langs: es gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es oc eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl sv gl gl en gl gl gl gl gl gl fi pt en fr en en en fr ca es pt fa ca gl pt fr ca pt pt en ja pt gl pt fr es pt pt en es pt pt pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Nemancos, por Viki Rivadulla - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
“Nas terras de Nemancos, sobre unha lingua de area que se adentra na mar brava, e ao abrigo dun monte de penedos, estableceron o seu fogar homes e mulleres que non tiñan medo a vivir no límite, ao borde do mundo. Nos días de temporal o mar atravesaba esa lingua de area de banda a banda. Nesa terra, o nordés era persistente, pero elas e eles aprenderon a aproveitar a súa forza e convertéronse case en peixes para habitar esas casas que anegaba o mar. Fundíndose coa costa, escoitando falar ao mar e ao vento…”
Este pequeno texto serve de introdución á miña mostra NEMANCOS. Sempre o leo cando presento a mostra; un conto que logo segue sendo contado coas imaxes que están nas pinturas. O texto adianta a temática en torno ao territorio e a relación con el de homes e mulleres, que é o obxecto da mostra. A exposición completa está composta por acrílicos e esculturas.
Así, Nemancos é como un conto en imaxes, unha narración mítica sobre as mulleres e homes que habitan a costa, concretamente a Costa da Morte (Nemancos é un nome antigo da comarca de Fisterra, onde vivo, na vila de Muxía).
O proceso creativo xorde dunha pregunta que me fago. Ao vivir en Muxía, un territorio ao borde do mar, cun mar bravo que ata non hai moito cruzaba a vila de banda a banda nos días de temporal, unha pregúntase como eran os primeiros habitantes destas terras. Por que decidiron vivir aquí? Que foi o que lles trouxo ata un territorio tan fermoso pero tan duro para a vida cotiá? E por que? Por que aquí?
Entón, ante esta pregunta fantasío cun pobo de mulleres e homes peixe. Seres humanos que viven nunha costa cun nordés tan persistente, un mar tan bravo… teñen que ter algo de seres mariños.
Habitan os lenzos mulleres (as mulleres, presenza importantísima en Nemancos…) e homes cubertos de escamas en metamorfose e simbiose coa natureza mariña que os rodea: a paisaxe imponse e proporciona o medio de vida a quen vive nela, pero tamén os seus habitantes dan sentido ao territorio..
Traballando, pescando, en tertulia, mulleres aleitando peixes, matriarcas que levan o pobo todo ás costas, percebeiros que son case eles pedra vizosa cheíña de percebes, mulleres que levan pegados á pel os peixes que alimentan á tribo, homes que se identifican coa propia embarcación,… e as lendas, e os e as poetas que contan quen é este pobo. Todo isto está en Nemancos.
A propia paisaxe na que vivo préstase á reflexión. E é fonte dun proceso creativo constante. A vida na costa ten para min algo de náusea existencial, porque vivimos nun borde, nun límite. A costa acaba aquí, baixo os nosos pés, e logo só hai mar. Un mar que nos dá a vida, pero tamén é duro e ameazante. Por iso o sentido tráxico da vida. Pero tamén a beleza.
Estes seres que elixen vivir así e forman parte do territorio son coma peixes, e ao tempo coma rochas, son un elemento máis desta natureza brava. E, intelixentemente, aprenden a aliarse coa dureza dos medios naturais. Converten o mar bravo en aliado, pois dálles os mellores percebes nas fisghas, nos lugares máis inaccesibles. E o nordés, tan persistente, tan tolo, é outro aliado, só con el podemos curar o peixe , o noso congro que seca ao vento. Todo un símbolo de resistencia.
Ese nordés é a melodía da nosa existencia. Arrola e marca o compás da vida. E o mar lémbranos a fraxilidade e ao mesmo tempo a forza que temos en nós, tribo de salitre.
Canto ao título, Nemancos, como dixen, é o nome antigo da comarca de Fisterra, na Costa da Morte, e a mostra conta sobre este lugar; pero este Nemancos ben podería ser outro lugar da Galiza, mesmo pode ser unha metáfora do noso país, rico, vizoso, vivo… un país que loita por manter a súa identidade.
Utopía persoal: un pobo de mulleres e homes libres a carón do mar.
Hai aquí unha reivindicación da cultura mariñeira que está na base da nosa identidade, pero que está esmorecendo por políticas que non respectan e mesmo desmantelan todo o que sustenta esta forma de vida. O mundo actual non entende de Nemancos. Pero Nemancos é resistencia.
Nemancos é o desexo de liberdade dun pobo que vive en perfecta harmonía coa natureza e só ela lle debe marcar os seus tempos.
Un mundo a carón do mar. Na costa, ata a lingua ten que ver co mar. Falamos e pensamos en termos mariñeiros, cunha fala que mantiveron para nós os nosos avós e avoas. Nos lenzos e nas esculturas, son os homes e mulleres desta terra de Nemancos -desta Galiza- os que falan contando a súa historia, os que din que somos unha tribo que vive do mar e xunto ao mar, e que queremos seguir sendo este pobo mariñeiro que dende séculos habita as nosas costas, e manter unha cultura que os nosos antergos trouxeron ata nós.
Por iso Nemancos é tamén unha homenaxe aos nosos antergos.
A tribo do salitre
Convidados quedades a sentir o mar e o nordés aquí, no límite, en Nemancos.
NOTA DE PALAVRA COMUM: agradecemos enormemente a Viki, por ter escrito este texto sobre Nemancos, e por permitir divulgar aqui a sua obra. Parabéns por este magnífico trabalho!
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés Pintura
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
* Lito Caramés Pintura
As pinturas de Velázquez, e compañía, desembarcan en Montjuïc
* Lito Caramés Pintura
Os mapas do mundo pictórico, segundo Jorge R. Pombo
“Fazer rede” por Fausta Cardoso Pereira
Posted On 27 Setembro, 2018 Fausta Cardoso Pereira 0
Abrir a porta e respirar o entusiasmo do novo. Olhar em frente e não saber por onde começar. Encantar-me com …
“Piruá”, por Kerley Carvalhedo
Posted On 7 Agosto, 2018 Palavra Comum 0
"Piruá": Terminado o filme levamos nosso lixinho para descartar na saída, não sem antes saber pelo meu amigo que o …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


document_lang: gl

langs: es gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es ca es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es de es fr es es en de en en en de gl en fr ca es pt oc es gl pt fa ca gl pt en fr es pt gl oc es pt gl en es pt pt pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Antonio Fernández, pintor de tres mundos: Brasil, Italia e Galiza - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Carlos L. Bernárdez Crítica de arte
Antonio Fernández Gómez (Goián, 1882-1970) é, desde a perspectiva da historia da arte galega, un pintor excéntrico. Nacido en Goián (Tomiño) e formado no Brasil, onde emigra en 1894 con apenas doce anos, o artista vai realizar a súa formación entre o país americano e Italia, onde chega en 1901, pasando por Nápoles e Roma e instalándose no verán de 1902 na vila de Anticoli Corrado, nos montes Abruzzi1.
En Galiza a súa presenza será escasa até 1929, cando xa se asenta definitivamente en Goián, onde vivirá unha longa vida dedicada á pintura. Este insuficiente coñecemento da súa obra no noso país durante os anos decisivos da súa traxectoria fará que cando comece a ser recoñecido sexa relativamente tarde, na altura en que o seu estilo de figuración realista e paisaxismo descritivo xa non era entre nós a pintura referencial. Lémbrese que o movemento d’Os Novos entrara en escena a mediados dos anos vinte con Carlos Maside, Arturo Souto, Manuel Torres ou Manuel Colmeiro; é dicir, cando Antonio Fernández fixa a súa residencia en Galiza, o costumismo estaba a ser superado de vez. Aínda nunha data tan avanzada como 1936 Valentín Paz-Andrade sinalaba o artista como un dos mellores pintores galegos contemporáneos “a pesar de vivir completamente ignorado por su tierra”2
O artista de Goián foi un creador que sempre se sentiu a gusto coa tradición. Como moitos pintores formados a finais do XIX, ten o museo como escola e modelo mais non deixa de ser un pintor do seu tempo entroncando coa tradición europea do paisaxismo pintoresco decimonónico, cun manifesto interese polas imaxes rurais Cómpre lembramos que desde ben antes, desde finais do século XVIII, moitos artistas utilizaran este tipo de temas camponeses, cunha marcada fascinación polos moradores das aldeas e vilas e cunha preocupación polos pormenores naturalistas e pola evocación dunha intensa atmosfera local. Un ambiente que o noso pintor vai encontrar en Italia, na vila de Anticoli Corrado, provincia de Roma, no Lazio, ámbito xeográfico de esgrevio atractivo ao que regresará de xeito recorrente até finais dos anos vinte.
Situado nese contexto territorial e vital, Antonio Fernández vai preocuparse por captar os efectos de luz e sombra: Cumios nevados en Anticoli (1923, Colección particular, Vigo); Caer do sol en Anticoli (1921, Colección particular, Vigo) e polos detalles das casas e a paisaxe: Igrexa de Anticoli (Colección particular, A Guarda), atendendo a unha estética pintoresca: velaí as escenas rústicas populares: Zampognaro (1916, Galería ArtNext, Vigo) que representan diferentes aspectos da vida tradicional rural: os labores domésticos; as festas; os pegureiros: Volta ao curro (1920, Colección particular) …, en todos evoca un universo de necesidades naturais, básicas, ben afastado da realidade do mundo moderno e mesmo da vida da súa clientela, centrada nunha primeira etapa no ambiente urbano das metrópoles brasileiras: Rio de Janeiro, Santos, São Paulo… e na comunidade emigrante galega no Brasil.
Nestes aspecto s temáticos e formais coincide cos rexionalistas que nas primeiras décadas do XX traballan en Galiza, como Fernando Álvarez de Sotomayor, Roberto González del Blanco ou Carlos Sobrino Buhígas, tendendo a representar figuras sen apenas pegadas da fatiga e sucidade propias dos labores agrarios. Malia isto, débese sinalar que Antonio Fernández presenta os temas dun xeito realista, sen o sentimentalismo bucólico con que moitos artistas captaron motivos semellantes, creando un mundo acolledor e íntimo de pastores, rabaños, vieiros entre montes e arquitectura popular, que evidencia un amor fondo polo mundo tradicional. O pintor sente, xa que logo, unha marcada preferencia por documentar a apracíbel aldea, a construción humilde, a árbore senlleira e a montaña esgrevia, evocando sentimentos de quietude, sobriedade e tradicións ancestrais.
