langs: gl en gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl eo en it gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl eo en it gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl eo en it gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl en gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl es en es pt en en en gl gl es gl es gl es gl en en gl en en en en

text:
Medio ambiente | Concello de Vilasantar
Medidas urxentes establecidas pola Consellería de Medio Rural para o control e erradicación da praga de corentena Tecia Solarinova ou colza guatemalteca da pataca, publicadas no DOG Núm 31 do martes 14 de febreiro de 2017.
Descargue o seguinte tríptico para maior información.
LEI DE MONTES DE GALICIA
PREVENCIÓN DE RISCOS NO TRACTOR
Clasificación dos montes segundo a súa propiedade
1.1 Montes de dominio público (inembargables, inalienables e imprescritibles):
-Os incluídos no Catálogo de montes de utilidade pública.
-Os montes comunais (pertencentes ás entidades locais e de aproveitamento veciñal común)
-Outros afectados a un servizo público.
1.2 Montes patrimoniais: aqueles de titularidade pública non declarada por lei
-Montes de varas (tamén chamados abertais, de voces ou fabeo. Conservados sen dividir polos seus copropietarios)
Montes Protectores: Son aqueles montes privados ou patrimoniais así declarados en virtude de que polas súas características realicen funcións como protectores do terreo, contra a erosión, desprendementos, lumes, hidrográficos e outros. Serán xestionados seguindo un proxecto de ordenación forestal.
A xestión, conservación e protección do monte
Os montes públicos serán xestionados polo seu titular. A xestión dos montes incluídos no Catálogo de montes de utilidade pública corresponderá á Autoridade Forestal ou en quen determine, seguindo un proxecto de ordenación forestal. Existirá unha Comisión de Montes de Dominio Público Catalogados, con presenza das entidades locais para planificar e seguir a súa xestión.
Os montes privados serán xestionados polos seus propietarios individualmente ou mediante contratación por separado ou conxunta atendendo aos seguintes deberes: control fitosanitario, medidas preventivas respecto a calquera dano, principalmente os lumes, conservación da diversidade, mantemento do solo, eliminación de residuos e lixos depositados, colaboración coa inspección da administración e cumprimento do instrumento de ordenación ou xestión forestal.
ADVERTENCIA: Este texto pretende achegar ás persoas interesadas as principais ideas e nocións recollidas na lei cunha finalidade exclusivamente divulgativa. Sinálanse os aspectos máis importantes da lei e certas excepcionalidades, pero para un tratamento polo miúdo da cuestión remitimos aos interesados ao texto oficial, publicado no Diario Oficial de Galicia 140 de 23 de xullo de 2012 (páxinas 29.234-29.375) ou a organismos competentes.
Os propietarios dos montes privados teñen dereito a xestionar o monte nos termos previstos na lei para o seu aproveitamento, a escoller o seu uso, a protexer a propiedade, a limitar a circulación de vehículos e a elaborar instrumentos de xestión ou ordenación forestal.
Os montes de varas, abertais ou voces que pertenzan a máis de dez persoas poderán constituír unha xestora para administrar os intereses dos propietarios. Os montes veciñais en man común rexeranse pola normativa específica.
Para a adquisición de montes, a Administración terá dereitos de adquisición preferente cando superen as 250 hectáreas ou teñan protección. Tamén teñen preferencia para mercar propiedades lindeiras as comunidades de propietarios en réxime de man común.
Non se poderán realizar segregacións ou divisións do monte onde algunha das parcelas resultante teña unha superficie inferior a 15 hectáreas, salvo que a división se realice para transferir propiedade a unha parcela estremeira.
As concentracións parcelarias forestais rexeranse pola normativa específica, e para obter axudas públicas deberá ser xestionado conxuntamente o terreo mediante unha agrupación con personalidade xurídica (sociedade de fomento forestal ou similar) polo menos o 70% da superficie concentrada, contar cun instrumento para xestionar o arboredo preexistente e dispor dunha superficie mínima de 15 hectáreas. Será obrigada a reorganización da propiedade dun perímetro cando se conte coa conformidade dos propietarios do 70 % do solo.
A conservación e protección do monte
O cambio de uso forestal dun monte requirirá o informe favorable do órgano forestal. Despois dun incendio forestal, non se poderá producir un cambio de uso do terreo en trinta anos salvo que estivese previamente regrado.
Cambio de actividade forestal a agrícola. As superficies cubertas de matogueiras ou acacias poderán pasar a agrícolas coa simple comunicación á Administración forestal cando non superen as 15 hectáreas; se a superan deberán solicitar autorización. Poderase facer o cambio en superficies de ata 5 hectáreas unicamente con comunicación sempre que non inclúa especies como piñeiro, ameneiro, castiñeiro, carballo, bidueiro e similares; ou ben teñan menos de dez anos. Nos restantes caso é preceptiva a autorización.
Cambio de actividade agrícola a forestal. Poderanse adicar á explotación forestal os terreos agrícolas en estado de abandono de ata 5 hectáreas ou estremeiras con terreos forestais que estivesen adscritos a un banco de terras durante dous anos sempre que se destinen a frondosas caducifolias.
Os cambios de actividade contemplan supostos especiais para o monte en man común, Rede Natura, zonas en proceso de concentración parcelaria ou zonas de especial protección agropecuaria, que se deberán contar con autorización ou realizarse segundo indique un plan para o efecto.
As plantacións para froito de castiñeiros, nogueiras, cerdeiras e outras non supoñen un cambio de actividade, sexa en terreo forestal ou agrícola. As faixas cortaventos para a protección do gando de ata dez metros non terán a consideración de plantación e poderanse realizar en terreo de uso agrícola. Para este caso non está permitido o xénero Eucalyptus.
A administración forestal establecerá medidas de obrigatorio cumprimento para restaurar os montes afectados por lumes, pragas ou vendavais. As actuacións poderán ser declaradas de utilidade pública.
Os instrumentos de ordenación do territorio(plans urbanismo, etc.) e as súas modificacións requirirán o informe sectorial da Administración forestal cando afecten a terreos desta natureza, sendo nalgúns casos vinculante.
En calquera terreo forestal ou agrícola prohíbese a sementeira ou plantación de exemplares do xénero Acacia e calquera outro sen aproveitamento comercial relevante.
As novas plantacións do xénero Eucalyptus superiores a cinco hectáreas precisarán autorización da Administración forestal. Non será aplicable para a reforestación da mesma especie ou cando estea planificada nun instrumento de xestión. Non se permite a reforestación con eucaliptos despois do aproveitamento doutras especies (piñeiro, carballo, ameneiro, etc.) ou intercalados con estas.
As repoboacións estarán suxeitas aos supostos no Real Decreto sobre avaliación ambiental de proxectos e no Decreto de avaliación de impacto ambiental de Galicia.
A lei limita a circulación polas pistas forestais que non sexan de uso público ou servidume, así como a circulación de vehículos campo a través, agás en determinados casos xustificados.
As distancias mínimas para as novas repoboacións
Coas salvidades recollidas na lei, están prohibidas as repoboacións en solo urbano, núcleo rural, solo urbanizable delimitado e solo rústico de especial protección agropecuaria.
As repoboacións existentes teñen un prazo de dous anos para adaptarse ás novas distancias, contados desde a entrada en vigor da lei (08/2012). Cando se trate de repoboacións deberán gardar distancias conterreos, construcións, instalacións e infraestruturas segundo indica o seguinte cadro; e mediranse desde o tronco do pé ata o límite coa outra propiedade, salvo os casos que se sinalan. No caso de tendidos, mediranse desde a proxección do condutor máis externo.
Con parcelas forestais —- 2 metros
Con solo rústico de especial protección agropecuaria —- 10 metros
-Con labradíos, cultivos, prados ou pasteiros non clasificados como de especial protección agropecuaria —-4 metros con frondosas*, 10 metros outras especies
-Co límite do dominio público de vías ou estradas convencionais —- 4 metros con frondosas *, 10 metros outras especies
Con pistas forestais principais —- 2 metros con frondosas*; 4 metros outras especies: (6 m. en concellos de alto risco)
Coa proxección de infraestruturas eléctricas —- 5 metros todas as especies
Con canles fluviais de máis de 2 metros de largo —- 5 metros con frondosas*; 15 metros outras especies contados desde o dominio público
-Con solo urbano, núcleo rural e solo urbanizable delimitado —- 15 metros con frondosas*; 30 metros outras especies
-Con elementos situados a menos de 400 metros do monte fóra do solo urbano e de núcleo rural (para edificacións e vivendas contará desde o paramento e nos parques, depósitos de lixo e industrias desde o límite da instalación) —- 15 metros con frondosas*; 30 metros outras especies
Con gasolineiras, industrias ou instalacións nas que se desenvolvan actividades perigosas —- 25 metros con frondosas*; 50 metros outras especies
*Frondosas: Ameneiro, pradairo, bidueiro, freixo, castiñeiro, carballo, sobreira, aciñeira, nogueira, abeleira, faia, umeiro e similares.
O plan forestal de Galicia e o Proxecto de ordenación do monte
Plan forestal de Galicia será o instrumento básico para a elaboración, avaliación e impulso das directrices de deseño e execución da política forestal galega. A partir deste documento elaboraranse para cada distrito forestal ou territorios con características comúns os plans de ordenación dos recursos forestais segundo as instrucións xerais de ordenación de montes que aprobe o Consello da Xunta. Estes plans determinarán para cada zona as características, posibilidades, usos, aspectos, prioridades, planificación, criterios de seguimento e establecemento de referentes de boas prácticas e modelos orientadores para o correcto e eficiente aproveitamento e xestión do monte.
A ordenación do monte pretende a conservación, mellora e protección dos recursos forestais, o seu rendemento sustentable e a obtención de utilidades para contribuír ao desenvolvemento rural, xeración de rendas e fixación de poboación. Todos os montes públicos e os protectores, así como os de particulares, propiedade en man común, agrupacións forestais e montes de varas que superen as 25 hectáreas en couto redondo deberán dotarse dun Proxecto de ordenación que describa o territorio, recolla un inventario forestal de detalle, oriente a silvicultura e faga unha estimación das rendas. Cando os montes non superen as 25 hectáreas bastará a adhesión a un referente de boas prácticas ou a un documento de xestión . Os instrumentos de ordenación serán realizados a instancia do titular do monte e comportará a a súa inclusión n o Rexistro Galego de Montes Ordenados. O incumprimento das directrices previstas nun instrumento de ordenación ou xestión, a sobre explotación ou a non rexeneración do monte pode dar lugar á baixa no rexistro e á apertura dun expediente sancionador. O prazo para cumprir a obriga de contar cun instrumento de xestión fíxase en seis anos. Mentres tanto, é obrigatorio solicitar autorizacións para o corte, presentando un proxecto asinado por un técnico, para superficies superiores a 1 hectárea (piñeiro, frondosas, etc.) ou a 15 hectáreas (no caso de eucaliptos e similares). Naqueles montes que non se doten dun instrumento de xestión no prazo de seis anos non se permitirá o aproveitamento forestal.
O aproveitamento dos recursos forestais
As actividades de xestión forestal previstas nun dos instrumentos de xestión citados anteriormente non precisan autorización para a súa execución, sendo suficiente a súa notificación. Tampouco precisan autorización os aproveitamentos para uso doméstico ou cortas de policía, rareo e tratamento. Nos demais casos, deberase solicitar autorización. No caso dalgunhas especies (p.ex. eucalipto) non protexidas, a non resposta por parte da administración en quince días terá o valor de concesión do permiso. Para outras especies -piñeiro, carballo, bidueiro, etc- a administración ditará resolución nun prazo máximo de 45 días. O prazo para a realización dos traballos é de 12 meses prorrogables. A realización de aproveitamentos madeireiros implicará a extracción ou trituración da biomasa agás nos casos xustificados por dificultades de mecanización.
A gandería no monte é un caso especial de aproveitamento forestal. Para os efectos de saúde animal este aproveitamento terá a consideración de explotación gandeira e identificaranse cun código Rega único. O gando que deambule sen identificación terá a condición de mostrengo e a súa administración correrá a conta do concello. Nos terreos afectados por incendio forestal queda prohibido o pastoreo.
Os propietarios teñen dereito a acoutar as súas propiedades para mellor aproveitamento de pastos, cinexético, cogomelos, castañas, aromáticas, cortizas, resinas, etc. nas condicións que determine a consellería competente en materia de montes.
Co fin de mellorar o sector e a relación dos entes participantes na actividade, créase a Mesa da madeira, que estará formada por organizacións de propietarios, empresas do sector e administración. A consellería competente en montes promoverá a implantación de sistemas de certificación forestal recoñecidos nos mercados internacionais, así como liñas de investigación, educativas e formativas para fomentar o valor do monte e as súas potencialidades económicas, sociais e ambientais.
Recursos xenéticos, pragas e tratamentos fitosanitarios
A administración adoptará medidas para a conservación dos recursos xenéticos forestais e autorizará os materiais de base para a reprodución seleccionados e cualificados. Terá acceso a materiais rexistrados considerados de interese xeral e poderá acceder a eles. Crearase unha rede de parcelas de alto valor xenético nas que se realizará unha silvicultura orientada á conservación. O material xenético empregado nas repoboacións terá como orixe a rexión que se vai repoboar salvo que se obteña autorización para empregar outro xustificadamente superior.
A declaración dunha praga ou enfermidade forestal por parte da Administración implicará a obrigatoriedade do seu tratamento polos titulares ou xestores do monte, tendo o carácter de cuestión de interese público. A Administración poderá ofrecer asesoramento ou formalizar convenios de colaboración, así como recorrer á execución subsidiaria. Os titulares do monte terán a obriga de manter en bo estado fitosanitario o monte, arrincar pés que representen riscos ou comunicar a aparición atípica de organismos nocivos.
A administración tomará medidas de fomento para promover o desenvolvemento do monte mediante actuacións, créditos e subvencións primando a sustentabilidade, a certificación forestal, a reordenación, a posta en valor dos montes en man común, ou a produción de madeira segundo as necesidades do mercado. Serán obxecto preferente de axuda os montes inscritos no Catálogo de montes de utilidade pública, os montes protectores, os veciñais en man común, as sociedades de fomento forestal (agrupacións que asocien propietarios para a realizar xestión común), os montes de varas, outras agrupacións de propiedade, os que teñan un instrumento de xestión e os certificados de xestión sustentable. Ademais, a Administración promoverá e fomentará a figura do seguro forestal.
Créase a figura do Contrato temporal de xestión pública, de carácter voluntario, mediante o cal a propiedade pode delegar na administración a xestión eficiente do monte. Poderá ser subscrito por propietarios de montes protectores, comunidades de propietarios mancomunais e de montes de varas que carezan de recursos, propietarios de zonas forestais de alto valor xenético, propietarios de formacións de frondosas de máis de 15 hectáreas ou por agrupacións de propietarios de montes de difíciles condicións de aproveitamento. Cos ingresos obtidos polo aproveitamento compensaranse os investimentos recollidos no contrato realizados pola Administración.
Co fin de obter recursos para realizar investimentos forestais créase o Fondo de Melloras, creado con capital resultante da xestión do monte público e do monte suxeito a contrato temporal de xestión pública, con diferentes porcentaxes segundo a titularidade do monte ou a causa de aproveitamento. Os propietarios de montes mancomunais e os de varas tamén deberán reinvestir como mínimo o 40% dos beneficios obtidos en mellora e protección forestal, salvo que acrediten que en dez anos non son necesarias actuacións que cubran a totalidade do montante.
A lei contempla a creación dun sistema de rexistro forestal, de carácter público, no que se inscribirán os datos pertencentes a diferentes rexistros: Catálogo de montes de utilidade pública, Rexistro de montes en man común, Rexistro de montes ordenados, Rexistro de empresas do sector forestal, etc que serán desenvolvidos mediante regulamento.
A lei recolle unha detallada relación de feitos contrarios ás disposicións recollidas na lei que se declaran constitutivos de infraccións ou delitos, os seus niveis de gravidade e os mecanismos e contías das sancións.
MEDIDAS CONTRA A SECA
MEDIDAS CONTRA A SECA
Augas de Galicia como organismo de conca con competencia no ámbito territorial da Demarcación Hidrográfica Galicia-Costa, está a desenvolver as tarefas de seguimento e avaliación da situación de seca que se está a vivir, dende o punto de vista da afección á hidroloxía e á garantía de recursos hídricos para a satisfacción das demandas.
Vista a situación e tendo en conta os indicadores de estados recollidos no Avance do Plan de Seca da Demarcación Hidrográfica de Galicia-Costa, activouse o protocolo de actuación recollido no propio Avance ante situacións de seca, declarouse o estado de Prealerta Hidrolóxica o pasado día 2 de abril de 2012 e convocouse á Oficina Técnica de Seca así como ao Consello Reitor de Augas de Galicia.
A Oficina Técnica da Seca, tras a reunión celebrada o día 10 de abril, dou conta da situación ao Consello Reitor de Augas de Galicia nunha sesión extraordinaria celebrada o día 12 de abril de 2012.
Nesta sesión o Consello Reitor , unha vez avaliada a situación, determinou declarar a Alerta Hidrolóxica e aprobar unha serie de medidas, de forma que a súa adopción con antelación suficiente permita, no caso de que se prolongue a situación actual, previr, reducir e minimizar os efectos da seca.
Por outra banda, tendo en conta as competencias das entidades locais, Augas de Galicia comunica a conveniencia de adoitar pola súa parte as seguintes medidas:
Medidas a aplicar para paliar e diminuír os posibles efectos da seca na Demarcación Hidrográfica Galicia-Costa, adoptadas polo Consello Reitor de Augas de Galicia o 12 de abril de 2012
Medidas activadas polo Organismo de Conca.
Medidas cuxa adopción corresponde a outras administracións ou axentes.
Para máis información acceder á páxina de Augas de Galicia.
ACTUACIÓN FRONTE ÁS VAGAS DE CALOR
A Xunta de Galicia pon en marcha tódolos anos un plan de actuación capaz de facer fronte e tratar de paliar os posibles efectos que as altas temperaturas podan ter sobre a saúde da poboación galega. No seguinte documento establécense as medidas necesarias para reducir os efectos na saúde asociados ás vagas, os sistemas de previsión, alerta e comunicación a utilizar, e define unha sistemática de intervención, segundo os niveis de alerta establecidos. Por outra lado, establece as canles de coordinación interinstitucional entre as unidades competentes nesta materia.
comunicación das pre-alertas e alertas ás Agrupacións de Voluntarios de Protección Civil das zoas afectadas, a través do CAE-112.
A finalidade desta comunicación é que transmita e informe á cidadanía que participe en eventos, do tipo que sexa, con grande asistencia de persoas, das medidas a adoptar para previr efectos nocivos á saúde. É preciso subliñar que a existencia dunhas actuacións preestablecidas non supón a constatación de que esta ameaza vaia facerse realidade, senón a admisión de que , aínda sendo improbable, esta situación pode darse, como amosa o sucedido en anos anteriores.
Ante o risco de incendios debido a época de sequía que atravesamos, dende o Concello queremos recordar que debemos tomar tódalas precaucións ó noso alcance para evitar que se produzan incendios forestais e traxedias naturais.
Facemos un pequeno listado de consellos para evitar os incendios forestais.
1.- Non encender lume no campo, nin queimar rastrollos nos pastos, non utilizar barbacoas ou fogatas nas merendas. Na época de alto risco de incendios, dende o 1 de xuño ao 1 de novembro, calquera chispa ou chama, por pequena que sexa, pode dar lugar a un desastre. Recorda: sen lume non hai incendios.
2.- Non tirar ó chan cerillas, colillas, cigarros ou obxectos de combustión, nin tampouco papeles, plásticos, vidrios ou calquera tipo de residuo ou material combustible susceptible de orixinar un foco de incencio.
3.- Comunicar ás autoridades públicas os vertedoiros ou puntos de vertido ilegais que se atopen en terreos forestais ou próximos. Soen ser causa de habitual de aparición de incendios forestais.
4.- Se ves un incendio avisa o antes posible ao 112, teléfono de emerxencia, ou ao 062, teléfono da Garda Civil, para que se comece a actuación adecuada.
5.- As persoas que participan en labores de extinción non deben traballar aisladas, deben estar coordinados e sempre ás ordes das autoridades competentes.
Para poder levar isto a cabo é imprescindible a colaboración cidadá e as actuacións correctas en cada momento.
Moitas gracias pola súa colaboración.
Lémbrase a tódolos veciños que o Concello de Vilasantar ten un servizo de recollida de plásticos agrícolas, de forma gratuíta para tódolos agricultores, que deberán chamar ao Concello para depositalos no punto de recollida, nas condicións nas que se viña facendo;
– Os manoxos de plástico serán atados con correas do mesmo plástico.
– Os manoxos non pesarán máis de 30 quilos cada un deles.
¿Qué tipo de residuos SI están incluídos?
– Os plásticos de ensilado.
– Os plásticos de invernadoiro.
– Os plásticos usados para a protección de cultivos.
¿Cales NON están incluídos?
– Calquera tipo de residuo non plástico.
– Residuos de envase fitosanitarios e zoosanitarios.
PROBLEMAS MEDIOAMBIENTALES DERIVADOS DA XERACIÓN DE RESIDUOS PLÁSTICOS AGRÍCOLAS:
1.- Os abandonos de plásticos agrícolas ou a súa queima de forma incontrolada.
2.- Supón un grave problema medioambiental que orixina un deterioro progresivo do entorno, e o impacto paisaxístico que soporta.
3.- A queima incontrolada da lugar a emisións de compostos peligrosos para a atmosfera, nocivos para o medio ambiente e a saúde das persoas.
4.- Estas prácticas inadecuadas supoñen unha falta de aproveitamento dun produto con un valor económico e mercado potencia.
LEMBRE, que para tirar os seus plásticos agrícolas ten que chamar ao Concello de Vilasantar. 981 77 81 69.
Ante os abandonos incontrolados de voluminosos nos contenedores de lixo
RECÓRDASE QUE: QUEDA PROHIBIDO O ABANDONO, VERTIDO OU ELIMINACIÓN INCONTROLADA DE RESÍDUOS ESPECIAIS EN TODO O TÉRMINO MUNICIPAL DE VILASANTAR. TALES ACTIVIDADES PODEN SER SANCIONADAS.
Considérense residuos especiais, e polo tanto non se poden depositar nos contenedores, aqueles que son separados do coñecido usualmente como “basura” ordinaria, por requerir sistemas de tratamento distintos os de aquela.
Son os seguintes: residuos de construcción e demolición, pilas e acumuladores, vehículos ou pezas fora de uso (tamén bicis ou motos), neumáticos, animais domésticos mortos, medicamentos caducados, voluminosos (mobles vellos, enseres e electrodomésticos usados), residuos de chatarra, restos de xardinaría, pinturas, aceites, plásticos agrícolas, etc.
PARA TIRALOS TEÑEN QUE CHAMAR AO CONCELLO DE VILASANTAR E ANOTARSE PARA QUE PASEN A RECOLLÉRLLELA. 981 77 81 69
PREVENCIÓN DE RISCOS NO TRACTOR
15807 Vilasantar, A Coruña
Teléfono:981 77 81 69
Ver stream en flickr
PROXECTO EIXO_ESTRATEXIA INSERCIÓN XOVE_INICIO ITINERARIO FORMATIVO_PROCESO DE INSCRIPCIÓN
Use this form to find things you need on this site
You can add any HTML here (admin -> Theme Options -> Promo Popup).
We suggest you create a static block and put it here using shortcode
Don't show this popup again


document_lang: gl

langs: gl en gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl eo en it gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl eo en it gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl eo en it gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl en gl gl gl gl ca gl gl en gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es es gl es es es es es it es es es gl it es es es es es es it es es es gl it es es es es gl gl gl gl gl es en es pt en en en gl gl es gl gl gl gl gl en en gl en en en en

text:
Fase de petición na parcelaria de Barbeito | Concello de Vilasantar
Fase de petición na parcelaria de Barbeito
CLASES DE TERRAS E COEFICIENTES DE COMPENSACION
MODELO PETECION ENQUISA BARBEITO
MODELO PETICION ENQUISA BARBEITO EDITABLE
Axudas de eficiencia enerxética e conservación, seguridade e accesibilidade do Plan Estatal 2018-2021
PRESENTACIÓN ESTUDO SOCIOECONÓMICO DO GDR
O GDR Ulla Tambre Mandeo acaba de publicar o estudo socioeconómico da zona no que…
26 de DECEMBRO ata o 4 de XANEIRO Para todos os nenos e nenas…
PROXECTO EIXO_ESTRATEXIA INSERCIÓN XOVE_INICIO ITINERARIO FORMATIVO_PROCESO DE INSCRIPCIÓN
IFCD0210 DESENVOLVEMENTO DE APLICACIÓNS CON TECNOLOXÍAS WEB O prazo de inscrición péchase o próximo…
DÍAS: 3 de decembro no local social de Vilasantar ás 12 horas.            …
AVISO: ZONA DE REESTRUTURACIÓN PARCELARIA DE BARBEITO
Comunícase aos interesados na reestruturación parcelaria da zona de Barbeito (Vilasantar-A Coruña) que,…
PRESENTACIÓN ESTUDO SOCIOECONÓMICO DO GDR
PROXECTO EIXO_ESTRATEXIA INSERCIÓN XOVE_INICIO ITINERARIO FORMATIVO_PROCESO DE INSCRIPCIÓN
AVISO: ZONA DE REESTRUTURACIÓN PARCELARIA DE BARBEITO
15807 Vilasantar, A Coruña
Teléfono:981 77 81 69
Ver stream en flickr
PRESENTACIÓN ESTUDO SOCIOECONÓMICO DO GDR
Use this form to find things you need on this site
You can add any HTML here (admin -> Theme Options -> Promo Popup).
We suggest you create a static block and put it here using shortcode
Don't show this popup again


langs: es en gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl eo en it gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl eo en it gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl eo en it gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl en gl ja gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl es gl en gl gl gl en gl en gl gl gl es gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl en en gl gl gl pt gl en gl gl gl es gl en gl gl gl gl es gl gl gl gl en ca gl gl gl gl gl en en gl es gl gl es es gl es es es es es it es es es gl it es es es es es es it es es es gl it es es es es gl gl gl gl gl gl gl es es gl en jv en en en en fr de en en en de it en de en en en de it en en en gl gl gl gl en en en gl en en en en

text:
No se encontró la página | Concello de Vilasantar
PRESENTACIÓN ESTUDO SOCIOECONÓMICO DO GDR
O GDR Ulla Tambre Mandeo acaba de publicar o estudo socioeconómico da zona no que se inclúen datos estatísticos e opinións de expertos sobre tódolos temas de interese para o desenvolvemento rural (recursos, poboación, economía, mercados, sociedade, cultura…). O estudo pretende ser unha importante ferramenta e documento de consulta para tódolos axentes que toman decisións no territorio, tanto as persoas dedicadas á política, ó mundo empresarial ou na comunidade educativa. Os datos que nel se recollen están actualizados en setembro do 2018, polo que é moi interesante a súa consulta no momento actual.
Xustamente na comunidade educativa tivo lugar a presentación do libro, que contou coa participación do profesor universitario Xavier Simón, que coordinou o traballo de investigación das dúas autoras: María Mellid e María Fernández, e foi o nexo coa editorial da Universidade de Vigo que publica o estudo.
O libro presentouse no C.P.I. de Boimorto, ante os alumnos e alumnas da ESO (3º e 4º), e ó acto acudiron, ademáis das autoras e o profesor universitario, a alcaldesa de Boimorto, Chus Novo e o alcalde de Vilasantar Fernando Pérez.
A todo o alumnado e profesorado asistente fíxoselle unha pequena presentación sobre o Gdr como asociación de asociacións, do que forman parte 70 entidades públicas e privadas dos nove concellos que integra (Arzúa, Boimorto, Melide, O Pino, Santiso, Sobrado, Toques, Touro e Vilasantar). Ademais entregouse un exemplar do estudo a cada persoa, co que poderán traballar a partir de agora.
O estudo será repartido polo territorio nos próximos días, entre o alumnado da ESO, os concellos, bibliotecas e asociacións e cooperativas pertenecentes o GDR.
Quen así o desexe pode solicitar un exemplar a oficina do GDR.
26 de DECEMBRO ata o 4 de XANEIRO
Para todos os nenos e nenas de 3 a 12 anos no local social de Vilasantar en horario de 10:00 a 14:00 h.
Imprescindible que o grupo sexa de 10 nenos e nenas como mínimo. Para participar terán que entregar a folla de inscrición no concello ou no colexio antes do 20 de decembro.
FOLLA INDIVIDUALIZADA DE SEGUIMENTO PROXENITORES
PROXECTO EIXO_ESTRATEXIA INSERCIÓN XOVE_INICIO ITINERARIO FORMATIVO_PROCESO DE INSCRIPCIÓN
IFCD0210 DESENVOLVEMENTO DE APLICACIÓNS CON TECNOLOXÍAS WEB
O prazo de inscrición péchase o próximo VENRES 30  DE NOVEMBRO ás 14:00 horas.
Só se admitirán as inscricións enviadas por MAIL (eixo.pel@dacoruna.gal) por cada concello antes das 14 horas dese día e que conteñan os datos e documentación sinalada no documento achegado, no  que se detalla toda a información relativa ao itinerario que se inicia e ao proceso de inscrición e  selección das persoas mozas participantes.
DÍAS: 3 de decembro no local social de Vilasantar ás 12 horas.
10 de decembro no local social de  Présaras ás 12 horas.
Información e inscrición en servizos sociais. (981 778 257)
Organiza: Concello de Vilasantar, Concello de Curtis e CIM.
AVISO: ZONA DE REESTRUTURACIÓN PARCELARIA DE BARBEITO
Comunícase aos interesados na reestruturación parcelaria da zona de Barbeito (Vilasantar-A Coruña) que, ao ter xa iniciados os traballos para a elaboración do ACORDO de reestruturación, non será posible a tramitación das solicitudes de cambio de titular presentadas a partires do próximo 15 de decembro de 2018.
AVISO: ZONA DE REESTRUTURACIÓN PARCELARIA SAN VICENZO DE CURTIS
Comunícase aos interesados na reestruturación parcelaria da zona de San Vicenzo de Curtis (Vilasantar-A Coruña) que, ao ter xa iniciados os traballos para a elaboración do ACORDO de reestruturación, non será posible a tramitación das solicitudes de cambio de titular presentadas a partires do próximo 15 de decembro de 2018.
CURSOS GRATUITOS PARA O SECTOR COMERCIO
INAUGURACIÓN OFICIAL OBRADOIRO EMRPEGO “TERRAS DA MONTAÑA II”
Hoxe tivo lugar a inauguración oficial do Obradoiro “Terras da Montaña II” no que se van a formar 20 alumn@s traballadores durante 9 meses e conta cun equipo directivo e docente doutras 6 persoas.
Neste obradoiro vaise impartir a especialidade formativa “Actividades auxiliares en viveiros, xardíns e centros de xardinería”. O Concello de Sobrado é o promotor do obradoiro no que participan alumnos dos Concellos de Sobrado, Curtis e Vilasantar.
PROXECTO EIXO_ESTRATEXIA INSERCIÓN XOVE_INICIO ITINERARIO FORMATIVO_PROCESO DE INSCRIPCIÓN
AFDP0211 COORDINACIÓN DE SERVIZOS DE SOCORRISMO EN INSTALACIÓNS E ESPAZOS NATURAIS ACUÁTICOS (RD 1076/2012, de 13 de julio)
O prazo de inscrición péchase o próximo MÉRCORES 14 DE NOVEMBRO ás 14:00 horas.
Só se admitirán as inscricións enviadas por MAIL (pel.socorrismo.acuatico@dacoruna.gal) por cada concello antes das 14 horas dese día e que conteñan os datos e documentación sinalada no documento achegado, no  que se detalla toda a información relativa ao itinerario que se inicia e ao proceso de inscrición e  selección das persoas mozas participantes.
CAPTACION SELECCION ALUMNADO EIXO_COORD SOC
CAMPAÑA VACINACIÓN GRIPE 2018
A Consellería de Sanidade tamén pon a disposición a páxina web temática gripe de información para a sociedade e profesionais sanitarios, onde pode atoparse toda a información da campaña: https://gripe.sergas.gal/
PRESENTACIÓN ESTUDO SOCIOECONÓMICO DO GDR
PROXECTO EIXO_ESTRATEXIA INSERCIÓN XOVE_INICIO ITINERARIO FORMATIVO_PROCESO DE INSCRIPCIÓN
AVISO: ZONA DE REESTRUTURACIÓN PARCELARIA DE BARBEITO
PRESENTACIÓN ESTUDO SOCIOECONÓMICO DO GDR
PROXECTO EIXO_ESTRATEXIA INSERCIÓN XOVE_INICIO ITINERARIO FORMATIVO_PROCESO DE INSCRIPCIÓN
AVISO: ZONA DE REESTRUTURACIÓN PARCELARIA DE BARBEITO
Lorem ipsum dolor sit amet, consect etur adipisic ing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore.
30 South Avenue San Francisco
Phone: +78 123 456 789
PRESENTACIÓN ESTUDO SOCIOECONÓMICO DO GDR
© Created with by 8Theme. All Rights Reserved
Use this form to find things you need on this site
You can add any HTML here (admin -> Theme Options -> Promo Popup).
We suggest you create a static block and put it here using shortcode
Don't show this popup again


langs: es es es es es es es es es es

text:
Empresa Municipal de Aguas de Ferrol – Lama y Asociados | Ricardo Pérez Lama | Abogados | Ferrol | Galicia | Internacional | Servicios Jurídicos Especializados | Asesores Tributarios | Asociación Clara Campoamor.
El gobierno le requiere a Emafesa que entregue la nueva tarifa de saneamiento
El juzgado archiva la denuncia contra Suárez por presunta estafa en la tasa
http://lamaabogados.es/juzgado-archiva-denuncia-contra-suarez-presunta-estafa-en-la-tasa/ Wed, 18 Jul 2018 09:29:46 +0000 http://lamaabogados.es/?p=2278
El Concello no impondrá la tasa hasta que el saneamiento sea «efectivo e real»
http://lamaabogados.es/ricardo-perez-lama-concello-no-impondra-tasa-hasta-que-saneamiento-sea-efectivo-real/ http://lamaabogados.es/ricardo-perez-lama-concello-no-impondra-tasa-hasta-que-saneamiento-sea-efectivo-real/#respond Wed, 09 Nov 2016 09:50:48 +0000 http://cristinamedinayoga.com/lama/?p=123 http://lamaabogados.es/ricardo-perez-lama-concello-no-impondra-tasa-hasta-que-saneamiento-sea-efectivo-real/feed/ 0
Una auditoría cifra en 140.000 euros la reparación de las filtraciones de la EDAR
http://lamaabogados.es/ricardo-perez-lama-auditoria-cifra-140000-euros-reparacion-filtraciones-edar/ http://lamaabogados.es/ricardo-perez-lama-auditoria-cifra-140000-euros-reparacion-filtraciones-edar/#respond Wed, 09 Nov 2016 09:45:57 +0000 http://cristinamedinayoga.com/lama/?p=127 http://lamaabogados.es/ricardo-perez-lama-auditoria-cifra-140000-euros-reparacion-filtraciones-edar/feed/ 0


langs: es gl gl gl gl gl gl gl fr fr de gl en gl gl gl gl gl gl gl gl it it it cs gl gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl es gl gl gl en gl gl en gl es es es en en

text:
MATRICULA VACANTES CURSO 2018-19 | EPX Santiago
Título propio Avogacía, Procuradoría e Práctica Xurídica
Sala de Vistas da EPX
por epxsantiago | Ago 20, 2018 | Sin categoría |
MATRÍCULA POR ORDE DE INSCRICIÓN
DATA LÍMITE: 14 DE SETEMBRO
10 de setembro de 2018
Seguirá habendo sesións informativas nas instalacións da Escola de Práctica Xurídica, as próximas serán:
21 e 28 de agosto, ás 13:00 horas
O alumnado que desexe cursar este máster pode atopar toda a información, ademáis de nesta páxina (www.epxsantiago.org) en:


langs: fr gl gl gl gl gl gl gl fr fr de gl en gl gl gl gl gl gl gl gl it it it cs gl gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es en

text:
MATRICULA Curso 2018-2019 | EPX Santiago
Título propio Avogacía, Procuradoría e Práctica Xurídica
Sala de Vistas da EPX
por epxsantiago | Jun 1, 2018 | Sin categoría |
Aberto o prazo de solicitude de praza do Máster Universitario en Avogacía para o curso 2018-19.
do 1 de xuño ao 20 de xullo de 2018
27 de xullo de 2018
do 30 de xullo ao 1 de agosto de 2018
NOTA IMPORTANTE:  ” O alumnado da USC matriculado no curso académico 2017/18 que estea en condicións de rematar os estudos que lle dean acceso ao máster na convocatoria de xullo, poderá solicitar a admisión e no seu caso matricularse sen ter feito o depósito de título. Esta matrícula estará condicionada a que aboen os dereitos de expedición do título de acceso coa data límite do 10 de agosto de 2018. Para os efectos de adxudicación de prazas nos másteres con criterios xerais e específicos, a nota media do expediente dos alumnos da USC aos que se refire o parágrafo anterior, se actualizará automaticamente con data de 20 de xullo”.
10 de setembro de 2018
Haberá sesións informativas nas instalacións da Escola de Práctica Xurídica os días:
5, 12, 19 e 26 de xuño, ás 13:00 horas
3, 10, 17, 24 e 31 de xullo, ás 13:00 horas
21 e 28 de agosto, ás 13:00 horas
O alumnado que desexe cursar este máster pode atopar toda a información, ademáis de nesta páxina (www.epxsantiago.org) en:


langs: es ca es gl gl es gl gl lt en gl es es es gl gl gl gl gl gl es es es ur es gl es gl gl es gl es es gl gl es es gl es es gl es es es es gl gl es gl gl en ceb de es gl es es en

text:
El entorno | Maria Bargiela
Concello de Salvaterra de Miño
Municipio al que pertenece la Casa Rural y que cuenta con la mayor extensión de zona verde de Galicia, y el parque infantil más extenso de la comunidad.
Destaca por su serenidad y paz ofrecida por la orilla del rio Miño, que en este caso también delimita España con Portugal, en concreto la villa termal de Monçao.
El Concello de Tui, de interés turístico por su conjunto-histórico, es una villa enclave para los peregrinos que realizan el Camino a Santiago de Compostela por el camino portugués.
En el Concello de Tui es de obligada visita:
Catedral (siglo XII). Conserva la apariencia de fortaleza, con torres almenadas, caminos de paso y pasadizos.
El  Parque Natural  Monte Aloia con una extensión de 746 hectáreas y que ofrece unas vistas inigualables.
El río Miño que separa a Tui de Portugal, en concreto de la localidad de Valença do Miño, villa amurallada peculiar dedicada mayormente al comercio. El río propicia un ambiente ideal para la práctica de deportes acuáticos, y zonas de ocio excelentes para agradables paseos.
Ciudad moderna y emprendedora, abierta al mundo que posee lugares de interés emblemáticos como el casco vello, en el que tomar unas ostras en el mercado de la piedra.
Ciudad que mira hacia el mar, desde la que se puede observar el paraíso natural de Las Islas Cíes, de aguas cristalinas y tranquilas.Visita obligada en los meses de verano.
Bonita villa costera, turísticamente muy reconocida. Animado centro histórico, maravillosa bahía y un club naútico de referencia hacen que sea un área de recreo todo el año.
Concello de A Guarda
Municipio costero en el que destaca el castro de Santa Tecla declarado Monumento Histórico-Artístico Nacional. El monte donde se ubica constituye un espacio geográfico de excepcional belleza. En el concello vecino, O Rosal, se encuentran los “Muiños de o Folón”
Parque Nacional Illas Atlánticas de Galicia
Se trata del primer Parque Nacional de Galicia. Las Illas Atlánticas formadas por las islas Cíes, Ons, Sálvora y Cortegada ocupan una extensión 1.200 hectáreas terrestres y 7.200 marítimas. Recibe la denominación de Parque Nacional Marítimo Terrestre de las Islas Atlánticas de Galicia.
Las islas Cíes, Ons, Sálvora y Cortegada, que están situadas en las Rías Baixas, están declaradas zonas de interés general por la “singularidad de su flora, fauna, geomorfología y paisaje” que las convierten en “patrimonio natural y cultural de indudable valor científico, recreativo y educativo”.
Los Concellos más próximos con salidas de barco para las Islas Cíes son Baiona o Vigo.
Para más información puede consultar las principales páginas de turismo de la zona:
Turismo en el Baixo Miño
Tel.: +34 986 122 705
Móvil: +34 636 014 506
MARIA BARGIELA EN REDES SOCIALES
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial


langs: es en gl es gl es gl gl fr en es en en en en de gl fr gl gl gl es gl gl en gl es gl en gl es gl ca gl es gl es gl es gl es gl es gl pt gl gl gl vi gl es gl en gl ca gl en gl es gl es gl en gl gl en sv fr de de de fr es es es es en ca gl en gl gl en en it es en

text:
Concesionarios en Coches de ocasion - Mascochesdeocasion.com
Busca los concesionarios de tu zona
A CoruñaAlbaceteAlicanteAlmeríaAsturiasÁvilaBadajozBalearesBarcelonaCádizCantabriaCastellónCiudad RealCórdobaGranadaGuipúzcoaHuelvaHuescaIlles BalearsJaénLa RiojaLas PalmasLeónLugoMadridMálagaMurciaNavarraOurensePontevedraSanta Cruz De TenerifeSevillaSoriaTarragonaTeruelToledoValenciaValladolidVizcayaZaragoza
Mostrando 10 Concesionatios de 254 de Segunda Mano
Flexicar San Fernando | Madrid
Avenida De Castilla 19, 28830, san fernando de henares, madrid.
Ver Teléfono 91 203 19 39
Avenida Meridiana 748 Esquina con calle Peñiscola, 08033, barcelona, barcelona.
Ver Teléfono 932744626 | 699778338
A. VARA DE QUART S.L. | Valencia
Avd. Tres Cruces 105 (Avd. del Automóvil), 46014, valencia, valencia.
Aceña Móvil | Lugo
Rua Vidro parcela 9 (pol- Ceao), 27003, lugo, lugo.
Avda. Pollentia, 75-A, 7400, alcudia, baleares.
Avda. de Lugo, 99, 36004, pontevedra, pontevedra.
Alcodar Motors | Valencia
Polígono Alcodar, Plaça de la Llum, 3, 46701, gandía, valencia.
C-35 KM 56,6, 08470, sant celoni, barcelona.
Almotor 26 | Madrid
Calle Hermanos García Noblejas 26, 28037, madrid, madrid.
Ver Teléfono 913770353 | 609644608
Alonso Hermanos | Madrid
C/ Predo Villar, 3, 28020, madrid, madrid.
En mascochesdeocasion.com encontrarás una amplia variedad de coches de ocasión. Encuentra aquí el coche que necesitas al precio que necesitas.
Honda CR-V 1.5 VTEC TURBO 4x2 ELEGANCE NAVI Elegance
300 km | Automático
Opel Astra 1.7 CDTi S/S 110 CV Selective
77.808 km | Manual
© 2017 - mascochesdeocasion.com


langs: es gl gl gl es gl gl gl gl es gl gl en en fi gl gl es gl gl gl gl en mwl gl gl gl gl en gl gl fr gl es gl en gl gl gl gl fr en gl gl es es gl fr es gl gl gl gl gl gl en

text:
Raposín é unha casa de pinturas especializada na comercialización de material para pintar todo tipo de soportes, desde vivendas ata maquinaria industrial. Desde Raposín querían que a súa imaxe corporativa transmitise unha sensacion de cercanía e vitalidade, a vez de manter presente a súa profesionalidade e bo facer.
Despois da boa acollida que tivo a primeira edición das Xornadas do Mar, a Asociación Veciñal e Cultural Casco Vello de Vigo púxose en contacto comigo para realizar o cartel da seguinte edición. Pola súa intención de manterse no tempo, vin axeitado crear un logotipo que funcionase como elemento identificador e que perdurase no tempo. Para o cartel inspireime nas fotografías de José Suárez polo seu carácter dignificante e reivindicativo dos traballadores e das traballadoras do mar, tarefa ben semellante á que desenvolve a Asociación Veciñal nestas xornadas.
Ecokit é un proxecto que xorde a tavés de Merkamueble Vigo e que pretende focalizar as ventas no mueble kit, estimulando a nova tendencia de automontaxe. Unha liña máis económica, xuvenil e actual, cun aire fresco e renovador. (Este proxecto non chegou a desenvolverse)
A festa da noite de San Xoán do Casco Vello de Vigo é unha das máis populares da contorna Viguesa. Dende a Asociación Veciñal e Cultural Casco Vello de Vigo puxéronse en contacto comigo para a elaboración do material gráfico da festa. Acordamos realizar un cartel e un díptico informativo para lembrar o día e o lugar do evento, ademais dun boletín de rifas para sortear o mesmo día da festa e axudar ó autofinanciamento da mesma.
Cume é un proxecto hosteleiro que nace nunha vella aldea das montañas do Courel, rehabilitada para ofrecer as súas instalacións tanto para o descanso como para o traballo, aproveitando un entorno espectacular no que realizar desde meetings, talleres ou conferencias ata periodos de descanso vacacional.
Desde a empresa Congalsa recibo encargos de deseños para cartelería, stands ou fotomontaxes para presentacións de novos productos para as súas distintas marcas.
Cartel promocional das aulas da escola de música e danza Seis Por Oito no que se indica a oferta para o curso 2017-2018.
Smart Confort foi unha tenda situada na Gran Vía de Vigo dedicada á venda de sofás. Ó longo da súa andaina e partindo do logotipo, desenvolvín a imaxe de marca; cartelería de tenda, etiquetaxe, folletos, anuncios, web, etc.
Seis meses máis tarde do nacemento de Mandarina Home contratáronme para levar o departamento de imaxe. Desde alí encargeime de xerar toda a súa imaxe gráfica; papelería, etiquetaxe, cartelería, imaxe de campañas, publicidade, folletos, deseño de espazos en tenda, xestión de redes e web.
Na miña estancia en Merkamueble desenvolvín traballos de deseño de etiquetas e artefinalismo especialmente na adaptación das imaxes de campaña a diversos formatos; ademais, contaron comigo para o deseño da ambientación de diversos espazos na tenda.
Podes porte en contacto comigo enviándome un correo a cibran.glez@gmail.com ou cubrindo o seguinte formulario.


langs: gl gl es ca it es it es it es es gl es gl es es gl es es es gl an es an en es es es an it es es es es ca es gl es ca it es it es it es es gl es gl es es gl es es es gl an es an en es es es an it es es es es ca es es gl es gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl en es gl en es es es es es ro it es es ca es gl es fr es en nl es es ca

text:
Entrevista a Alvite: "No ascenso do 92 a xente pensaba que o Lugo era a comparsa do grupo" - LUGOSLAVIA
A quen lle tocou a pescada?
Lazo, la elegancia de la clase trabajadora
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
Javi Pita: “Só por ver a un pobo unido e alegre xa mereceron a pena os playoffs”
Diego Tonetto: “Fue muy duro no seguir en el Lugo para demostrar que podía hacerlo mejor”
Entrevista a Alvite: “No ascenso do 92 a xente pensaba que o Lugo era a comparsa do grupo”
José Rodríguez y la hermandad rojiblanca
Viaje de placer a la ‘ciudad del agua’
Panenka, para genios o locos
A quen lle tocou a pescada?
Lazo, la elegancia de la clase trabajadora
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
La categoría no importa
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
Javi Pita: “Só por ver a un pobo unido e alegre xa mereceron a pena os playoffs”
Diego Tonetto: “Fue muy duro no seguir en el Lugo para demostrar que podía hacerlo mejor”
Entrevista a Alvite: “No ascenso do 92 a xente pensaba que o Lugo era a comparsa do grupo”
José Rodríguez y la hermandad rojiblanca
Viaje de placer a la ‘ciudad del agua’
Panenka, para genios o locos
Ucrania: Guerra y Fútbol
Entrevista a Alvite: “No ascenso do 92 a xente pensaba que o Lugo era a comparsa do grupo”
por Borja García Varela 8 marzo, 2018
Temos moi de man a Manu, Pita, Escalona, Belfortti, Víctor Marco, Quero, Monti, Zarandona e outros tantos Heroes do Carranza, e ás veces esquecemos que, vinte anos antes dese 24 de xuño de 2012, outra serie de heroes acadaban o primeiro ascenso do CD Lugo a Segunda División da súa historia.
Nese grupo de pioneiros atopábase José Antonio Pérez Alvite, o “Manu” da época: un home de clube que botou prácticamente toda a súa carreira no CD Lugo, un capitán respetado por todos e o encargado de anotar o gol decisivo que outorgaba ao o conxunto albivermello un ascenso a Segunda División. O primeiro da historia.
Xa van 6 tempadas consecutivas na Segunda División, quen nolo ía dicir…
A verdade é que sí, eu xa levo tres no clube coma delegado. Antes estaba coma socio e afeccionado e, realmente, é de mérito o que se está a facer. Xera moita ilusión ver como medrou o clube e como se atopa actualmente, cousa que debería de ser un orgullo para todos os que estamos dentro así como para a cidade e a afección.
Cal pensas que son as claves do éxito?
Son moitas esas claves do éxito polas que me preguntas, pero penso que hai dúas fundamentales, unha delas é o equipo que foron capaces de estructurar tanto director deportivo coma presidente, e despois, o traballo do corpo técnico e entrenador. É aí onde radica o éxito.
Este ano de man de Francisco, parece que as cousas marchan bastante ben. A situación invita a soñar?
Home, o que hai que ser é cautos e sensatos. Esta é unha liga moi igualada onde un par de resultados a favor ou en contra cambian totalmente a clasificación. O que temos que ver é a traxectoria que trae o equipo, como traballa, como entrena, a actitude dos xogadores no campo… evidentemente iso pódese traducir despois en resultados a favor ou en contra.
Francisco é un entrenador que está constantemente dirixindo ao equipo. Transmite esa tensión e esa enerxía para que estean concentrados”.
Por certo, falando de Francisco, que tal se leva toda esa enerxía que desplega nos partidos. Existe un medo constante a que o expulsen?
No, no, que va! (ri). Xa se ve que Franciso é un entrenador que está constantemente dirixindo ao equipo. O carácter e a tensión seus son os que lle transmite aos xogadores para que estean concentrados en todo momento e non se despiste ninguén, porque él está durante os noventa minutos con esa concentración.
Que tamén lle transmite esa enerxía ao delegado de campo.
Sí, bueno, lóxicamente transmítenola a todos os que estamos a carón súa.
Por certo, todo o mundo fala dos delegados de campo, pero a meirande parte da xente non sabe a que se adica. Cales son as labores dun delegado de campo?
O delegado de campo é quen, despois do árbitro, manda sobre o terreo de xogo. Todo o que pasa alí é responsabilidade do delegado de campo. Despois, está tamén en contacto có equipo visitante e con todas aquelas persoas que teñan relación có clube. Esas son as miñas funcións dentro do equipo.
Celebración dun gol. | Foto: X. Marra.
Foi satisfactorio para ti regresar á disciplina do CD Lugo despois de tanto tempo?
Sí, dende logo. Despois de tantos anos pertencedo a un clube e que o presidente, neste caso, lembrárase de min para formar parte deste proxecto coma delegado, foi algo que sí que me gustou. Ademáis o Lugo lévoo dentro, foi unha parte da miña vida. Sí, estou agradecido e contento porque se lembrara de min.
Trece anos botaches coma xogador do CD lugo, de seguro terás moitas historias que lembrar.
Sí, gústame comentar sobre todo como evolucionou o clube e como cambiou o mundo do fútbol dende que xogaba eu até hoxe. Iso e ver como foi medrando a entidade e todo que representa hoxe en día. Penso que a cidade e as institucións non son conscientes completamente do que significa que o Lugo se atope disputando a Segunda División. Opino eu que tiña que ter máis repercusión dentro da cidade e que a afección debería valoralo un pouco máis para ter ese plus de apoio para que o clube segua a medrar e, se se pode, tentar acadar cotas maiores.
Un dos fitos máis significativos foi aquel ascenso. Tes contado en máis dunha ocasión que o Lugo era a Cenicienta e que ninguén agardaba que foramos os campións.
Naquel momento a xente pensaba que nós eramos a comparsa dese grupo porque estaba o Elxe, o San Andreu e o Extremadura e nós eramos, sí que é certo, a cenicienta. Pero eramos conscientes de que tiñamos un bo bloque, un bo equipo, un bo entrenador tamén… había un bo traballo en xeral. Xa xogaramos o ano anterior unha promoción que nos servira de experiencia. Coñeciamos as nosas armas e tiñamos que explotalas. Pero bueno, a realidade é que, cara o público, ninguén nos daba unha posibilidade. Sen embargo o fútbol é fútbol e ten esas sorpresas.
O Lugo do ascenso. | Foto: Fútbol de Lugo.
Foi duro regresar á Segunda B un ano despois?
Sí que foi, pero tamén eramos conscientes de que según se foron desenvolvendo os acontecementos íase vendo que o clube non estaba preparado para asumir ese reto. Có paso da tempada ías vendo que era algo inevitable. Con moita resignación houbo que aceptalo e asumilo sen máis.
Celebración do gol ao Sant Andreu. | Foto: El Progreso.
No teu mítico gol ante o Sant Andreu vese unha boa cantidade de xente. Había afección ao CD Lugo ou sucede un pouco como agora?
Sí, daquela tamén había afección, máis ou menos unha cousa parecida a agora, e estaba enganchada porque o ano anterior tamén se xogara a promoción. Neses partidos sí que había máis xente, pero unha vez tivemos a sorte de ascender a Segunda A, tampouco se notou esa afluencia extra. Non, non se notou. En momentos puntuales podía haber partidos de maior afluencia, pero en liñas xerais, unha cousa parecida á que está a ocorrer actualmente (que non é moi sinxelo de explicar dada a situación e a tempada que esta a realizar o equipo).
Xa nos contaches que dende que xogabas ti a hoxe en día existen moitísimas diferenzas, pero o arrecendo do céspede segue ser o mesmo…
Si, a imaxe cambiou moito pero o que é o céspede e o seu arrecendo segue sendo o mesmo que cando eu xogaba. O campo fai vinte e sete anos que non se levanta e temos que decir que está impecable, e agora con todas as reformas que se fixeron quedou un estadio acolledor, bonito…
Fálanos daquel carneiro que tiñades. Algunha historia temos escoitado por aí.
Cando eu cheguei aquí o clube tiña unha mascota e esa a mascota era un carneiro. Os vestuarios atopábanse onde está agora a grada sur e antes de cada partido vestíano alí coas cores albivermellas e poñíano na banda coma símbolo (párase e sorrí). Témonos rido bastante có carneiro, sí.
Hai varias imaxes míticas na historia do CD Lugo, pero hai dúas que están por riba do resto. Unha é a de Manu correndo cara a banda cós brazos abertos e os ollos pechados e outra é a de Alvite de pe, estático, cós brazos en alto agardando que entrase o balón na portería do Sant Andreu. Ambos goles outorgaron o ascenso a Segunda División
Manu mái eu temos unha traxectoria moi paralela. Era o xogador que máis anos levaba no clube, era o capitán, meteu o gol do ascenso…”.
Sí, temos unha traxectoria moi similar, moi paralela. Era o xogador que máis anos levaba no clube, levaba moitos anos de capitán, tivo a sorte, igual ca min, de meter o gol que lle deu ao equipo o ascenso… eu deséxolle o mellor e que logre os maiores éxitos.
Moitas caras coñecidas: Tapia, Alvite, un novísimo Mouriz… | Foto: El Progreso vía Fútbol de Lugo.
O certo é que existen similitudes entre ti e Manu que vimos de comentar unha é esa que vimos de comentar. Outra é que ambos os dous fúchedes homes dun só clube e iso é máis raro de ver neste fútbol de hoxe en día. Por que, xa non existe o amor por unas cores?
Pois non che sabería explicar. O fútbol cambiou moito, aparte que agora está moito máis profesionalizado, económicamente o nivel é moito máis distinto e dentro dese mundo no que se moven os xogadores até é lóxico que haxa tantas ofertas e que un xogador se mova por interés económico hoxe en día… Anteriormente había moi poucos que viviran do fútbol únicamente e había outras historias que replantexarse.
Aínda que nós podemos presumir de que temos a Pita, a Seoane… Iriome parece que leva camiño diso tamén e para a afección é de aagradecr.
Sí porque para afección, cando certos xogadores levan xa un tempo dentro do clube, identifícase con eles e é coma se lle quixera máis. Para o clube, ter xogadores de referencia que se identifiquen cós seareiros, tamén é importante.
Pensas que se logramos ascender a primeira puidese ser un “visto e non visto” coma aquel ascenso do 92?
É moi difícil ascender e no supuesto caso de que iso sucedese creo que hoxe o clube está preparadao para asumir ese reto, coma outros equipos que ascenderon coma o Eibar, Getafe, Leganés… nese sentido o clube non terá ningún problema, o maior problema é conseguir eso, eso é o que entraña a meirande dificultade (risas), pero bueno, evidentemente a xente traballa con ilusión e a ilusión é algo que é moi importante, e iso non pode quitárnolo ninguén, despois xa se verá até onde somos capaces de chegar.
Entrevista a Alvite: “No ascenso do 92 a xente pensaba que o Lugo era a comparsa do grupo” was last modified: marzo 8th, 2018 by Borja García Varela
Oscar Ese 10 marzo, 2018 at 03:05
Moi boa entrevista e teño que dicir que estou totalmente dacordo con Alvite no tema da ilusión. A ilusión mercoa cada ano co abono do cd lugo e iso non mo quita ninguén! Disfrutemos da millor etapa da historia do noso clube! Forza lugo!
Deja un comentario Cancelar
Al usar este formulario accedes al almacenamiento y gestión de tus datos por parte de esta web. *
Facebook Twitter Instagram Flickr Youtube
David Gordecho, sempre en pe
Los enviados de Tarraco a Lucus Augusti
O epílogo da mesma película de sempre
Fai un sol de carallo, Tevenet
© Lugoslavia - La actualidad del CD Lugo desde un punto de vista diferente
Utilizamos cookies propias y de terceros para mejorar nuestros servicios y mostrarte publicidad relacionada con tus preferencias mediante el análisis de tus hábitos de navegación. Si continúas navegando, consideramos que aceptas su uso. Aceptar Leer más


langs: en ca ca ro ie gl en ca gl ca gl gl gl en es gl gl gl en gl ca ro ie pt ca gl gl en ca ca ca fr en gl ca sv ca pt ca gl es cs en ca es es es es ca en en en

text:
Os 3 grandes retos do goberno independentista de Catalunya
Esta semana toma posesión o primeiro goberno independentista da historia de Catalunya. Non só independentista de ideoloxía ou de proxecto político, senón cun mandato democrático explícito para comezar a construír a República catalá. Este feito é posible do único xeito que podía selo: con xenerosidade e mediante un pacto entre todas as forzas políticas independentistas. […]
Octubre 2, 2015Octubre 22, 2015
A República de Catalunya: unha verdade incómoda
per Silvio Falcón Leave a Comment on A República de Catalunya: unha verdade incómoda
A República independente de Catalunya da que falou Margallo no seu debate con Oriol Junqueras non será posible sen un acordo entre CDC, ERC a CUP e as entidades soberanistas. Semella unha obviedade, mais non o é. O certo é que o escenario político-electoral consecuencia das históricas eleccións do 27 de Setembro é complexo, e […]
I tu qui ets?
Arxius Selecciona el mes Desembre 2018 Novembre 2018 Juny 2018 Novembre 2017 Juny 2017 Mai 2017 Abril 2017 Març 2017 febrer 2017 Desembre 2016 Novembre 2016 Octubre 2016 Setembre 2016 Juliol 2016 Mai 2016 febrer 2016 gener 2016 Desembre 2015 Novembre 2015 Octubre 2015 Setembre 2015 Abril 2015
catalunya comunicación Comín CUP eleccions EUropa França galego govern independencia Juncker Junqueras Le Pen Macron Munté Podemos política presidencials PSOE Puigdemont República Sermos Galiza silvio Silvio Falcón vot
VOX i el retorn de la ultra-dreta
La caza del mainstream
OT 2017 en la era de la post televisión
Un Google para gobernarlos a todos
Rep totes les actualitzacions!
Privacy & Cookies: This site uses cookies. By continuing to use this website, you agree to their use.
To find out more, including how to control cookies, see here: Política de cookies


langs: gl gl es ca it es it es it es es gl es gl es es gl es es es gl an es an en es es es an it es es es es ca es gl es ca it es it es it es es gl es gl es es gl es es es gl an es an en es es es an it es es es es ca es gl gl es gl gl pt gl es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es es es es es ro it es es ca es gl es fr es en nl es es ca

text:
Entrevista Javi Pita (Racing Vilalbés): "Só por ver a un pobo alegre xa mereceu a pena"
A quen lle tocou a pescada?
Lazo, la elegancia de la clase trabajadora
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
Javi Pita: “Só por ver a un pobo unido e alegre xa mereceron a pena os playoffs”
Diego Tonetto: “Fue muy duro no seguir en el Lugo para demostrar que podía hacerlo mejor”
Entrevista a Alvite: “No ascenso do 92 a xente pensaba que o Lugo era a comparsa do grupo”
José Rodríguez y la hermandad rojiblanca
Viaje de placer a la ‘ciudad del agua’
Panenka, para genios o locos
A quen lle tocou a pescada?
Lazo, la elegancia de la clase trabajadora
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
La categoría no importa
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
Javi Pita: “Só por ver a un pobo unido e alegre xa mereceron a pena os playoffs”
Diego Tonetto: “Fue muy duro no seguir en el Lugo para demostrar que podía hacerlo mejor”
Entrevista a Alvite: “No ascenso do 92 a xente pensaba que o Lugo era a comparsa do grupo”
José Rodríguez y la hermandad rojiblanca
Viaje de placer a la ‘ciudad del agua’
Panenka, para genios o locos
Ucrania: Guerra y Fútbol
Javi Pita: “Só por ver a un pobo unido e alegre xa mereceron a pena os playoffs”
por Denís Iglesias 9 junio, 2018
Isto comeza cunha conversa nun adestramento de rapaces no Sagrado Corazón:
Ben, entón, vós de que equipo sodes?
Pois do Real Madrid…
Como?! Pero de onde sodes?
Entón, entón… Sodes do CD Lugo, non?
En segundo lugar, si, do Madrid e do Lugo.
Imposible! Vós sodes do Lugo, logo do Sagrado do Corazón e logo… Logo se tal, do Real Madrid.
Quen fai esta labor pedagóxica nunha cidade na que até hai uns anos era case que un pecado ser do equipo da mesma é Javi Pita (10/01/1991, O Vicedo). Un home que outrora foi un mociño que vestiu a elástica albivermella e quen ademáis de adestrar ós rapaces da base do Sagrado Corazón anda este ano metido nun soño maiúsculo como é a promoción de ascenso que está a disputar o Racing Vilalbés. Os chairegos xogan este domingo o partido de volta contra o Atlético Levante UD, un filial dun equipo de Primeira, logo de empatar (1-1) na ida na Magdalena. Unha aventura detrás da que vai calquera que se sinta parte da mellor provincia, un autocalificativo para o maior territorio galego, aínda que tamén o máis esquecido.
De verdade vos viades loitando por ascender a Segunda División B?
O obxectivo real era a salvación. Pero fómonos metendo arriba e mira… Pero a entrada nos playoffs en case tódalas categorías defínese nas últimas dez xornadas. Estamos a gozar un montón. E con nós toda a xente de Vilalba.
Javi Pita regresou á que xa fora a súa casa o curso pasado para reemprazar a un chairego como Viusky, tamén ex xogador do CD Lugo (ambos coincidiron no vestiario albivermello), quen, malia a lesión que sufriu de xeonllo, continúa a dar leccións no Friol, que este ano acadou o ascenso a Primeira Autonómica. Este Vilalbés é un equipo esencialmente lugués, con varios xogadores das parroquias do Concello, como ilustrou o seu vídeo previo á clasificación para a promoción, polo que é imposible non sentirse identificado con eles. Á fronte dos mesmos, Óscar Gilsanz, un betanceiro que xa ten un cuarto na Torre dos Andrade, ó que lle gusta o fútbol de transición. Correr e facer sufrir ó rival roendo os seus espazos. Vivo contragolpe como o que formulou o filial levantinista no encontro de ida. “Estamos convencidos de que a eliminatoria vai ser igualada. Eles son os favoritos, ‘a priori’, por ser un filial de Primeira División, e porque quedaron campións dun grupo poderoso como o de Valencia, pero en Vilalba formulámoslle un partido moi serio. Imos loitar até o final (domingo, 11:30 horas)”.
O tanto do conxunto vilalbés na ida foi obra doutro ilustre ex xogador do Lugo como Sergio Arias, o Rooney de Portomarín, que volveu ós rexistros goleadores da tempada 2007/2008 en Segunda B co CD Lugo. Un tanto de calidade, porque o que tivo retivo. Aínda que nada disto tería sido posible se Javi Pita non atallara un penalti no decisivo partido de volta da primeira rolda ante o Atlético Pulpileño. Tivo que asumir a responsabilidade logo de sufrir unha lesión o seu compañeiro Marcos Souto.
Como se para un penalti así?
En primeiro lugar gustaríame dicir que entrei pola desgrazada lesión de Marcos. Foi un partido de moita tensión, por ser fóra de casa. Calquera detalle, polo 0-0 que levabamos da ida, podíanos eliminar. Tiven a sorte de parar o penalti. Pero é só a culminación de todo o traballo do ano do equipo, que foi o que nos levou a poder vivir este partido. Se os meus compañeiros non meteran os seus, de nada ía valer.
Xa, pero pódese preparar?
Mira, a labor dun porteiro é intentar parar o máximo. Pero ten moito máis que gañar que un xogador nunha tanda de penaltis. Porque o normal é que non as pare. Sempre penso nestes episodios que non teño nada que perder. Se non o paras… Pois é o que se esperaba… E por suposto que nunca se pode preparar algo así. É moi difícil imaxinar unha situación semellante a esta. A presión que ten o lanzador non se pode reproducir.
E como se sente un despois de facer historia?
Moitísima ledicia, pero… Non fixemos nada realmente. O éxito rotundo sería ascender. Isto é tremendo, pero o realmente incrible é ver a un pobo enganchado. Poder alegrarlles a vida a todos os vilalbeses, a eses que son do Racing de toda a vida, con algo tan pouco importante como fútbol… Só por ver a un pobo unido e así xa mereceron a pena os playoffs. Non teño palabras suficientes cara todos aqueles que se desprazan para vernos gastando do seu peto (máis de 1.000 kilómetros separan Pulpí e Vilalba. Cara Valencia xa partiu un bus e coches particulares).
Incluso no fútbol os cartos poden non conducir á felicidade, aínda que axuden: “Hai dous xeitos de acadar o éxito. Ben con capital, ben con traballo. No caso do Vilalbés é o segundo, que é como das con resultados a medio prazo. O outro pode ser efémero. Aquí levan oito anos facendo ben as cousas“. Para o gardián, o mellor exemplo é o ascenso de hai dúas tempadas do xuvenil chairego a División de Honra. Ou que un xogador como Villares, que anotou o penalti decisivo en Pulpí, acabe de ser fichado polo Fabril. “A todo isto engádelle xente de club tal que Pablo Vivero, que senten as cores, e tes as razóns do que estamos a vivir”.
O recurso para todos os seus adestradores no Lugo
Pita forma parte das últimas fornadas de adestradores de fútbol base, ben formados fronte a eses técnicos de vello cuño que lle berraban ós pequenos como se foran uns profesionais. El é un ser inquedo, que precisa estar a mil cousas para non sentir que está a perder o tempo. Alén de adestrar no Sagrado Corazón, ten o seu propio traballo e logo de ter unha titulación a súa cabeza fedella sobre un máster. Pita traballa con cativos, pero xa non é un deles. Malia ter nacido no 91, acumula nas súas costas experiencias en varios clubes da provincia, entre eles, o CD Lugo.
Cando si era un cativo recibiu a primeira chamada de Fonsi Valverde aló pola tempada 2008/2009. Era tan só un xuvenil pero as molestias físicas do sevillano Javi Muñoz obrigaron ó de Nigrán a tirar dun rapaz que compatibilizaba o instituto coas sesións de adestramento de tarde do primeiro equipo: “Gustáballe non tanto o balón combinativo como o balón longo. Daba moita liberdade ós atacantes“.
“Sempre lle tiven aprezo ó Lugo, era unha referencia. Para min foi moi ilusionante poder defender a súa camiseta”
Setién tamén tirou del na 2010/2011, na que o Lugo se proclamou campión do seu grupo de Segunda B, malia que logo non foi quen de acadar o ascenso directo que si alcanzou no curso vindeiro. Ese ano xogou dous encontros, “con dúas vitorias” (contra o Atlético de Madrid B e o Rayo B), lembra ledo. Sendo xogador do Polvorín, xa rebautizado como filial do CD Lugo, foi chamado a filas por Luis Milla na 2015/2016 debido á mononucleose de Roberto, recentemente retirado. “Foron anos moi bos. Lembro con moita ilusión todas as convocatorias. Tiven a sorte de estar no equipo que quedou campión. Foi unha mágoa non poder ascender. Aquel ano ademáis puiden competir na División de Honra de xuvenís. Xa cando estiven no filial, conseguimos ascender con esforzo ascender a Preferente. Non era tarefa doada”.
Pita é orgulloso ex membro do plantel do CD Lugo pero tamén seareiro do mesmo. Malia ser da Mariña, contradi a tendencia que afirma que máis aló do estrato central, o conxunto albivermello non coloniza nin o norte nin o sur da provincia: “Eu marchei para Lugo con toda ilusión do mundo. Sempre lle tiven aprezo ó equipo. Era a miña ilusión defender a albivermella. Sempre me fixei nel cando estaba en Segunda B. É o equipo da provincia”. Pita destila en casa frase iso que se da en chamar lucensismo: “Temos que poñer a provincia máis arriba. Por desgraza somos agora a última no eido futbolístico, por detrás de Ourense, diante da que sempre estivemos”.
Ti, que viviches dende dentro, que cres que lle falla ó Lugo para dar un paso adiante nas segundas voltas?
Non o sabería dicir, nin agora que estou fóra, nin antes que estaba dentro. Xa que cando eu estiven, o discurso do adestrador non cambiaba (Setién). É raro… Oxalá un ano haxa sorte e neses partidos chave para engancharse, en vez de perder, sexamos quen de gañar.
Agora que ves a Setién na elite, como era daquela cun rapaz novo coma ti?
Podo dicir que me sinto moi afortunado de poder traballar con el. É un privilexio dar con alguén así. Pode soar vantaxista, pero víase que ía chegar lonxe. Aínda que ben se sabe que no fútbol tes que estar no momento e no lugar axeitado. El sempre apostou por propoñer coa pelota. Defendíase con ela. Non lembro un partido no que saliramos a especular. Daba gusto ir ós adestramentos.
“Hai que buscar outra camada de xogadores galegos que fagan de columna vertebral do CD Lugo”
Que cres que falla para que o Lugo non poida ter estabilidade total a nivel de plantel?
O que lle sucede a este equipo é que o bo traballo provoca que outros equipos con maior presuposto lle leven ós seus puntais. Por iso está ben ter a xente como Pita, Seoane ou Manu (cando estaba) que sinten as cores. Xogadores que poden recibir unha oferta mellor pero que son quen de valorar estar preto da casa. Porque se non é mareante, eu, polo menos, non movería á miña familia. Dame un pouco de medo que haxa un ano no que non se acerte en catro ou cinco fichaxes e que iso poida supor o descenso, sabendo o durísimo que é volver ó fútbol profesional. Por iso hai que buscar outra camada de xogadores galegos que fagan de columna vertebral ou convencer a outros de fóra, como por exemplo pasa con Campillo.
Xa que falas do profesionalismo, como ves o salto de Segunda B a Segunda?
Agora mesmo, brutal. Nunca estiveron tan separadas estas categorías. Xa, mesmamente, polos salarios. En Segunda hai un mínimo salarial, algo que non existe na división de bronce. E logo están os seguros de descenso que teñen os que baixan… E aínda, así, volvemos ás mesmas, os cartos non o fan todo. Non podes volverte tolo. Mira este ano a Ponferradina, que fixo un proxecto para ascender e acabou salvándose ó final.
Javi Pita, fronte ó Atlético de Madrid B, un dos dous partidos que xogou como porteiro do Lugo.
“Te tiras como Arconada, tío”
Nos seus anos en Lugo, Javi Pita puido compartir traballo con porteiros de moi diferente índole pero dos que garda grandes lembranzas por igual. Por exemplo, Escalona, un dos Heroes do Carranza: “Era moi cercano. Típico porteiro vasco, moi sobrio e correcto en todos os aspectos. Ti imaxina o que era para min poder disputarlle un posto a un gardamallas coma el!”.
“Algo de bo tería Robeto Valeiro cando foi quen de sacar o mellor de porteiros moi diferentes”
Sacou leccións verdadeiras tamén doutros que non xogaban pero que ordeaban o cosmos das luvas como Roberto Valeiro, adestrador de porteiros do CD Lugo até hai dúas tempadas: “Unha persoa que sempre tiña un sorriso na boca. Algo de bo tería cando sacou o rendemento que sacou de todos os metas do Lugo… O propio Escalona. Diego Rivas, incrible. José Juan, incrible, sen palabras. Dani Mallo, o mesmo. Yoel, igualmente. Algo sabería… Pero xa se sabe que ás veces o fútbol non ten memoria”.  Unha sentencia que tamén fai extensible a Roberto, que ven de retirarse como profesional no Lugo.
Foches despedir a Roberto no derradeiro partido contra o Almería?
Dende logo. E deume moita mágoa ver como dicía adeus a toda unha vida de fútbol mentres o Anxo Carro se baleiraba sen ser moi consciente de quen é Roberto. Posiblemente, o xogador máis prestixioso que vestiu a camisola do Lugo, con máis de 14 tempadas e 400 partidos como profesional. Roberto, sen chegar a xogar o número de partidos que se esperaba del no Lugo, axudou moito a profesionalizar o club. Un non ten máis que abrir a Wikipedia para ver quen é. Non hai nada que poida empañar a súa traxectoria. Non deixa lugar a discusión e damos grazas por ter desfrutado del. De verdade, repito, neste deporte non se ten memoria. Pero nunca se debería esquecer o bo compañeiro que foi. E mira, aínda que a súa carreira non fora exitosa, lembraríame igual del pola súa calidade persoal.
“Deume moita mágoa ver como o Anxo Carro se baleiraba durante a despedida de Roberto. Foi o xogador máis prestixioso que vestiu a camiseta do Lugo”
Influiu tamén que logo de volver da súa atípica lesión (mononucleose) deu cun José Juan moi inspirado?
Podo dicir sen lugar a dúbidas que foi o xogador que máis me sorprendeu. Eu víao nos adestramentos e pensaba: “Pero de onde saiu este home?”. Parábao todo. Jose podía parecer máis introvertido, pero sempre estaba ó teu lado. Lembro algunha anécdota como que me dicía: “¡Te tiras como Arconada, macho!”, e eu, ríndome, preguntáballe se iso era bo ou malo… Non era tan vistoso a nivel mediático como podía ser Roberto, pero daba gusto falar con el. Ambos os dous son un exemplo para alguén que queira ter unha carreira longa baseada no traballo.
Javi Pita, no quencemento do partido contra o Real Oviedo da primeira xornada da tempada 2015/2016 | Foto: CD Lugo.
Malia a anécdota real que abre esta entrevista, na que Pita se atopa diante dunha audiencia infantil que non sinte de todo preto o Lugo, recoñece que se ten evoluído moito neste aspecto. “Case todos os pequenos que van ó Anxo Carro teñen algo do equipo: unha pucha, un suadoiro… Iso ata hai pouco era inédito. É froito de visitar os colexios e de que o equipo está comezando a coller arraigo entre os máis novos”. O meta do Vilalbés segue vendo a historia do Lugo, un recén chegado á categoría de prata, e a influencia do Breogán, como dúas barreiras a superar, “pero eu creo que se dende pequeno mamas unha cousa, quédache aí. Se o Lugo segue en fútbol profesional, dentro de dez anos vai haber outra masa social. Mesmamente, eses dez ou doce recollepelotas que están ó lado dos seus ídolos en cada partido. Eses van ser do Lugo si ou si. Só temos que ter fe e darlle tempo”.
“Cacharrón ben podería ser o primeiro porteiro do Lugo nun tempo se non se lle mira o DNI”
Fostes varios os metas lugueses que pasastedes polo Lugo, coma ti, Javi Liz ou Yebra, que finalmente non puidestes quedarvos. Pensas que Cacharrón pode chegar a romper a dinámica algún día?
Como acostuman a dicir, un non é profeta na súa terra. E moitas veces valórase máis o de fóra, pero iso non é algo que te poida frear. Cacharrón nunca debe pensar niso. Eu traballei con el e ben, agora non está para ser o primeiro porteiro, pero nun tempo, se non se lle mira o DNI, ben podería, Claro que si.
Outro factor de filiación será, sen dúbida, a paulatina incorporación de xogadores da canteira ó primeiro equipo, que amosarán o camiño á base luguesa. “Pero para que todo isto vaia adiante tamén é preciso volver a ver ós nenos nas rúas. Gustaríame ver máis cristais rotos por un balón”, sentencia Pita, quen gustosamente pagaría os desperfectos dunha mocidade activa e desexosa de comerse o mundo a través das rúas como da que el fixo parte.
Foto principal: El Progreso.
Javi Pita: “Só por ver a un pobo unido e alegre xa mereceron a pena os playoffs” was last modified: junio 9th, 2018 by Denís Iglesias
Deja un comentario Cancelar
Al usar este formulario accedes al almacenamiento y gestión de tus datos por parte de esta web. *
Facebook Twitter Instagram Flickr Youtube
David Gordecho, sempre en pe
Los enviados de Tarraco a Lucus Augusti
O epílogo da mesma película de sempre
Fai un sol de carallo, Tevenet
© Lugoslavia - La actualidad del CD Lugo desde un punto de vista diferente
Utilizamos cookies propias y de terceros para mejorar nuestros servicios y mostrarte publicidad relacionada con tus preferencias mediante el análisis de tus hábitos de navegación. Si continúas navegando, consideramos que aceptas su uso. Aceptar Leer más


langs: gl gl es ca it es it es it es es gl es gl es es gl es es es gl an es an en es es es an it es es es es ca es gl es ca it es it es it es es gl es gl es es gl es es es gl an es an en es es es an it es es es es ca es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es es ro it es es ca es gl es fr es en nl es es ca

text:
24 de xuño, Día de Tódolos Santos
A quen lle tocou a pescada?
Lazo, la elegancia de la clase trabajadora
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
Javi Pita: “Só por ver a un pobo unido e alegre xa mereceron a pena os playoffs”
Diego Tonetto: “Fue muy duro no seguir en el Lugo para demostrar que podía hacerlo mejor”
Entrevista a Alvite: “No ascenso do 92 a xente pensaba que o Lugo era a comparsa do grupo”
José Rodríguez y la hermandad rojiblanca
Viaje de placer a la ‘ciudad del agua’
Panenka, para genios o locos
Ucrania: Guerra y Fútbol
A quen lle tocou a pescada?
Lazo, la elegancia de la clase trabajadora
San Benitiño de Paredes
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
La categoría no importa
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
Javi Pita: “Só por ver a un pobo unido e alegre xa mereceron a pena os playoffs”
Diego Tonetto: “Fue muy duro no seguir en el Lugo para demostrar que podía hacerlo mejor”
Entrevista a Alvite: “No ascenso do 92 a xente pensaba que o Lugo era a comparsa do grupo”
José Rodríguez y la hermandad rojiblanca
Viaje de placer a la ‘ciudad del agua’
Panenka, para genios o locos
Ucrania: Guerra y Fútbol
24 de xuño, Día de Tódolos Santos
por Denís Iglesias 24 junio, 2018
Hai hoxe seis anos converxían a noite máis curta do ano co día máis longo das nosas vidas. O 24 de xuño de 2012 vai ser sempre unha data para ser conscientes de onde ven o Lugo e de quen o levou a gozar do fútbol profesional como aínda fai hoxe. As circunstancias nas que os seareiros albivermellos viviron aquel ascenso a Segunda División son ben diferentes, dende os que converteron a Praza de Augas Férreas nunha Praza Sintagma até os que viaxaron a Cadiz para xuntarse nun oco daquel inmenso Carranza ó a que aínda lle repite a visita do Lugo. Case todos os que viviron aquel día lémbrano como o máis feliz das súas vidas, só superado polo nacemento dun fillo. Durante o que durou aquela promoción deixamos de lado os traballos de merda, a incomprensión do asterisco nas análise ou a xunta da culata que che ía custar un desembolso inesperado.
Pasan as tempadas e medra a nostalxia daquel fito. Nunca unha cidade que respira fútbol dun xeito tan particular se concentrara así en animar ó equipo local. Debería facerse unha campaña de investigación para saber onde foi parar aquela recua de xente, que non seguiu vendo ó equipo nos cursos posteriores. Ou simplemente preguntarlles as razóns da súa filiación temporal. O que está claro é que aquel grupo de futbolistas, dende aquela e para sempre Heroes do Carranza, tiña algo especial. Non era unha secuencia de futbolistas estandarizados que suben a Instagram vídeos con fondo musical latino montados nos seus coches novos. Eran traballadores do balón, conscientes nalgúns casos de que unha promoción de ascenso a Segunda era a súa particular Champions. Unha equivalencia que ten calquera seareiro dun club modesto. Quilómetros feitos sen pensar que o teu conxunto pode perder na tanda de penaltis nun campo no que te sentarán no cuarto anfiteatro. Ilusión por dicir de onde es no lugar a onde vas e, sobre todo, saber que pase o que pase tiveches tempo para soñar.
A aventura audiovisual que estamos a facer co documental Héroes estanos a redescubrir os espazos emocionais daqueles xogadores. O sentido de pertenza e de ter feito algo máxico vai na pel até dos máis cativos do grupo como Javi Rey ou Sergio Iglesias ‘Liru’, que viviu aquela tempada con 20 aniños na súa primeira aventura fóra da casa. Fíxoo na Brios, residencia na que coincidiron outros benxamíns do Lugo onde os seus donos os trataban como fillos. Ningún xogador estaba desconectado do grupo, porque nin Carlos Mouriz nin os capitáns permitíano. De aí a estampa habitual que se daba nas Landras, o seu punto de reunión habitual, xusto a carón das Augas Férreas que botaron por fóra hai hoxe seis anos.
Daquela si se visibilizaba unha ‘piña’, palabra recurso que agora utilizan os clubes como un hashtag recorrente. Non había grupos. O Lugo era un partido único de camaradas que entendían que defender aquela camiseta era o máis importante que podían facer. Sen pensar que iso lles ía supor un trampolín cara outros equipos. Sen ter en conta a historia do club, habitual nos carreiros da Terceira até non hai tanto tempo. Porque cando o núcleo é quen de crerse como tal pode acadar obxectivos moi por riba da media que tiña previsto. O propio Mouriz xustificaba con graza na entrevista para o documental Héroes aquelas longuísimas viaxes en bus que facían os xogadores. Argumentaba que chegaban tan baldados ós destinos que só tiñan ganas de deitarse, en vez de dedicarse a outros menesteres nocturnos. Pero sobre todo, aqueles tours reforzaban a unión do grupo. Coñecerse fóra do campo tan ben como o facían eles só podía ter réditos positivos dentro do terreo de xogo. Un Mouriz que era o primeiro en subirse ó bus e baixarse del nunha contorna hostil como aquel Cádiz encendido por unha das afeccións máis admiradas do fútbol español. De modo obxectivo, todo estaba para que non fose tampouco aquel ano, pero foi…
O abismo entre o fútbol profesional e as categorías que o anteceden é cada vez maior. En Segunda B un tiña claro que, fronte a calquera individualidade, o prioritario era conformar un exército de personalidades comúns. O carácter era o elemento máis importante. Que os maiores non se consideraran en posición da verdade e que os máis novos non viñeran a comerse o mundo con culler de postre porque alguén lles dixera que eran os mellores. Os Heroes do Carranza entenderon perfectamente cal era o rol de cadaquén, polo que se algún caía en combate había un na reserva tan preparado para afrontar o relevo. Como sucedeu con Escalona e Diego Rivas, protagonistas por igual do ascenso. Un de tantos éxitos que acadou Setién foi o relevo continuado na portería, onde parece que só o protagonismo absoluto pode conducir ó exito. Como aquel partido de Zarandona en Eibar. Ou o talentosísimo Berodia arrimando o ombreiro. Os tantos de Belencoso. A pasta dura de Aitor na banda. A media melena máis atenta da Arxentina prendida de Belfortti…
Por todo isto é imposible non ter nostalxia do vivido aqueles anos. E ter por veces o sentimento de que en Segunda B se vivía mellor non ten porque ser incompatible con gozar do privilexio que supón estar nunha das Segundas máis competidas e difíciles de tódolos tempos. A aventura deportiva do CD Lugo é satisfactoria nesta categoría, pero pode que o fútbol profesional non sexa tan marabilloso como nolo tiñan vendido. Ou que máis aló dos sibaritas que toman este deporte como unha ciencia de desmarques, nós, o resto, os analfabetos tácticos, vexamos unha distancia inquebrantable entre o que pasa dentro do campo e fóra del. Xa hai tempo que un xogador non celebra os goles coa bancada ou pide o apoio desta. O continuo ir e vir de xogadores non axuda á identificación. Tamén é un feito manifesto que o nivel de animación do campo está en pleno retroceso, cun público que só é quen de erguerse fronte unha mala actuación arbitral e que incluso apupa ós seus. Un feito, este último, inadmisible por parte dunha hinchada cativa pero que tamén é froito desa voracidade que impón o fútbol profesional sobre os seareiros. Só vale consumir un produto rico e refinado, porque como cliente paga por iso. O resto é lixo. E aínda así, os 3.000 de sempre seguimos en pé.
Pero fronte a esta opulencia emerxe cada 24 de xuño a lembranza máis doce da nosa existencia. Na que non se falaba de presidentes, de mercenarios nin de comportamentos. Na que a perna (no penalti) e os brazos (na celebración) de Manu abriron un caixón onde estaba gardado todo o orgullo local, afundido durante décadas, e no que aínda converxemos. Cando falte a ilusión, sempre quedará poñerse aquela tanda de penaltis e ver como a pel se vai excitando pouco a pouco até que cae unha bágoa polo rostro. Tépeda e que vai parar por riba dun escudo difícil de sentir na axencia de colocación do fútbol actual pero cuxo contorno se proxectou aquela noite no ceo. Un ceo limpo onde aínda figuran as nosas particulares estrelas, os Heroes ós que sempre recurriremos para lembrar que ser do CD Lugo é un sentimento particular e único ó que non renunciaremos mentres haxa un xogador que sinta esa camisola como propia. A única coa que non che importa marcar barriga nin que combine ou non co resto da roupa. Que che da igual que estea suada, porque para iso se fixo. Ese 24 de xuño é o noso 1 de Maio, a nosa toma do Pazo de Inverno, a nosa Revolución dos Caraveis, o noso ascenso ó Tourmalet, a nosa aterraxe na lúa, o noso Día de Tódolos Santos, aqueles que obraron unha milagre vestida de vermello e branco que seguirá a ser contada de pais a fillos e de avoas a netas.
24 de xuño, Día de Tódolos Santos was last modified: junio 24th, 2018 by Denís Iglesias
Deja un comentario Cancelar
Al usar este formulario accedes al almacenamiento y gestión de tus datos por parte de esta web. *
Facebook Twitter Instagram Flickr Youtube
David Gordecho, sempre en pe
Los enviados de Tarraco a Lucus Augusti
O epílogo da mesma película de sempre
Fai un sol de carallo, Tevenet
© Lugoslavia - La actualidad del CD Lugo desde un punto de vista diferente
Utilizamos cookies propias y de terceros para mejorar nuestros servicios y mostrarte publicidad relacionada con tus preferencias mediante el análisis de tus hábitos de navegación. Si continúas navegando, consideramos que aceptas su uso. Aceptar Leer más


langs: gl gl es ca it es it es it es es gl es gl es es gl es es es gl an es an en es es es an it es es es es ca es gl es ca it es it es it es es gl es gl es es gl es es es gl an es an en es es es an it es es es es ca es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en es es en es es es es es ro it es es ca es gl es fr es en nl es es ca

text:
O epílogo da mesma película de sempre - LUGOSLAVIA
A quen lle tocou a pescada?
Lazo, la elegancia de la clase trabajadora
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
Javi Pita: “Só por ver a un pobo unido e alegre xa mereceron a pena os playoffs”
Diego Tonetto: “Fue muy duro no seguir en el Lugo para demostrar que podía hacerlo mejor”
Entrevista a Alvite: “No ascenso do 92 a xente pensaba que o Lugo era a comparsa do grupo”
José Rodríguez y la hermandad rojiblanca
Viaje de placer a la ‘ciudad del agua’
Panenka, para genios o locos
Ucrania: Guerra y Fútbol
A quen lle tocou a pescada?
Lazo, la elegancia de la clase trabajadora
San Benitiño de Paredes
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
La categoría no importa
Dani Tortolero: “Javi López me ayudó a volver a creer en mí”
Javi Pita: “Só por ver a un pobo unido e alegre xa mereceron a pena os playoffs”
Diego Tonetto: “Fue muy duro no seguir en el Lugo para demostrar que podía hacerlo mejor”
Entrevista a Alvite: “No ascenso do 92 a xente pensaba que o Lugo era a comparsa do grupo”
José Rodríguez y la hermandad rojiblanca
Viaje de placer a la ‘ciudad del agua’
Panenka, para genios o locos
Ucrania: Guerra y Fútbol
O epílogo da mesma película de sempre
por Ramón Rivas 6 junio, 2018
Comentaba Fernando Seoane xa na zona mixta posterior ao último partido da tempada, sempre tan diáfano e natural o capitán, que nos seis anos que levamos en Segunda a película sempre foi a mesma (sic). Se ben é certo que o Lugo volveu a padecer de escasez de puntos na segunda volta para manter o ritmo da primeira e poder ilusionar así á súa parroquia, non o é menos que, por sexta vez consecutiva, temos que darnos cun canto nos dentes por acadar a permanencia sen ningún tipo de apuro volvendo a figurar como un dos presupostos máis humildes da categoría de prata do fútbol español. Para ser máis concretos, a entidade dirixida por Tino Saqués contaba neste exercicio co 18º tope salarial da Segunda División, soamente por diante de Lorca, Reus, Numancia e Nàstic e por tras de conxuntos como o Alcorcón, o Albacete ou a Cultural Leonesa. Sen embargo, hai cousas que si que veñen cambiando dun tempo a esta parte.
En primeiro lugar, as saídas tanto do adestrador como do director deportivo, as que en principio se poden ver como algo negativo para o clube, non son nada máis que o reflexo do gran traballo feito nestes últimos meses. Como xa sucedera no caso de Luis César Sampedro, e a diferenza das situacións de Luis Milla, Toni Otero e Emilio de Dios, son os propios protagonistas os que, en vista de que contan con ofertas máis atractivas enriba da mesa, deciden rachar os seus contratos -ou non renovalo, no caso de Luis César- para poñer rumbo a equipos con máis posibilidades das que ofrece o cadro albivermello. Podedes chamarme inxenuo, pero eu son dos que non cre nas teorías conspiratorias e si en que, se estás traballando no Lugo e chaman á túa porta o Valladolid, o Granada ou o Alavés, o lóxico é que acabes por marchar. Ademais, o feito de que estes contratos se resolvan dun xeito amistoso e non con malas formas supón un xesto de madurez por parte do Lugo, que non se cerra portas ante ningunha situación favorable que se lle poida presentar nun futuro, por máis irreais que poidan parecer a día de hoxe.
Víctor Moreno, o prestidixitador da palabra
Un conquense descoñecido para todos nós aterrou na cidade da Muralla aló por abril de 2017 para cubrir a vacante deixada semanas atrás por Emilio de Dios e as súas chaquetas. Pouco ou nada podíamos dicir daquel rapaz con pintas de xenro perfecto, simplemente que viña de traballar nun Albacete que marchaba líder do Grupo 2 da Segunda B cunha bonita vantaxe de puntos sobre o segundo clasificado (acabaría logrando o ascenso de categoría). Non obstante, o que nun primeiro momento parecía un movemento dirixido a reforzar a posición de Luis César no Lugo e a crear un tándem que perdurase co paso do tempo, axiña se descubriu como moito máis que iso.
O valor do traballo de Víctor Moreno reside máis nos cambios estruturais que realizou no clube que en fichaxes concretas. Vaise deixando ao Lugo máis cerca da elite.
Víctor Moreno demostrou ser un home de clube por riba da figura do arousán e no seu haber sempre quedará, máis aló da excelente claridade nas súas explicacións e esa innata facilidade para o dominio da palabra, o feito de deixar no clube unha metodoloxía e unha estrutura moito máis profesional da que se encontrou, incluso en aspectos que para nós, os afeccionados de a pé, resultan un tanto difíciles de valorar e apreciar. O seu traballo no referente ás cláusulas e á duración dos contratos mellorou moito ao dos seus antecesores, e centrouse en aportar á entidade un valor engadido con cada movemento e evitar casos como os de Ignasi Miquel, isto é, perder xogadores fundamentais con contrato en vigor por sumas de diñeiro que nin de lonxe se aproximan ao valor real de mercado do futbolista en cuestión. A venta de Marcelo Djaló, ata o de agora a máis produtiva en termos económicos da historia do cadro lucense, tamén é un tanto que se lle debe anotar ao conquense.
Como puntos negativos, cabe salientar a escasa presenza de futbolistas galegos e a falta de confianza na canteira, pois aínda que asegurou que gardaba un papel preponderante nos seus plans, á hora da verdade sempre priorizou o feito de acudir ao mercado. A renovación de Mario Barco, moi complicada de levar a cabo a estas alturas, tamén será unha espiña que quedará cravada na pel do afeccionado do Anxo Carro, aínda que nestes casos (dende o descoñecemento) sempre é complicado valorar se pesou máis a racanería do clube ou a ambición desmedida do xogador e o seu axente.
Azeez e Campabadal foron dous grandes acertos de Víctor Moreno. / Foto: CD Lugo.
En canto aos nomes concretos, penso que por riba do resto cabe destacar ás figuras de Juan Carlos, Edu Campabadal e Ramón Azeez. Bernardo, Luis Ruiz, Albarracín e Herrera estarían nun grupo medio, inmediatamente por encima dos Luis Muñoz, Josete, Guille Donoso, Sergio Díaz e Fydriszewski que, lesións a un lado, nunca foron capaces de deixar atrás esa mochila de rendemento decepcionante. O mercado invernal merece capítulo aparte, porque se ben é certo que tanto Chuli como Álvaro Lemos non foron quen de rendir á altura das expectativas, sobre o papel parecían dúas incorporacións nas que todos confiábamos e pensábamos que lle podían dar un salto de calidade ao equipo. José Carlos e Jaime Romero, pola contra, deixaron multitude de detalles interesantes. A falta de poder ver en acción coa albivermella a Kike Pérez e Hugo Rama para así poder valoralos, o gran acerto de Víctor Moreno reside na fichaxe de Francisco, un adestrador ecléctico e con carácter que por momentos levou ao Lugo ás cotas máis elevadas da súa historia e do que máis adiante falaremos.
Con Emilio Viqueira no punto de mira
A estas horas, o santiagués parece o mellor colocado para capitalizar a secretaría técnica do Lugo. Máis aló daquel técnico -e nos seus últimos anos pasado de peso- xogador que irrumpira na canteira do Dépor e desenvolvera o groso da súa carreira no Xerez e no Recreativo de Huelva, está un puxante director deportivo con 7 anos de experiencia ás súas costas. Logo de dous cursos introductorios no Xerez, o Nàstic de Tarragona confioulle o proxecto de devolver ao equipo grana ao fútbol profesional, e vaia se o conseguiu. Tras quedarse ás portas do ascenso na primeira tempada, lográrono no segundo intento e a piques estiveron de acadar a machada de subir a Primeira no seu debut na categoría de prata, pero xa nada sería igual. A gran parte dos pesos pesados do vestiario fóronse en busca de mellores contratos, e isto forzou unha reconstrucción que o Nàstic non afrontou da mellor maneira. Despois de dúas tempadas moi complexas, nas que o cadro tarraconense acadou a permanencia de forma moi apurada, Emilio Viqueira decidiu dar un paso ao costado por mor da tensa situación que se vivía entre a afección e o equipo. Entre bágoas, e arroupado por presidente, consello de administración e plantilla, o galego ofreceu unha emotiva rolda de prensa na que se despedía da entidade granate.
Se finalmente fructifica a opción, Viqueira contará ao seu favor con dous factores fundamentais: a experiencia no cargo (contactos, consciencia dos procedementos a seguir…) e o coñecemento da categoría. É previsible que a circunstancia de ser galego lle confira unha sensibilidade especial cara os xogadores da casa, pero tamén xera algunha dúbida o feito de que no Nàstic, e significativamente nos dous últimos anos, apostase por incorporar a unha gran cantidade de futbolistas estranxeiros.
Francisco, un pura sangue na banda do Anxo Carro
A pesar de ter descendido co UCAM de Murcia unhas semanas atrás, cando se confirmou que Francisco Rodríguez sería o adestrador do Lugo fumos moitos os que acollimos a decisión con optimismo. Adestrador moi novo, pero xa con experiencia en Primeira e en Segunda e que parecía responder a un perfil de gusto polo fútbol asociativo. Sen embargo, e sen deixar isto de ser certo, pouco a pouco descubrimos a un home adaptable que o único que non negociaba era a intensidade e o esforzo ao longo dos 90 minutos. A pesar de ter un arranque de liga un tanto dubitativo, outorgoulle ao equipo un carácter que lle axudou a coller unha racha impresionante de victorias nos últimos minutos que o levou ata o máis alto da clasificación, postos nos que se movería durante o resto da primeira volta.
O seu forte carácter costoulle a Francisco varias expulsións ao longo da tempada. / Foto: Cadena SER.
Tendo en conta que ao longo de toda a tempada o equipo non tivo un goleador consolidado e por tanto baseou o seu gran rendemento na solidez defensiva, a lesión de Campabadal e a venta de Ignasi Miquel foron dous óbices imposibles de superar e o Lugo baixou considerablemente o seu rendemento na segunda volta, o que o inhabilitou para ser capaz de pelexar polos postos de promoción de ascenso. O debut de Pedro López, a consolidación de Escriche no primeiro equipo e a prolífica reconversión de Pita á posición de central serán detalles que favorecerán ao Lugo nun futuro e que levan indefectiblemente o selo do técnico almeriense.
Tras quedarse a un punto de igualar a máxima puntuación histórica do clube na categoría, o que sen dúbida se pode calificar como un éxito, é unha mágoa que a despedida de Francisco non sexa todo o positiva que podería selo, e isto foi provocado únicamente pola actitude do adestrador, que tras reunirse con outros equipos tendo contrato en vigor e sen agardar sequera a que rematase a tempada, dedicouse a responder con ambigüedades en rolda de prensa cando o seu futuro parecía claro que non pasaba por Lugo. Aínda así, clube e adestrador racharon o seu contrato de mutuo acordo, e agora falta por ver cal é a cantidade que isto reporta á tesourería albivermella, en principio unha cifra entre os 200.000 e os 500.000 euros. Curro Torres, perfil similar ao de Francisco e que xa formara parte da terna de candidatos durante o verán anterior, parece a estas alturas o mellor colocado para ocupar o oco que deixa libre o almeriense. Sexa quen sexa, non queda outra que desexarlle sorte, e sen dúbida vaina precisar para tratar de igualar ou superar a quen para min foi, coas súas luces e as súas sombras, o mellor adestrador que pasou por Lugo despois da saída de Quique Setién.
Foto principal: Xesús Ponte / El Progreso
O epílogo da mesma película de sempre was last modified: junio 6th, 2018 by Ramón Rivas
Anónimo 6 junio, 2018 at 15:41
Deja un comentario Cancelar
Al usar este formulario accedes al almacenamiento y gestión de tus datos por parte de esta web. *
Facebook Twitter Instagram Flickr Youtube
David Gordecho, sempre en pe
Los enviados de Tarraco a Lucus Augusti
O epílogo da mesma película de sempre
Fai un sol de carallo, Tevenet
© Lugoslavia - La actualidad del CD Lugo desde un punto de vista diferente
Utilizamos cookies propias y de terceros para mejorar nuestros servicios y mostrarte publicidad relacionada con tus preferencias mediante el análisis de tus hábitos de navegación. Si continúas navegando, consideramos que aceptas su uso. Aceptar Leer más