langs: es es als gl gl zh gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es fr es gl cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
UNHA VIAXE, VIAXE (XII) O HOME COMO ESPELLO DO HOME
Baixamos andando cara ao centro. Un pouco antes de chegar á estación de Basmane metémonos por unha calexa que á esquerda. Ahmet sabe que alí hai unha oficina de apostas hípicas. Instalámonos no café que hai mesmo en fronte do “Ganyan” (“cabalo gañador”), así se chaman estas oficinas.
O Ganyan é un fervedoiro de turcos apostando. No noso café, uns cantos fregueses len o xornal, outros, como Ahmet, cobren as apostas, mentres consultan os innumerables datos dos folletos hípicos; algúns xogan á “tabla” que é como se lle chama aquí ao backammon, e cuxo nome en castelán é “tablas reales”. O son dos dados sobre o taboleiro é unha das bandas sonoras de Turquía. A  “tabla”, que é o xogo de mesa máis antigo do que se ten datos, está tan estendido neste país que resulta case imposible dar máis de dous pasos sen escoitar o tintineo dos dados sobre a madeira. Sempre me sorprendeu que en turco se lle coñeza polo nome castelán procedente do latín, sendo un xogo orixinario de Mesopotamia. Desde alí estendeuse por todo Oriente Medio, Exipto, Grecia…, cando chegou a Roma levaba miles de anos sendo gozado por outra culturas que lle tiñeron dado nomes diversos. Os romanos levárono ás illas británicas e alí déuselle o nome de Backgammon que é como se lle coñece no resto do  mundo. Gústame que o turco non sucumba a prepotencia asfixiante do inglés e use o termo “tabla”. Cantas cousas esenciais para o home son orixinarios de Mesopotamia: a agricultura, os mitos bíblicos, a escritura…, e o xogo da “tabla”.                       .
Como todos, tomamos té neste local surrealista. Estase ben.
Fíxome na entrada do Ganyan e na xente que alí hai. A fachada e a porta están pintadas dun vermello forte, e os homes parecen entrar e saír do outro mundo. O lugar non está nun sitio céntrico e elegante como as casas de apostas de Alsancak. Tampouco o aspecto da xente é o mesmo. Ésta non é feliz. Son a base da pirámide, a que soporta todo o peso. Desgraciados, rotos, esmagados, tristes, taciturnos, desesperanzados, torvos, ensimesmados… e arrastrando ese fatalismo que levan pegado á pel como a graxa dos loitadores de Edirne. Nieztche xa fala do fatalismo turco.
Contemplo aquel espectáculo cun distanciamento relixioso. A asombrosa beleza que hai na desolación. Os momentos están formados por tal cantidade de elementos que sería unha pena malgastar os demais  polo que parece ser o preponderante. Como as crucifixións de Cranach. Pode haber beleza en tres homes cravados sobre uns maderios cruzados.
Hai xogadores, fumadores, vendedores, ociosos que nin xogan nin fuman nin venden, nin charlan. Algúns homes manteñen conversacións misteriosas encorvándose sobre os seus segredos. Outros calan. Beben té, sentan coa mirada pedida buscando o primeiro raio de sol da mañá que se abre paso a través do aire sucio deste barrio.
Observo fascinado toda aquela representación que parece feita só para min.
Entón sentín a necesidade de fotografalo. Facía tempo que deixara de interesarme a fotografía. Ao pensar nos millóns de fotos que se fan en cada segundo en todo o planeta, sinto unha saturación tan insoportable que me vacina contra calquera debilidade que me conduza a crear unha nova imaxe. Miles de millóns de imaxes que nunha ou dúas xeracións ninguén quererá ver e terminarán no colector do lixo, ou no monstruoso e infinito vertedoiro de Internet. Despois estaban as outras, as “artísticas”, as pretenciosas, as que nacen coa intención de ser obras de arte, as feitas por pintores frustrados, por cineastas abortados, ou por poetas sen poesía. Deste grupo, o tempo deixará nos museos do planeta a penas uns centos de fotos.
Outra cousa que sempre me pregunto, é a de cantas auténticas obras de arte (casuais) habería entre os centos de millóns de fotografías que realizan, por exemplo, os xaponeses nas súas viaxes. Tamén estas, quizá as únicas que debesen perdurar, terminarán no cubo do lixo; sinxelamente porque nunca pasarán polas mans de ningún pontífice da cultura. Por isto e por outras moitas razóns máis persoais, deixara de interesarme a ?*mortalización? de imaxes en calquera tipo de soporte.
Pero por sorte, a vida ten a súa vida propia á marxe das nosas intencións. Nesta fría mañá esmirnense, tomando té cos meus amigos, fíxose cachizas a miña decisión de non volver facer fotografías.
A nosa mesa está á beira da cristaleira a través da que vexo todo o espectáculo do Ganyan. Sen levantarme da cadeira, coa cámara que casualmente un dos meus amigos levaba, comecei a disparar, a cribar, a “mortalizar” toda aquela representación. En ningún momento movinme de onde estaba. E todo o que vía a través do obxectivo traíame á imaxinación o inferno e o purgatorio de Dante, a Paolo Uccello, Virxilio, Samuel Bekett, Giotto, Pergolese, vella táboas flamencas, os rostros anónimos de Miguel Anxo... Imaxes como ecos de sombras que se asomaron ao abismo da nada.
Todo o que vexo, imaxínoo. Todo o que imaxino, véxoo. Momentos máxicos nos que a vida ponse a actuar para min. A través do obxectivo vexo todos eses personaxes, irreais a forza de humanos, intranquilizadores, coas súas misteriosas conversacións, co seu aspecto intemporal, onírico. Parecen vivir nas marxes do inferno da Comedia Divina. Tamén eles parecían haber “abandonado toda esperanza”. Porque xogan, aínda que gañen, a perdedor.
O ensimesmamiento, a soidade inexplicable, as confesións estrañas, os segredos dolorosos, as miradas perdidas, o tempo materializándose cunha indiferenza sublime, o cansazo, o tedio, o abandono… Todo parecía un soño cun fondo vermello de sangue morto.
Vermellos sanguentos, negros mortais, amarelos absurdos, verdes toleados, azuis suicidas… Sonancia de Dante.
Recordos de libros lidos, imaxes de pintores queridos…, e o alento irreal da cidade amada.
Nada me interesa a técnica, interésame a vida, a intensidade e as emocións. Non me importa como se pulse esa corda que fai vibrar a alma, só impórtame que vibre.
Os personaxes aparecen ante min para fotografarme os pensamentos.
Saían do inferno vermello “de sangue fervente”. Tiñan ese aspecto único, estraño, irreal, inquietante. E ese ensimesmamiento indecifrable, ese “pathos” conmovedor que hai nalgunhas figuras de Paolo Uccello. “Mestre, chi son quelle / genti che l’ae nero se castiga”… Todo conspirou nun momento e un lugar, para que me visen, e me “mortalizasen”.
E cando estou fascinado polo que vexo a través da cámara, aínda vén a casualidade a engadir un novo elemento á visión que teño ante min. Baixo o cristal que nos separa da escena, rompe unha tubaxe e solta un chafariz de auga e barro que fai estalar a luz e cobre o cristal de pingas empoeiradas.
Aquela neblina manchada envolve a escena e os seus protagonistas nunha atmosfera irreal. Todas as cores, os volumes, os contornos, a luz,  defórmanse ata chegar a unha abstracción descarnada. A auga, a terra e o po péganse aos cristais e así, entre o obxectivo da cámara e aquelas figuras, interponse un elemento que engade esa pátina de verniz envellecido e sucio, de faiado, de fresco roto e rabuñado polo tempo.
Achega fundamental: a da luz invernal das mañás de Esmirna que entra oblicua, desde o Kadifekale, na empoeirada rúa. Ese sol débil e frío ilumina tamén as figuras que están dentro do noso café. Se o que vexo fóra recorda ao inferno da Comedia, o que vexo dentro recorda ao purgatorio. Sempre Dante, “per me se vai tra la perduta xente”. É tamén ese sol matinal o que escribía sobre a parede do café, lacónicos mensaxe sen destinatario.
E entre os dous mundos, o inferno e o purgatorio, aparece un Caronte tocado por un estraño casco negro. Todos poñen un óvolo na súa man para que lle cruce dun lado ao outro do Aqueronte. Entra e sae, cruza a rúa ata o Ganyan, e volve ao café, levando té, traendo vasos baleiros, levando a bandexa como un escudo hóplita. Ou talvez é a reencarnación de Virxilio, encargado de servir de guía polos dous mundos sen poder entrar no paraíso. Un Virxilio visto polos ollos de Miguel Anxo.
Hai un refrán turco que di “o home é un espello para o home”. Pregúntome que reflicten de min o espello de todos aqueles homes. Sexa o que fóra quedou gravado nas fotografías que alí fixen.
Nalgún momento da mañá Ahmet decide non seguir perdendo, cabalo tras cabalo, e dar por finalizada a súa guerra coa sorte. Proponnos ir mañá ao hipódromo. Por fin poderemos ver as carreiras en directo. O hipódromo de Esmirna está en Buca (léase Bulla), unha das cidades interiores que forman a metrópolis de Izmir. En Turquía hai tres hipódromos onde se celebran carreiras oficiais: Istambul, Bursa e Izmir. En cada época do ano celébranse nunha das tres cidades. Tantas veces vindo a Izmir nas épocas máis diversas e esta será a primeira vez na que nos coincidan as carreiras con cabalos, nesta cidade. Todas as veces que fomos ao hipódromo vimos os cabalospolos monitores que alí hai instalados. A primeira vez que
fun quedeime sorprendido. Os turcos, como Turquía, son un paradoxo asombroso. A súa proverbial fleuma, ante determinados estímulos, convértese nun apaixoamento que chega ao paroxismo. Ninguén tolea coa música como eles, nin sequera os gregos; ou co alcol, o fútbol ou os cabalos. Eses seres feridos, indolentes, lentos, estoicos, que non parecen inmutarse ente nada, cando estalan, non teñen límites. Roxen, xesticulan, tolean. Cando retransmitían as carreiras
reuníanse un gran grupo baixo o monitor e comezaban a ruxir  cara á pantalla dunha forma sobrehumana, animando cada cal ao número por lo que apostara dando como resultado un gruñido salvaxe que terminaba bruscamente ao chegar á meta. Entón o grupo dispersábase, volvía cubrir boletos, e ao soar a
campanilla reuníanse de novo as masas roxedoras baixo cada monitor… E outra vez volvíanse a separar deixando tras de si unha alfombra de boletos rotos, de esperanzas esnaquizadas. Sempre que fun ao hipódromo só puiden asistir a ese rito exasperado. Un día,  o Kadir,
un compañeiro de traballo de Ahmet, gañou unha aposta, uns 15.000 €, naquel momento e en Turquía, era unha pequena fortuna. Sentámonos no xardín do hipódromo, no chan, a beber unhas cervexas Efes, e chegou o premiado con grande bolo de liras turcas envolvidas nun papel de xornal. Fomos a un supermercado en Buca a comprar comida, despois fomos a un “pavilyon”, bebemos ata esquecer porque bebiamos. Foi unha noite memorable. Debeu quedar alguén sobrio para poder contar todo o que pasou.
Kadir comprou un coche con parte do premio. Despois seguiu xogando. Pediu diñeiro, entre eles a Ahmet. Non llo pagou. Creo que “colleu” algún máis. Terminou no cárcere. Ahmet deixou de falarlle e cada vez que se acorda del, as súas imprecacións chegan ás murallas do Kale.
Vamos cara Kemeralte (Cinturondouro), o gran bazar aberto de Izmir. Cegamos a estación de Basmane e baixamos cara o mar por o bulevar Fevzi Pasha. Un pouco antes de chegar ao mar, a man esquerda, hai unha entrada dunha rúa cun parreiral: a rúa 904. Para min é a mellor forma de entrar e saír en Kemeralti.    Máis grande que o Gran Bazar de Istambul, máis auténtico, menos sofisticado, máis real e máis vivo. É un bazar de turcos para turcos. Aínda que o turismo está chegando lentamente, apenas inflúe na idiosincrasia do gran mercado. O barrio esténdese aos pés do monte Kadifekale.
Unha infinidade de calexas con centos de comercios dedicados a calquera cousa que se poida vender, e ás que un non imaxinaría que se puidesen vender. Os oficios e as mercancías concéntranse por rúas ou grupos de rúas. Están as rúas do ouro, a rúa das especies, dos narguiles, da seda, dos traxes para as “sunet” (circuncisións), do ferro, do cobre, dos “tepsis” (especie de rosarios), dos froitos secos, das olivas, do peixe, da roupa, dos xoguetes, dos paxaros, das sanguesugas… Todo un mundo msturado, apapagaiado, incansable, vociferador, multitudinario, incesante.
A rúa do parreiral da que falaba máis arriba, é curta, con “lokantas” (restaurantes de comida turca) a cada lado. Entrando a man esquerda hai un pequeno local especializado en “muhallevi”, que é un doce entre leite fritido sen fritir e arroz con leite sen arroz. Faise fervendo leite, engadíndolle fariña de arroz, azucre, baunilla, deixando arrefriar e servindo en anacos polviñados de canela ou cubertos de azucre queimado.
Esta curta rúa desemboca na pequena praza. É un dos meus sitios preferidos de Izmir. Na parte dereita hai unha antiga fonte e ao redor dela, e baixo o ramaxe dun gran plátano, está a terraza do pequeno e activo café. Tomar aquí un té, un café ou algo para comer, é inescusable.
Á esquerda está a terraza dun “lokanta” onde se pode comer cordeiro, asado nas brasas ante o comensal. Non é demasiado bo. No medio da praciña hai dous postos de flores. Nunha fotografía de 1900 xa se pode ver estes postos de flores e plantas, e os mesmos  tenderetes de “tepesi”.
Fronte á entrada da praza está a mesquita Hisar. Para os esmirnenses esta é a mesquita máis bela, e tamén a máis grande, da cidade. Foi construída no século XVI e restaurada no século XIX. É difícil poder apreciar a súa beleza exterior dado que se atopa encaixotada entre grandes plátanos, parte do gran caravasar e outros edificios sen interés algún; está literalmente engulida polo mercado. Desde a terraza do café que hai na primeira planta do karavasar hai unha bonita vista do seu minarete e a gran cúpula principal. Máis abaixo as pequenas cúpulas que a rodean e que parecen unirse ás do karavasar, creando unha fervenza de volumes semiesféricos que parecen avanzar cara a nós. O interior da mesquita é moi fermoso. Son famosos o seu minhrab e o seu púlpito. A decoración en cor marfil e dourado parece estar contaxiada desa elegría que transmite o Exeo tan próximo. Ata este divino mar chegou o islán Esta cidade é o fin de Asia, é o fisterre asiático, e parece coma se ao entrar en contacto co Exeo fíxérase máis humano e alegre. Igual que no outro extremo do Mediterráneo, na  Alándalus. Hisar é a mesquita branca, como o mar do que está cerca. En turco o Mediterráneo chámase “Akdeniz”,  “o mar branco”.
Diante do enreixado da mesquita están os postos de “tepsi” (rosarios musulmáns), de todas as formas, materiais e cores imaxinables. Miles de brillantes contas ensartadas, colgando nos postos que barbudos anciáns musulmáns venden a prezos xustos.
Mentres está aberto o bazar, a praciña está sempre chea de xente. É a parada obrigatoria para coller forzas antes de entrar no bazar, ou para reporse do cansazo ao saír. Á dereita, na esquina que hai ao fondo da terraza está a entrada a un dos tres caravasares que hai en Kemeralte. Este é o Kizlaragasi Hani que foi restaurado fai uns anos. É un precioso edificio do século XVIII de planta cadrada, cun gran patio interior e planta baixae primeira. Está construído con ladrillo avermellado e mármore branco adornado con preciosos almocárabes.
En cada un dos catro lados hai unha porta de entrada que nos introduce en grandes corredores, abovedados de ladrillo. Na planta superior, nas que eran as habitacións, agora están ocupadas por pequenos comercios e talleres. Hai tamén un pequeno café cunha varanda que dá sobre o gran patio interior aberto no que hai outra  terraza chea de pequenas mesas e banquetas nas que taménn pódese consumir calquera cousa que non sexa alcol.
Os caravasares parécense aos mosteiros co seu claustro interior. As caravanas protexíanse e descansaban neles. O que agora son tendas eran os cortellos, as habitacións dos criados e dos seus señores. Eran complexos nos que se atopaba protección, descanso, auga e alimentos. Algúns tiñan mesquita, baños turcos, tendas e comercios.
Os construídos na península de Anatolia foron realizados co fin de dinamizar o comercio no interior da peinsula tratando de introducir nela a ruta da seda que orixinariamente non cruzaba o Taurus, quedándose nas portas do que hoxe é Turquía. Adoitaban estar a uns trinta quilómetros de distancia uns doutros, pois era o camiño que unha caravana podía percorrer nunha xornada. En realidade karavasar é unha palabra persa composta de “karavan” (viaxeiros), e “sara” (refuxio, hospedería). Algúns son auténticas xoias arquitectónicas. Abandonados durante moito tempo foron sucumbindo vítimas da desidia, cando non da barbarie de quen confundiron modernidade con estupidez. Por sorte, moitos, como este de Esmirna salváronse e están sendo restaurados. E algúns deles, curiosamente, volven cumprir co seu papel orixinario de hospedería de viaxeiros, só que agora, convertidos en impresionantes hoteis como o de Diyarbakir, non acollen a camelos e mercadores senón a turistas. Ou, como este de Kemeralti, en centros de lecer.
Publicado por Café UF en 11:04 p. m. 1 comentario:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
UNHA VIAXE, VIAXE (XII) O HOME COMO ESPELLO DO HOM...
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


document_lang: gl

langs: de es als gl gl de pt gl en gl gl gl gl es gl gl es gl es pt pt gl da en gl en gl gl en es gl gl gl es es gl gl gl gl gl fr es pt es en cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
“La vida no es significado, la vida es deseo”
O día 2 de febreiro de 1914 estreábase “Making a living”. No reparto estaban Charles Chaplin, Chester Conklin e Alice Davenporto. No 2014, cen anos despois, sabemos que naquel preciso momento facía acto de presenza un creador que sería unha achega fundamental á historia do cine, e converteríase nun do os artistas fundamentais non só do S. XX, senón de toda a historia.
Nos 53 anos que van desde 1914 ata 1967 no que estrea a súa última película, “A condesas de Hong Kong”, Charles Chaplin crea unha obra inconmensurable, xenial, única, imperecedera. E logrou, ademais, o milagre tan poucas veces conseguido, de realizar unha obra capaz de fascinar por igual tanto ás minorías culturais máis esixentes como ás masas.
A súa creación do personaxe de Charlot é quizá o icono máis famoso do último século, un mito que traspasou as pantallas e as culturas e quedouse a vivir coa xente na súa vida diaria en calquera lugar do planeta. E é quizá esta presenza continuada no tempo, esta proximidade familiar a que fai que non nos deamos conta da inmensidade, a complexidade e a profundidade da súa obra. Desa obra clásica que como todas as grandes creacións do home axúdanos a entendernos e entender o mundo.
Para celebrar este centenario, o cineclub UTOPÍA CINEMA proxectará no CAFÉ UF todos os domingos luns e martes dos meses de outubro e novembro 7 largometrajes, 12 curtos de 20 minutos cada un, e un documental.
“UNA MUJER DE PARÍS” 1923.
Dirección, guión e música de Charles Chaplin.
Segundo largometraxe e primeiro drama de Chaplin no que interpreta un pequeno papel. Neste filme que dirixiu para a United Artists, productora da que el foi un dos seus fundadores, Chaplin mediante unha historia de amor tráxica, ataca duramente os prexuicios e a hipocresía da alta sociedade francesa.
“LA QUIMERA DEL ORO” 1925
É unha da suas obras mestras, a película coa que o propio Charles Chaplin dixo que quería ser recordado. Considerada unha das grandes obras da historia do cine , foi estreada o 26 de xuño de 1925, foi reestreada en 1942 nunha versión sonora á que Charles Chaplin engadiu a voz en off do narrador contando tamén cun acompañamento musical.
Modern Times é um filme de Charles Chaplin, em que o seu famoso personagem "O Vagabundo" (The Tramp) tenta sobreviver em meio ao mundo moderno e industrializado. É considerado uma forte crítica ao capitalismo, bem como uma crítica aos maus tratos que os empregados passaram a receber depois da Revolução Industrial.
Nesse filme Chaplin quis passar uma mensagem social. Cada cena é trabalhada para que a mensagem chegue verdadeiramente tal qual seja. E nada parece escapar: máquina tomando o lugar dos homens, as facilidades que levam a criminalidade e a escravidão. O amor também surge, mas surge quase paternal: o de um vagabundo por uma menina de rua.
Publicado por Café UF en 10:14 p. m. No hay comentarios:
O compositor de Ne me quitte pas, considerada a mellor canción en francés do século xx, é recoñocido como mestre  que soubo xuntar literatura e música.
BREL, O TORMENTO E A ÉXTASE
“Na vida dun home hai dúas datas importantes, a do seu nacemento e a da súa morte. Todo o feito entre esas dúas datas carece de importancia”. De ter crido as palabras de Jaques Brel, agora estariamos a facer calquera outra cousa menos recordalo. Por sorte, durante a súa estanza entre nós aprendemos a non crer demasiadotas cousas que afirmaba  cando non contaba ou escribía o que despois cantaría. Brel, cínico Mestre dos xogos dos equívocos e elegante mintireiro, adoraba contradecirse e cambiar de opinión. “Só os imbéciles non cambian nunca de opinión”.
Razón tiña : os que opinaban en superlativos sobre a súa obra tiñeron tempo de meditar e cegar a conclusións maiores. A beleza proxima, provocadora, que entón estremecía mostrouse, co paso do tempo, como unha das visións máis lúcidas e perturbadoras da esencia humana, coas súas contradicións e temores, mesmo coas súas maldades pero sempre con toda a súa ternura.  Ese ser humano ás veces ridículo e depresivo. Ás veces cordial, tenro ou seductor, sempre desconcertante, que levamos dentro e que soubo sacar a relucir para o noso solaz e rubor coa facilidade que só algúns xenios pouseirón.
“Sen ningunha outra razón que a que contén estas palabras que Miquel Jurado escribiu sobre Jaques Brel, decidimos realizar este TRIBUTO A BREL.
Durante os meses de Maio e Xuño poderanse ver no UF películas, documentais, concertos filmados, recitais, concertos en directo, unha exposición de pintura dedicada…
Foron creados tamén tres cócteles na súa honra, e mesmo unha cervexa co seu nome.
Publicado por Café UF en 5:30 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
CEN ANOS CON CHAPLIN
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es fr es es es es it es es es gl gl gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
"Utopia Son" comeza ésta semana a sua terceira edición con tres concertos fora de concurso:
Sanson Opare Ven de Ghana e fai hip-hop. O venres dia 30 de maio ás 23,30 h.
Morau (Andoni Tolosa) ven de Euskal Herria e presenta o seu último disco "KALAMIDADIAK" . Sábado 31 de maio ás 23.30 h.
Ataque Escampe gañadores da 1ª Mostra de Canción de Autor "Utopía Son" presentan o seu disco "Galicia es una mierda" .
Sábado 7 de xuño ás 23,30 h.
Publicado por Café UF en 12:27 a. m. No hay comentarios:
Está aberto o prazo de inscripción para participar na III mostra da canción de autor
UTOPÍA SON é non só un concurso. Durante eses catro meses que dura, abárcase todo tipo de manifestacións relacionadas coa canción: exposicións de pintura e fotografía, charlas e debates, ciclos de documentais, ciclos de cine musical e concertos filmados, libros, exposición-audición de vinilos e CDs, revistas, seminarios etc. Paralelamente programaranse actuacións fóra de concurso de todos aqueles autores que prefiran non competir pero si apoiar á mostra.
Cada mostra de UTOPÍA SON leva unha dedicatoria, este ano decidiuse dedicala a denunciar a violencia machista. É polo que outorgaremos un premio especial, dotado de 300 €, á canción que denuncie mellor este lento xenocidio. O primeiro premio, á mellor canción, será de 600 € e o 3º de 300 €. Os tres premios recibirán un trofeo que como xa é habitual consistirá nun “SIREO”.
Publicado por Café UF en 11:34 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
COMEZA "Utopía Son III"
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl de gl gl gl gl es es es gl gl de eo pt gl pl gl gl gl gl de it es es es es gl de gl gl es gl fr gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es en es es es gl eo it gl es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
"Dias Descalzos" sábado dia 3 ás 23,30 h.
Isaac Mariño (voz y guitarra)
Miguel Montenegro (guitarras, voces, chelo suplente)
Inés Montenegro (piano, voces, huevos)
Publicado por Café UF en 4:22 p. m. No hay comentarios:
Próximo concerto: 27 oct 2007, 23:30.
Gramola son Juanma e Lorena,ambos naturais de Vilagarcía de Arousa.Levan dedicando-se a isto da música unha morea de anos,tanto en diferentes bandas da cidade como no coro do Liceo Casino de Vilagarcía.Actualmente Juanma compaxina o dúo co grupo de rock Tío James.
Desde o seu debut o mes de agosto en Carballo,a banda estivo a tocar sen descanso por toda a xeografia galega sementando moi boa crítica por parte do público.Tanto é asi que realizarán até finais do 2008 unha vintena de concertos,convertendo-se deste modo nunha das bandas que mais se moven de Galicia.
Fan versións de grandes clásicos asi como de música mais actual,Elvis,Rod Stewart,Jeff Buckley,Cold Play,Clapton,Alanis,The Police...,mesmo tamén incluen no seu repertório habitual grandes pezas da Bossanova e do Soul.
Publicado por Café UF en 4:21 p. m. No hay comentarios:
18 h. o documental “La Revolución Cubana y Solidaridad Internacional”
20,30 h. “El amigo de siempre, Che”
El Guerrillero Heroico visto desde la perspectiva de sus relaciones humanas, en el período que va desde julio de 1957 a agosto de 1958, cuando como parte del Ejército Rebelde transitó por zonas de la Sierra Maestra pertenecientes a la actual provincia de Granma, es presentado en esta primera experiencia en el género de la única televisora comunitaria de Cuba, enclavada en San Pablo de Yao, Buey Arriba, a más 30 kilómetros de la ciudad de Bayamo. Dirigida por cuatro multipremiados directores de documentales: Waldo Ramírez, Rigoberto Jiménez, Marcos Bedolla y Carlos Rodríguez, la serie incluye testimonios de campesinos, combatientes de la guerrilla del Che y colaboradores, que le conocieron de cerca y en su mayoría todavía viven en la serranía.
22,30 h. “Diarios de Motocicleta” de Walter Selles.
Publicado por Café UF en 10:48 p. m. 1 comentario:
A partir de agora todos os primeiros sábados de mes actuará o grupo "Dias Descalzos", un dos prémios Utopia Son deste ano.
Días Descalzos son: Isaac Mariño (voz y guitarra). Miguel Montenegro (guitarras, voces, chelo suplente). Inés Montenegro (piano, voces, huevos). Nahuel Núñez (percusión).
Sábado dia 6 ás 23,30 h. no Café Uf R/ Pracer 19 Vigo. Entrda libre.
Publicado por Café UF en 3:56 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
Días Descalzos en concerto
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl fi gl es gl gl tr fr gl gl en es fr en gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es fr es es es es it es gl fr es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
EXPOSICIÓN COLECTIVA (violencia de xenero)
Mª José Troncoso, Pilar Rubio Peixoto, Maria Seoane, Patricia Skinner, Claudia Branca, Inés Montenegro.
Xullo - Agosto - Setembro
Publicado por Café UF en 1:45 p. m. No hay comentarios:
Todos os luns de xullo e agosto ás 23 h. actuará o trio "BARCEVEDRA"
Publicado por Café UF en 2:20 p. m. 1 comentario:
Publicado por Café UF en 1:49 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
EXPOSICIÓN COLECTIVA (violencia de xenero)
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: gl es als gl gl fr gl es gl gl es gl pt gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es fr es es es es es gl gl gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
UNHA VIAXE, VIAXE. (IV) FRANCIA, ITALIA
O tren párase, espértome. Noite. As cinco da mañá. Levanto a persiana e da outra parte do cristal…¡neve! Unha gran capa de neve iluminada polos farois da estación.
A fronteira con Francia. .
Unha cama nun tren confortable, e a neve fóra. Que máis se pode pedir?
”O demais, é tan só o demais”. .
Cando amence a paisaxe está totalmente branca. Ao parecer, Francia e Italia están baixo unha onda de frío e neve. O tempo perfecto para viaxar en tren. Hai dúas cousas na natureza das que nunca se cansa un: o mar e a neve. E parece que aos que gozamos do mar estanos negada a neve, e viceversa. .
Escapar do Nadal foi o motivo principal para realizar a viaxe nesta data. O saciarme de neve foi outro. Pero crin que non a atopariamos ata a Capadocia ou no Kurdistán. Isto é un agasallo inesperado. Almorzando no restaurante, mentres cruzamos as chairas nevadas do norte de Italia. Non pecho os ollos por medo a perder un instante do que hai alén do portelo.
Neve. E os recordos vanse quedando atrás, con cada xiro que dan as rodas do tren vanse gastando ata desaparecer. Neve. E eu son só ollos. Non recordo nada, a patria afastada, aquel idioma que é o meu, a xente que digo que é a miña xente, o pobo que dixeron que era o meu pobo, a clase á que me fun a vivir en conto tiven uso de razón e razón de uso, dela tamén o esquezo todo, aquela paisaxe e aquel mar… todo desaparece como desaparecen os camiños e os campos baixo a neve.
Neve. Non hai nada, só neve. Non temos nada, non somos máis que o instante que respiramos. Os cadernos que sempre me acompañan son o que levanta acta do meu paso polo mundo. Para que? Para quen? Para nada, para ninguén. Como todo o que se fai ou crea. Ao final todo terminará na nada. Este sol apagarase. Esta galaxia tamén desaparecerá. E desta inexplicable experiencia que chamamos vida non quedará nin a sombra do seu rastro. Todo o demais é vaidade. É unha infantil vaidade. Inútil e absurda. Vivimos, creamos, construímos, para unha eternidade que non existe. E se estamos condeados a repetir eternamente a mesma existencia nun retorno sen fin como decía o sabio de Röcken, polo menos terei a satisfacción de non ter pasado as eternidades facendo o imbécil. Aínda que é posible que esta decisión tiveraa tomado fai unha eternidade.
Nada máis. A neve que pasa veloz polos meus ollos. E esta alma miña, en paz, cada vez máis pobre, cada vez máis rica. A felicidade está no albo baleiro da neve.
Chegada a Milán. Impresionante estación, un monumento a construción civil. Está na gran praza Duca D'Aosta. Foi construída en 1931 sobre os restos da vella estación de 1860 que era xa incapaz de absorber o incremento de tráfico. Está construída a partir dun deseño de Ulisse Stacchini realizado en 1912 que se inspiraba na Union Station de Washinton.
Coa chegada de Musolini ao poder acelerouse a súa construción e foi modificada para que cumprise co labor de ser a obra que mostrara a grandiosidad do novo réxime. É entón cando se lle introducen introdúcen as cúpulas de aceiro ao proxecto.
Hoxe é a segunda estación de Italia. Por ela pasan máis de trescentas mil persoas cada día, 120 millóns ao ano.
Ten douscentos metros de fachada e a súa bóveda 72 metros de altura. É dun estilo ecléctico indefinido, aínda que se lle aprecian trazos de Art Decó. Resultan admirables os altos teitos, as figuras de pedra e a súa decoración clásica.
Dise que xunto coa estación Grand Central de Nova York son as dúas estacións máis bonitas que existen. Pero eu, que coñezo a de Nova York só por mil películas, poría antes a estación de Haydarpasha que foi un agasallo do Kaiser a Turquía, e que é como unha inmensa catedral civil colocada na mesma beira do mar de Mármara. Un lugar ao que os amantes do tren deberiamos peregrinar. Deberiamos crear un camiño, un Xacobeo ferroviario, pero en dirección contraria, ata a estación de Hydarpasha; unha vez alí dar un croque contra unha vía morta, e utilizar unha vella locomotora de vapor como Botafumeiro, despois facer cola para conseguir que nos selen a haydarpashariña e… ¡a emborracharse de raki!...e a comer “ahtapot” a feira
Hoxe, en Milán, parece que os seiscentos trens diarios que recibe esta estación tolearon polo frío e conseguiron este monstruoso caos nesta xigantesca estación conxelada. A onda de frío que arrasa a Italia logrou que centos de trens estean cancelados ou cheguen con atraso de horas. .
Unha masa de viaxeiros ateridos móvese desconcertada dun lado a outro, vendo paneis con horarios imposibles, con “ritardos” infinitos, con cancelacións criminais, lanzándose ao tren que chega coa desesperación do que leva horas vagando entre o xeo e a desesperación.
A cola para comprar o billete a Ancona non ten fin, e a súa lentitude é exasperante. En teoría o tren sae ás nove cincuenta pero arrastra un atraso de tres horas, o que tiña que saír ás once e media, tamén. Ao final únense os dous e ninguén sabe a que hora sae. Aparece un tren que vai a Ancona, os viaxeiros corren cara a el. Que non se cabe, que teñen que coller outro, que xa dirán cando sale, que teño billete, que non se pode… O mellor é non facerlle caso a revisor e meterse no tren. “Se entran, terán que ir de pé”. Pois, ben. Pois, é igual. Vale máis morrer de pé nun tren, que vivir arrodillado polo frío nunha estación xeada e traspasada por ventos que cortan o alento. Entramos dispostos a buscar un sitio onde sentar no chan. Unha boa señora italiana venos os billetes e dinos que temos dereito a ir sentados no vagón anterior. Efectivamente alí están os asentos esperándonos.
O tren ponse en marcha no medio do caos exterior e interior. O comprar os asentos en primeira, salvounos. O vagón no que imos ten o aire acondicionado estragado. Rodamos nun mar de neve, e a xente ten frío. Óense protestas aquí e alá. Aos poucos vaise elevando o ton do enfado. O cabreo encabézao un elegante italiano que levanta a voz fronte á súa muller que lle pide que se acougue. Pero el cada vez está máis enfadado, e chama ao revisor. Este acode armado de paciencia. “Síntoo moito, se queren pódense vostedes baixar na estación de Bolonia. Daráselles un pase para que collan vostedes o seguinte tren. Estamos intentando arranxar a avaría, pero as instrucións están en español e os técnicos non son capaces de descifralas”. “Ah non, eu non me baixo. Iso é o que vostedes quixesen. Co caos que hai de trens en Italia, como para baixarse. Unha vez fora do tren, vostedes déixannos tirados. Non, Non eu non me baixo”. “Pois outra cousa non podemos facer” “Porca Italia. Isto é incrible. Lévannos aquí, como deportados. E iso que é primeira clase. Isto non se pode consentir”. .
O italiano encabuxado cada vez vaise enfurecendo máis. E continúa levantando a voz dirixíndose ao resto dos viaxeiros co fin de ir preparando un motín no frío vagón. Pero isto é Italia, e estas xentes son italianas. O revisor ponse a contarlle a súa vida, os seus longos anos servindo nos trens, as homenaxes recibidas na súa longa carreira. Unha muller levántase e achégase ao grupo e opina sobre a neve, o frío, Italia, o revisor, e o seu gato que dorme placidamente na súa cesta. O encabuxado agora fala afablemente co revisor e todo o grupo reláxase e chancea en amigable charla. Ninguén diría que fai uns minutos estivesen a piques de desatarse as hostilidades. Son italianos.
Os viaxeiros len a Homero mentres a neve achégalles a Ancona nun mar de trens.
Chegamos a Ancona á hora en que debería saír o barco para Grecia. A estación está a uns dous quilómetros do porto. Non hai taxis libres, un autobús parado que vai ao porto non sae aínda, un matrimonio de gregos desesperados van dun sitio a outro intentando sen éxito buscar quen os achegue a barco.
Decidimos ir andando a toda présa. Cando chegamos ao porto dinnos que os billetes véndense no outro porto. Collemos un autobús que nos leva ata a oficina que despacha os billetes. Ao chegar despachan un billete, e pechan o portelo cando entramos nós. Pedímoslle, suplicámoslle, que nos venda os billetes e a muller dubida un momento e o xefe, un fillo de puta amargado, di “domani,domani”. Insistimos, pero aquel imbécil berlusconiano repite con máis saña aínda “domani, domani”. Así que por culpa daquel cabrón vémonos obrigados a pasar unha noite e un día en Ancona. Nestes casos o mellor é pensar en Marco Aurelio cando describe sobre todas as castes de indesexables que se atopará un home ao cabo do día desde que sae da casa pola mañá. Este é o indesexable que nos tocou desde que saímos de Vigo. Foi o primeiro pero posiblemente haberá máis. Só queda facer gala daquel estoicismo do sabio romano e non permitir que a misantropía dun fillo de puta teña o poder de arruinar un só minuto da túa vida.
Subimos ata a cidade e dámonos conta de que é preciosa (haberá algún sitio feo en Italia?). E ao día seguinte aínda haberiamos de descubrir outras partes da cidade aínda moito máis bonitas. Como é unha cidade portuaria á que sempre se vai para coller o barco para Grecia, e como para ir ao porto non hai que pasar pola cidade, chégase a crer que non debe merecer a pena coñecela. Pero o descubrimento é marabilloso: unha pequena cidade, chea de vida, tranquila e amable, e con esa hermosura cálida y precisa que teñen as vilas italianas. Ancona, que en latín significa “recodo”, transformouse, por desexo do emperador Trajano, no gran porto do Adriático. Quizá hoxe aínda siga séndoo.
Preguntamos por un hotel barato e indícannos un alí mesmo, o hotel Euro. Sinxelo, céntrico, limpísimo e realmente barato (20 €). Para pasar unha noite está ben.
Á fin e ao cabo terminamos agradecéndolle ao bastardo dos billetes que nos obrigou a coñecer Ancona. A mellor vinganza contra as malas xentes é converter as súas maldades en bonitos agasallos.
Langraneamos pola.cidade. Fai frío, cae un orballo lento que é case neve .A cidade ten unha ancha avenida peonil que cruza o centro perpendicularmente ao mar e desemboca nun parque. .
Cruzando cara á esquerda da avenida hai pequenas rúas con bares e restaurantes. As terrazas están cubertas, cercadas con biombos, cristaleiras e estufas exteriores. Coa prohibición de fumar só se conseguiu que os hostaleiros dupliquen o espazo do local con espazo público. As terrazas para fumadores, aos poucos, vanse acondicionando e pechando ata que son un local máis, pero na vía pública. Estase ben, ceando fora, no medio do frío pero sen sentir frío. Sen sabelo caemos no mellor restaurante da cidade, rica pasta a un bo precio. .
Despois tomamos un viño nun típico pub inglés. Os italianos exportaron a pizzerías, os turcos os kebabs, os chineses os restaurantes, os ingleses o pub con Guinnes… e os galegos os famosos restaurantes de “a materia prima non pode ser mellor”, o que ven decir “que pena que cunha materia prima tan boa non se saiba cociñar.
Publicado por Café UF en 11:26 p. m. No hay comentarios:
UNHA VIAXE, VIAXE. (III) BARCELONA
Venres 20 de decembro
Chega á estación de Sants. Un tren de proximidades ata a estación de França.
A estación está no barrio do Born. É un barrio precioso. Os seus antigos “carrers” e “passeigs” son agora uns dos sitios máis modernos da cidade. Tendas, cafés, pastelerías, boutiques de deseño… e o museo Picasso. ¡¡¡Impresionante!!! É unha tolemia. Nun palacio do S. XIII consérvase a maior colección do mundo do pintor, 3.500 cadros. Tamén hai cerámica, escultura… Case once mil metros cadrados de xenialidade.
Máis de dúas horas vendo picassos. Ao saír do museo (no que a pesar de todo só hai unha pequena parte da súa obra), un queda atafegado pola desmedida capacidade creativa de ese home. Picasso, do mesmo xeito que Miguel Anxo, Lope de Vega ou Chaplin recordan máis aos deuses mitológicos que aos homes. Cando vemos a súa produción parécenos que fan falta varias vidas para crear o que eles crearon en media. Curiosamente dous dos catro nomes que se me viñeron ao pensamento foron comunistas.
O problema do museo: a gran cantidade de público e a imposibilidade de gozar de nin sequera unha parte ínfima da colección. Como o tren a Milán non sae ata o final da tarde dedicámonos a langranear polo barrio. Cervexa nas terrazas baixo o doce sol de inverno. Hai unha taberna vasca, Euskoetxea, cunha variedade de “pintzos” capaz de vencer a vontade de calquera. Tomamos sidra e un bo repertorio de petiscos.
O Fosar de les Moreres que visitara aquela Diada de fai anos con B. e M., e que entón era un estraño e escuro recuncho, agora é unha fermosa praza cun gran facho eternamente acendida en honra dos heroes cataláns. Síntome orgulloso ao pensar que tantos anos despois, en min, segue ardendo a mesma chama que cando dei aquel mitin naquel afastado once de setembro.
O día faise longo.
Restaurante grego feo e pouco coidado.
Despois, fronte á estación, un restaurante-cafetería con nome galego (moi posiblemente de donos galegos). Por que os galegos cando emigran sempre abren este tipo de restaurantes: feos, baratos e cutres?
Tarde de domingo nalgún lugar de Barcelona. .
É tarde-de-domingo, que é o outro nome que ten o inferno. Esa tristeza asasina que me produce a visión dos matrimonios, das familias, na tardes de domingo non é comparable a ningunha outra tristeza. É a imaxe mesma do horror. Non hai nada no mundo máis desoladoramente deprimente que os matrimonios nas tardes de domingo.
O día vaise cansando nunha melancolía sen límites que se move cunha lentitude desesperante cara ás tebras da noite. Na cafetería entra un matrimonio musulmán con tres fillos pequenos. Visten moi pobremente, case non van limpos. É todo o luxo de domingo que se poden permitir: entrar naquel lugar nada luxoso e tomarse un pobre refresco, Fanta de laranxa. É unha visión insoportable, porque é domingo, porque rezuma tristeza. Porque a xente resignada, os domingos, vólvese miserablemente resignada. Porque a pobreza, os domingos pola tarde (e en Nadal), vólvese monstruosa. E despois está ese silencio canso e aburrido dos matrimonios… ese hastío que entraña o compartir o fracaso. Esa miseria espiritual que as tardes de domingo aparece espida en todo a súa aterradora realidade. Non estou de acordo con Tolstoi, as que se parecen son as familias desdichadas, porque as felices non existen. .
Non podo nin falar. Quixese desaparecer...
Se o tren tardase media hora máis en saír morrria de melancolía no Born.
O tren sae cara a Milán rescatándome daquel inferno. O cómodo trenhotel cruza a noite levándome polo aire no seu ventre cálido. .
A cafetería é máis antiga e cómoda que a do tren a Barcelona. Ata ten taburetes. Un grupo de cinco executivos españois, falan alto. A típica palabrería ostentosa desa subespecie. Falan para que todos escóiten, gastan as súas bromas erótico-infantís. Xogan a ser os reis do mambo. No medio da barra unha muller de negra cabeleira rizada le a Manuel Rivas, á súa esquerda unha grosa moza italiana devora as patacas dunha bolsa mentres fala polo móbil coa sua “mamma”. .
O restaurante é máis e bonito que o do tren Vigo Barcelona. Unha boa cea. Mentres, preparan as camas. Un pouco de lectura, e a durmir. .
A azafata pídenos os pasaportes para non ter que espertarnos cando crucemos a fronteira. “Por seguridade” di. Seguridade de quen? .
Publicado por Café UF en 6:31 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
UNHA VIAXE, VIAXE. (IV) FRANCIA, ITALIA
UNHA VIAXE, VIAXE. (III) BARCELONA
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lmo pt gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl en it es gl es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
DE XARDÍNS, TERRAZAS, CAFÉS... (II) Pasionaria
A gran pasionaria que se vai estendendo por todo o xardín partindo do sebe que hai á dereita, foi plantada no xardín do café UF fai dous anos. A flor da pasionaria é a flor da paixón, pero non da paixón humana, se non da Paixón divina, a do fillo de deus feito home. A súa flor ten a cor morada da Paixón, e o branco da pureza. Ten tamén unha coroa, e os tres cravos da crucifixión. Os cristiáns sempre están dispostos a ver signos divinos detrás das cousas máis absurdas. Poden ver a cara do seu Cristo nun xamón, nas paredes de Vélmez, e unha vez escoitei nun autobús a dúas boas señoras que falaban sobre isto. Unha delas dixo: “desde logo, mira que dicir que se apareceu a cara do noso Señor nun radiador”.
Todo o cristianismo está construído sobre as mentiras de Pablo de Tarso. Son XX séculos de millóns de mentiras, aberracións e absurdos.
Pero a pobre planta non ten a culpa. É unha planta humilde, agradecida, non necesita coidados humanos, crece en terras pobres, e polo pouco que recibe dá xenerosas guirnaldas de follas verde escuro que forman triadas, porque sabe, na súa humildade, que ese é o número perfecto. As súas ramas longas e flexibles utilizan como método trepador longos filamentos que se enroscan como tentáculos a calquera cousa á que poidan agarrarse.
A súa flor non é nada ostentosa. As súas cores suaves confúndense coa follaxe. Hai que fixarse para velas. Case non teñen talo. Son pequenos e pudorosos soles silenciosos, que tremen á tardiña e recóllense cando a luz esmorece . .
Algúns cren que á Pasionaria, a heroica dirixente comunista, púxoselle ese sobrenome porque adornaba o seu pelo con flores da paixón cando de nena lle levaba a comida á mina ao seu explotado pai. Outros pensan que lla chamou así pola paixón que puña nas súas intervencións oratorias. Pero non é certo, por paradoxal que resulte, chamoulla A Pasionaria porque antes de ser comunista, era moi devota. Nunca ninguén me explicou por que os vascos son tan católicos. Se abrazasen outra relixión distinta a dos españois, hoxe serían independentes.
Dolores Ibarruri, ademais, tiña unha nai castelá. Castela sempre viviu o catolicismo dunha forma transcendental. Eu creo que os casteláns sempre viron como unha anormalidade inexplicable o feito de que Terra Santa non estivese na Mancha.
Gústame que esa palabra “mancha”, sexa de orixe árabe, significa “chaira alta”. Gústame porque eses rancios nacionalistas españois crense unha raza única elixida por Deus para salva á súa Igrexa Católica, eses españois intransixentes e dogmáticos que agora preconizan a nova expulsión dos musulmáns inmigrantes, teñen o seu idioma e o seu sangue mesturadas con sangue árabe, xudía, xitana, grega, vasca... E gústame porque, das dúas acepcións que a palabra “mancha” ten en castelán, unha, mostra o seu pasado árabe, e a outra a súa incultura hispanocéntrica. No seu estúpido desprezo polo distinto traduciron historicamente. Canle da “Manche”, non por “Manga” que é o que significa en francés, se non por “Mancha” que é o que parece que significa. Fai falta ser moi tarugo, só así se pode ter encerrados no castelo castelán a pobos que non son capaces, nin o pretenden, de ser tan bárbaros.
Pasionarias, femininas, firmeza e flexibilidade, intelixencia de muller, adaptación, discreción, xenerosidade, desprezo do benestar persoal e a ostentación. Se a Pasionaria fose home o comunismo español, e quizá a historia mesma do Estado Español, fosen distintas. Se fose home, tería sido Secretaria Xeral do PCE en lugar dese Moisés maquiavélico que se encargo de conducir ao sufrido pobo antifranquista, ao longo de case corenta anos, polo deserto do fascismo, ata a terra prometida da democracia burguesa, monárquica-franquista e española. Cando Pasionaria dixo que o eurocomunismo eran “bobadas de Santiaguito”; se fose ela, en lugar se Santiaguito Carrillo, Secretaria do PCE, huberan tido cambado as cousas. Pero era muller, e o PCE nunca tivo unha muller como Secretaria Xeral, aínda que teña unha Pasionaria no seu seo.
A historia é un xardín chedo de malas herbas. .
Publicado por Café UF en 1:02 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
DE XARDÍNS, TERRAZAS, CAFÉS... (II) Pasionaria
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: de es als gl gl de it gl es gl gl gl es es es gl de es es gl es es gl gl gl gl gl de gl gl gl gl es es es gl gl de en gl en gl gl de en en pt fr es fr gl fr es gl gl gl gl de fr es fr gl de gl gl gl gl es es es gl gl de eo pt gl pl gl gl gl gl de it es es es es gl de gl gl es gl fr gl en pt es es en gl fi fi gl fi gl gl gl es gl da gl es de gl fi gl gl fr gl gl gl ceb gl gl gl gl fi gl fr es gl gl de gl en gl gl gl gl gl gl pt es en en en en en pt en gl gl pt en en en en en gl de es en gl es es es en en en gl en gl fi gl es nl gl ceb pt gl vi gl gl gl gl gl gl en gl pt gl es es en es es gl es en gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl en gl fi pt pt pt gl pt pt pt pt pt pt gl pt pt pt pt gl fi gl gl en es gl de pt pt gl pt pt gl pt pt gl fi es gl gl es gl gl gl fi gl es es es gl en gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de gl als es de gl it fr es gl sv gl es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl de gl gl en en gl es es es es es es es es es es es es es es gl gl de pt gl fr gl gl en gl gl pl es gl es es es es es gl ja fr gl en ca als pt es gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es en es it es es gl en en fr es gl eo it gl es pt fi gl it gl gl gl gl es pt gl pt gl es pt es gl es gl gl gl gl gl gl gl pt es es fr ca es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
Sábado dia 29 ás 23,30 h. Etrada Libre
Isaac Mariño (voz y guitarra)
Miguel Montenegro (guitarras, voces, chelo suplente)
Inés Montenegro (piano, voces, huevos)
Publicado por Café UF en 4:20 p. m. No hay comentarios:
Sábado dia 15 ás 00,00 h.:
Sábado dia 22 ás 23,30 h.:
sábado dia 1 de Novembro ás 23,30 h.
Isaac Mariño (voz y guitarra)
Miguel Montenegro (guitarras, voces, chelo suplente)
Inés Montenegro (piano, voces, huevos)
Publicado por Café UF en 4:42 p. m. No hay comentarios:
O Sábado 24 de novembro ás 23,30 h.
"A Bout de Soufle" (Ao Final da Escapada)
Toutes les histoires (Episodio 1º)
Ainda que actualmente na arte non estexa de moda falar de sentimentos
Unha lectura de Histoire(s) du cinéma de Jean-Luc Godard
Director e profesor de cine. Dirixiu Contactos (1970), Con uñas y dientes (1978) e Cuerpo a cuerpo (1982) e é autor de numerosos artigos e outras publicacións entre as que cabe destacar Jean-Luc cinéma Godard e Catálogo Jean-Luc Godard, unos cuantos hechos precisos . Imparte clases en varias institucións públicas e privadas.
Se as historias da literatura e da arte son homoxéneas co seu obxecto porque se fan con palabras e con ilustracións, Godard decátase de que o vídeo lle permite facer a historia do cine co cine: 378 películas, 82 escritores, 18 fotógrafos son os materiais utilizados na súa serie Histoire(s) du cinéma. Trátase, máis que das historias do cine, do papel deste como síntoma ou testemuña da Historia. Nunha época de neoacademicismo, dun cine carente de ambición no ámbito específico da forma e dun videoarte descubridor de mediterráneos, esta elexía melancólica aos queridos e terribles fantasmas do século XX, pola súa invención visionaria, vai fecundar o mellor da creación audiovisual do século XXI.
Publicado por Café UF en 9:27 p. m. No hay comentarios:
"No he vivido el sueño de mi vida, sino su destino"
"Dias Descalzos" sábado dia 3 ás 23,30 h.
Isaac Mariño (voz y guitarra)
Miguel Montenegro (guitarras, voces, chelo suplente)
Inés Montenegro (piano, voces, huevos)
Publicado por Café UF en 4:22 p. m. No hay comentarios:
Próximo concerto: 27 oct 2007, 23:30.
Gramola son Juanma e Lorena,ambos naturais de Vilagarcía de Arousa.Levan dedicando-se a isto da música unha morea de anos,tanto en diferentes bandas da cidade como no coro do Liceo Casino de Vilagarcía.Actualmente Juanma compaxina o dúo co grupo de rock Tío James.
Desde o seu debut o mes de agosto en Carballo,a banda estivo a tocar sen descanso por toda a xeografia galega sementando moi boa crítica por parte do público.Tanto é asi que realizarán até finais do 2008 unha vintena de concertos,convertendo-se deste modo nunha das bandas que mais se moven de Galicia.
Fan versións de grandes clásicos asi como de música mais actual,Elvis,Rod Stewart,Jeff Buckley,Cold Play,Clapton,Alanis,The Police...,mesmo tamén incluen no seu repertório habitual grandes pezas da Bossanova e do Soul.
Publicado por Café UF en 4:21 p. m. No hay comentarios:
18 h. o documental “La Revolución Cubana y Solidaridad Internacional”
20,30 h. “El amigo de siempre, Che”
El Guerrillero Heroico visto desde la perspectiva de sus relaciones humanas, en el período que va desde julio de 1957 a agosto de 1958, cuando como parte del Ejército Rebelde transitó por zonas de la Sierra Maestra pertenecientes a la actual provincia de Granma, es presentado en esta primera experiencia en el género de la única televisora comunitaria de Cuba, enclavada en San Pablo de Yao, Buey Arriba, a más 30 kilómetros de la ciudad de Bayamo. Dirigida por cuatro multipremiados directores de documentales: Waldo Ramírez, Rigoberto Jiménez, Marcos Bedolla y Carlos Rodríguez, la serie incluye testimonios de campesinos, combatientes de la guerrilla del Che y colaboradores, que le conocieron de cerca y en su mayoría todavía viven en la serranía.
22,30 h. “Diarios de Motocicleta” de Walter Selles.
Publicado por Café UF en 10:48 p. m. 1 comentario:
A partir de agora todos os primeiros sábados de mes actuará o grupo "Dias Descalzos", un dos prémios Utopia Son deste ano.
Días Descalzos son: Isaac Mariño (voz y guitarra). Miguel Montenegro (guitarras, voces, chelo suplente). Inés Montenegro (piano, voces, huevos). Nahuel Núñez (percusión).
Publicado por Café UF en 3:56 p. m. No hay comentarios:
LA EXTINCIÓN DE LOS DINOSAURIOS
Cuando se despertó, el dinosaurio todavía estaba allí, durmiendo a su lado. Y sus odiosas patas aun estaban marcadas en violeta sobre su cara. Vertió tres lágrimas y se preguntó de donde vendría esta vez la hecatombe capaz de exterminar a todos los de su especie. Se levantó, y la sábana descubrió su piel estampada con moradas manchas de viejas palizas. Fue hasta la cocina y cogió un meteorito en forma de cuchillo. Volvió hasta la cama y... Cuando se despertó al día siguiente el dinosaurio ya no estaba allí.
Publicado por Café UF en 10:42 p. m. No hay comentarios:
O venres 14, concerto de YHOSVANY PALMA ganador da II Mostra de canción de autor Utopía Son
Yhosvany Palma ven de Cuba. Dicer canción e dicer Cuba case é o mesmo.E si pensamos en cantautores, de seguro que aparecen tamén nomes desa illa.
Como poderemos comprobar tanto como intérprete como na súa faceta de autor, é un digno representante desa maravillosa tradición musical cubana.
Hai algo de utopía no feito de que un cubano que vive na Galiza cante no idioma no que milleiros de emigrados galegos falaron en Cuba.
Publicado por Café UF en 9:33 p. m. No hay comentarios:
“Vivimos en una época en la que las máquinas se hacen cada vez más complejas y los cerebros cada vez más primitivos”
Publicado por Café UF en 2:13 p. m. No hay comentarios:
Concerto primeiro de setembro
37 estudios - Presentación maqueta "Expediente 37"
Sábado 1 de setembro ás 23,30 h.
Publicado por Café UF en 7:22 p. m. 1 comentario:
CONCERTO O XOVES 23 DE AGOSTO ÁS 23:30h
Publicado por Café UF en 2:21 p. m. No hay comentarios:
Xoves 9 de agosto: Charla – Debate sobre "A canción de autor" presentado por Pedro Román ás 21 h.
Venres día 10 ás 23´30 h. Sireno
Sábado día 11 ás 23´30 h. Julián Rodríguez
Venres día 17, por confirmar.
Sábado día 18 ás 23,30 h. Yhosvany Palma
Bagdad Rap, día 7
Sevilla city, día 7
Public Enemy "live from hause of blues", día 14
Ben harper "Pleasure + Pain"
Bruce Springsteen "Live in New York City", día 21
Eric Clapton "One more car one more rider", día 21
Paolo Conte "Nel cuore de Amsterdan...", día 28
Sting "...All this time"
30 XENIOS DA CANCIÓN: Os Mércores
Chico Buarque, "Baixo a pele", día 1
Vinicius de Morais,"toda a Bosa" día 1
Big Bill Broonzi, BBessie Smith..., día 8
Tributo to Woody Goothrie, día 8
Tom Waits, "Burma Shave", día 15
Dylan, "Ha to handle"; "Unplugged", dia 22
Leonard Cohen,"I M your man"; "Sons from the life of...", día 29
CINE E CANCIÓN: Os Domingos
Stolem moments de Earie Sebastian, día 5
8 Millas de Curtis Hanson, día 5
Especial, "Ingmar Bergman ", Utopía Cinema
El odio, día 12
Especial, "Ingmar Berman", Utopía Cinema
No direction home (Dylan), día 19
Especial, "Ingmar Bergman", día 19
Bob Dylan/Dont look back, día 26
Especial, "Ingmar Berman", Día 26
Todo isto organizado por Utopia Son, II Mostra de canción de autor.
Publicado por Café UF en 6:49 p. m. No hay comentarios:
A Cita de Agosto
"Eso si que es una vergüenza, hacer venir a gente que sólo lucha por dinero"
Publicado por Café UF en 2:13 p. m. No hay comentarios:
Publicado por Café UF en 2:31 p. m. No hay comentarios:
Actividades mes de Xullo
Yhosvany Palma; músico cubano, venres 13 ás 23,30 h.
Fermín Domeque; Utopía Son, sábado 14 ás 23'30 h.
Xosé Constenla; Utopía Son, venres 20 ás 23,30 h.
Diego Freire; Utopía Son, sábado 28 ás 23´30 h.
O Movimento Punk; Presntado por Martín Marcote e Diego Gago, xoves 19 de xullo ás 21 h.
Youssou N`Dour día 17
Salif Keita día 17
Sivan Perwer (Kurdistan) día 24
Mariam Faithfull día 24
Manu Chao día 31
Latcho Drom día 31 (Música cigana)
30 XENIOS DA CANCIÓN: Os Mércores
Leo Ferré día 18
Serge Gainsbourg e Brassens dia 25
CINE E CANCIÓN: Os Domingos
El Muro de Alan Parquer; domingo 15 ás 18,30 h. (Utopía Son)
Year of the Horse de Jim Jermusch; domingo 15 ás 20,30 h.(Utopía Son)
Programación Utopía Cinema; domingo 15 ás 20´30 h.
Imagine; domingo 22 ás 18,30 h. (Utopia Son)
Let it Be; domingo 22 ás 20´30 h.
Programación Utopía Cinema; domingo 22 ás 22,30 h.
Un Perro Llamado Dolor de L. E. Aute; domingo 29 ás 18,30 h.
El Milagro de Candeal; de Trueba domingo ás 20,30 h.
Todo isto organizado por Utopia Son, II Mostra de canción de autor.
Publicado por Café UF en 3:57 p. m. No hay comentarios:
Desenhos de Juan Soutullo
Poemas de Manuel Couto Viana
O café bebe leite. Coca-cola
E sumos de laranja e de limão.
A adolescência, quanto sai da escola,
Invade-o de alegria e confusão.
Eu, com a minha idade e uma cerveja,
Escondo-me nas folhas do jornal,
Pra que ninguém me veja
Sem me achar natural.
E sei que já por dentro também envelheci.
E tudo quanto me destrói, agora,
É o desejo de ficar aqui,
Envergonhado de não ir embora
Publicado por Café UF en 5:19 p. m. No hay comentarios:
"No me gusta la forma en como la vida ha abusado de mi"(F. Zappa)
Me gusta la noche de san Juan; me gusta el agua; me gusta nadar en el mar; me gusta la primavera; me gusta el otoño; me gusta el olor a jazmín en los huertos; me gusta el queso; me gusta la cerveza; me gustan los amigos; me gustan los hombres sensibles; me gustan las mujeres sensibles; me gustan los gatos; me gustan los perros; me gusta la poesía; me gusta el vino; me gusta sentirme bien; me gusta que la gente esté bien a poder ser con migo; me gusta el mediterráneo; me gustas tu; me gusta el amanecer; me gustan las mañanas; me gusta la música emocionante; me gusta el cine emocionante; me gusta la risa; me gusta la espontaneidad; me gustan los jardines; me gustan las flores; me gustan las floristerías desorganizadas; me gusta lo húmedo; me gusta el olor a mar; me gusta la lluvia fina; me gusta el cielo; me gustan las nubes; me gustan los olores de las plantas; me gusta el silencio de la montaña; me gustan los choquitos en su tinta; me gustan las bicicletas; me gustan los trenes lentos; me gusta el cava bueno; me gustan las revoluciones sociales; me gusta el caldo verde; me gusta Grecia; me gusta nadar con la mina; me gustan los árboles; me gustan los higos; me gusta la niebla; me gusta el oriente; me gusta la palabra ternura; no me gusta la política; no me gusta la hipocresía; no me gusta el dinero; no me gustan los bancos; no me gusta hacienda; no me gustan las gestorías; no me gustan las oposiciones; no me gustan los notarios; no me gusta trabajar; no me gusta la mentira; no me gusta el engaño; no me gusta la enfermedad; no me gusta el miedo; no me gustan los cazadores; no me gustan las hamburguesas; no me gustan los ricos; no me gustan las fronteras; no me gustan los militares; no me gusta la policía; no me gustan los jefes; no me gusta la bolsa; no me gusta la gente mala; no me gusta que la gente sea infeliz; no me gusta llorar; no me gustan las puntas de los cuchillos; no me gusta enfadarme; no me gusta hablar por teléfono; no me gustan los políticos; no me gustan las modelos; no me gustan los trepas; no me gustan las jaulas; me gusta pasear por la arena descalzo...
Publicado por Café UF en 4:35 p. m. No hay comentarios:
Desenhos de Juan Soutullo
"Nos cafés espero a vida
Cafés da minha preguiÇa
Sois hoje - que galardão! -
Todo o meu campo de acÇão
E toda a minha cobiÇa"
Publicado por Café UF en 8:46 p. m. No hay comentarios:
Exposición: Pinturas de Troncoso
Mª José Troncoso está expondo as súas últimas pinturas no noso Café.
Podedes vela de mañá: 10 h. a 14´30 h. De tarde: a partir das 18 h.
El salvador de peces
Publicado por Café UF en 4:53 p. m. No hay comentarios:
LA CITA del mes
Es el tiempo del miedo
Los que trabajan tienen miedo de perder el trabajo.Los que no trabajan tienen miedo de no encontrar nunca trabajo.Quien no tiene miedo al hambre, tiene miedo a la comida.Los automovilistas tienen miedo de caminar y los peatones tienen miedo deser atropellados.La democracia tiene miedo de recordar y el lenguaje tiene miedo de decir.Los civiles tienen miedo a los militares, los militares tienen miedo a lafalta de armas.Las armas tienen miedo a la falta de guerras.Es el tiempo del miedo.Miedo de la mujer a la violencia del hombre y miedo del hombre a la mujersin miedo.
Publicado por Café UF en 2:19 p. m. No hay comentarios:
O CAFÉ gris de JEAN GENET
O café chamado “literario” caracterízase pola súa facultade para servir de lugar de citas, de encontros, de reunións e de intercambios.
O escritor atopa alí un lugar no que distraerse cos seus e onde practicar a actividade que máis lle plazca: recibir visitas (Valéry), mirar aos transeuntes (Baudelaire), ler o periodico (Freud), xogar ás cartas (Kafka), aos dados (Pound), ao ajedrez (Trostki), ao villar (Beckett), aos dardos (Joyce). Pode dar clases de inglés ou de dominó, falar ata perder o alento ou calar
obstinadamente, presidir reunións, correrse unha juerga, debuxar sobre os manteles (Cocteau), celebrar o seu aniversario, a súa voda ou a súa morte (Verlaine), pode tamén crear unha revista, outorgar un premio literario, fomentar unha revolución (Maiakovski), lanzar manifestos ou decretar excomuniones. Pode tamén recibir unha bofetada (Malaparte), un puñetazo, un disparo (Jaurés), un flechazo (Elsa triolet). Pode finalmente decantarse por fumarse un canuto (Burroughs) ou un narguilé (Loti), entregarse ao pracer (Aragon), suicidarse con ajenjo (Verlaine), con blanco seco (Blondin), con whisky (Hemingway), con té (Virginia Woolf), tocando a trompeta (Vian), e ata pode tomar café como todo o mundo. Esta é unha vertente amigable, democrática e sociable do café...
Genet, como todo escritor que se espete, frecuentou o café nas súas dúas modalidades. No Flore coñeceu a Sartre, no Dome presentáronlle a Giacometti, no Bar du Pont Royal atopou a Violettet Leduc, no Grand Véfour ceo co Cocteau e Colette e no Lipp se nego a saudar a Gide, por atopalo de “inmoralidad dubidosa”...
A paradoja é que existen poucos escritores que frecuenten os cafés tanto como Genet... os hoteis, constitúen probablemente os lugares onde pasou a maior parte do seu tempo.
Genet organizara a súa vida material de maneira que lle resultase imposible atopar refuxio en ningures ou establecerse en calquera lugar. Nin casa nin familia: nin teito nin lumbre. Privado desde a infancia do círculo da vida privada, entregado sen mediación á Institución pública, os fogares xuvenís, as colonias penitenciarias, o exército, o cárcere, decidiu vivir neste exilio, “desconstruir” a casa que poboaba obsesivamente os seus soños, atravesar a sociedade sobre esa fronteira interior que trazan, entre o privado e o público, o exterior e o interior do mundo, os cafés e os hoteis, lugares de paso transformados en espazos fugitivos de resistencia.
Durante toda a súa vida percorreu un traxecto jalonado dunha sucesión infinita de cafés e hoteis anónimos. Os utilizaba como os vagabundos fan do metro, dos museos ou das galerías comerciais: como un alto en lugares caldeados e como espazos de liberdade que escapan á regla da súa función e á mirada dos individuos.
Os cafés e os hoteis abren unha posibilidade na organización da vida urbana que os clandestinos de todo tipo coñecen ben.
Existen dous métodos para saír do campo de visibilidad social: parapetarse dentro do espazo privado, non volver asomar o nariz, illarse do mundo ou, pola contra, desprazarse só dentro do espazo público , vivir na rúa, no exterior, situarse fóra de plano. Estar no café ou no hotel é, estando ben en calquera parte, conseguir non estar en ningunha.
Sen dirección, sen domicilio fixo, non localizable, viaxeiro puro dos espazos de tránsito, como o foi na literatura, ladrón da lingua doutro, da “lingua do inimigo”.
Quizá, os cafes incontables, descoñecidos, sen lenda, onde pasou a súa vida permitíronlle, aínda máis que os seus compromisos ou as suas estruendosas declaracións, manterse á marxe do mundo e fundirse nesa cor que el dicía preferir entre todas: o grís.
En 1971, Genet afirmou o seu desexo de retirarse da literatura e tomar partido persoal por todos os seres ou comunidades vítimas da inxustiza. En 1983 concederonlle o premio Nacional de Literatura.
Publicado por Café UF en 4:10 p. m. No hay comentarios:
Se sabes de quen é esta canción e o dis na barra do UF convidamos-che a ti e ao teu acompañante a un destes cafés.
Dors ma mie (Duerme mi amiga) Jacques Brel
Duerme mi amiga / fuera la noche es negra / duerme mi amiga buenas noches / Duerme mi amiga / Es nuestra última noche / duerme mi amiga / Buenas noches / Sobre las flores que cierran sus párpados / Llora la lluvia ligera / Y el pájaro que cantará a la aurora / Duerme y sueña todavía / Así mañana ya / De nuevo estaré solo / Y tu me habrás perdido / Tan solo por pedirme demasiado / Me habrás despilfarrado / Al querer construirte / Una felicidad eterna / Aburrida hasta perecer / En lugar de volcarte / Hacia mí sencillamente / Yo que tenia una necesidad / Tan fuerte de tu primavera / No las chicas que uno ama / No comprenderán nunca / Que son en cada ocasión / Nuestro último enamoramiento / Nuestra última oportunidad / Nuestro último sobresalto / Nuestra última partida nuestro último barco / Duerme mi amiga / Fuera la noche es negra / Duerme mi amiga buenas noches / Duerme mi amiga es nuestra última noche / Duerme mi amiga me voy.
Publicado por Café UF en 8:58 p. m. 1 comentario:
“EN LAS MANOS DEL PODER LAS LEYES SE CONVIERTEN EN INSTRUMENTOS DE OPRESIÓN” (Jean-Paul Marat)
Publicado por Café UF en 2:14 p. m. 1 comentario:
Cadros dos pintores senegaleses H. Güeye e BBi.
O café Uf na rúa Pracer 19 de Vigo inicia unha serie de exposicións sobre pintura africana cos cadros destes dous pintores de Senegal.
Con estes dous pintores nacidos e residentes en Senegal o café Uf pretende iniciar unha serie de exposicións sobre pintores africanos non inmigrados.
A pintura de H. Güeye sorprende polo esquematismo case abstracto das súas figuras femininas. Mulleres traballando cos seus fillos ás costas, mulleres buscando auga, mulleres moendo millo, mulleres africanas reducidas a mínimos trazos, comidas polo baleiro duns vermellos rotundos e inmaculados, uns amarelos limpos e cegadores, uns laranxas cos que comezan e terminan eses días nos que a vida non se resigna a deixar de ser vida. Mulleres ás que o pintor, con gratitud e tenrura, nun “collage” conmovedor, viste con teas multicolores.
A pintura de BBi chea os cadros de máscaras africanas sobre as que flotan músicas e movementos, instrumentos e notas. Contundente reafirmación do étnico en trazos e cores. As súas teas non deixan unha físgoa de dúbida, é a seguridade que dá o recoñecer a beleza do propio.
Vendo xuntos a estes dous pintores non podemos deixar de pensar nas palabras deShakespeare: “o colorido nativo da resolución” de África, fronte ao “pálido e enfermizo” de Europa.
NO CAFÉ UF ATA O 2 DE MAIO
Publicado por Café UF en 2:21 p. m. No hay comentarios:
Se sabes de quen é esta canción e o dis na barra do UF convidamos-che a ti e ao teu acompañante a un café "Marseillaise"
Leonard Cohen (Closing Time)
LA HORA DE CERRAR
Así que estamos bebiendo y estamos bailando / y la banda se lo está haciendo realmente / y la sabiduría de Johnny Walker está corriendo alta / y mi muy dulce compañera / es el Angel de la Compasión / y se está restregando la mitad del mundo contra el muslo / Cada bebedor cada bailarín / levanta una cara feliz para agradecerle / y el violinista toca algo tan sublime / Todas las mujeres se arrancan las blusas / los hombres bailan sobre los puntos de la polca / y es pareja encontrada y pareja perdida / y es infierno para pagar cuando el violinista se detiene: / es LA HORA DE CERRAR.
Nosotros somos solitarios, somos románticos / y la sidra está adornada con ácido / y el Espíritu Santo grita, ¿dónde está la carne de la res? / y la luna está nadando desnuda / y la noche de verano está fragante / con una poderosa expectativa de alivio / así que pugnamos y nos azoramos / bajando las serpientes y subiendo la escalera de mano / hacia la torre donde las horas bendecidas repican / y yo juraría que sucedió exactamente así: / un suspiro, un grito, un beso hambriento / las Puertas del Amor se movieron un centímetro / No puedo decir que haya sucedido mucho más desde entonces / excepto LA HORA DE CERRAR / y yo juraría que sucedió exactamente así: / un suspiro, un grito, un beso hambriento / las Puertas del Amor se movieron un centímetro / No puedo decir que haya sucedido mucho más desde entonces / excepto LA HORA DE CERRAR.
Yo te amé por tu belleza / pero eso no me convierte en tonto: / Tu estabas en ello por tu belleza también /
Te amé por tu cuerpo / y hay una voz que suena como D--s para mí /
declarando que tu cuerpo es lo que eres en realidad / Te amé cuando nuestro amor estaba bendecido /
y te amo ahora que no queda nada / sino la tristeza y una sensación de estar fuera del tiempo convenido /
y te hecho de menos desde que el lugar zozobró / por los vientos de cambio y las semillas de sexo /
parece libertad pero se siente como la muerte / es algo intermedio, supongo / es LA HORA DE CERRAR /
y te hecho de menos desde que el lugar zozobró / por los vientos de cambio y las semillas de sexo /
parece libertad pero se siente como la muerte / es algo intermedio, supongo es LA HORA DE CERRAR
Estamos bebiendo y estamos bailando / pero nada sucede en realidad / El lugar está tan muerto como el Cielo un sábado por la noche / y mi muy cercana compañía / me pilla andando a tientas, me pilla riendo
Ella pesa cien pero lleva / algo ajustado / yo levanto mi copa por la Verdad Horrorosa / que no puede ser revelada a los Oídos de la Juventud / mas que para decir que no vale un céntimo / y el condenado lugar entero se vuelve loco dos veces / y es una vez por el Diablo y es una vez por Cristo / pero al Jefe no le gustan estas alturas de vértigo / y somos reventados por las luces cegadoras / de LA HORA DE CERRAR /
y el condenado lugar entero se vuelve loco dos veces / y es una vez por el Diablo y es una vez por Cristo /
pero al Jefe no le gustan estas alturas de vértigo / y somos reventados por las luces cegadoras /
de LA HORA DE CERRAR
Publicado por Café UF en 4:23 p. m. 2 comentarios:
Sen os turcos, os europeos posiblemente houbesen-se visto privados dun dos seus vicios máis sociables: o consumo de café. O asedio a que Soliman o Magnífico someteu á cidade de Viena en 1529 tivo a feliz consecuencia de introducir o negro, euforizante brebaje nos costumes locais. Pero o que sen dúbida non previron nin uns nin outros é que en torno ao café acabase formándose toda unha institución, nin que a súa influencia fose, ao cabo, determinante no desenvolvemento da literatura e as artes.
Le Polidor. Antes de converterse en restaurante, cita obrigada da bohemia, fora unha cremería. Verlaine e Rimbaud inauguraron un séquito de clientes memorables que culmina en 1948 coa creación da Escola Patafísica ("ciencia das solucións imaxinarias" segundo Alfred Jarry) que reúne regularmente na sala do fondo a Boris Vian, Eugène Ionesco, Jacques Prévert e Max Ernst, entre outros. Este establecemento onde non se bota de menos ningún elemento do bistrot2 parisino, cativou a múltiples artistas internacionais, e así o reflicten certas escenas do soño do mono tolo de Fernando Trueba ou todo un capítulo de 62 modelo para armar de Xullo Cortázar.
O café foi concibido para as conversacións de individuos ou de colectividades, xa que, desde fai moito mais de douscentos anos, aqueles que teñen algo que dicir, que defender, que combater, senten a necesidade de reunirse e de costejar as súas concepcións. E por que, os cafés foron sempre o berce dos clubs e das camarillas de onde xurdiron as escolas, e das escolas xurdiron os homes de talento, de éxito ou de enxeño...
Un dos cafés mais antigos de Paris foi o Mouton Blanc, onde se reunían A Fontaine, Boileau, Moliére e Racine... O Procope é celebre e permaneceu na memoria dos espíritos sagaces do mundo enteiro grazas ás visitas regulares e prolongadas que realizaba alli Paul Verlaine, a quen o tempo confirma e confirmará como un dos poetas franceses máis grandes e máis importantes, e quizá como o máis puro... Dalgún modo, o café ara a Real Academia do home da rúa. O centro do universo ao alcance de todos. En Paris os cafés, ata os máis celebres e os máis á vista, tiñan un certo aire neutro, discreto e distinguido que abría as súas portas alomenos ousado dos homes. Tanto é así que eses lugares, ás veces exquisitos, outra sinistros, convertéronse aos poucos no refuxio dos individuos, dos solitarios, dos amantes, dos artistas, das sociedades e das familias.
Publicado por Café UF en 4:21 p. m. 2 comentarios:
Los Antiguos Valores (E. Sabato)
La vida de los hombres se centraba en valores espirituales hoy casi en desuso, como la dignidad, el desinterés, el estoicismo del ser humano frente a la adversidad. Estos grandes valores, como la honestidad, el honor, el gusto por las cosas bien hechas, el respeto a los demás, no eran algo excepcional, se los hallaba en la mayoría de las personas. ¿De dónde se desprendía su valor, su coraje ante la vida?...
Si todo es relativo, ¿encuentra el hombre valor para el sacrificio? Los hijos son un sacrificio para los padres, el cuidado de los mayores y los enfermos también lo es. Como la renuncia a lo individual por el bien común, como el amor. Se sacrifican quienes envejecen trabajando por los demás, quienes mueren para salvar al prójimo, ¿y puede haber sacrificio cuando la vida ha perdido sentido para el hombre, o solo lo halla en la comodidad individual, en la realización del éxito personal?
Otro valor perdido es la vergüenza. ¿Han notado que la gente ya no tiene vergüenza y, entonces sucede que entremezclados con gente de bien uno puede encontrar, con amplia sonrisa, a cualquier sujeto acusado de las peores corrupciones, como si nada? En otro tiempo su familia se hubiera enclaustrado, pero ahora todo es lo mismo y algunos programas de televisión lo solicitan y lo tratan como a un señor.
Desde la perspectiva del hombre moderno, la gente de antes tenía menos libertad. Eran menos las posibilidades de elección, pero, indudablemente, su responsabilidad era mucho mayor...
Algo notable es el valor de aquella gente daba a las palabras. De ninguna manera eran un arma para justificar los hechos. Hoy todas las interpretaciones son validas y las palabras sirven más para descargarnos de nuestros actos que para responder por ellos.
Publicado por Café UF en 4:33 p. m. 3 comentarios:
Publicado por Café UF en 7:52 p. m. No hay comentarios:
23 F. Dia especial
Horario: 10,30 a 14,30 h. y de 18,30 a 3,00h.
Desde a súa apertura o 23 F. en 1983 o Café UF caracterizouse por ser unha proposta de calidade sen concesións. En todos estes anos mantivo un decidido apoio a todas as formas de cultura non oficial. convocou e subvencionou cinco premios “Sísifo” de poesía, quince números da revista de literatura “As follas de Sísifo”, a revista de jazz e blues “J&B”, trece números da revista “Work in Progress” , ciclos de cine, cursos de teatro, de música, de baile, cursos de idioma, actuacións de jazz, folk, rock alternativo, conferencias e tertulias, premios de fotografía...
Unha amplísima discoteca cunha impresionante sección de jazz e blues, música étnica, rock..., unha boa colección de videos de jazz e blues, biblioteca, videoteca, e medio centenar de revistas cada mes...todo un mundo alternativo ao vorágine de lugares masificados e alienantes.
E todo iso podes gozalo tomando algunha das corenta e cinco marcas de cervexa de importación que che ofrece, ou algunha das variadísimas tisanas, ou un dos seus cafés especiais: o “Café Uf”, por exemplo, unha maravillosa mestura de licorcafé suavizado con lume, cuberto coa dulzura da nata branca espolvoreado de aromática canela con pingas de almendra amarga; ou o “Te Uf”, mestura de te turco con tes de froitas, co toque oriental do cravo.
Publicado por Café UF en 4:43 p. m. 1 comentario:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
Ultimo concerto de 2007
A CITA do mes
Días Descalzos en concerto
A Cita de Agosto
Actividades mes de Xullo
Exposición: Pinturas de Troncoso
LA CITA del mes
Los Antiguos Valores (E. Sabato)
23 F. Dia especial
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl de gl es gl de de de fr fr de en gl es en es pt gl gl gl es gl pt gl es en es gl pt it gl gl pt gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es fr es es gl es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
Coa colaboración do grafiteiro vigues "POU"
Se sabes de quen é esta cita, o dis na barra do bar e podras levar un regalo.
¿Por qué pensamos con palabras pero sufrimos con imágenes?
Xoves 2 ás 20:30 h.
Revolución e guerra civil en España, de Contraimagen
Martes 7 ás 20:30 h.
A memoria nos tempos de Wolfran, de Antonio Caeiro
Xoves 10 ás 20:30 h.
Aillados de Antonio Caeiro
Venres 10 as 20:30 h.
Conferencia de Antonio Caeiro director de "Aillados"
ANTONIO CAEIRO RODRÍGUEZ (Gondomar, 1960) : Ten traballado en diferentes campos: videoclips, documentais e publicidade. No mundo da video arte ten feito intervencións multimedia coa Escola de Danza Universitaria da Universidade de Santiago entre as que destaca “O museo”. Como guionista de televisión realizou a serie documental “Os ríos” e o programa concurso “A noite meiga”. Interesado na historia do presos na illa de San Simón no 1936 foi co-escritor dun libro e director dun documental “Aillados”.
Venres 10 ás 23:30 h.
Repetición do primeiro concerto realizado na illa de San Simón
Sábado 11 ás 23:30 h.
Gañadores da I MOSTRA DA CANCIÓN DE AUTOR:UTOPÍA SON
Publicado por Café UF en 9:12 p. m. 1 comentario:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.