Nos períodos de estadía no Brasil, a súa pintura tratará temas paisaxísticos (Praia de Santos, Colección particular); retratos; naturezas mortas e mesmo un muralismo de corte académico e marcadamente conservador, produto de encargas (Bosquexo de mural para edificio en Santos, 1912, Concello de Tomiño). Mais o Brasil será sobre todo o escenario das súas primeiras exposicións: São Paulo (1906); Belém (1907); Manaus (1907); São Paulo (1919); Rio de Janeiro (1920)…
Anticoli Corrado: chave e compendio da súa arte
Como xa sinalamos, Antonio Fernández chega por primeira vez a Anticoli en 1902. Trátase dunha pequena vila que desde a primeira metade do XIX é frecuentada por pintores de diferentes países, que logo de pasaren por Roma, buscaban a atmosfera típica do rural e a beleza da paisaxe. Pintores de toda Europa instálanse aquí na procura de referentes naturais e puros, creándose unha colonia de artistas, co desexo de desenvolver unha vida e unha arte en contacto co medio natural máis tradicional nunha contorna pintoresca.
O fenómeno é semellante ao doutras localidades de Europa, onde desde o século XIX, van aparecendo comunidades artísticas abertas, a partir do exemplo de Barbizon, na fraga de Fontainebleau, onde desde mediados do XIX se instalan pintores como Camille Corot, Jean-François Millet, Charles-François Daubigny ou Théodore Rousseau. Con eles aséntase o ollar realista sobre a paisaxe, un ollar alleo a calquera tentación simbolista e ábrese o camiño cara o impresionismo. Cómpre lembrar que, por exemplo Daubigny tivo unha influencia decisiva na obra de Monet e Pissarro, pintores aos que apoiou en momentos iniciais da aventura impresionista.
De por parte, estas procuras e actitudes son debedoras das críticas contra o mundo industrial, considerado por moitos artistas un mundo perverso e corrupto. Por exemplo, John Ruskin (1819-1900), o influente teórico e crítico das artes inglés, chamaba “nubeiro do século XIX” á contaminación física e moral do mundo industrial3.
Cómpre lembramos que o XIX é un século extraordinariamente innovador nas artes plásticas, reflexo dunha acelerada evolución no coñecemento e na cultura material, coa industrialización e a ciencia, mais tamén é un século de fonda influencia da tradición, co peso dos nacionalismos, ideoloxía que se desenvolve desde as primeiras décadas do século e que propicia a recuperación e estima polo pasado dos diferentes pobos. Neste contexto a paisaxe serve de base para lecturas estéticas variadas, desde a tendencia saudosa do romántico alemán Carl Gustav Carus, nas primeiras décadas do século, até o optimismo vitalista dun artista como o norteamericano Ascher B. Durand -membro da escola paisaxística do río Hudson-, pasando pola didáctica moralizante do citado Ruskin.
Na pintura esta adecuación aos contextos filosóficos e ideolóxicos é dunha enorme relevancia e ao tempo que existe unha liña de evolución estilística: romanticismo, realismo, impresionismo…, de matriz claramente francesa, cada país sendo máis ou menos permeábel a esta realidade, acompasa estes fenómenos estilísticos á súa realidade nacional, identidade cultural ou mesmo os utiliza como reacción fronte ás mudanzas nas estruturas económicas e sociais, un feito que moitos pintores evidencian ao preferiren temas afastados da crecente industrialización, nomeadamente as paisaxes e os temas costumistas.
En relación con esta realidade nacen as colonias de artistas4, convertendo aldeas e pequenas vilas de toda Europa en locais de nacemento de movementos artísticos importantes. O poeta Rainer Maria Rilke evocou fermosamente este ambiente ao subliñar que “desde as poeirentas salas das escolas superiores espallouse un río de xente nova, visitábanse as vilas, comezou a se ver, pintábanse árbores e labregos e enxalzábanse os mestres de Fontainebleau”5. Nestas colonias, lonxe das cidades e en estreita comuñón coa vida rural, pintores, escritores, compositores realizaron un traballo intenso en contacto coa natureza que os rodea e co mundo tradicional.
A mobilidade dos artistas -da que é un exemplo claro a traxectoria vital de Antonio Fernández- e os contactos entre eles favoreceron este fenómeno, creándose colonias como a de Pont-Aven (Bretaña), con Paul Gauguin ou Émile Bernard como figuras cimeiras6 ou a de Worpswede, na Baixa Saxonia (Alemaña), con artistas como Fritz Mackensen, Otto Mondersohn ou Paula Mondersohn-Becker e co poeta Rainer Maria Rilke como testemuña literaria desta experiencia7.
A pintura holandesa da chamada Escola d’A Haia é outro exemplo perfecto destes fenómenos. A escola está formada por un grupo de pintores que, desde a década de 1870 e na cidade que lles dá nome, actualizaron a tradición da paisaxe holandesa tendo como referente e modelo a francesa Escola de Barbizon. Trátase dunha pintura que combina á perfección os influxos das correntes paisaxísticas francesas, mais tamén outros fenómenos como o realismo de pinceladas sociais ao xeito de Millet e a sombra dun romanticismo nunca definitivamente caducado ao longo de todo o século XIX. A isto cómpre acrecentar a tradición nacional con Rembrandt e todo o século XVII holandés como referentes.
A estes exemplos, súmanse moitos outros: Nida, en Lituania; Skagen, en Dinamarca; Newlyn, en Cornualles (Gran Bretaña)… e Anticoli.
En Anticoli, por onde pasan artistas españois como Mariano Barbasán (Aldea italiana [Anticoli], 1917, Museo de Pontevedra; Paisaxe de Anticoli, 1913, Museo de Pontevedra), Manuel Benedito ou Eduardo Chicharro, Antonio Fernández vai levar a cabo a maduración do seu estilo, permanecendo fiel ao mesmo ao seu regreso definitivo a Galiza. Na liña do paisaxismo do XIX, o pintor de Goián eleva a natureza como protagonista cunha nitidez que poderiamos cualificar de ruskiniana. Traballa fundamentalmente dous tipos de motivos: escenas de costumes e paisaxe, dando unha importancia notábel aos estudos e bosquexos, que eran parte esencial do seu proceso creativo, sendo de feito os seus estudos auténticos retratos individualizados de árbores ou animais: Estudo de cabras (Colección herdeiros de Xavier Pousa); Estudo para a Volta ao curro (ca. 1920, Colección herdeiros de Xavier Pousa). Son traballos que salientan pola meticulosidade nos pormenores e son esencialmente bucólicos no espírito. É unha pintura que ten ecos da actitude romántica que puña o acento na complexidade visual dos obxectos humildes e tamén na importancia que os románticos atribuían ás experiencias íntimas vinculadas á natureza. A reverencia que sente polos lugares hai que entendela como debedora desta tradición. A tenacidade investida na produción de obras como Volta ao curro -velaí os bosquexos- é proba manifesta desta actitude. O de Fernández é un enfoque sinxelo e poderoso, que enfatiza a descrición afectuosa dos obxectos cotiáns e do medio que o rodea.
Nas escenas costumistas utiliza a tradición e os caracteres singulares coa finalidade de concibir escenas típicas e pintorescas, seguindo o ronsel doutros pintores europeos e americanos, con ese gusto polo inxel e “primitivo”, afastado da industrialización. No noso artista obsérvase unha asunción do realismo, mais sempre matizada, como acontece en moita arte europea a partir de mediados do século XIX, equilibrando a captación directa da realidade con certa idealización e co mantemento dun fondo romántico. O resultado é unha pintura de notábel calidade, mais conservadora, en certo senso produto dunha ollada compracida, que quere captar a realidade pero que non pode agachar a subxectividade e mesmo aspectos do ideal.
Zampognaro (1916, Galería ArtNext, Vigo) ou Volta ao curro (1920, Colección particular) son exemplos destas procuras; trátase de composicións que no esencial permiten unha enumeración de costumes, tipos e vestidos, con certo ar teatral. En Zampognaro, un gaiteiro e outros personaxes representan nun interior unha escena festiva típica de Anticoli. A iluminación contribúe á dramatización e mais á evocación. A precisión nos caracteres e vestimenta é, para o espectador e potencial cliente conservador, a garantía da exactitude da escena. Noutros, como Sexta Feira Santa (Colección particular), vestimenta, móbeis e accesorios son tratados con similar precisión, ao tempo, o tema relixioso é pretexto que convida o espectador a se interrogar sobre a moral da historia relixiosa e do momento. En Volta ao curro, o traballo na terra liga a figura á natureza e a rapariga érguese entre as ovellas como se o artista quixese conseguir o efecto que o grande pintor do mundo rural Millet perseguía cando dicía que “me gustaría que as criaturas que represento deran a impresión de estaren absorbidas de vez pola súa situación, e que sexa imposíbel pensar que lle puider acontecer outra cousa”8.
Mención especial merece a preferencia pola representación do gando: ovellas e cabras en Anticoli, ao que se acrecentaría o gando vacún, sobre todo en Galiza. Reflicten en esencia a concepción da arte de Antonio Fernández, ao seren os animais transmisores do bucolismo temático e serviren para evidenciar o preciosismo técnico en que o artista gustou en recrearse.
O outro grande núcleo temático está constituído polas escenas puramente paisaxísticas, con motivos pintorescos comúns á maioría dos elaborados nas colonias de artistas europeas: ceo e terra, bosque (Vello oliveiral, 1927, Colección herdeiros de Xavier Pousa), árbores, auga… captados en diferentes horas e estacións. En Antonio Fernández salientan as paisaxes de Anticoli pola intensidade e precisión de observación, coa escintilante luz solar a proxectar marcadas sombras e cunha coidadosa representación de cada pormenor: Cumios nevados en Anticoli (1923, Colección particular, Vigo); Caer do sol en Anticoli (1921, Colección particular, Vigo). En ocasións, como nas escenas con árbores, velaí os oliveirais, o artista crea unha atmosfera enigmática e inquietante.
Nas escenas vilegas –dunha notábel calidade- como Igrexa de Anticoli (Colección particular, A Guarda) ou Anticoli (1924, Pinacoteca Fernández del Riego, Vigo) sublíñase unha procura estrutural, que nada debe ás experiencias vangardistas contemporáneas, senón que é froito da querenza polo regular e solidamente fundado. Nestas representacións de edificios, o pintor especificaba e diferenciaba os materiais de muros e teitumes e amosaba o equilibrio e adaptación destas construcións ao medio natural. Encontrámonos perante pretextos para análise da arquitectura popular e para a descrición dunha contorna vital e cando insire figuras a realizaren traballos ou gozando do lecer, transmite a sensación dunha acougada continuidade.
O regreso definitivo a Galiza, en 1929, non vai supor unha ruptura cunha linguaxe nesta altura xa solidamente asentada. Fernández seguirá cos temas costumistas (Afiador e paraugueiro, Colección particular) e co seu paisaxismo pintoresco (Monte da Madalena, Colección herdeiros de Xavier Pousa), acentuando, se callar, o bucolismo atemporal (Na ribeira do Miño, Colección particular) mais mantendo a calidade da súa obra, en especial nas décadas dos trinta e corenta.
Antonio Fernández, diciamos ao comezarmos este ensaio, é un pintor excéntrico que acaba optando por unha arte atemporal, na que é esencial a ollada selectiva que lle permite a captación dun anaco da realidade, tratada en xeral cunha sobriedade que o afasta de veleidades románticas, aínda que non deixa de percibirse nel a presenza de algunha tensión que delata herdanzas da mirada romántica. Mais o dominante é a visión naturalista da realidade, baseada na tradición da paisaxe decimonónica e influída polos paisaxistas realistas, que o orientaron cara a un traballo directo a partir do contacto pleno coa natureza. Para Antonio Fernández a conmoción emotiva é un factor determinante -“sentir a natureza” que dicían os pintores de Barbizon- o que fai que procure unha familiaridade fonda e continua coa mesma, unha familiaridade que non se pode adquirir apenas contemplando o medio natural senón vivido nel, inseríndose plenamente no mesmo. Nestes principios residen as virtudes e tamén os límites da opción artística e vital dun creador honesto e exemplar.
1 Para os aspectos biográficos do artista, véxase Alonso, Eliseo, La pintura de Antonio Fernández, Xunta de Galicia, 1984 e Pousa, Xavier, “Antonio Fernández” en Artistas galegos, pintores, O rexionalismo I, Nova Galicia Edicións, Vigo, 1997, pp. 142-175.
2 Paz-Andrade, Valentín, “Un gran pintor gallego desconocido en su tierra”, en Galicia, Vigo, 30 de maio 1936. Citado en Antonio Fernández. Exposición antológica, Caja de Ahorros Municipal de Vigo, Vigo, 1986, sen paxinar.
3 Citado en La isla del tesoro. Arte británico de Holbein a Hockney, Fundación Juan March, Madrid, 2012, páx. 190.
4 Sobre o tema, véxase Pese, Claus, Künstlerkolonien in Europa: im Zeichen der Ebene und des Himmels, Germanisches nationalmuseum, Nürnberg, 2001.
5 Rilke, Rainer Maria, Worpswede, Ediciones Trea, Xixón, 2010, pp. 25-26.
6 Véxase o catálogo L’Aventure de Pont-Aven et Gauguin, Musée de Luxembourg, París e Musée des beaux-arts de Quimper, 2003.
7 Rilke, Rainer Maria, Worpswede, Ediciones Trea, Xixón, 2010.
8 Citado en Rilke, Rainer Maria, Worpswede, Ediciones Trea, Xixón, 2010, pp. 22-23.
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés Pintura
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
* Carlos L. Bernárdez Pintura
As leccións do mestre Castelao
* Lito Caramés Pintura
As pinturas de Velázquez, e compañía, desembarcan en Montjuïc
More from Carlos L. Bernárdez
A pintura de Alfonso Sucasas: o costumismo transcendido
Posted On 17 Outubro, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
A vizosa obra de Alfonso Sucasas (Lalín, 1940 – Vila de Cruces, 2012) estivo marcada polas súas fondas fidelidades pictóricas …
Centenario do pintor Antonio Lago Rivera
Posted On 6 Junho, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
Cúmprense este 2015 os cen anos do nacemento de Antonio Lago Rivera (A Coruña, 1916-París, 1990). O noso pintor pertenceu …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt gl de gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de fr en en en gl gl en fr pt pt pt de pt pt gl fr pt pt gl gl fr gl pt gl ca gl pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Eufemio Alvarades estaba orgulloso de dirixir a editora de máis sona e tradición da nosa literatura. Fundada polo seu tío-bisavó, a Editorial Alvarades publicara boa parte dos clásicos da nosa lingua. Pero Eufemio estaba máis orgulloso aínda de que fose na actualidade a editora de referencia no país, a máis prestixiosa e rendible, porque isto último era mérito do seu traballo.
– Déixolle daquela o manuscrito aquí. Xa me contará.
O visitante tendeulle a man e o editor apertoulla. Era quente, mol e húmida, case inerte. Despedíronse. Aquel home de pouco espírito, calvo, roupa ampla e pasada de moda, ergueuse e abandonou o despacho.
O editor abaixou a vista. Abriu o sobre marrón, que aquela visita deixara na súa mesa: un manuscrito dun grosor considerable, aparentemente unha novela, acompañado dunha carta ó editor. Nos tempos que corren, rechamoulle que era literalmente un manuscrito: estaba escrito todo a man. Tanto a carta, orixinal a bolígrafo azul, como a novela, fotocopias agrisadas do orixinal. Por sorte a letra era grande, arredondada e moi lexible.
Dos miles de textos chegados cada ano a Alvarades, non era normalmente o editor o encargado de peneirar o que se ía publicar, unha pequena porcentaxe do recibido, pero este era un caso especial. Si, pensou Eufemio, Manuel Tella era un caso moi especial.
Lembraba ben o seu irmán, como todos: ninguén esquecera a Iago Tella. Só con dúas obras a finais dos noventa rebentou os marcos da poesía galega. Xa cun nome na lírica, na seguinte década revelouse na narrativa. Con só vinte e nove anos acadou o Premio Alvarades de Novela, o mellor dotado do noso sistema literario. Mais coa segunda novela, “O Sol Derretido”, publicada nesa casa, estoupou o fenómeno. As vendas disparáronse, traduciuse ó castelán e pasou ser un best-seller nesa lingua, traducíndose logo a vinte idiomas máis.
Si, imposible esquecer a Iago. Sempre se dixo que Eufemio promocionaba a Tella con favoritismo. Para o director foi en realidade un cúmulo de circunstancias favorables: Iago era novo, bo mozo, comprometido, afouto, magnético. Mais Alvarades sabía que a súa obra, treboenta, profunda, torturada e porén nunca inaccesible, sempre humana, sería tan vendible como respectada pola crítica. Nunca se sentiu culpable de apoialo cando era necesario: o rapaz valía. Imaxe atractiva, calidade literaria e grande saída comercial. Alvarades presumía de instinto de editor, mais neste caso non lle fixo moita falta. Era como ir cobrar un billete de lotaría. Os lectores engaiolados polo seu carisma, os críticos ós seus pés, as cámaras buscando o seu sorriso. Con todo, o éxito desmedido do “Sol” superara as previsións e os nervios do propio editor, pero non os do autor. Iago semellaba divertido por esa vertixe, asumindo os seus inconvenientes.
Lembraba peor a Manuel, o irmán de Iago, dous anos máis vello. Os inseparables irmáns Tella sempre se deixaban ver nos recitais universitarios daquela xeración de poetas dos noventa, rebelde e fresca. Manuel chegara publicar unha escolma de versos en solitario mesmo antes ca Iago, xunto con outros volumes colectivos, hoxe descatalogados e difíciles de atopar. Mais na seguinte década, segundo ascendía a estrela de Iago, eclipsouse a de Manuel. Non se soubo máis del, literariamente falando. Sempre un paso por detrás de Iago, inseparable pero en silencio, sen querer estorbar.
Iago preocupábase moito polo seu irmán e sempre o tiña ó seu carón. Dicía que o grande poeta da familia era Manuel, algo que ninguén puido corroborar, pero que estaba en problemas. Débedas, alcohol, un divorcio conflitivo. Os estraños non apreciaban este amor fraternal e consideraban a Manuel unha rémora do seu exitoso irmán.
Logo aconteceu a traxedia. Ó pouco de entregar “A Lúa Apagada”, a segunda parte da súa exitosa novela, Iago Tella tivo un accidente de motocicleta e deixou a súa vida e o seu talento ciscados na estrada. Corría o 2006 e tiña 32 anos.
Iago converteuse nunha icona e a por pouco póstuma “A Lúa Apagada” converteuse nun fito, un funeral a aquela eclosión de talento, un testamento da súa agora eterna mocidade. A morte impulsou a súa popularidade por todo o mundo. París, Xapón e as páxinas do New Yorker aprenderon onde estaba Galicia.
Alvarades foi acusado de facer negocio coa traxedia. Certo, a morte impulsara as vendas, pero el non tiña culpa. Despois do seu deceso viu entre desconcertado e repugnado a mitificación necrófila por parte dos medios, a adoración do fermoso e mozo cadáver.
Manuel Tella afastouse radicalmente de homenaxes e xornalistas tralo suceso. Agora, unha década despois, parecía chegado de volta dunha longa e dura viaxe, física e espiritual. Era o herdeiro dos dereitos de autor do seu irmán, mais nunca lle supuxo problemas á empresa. Grazas ó defunto tiña a vida resolta. Manuel e Eufemio tiñan só dúas cousas en común: os negocios coa obra de Iago e a culpabilidade de estarse a lucrar da súa desgraza, aínda que fose involuntariamente. Se era así para o editor, canto máis para o seu propio irmán.
Non sabía que esperar desa morea de folios mal encadernados que lle entregara Manuel, presentada cun “Toma, unha cousa que escribín”. Por que o Irmancísimo, o Herdeiro, querería retomar agora a súa carreira literaria? Quería impulsala no ronsel da de Iago, compararse a el? Que delirio era ese? Estaba nun problema para o negocio: Manuel era o titular da obra de Iago e era só por iso un importante activo da empresa. Non conviña contrarialo. Seguramente tería que publicar o texto, fose bo ou non.
Para ser xustos, o supervivente dos Tella non o sometera explicitamente a tal chantaxe. Nunca lles solicitara nada, e esa mañá só lle pedira que lese persoalmente (insistiu nisto) o texto e lle dese unha valoración. Eufemio renunciou a facer máis cábalas antes de coñecer e xulgar o manuscrito. Cancelou as súas citas e adicouse a ler o libro.
Adicou boa parte das seguintes corenta e oito horas a ler, analizar e anotar o texto. Tomouno como un deber profesional nada agradecido. Ás cen páxinas escandalizouse: aquilo era unha continuación do “Sol” e da “Lúa” de Iago Tella, como unha terceira parte completando unha triloxía. Xa o sospeitara co título, “A Estrela Cegadora”. Que atrevemento! Que cara lavada! Pero ó final engaiolouno a lectura e esqueceu análises e notas.
Antes de lelo, pensara que o problema consistiría en que o texto fose malo e como o xestionaría con Manuel. Xa rematado de ler atopouse cun problema maior: o texto era excelente, sobrecolledor.
Contactou cunha boa amiga, Ariana Diz, antiga compañeira de edición e xornalista cultural cunha afección confesa: a grafoloxía. Envioulle unha páxina dun antigo orixinal de Iago Tella e un breve fragmento do prego que Manuel lle entregara, sen darlle pistas sobre os seus autores.
Ariana chamouno por teléfono, inquiríndolle:
– É o segundo texto de Iago Tella? Tes algo inédito seu?
– Non se che pode ocultar nada, non?
– O primeiro texto provén do primeiro poemario de Tella. Supoño que o que me enviaches será o orixinal, sen corrixir.
– Sabes que a terás. Aínda que morra de curiosidade por saber de onde saíu o segundo texto. En fin, Eufemio. Teño que concluír que os dous textos foron escritos pola mesma man, son a mesma caligrafía. Engado tamén que o segundo texto é dun tempo posterior, nótase unha evolución. Porén, non me meto na autoría. Se cadra foi un copista que transcribiu os dous textos a man. Mais se sabes de certo que o primeiro texto é de Iago Tella, o segundo tamén o é, a falta dunha análise estilística e literaria por expertos.
– Un texto inédito e póstumo de Tella… o bombazo! Estarei atenta ás novas! Bicos, Eufemio.
Eufemio matinou e colleu o groso manuscrito nas mans. Abriuno, mirouno por riba e pousouno na mesa. Por último colleu a carta escrita a bolígrafo Manuel Tella que acompañaba ó volume, non leu moi detidamente o texto, era só unha carta tipo de autor a editor. Fixouse nos reviraganchos da súa caligrafía. Eufemio non era grafólogo, mais tiña que renderse á evidencia que Ariana Diz lle viña de confirmar.
Días despois, o editor reuníase con Manuel Tella nunha coñecida cafetaría da Zona Nova. Non quixo que fora nas oficinas da editora. Alvarades foi directo:
. Fuches ti. Todo este tempo. Ti escribías todo desde o comezo. A poesía, as novelas. Iago puña o nome e a cara. Enganastes a todos.
– Como sabes que non é o revés? Se cadra o meu irmán escribiu tamén este manuscrito.
– Pola carta. Escribíchela a man só para que eu dera coa verdade. A mesma caligrafía nos escritos antigos de Iago, este manuscrito e a túa carta, sen dúbida actual. A túa letra. Por que o fixeches? Con que razón? Deixácheslle os premios, o recoñecemento, a gloria, mesmo os cartos.
– Porque todo iso me dá noxo. O autor debe ser invisible, anónimo, a obra ten que ser a que fale. Non quería actos, presentacións, fotos. Iago era un artista, e o seu personaxe público era a súa obra. Eu quedei coa parte boa, escribir, o que máis desfruto. Era un bo acordo.
– Que pretendes agora?
– Quero ser invisible, pero non que o sexa a miña obra: quero que me lean. Iago e eu eramos un equipo, a lúa e o sol. Perdelo foi un golpe que case me mata, literalmente. Ata que decidín escribir este libro. Pero non podo publicalo co meu nome.
– Ou te acusarían de usurpación, ou ben estouparía o escándalo. Non podemos permitir que caia o mito de Iago Tella. A quen beneficiaría? O primeiro prexudicado serías ti.
– Quero que o publiques, pero baixo o nome do meu querido irmán Iago. É conveniente para nós os dous. Agora, escoita as miñas condicións. Sabías que van facer dez anos da súa morte? Pois vai sendo hora que movas as túas influencias.
A nova correu como a pólvora.
“O Día das Letras Galegas do 2016 adicarase á memoria de Iago Tella Cachelas (1974-2006). Tella deixounos unha obra en poesía e narrativa breve e interrompida pola súa prematura morte, mais dunha inmensa importancia e influencia. Seguramente, o autor galego máis lido en todo o mundo (…)
A Editora Alvarades, nun comunicado oficial, congratulouse da nova e anunciou a publicación para esas datas dunha novela inédita de Tella, en colaboración coa familia do defunto e a RAG. Asemade, non descarta a aparición de máis material inédito do xenial escritor. A expectación é máxima, na nosa terra e no estranxeiro (…)
Se ben poucos discuten a oportunidade de renderlle tributo a Tella, moitos si acusan á Academia de oportunismo, precipitación e interese económico espurio. Entre o falecemento do homenaxeado e a homenaxe han de pasar como mínimo dez anos, e no caso de Tella cómprense por poucos meses. (…)
A repercusión social e literaria do homenaxeado, unida ó lanzamento deste libro póstumo, agoiran un Día das Letras especialmente mediático como poucos, mais como dixemos, non exento de controversia.”
(Galiza-Alemanha) Francisco Castiñeira naceu (nacérono) na emigración en Suíza no 1977 e hai anos reside en Regensburg (Alemaña), mais será e sentirase sempre un coruñés con morriña dos Mallos. Dentro da narrativa curta colaborou en diversas publicacións e libros colectivos, e xa en solitario editou as escolmas de relatos "Seica chove" (Baía Edicións) e recentemente "Podería falar de nubes" (Redelibros).
You might also like
* Alfredo Ferreiro Crítica literária Ilustração Narrativa Referências literárias
A inefável contradição de José Saramago (apontamentos à volta do processo criativo)
* Narrativa Xavier Frias Conde
O porquê não se importa
* Aida Saco Beiroa Alfredo Ferreiro Ilustração Letras Música Narrativa
Vencedores no Certame de Narrações Breves Manuel Murguia de Arteijo
More from Francisco Castiñeira
Posted On 5 Julho, 2017 Francisco Castiñeira 0
E non sabes con quen me atopei? Coa Sabela, a do Roxo. Si, ía ben de tempo sen vela, porque …
Posted On 24 Novembro, 2016 Francisco Castiñeira 0
- Que queres? -inquiriume secamente o vello. Medio corpo tapado pola porta que abrira só en parte, o outro medio …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fr gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en de en en en de gl en fr ca es pt oc es gl pt fa ca gl pt en fr es pt gl oc es pt gl en es pt pt pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Linguaxes de vangarda: Seoane e Granell - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Carlos L. Bernárdez Crítica de arte Pintura
Seoane e Granell entre Galicia e América. Unha mostra na Galería Montenegro (Vigo)
Os pintores galegos Luís Seoane e Eugenio F. Granell tendo unha identidade plástica moi marcada, comparten comúns experiencias xeracionais e posicionamentos éticos e estéticos fondos. Ambos, logo dunha etapa xuvenil en Galicia, acaban exiliados por mor da Guerra Civil, comezando a conformar os seus estilos pictóricos a partir dos anos corenta, Seoane na Arxentina e Granell en diversos países do Caribe.
Seoane desenvolve unha obra pictórica, literaria e editorial desde a Arxentina que estará orientada temática e formalmente para a formación dunha conciencia histórica con capacidade para se proxectar sobre o presente, con Galicia como eixo, mais cunha vontade de completa universalidade.
Seoane utiliza na súa obra cores planas, simplificadas, trazando figuras que se converten en emblemas de Galicia, con especial importancia a respecto do universo feminino, que se nos ofrecen case como iconas, cunha intensa natureza plástica, que desde a modernidade suxiren o valor simbólico da pintura e escultura medievais.
En contraposición co costumismo dominante en moitos pintores galegos, Seoane, partindo de temas semellantes, depura a linguaxe até converter os mesmos temas nun novo universo propio, que, sendo intensamente persoal, consegue que nos impliquemos neles, que os sintamos como algo que nos singulariza de xeito intenso, ao tempo intelectual e afectivamente.
Pero todo este proxecto discursivo e plástico tamén se fai desde a estreita ligazón co universal, e a influencia das vangardas históricas é fundamental, aspecto que resalta de xeito particular na súa obra a partir dos anos cincuenta, o mesmo que o seu diálogo coa tradición da modernidade que parte de Cézanne, como se pode ver nas naturezas mortas.
Nos óleos agora expostos asistimos á evolución do seu estilo cara a un maior sintetismo. As pinturas dos anos corenta e primeiros cincuenta (El pulpo, 1948) presentan formas de rexa estrutura e pincelada áspera. Progresivamente vai gañando terreo o esquematismo e o dinamismo, alternando estes trazos nas figuras sobre a cor. Seoane reproduce figuras hieráticas que se reducen a esquemas figurativos, de contido simbólico, con formas organizadas en planos con cores contrapostas, de enorme poder de suxestión, como Figura (1959) ou Sen título (1964). Aspectos que son tamén manifestos nas súas paisaxes e nas naturezas mortas, como Tres coliflores (1963) ou Naturaleza muerta (1964). Estamos perante un estilo que vai acadar a súa plenitude nas décadas dos sesenta e setenta (Muller en ocre, 1964; Traballadoras, 1965).
Como xa sinalamos, a obra de Granell foi fundamentalmente realizada no exilio americano e está ligada ao movemento surrealista, no que participa desde que coñece a André Breton en 1941, durante unha estadía do escritor francés na República Dominicana, camiño dos Estados Unidos, onde residirá fuxindo da Europa en guerra. Este contacto e a pegada do novo continente, coa súa diversidade xeográfica, étnica e cultural non deixa indiferente a un artista que está a principiar a súa traxectoria como Granell. Esta nova realidade vai influír tanto na súa pintura que sería difícil concibir a súa obra sen a pegada da nova terra na que se instala como exiliado e do contacto directo co movemento surrealista. Daquela, elabora un surrealismo influído de maneira absoluta pola realidade física e cultural caribeña, colorista, cheo de figuras e con referencias antropolóxicas, tendo o seu traballo puntos en común con outras estéticas de América Latina, como a do seu amigo Wifredo Lam en Cuba ou a de Remedios Varo en México. É o seu o que a crítica denominou “surrealismo caribeño”, produto dun duplo abraio: pola vida e cultura “primitivas” e pola modernidade formal de matriz europea.
Na mostra podemos contemplar obras de diferentes épocas, ben representativas do estilo e evolución do pintor e que ilustran a intensa relación que o artista estableceu con distintos contextos nos que desenvolveu a súa actividade vital e artística. O noso pintor procura unha linguaxe que se afaste do simple cosmopolitismo, que conecte coa tradición, velaí a influencia do Greco na obra Ángeles, toreros, e ao tempo coa realidade americana de herdanza indíxena (Lujos de la selva, 1947), creando unha peculiar lectura da modernidade, en contacto, en moitos casos, co étnico como un dos resortes temáticos e estilísticos.
Nas primeiras obras as referencias formais a Picasso son evidentes (La gran solemnidad, 1946), mais estas ligazóns son interpretadas cun sólido achegamento ao mundo indíxena, que se manifesta nos trazos físicos, nas tatuaxes, abelorios e plumas. A visión surrealista da relación persoal co contexto americano é unha constante na súa obra, en especial o tema do encontro entre o europeo e o universo americano, argumento xenérico de diversas obras do artista e tamén da súa novela surrealista La novela del indio Tupinamba.
En variadas creacións seguimos a percibir unhas formas debedoras do cubismo, sintetizadas con outras influencias vangardistas e tratadas cun cromatismo brillante e unha planimetría espacial poboada de seres e obxectos, que delatan a influencia do ambiente tropical (Las flores del lago, 1950; Un faro para el viento, 1952). A idea do encontro, frecuente en Granell, é elaborada a partir do mecanismo surreal dos misterios que provocan estrañas confluencias na natureza (Los gérmenes del aire, 1953) ou no universo cultural e literario (La cortina verde, 1973; Figuras alargadas, por algo que sucede, 1973), mais a carga vivencial e social dos temas tratados tampouco non pode pasar desapercibida.
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés Pintura
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
* Carlos L. Bernárdez Pintura
As leccións do mestre Castelao
* Lito Caramés Pintura
As pinturas de Velázquez, e compañía, desembarcan en Montjuïc
More from Carlos L. Bernárdez
A pintura de Alfonso Sucasas: o costumismo transcendido
Posted On 17 Outubro, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
A vizosa obra de Alfonso Sucasas (Lalín, 1940 – Vila de Cruces, 2012) estivo marcada polas súas fondas fidelidades pictóricas …
Centenario do pintor Antonio Lago Rivera
Posted On 6 Junho, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
Cúmprense este 2015 os cen anos do nacemento de Antonio Lago Rivera (A Coruña, 1916-París, 1990). O noso pintor pertenceu …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies