langs: gl gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt en ca gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl es gl es gl hu gl es gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl pt gl gl gl es es pt gl pt gl es pt es en es es pt es en pt gl es

text:
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade - UPG
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
Como non podía ser menos nunha teoría que aspiraba  a desvendar e acabar coas inxustizas e opresións do capitalismo, o marxismo, especialmente na súa formulación leninista, asumiu e teorizou sobre o dereito de autodeterminación dos pobos. E, desde logo, fíxoo non co pensamento postos exclusivamente no que eran colonias asiáticas ou africanas dos Estados europeos hexemónicos, senón nas realidades nacionais plurais de Estados imperialistas como o ruso, o austro-húngaro ou a Grande Bretaña. Atendían, pois, a problemas moi vivos e que urxían a tomar posición práctica, na contorna na que se movían os partidos que se  proclamaban socialistas, en especial durante todo primeiro terzo do século XX, e sobre todo á vista das consecuencias da primeira grande guerra. Nesta cuestión, o leninismo era radical e claro. O dereito de autodeterminación para ser real ten que significar a posibilidade de separación da nación dependente, dominada ou oprimida, do Estado que a ten aferrollada. Outra cousa é a análise e explicación que Lenín daba para comprender as causas desta aspiración das nacións sen Estado a contar con el. As forzas produtivas do capitalismo esixen os instrumentos estatais propios para desenvolver o mercado nacional e mesmo, no que non lle faltaba razón, para definir o espazo de comunicación e a relevancia do idioma propio como aglutinador e impulsor dese mercado. Nesta consideración caberían moitos matices. Porén, o único que cumpre indicar agora é que Lenin parece estar razoando máis desde a perspectiva  da instauración  dos Estados-nación no século XIX que desde a perspectiva dos movementos de liberación nacional dos pobos sen Estado, na fase plena do capitalismo imperialista. Naturalmente, non imos entrar en como foi a aplicación na práctica da teoría leninista na URSS. Emporiso non cabe dúbida de que o problema nacional ten un trato de naturalidade, no plano teórico, maior na Europa do Leste que na Occidental, e de facto a realidade dos Estados está mellor acomodada á realidade nacional.
Vaiamos logo ao que a situación de Catalunya está evidenciando. Guste ou non, é difícil non ser conscientes de o conflito catalán estar resultando o revulsivo máis revolucionario e incisivo contra un réxime anquilosado, corrupto e que, malia ser de forma pasiva, concita a desafección de amplos sectores sociais que, sobre todo no plano económico, vén as súas expectativas frustradas: hai dificultades a cada paso máis graves para unha maioría poder vivir con dignidade. O problema catalán, por máis que se teña empregado para compactar a conciencia de españolidade, está a provocar tamén desagrado e desacougo pois se evidencia que os instrumentos do Estado, xustiza, forzas de orde pública, exército, medios de comunicación, a maioría das forzas políticas e sindicais, basculan entre unha agresividade e intolerancia que desbota calquera diálogo entre iguais, co recurso á represión de todo tipo e á descualificación groseira, e unha ambigüidade inerme e acovardada que é incapaz de formular con claridade a natureza política do conflito e a inadecuación do Estado español, á súa realidade plurinacional, como unha das causas que o fai fondamente antidemocrático, corrupto e autoritario. O suposto republicanismo español comproba como o único lugar onde hai republicanismo de feito é en Cataluña. Alí a lexitimidade da monarquía borbónica está polo chan, e a pinga que se desbordou a desafección foi cando Filipe VI  na  súa ardorosa defensa da unidade de España, como patria común e indivisíbel de todos os españois, cunha soberanía única e indiscutíbel, incitou de forma  perversa aos cidadáns de Catalunya que se sentiren españois a opórense con provocación e chulería ao proceso autodeterminsta catalán, pois contarían coa protección de toda a forza do Estado. A súa intervención pública foi a mellor demostración de como se devecía pola división da sociedade catalá co recurso a factores emocionais que provocasen violencia interna, deixando claro que os cataláns favorábeis ao procés non eran españois….
Un dos estereotipos ou prexuízos máis cómodos e estendidos na opinión pública española consiste en, malia tantas evidencias en contra á luz dos acontecementos que estamos a vivir, crer, como se fose prescrición dun catecismo indiscutíbel, que o nacionalismo, nomeadamente o catalán, é cousa da burguesía, dos ricos, que atordan o pobo coas súas cantilenas. É unha cuestión de egoístas que o queren todo para si.  De analizarmos o sucedido con ponderación mínima, comprobaríamos que todo o mundo vinculado á burguesía oligopólica, o capital financeiro e industrial con sede en Catalunya, aliñouse con armas e bagaxes coas decisións represivas e autoritarias do Goberno, sendo un dos máis poderosos factores de intimidación social  para afastar o pobo da loita polo dereito a decidir o seu futuro. Non o lograron, porén axudaron decisivamente a crear un clima de desafío e crispación nos sectores que estaban á marxe do proceso, como se for  algo alleo. Se alguén pretender colocarse nunha especie de fiel da balanza para constatar feitos empíricos, sen afondar en nada, nin pronunciarse para nada sobre o dereito dun pobo a decidir libremente o seu futuro, tería que recoñecer aínda así que: o bloque soberanista representa unha alianza nacional e popular, desde a pequena e media burguesía até amplas capas populares, traballadoras, con conciencia de Cataluña ser un pobo e unha nación, con dereito a expresar a súa vontade política, contraria ao réxime monárquico actual e os poderes que o sustentan; o bloque españolista representa unha alianza da oligarquía industrial e financeira cun importante sector popular como comparsa, aproveitando o seu sentimento de españolidade encirrado, para manter o statu quo. Emporiso, do punto de vista electoral, hai unha maioría social evidente, clara, a prol dun referendo de autodeterminación, que o Estado español se nega a aceitar sequera como unha posibilidade pactada.
O sentimento de pertenza nacional, lexítimo, é unha arma moi poderosa, para ben e para mal. Para ben cando axuda a ver e comprender a unha realidade opresiva e cando aposta por facer normal o que debe ser normal: o dereito dun pobo a ser libre e a contar cos aparatos institucionais que garanten a súa existencia en todas as ordes. Para mal, cando se emprega para, en nome dun Estado centralista, autoritario e desigual, que so admite unha única nación, cando dentro del hai varias, ir en contra do pobo que aspira simplemente a ser normal,  a autogobernarse e decidir por si mesmo.  Desta incapacidade para ver que só tratando aos outros como iguais (o dominio e a superioridade é o que non se quere mudar),  pode haber un diálogo positivo e aceptábel que acabe en concordia resolutiva ou en discordia racional, provén a tendencia a atribuír aos cataláns o que o Estado español practica: exclusión e persecución do diferente, violencia, incitación ao odio e violación do Estado de dereito….A violación do que debe ser un Estado de dereito comezou xa co penoso calvario do Estatut saído do Parlament que, ademais de debidamente peneirado e rebaixado polas Cortes, foi anulado na súa virtualidade por un tribunal político, o constitucional, após ser aprobado na sede da soberanía do pobo español e, máis grave, polo pobo catalán en referendo. A forma de conducirse o Estado, desde o Goberno ao poder xudicial, e mesmo as forzas armadas e de seguridade, e os medios de comunicación públicos, así como a maioría dos privados, para reprimir e combater o dereito do pobo catalán a expresarse libremente nas urnas e aos seus dirixentes democraticamente  eleitos por intentar posibilitalo, é un exemplo de agresividade represiva descontrolada, de persecución con parcialidade manifesta, xustificada en nome de que non se pode pensar diferente nin menos expresalo en sede parlamentaria ou nas urnas, no referente á unidade de España e a soberanía. Son  realidades sagradas, tabús, que hai de quen ouse polas en cuestión coa palabra ou co voto…Así chegamos a descaradas violacións mesmo da liberdade de expresión e manifestación. Pretenden que vexamos como naturais, como se for unha consecuencia lóxica do conflito, que, mentres uns andan chuleándose coas súas bandeiras españolas e os seus berros ameazantes,  a outros se lles requisan as súas bandeiras e camisetas, simplemente por pertenceren á nación dominada, que nos crea problemas, e seren dunha cor que simboliza a solidariedade cos presos políticos realmente existentes, é dicir, cos perseguidos sen cuartel…
E agora estamos chegando á contradición interna. Lograron que, nun ambiente de euforia españolista, enviando milleiros de gardas civís a Cataluña, o orgullo español quedase restaurado. Por fin, cometeuse a valentía de impedir que as urnas falasen. Suspendeuse a autonomía e controlouse esa infecta Generalitat , que aleitaba o antiespañolismo, coa aplicación do 155: houbo eleccións, ditadas e vixiadas desde Madrid. Non saíron como se quería, agás na conformación dun compacto, amplo, pero minoritario, bloque españolista, apoiado por todos os oligarcas como unha alternativa máis adecuada que o PP para tempos tan convulsos e claros alí. A xustiza, Llarena dixit, encárgase de sentenciar quen vale e quen non, contra toda norma elemental nun Estado de Dereito, para presidente, mantendo a moitos dos eleitos e eleitas na cadea, sen xuízo nin sentencia firme de ningunha clase….Emporiso, non todo vai como querían: a xustiza en Bélxica non está polo labor de considerar que os alí exiliados cometeron rebelión ou sedición, a comezar polo presidente Puigdemont. Máis tarde un tribunal “rexional”, como despectivamente pensan aquí, dun länder alemán sentencia que tampouco ve motivos para devolver á xustiza española ao Presidente “cazado” no seu territorio de camiño a Bélxica desde Filandia, por suposta rebelión e sedición. Non vén violencia armada ou institucional por nigures, alén de, con coñecemento real, cavilar que  ten a forza é o Estado español e quen a empregou e emprega para pór as cousas no seu sitio.  Arrepía comprobar como o señor Llarena, e outros, argumentan non con dados da realidade, do que pasou, senón con hipóteses do que puider ter pasado…Algo así como se algún día un tribunal popular o xulgase a el acusándoo de conduta prevaricadora na forma de comportarse e aplicar a legalidade vixente en relación cun conflito político pacífico, argumentase que tiña en mentes de asasinar a todos os dirixentes cataláns encarcerados,  pois manifestaba un sadismo tan  irracional nas súas decisións que era como se estiver a castigar a pecadores inmundos que pretenderon violar un dogma sagrado, en contubernio co Demo.
Os resultados son paradoxais. O pobo catalán sofre, os seus dirixentes políticos son perseguidos e encarcerados. Vai ser imposíbel que o amplo bloque soberanista e todos os que están por defender o dereito a decidir poidan esquecer nunca esta experiencia política que fai irreversíbel, pase o que pase a curto prazo, o distanciamento emocional e político de España. Boa parte do pobo español é vítima dunha intoxicación que o leva a aliárense cos seus propios verdugos. Boa parte do pobo galego non quere saber;  limítase a ser servilmente seguidor das consignas de quen o espolia. O PP ve como toda a súa euforia e o seu despegue represivo desde o goberno non o favorece a el electoralmente, senón que provocou a eclosión de Cidadáns en Catalunya e a súa promoción no resto do Estado. E comeza a axexar un conflito entre o Goberno e o poder xudicial, pois os “excesos” de Llarena, mesmo darlle crédito a informes da Garda Civil sen o menor rigor por enriba dos do Ministerio de Facenda, sobre unha suposta malversación de fondos públicos pola Generalitat, indican que así até a lexitimidade do Estado é posta en cuestión mentres se é confesional  co descaro represivo. Por certo, que Estado de Dereito será un no que un corpo militarizado está acadando tal expansión funcional que vale para todo? Os “excesos” da xustiza española non pasan desapercibidos nin sequera na Unión Europea cuxos Estados, por norma xeral, estaban dispostos a mirar para outra parte na represión política contra o independentismo catalán. Por certo, a imaxe que España intentou vender do presidente Puigdemont como un delincuente, malversador, aproveitado e covarde prófugo da xustiza española, non só no callou na opinión pública da UE, senón que, en Catalunya, este home  agrandou o seu valor e admiración entre o bloque indepemdentista, e o respecto e consideración entre os non nacionalistas que recoñecen e admiten que Cataluña existe. Para min é un político hoxe inusual: fala con claridade, contundencia e verdade. Tanto que el, un europeísta convencido, non dubida en denunciar a pasividade ou indiferenza da UE perante a persecución antidemocrática que  o pobo catalán e os seus dirixentes están a padecer simplemente por intentar expresar a súa vontade política pacificamente.
Para o nacionalismo galego, para o pobo galego, esta conxuntura ofrécenos, dentro da súa negritude e tristeza, luces de esperanza. Convenzamos o noso pobo de que así non imos ben. Se outros están sendo perseguidos  con todo tipo de violencias é porque non se resignan  a desaparecer como pobo. É a opción dos galegos e galegas desaparecermos, acoutados a ser unha provincia, sen personalidade algunha propia nin vontade política manifesta, desta  España unha? Ou será, debe ser a de afirmar o noso dereito a existir con vontade política propia e conciencia de que podemos ser outra cousa, ben distinta e mellor, por nós mesmos? A dependencia é a causa dos nosos males. Vai sedo hora de que sexamos tamén máis conscientes da nosa realidade.
O orixinal atópase no dixital Terra e Tempo: http://www.terraetempo.gal/artigo.php?artigo=4961&seccion=4
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorías Elegir categoría Galiza Internacional Mocidade Social
Tributo a Moncho Reboiras no 43 aniversario do seu asasinato06/08/2018 - 12:10
V Xornadas de formación Moncho Reboiras06/08/2018 - 11:30
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela06/08/2018 - 11:11
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega18/07/2018 - 16:30
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


document_lang: gl

langs: pt gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl pt gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt en ca gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl es gl es gl hu gl es gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl pt gl gl gl es es pt gl pt gl es pt es en es es pt es en pt gl es

text:
O narcótico Sánchez - UPG
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
A saída de Mariano Raxoi do Goberno español era un imperativo, en termos democráticos, mais tamén por pura necesidade social. Mais non se trataba apenas de desaloxar do executivo a un líder concreto, con nomes e apelidos, nin tampouco a súa formación política, o Partido Popular. O imperativo era desaloxar as políticas de saqueo que a dereita españolista continuou, desenvolveu e profundou, seguindo a partitura encetada polo PSOE do artigo 135 e con obediencia aos ditados da Unión Europea. Un primeiro chanzo, necesario pero non suficiente para a verdadeira tarefa: superarmos, por vía da ruptura, o marco podre do réxime político español.
En consecuencia, é razoábel que a súa censura teña sido recibida con satisfacción e a investidura de Pedro Sánchez aberto expectativas. No entanto, o relevo, que é máis recambio que mudanza, na cabeza do executivo español non é, nin moito menos, garantía de que se vaian acometer cambios reais e efectivos. Moi ao contrario. Así o visa o compromiso, reiterado e explícito, de Sánchez de executar, sen mover unha coma, os orzamentos xerais do Estado antisociais (e antigalegos) elaborados polo PP e, sobre todo, a súa abnegación en se ratificar nos compromisos con Bruxelas. Isto é: en non se desviar un ápice da folla de ruta da austeridade, dos recortes en nome da sacrosanta contención do gasto (social).
Aliás, o inmobilismo atinxe tamén a cuestión territorial. Apenas días despois da agre competición entre Sánchez e Rivera por demostrarse cada quen máis reaccionario e máis españolista do que o outro, o novo presidente insiste na defensa totémica da Constitución española como garante da unidade de España. Destarte, o bloque do 155 que contou co activa anuencia do PSOE, cambia de ton, de maneiras, cunha máis aparente que real disposición ao diálogo. Pero diálogo de xordos, para seguir enxordecendo a berros de “España, España, España” as aspiracións de Catalunya e das restantes nacións encadradas, á forza, no Estado. Por outra parte, esa vaga chauvinista, a ofensiva brutal do españolismo que enfrontamos, desenvólvese tamén a través dun crecente autoritarismo, co recorte de liberdades e a criminalización de quen discrepa. A este respeito, que Sánchez se teña limitado a eliminar os aspectos máis controvertidos da Lei Mordaza, mais sen dicir ren da reforma regresiva do código penal, é un xiro cínico en quen só hai semanas reclamaba que se impoxuse o acatamento da Constitución e o respeito da monarquía nas tomas de posesión de cargos públicos, ou mesmo se atrevía a propoñer unha reforma da figura penal do delito de rebelión para endurecer o seu alcance e punición mesmo para situacións sen violencia.
Do PSOE certamente non hai motivo razoábel para podermos agardar algo que non sexa unha continuidade con matices. Expresábao ben a voceira de EH Bildu no debate da moción de investidura, ao sinalar que se ben PP e PSOE non son estritamente o mesmo, non son tampouco cousas moi diferentes. De facto, o groso do paquete de reformas que empurrou o saqueo antisocial e antiobreiro, e máis o proceso de recentralización do Estado, ten a sinatura conxunta de ambas as dúas patas do bipartidismo sistémico, monárquico e españolista. O PSOE poderá matizar a reforma das pensións de 2013, mais non moverá coma na de 2011 coa que atrasou a idade de xubilación aos 67, ampliou o período de cotización ou dificultou a xubilación anticipada. Poderán facer chiscadelas simbólicas en materia laboral, mais non alterará o marco precarizador que se deseñou desde o inicio da crise.
No plano nacional, Galiza seguirá tan invisíbel como até agora. Se os votos do nacionalismo catalán e vasco lograron facer valer o seu peso parlamentar para poñer o foco nas súas realidades e necesidades, o ficticio subgrupo parlamentar da Marea non foi quen nin de lograr que o seu xefe de filas lembrase a terceira “nacionalidade histórica”, status reivindicado por boca de Fernán Vello nos seus dous minutos máis de pena que de gloria. Sen peso político en Madrid e cun goberno autonómico sometido aos intereses electorais do PP, nunca como antes se sentiu a ausencia dunha voz galega propia no Congreso.
Diante deste panorama, non se pode infravalorar o efecto que a nivel sociolóxico pode suscitar o relevo na Moncloa. No sentido de que a expectativa creada, por inverosímil que (nos) poida parecer aos segmentos máis conscientizados, pode acabar por servir dun potente narcotizante que anestesie a incipiente resposta social, que nos últimos meses estaba a vigorar. Agora ábrese unha pausa, unha paréntese, onde a inercia gañará terreo ao activismo. Emporiso, a nosa tarefa non se pode limitar a visibilizar as necesidades nacionais e sociais do noso pobo, senón tamén a axirmos, en todos os niveis e ámbitos, como un motor que incentive a mobilización e sobre todo que estea en condicións de dar resposta, en termos de conflito e de alternativa, á inevitábel frustración que provocará a acción de goberno do PSOE. Porque mudan as caras, cambian as siglas, pero o poder segue a estar nas mesmas mans e ao servizo do mesmo. E cando a farsa fique descuberta, nós deberemos estar prestos e prestas para pasarmos á contraofensiva, mantendo polo momento as trincheiras en alerta, advertindo do espellismo e impedindo nin a máis mínima desmobilización.
O orixinal atópase en http://www.terraetempo.gal/artigo.php?artigo=5017&seccion=4
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorías Elegir categoría Galiza Internacional Mocidade Social
Tributo a Moncho Reboiras no 43 aniversario do seu asasinato06/08/2018 - 12:10
V Xornadas de formación Moncho Reboiras06/08/2018 - 11:30
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela06/08/2018 - 11:11
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega18/07/2018 - 16:30
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: es es

text: Comentarios en: Jornada sin resplandor para la delegación española en Río


text: Comentarios en: Méndez de Vigo, sobre los paralímpicos: “Son un gran exponente de la marca España”


text: Comentarios en: La FundaciĆ³n Deporte Integra premia a la localidad por su labor con la integraciĆ³n en el deporte


text: Comentarios en: La Fundación Zuzenak organiza dos jornadas de divulgación del deporte adaptado en dos centros de Bizkaia


text: Comentarios en: Hidalguenses convocados a Parapanamericanos


langs: gl gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl es es es es es es es es gl gl es es pt gl pt gl es pt es en es es pt es en pt gl gl es

text:
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega - UPG
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega
18/07/2018/en Galiza /por UPG
Estamos nas vésperas do Día da Patria Galega, a grande cita anual en que celebramos a festa nacional da Galiza, enfatizamos o compromiso nacionalista coa defensa dos dereitos do pobo galego e salientamos a reivindicación da soberanía. Mais o 25 de xullo é tamén a ocasión máis favorábel para que o nacionalismo, como proxecto político que encarna a vontade do noso País de actuar como nación, se dirixa ao conxunto da sociedade galega para explicar as razóns polas que é precisa unha mudanza de marco político, que saque a Galiza da dependencia e a coloque con capacidade e decidir por si propia e de construír un futuro de prosperidade e de liberdade.
Neste ano 2018, a mobilización do Día da Patria é tamén una data de conmemoración ao cumprirse 50 anos da restauración da celebración no formato actual por iniciativa do noso Partido, a UPG, que no ano 1968 chamara ao conxunto do povo galego a una concentración na Praza do Obradoiro.
Ese 25 de Xullo de 1968 a capital de Galiza amenceu tomada pola Policía Militar que tentaba impedir a celebración do Día da Patria Galega convocada pola Unión do Povo Galego. Porén, as forzas represivas do franquismo, non foron quen de evitar que os nacionalistas penduraran na entrada da Alameda compostelá unha faixa co lema “Viva Galiza ceibe e socialista” que mantivo presente a reivindicación nacionalista. A resposta policial era a reacción do réxime a intensa campaña de propaganda que a UPG desenvolveu durante as semanas previas ao longo da nación chamando a participar da mobilización patriótica e que se concretou na distribución de milleiros de follas voandeiras, redactadas e impresas en Madrid por Bautista Álvarez, que permitiron que a reivindicación chegara a cada recuncho da Patria.
Os contidos e as motivacións daquel Día da Patria Galega de 1968, recollidos naquel panfleto redactado por Bautista Álvarez e editado pola UPG, expresaban ás claras a vontade de facer do nacionalismo un movemento de masas, de que o traballo político como forma de construír poder popular non se podería limitar á acción institucional aínda que desaparecese a ditadura e, fundamentalmente, que a loita nacionalista non remataba coa caída do franquismo -que segou a vida de Moncho Reboiras en 1975 e levou ducias de nacionalistas á cadea, ao desterro e ao exilio, senón que implicaba un novo marco xurídico político que garantise unha Galiza soberana ao servizo das clases traballadoras.
E por iso que 50 anos despois seguimos facendo un chamamento  aos traballadores e traballadoras e o conxunto do pobo galego para participar masivamente na marcha do Día da Patria en Compostela que convoca o BNG, coa convicción de que o seu éxito consolidará a alternativa que vai permitir mudar as cousas no noso País
Os militantes nacionalistas que formamos parte da fronte patriótica, o Bloque Nacionalista Galego , seguemos a entender o 25 de Xullo como xornada referencial para reivindicar os nosos dereitos nacionais e seguir avanzando no camiño da autodeterminación e a independencia nacional. As motivacións que moveron os nosos devanceiros a instauraren esta data non mudaron, polo que as e os patriotas galegos seguimos a facer nosa aquela voz de orde recollida na faixa pendurada na Alameda hai catro décadas: Viva Galiza Ceibe e Socialista!
Categorías Elegir categoría Galiza Internacional Mocidade Social
Tributo a Moncho Reboiras no 43 aniversario do seu asasinato06/08/2018 - 12:10
V Xornadas de formación Moncho Reboiras06/08/2018 - 11:30
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela06/08/2018 - 11:11
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega18/07/2018 - 16:30
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT
O contexto político e o traballo que debemos enfrontar. Resolucións do Comité... Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de ...


langs: pt gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl gl pt es gl gl gl gl es es es es es es es es gl gl es es pt gl pt gl es pt es en es es pt es en pt gl gl es

text:
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela - UPG
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Fotos do XIII Congreso
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela
06/08/2018/en Internacional /por UPG
A Union do Povo Galego quere facer pública a súa máis enérxica condena do atentado sufrido onte polo presidente da República Bolivariana de Venezuela Nicolás Maduro.
Este ataque que provocou varios feridos é un paso máis nos intentos da extrema-dereita venezolana por desestabilizar Venezuela, creando unha tensión que poida desembocar nun enfrontamento armado, unha extrema-dereita alentada polo imperialismo norteamericano e que conta  coa complicidade de diversos gobernos que até este momento nin sequera se teñen pronunciado condenando o intento de asasinato dun xefe de estado elixido democraticamente.
Estamos certos de que quen até agora non foron capaces de conseguir o apoio do povo venezolano por medios pacíficos non o conseguirán tampouco empregando o terrorismo, pois a maioría dos venezolanos e venezolanas teñen demostrado repetidas veces que non queren volver atrás, e apostan por unha Venezuela Soberana na que os problemas e as discrepancias sexan tratadas por medio do diálogo e a negociación, no camiño de buscar solucións que melloren as condicións de vida da maioría da poboación.
Categorías Elegir categoría Galiza Internacional Mocidade Social
Tributo a Moncho Reboiras no 43 aniversario do seu asasinato06/08/2018 - 12:10
V Xornadas de formación Moncho Reboiras06/08/2018 - 11:30
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela06/08/2018 - 11:11
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega18/07/2018 - 16:30
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos... V Xornadas de formación Moncho Reboiras


langs: gl gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl gl gl en gl gl gl gl gl gl es es es es es es es es gl gl es es pt gl pt gl es pt es en es es pt es en pt gl pt es

text:
Manifestación-Tractorada o domingo 25 de febreiro, MINA de Touro e O Pino NON! - UPG
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Manifestación-Tractorada o domingo 25 de febreiro, MINA de Touro e O Pino NON!
23/02/2018/en Social /por UPG
A Plataforma veciñal Mina Touro O Pino Non, na que están integradas organizacións nacionalistas como a CIG e a FRUGA, convoca unha manifestación-tractorada para o próximo domingo 25 de febreiro, a partir das 12 horas da mañá con saída da antiga balsa mineira de Angumil e remate perante do concello de Touro.
A corporación internacional Atalaya Mining baixo a denominación de Cobre San Rafael SL promove un proxecto de extracción de cobre a ceo aberto, entre estes dous concellos, cunha extensión de 689 hectáreas, coa pretensión de ampliar esta superficie até chegar a un total de 122,7 quilómetros cadrados, que mesmo afectaría ao concello de Santiago de Compostela, e unha duración de 15 anos.
Este proxecto implica que durante eses 15 anos e durante as 24 horas dos 365 días de cada un deses anos teremos de aturar voaduras diarias de entre 9 e 16 toneladas de explosivos cada unha, así como a construción de 2 depósitos de residuos de estériles e 4 vertedoiros que van ocupar unhas 300 hectáreas. Un deses de depósitos, en concreto o proxectado na aldea de Arinteiro, da parroquia de Loxo, vai ser unha grande balsa de lodos con capacidade para 50 millóns de metros cúbicos.
A súa explotación afectará directamente, mediante ocupación, a unhas 500 hectáreas de terreos agrícolas e forestais, que son a base produtiva de moitas das explotacións gandeiras existentes na zona de afectación ao deixalas sen a base territorial para desenvolver a súa actividade, mas a contaminación xerada mediante a propagación do po provocado polas voaduras vai afectar tamén ás terras agrarias de toda a contorna. Isto vai provocar a destrución de centos de postos de traballo, tanto no sector primario como no de servizos, fronte ás promesas de postos de traballo, feitas pola empresa, que na súa grande maioría van ser eventuais e de baixa cualificación.
Este proxecto ten como obxectivo a extracción do cobre mediante unha mina a ceo aberto, con as consecuencias que acabamos de referir, mas o peche do ciclo produtivo e por conseguinte a obtención do valor acrecentado xerarase fora de Galiza. Na Galiza ficaremos co refugallo, a contaminación, a destrución dos nosos sectores produtivos e do medio ambiente e a riqueza emigrará para fora. Este proxecto ten todas as características para se cualificado como un claro exemplo de industria extractiva e polo tanto colonial.
Categorías Elegir categoría Galiza Internacional Mocidade Social
Tributo a Moncho Reboiras no 43 aniversario do seu asasinato06/08/2018 - 12:10
V Xornadas de formación Moncho Reboiras06/08/2018 - 11:30
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela06/08/2018 - 11:11
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega18/07/2018 - 16:30
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT
Homenaxe a Lois Obelleiro Continúan as actividades do Comité Nacional Galego Ernesto Che Guevara no...


langs: gl gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es es es es es gl gl es es pt gl pt gl es pt es en es es pt es en pt gl gl es

text:
Militantes do BNG denunciados pola Fundación Franco e familiares do ditador pola acción simbólica no Pazo de Meirás - UPG
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Militantes do BNG denunciados pola Fundación Franco e familiares do ditador pola acción simbólica no Pazo de Meirás
08/06/2018/en Galiza /por UPG
A Fundación Francisco Franco e familiares do ditador presentan unha denuncia a 19 militantes do BNG  pola acción simbólica desenvolvida a 30 de agosto de 2017 no Pazo de Meirás na imputan delitos que poderían sumar até 13 anos de prisión para cada unha,  247 para todas elas. Entre as persoas denunciadas están camaradas da UPG, entre eles o Secretario Xeral, Néstor Rego; os membros da Executiva Nacional do BNG, Bieito Lobeira e Rubén Cela; o Secretario Xeral de Galiza Nova, Alberte Fernández, e o ex Secretario Xeral da CIG, Suso Seixo. Os nacionalistas despregaran dúas faixas -unha xigante a cubrir unha das torres do pazo, co slogan “O pazo é do pobo galego”-  e outra co lema “Que nos devolvan o roubado. Franquismo Nunca Máis”   un día en que o edificio estaba aberto ao público.
A seguir reproducimos a declaración realizada polas 19 persoas denunciadas pola Fundación Francisco Franco e a familia do ditador:
No pasado 30 de agosto de 2017 un grupo de persoas, galegas e galegos demócratas, militantes nacionalistas, sindicalistas, activistas sociais, culturais, da memoria…  realizamos unha acción pacífica e simbólica, consistente en despregar dúas faixas no pazo de Meirás, co obxectivo de reclamar a intervención dos poderes públicos para recuperar un patrimonio que cremos que debe ser do pobo galego, de todas as galegas e galegos. Consideramos que era preciso tomar a iniciativa para instar as institucións públicas que realmente teñen capacidade para o facer, a abandonaren a pasividade e a actuaren para rescatar o pazo e todo o patrimonio espoliado polo ditador Francisco Franco.
Foi, como dicimos unha acción pacífica, realizada nun día de visita pública, en que a obriga dos detentadores do pazo era telo aberto ao público como corresponde a un patrimonio declarado como Ben de Interese Cultural. A acción durou aproximadamente 2 horas e todas as persoas que participamos nela abandonamos o edificio e o recinto do pazo en presenza de axentes da Garda Civil da mesa maneira pacífica, sen ningún tipo de incidente nin de dano ao patrimonio.
Cremos que o motivo da nosa acción é partillado por unha inmensa maioría da sociedade galega, que considera inxusto que se manteña este patrimonio (como tamén a Casa de Cornide e as estatuas de Abrahan e Isaac do Pórtico da Gloria) nas mans dunha familia, a do ditador Francisco Franco, que accedeu a el de maneira ilexítima, amparándose no uso e abuso do poder (tamén asumido de maneira ilícita, por medio dun golpe de Estado) e no terror contra a poboación en que se sustentou o exercicio do poder naqueles anos. Neses días, foron moitas as persoas e colectivos que se dirixiron a nós para nos apoiar e nos felicitar por unha acción que viron con simpatía e entenderon oportuna e necesaria.
De facto esta ocupación simbólica de Meirás, que tivo repercusión internacional, reactivou o debate social e político sobre a recuperación do pazo e obrigou as institucións públicas a se manifestar e a actuar máis decididamente ou comezar a facelo, segundo os casos. É notorio que mesmo o Partido Popular, que nunca  manifestara ningún interese polo patrimonio espoliado polos Franco, tivo que asumir -sequera formalmente- no Parlamento da Galiza o obxectivo de recuperar Meirás para o pobo galego.
Así pois, todas as persoas que participamos nesa acción sentímonos lexitimamente orgullosas de ter asumido unha iniciativa que cumpriu plenamente o obxectivo de reforzar a demanda social de rescatar para o patrimonio público, de todas e todos, os bens espoliados polos Franco.
Pois ben, vimos de ter coñecemento, a partir dunha notificación xudicial do Xulgado de Betanzos, de que 19 persoas fomos denunciadas pola Fundación Nacional Francisco Franco, Carmen Franco Polo e José Cristóbal Martínez-Bordiu Franco, neto do ditador. Os delitos de que nos acusan son os de VIOLACIÓN DE MORADA, co agravante de violencia ou intimidación, que segundo o Código Penal español está penado con prisión de 1 a 4 anos; DELITO CONTRA O HONOR con publicidade, penado con 6 meses a 2 anos ou multa de 12 a 24 meses; DANOS, na modalidade agravada, penado con prisión de 1 a 3 anos e multa de 12 a 24 meses; e DELITO DE ODIO,  penado con prisión de 1 a 4 anos e multa de 6 a 12 meses.
Reparemos en que os delitos de que somos acusados por unha Fundación que realiza apoloxía do fascismo e pola filla e neto do ditador suman, no mínimo, 3 anos e 6 meses e poderían chegar até os 13 anos de prisión para cada unha das persoas denunciadas, para alén de multa nunha cantidade indeterminada. Estamos a falar de que, para todos nós, poderíamos sumar até 247 anos de prisión e por volta de medio millón de euros de multa.
Loxicamente, esperamos que isto non sexa así. Achamos que unha actuación como esta é unha verdadeira barbaridade do punto de vista tanto político canto xurídico. Politicamente resulta absolutamente lacerante -e sorprendente para calquera persoa simplemente demócrata que viva noutras latitudes diferentes das do Estado español- que os bens espoliados polo ditador continúen nas mans da súa familia e non tivesen pasado ao patrimonio público no final da ditadura. É unha cuestión que vai alén do valor real, mesmo patrimonial, deses bens, para alcanzar simbolicamente unha dimensión política excepcional.
Achamos que a continuidade desas propiedades na familia Franco simboliza magnificamente a continuidade das estruturas de poder real da ditadura -quer no ámbito económico, no xudicial, no mediático e mesmo en moitos aspectos no político- que foron herdadas polo réxime de 78 aínda vigorante e que produciron unha democracia de moi baixa calidade que fai que, 40 anos despois, no Estado español se continúe perseguindo a liberdade de expresión e encarcerando persoas polas súas opinións e polas súas ideas políticas.
Mais é especialmente lacerante para as vítimas do franquismo, aínda non restituídas na súa dignidade individual e colectiva polo Estado. Lembremos que estamos a falar dunha actuación criminal, dun golpe de estado que provocou millares de mortos na Galiza, unha guerra de tres anos e unha ditadura brutal que cerceou a liberdade e os dereitos no Estado español durante 40 anos. Rescatar o Pazo de Meirás, a Casa de Cornide e as estatuas do Pórtico da Gloria é, nesa medida, unha incontornábel exixencia democrática e unha maneira de facer xustiza ás vítimas directas do espolio e á totalidade de vítimas do franquismo. É, por tanto, tamén unha magnífica forma de restituír a memoria democrática e a dignidade colectiva.
Mais, como diciamos, tamén achamos a acusación unha barbaridade do punto de vista xurídico. Queremos remarcar algunhas cuestións ben evidentes. Primeiro, a acción simbólica foi levada a cabo nun día previsto como de visita, polo que dificilmente poderá considerarse violación de morada entrar nun edificio que ese día está aberto ao público. Non houbo, aliás, ningún tipo de violencia, como ficou constatado mesmo polos medios de comunicación alí presentes. Foi, insistimos unha acción pacífica e simbólica.
Segundo, durante o transcurso da acción non se produciu ningún dano. Unha parte do grupo despregou unha faixa no exterior do edificio en canto outra nos limitamos a subir directamente á torre para despregar unha segunda faixa e baixamos de alí escoltados por axentes da Garda Civil até o exterior do recinto.
Terceiro, resulta no mínimo irónico que unha Fundación que se dedica a realizar apoloxía do fascismo e da ditadura (para máis vergoña democrática, con diñeiro público atribuído polo Goberno español) e que nos días previos á acción manifestou publicamente que o seu obxectivo coas visitas era  ‘exaltar’ a figura do ditador acuse persoas demócratas dun delito de odio ou de atentado contra o honor. É o mundo ao revés. Achamos que politicamente isto non merece máis comentario.
Así pois, entendemos que as acusacións feitas carecen de fundamento e esperamos que finalmente a acción realizada sexa considerada como o que realmente foi: un acto pacífico e democrático para expresar e defender unha posición que sabemos compartida por todas as persoas demócratas deste país. Un acto, en definitiva, que debe ser entendido dentro do exercicio democrático da liberdade de expresión.
Con todo, consideramos preocupante que unha fundación que, polos seus obxectivos de realizar apoloxía do fascismo e da ditadura, non debería existir -que non podería existir legalmente en ningún outro Estado europeo- e a familia do ditador que se aproveita e beneficia do botín de guerra, realicen acusacións tan graves e infundadas.
Para nós é claro que isto só se pode entender no contexto político e xudicial que viñemos vivindo nestes anos, en que a elite política e económica se sabe amparada e protexida por unha administración de xustiza que non foi democratizada no fin da ditadura e que tivo plena liberdade para se reproducir nas mesmas chaves ideolóxicas. Moitas decisións xudiciais e sentenzas que levamos vivido nos últimos tempos, claramente contra a liberdade de expresión e de opinión, foron certificando que a xustiza no Estado español nin é ‘igual para todos’ -como sempre predican-, nin é independente e que cando é preciso actúa ao ditado dos intereses do réxime.
O noso compromiso político con este País  -o mesmo que nos moveu á acción simbólica de Meirás- lévamos a denunciar esta situación e a traballar para mudala. Como nacionalistas sabemos que a única maneira de aspirarmos na Galiza a unha sociedade realmente democrática e a unha xustiza independente e xusta é por medio dunha ruptura democrática co réxime español de 78 e dun proceso constituínte no noso País que permita construír unha nación soberana, xusta, igualitaria e libre. Mais tamén cremos que é posíbel ir actuando no presente inmediato para comezar a mudar as cousas en sentido positivo e democratizador.
É por iso que aproveitamos esta comparecencia para exixir do goberno español a inmediata derrogación da lexislación que coarta dereitos e liberdades públicas tales como a liberdade de expresión, de opinión e de manifestación -particularmente a Lei de Seguranza Cidadá ou Lei da Mordaza-; que sexan liberadas todas as persoas inxustamente procesadas, condenadas ou encarceradas por motivos políticos e que se poña fin á represión da discrepancia e da disidencia.  Aínda sabendo que iso non é suficiente, cremos que é o mínimo que se debe facer por hixiene democrática.
Por último, queremos reiterar o noso orgullo por termos contribuído con esta acción a reactivar socialmente a demanda de devolución do Pazo e a colocala na axenda política nestes meses. Mais tamén o noso compromiso cunha loita que continúa sendo xusta e necesaria e que só finalizará cando todo o patrimonio espoliado sexa rescatado para o conxunto do pobo galego. Os slogans que ese día despregamos en Meirás seguen tendo plena vixencia: “O pazo é do pobo galego”. “Que nos devolvan o roubado”. Franquismo, Nunca Máis!”
Da mesma forma, queremos solicitar o apoio de todas as persoas, colectivos e institucións que, como nós, achen esta acusación inxusta e inadmisíbel. E non xa como mostra de solidariedade ás 19 persoas acusadas, senón como un acto necesario en defensa da democracia. Sabemos que nesta cuestión calquera persoa simplemente demócrata se sente interpelada, pois non é normal que á altura de 2018 haxa que continuar a ser anti-franquista. É claro que a acción xudicial que teremos que enfrontar e o seu resultado dirá moito da saúde democrática deste País. Nós esperamos que, fronte ao franquismo nominal e sociolóxico que se acha detrás da denuncia contra nós, acabe triunfando a xustiza e a democracia.
Categorías Elegir categoría Galiza Internacional Mocidade Social
Tributo a Moncho Reboiras no 43 aniversario do seu asasinato06/08/2018 - 12:10
V Xornadas de formación Moncho Reboiras06/08/2018 - 11:30
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela06/08/2018 - 11:11
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega18/07/2018 - 16:30
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT
Non á mina de Touro. Manifestación nacional o domingo 10 de xuño A mudanza que a Galiza precisa: romper a dependencia, asumir e exercer a so...


langs: gl gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl es es es es es es es es gl gl es es pt gl pt gl es pt es en es es pt es en pt gl gl es

text:
Condenar o masacre. Defender a liberdade do povo palestino - UPG
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Condenar o masacre. Defender a liberdade do povo palestino
21/05/2018/en Internacional /por UPG
O pasado 14 de maio o estado de Israel celebrou o 70 aniversario da súa creación con un novo masacre sobre o povo palestino, un masacre que ten provocado nos últimos días máis de 100 mortes e perto de 3000 feridos,  diante da pasividade da maioría dunha comunidade internacional que non fai nada para parar un auténtico xenocidio Unha pasividade que verdadeiramente é complicidade co sionismo e co seu protector, o imperialismo norteamericano que ten dado un novo paso na provocación ao abrir nese mesmo día a súa embaixada en Xerusalén.
Nestes 70 anos de existencia do estado israelí comprobamos como quen se envolveu na bandeira do holocausto para xustificar a súa existencia, ten empregado todos os medios ao seu alcance co obxectivo de exterminar outro povo,  o povo palestino. desde a expulsión de 750.000 palestinos e palestinas das súas casas no ano 1948 teñen sido múltiples as atrocidades cometidas, ocupado de xeito ilegal territorio por medio de colonos, asasinado civís, asaltando campos de refuxiados…, e hoxe manteñen nos cárceres a máis de 6000 presos políticos.
A escalada agresiva dos últimos tempos, e os graves feitos acontecidos nos últimos días, precisan dunha resposta contundente e non de lamentacións, que só serven para agachar a complicidade e a submisión dos gobernos occidentais, diante dun estado que vén demostrando desde a súa creación que a única paz na que cree é na chamada paz dos cemiterios. O incumprimento de todas as resolucións das Nacións Unidas, os ataques a outros estados soberanos, e as operacións encubertas dos seus servizos de intelixencia  demostran que estamos diante dun estado criminal. Por iso a denuncia debe ir unida ao boicot a calquera tipo de actuación que poida favorecer os intereses de Israel ou branquear a súa imaxe.
A defensa do dereito do povo palestino a construír o seu futuro nun estado independente nas fronteiras anteriores a 1967, con capital en Xerusalén, é a defensa da liberdade de todos os povos e dunha orde internacional máis xusta.
O nacionalismo galego que mantén desde hai décadas unha profunda irmandade con palestina e coas organizacións políticas, sindicais e sociais palestinasdebe intensificar o labor solidario e internacionalista, sendo partícipe da organización de todos os actos de denuncia do masacre que está a cometer Israel e divulgando en Galiza a realidade da vida do povo mártir palestino.
Categorías Elegir categoría Galiza Internacional Mocidade Social
Tributo a Moncho Reboiras no 43 aniversario do seu asasinato06/08/2018 - 12:10
V Xornadas de formación Moncho Reboiras06/08/2018 - 11:30
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela06/08/2018 - 11:11
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega18/07/2018 - 16:30
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT
A UPG xunto con máis de sesenta partidos comunistas e obreiros de todo o mundo... A UPG parabeniza Nicolas Maduro polo triunfo nas eleccións presidenciais


langs: gl gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt en ca gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl es gl es gl hu gl es gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl pt gl gl gl es es pt gl pt gl es pt es en es es pt es en pt gl es

text:
Compromiso militante, activismo, para que? - UPG
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A neutralidade non é posible, nunca. Non existe nos medios de comunicación e non existe no sistema xudicial do estado español nin nas forzas da orde, nin no sistema educativo. Se che venden algo como neutro ou inocuo, mellor bota a correr ou polo menos pénsao dúas veces. Hoxe espállase con máis facilidade que nunca o discurso do “non mollarse”, do “manterse á marxe” do individualismo, do “bah, podiamos estar peor”. En definitiva, o discurso da anestesia permanente xeneralizada para que ninguén cuestione o sistema que nos tocou vivir. Forma parte da “esquizofrenia” social, que tamén podemos chamar contradicións, de que moitas persoas votan a opcións políticas que saben con certeza que non defenden os nosos intereses senón que máis ben atentan contra os nosos dereitos fundamentais, afectando negativamente no noso día a día.
E parece mentira que isto ocorra precisamente nestes días, nunha época na que estamos expostas a unha cantidade de información sen precedentes. Non é de estrañar, non obstante, se temos en conta que realmente o que estamos é sobreexpostos a demasiada información en cantidade pero extremadamente pobre en calidade. Neste aturullamento que sufrimos é máis fácil que nunca sucumbir e caer na propaganda sistémica que nos bombardea por tódolos medios, desde a televisión ata as redes sociais, e mesmo nos círculos máis próximos.
Agora máis que nunca, se queremos unha sociedade máis libre, onde a explotación quede nos libros de historia e onde o noso país poida desenvolver as súas potencialidades sen atrancos, só hai un camiño: o da organización e a loita. É por iso vital seguir a promover e reforzar o tecido social autoorganizado na Galiza, como única vía para acadar a independencia nacional, e polo tanto a nosa soberanía, e será a organización e o compromiso militante da mocidade de hoxe o que marcará a diferenza á hora de exercer unha oposición real ó réxime do 78 e o imperialismo do século XXI.
E si, é certo que a mocidade é especialmente permeable ó discurso do sistema e a tendencia á desmobilización alcanza límites preocupantes. Vendéronnos a idea de que “a política non mola”, ou si que mola pero só se se pode facer a través duns cantos “gústames” de facebook e quizais algunha mobilización (que esixa pouco traballo) de vez en cando para vermos que “non estamos sós” e “xa está todo feito”, como aconteceu no pasado 8 de marzo. Moitas persoas, dunha convocatoria cun papel difícil de delimitar pero sen dúbida determinante dos medios, saíron satisfeitas coa idea de que as reivindicacións do feminismo están practicamente logradas e que a igualdade real se acadara aí nesas fotos de prazas ateigadas de mulleres na rúa. As mobilizacións foron, sen dúbida, masivas e mostra de que algo se está a mover, pero non servirán de moito se non veñen acompañadas pola loita diaria, que, desde logo, é moito máis complexa e dura, non queda tan ben nas fotos que partillamos nas redes sociais, e non chega cun marxismo-leninismo de postureo – desculpádeme a aberración, por favor.
Como mocidade, o compromiso activista coas causas xustas non só contribúe á transformación da sociedade, senón que nos enriquece substancialmente como persoas e forma parte da nosa aprendizaxe individual e colectiva. Mediante el adquirimos responsabilidades, ferramentas e competencias para o noso desenvolvemento persoal e político. Isto aplícase tanto no ámbito estudantil, coma no xuvenil, o sindical, o partidario, e mesmo nas institucións. Por non esquecer o asociacionismo, ferramenta esencial para a actuación directa na sociedade pola capacidade que ten para influír en sectores determinados da poboación. Aquí entra o asociacionismo cultural, deportivo, veciñal, etc., ou calquera tipo de colectivo que organice traballo en beneficio do pobo e teza redes de activismo social. Este tipo de traballo é tamén o que desde o nacionalismo galego se ten promovido como prioritario en tódolos ámbitos, e que constitúe unha das bases da nosa actividade política.
Claro que todo isto é moito máis complexo e dá moito máis choio ca facer “política de sofá” ou de redes sociais. Tampouco abonda limitarse a campañas electorais se non as acompaña o traballo diario nas rúas e en tódolos ámbitos da vida pública. A política, cando se fai en serio, é un traballo moi duro e esixe sacrificio. Mais é o único camiño para transformar a realidade.
Por isto, ante a onda propagandística que nos intenta convencer de que pertencer a unha organización política é algo do que debemos sentir vergoña, que a militancia “non mola”, que antes se manifestaba nun simple “organizarse é unha perda de tempo” e que agora se reconverteu coa chamada nova política nunha especie de “necesitamos outras formas de actuación política, espontáneas e que partan da xente” esquecendo que a organización é clave para que calquera transformación social real sexa posible, nós damos a cara. Opoñémonos a este discurso oficial neoliberal que nos mete unha actitude individualista polos ollos, onde calquera tipo de acción colectiva é desprezable e prexudicial para o desenvolvemento e a expansión do sistema, opoñémonos a este posmodernismo “neutral” que canaliza tódalas carraxes coma quen lle dá un caramelo a unha crianza para que esqueza o que realmente lle preocupa.
Mentres no mundo continúa o avance do capitalismo, o imperialismo, o colonialismo, as guerras, a sofisticación da explotación laboral, o machismo, as discriminacións contra as persoas LGTB, o racismo, a propaganda sistémica que conduce ó individualismo para que quedemos sentadiños na casa e non fagamos nada, e mentres continúa tamén a imposición do discurso do odio como ferramenta para coartar a liberdade de expresión e para discriminar a grupos marxinados, e como forma de oprimir aínda máis as nacións sen estado como estamos vendo dunha forma cada vez máis clara desde os últimos acontecementos en Catalunya, é nas loitas colectivas e organizadas que florecen as mellores e máis elevadas características do ser humano.
Neste contexto ningún logro, por pequeno que sexa, é insignificante se responde ós intereses do pobo. Todo conta, desde a mellora da calefacción nun centro de ensino, pasando polo aumento dos horarios dunha liña de autobús ata a mellora das condicións salariais nunha empresa. É estar non só ó lado da clase traballadora galega, senón nela. Contacto continuo en cada colada, en cada reparto, en cada reunión para escoitamos as problemáticas nas empresas, en cada xuntanza coa mocidade dun concello, en cada proposta que levamos ás institucións, en cada actividade organizada, en cada texto que editamos.
E, deste xeito, non caracterizándome eu nunca por un gran amor á humanidade (eiva que compatibilizo como podo con ser comunista), non podo deixar de recoñecer que a sociedade, tan caótica e contraditoria como é, cando se organiza é capaz de facer cousas grandes. E só por iso (que non é pouco) calquera sacrificio paga a pena.
O Orixinal atópase no dixital Terra e Tempo: http://www.terraetempo.gal/artigo.php?artigo=4934&seccion=4
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorías Elegir categoría Galiza Internacional Mocidade Social
Tributo a Moncho Reboiras no 43 aniversario do seu asasinato06/08/2018 - 12:10
V Xornadas de formación Moncho Reboiras06/08/2018 - 11:30
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela06/08/2018 - 11:11
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega18/07/2018 - 16:30
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: gl es

text: Comentarios en: Aditivos Libres de PVC


langs: gl gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt en ca gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl es gl es gl hu gl es gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl pt gl gl gl es es pt gl pt gl es pt es en es es pt es en pt gl es

text:
A mocidade a camiño da independencia - UPG
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
A mocidade a camiño da independencia
Discurso de Néstor Rego, Secretario Xeral da UPG, na sesión de clausura do XVII Congreso da UMG.
Camaradas, amigas e amigos:
Quero, antes do máis, en nome do Comité Central do Partido e do meu propio, parabenizar a UMG por esta exitosa xornada de debates e polas decisións e resolucións adoptadas que teño a certeza de que servirán para manter o rumbo certo e para a mocidade comunista galega contribuír de maneira decisiva para o avance do nacionalismo e do proceso de liberanción nacional e social da Galiza. Parabenizar tamén o novo Comité Nacional e o Secretario Xeral eleito, Paulo Ríos, que teñen por diante o importante desafío de dirixir con acerto a organización nos próximos anos. E por último, recoñecer o valiosísimo traballo desenvolvido polo anterior Comité Nacional, con Adrián Bravo á frente, en momentos especialmente complexos para a UMG e para o conxunto do nacionalismo, que, sen dúbida, supuxo un impulso esencial para chegarmos até aquí.
A Unión da Mocidade Galega vén de conmemorar hai uns meses o 40 aniversario da fundación, naqueles días difíciles e esperanzadores de 1977. Hoxe, case 41 anos despois, a UMG pode ollar para atrás co lexítimo orgullo do inmenso labor realizado e de ter incorporado, ano após ano e até hoxe mesmo, centenas de mozas e mozos chamados a ser militantes activos, cadros políticos e dirixentes da causa da Revolución Galega. A UMG é hoxe unha organización viva, cos seus acertos e cos seus erros, cos seus éxitos e coas súas dificultades. Mais non debemos esquecer que se os éxitos encoraxan a continuar e permiten avanzar, é das dificultades que máis se aprende, e a determinación e a capacidade de superalas tempera o carácter revolucionario da organización e da súa militancia.
Tivestes -tivemos- importantes leccións neste sentido nos últimos tempos. Experiencias que nos impelen a reflectir, a debater e a actuar para corrixir todo o que deba ser corrixido e tamén para nos reafirmar nunha orientación política patriótica que é a única que pode levar o noso povo á vitoria. Non esquezamos que estamos chamados -e cando digo nós non me refiro apenas ao noso Partido nin ao nacionalismo, senón ao povo galego- a realizar a proeza histórica de romper as cadeas da dependencia e de conquistar a liberdade. Por iso se, como dicía, esta organización pode deitar o ollar para atrás con orgullo, mesmo sabendo que é inxente o traballo que fica por facer, pode ollar con confianza o futuro desde a certeza de que este Partido non deixará, nunca, de loitar pola liberdade da nosa Patria até a termos conquistado.
En todo o caso, como non pretendo que esta intervención resulte excesivamente longa mais tampouco estritamente protocolaria, quero determe brevemente en algúns aspectos que fixeron parte das vosas reflexións neste debate congresual e que acho importantes. Son reflexións, algunhas delas, que temos feito en moitas ocasións no Partido -por acaso aínda no último Congreso realizado tamén aquí en Pontevedra- mais que convén sempre actualizar.
O lema deste voso XVII Congreso, ‘Organizando a Revolución, liberando a Patria Galega’, dános a chave de cales son para nós as tarefas esenciais e de como traballar para realizalas. O obxectivo que temos por diante, a revolución que temos que organizar non é aínda a revolución socialista, mais a Revolución Galega, a revolución nacional democrática e popular que torne a Galiza nunha nación libre e soberana. É non é un obxectivo menor, moi ao contrario, é unha tarefa inmensa que hoxe mesmo parece colosal, mais que seremos capaces de realizar. E tende a certeza de que cando o logremos, non só teremos escrito unha páxina brillante na historia do noso povo, senón tamén na da historia da humanidade, na da loita pola liberdade en toda a parte. Teremos contribuído desde o noso País para crear un mundo novo e mellor, de povos libres e de mulleres e homes libres.
O noso Partido vén dunha tradición nacionalista xa centenaria de loita por unha Galiza libre. A súa fundación en 1964 respondeu fundamentalmente á necesidade de recuperar o nacionalismo organizado e actuante politicamente após a deserción dos que tiñan a obriga de manter o facho que ergueran Castelao e Bóveda. Iso si, fíxoo desde unha perspectiva nova, marxista, que implicou unha análise materialista da realidade, da conformación da nación galega e da súa situación colonial e, en consecuencia, tamén a articulación dunha alternativa de nacionalismo popular, vinculado directamente á clase traballadora e ás clases populares galegas e de matriz anti-imperialista. Supuxo, por tanto, un salto cualitativo que tamén viraría en cuantitativo, até conformar un nacionalismo que ten unha sólida expresión política e unha forte implantación entre a clase traballadora, especialmente a través da Confederación Intersindical Galega, hoxe xa a primeira central sindical deste País.
Así pois, se como Partido Comunista Patriótico o noso obxectivo final é o socialismo, a nosa tarefa inmediata é a conquista da independedencia nacional da Galiza. Primeiro, porque somos patriotas, galegas e galegos que amamos o noso País e non podemos permanecer impasíbeis diante da negación e da opresión, nin tampouco frente ás consecuencias sociais que acarreta para a nosa xente, para as clases populares galegas. Mais tamén porque a experiencia histórica nos indica que nunha nación colonizada como a nosa a construción dunha sociedade socialista pasa necesariamente por romper previamente a dependencia e exercer a soberanía.
E este obxectivo implica inexorabelmente priorizar na teoría e na práctica a auto-organización do povo galego e, ao mesmo tempo, estabelecer as alianzas políticas no plano nacional. O frentismo que sempre defendeu o noso Partido, ten precisamente ese sentido: organizar o noso povo, da forma máis ampla e plural posíbel, de modo a acumular forzas para a conquista da soberanía. Se unha nación aspirar a ser libre, ten que comezar por actuar politicamente con plena liberdade. E isto, que xa o sabían os homes e mulleres que hai 100 anos participaron na Asemblea Nacionalista de Lugo, parecen esquecelo algúns que se din nacionalistas ou independentistas e, no entanto, traballan para forzas políticas españolas que se opoñen na práctica ao exercicio do dereito á autodeterminación das nacións que aínda facemos parte do Estado español. Aquí, como na vida, máis importante que o que se predica é o que se practica. Se non houber coherencia entre unha cousa e outra estamos claramente diante dunha fraude política.
Quero referirme tamén á relación que debe existir entre teoría e práctica política e á necesaria coherencia entre ambas. Cantas veces temos a sensación de que hai persoas que falan para se sentiren satisfeitas consigo propias sen se preocuparen, no entanto, de que as súas posición e o seu traballo teñan utilidade política práctica? Forménomos e reafirmémonos na nosa ideoloxía, mais sempre evitando caer en ideoloxismos estériles que poden lastrar o noso traballo e o avance do movemento nacionalista.
Na historia do movemento revolucionario internacional foi esta unha tentación constante contra a que xa no seu día advertiu Lenin e que nós sempre procuramos afastar da nosa práctica política. O noso Partido nunca empregou o marxismo-leninismo de forma dogmática senón, -por certo, na mellor tradición marxista revolucionaria-, como ferramenta de análise e guía para a acción. Non adianta repetir doutrinariamente consignas como se fosen mantras. É preciso conectar cos problemas e as aspiracións do povo, no voso caso especialmente da mocidade e do estudantado, e darlles orientación política e forma organizada. Non é máis revolucionario quen lanza a consigna aparentemente máis radical, senón quen é capaz de analizar correctamente a situación e de axir para encamiñar acertadamente os conflitos, crear conciencia e incorporar novas persoas á organización e á causa do nacionalismo.
Mais para iso, camaradas, é premisa básica termos capacidade de iniciativa e vontade de traballar entre as masas, algo que nunca faltou nin falta na militancia da UMG. Debemos analizar, debater, acordar, mais despois actuar con decisión. Sen medo a nos enganar, pois é ben coñecido que só quen non actúa non se equivoca. Confiemos sempre na intelixencia colectiva e na nosa capacidade para trasladar as nosas razóns, para argumentar e para convencer a mocidade e o estudantado galego con que traballamos. Só quen non ten a razón do seu lado emprega a descalificación fácil, que non serve para convencer ninguén, moi ao contrario. Nunca foi esa a nosa práctica. A nós sóbrannos as razóns e tamén a capacidade de as defender con convicción.
Por último, quero abordar con clareza como debemos entender o noso papel do movemento nacionalista, alén de críticas interesadas e infundadas -tamén para evitar as que puideren estar fundamentadas- e para alén do tópico caricaruresco de que somos o ‘partido-guía’. Nada semellante está escrito nin hai -non houbo nunca- no nacionalismo funcións predeterminadas para ninguén.
Participamos, con outros moitos compañeiros e compañeiras, dun amplo movemento nacionalista plural e diverso que temos, iso sí, contribuído de maneira decisiva a impulsar desde hai cincuenta anos, quer na súa expresión política quer na súa vertente sindical e social, e diso podemos sentirnos orgullosos. Dito isto, o noso papel no movemento depende en exclusiva de nós propios e do noso traballo. Aspiramos lexitimamente a ser referentes pola corrección das nosas análises, polo acertado das nosas posicións, polo noso compromiso e capacidade de traballo, pola entrega da nosa militancia, pola coherencia, pola determinación con que abordamos as tarefas e os obxectivos políticos… Enfín, por todos ese valores que debemos sempre buscar e que fan que un movemento revolucionario poida avanzar socialmente. Así pois, a nosa preocupación permanente debe ser a de nos situar na vangarda por mérito propio, pola nosa actuación, non por ningún tipo de determinismo que non corresponde coa realidade.
Aliás, a defensa firme das nosas posicións debe ser feita sempre desde a humildade e o compañeirismo franco. Podemos equivocarnos, claro, mais esforzarémonos sempre por tentar acertar e por achegar propostas útiles e traballo práctico, avaliando e valorizando con igual criterio os nosos contributos e os de outros compañeiros e compañeiras con que compartillamos militancia nacionalista. Sabemos, ademais, que a norma á que antes fixen referencia de que os debates se gañan con argumentos e non con descualificacións é especialmente importante nos espazos unitarios en que participamos con outros compañeiros e compañeiras. O respecto non está nunca desavindo coa firmeza das conviccións e a determinación para defendelas.
Amigas e amigos, camaradas, vides de actualizar as vosas análises e de pór ao día propostas e liñas e métodos de traballo para afrontar os próximos anos nun contexto complexo mais en que tamén aspiramos a reforzar o movento estudantil e xuvenil e o conxunto do movemento nacionalista. Teño a certeza de que os vosos traballos serán útiles para os obxectivos marcados. Mellorar a formación e o funcionamento da mocidade partidaria, aumentar a capacidade de inflencia política, reforzar a autoorganización do estudantado e da mocidade, contribuír máis activamente para o avance de Galiza Nova… todos eles son desafíos dos próximos tempos que entre todos seremos capaces de enfrontar con éxito. Tende a certeza de que nese camiño teredes sempre todo o apoio do Partido.
Mais a Unión do Povo Galego tamén vos quere pedir hoxe algo. Mantédevos sempre firmes no voso compromiso patriótico e revolucionario, traballade cada día como se a Revolución fose a acontecer mañá, mais persistide sempre e non perdades nunca a alegria e o entusiasmo que vos caracteriza. A lealdade á causa da independencia nacional da Galiza e do socialismo é a chave para triunfar. Nas vosas mans está que o soño dunha Galiza libre sexa máis cedo do que tarde unha realidade.
Viva a Unión da Mocidade Galega!
Viva a Unión do Povo Galego!
Viva Galiza ceibe e socialista!
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorías Elegir categoría Galiza Internacional Mocidade Social
Tributo a Moncho Reboiras no 43 aniversario do seu asasinato06/08/2018 - 12:10
V Xornadas de formación Moncho Reboiras06/08/2018 - 11:30
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela06/08/2018 - 11:11
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega18/07/2018 - 16:30
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl fr gl gl fr it it it fr it it es gl es es pt gl pt gl es pt es en es es pt es en pt gl es

text:
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Fotos do XIII Congreso
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Terra e Tempo (1965 a 1969)
Presentamos os 5 primeiros números do Terra e Tempo. Os dous primeiros, numerados como 1 e 5 e ambos datados en 1965, imprimironse en México. Están feitos en “papel biblia”, isto é, papel de moi pouca gramaxe -semellante ao papel cebola- co obxectivo de ser máis doado o seu transporte e a súa introdución clandestina en Galiza. Boa parte da edición do “nº 5″(1965) -debido a unha infiltración policial- non chegou ao seu destino na Galiza, sen embargo si foi espallado por América Latina, razón pola que hai que considerala unha edición oficial do Terra e Tempo. Ese semella ser o motivo de que o seguinte número, editado en Caracas por Celso Emilio Ferreiro, tamén leve o número “5”. Efectivamente, os seguintes números, o 5 (1966) e o 8 (1967) xa foron editados en Venezuela cun tamaño distinto respecto dos mexicanos mais con características comúns entre eles. O seguinte número -que debemos datar no ano 1969- é un número cunha función claramente política entendida como de fixación da bagaxe doutrinal da UPG até a data.
Categorías Elegir categoría Galiza Internacional Mocidade Social
Tributo a Moncho Reboiras no 43 aniversario do seu asasinato06/08/2018 - 12:10
V Xornadas de formación Moncho Reboiras06/08/2018 - 11:30
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela06/08/2018 - 11:11
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega18/07/2018 - 16:30
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: es gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es pt es en es es pt es en pt gl es

text:
Políticas de Cookies - UPG
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Advírtese á usuaria que esta páxina web pode empregar cookies. As cookies son pequenos ficheiros de datos que se xeran no ordenador da usuaria e que permiten que sexa a propia usuaria a que almacene a información que xera a súa actividade na rede. As cookies permiten a una páxina web almacenar e recuperar información sobre os hábitos de navegación dun usuario ou do seu equipo e, dependendo da información que conteñan e da forma en que utilice o seu equipo, poden empregarse para recoñecer ao usuario.
Este sitio web pode empregar as seguintes cookies:
As cookies de sesión son memorizadas e unicamente teñen validez temporal. Estas cookies non gravan de forma permanente ningunha información no disco duro do seu ordenador.
O obxectivo principal das cookies de navegación é evitar ofrecerlles recomendacións non afíns aos seus intereses e ofrecerlles propostas comerciais dirixidas e personalizadas.
Estas cookies de navegación basean a súa utilidade no seguimento temporal da navegación por Internet. A usuaria ten a posibilidade de eliminar este tipo de cookies antes de iniciar a navegación por outras páxinas do sitio web.
As cookies estatísticas permiten coñecer a seguinte información:
· A data e a hora da última vez que a usuaria visitou o noso sitio web.
· O acceso aos contidos que a usuaria escolleu na súa última visita ao noso sitio web.
Para realizar as estatísticas de uso do noso sitio web empregamos ferramentas estatísticas cun alcance limitado ás funcións descritas no paragrafo anterior e coa finalidade de coñecer o nivel de recorrencia das nosas visitantes e os contidos que resultan máis interesantes. Deste xeito podemos concentrar os nosos esforzos en mellorar as áreas máis visitadas e facer que a usuaria atope máis facilmente o que busca.
O sitio web pode empregar a información da súa visita para realizar avaliacións e cálculos estatísticos sobre datos anónimos, así como para garantir a continuidade do servizo ou para realizar melloras nos seus sitios web. Dita información non será empregada para ningunha outra finalidade.
En determinadas ocasións podemos ofrecer a través da nosa páxina web contidos de terceiros (por exemplo vídeos inseridos en YouTube ou servizos análogos). Estes terceiros poden instalar cookies que escapan do noso control.
Sen prexuízo do anterior, a usuaria ten a posibilidade de configurar o seu navegador para ser avisado da recepción de cookies e para impedir a súa instalación no seu equipo. Porén, a desactivación das cookies pode afectar ao correcto funcionamento de determinadas seccións da páxina web.
Por favor, consulte as instrucións e manuais do seu navegador para ampliar esta información:
· Se emprega Microsoft Internet Explorer, na opción de menú Ferramentas seleccionando Opcións de Internet e accedendo a Privacidade.
· Se emprega Firefox para Mac na opción de menú Preferencias, seleccionando Privacidade, accedendo ao apartado Mostrar Cookies, e para Windows na opción de menú Ferramentas, seleccionando Opcións, accedendo a Privacidade e logo a Usar unha configuración personalizada para o historial.
· Se emprega Safari, na opción de menú Preferencias, seleccionando Privacidade.
· Se emprega Google Chrome, na opción de menú Ferramentas, seleccionando Opcións (Preferencias en Mac), accedendo a Avanzadas e logo na opción Configuración Contido da sección Privacidade, e finalmente marcando Cookies no diálogo Configuración de contido.
Por último, informámoslle de que ten a posibilidade de revocar en calquera momento o consentimento prestado para a utilización de cookies por parte do titular da web, configurando para iso o seu navegador nos termos previstos no punto anterior.
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl pt es es es gl gl pt it gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es gl pt gl gl pt gl en gl es es pt gl pt gl es pt es en es es pt es en pt gl es

text:
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Fotos do XIII Congreso
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Galicia Emigrante nace en Marzo de 1974 como voceiro da Unión do Povo Galego destinado á emigración galega de Europa e América. Previamente, entre os anos 1971 e 1974, as seccións de París e Xenebra realizaban unha edición exterior casi literal do Terra e Tempo que se imprimía na Galiza. Os máis de unha ducia de números publicados neses 3 anos poucas diferencias tiñan -en contidos e estéticas- cos do interior, o que ten dado a non poucas confusións. Este Terra e Tempo do exterior imprimiase un ou dous meses despois de facelo na Galiza. No número correspondente a Xaneiro de 1974 xa se anuncia que en marzo vai saír a nova cabeceira: Galicia Emigrante.
Efectivamente, en Marzo de 1974 sae o primeiro número e en Agosto de 1976 o número 15, o último. A maiores tamén se publicará un número especial en Marzo de 1974. Esta publicación -de coidada edición- ten grande importancia pois permite seguir as actividades do nacionalismo galego nuns anos cruciais, dando conta das iniciativas da UPG (reproducindo contidos do Terra e Tempo e de panfletos do Partido) mais tamén outros documentos e loitas do movemento nacionalista no seu conxunto.
Categorías Elegir categoría Galiza Internacional Mocidade Social
Tributo a Moncho Reboiras no 43 aniversario do seu asasinato06/08/2018 - 12:10
V Xornadas de formación Moncho Reboiras06/08/2018 - 11:30
Condenamos o atentado sofrido polo Presidente da República Bolivariana de Venezuela06/08/2018 - 11:11
No 50 aniversario da celebración a UPG chama a participar masivamente nos actos do BNG do Día da Patria Galega18/07/2018 - 16:30
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


text: Comentarios en: Miguel Carballeda recibe el premio “Infanta Sofía”


text: Comentarios en: II Curso de Formación para la Integración Laboral de la Fundación Deporte & Desafío


text: Comentarios en: Masiva convocatoria tuvo la CapacitaciĆ³n sobre Deportes Adaptados


text: Comentarios en: Autoridades paralímpicas del continente piden a Norteamérica acoger eventos


langs: en ca en en en en en en en en en en en gl en lt fr en en en en en en ca en en en en en en en en en en en gl en lt en en en en en en en gl en lt en en en es en en es

text:
My Account | Lamps and furniture - bieitoInc.
No products in the shopping bag.
Skip to secondary content
singular objects – light
singular objects – furniture
Lost your password? Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.
Utilizamos cookies para asegurar que damos la mejor experiencia al usuario en nuestro sitio web. Si continúa utilizando este sitio asumiremos que está de acuerdo.Estoy de acuerdo


langs: gl tr gl en en en gl gl en gl gl gl gl gl en lt fr en en en en en en tr gl en en en gl gl en gl gl gl gl gl en lt en en es en en es pl gl ja gl gl en en en en es en en en en gl gl gl gl gl fr en gl en en en en en es fr gl en en fr gl en es fr it en es fr gl en gl gl en lt fr en en es en en es

text:
Espello guai | Lámpadas e mobiliario - bieitoInc.
No products in the shopping bag.
Skip to secondary content
obxectos singulares – luz
obxectos singulares – mobiliario
luz mobiliario series - luz series - mobiliario
You are here:Home / Tenda / mobiliario / series - mobiliario / Espello guai
SKU: N/A Categories: luz, mobiliario, series - luz, series - mobiliario Tags: artesanía, decoración, decorativa, diseño, espejo, Galicia, guay, iluminación, lámpara, madera, minimalista, original
É difícil que non che guste o Espello guay, a verdade.
E aínda que non che guste deberías mercalo igualmente, porque o máis probable é que che acabe gustando.
Os seus tres elementos (luz, espello, estante) introdúcense nunha peza vertical -unha tira de táboa de encofrar- creando unha composición atractiva e práctica.
O Espello guai é equilibrio e sinxeleza.
Dimensións: 47 x 12 x 150 cm (aprox.)
47 x 12 x 150 cm
There are no reviews yet.
Only logged in customers who have purchased this product may leave a review.
mobiliarioseries - luzseries - mobiliario
Utilizamos cookies para asegurar que damos la mejor experiencia al usuario en nuestro sitio web. Si continúa utilizando este sitio asumiremos que está de acuerdo.Estoy de acuerdo


langs: gl tr gl en en en gl gl en gl gl gl gl gl en lt fr en en en en en en tr gl en en en gl gl en gl gl gl gl gl en lt en en sv en en sv en en en en es en en en en gl gl gl gl gl fr en en en en en en fr gl en es fr it en es fr gl en gl fr gl en gl gl en lt fr en en es en en es

text:
Tetris | Lámpadas e mobiliario - bieitoInc.
No products in the shopping bag.
Skip to secondary content
obxectos singulares – luz
obxectos singulares – mobiliario
luz series - luz
You are here:Home / Tenda / luz / series - luz / Tetris
Categories: luz, series - luz Tags: artesanía, decoración, decorativa, diseño, Galicia, iluminación, lámpara, led, leds, madera, minimalista, original
A lámpada Tetris é a irmá maior do Cubo.
A idea é a mesma: crear un obxecto plano que por medio dun xogo de perspectiva semelle ter volume. E despois meterlle luz. Que así mola máis.
É unha peza feita con listóns de madeira de Faia, e que pode decorar casi calquera espazo, tanto acendida como apagada.
O ideal é pendurala dunha parede (alcaiata e taco incluídos), para que a luz se espalle de maneira uniforme sobre ela e nos axude a creala ilusión volumétrica.
Dimensións: 86 x 4,5 x 61 cm (aprox.)
86 x 4.5 x 61 cm
There are no reviews yet.
Only logged in customers who have purchased this product may leave a review.
luzobxectos singulares - luzseries - luz
Utilizamos cookies para asegurar que damos la mejor experiencia al usuario en nuestro sitio web. Si continúa utilizando este sitio asumiremos que está de acuerdo.Estoy de acuerdo


langs: en en en de en en gl en en de en en en en de de en en en de en en en en es es es en en en en en en en

text:
Ponteareas: Video of Castro of Troña in Ponteareas - Tourism in Ponteareas (Pontevedra, Galicia, Spain)
Sign in or sign up to see the videos
Select Language: Spanish Galician English German French Portuguese Italian Russian
This video is private, please sign in or register to see it
Castro of Troña in Ponteareas
Would you like to send a comment?
Log in to enter a comment through a free account or register if you are not a member.
There are no comments for this video
Ver todos los establecimientos
Location of the video
...I would also visit
Canedo Convent in Ponteareas
Castle of Sobroso with Ilda Amoedo
© 2010-2019 Eridoo    | Philosophy |  How to promote a video |  Legal Info |   |   Contact


langs: en en en de en en gl en en de en en en en de de en en en de en en en en es es es en en en es en ca ca en en mg en

text:
Castle of Carbedo: Video of Castle of Carbedo - Agritourism in O Courel - Tourism in O Courel (Lugo, Galicia, Spain)
Sign in or sign up to see the videos
Select Language: Spanish Galician English German French Portuguese Italian Russian
This video is private, please sign in or register to see it
Would you like to send a comment?
Log in to enter a comment through a free account or register if you are not a member.
There are no comments for this video
Ver todos los establecimientos
Location of the video
...I would also visit
Devesa da Rogueira Hiking Trail in O Courel
Filandón de Ferrería de Locay
O Val das Mouras in O Courel with Suso Fernández
Ruta 4 (Seoane do Courel - Paderne) in O Courel (1)
Ruta 4 (Seoane do Courel - Paderne) in O Courel (2)
© 2010-2019 Eridoo    | Philosophy |  How to promote a video |  Legal Info |   |   Contact


langs: fr fr fr de fr fr gl en en de fr fr fr en de fr de fr ko fr hbs_lat fr fr fr fr es es es fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr gl fr

text:
Ortigueira: Vidéo de Pozo do Inferno - Tourisme à Ortigueira (A Coruña, Galice, Espagne)
Ouvrez une session ou enregistrez-vous pour visualiser les vidéos
Sélectionner la langue: Espagnol Galicien Anglais Allemand Français Portugais Italien Russe
L'accès de cette vidéo est restreint. Pour la visionner, ouvrez une session ou enregistrez-vous.
Video Pozo do Inferno à Ortigueira
Identifiez-vous pour entrer un commentaire dans un compte gratuit ou enregistrez-vous si vous n’êtes pas encore membre.
Pozo do Inferno à Ortigueira
Souhaitez-vous envoyer un commentaire?
Identifiez-vous pour entrer un commentaire dans un compte gratuit ou enregistrez-vous si vous n’êtes pas encore membre.
Il n’y a aucun commentaire pour cette vidéo
Ver todos los establecimientos
Localisation de la vidéo
Ángel donne son avis sur Santa Marta de Ortigueira
Francisco, Mónica donnent leur avis sur Santa Marta de Ortigueira
José Antonio, Maite donnent leur avis sur Santa Marta de Ortigueira
Matthew donne son avis sur Santa Marta de Ortigueira
Raúl, Yolanda donnent leur avis sur Santa Marta de Ortigueira
Belvédère de Castelo do Casón à Ortigueira
Cascade de O Casón à Ortigueira
Les falaises de Loiba: le meilleur banc au monde
Santa Marta de Ortigueira
© 2010-2019 Eridoo    | Philosophie |  Comment faire la promotion d'une vidéo |  Info légale |   |   Contacter


langs: it it it de it it gl en it de it it it it de de it fr it it it it it it es es es it it it it es it it it pt it it es it it es it

text:
Ribeira Sacra: Video della Chiesa parrocchiale di San Paio de Diomondi - Turismo in A Ribeira Sacra (Lugo, Galizia, Spagna)
Entra o registrati per vedere i video
Seleziona la Lingua: Spagnolo Galiziano Inglese Tedesco Francese Portoghese Italiano Russo
Questo video è privato; identificati o registrati per vederlo
Video Chiesa parrocchiale di San Paio de Diomondi in A Ribeira Sacra
Chiesa parrocchiale di San Paio de Diomondi in A Ribeira Sacra
Desideri inviare un commento?
Effettua il login per inserire un commento da un account gratuito o, se non sei ancora membro, registrati..
Non ci sono commenti per questo video
Ver todos los establecimientos
Se fossi un turista...
Celestino Míguez Pombo ha commentato Escairón
Javier Pérez Paleo ha commentato Escairón
Lidia Viñas Costoya ha commentato Escairón
Manuel Patiño López ha commentato Escairón
María del Mar Galera Romero, Daniel Rodríguez López, Sonia Novas González, Pepe hanno commentato Escairón
Belvedere di Cabo do Mundo in A Ribeira Sacra
Belvedere di Santo Estevo de Ribas de Miño in A Ribeira Sacra
Chiesa di San Martiño da Cova in A Ribeira Sacra
In giro per A Ribeira Sacra
Monastero di Santo Estevo de Ribas de Miño in A Ribeira Sacra
Spiaggia del Fiume di A Cova in A Ribeira Sacra
© 2010-2019 Eridoo    | Filosofia |  Promuovi la tua città |  Informazioni Legali |   |   Contatta