de Baltar. AP: Díxonos que ten unha entrequeloutrada, que el vai intentar vir, pero que agora nin queiramos saber que pasa, que seica tiña unha cita ou unha citación… Pero en fin, el saberá, sendo trangalleiro como é. FS: En calquera caso vai ser o maior bríndole do Ribeiro endexamais feito.
Logo de tantos anos xuntos, imaxino que as cousas non sempre serían doadas entre vós. FS: Houbo bastantes tensións con o tema do maríscolo. AP: É verdade. FS: Cando estabamos nalgunha cea opípara eu tiña moito costume de coller as cunchas das centolas e poñérllelas en o prato de Arturito. AP: Un costume feísimo, para que parecese que eu comera máis. Poñíame moi nervioso.
Pero superastes ese momento. AP: Claro. Logo tivemos os típicos problemas de saias e de royalties, pero fóra diso… FS: Tivemos tamén tirafuxas polo asunto de Luar, a discusión de se iamos ou non iamos ao Luar, e despois de días de discusión, percatámonos de que nunca nos chamarelaran do Luar. Estivemos a punto de romper o grupo, e nunca nos chamaran. AP: Pero logo temos unha boa relación, por exemplo Fabián é padriño da… FS: Do teu fillo Arturo. AP: Da miña filla. FS: Da túa filla Artura. AP: Aurora! FS: Aurora, iso. Pero vaia, que temos moi boa relación. Non hai falo.
Non vos chamaron nunca do Luar pero nunca vos faltou o apoio dos medios galegos. FS: Sempre estivemos moi a góstole cos medios galegos, sempre fantástico con La Voz de Galicia, con El Correo Gallego, e sobre todo coa Televisión de Galicia. Os medios de comunicación non son para andar meténdose en política. AP: Non son para facer pensar á xente, home. Nós o que queremos é chegar a casa e poder ver unha televisión que non che rompa a cabeza. Un pouco de paxarada, por favor, e non tanto odio, odio, odio.
Gustouche este artigo? Asegura a continuidade do xornalismo que conta, págalle un café a un xornalista!
Artigo anteriorOs ídolos chegan ao anime
Seguinte artigo«A arte da acción, como a vida, é un acto político» Ana Gesto
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en gl en gl en en gl gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Cheikh Faye: do Sahel á Coruña - Revista Luzes
[ Gade Escale, Senegal, 1962 ]
Cheikh naceu nunha aldea do centro de Senegal, na rexión de Diourbel no Sahel. Estudou na Universidade de Dakar, foi profesor de Xeografía e Historia durante dez anos en colexios de secundaria. En 2003 decidiu emigrar a Europa para gañar o diñeiro suficiente para crear unha familia. Vive desde entón na Coruña. En Senegal están a súa muller e os seus tres fillos. Agora dedícase á venda ambulante. Escribe un blogue onde conta o seu día a día e realiza colaboracións mensuais para Sermos Galiza. Antes do verán publicará un libro: Ser modou modou. O primeiro libro en galego dun senegalego, como lle gusta sentirse.
Son o menor de seis irmáns. Aos 5 anos fun á aldea da miña nai, a 6 quilómetros de Gade onde vivían os meus tíos, para estudar o Corán. Volvín a Gade á escola primaria francesa e en 1976 marchei a Diourbel despois de aprobar os exames. En Diourbel vivía cun tío do meu pai. Tiña dous fillos pequenos e un maior. Foron a miña familia durante catro anos. Só volvía a casa ao final de cada curso. En Diourbel descubrín o tráfico da cidade, os comercios, as rúas cheas de xente. Gustábame estudar. Eu quería ser mestre. E o meu profesor preferido era Diouf, que nos ensinaba francés. Era moi aberto, amable e axudábanos nas clases.
Despois continuei os meus estudos en San Luís, no Liceo Faidherbe. Moi lonxe de casa. San Luís é unha cidade xunto ao mar. Cada mañá cruzaba a ponte sobre o río Senegal, alí onde desemboca no océano. O liceo estaba nunha illa. Os meus pais tiñan poucos medios, pero había un parente que era policía en San Luís. Coa súa familia pasei o primeiro ano. Tiña cama e comida. Pero non demasiado diñeiro para material escolar. Polo menos os libros eran gratis e había bibliotecas públicas. Alí empecei a ler a Camara Laye, Ousmane Soce Diop e Sembene Ousmane, novelistas contemporáneos que narraban historias de xente común, e algúns cunha clara intención de descolonizar as mentes a través da literatura, como Sembene, que escribiu moito teatro, na liña política de Aime Cesaire, outro ensaísta ao que lin aqueles anos.
Despois de San Luís seguín os meus estudos en Dakar. Tiña 21 anos. Fun vivir a Pikine, un suburbio pobre da capital, con outro irmán do meu pai. Alí descubrín os atascos. Levantábame cada mañá moi cedo para tomar un autobús cara á universidade. Eran apenas dez quilómetros. Pero as aglomeracións de tráfico facían que perdese case sempre máis dunha hora de viaxe. Ao final da escola secundaria tivera a sorte de coincidir con Yamar Fall, un profesor magnífico, e por iso elixín Historia e Xeografía. Fall explicábanos a situación que vivía o país. Foi unha xanela para entender o mundo.
Non puiden completar a licenciatura, pero si obtiven un certificado que me habilitaba para dar clase no nivel de secundaria. O mellor profesor que atopei alí foi Lat Soucabe Mbow, hoxe un xeógrafo de moito prestixio nos Estados Unidos. A miña primeira escola foi en Pikine, Amilcar Cabral. Estiven tres cursos.
Casei con Matou en 1999. Casamos en Gade, pero despois ela veu a Dakar. En 2003, decidín emigrar porque coas clases non gañaba o suficiente diñeiro para ter a familia que quería. Viñen a Europa porque aquí tiña un familiar. Viaxei en avión ata Francia. Cheguei con 1.600 euros á Coruña. O meu primeiro traballo foi recollendo fresas en Paiosaco. Despois contratáronme nunha empresa de ferralla en Ordes. En 2006 regresei a Senegal. A miña filla Ndéye xa tiña tres anos. Na Coruña traballei de maneira regular ata novembro de 2008. Houbo un ERE na empresa. Despedíronme. Para entón xa oíra falar de Lehman Brothers.
Teño 3 fillos e á miña muller alá en Senegal, en Gade. O meu proxecto era aforrar para volver á aldea, cultivar a terra e ter gando. Co salario de mestre non dá para moito máis que para comer. Necesito unha casa e diñeiro para os estudos dos meus fillos. Quero volver. Pero estes son tempos difíciles na Coruña e en Galicia. Agora trato de arranxar a miña vida aquí co pouco diñeiro que obteño da venda ambulante. Busco traballo. Non o hai para min e tampouco para moitas outras persoas que teñen os seus proxectos de vida. Escribo. Nun blogue, nestas páxinas, para axudar a outros a comprender o mundo a través da miña vida.
Artigo anteriorA muller e a loita
Seguinte artigoCóidate dos humanos e deixa os zombis
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl fi fi fi gl pt fi gl gl pt gl gl gl gl

text:
Alfonso Zarauza, Author at Revista Luzes
O meu proxecto de fin de estudos era unha curta titulada A danza de Katiuska. A miña parella Sarah estaba embarazada e xa saíra de contas. Eu chamaba ansioso ... [...]
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en zh es es gl gl gl gl gl nl pt gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Nostalxias de Xénova - Revista Luzes
Xénova era a miña casa, eu entraba ao aparcadoiro coa mesma tarxeta que todos os membros da Executiva. E sen pasar os controis. Un escoitaba a declaración ante o tribunal de Francisco Correa e era imposible non ver nel a un tipo ao que lle destrozaran o corazón.  Un J&B con cola en vaso de tubo ás dúas da madrugada no boulevard dos imputados, mentras lle explica ao ombro dun vello amigo o feliz que un día fora. Semellaba ser para sempre, que nunca acabaría a festa. Mais, de súpeto, foi todo á merda. Aínda non sei por que. Trago amargo ao cubata. Un tempo despois da ruptura, o coordinador do equipo Gürtel seguía ferido de amor mais, polo menos, volvera a coidarse. O pelo lambido e o traxe caro dábanlle ese aspecto de outrora, o do poder. Ese poder que dá aparcar na rúa Xénova sen ter que pagar zona azul. Que tempos.
Aquelas alturas da política eran o seu fogar. Sentíase ben, un valorado e querido experto económico nas sombras dos corredores. Un Rodrigo Rato ao que ninguén aplaudía públicamente, pero un Rodrigo Rato ao fin e ao cabo. O tempo deulle a razón a aquel sentimento unindo a ambos. Primeiro nas capas dos diarios, despois nos corredores da Audiencia Nacional. Alí foi onde se cruzaron os das «black» e os dos Jaguars. Nunca tantas miradas melancólicas se viran cruzar en presenza de avogados. Hoxe, as restablecidas pintas, a gomina e o traxe caro xa son para o Rato dos sumidoiros só iso, pintas.  Pese ao aspecto de grande imputado, aquela marabillosa época de adxudicacións previo pago e festas infantís en B, rematara. Como acabou o soño de faite banqueiro para o seu reflexo nas alturas. Todo aquilo era xa soamente un bonito recordo ao que aferrarse. Trago agre e vista atrás. Cuando hai dor sempre se mira cara atrás. Non o tiven tan doado como Rodrigo. Pero Bárcenas deume a oportunidade. E saqueille proveito, vaia que si. Trago ao vaso de tubo e incremento da melancolía.
Un tirón de orellas bastaba, non cres? Trago. Pero, acabar así? Sen máis? Como cambia a vida dun día para o outro. Do máis alto a estar como un can de ninguén ladrando ás portas do ceo. Ultimamente escoito a Sabina, sabes? Logo pídolle ao barman que me poña algo. Creo que todos os que sufrimos mal de amores facemos as mesmas cousas. Imaxino que a Rodrigo tamén lle pasará. Ese tío sabe describir como ninguén o sentir dun cando a festa acaba. Sabina, digo. É «rojo», coma min cando o meu pai me levou a ver á Pasionaria. E como Rodrigo, que se divorciou dándolle o disgusto á Botella. Non eramos perfectos, pero tiñamos fame. Trago. Logo, un dáse conta de que o amor non ten etiquetas nin cores. Perdoa se me poño melindroso. Serán os cubatas. E os recordos, claro. Aínda gardo no móvil as fotos da voda. Parece que foi onte. Sempre voando alto. Comiamos o mundo cando tiñamos fame e, ás veces, tamén comiamos entre horas, só por aburrimento.  E o Escorial era parte do mundo. Vai dándolle para un lado co dedo, mira: aquí, na alfrombra de invitados. Estabamos todos. Rato mais eu, por suposto, pero había máis. Aznar, Bárcenas, Matas, Sepúlveda, López Viejo, Blesa, Lapuerta, Zaplana, Rita, O Bigotes… Veu ata Berlusconi. Que gran cerimonia. E que tempos. Mírame agora. Trago. Como cambia a vida nun suspiro. O amor quenta pero pode xearlle a un a alma. Perdoa a mexericada outra vez.
Se queres podo calar e chorar as miñas coitas en silencio. Ou podo volver a chamalos. No sei se é boa idea, ti que dis? A vida é longa, algún día o foco apagarase e eu volverei estar estupendo, sen rancores, na sombra. Trago. Noutra distinta a esta. E pedirei outra oportunidade. Aprendeu. Podo facer iso. Trago. Ou podo poñerme triste e dicirlles que por agora chégame con ser o seu inimigo, o seu todo, o seu escravo, a súa febre, o seu dono. E se queren, tamén podo ser a súa estación e o seu tren, o seu mal e o seu ben, o seu pan e o seu viño. De momento, podemos pedir outro. Dous máis do mesmo. Que tempos aqueles…
Artigo anteriorDebates intrépidos: Remunicipalizar os servizos públicos?
Seguinte artigoO son dun grito
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en gl en gl es es en gl es en gl gl pt gl gl gl gl

text:
Carlos Aymerich, Author at Revista Luzes
Proxecto Castor, isto é o mercado?
O pasado 21 de decembro de 2017 o Tribunal Constitucional ditou sentenza pola que estima parcialmente os recursos de inconstitucionalidade formulados polo Gober... [...]
Ferroatlántica: Feijóo ten que escoller
O presidente da Xunta ten que facer unha elección política. Debe decidir entre Villar Mir ou o emprego na Costa da Morte. O empresario quere que se revogue a ... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en gl en gl gl en gl gl pt gl gl gl gl

text:
Finbarr Matthews, Author at Revista Luzes
Finbarr Matthews Orixinario de Dundalk, Finbarr e o seu irmán xemelgo Declan apareceron pola Coruña a finais dos anos 80 para pasar uns días, pero os día... [...]
Luzes 54O pobo elixidoOpinión
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl en gl gl pt gl gl gl gl

text:
Alberte Santos Ledo, Author at Revista Luzes
Fake news, sen confesión non hai delito
As empresas e as institucións danlle visibilidade ás súas novidades e opinións a través dos gabinetes de comunicación. Os seus profesionais, para cumprir ... [...]
«En provincias, aínda era a época na que todos os soños e todos os paseos de noite embarrancaban diante da estación da que saía o tren cara París». P... [...]
Tres polgadas e media
A versión máis moderna do que acontecía arredor dunha lareira é o que se move hoxe na contorna dixital. O lume atraía o funguido das palabras que, xunto á... [...]
O muíño que move o mar
As iniciativas da xente para prender a mecha de novos proxectos empresariais é de certo unha das liñas de esperanza que trazan o porvir de calquera sociedade.... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl fr gl fr es pt gl fr gl pt fr gl gl pt gl gl gl gl

text:
Montse Montaos, Author at Revista Luzes
Vinte anos non é nada, mecaghonomundo
Teño un recordo de infancia un pouco estraño. Un punki vai no tren, saca a cabeza pola ventá, o convoi atravesa un túnel e vemos a cachola polo aire, que ca... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en it gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl fr es gl gl gl it gl gl en ceb gl zh it gl gl gl gl gl pt gl gl gl en en gl en gl pt en en gl en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gl ceb es gl uk en gl ceb en ceb gl ceb gl en en it en nl en en en en en en en en en en en en en en en en en nl en en fr en eo tl ca en en en en en en en en id en it en en en gl en en en en en en de en en en en en en en de en en en ko ru en en vi en en en en pt en en en en ceb en en en en en nb en en en ie en en en de en fi en en te de en fa ca en en ca en tr en

text:
Automotive Industry corte China fabricantes de maquinaria Proveedores, Factory - Ruking
Máquina de costura modelo de corte
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade plotter de corte dixital
bolsa de coiro de corte dixital
trazador de corte de envases
máquina de Industria do Automóbil de corte
Patróns de corte Plotter
Patróns de corte Plotte
Máquina de costura modelo de corte
Máquina Plotter tecido Cutting
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Head-Auto Cutting System-RJMDC
Carton Box Cutting Plotter-MTC03
Publicidade de mesa dixital de corte Plotter-MTC06
Carton Box Cutting Plotter-MTC01
Materiais flexibles máquina de corte-MCC02
Industria automotiva máquina de corte - fabricantes, Fábrica, provedores de China
we are able to provide good quality items, aggressive rate and best shopper assistance. Our destination is "You come here with difficulty and we provide you with a smile to take away" for Automotive Industry Cutting Machine, cortador Dixital , máquina de papel dixital hidráulica de corte , CNC oscilante máquina de corte , We warmly welcome all interested customers to contact us for more information. Our enterprise since its inception, often regards solution excellent as enterprise life, continually strengthen output technology, enhance product high quality and continually strengthen organization total high-quality administration, in strict accordance using the national standard ISO 9001:2000 for Automotive Industry Cutting Machine, We have top engineers in these industries and an efficient team in the research. What is more, now we have our own archives mouths and markets in China at low cost. Therefore, we can meet different inquiries from different clients. Remember to find our website to check more information from our merchandise.
Dobre Head-Auto Cutting System-RJMDC
Costura modelo de corte Machine-MC02
Super Purchasing for Laser Cutting Plotter Mach...
Factory Cheap Servo Bags Sample Cutting Plotter...
Discount wholesale Vibrating Cutting Machine Fo...
Good User Reputation for Cnc Carving Machine - ...
OEM Supply adhesive Vinyl For Cutting Plotter -...
Personlized Products Laser Cutting Machine Meta...
Leading Manufacturer for Leather Strap Cut Mach...
Factory best selling Garment Pattern Plotter - ...
8 Years Exporter Sportswear Fabric Laser Cutter...
Fixed Competitive Price Laser Cutting Machine A...
Hot sale Fabric Cut Plotter - Flexible Materia...
Professional Factory for Self-adhesive Vinyl Fo...
Newly Arrival Gerber Plotter - Patterns Cuttin...
Top Quality Plotter For Print - Patterns Cutti...
Cheapest Factory Bags Sample Cutting Plotter - ...
ODM Manufacturer Textile Plotter - Flexible Ma...
High Performance Metal Laser Cutting Machine - ...
OEM/ODM Supplier Color Box Cutting Plotter - S...
Fixed Competitive Price Plotter Japan - Sewing...
Wholesale OEM Inflatable Indoor/outdoor Tent Cu...
OEM Factory for Color Cutting Vinyl For Letter ...
Hot Sale for Cardboard Pattern Cutting Plotter ...
12 Next > >> Page 1 / 2
© Copyright - 2010-2018: Todos os dereitos reservados.
Dirección: 2002-3 Chengnan Buisiness Building, Ningbo City, provincia de Zhejiang, China 315100
tecnoloxía RUK manter a mente realismo e prod ...
GUANGZHOU DPES SIGN EXPO CHINA 2018


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl pt es gl gl gl gl en gl de gl gl pt gl gl gl gl gl nl pt pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Colofón [38]: Sabotar a indiferenza, tres anos despois - Revista Luzes
Entre os moitos males que alimentan a historia universal da infamia, o da indiferenza é unha constante. A súa presenza nos episodios más negros da humanidade é recorrente, mais o argumento da ignorancia ten hoxe difícil encaixe. Nunca antes se dispuxo de tanta información, e porén aí seguen instalados a insensibilidade e o mirar cara outro lado ante o sufrimento alleo. Esa falta de empatía bautizouna Zygmunt Bauman como Cegueira moral, característica desta «época banal e exhibicionista». O caso de Alan Kurdi é só un triste exemplo.
Contra esa frialdade, tres anos despois de nacer, a teima desta publicación segue sendo a de prender Luzes que desentumezan e movan á reflexión para delatar a inxenuidade e desmentir a inocencia da indeferenza, parafraseando a Lois Pereiro. Para esa misión que semella un mundo, a revista ten contado coa conivencia de preto de 700 persoas. A última en unirse ao proxecto é o artista gráfico Leo Sousa, autor da capa deste número 38, co que pechamos 2016 (os debuxos que ilustran esta páxina son os bosquexos de traballo). O noso agradecemento a todas as firmas e a vós, parroquia fiel, que seguides avalando este traballo colectivo e axudando a exercer a sabotaxe necesaria.
o corpo miúdo afundíndose
a anguria das xemas
non deixar que cauterice
(Versos de «Liberetto», do poemario Auga a través de Dores Tembrás)
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl en gl en gl pt gl es gl en gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Luzes 8-9 Archives - Revista Luzes
Un xeito de volver á casa
Xerardo Quintiá detén o coche negro diante do portalón metálico. O sol brilla na chapa porque aínda está nova. O escritor púxolle portas ao campo. O camp... [...]
«A arte da acción, como a vida, é un acto político» Ana Gesto
Se fose unha fotografía, ficaría fóra dos marcos. Defínese coma performer e artista visual, mais a focaxe quédalle pequena. Ao igual que a súa arte, tamé... [...]
Os ídolos chegan ao anime
Sabías que Xapón é un país de ídolos? Ídolo, aidoru en xaponés, é aquela persoa que suscita unha grande admiración entre a xente, mais no país nipón,... [...]
Crónica dunha viaxe caníbal
Nalgún lugar da Coruña vive un inglés acompañado dunha galega vexetariana, un bebé e un xamón. O inglés ten un caderno co debuxo dun porco, marcadas cada... [...]
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados