langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt es it gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Papelga, historia dun fracaso
Negocios, comercios ou empresas que desenvolven ou desenvolveron a súa actividade no Concello de San Sadurniño: bares e tabernas, datos estatísticos, empresas agrogandeiras, empresas da madeira, empresas de servizos, empresas enerxéticas, emprendedor@s, mineiría
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
O soño empresarial da instalación dunha gran papeleira en Galicia estivo a piques de facerse realidade en San Sadurniño a finais da década de 1980.
Nesa altura, en San Sadurniño vívese unha etapa de efervescencia industrial ao abeiro do plan ZUR. Xa funcionaban a pleno rendemento a conserveira "El cisne" (200 traballadores) e a industria da madeira INTASA (200 traballadores), cando saltou a nova da posibilidade da instalación dunha planta de papel estucado a cargo de Papelga, unha empresa participada polo xigante español do sector Iberpapel e a multinacional finlandesa Tampella. A factoría prometía 405 postos de traballo directos e máis de 1.000 indirectos; por outra banda, a materia prima era o piñeiro, polo que a factoría viña acompañada por un plan de prantación propia ou merca masiva de madeira de piñeiro. Porén, o proxecto tamén comezou a ser analizado e cuestionado polos grupos ecoloxistas Adega e Sociedade Galega de Historia natural. Na cabeza da xente agromaban os cheiros e a contaminación ambiental de ENCE en Pontevedra e o medo que San Sadurniño se convertera nun "basureiro industrial".
Por outra banda, a veciñanza de San Sadurniño andaba sensibilizada cos vertidos de "El cisne"; algúns esixiron información inmediata ao alcalde, o socialista Manuel José Lamas. Os "Independientes" solicitan datos concretos sobre as condicións da factoría e dubidan da súa oportundade. O asunto pasou ao pleno municipal, provocando as leas habituais da política local. Mais... ...qué político pode opoñerse a posibilidade de crear tantos postos de traballo?. A historia -e a paisaxe- de San Sadurniño houbera mudado profundamente si Papelga constrúe a única fábrica de papel de Galicia no concello. A inestable e conflictiva corporación municipal en pleno (PSOE+Independentes+AP) acordaron por unanimidade o apoio á instalación da fábrica en San Sadurniño.
Porén, nesta ocasión apareceu un competidor no concello limítrofe de Naron, que tamén solicita a fábrica no seu polígono en Río del Pozo.
O alcalde Lamas realiza as xestións pertinentes. Daquela o Conselleiro de Ordenación do Territorio tamén é socialista (Antolín Sánchez Presedo) e o alcalde está esperanzado e confía no apoio do seu partido á instalación en San Sadurniño de Papelga. Elabóranse informes, viaxes e xuntanzas en Madrid coa empresa, etc.
Ao fin, un ano despois de comezar as negociacións, Papelga toma a decisión de instalarse en Narón , o que provocará unha profunda decepción no equipo de goberno que se enterou pola prensa. O concelleiro socialista José Antonio Grandal Carballo , moi molesto coa posición do seu partido e con Sánchez Presedo en particular, presenta a súa dimisión (recuará días despois). Tamén Alianza Popular aproveitará a ocasión para solicitar a dimisión do equipo de goberno, polo que consideraba "ineptitude e mala xestión e que San Sadurniño perdera esa oportunidade".
Mais o destino decidirá que a empresa tampouco se instalará en Naron. Papelga tentaba aproveitarse das xenerosas subvencións para a reindustrialización da comarca de Ferrol, pretendendo que a ZUR financiase a fondo perdido todo o seu investimento. A factoría non se chegou a construír. En realidade era unha fábrica de papel mollado,do mesmo xeito que a factoría de produtos químicos de Maffezini.
Papelga, historia dun fracaso
Os veciños solicitan información sobre Papelga. LVG. 3.2.1988
O alcalde amosase optimista sobre Papelga. LG 2.10.1988
Acordo municipal sobre Papelga.20.3.1988
Papelga instalarase en Narón. 19.10.1990
Dimite un concelleiro socialista. 20.10.1989
Alianza popular pide a dimisión do goberno municipal
"Independientes" solicitan información. LVG 26.1.1988
Papeleira: un tema recorrente LVG 18.9.2005
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: San Sadurniño (Concello), outros lugares, empresas da madeira
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


document_lang: gl

langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it es gl gl es es fr es es gl gl gl gl gl es it es es gl gl gl gl pt es gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - "Quén gravou en San Sadurniño?"
Olladas das xentes que visitaron San Sadurniño e deixaron testemuñas en forma de textos, imaxes, pinturas ou filmes: visitantes senlleiros,
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
Chanfaina'Lab (2) Estrea venres, 30 de xaneiro do 2015
Título: Quén gravou en San Sadurniño?
Director: Guillermo Arias-Carbajal Alonso
Sinopse: Un cineasta lacazán invitado á Chanfaina'Lab e unha cámara con vida propia e interesada no estilo do "novo cinema galego".
Gravado en San Sadurniño o 6 de setembro do 2014 dentro do programa da Chanfaina' Lab.
Guillermo Arias-Carbajal defínese a si mesmo como "pallaso habitual, cineasta ocasional" e certamente este filme realizado para a Chanfaina'lab, reflicte á perfección a retranca e o humor que destila na súa obra, mais tamén na súa vida. "Quén gravou en San Sadurniño?" remite a outras pezas do autor, instalado nun humor raiano no absurdo que "non se toma en serio nin a si mesmo", como en "Suicidio Lamprea" ou "1984 Untitled Robot Short film". É unha ollada desenfadada, irónica e desmitificadora sobre a Chanfaina, o "novo cinema galego" e por suposto, San Sadurniño.
"Guillermo Arias-Carbajal é o autor dunha curta que tenta reflectir dalgún xeito "a memoria de San Sadurniño". Ou iso é o que asegura na presentación da peza protagonizada por el mesmo. Pero unha cousa é o que di o director e outra o resultado final, que nin sequera se aproxima ao concepto inicial e tira por outro camiño cargado de retranca que delega todo o mérito nunha cámara con vida propia. Un camiño, iso si, que non é froito da improvisación, senón dunha idea preconcibida e ben traballada... aínda que o autor nos queira convencer do contrario... O director e guionista escusa a súa vagancia -falsa, como demostra a propia peza- por non ter feito nada para o proxecto no que participaron outros 20 creadores e creadoras do audiovisual galego. O autor bótalle humor ao asunto e conta a súa experiencia durante os días de rodaxe e o que supuxo para el entrar en contacto coa xente do "Novo cinema galego". E ata aquí podemos contar porque, doutro xeito, estariamos destripando a curta".((Da web do Concello).
"Quén gravou en San Sadurniño?"
Guillermo emparedado entre Angel Santos e Alfonso Zarauza no Chanfaina Lab
Cartaz de "Quén gravou en San Sadurniño?"
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: Chanfaina'Lab, cinema, San Sadurniño (Concello), visitantes, vídeos
Autor/a: Guillermo Arias Carbajal Alonso
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl es gl war gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl es pt en gl gl gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - feira de Moeche
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
A banda do "Sopiñas" en Naraío
Nunha noite de inverno, do 3 ao 4 de xaneiro de 1821, o labrego de Naraío Alejandro Meizoso topábase na súa casa ao...
A primeira edición da Feira do cabalo tivo lugar o 9 de agosto de 1997. A gran afección aos cabalos nas parroquias de...
Bidueda, San Sadurniño ,1997
O nacemento do Concello de San Sadurniño
Miguel Bastida, primeiro alcalde de San Sadurniño (1837-1838) Antón Vilar Ponte no seu discurso de ingreso na Real...
Agra de abaixo, San Sadurniño ,1837
José Salgado Salgado, alcalde
Alcalde de San Sadurniño (1918-1920) José Salgado Salgado, naceu no lugar de Remicieiro na parroquia de Igrexafeita...
Esta é a deliciosa historia das aventuras en bici dun fato de rapaces de 14 á 17 anos e o párroco Ramón Díaz Raña...
Amigas de Vilanova na feira de Moeche
Imos á feira de Moeche
A Golpilleira, Santa Mariña do Monte ,1960
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl gl en gl gl gl gl es gl gl gl es en es en en gl es en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Asociación de Veciños e Veciñas "O Pico de Ferreira"
Asociacións do pasado e do presente de San Sadurniño nas sete parroquias.
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
A Asociación veciñal "O Pico de Ferreira" naceu no 2012 para dinamizar a vida cotián da parroquia de Ferreira. O seu primeiro presidente, Ignacio Ameneiros Castro, fálanos da historia e actividades realizadas por esta nova asociación que ten a súa sede social nun fermoso edificio histórico rehabilitado e reinaugurado o 20 de xuño do 2010. Descarga un documento con algúns datos da antiga AVV de Ferreira "Xuntos" creada no ano 1981.
Asociación de Veciños e Veciñas "O Pico de Ferreira"
Inscrición no local social, antiga escola "Buenos Aires"
Interior do local social da AAVV "Pico de Ferreira"
Promesa de construcción do Local 21.9.2004
Datos para a historia da AAVV "Xuntos" de Ferreira (1981)
Me gustaria tener contacto con vosotros ya que yo nacie en el pico de ferreira hace 52 años y ahi eatan mis raices
Hola edelmiro, son juan carlos, o secretario da asociacion, deixoche o meu numero de tlf para que te poñas en contacto con nos. 620782303. Mañan mesmo temos unha reunion as 17 horas porcse te queres pasar, seras ven vido. Cando queiras chamame e nos atenderemoche no local encantados. Saludos
Hola Edelmiro, se o desexas tamen podes contactar con nos a través do enderezo electrónico avvopico.ferreira@gmail.com.
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: asociacións actuais, escola, Ferreira
Autor/a: Ignacio Ameneiros Castro
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl es gl es es es es gl gl gl gl gl pt gl en gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - A vida difícil de labregos e labregas no San Sadurniño de 1750
Ademais das imaxes, tamén a prensa e os documentos históricos fálannos de San Sadurniño no decurso do tempo: Podes velos en orde cronolóxico aquí , ou consultar algúns datos estatísticos
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
A mediados do século XVIII, baixo o reinado do rei ilustrado Fernando VI, o Secretario de estado e ministro de Facenda, Zenón de Somodevilla, Marqués da Ensenada, promoveu a realización dun inventario e censo completo da riqueza de España. O proceso consistía en interrogatorios -en base a corenta preguntas- sobre os habitantes, propiedades territoriais, edificios, gandos, cultivos, oficios e rendas en máis de 15.000 cidades, pobos e aldeas da Coroa de Castela. Tratábase xa que logo, de coñecer de primeira man o estado da economía do país. Pasou á historia como Catastro de Ensenada e foi a primeira tentativa realizada en España para inventariar o seu potencial socioeconómico, tendo como obxectivo a implementación dun "imposto único do catastro" aos máis ricos, aínda que non chegará a aplicarse pola oposición da Igrexa e a Nobreza a pagar ningún tipo de imposto. En realidade é algo similar ao que acontece nos nosos días: os poderosos son cada vez máis ricos e non están polo labor dunha distribución máis xusta da riqueza. De calquera xeito, hoxe o Catastro de Ensenada é coma unha viaxe no tempo que nos permite coñecer de primeira man cómo e de qué vivía a poboación española a mediados do século XVIII.
No caso de San Sadurniño, as pescudas tiveron lugar entre maio e xuño de 1752 e os resultados ofrécenos un retrato real das duras condicións de vida dos habitantes do concello. Podes consultar e baixar os documentos orixinais na rede. Aquí tes un resumo estatístico.
O primeiro dato interesante é coñecer o número de veciños/as que tiña o territorio do actual San Sadurniño: 753 veciños, que, multiplicado por cinco (número aproximado de habitantes por familia), ofrécenos unha cifra de arredor de 3.765 habitantes que vivían en 712 humildes casas, case todas terreas, espalladas polas sete parroquias. Polo que podemos deducir, o 99% deles adicados a agricultura, como acontecía na Galicia do Antigo Réxime. Nas sete parroquias non hai mesóns, nin comercios, nin panaderías, carnicerías ou tendas de ningún tipo, agás os mercados dos primeiros domingos de mes no campo da feira de San Sadurniño, que era o momento no que labregos e labregas intercambiaban os seus produtos e socializaban as súas vidas. Hai tres tabernas: en Ferreira, Lamas e Igrexafeita- , atendidas por tres taberneiros dos que coñecemos os nomes: Xoan de Rivas, Pedro Romeu e Domingo Naveiras. Tampouco hai artesáns a tempo completo; certo é que contabilizan dez ferreiros, nove xastres, oito carpinteiros (un deles Juan Pardo de Lamas), dous zapateiros e catro canteiros, mais todos eles eran basicamente labregos, e dedicábanse aos oficios a tempo parcial, debido a escasa demanda dos seus servizos. Dase conta da existencia de 24 clérigos.
Non hai servizos sanitarios, agás un cirurxián en Ferreira (para as moas e traumatismos) e un Hospital para pobres con tres camas mal atendidas polo Marqués de San Sadurniño quen daquela, xa non vivía no Pazo. Tampouco existen escolas, agás as clases que se imparten no mosteiro para aprender a ler e escribir. Practicamente a meirande parte dos habitantes do concello son analfabetos. E no caso de seren necesarios, un par de escribáns en San Sadurniño e Ferreira ou un xuíz-notario en Naraío, atenden as necesidades de escrita e lectura, aínda que segundo se asegura "teñen poucos preitos nesa xurisdición".
A paisaxe tiña pouco que ver ca actual, pois abundan os soutos de castiñeiros e devesas de carballos, nomeadamente en Naraío, Ferreira, Bardaos e Igrexafeita. Mais de 3.000 ferrados de soutos de castiñeiros limpos e rozados e practicamente o 50% do territorio é monte. Danse ben algunhas froiteiras como nogueiras, manciñeiras, pereiras, cerdeiras, figueiras, limoeiros, salgueiros e pola zona de Lamas algún álamos e loureiros. Chama a atención a ausencia de froiteiras e soutos de castiñeiros en Monte e as escasas froiteiras en Igrexafeita e Bardaos. Asemade resulta curiosa a existencia de varias “Devesas do Rey” en Castro Cobelo (San Sadurniño); no Rio Limpio (Naraio), en Riboira (Ferreira); e Carazo (Igrexafeita). Os veciños tiñan a obriga de limpalas e telas coidadas para cando o Intendente da Mariña do Ferrol considerase necesaria a súa madeira para a industria naval dos puxantes Asteleiros Reais da Mariña Española.
Sorprende o elevado número de muíños, 88; son espazos fundamentais para transformar o traballo labrego nun produto de primeira necesidade, a fariña (cocíase nas casas); dous batáns para mazar lá en Pielas (Naraío) e un martinete para o ferro en Igrexafeita e Ferreira; Tamén sorprenden as 724 colmeas do concello, orientadas á produción de cera (produto de primeira necesidade para iluminar as noites) e mel (o azucre dese tempo).
O grupo social maioritario eran os labregos e as labregas que traballaban arreo no campo. Nomeadamente cultívanse cereais (mais de 11.000 ferrados): centeo, trigo, millo-mainzo e algo de cebada. As patacas aínda non "chegaran de América". Asemade algunhas legumes como fabas, hortalizas, coles galegas e un pouco de liño en Bardaos e Lamas. Os labregos conviven con animais como vacas, bois, puchos, ovellas, carneiros e años, eguas , poldros, mulas, porcos, cabras e cabritos. Chama a atención que non apareza ningún xornaleiro que traballe por conta allea. Todo o esforzo dos labregos e labregas, destripando terróns e atendendo aos animais, estaba orientado a pagar as rendas aos seus amos e Señores: José Jacinto Quindós, Marqués de San Sadurniño (San Sadurniño, Monte e 1/3 de Ferreira e Lamas); Rosa María de Castro y Centurión, Condesa de Lemos (Naraío, Bardaos ,1/3 de Ferreira , ½ de Lamas e ½ Igrexafeita) e unha cativa xurisdición de Antonio Pedro Nolasco de Lanzós y Taboada, o poderoso Conde de Maceda (1/3 de Ferreira e ½ Igrexafeita). Os señores ademais posúen o señorío xurisdicional e pleno poder no seu territorio, fiscalizado por funcionarios propios -escribáns e administradores- que xestionan e cobran os impostos dos "seus" labregos e así os Señores non terán que pisar San Sadurniño para percibir as súas rendas.
Asemade cada familia labrega ten que pagarlle o décimo da colleita ao cura da parroquia, o imposto para o arcediago de Trasancos ou bispado de Mondoñedo, arranxar e limpar os camiños e pontes do señorío, abonar a luctuosa, e manter rozadas e limpas as devesas do rei etc. Iso si, todos vivían nas súas paupérrimas casas pois só se acredita a existencia de sete persoas que viven de esmolas (6 en Ferreira e 1 en Igrexafeita).
Como podemos ver, un horizonte vital moi limitado, pechado e pobre; mais sobre todo, sen futuro algún. A vida cotiá debeu ser moi dura e monótona para aqueles homes e mulleres que practicamente non se movían do lugar de nacemento durante toda a súa vida. Non é de estrañar que os ilustrados daquel tempo, como o Padre Feijoo, denunciasen abertamente as difíciles condicións de vida dos labregos e labregas e que son perfectamente aplicábeis no San Sadurniño de 1750:
“Pero ¿hay hoy gente más infeliz que los pobres labradores? ¿Qué especie de calamidad hay que aquéllos no padezcan?. En estas tierras no hay gente más hambrienta ni más desabrigada que los labradores. Cuatro trapos cubren sus carnes; o mejor, diré que por las muchas roturas que tienen las descubren. La habitación está igualmente rota que el vestido, de modo que el viento y la lluvia se entran por ella como por su casa. Su alimento es un poco de pan negro, acompañado o de algún lacticinio o alguna legumbre vil, pero todo en tan escasa cantidad que hay quienes apenas una vez en la vida se levantan saciados de la mesa. Agregado a estas miserias un continuo rudísimo trabajo corporal, desde que raya el alba hasta que viene la noche, contemple cualquiera si no es vida más penosa la de los míseros labradores que la de los delincuentes, que la justicia pone en las galeras. Con igual propiedad podemos hoy lamentar la suerte de los hombres que para romper la tierra usan de los bueyes, pues apenas gozan más que ellos de los frutos de la tierra que cultivan. Ellos siembran, ellos aran, ellos siegan, ellos trillan, y después de hechas todas las labores les viene otra fatiga nueva, y la más sensible de todas, que es conducir los frutos, o el valor de ellos, a las casas de los poderosos"
Ao longo do século XVIII, as rendas pagadas co suor e sangue de labregos e labregas á Igrexa e á Nobreza foron utilizadas na reforma e mellora de edificios, capelas e igrexas nas sete parroquias: a nova e luxosa residencia dos Marqueses de San Sadurniño en Ferrol (Rúa San Francisco 6-12); ampliación e mellora do Mosteiro do Rosario (1755); a construción da Capela de Belén (1707), a ampliación e reforma de igrexas parroquiais como a de Santa Mariña (1750) ou San Paio de Ferreira (1797). Son anos onde, ademais, prodúcese unha renovación integral dos retablos das igrexas parroquiais: o gran retablo "dominico" do Altar Maior do Mosteiro do Rosario (1º terzo século), San Xiao de Lamas (1708,1755), San Paio de Ferreira (1746,1785), Santa María de Bardaos (1741), Santa María de Igrexafeita (1751, 1758), Santa María de Naraio (1750, 1759), Capela San Cristovo de Ferreira (1785) ou da Capela da Portela entre outras. Asemade, os párrocos encargan ou mercan moitas das imaxes de "santos" que aínda presiden hoxe igrexas e capelas de San Sadurniño, ademais de copóns, cruces procesionais, navetas e numerosos obxectos de culto litúrxico, todo elo mercado ao longo do século XVIII, como acredita Josefina Sánchez na súa tese de doutoramento "El arte religioso en el Arciprestazgo de Jubia" e Margarita Sánchez en "Historia de San Sadurniño ata a metade do século XVIII" .
Ilustración, primeira folla do Catastro de Ensenada correspondente a Naraío.
A vida difícil de labregos e labregas no San Sadurniño de 1750
Datos do Catastro de Ensenada sobre San Sadurniño (1752)
"El arte religioso en el Arciprestazgo de Jubia". Josefina Sánchez Cons (1)
"El arte religioso en el Arciprestazgo de Jubia". Josefina Sánchez Cons (2)
Datos sobre San Sadurniño do Castastro de Ensenada 1752
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: Bardaos, bares e tabernas, estatísticas, feiras, Ferreira, labregos e labregas, muiño, Naraío, oficios, San Sadurniño (Concello), San Sadurniño (parroquia), Santa Mariña do Monte, traballos, Igrexafeita, Lamas
Autor/a: Manuel González Álvarez
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl fr gl eo gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en pt es en pt gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Dura como un Piñón
Historias de vida de familias , homes e mulleres das parroquias de San Sadurniño: Bardaos, Ferreira, Igrexafeita, Lamas, Naraio, San Sadurniño, Santa Mariña do Monte así como doutros concellos veciños, algúns moi preto como Moeche, A Capela, Neda, Valdoviño, As Pontes, Narón, As Somozas ou Ferrol; mais tamén hai fotos en Santiago, Ourense, Argentina ou Asturias.
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
María Sanjurjo Gil naceu en novembro de 1898 -ao finalizar a Guerra de Cuba- e morreu no ano 1987. Filla do ebanista Ricardo Sanjurjo Piñon (de aí venlle o alcume polo que era coñecida, María de Piñón) e de María Gil Senra. O pai e algúns irmáns de María militaban no PSOE nos tempos da 2º República.
O mozo -estudante de 2º de Bac- Carlos Martínez Romero escribiu esta sentida semblanza da súa tía-bisavoa :
"María era pequena pero non cativa, o que lle faltaba de tamaño o compensaba coa súa personalidade forte, que a piques estivo de custarlle algún que outro desgusto. Amante e amada dos mais pequenos, foi a encargada de coidar dos rapaces mais novos da familia e a pesar da fame que se pasaba naqueles anos, sempre conseguía aforrar para terlles preparado algún doce co que contentalos. Estudou na escola pública de San Sadurniño.
Aquí podes escoitar a María Piñón lembrando os anos na escola nunha conversa con Ramón Díaz Raña e Olga López gravada a comezos dos anos oitenta;
Nin casou nin tivo fillos, o cal encaixaba perfectamente coa súa idea de muller moderna, ela repetíalle á miña nai que non tiña que vivir ao servizo dos homes, ao contrario da mentalidade do resto de mulleres da época. Traballaba como costureira e recibía dende París revistas especializadas. "Roxa" de corazón, non aturaba nin a curas nin a monxas dende que a súa irmá Mercedes probara a experiencia nun convento de clausura. Todo iso era María, pero se algo destacaba por encima de todo era a súa faceta de contacontos. Gran afeccionada á lectura, acaparaba as miradas de todos nesas típicas noites galegas arredor da lareira nas que, a falta de televisión, María era a encargada de representar historias que se alongaban en ocasións ata a madrugada. Na lembranza dos seus testigos directos quedan algúns dos contos nos que mesturaba a súa magnifica imaxinación, derivada da súa adición á lectura, coa propia historia que non vivira, pero si chegara aos seus ouvidos.
Un exemplo da súa imaxinación podes escoitalo nesta "historia do carneiro e o demo" gravada a comezos dos anos oitenta con Ramón Díaz Raña e Olga López :
A pesares desa mentalidade aberta e máis propia dunha persoa cosmopolita, e malia que moitos dos seus parentes emigraran cara Cuba ou Uruguay, ela viviu toda a súa vida na aldea, nun recuncho de Agra de Abaixo, San Sadurniño. Vivía nunha especie de caserío con outras dúas veciñas, Estrela de Sixto e Clotilde. Malia non chegar a coñecela, tivo unha grande repercusión indirecta na miña formación como persoa, xa que foi ela quen se encargou en gran parte da educación da miña nai na súa infancia, inculcándolle un amor pola lectura e uns valores, que mais tarde me foron transmitidos".
Miña tia avoa Ángeles contaba entre risas a seguinte historia que ilustra o amor de María polos mais pequenos:
"Diante da nosa casa, vivía unha familia e tiñan un fillo. O rapaz baixaba moitas tardes lanzado coa súa bicicleta armando barullo. Un día María díxome que ese rapaz pasaba diante de Óscar (o fillo maior de Angeles) coa bicicleta pra darlle envexa, porque se quixese podía saír pola outra entrada. Meu fillo non lle daba tanta importancia, nin o rapaz o facía con esa intención tampouco creo eu, pero ese mesmo ano, o día de reis, mandou a o meu irmán Martín a mercar unha bicicleta. Moito nos durou.... Ela era así. Morría polos pequenos."
Pero o seu carácter forte tróuxolle algunha que outra vez situación de perigo. Miña nai contaba que súa avoa lle tiña narrado unha historia que María calaba por vergoña:
"Mi abuela me decía que un día iban las dos caminando por la carretera y María, que tenía esa mala costumbre, empezó a hacer ademanes recriminatorios a un camión que pasaba a toda velocidad. Normalmente pasaban de largo, pero esa vez el camionero, que debía de ser un poco bestia, bajo la ventanilla y le dijo que si hacía falta bajaba ahi a junto de ella. María se quedo callada y mi abuela, que iba con ella, tambien. Nunca habló de ese tema, solo Amelia (a avoa da miña nai) lo contaba."
AS HISTORIAS DE MARÍA
Como xa dixen antes, María era unha gran contacontos, que conseguía converter historias que unha persoa normal remataría en 45 min, en longas narracións de mais de dúas horas. Esa capacidade, unida á imaxinación e ao coñecemento de historias transmitidas oralmente, deu lugar a diversos tipos de historias.
Miña nai, testemuña directa delas é unha das fontes mais importantes a través da cal recollín información sobre María, contoume algunhas que vou expor de maneira resumida a continuación.
Os franceses na Ponte da Lousa
Durante a guerra de independencia, un grupo disperso de soldados do exercito francés dispúñase a atravesar Agra de abaixo, pasando pola Ponte da Lousa.Sen embargo un grupo de mulleres do lugar, fixéronse fortes nesa posición e servíndose de pedras, atacaron o exército invasor ao seu paso.
A coitadiña das paredes da igrexa
Existen testemuñas visuais dunha maquina de tortura presente na Igrexa de San Sadurniño, que foi retirada xa fai tempo.Esto fai crecer a sospeita dunha posible relación desta igrexa co antigo tribunal da Inquisición. Froito de esta suposta relación, naceron lendas como unha que di que no muro interior do ábside, encóntrase emparedada unha moza que morreu torturada polo método da gota, debido á súa negativa a manter relacións co párroco. María facía fincapé nesta historia debido ao seu manifesto rexeitamento a todo o relacionado coa xerarquía eclesiástica.
Aquí podes escoitar a María Piñón contando esa historia a Ramón Díaz Raña e Olga López a comezos dos anos oitenta:
Foi precisamente un conto de María o punto de partida da canción "Rosiña e o trasno" do mítico grupo Saraibas, coa divertida historia dun trasno que vive agochado nalgún dos muiños do río Aceiteiro, ao carón das Agras de San Sadurniño. Anos despois, Oscar Fernández xa no grupo "Os Cempés" deulle o seu "toque" có título "Muiñeiras de Agra".
Dura como un Piñón
María, esquerda, xunto a súa familia (arredor de 1908)
María con 18 anos (arredor de 1916)
María con 20 anos mais ou menos levando un vestido tecido por ela mesma (arredor de 1918)
María na esquina inferior dereita,irmás e serventes da marquesa que eran coñecidos como "os lacaios da marquesa"
María,a nena coa cara rachada (por ela mesma xa que dicía que "non saía guapa") na parte dereita, xunto a súas compañeiras de colexio
María en Agra de Abaixo
María xunto a súa casa nunha tarde nevada
María e o seu sobrino-neto, Marco
O segundo pola esquerda e meu tio abuelo Manuel Castro Martinez, de Prospes.
Refirome a quinta fotografia
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: Convento do Rosario, familias, muller, San Sadurniño (parroquia), xente
Autor/a: Carlos Martínez Romero
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl pt es gl es pt gl es gl gl pt it gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Cafe Bar Calvo O Estanco
Negocios, comercios ou empresas que desenvolven ou desenvolveron a súa actividade no Concello de San Sadurniño: bares e tabernas, datos estatísticos, empresas agrogandeiras, empresas da madeira, empresas de servizos, empresas enerxéticas, emprendedor@s, mineiría
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
Marqués de Figueroa, San Sadurniño, 1961
Manuel Calvo Couso era zapateiro. Así pois, comezou o seu negocio como zapatería, nun espazo céntrico fronte ao Convento do Rosario. Mais arredor de 1961, Manuel e Geluca puxeron un bar, que se foi ampliando co tempo a tenda, taxi e despois estanco; mesmo foi un punto da rede radiofónica do concello na época do alcalde Santiago Secada. Hoxe, 54 anos mais tarde, o fillo Manuel Calvo Hermida é o encargado de levar o negocio que xa é un "3 x 1" clásico; unha especie de "drugstore rural" que resolve doadamente calquera necesidade ou urxencia dos veciños e veciñas de San Sadurniño.
Ángela Hermida Vilariño, "Geluca" fálanos do empezo deste negocio.
Cafe Bar Calvo O Estanco
Casa Calvo. Programa de festas 1965
Fachada do café bar estanco Calvo
Manolo atendendo á clientela na área do estanco
Os avós José Antonio, Modesta e Manolo Calvo na terraza do bar o día da festa de Santa Isabel
Interior da tenda bar
O bar á noitiña
Geluca e Manuel Calvo cos seus calabacíns xigantes. (Diario de Ferrol 10-10-2008)
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: bares e tabernas, emprendedor@s, empresas de servizos, San Sadurniño (parroquia)
Autor/a: Ángela Hermida Vilariño
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl es es gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - familia:"Alberto Lobelle"
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
4ª Chanfaina Lab (4). Estrea venres 2 de marzo do 2018. Director: Alberto Lobelle Axudante: Oskar López Sinopse:...
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl pt gl

text: Cantiga da Loureana no Pumariño (agosto, 1980) - Imaxe ampliada - Fálame de San Sadurniño


langs: es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Casa de América
Negocios, comercios ou empresas que desenvolven ou desenvolveron a súa actividade no Concello de San Sadurniño: bares e tabernas, datos estatísticos, empresas agrogandeiras, empresas da madeira, empresas de servizos, empresas enerxéticas, emprendedor@s, mineiría
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
Agra de Arriba San Sadurniño, 1950
Otilia Couce fálanos da Casa de América, un histórico negocio de San Sadurniño rexentado por América Sixto e o seu marido Ángel Sixto.
América era máis coñecida por América de Gerardo, o seu pai. E Ángel traballara moitos anos no aserradero de San Sadurniño. A Casa de América foi bar e tenda, e según conta Otilia facían uns pratos riquísimos de bacallao, callos e zamburiñas.
Grupo de xente diante da Casa de América
Xente diante do bar-tenda de América
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: bares e tabernas, gastronomías, San Sadurniño (parroquia), traballos, xente
Autor/a: Otilia Couce Villar
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - familia:"Matilde Castro García"
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
A Sociedade Agraria visita Santander
Equipo de fútbol "S.D. Sansa"
A Bidueda, San Sadurniño ,1961
Teatro no colexio das monxas
O Casal, San Sadurniño ,1959
Alumnas do colexio de Cristo Rey de excursión a Santiago
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl gl en gl gl gl de gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl pt en pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Feira de artesanía e degustación de carrilleiras de Lamas
Iniciativas e servizos promovidos polo Concello ou as asociacións culturais e veciñais de San Sadurniño.
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
A Asociación de Veciños e veciñas Xuntanza de Lamas comezou a organizar no 2007, o último domingo do mes de maio, unha festa arredor da artesanía e do prato estrela da parroquia: as carrilleiras estilo Lamas. O secretario da Asociación, Eduardo Lamas, fálanos da iniciativa que concentra un gran número de artesáns da contorna. Xosé Luis, o cociñeiro, explica o segredo deste prato exquisito.
Feira de artesanía e degustación de carrilleiras de Lamas
Artesanía de pel o coro
Fina Casal fiando na la
Posto da Asociación de Veciños e Veciñas de Lamas
A carpa da feira
As carrilleiras listas para degustar
Menú da festa: carrilleiras, empanada e requeixo
Carmiña e Josefa vixiando as patacas cocidas
Primeira festa carrilleiras. LVG.18.7.2007
Cartaz da Feira de artesanía e degustación de carrilleiras 2014
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: festas e romarías, gastronomías, Lamas, lecer, oficios, receitas, feiras
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Fin dos templarios
Ademais das imaxes, tamén a prensa e os documentos históricos fálannos de San Sadurniño no decurso do tempo: Podes velos en orde cronolóxico aquí , ou consultar algúns datos estatísticos
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
O decreto de extinción da Orde templaria en 1312 pon fin a presenza da orde en San Sadurniño. De feito sábese que dous anos antes, en 1310, o "Comendador da Valiía de San Sadornino", Frey Diego, asiste a un interrogatorio en Medina del Campo e que no ano da disolución da Orde participa como testemuña nun litixio do mosteiro do Pedroso. As terras da bailía -unha especie de provincia templaria- de Faro (A Coruña), á que perteñecia San Sadurniño, pasarán a seren propiedade dos reis de Castela. Ainda non está moi claro qué pasou nos anos sucesivos. O mais probable é que moitas das posesións templarias acabaron nas mans de familias da pequena nobreza encomendeira.Unha delas serán os antepasados de Alonso de Lanzos, futuro lider da segunda Guerra Irmandiña e outra os Andrade. Ambas sagas familiares enfrontaranse no século XV nas revoltas irmandiñas.
Sobre das ruinas templarias da igrexa románica de Santa Olalla, levantarase, douscentos anos mais tarde, a comezos do século XVI o convento do Rosario.
Toda a información sobor dos templarios en San Sadurniño podes consultala no documento adxunto: "Dúas encomendas templarias galegas descoñecidas" escrito polo historiador Carlos Pereira Martínez e pubricado no Anuario Brigantino nº 23 (2000). Na fotografía, capiteis de simboloxía templaria na Igrexa de San Sadurniño
Máis capiteis do século XII na Igrexa de San Sadurniño
Templarios en San Sadurniño
O que queda da igrexa románica de San Sadurniño por Margarita Sanchez
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: Convento do Rosario, igrexas parroquiais, patrimonios, San Sadurniño (parroquia)
Autor/a: Manuel González Álvarez
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


text: Publicidade da antiga casa "Ermitas" no 2001 - Imaxe ampliada - Fálame de San Sadurniño


langs: es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl pt pt gl pt gl en en gl hu en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Miguel, o pan de Bardaos
Negocios, comercios ou empresas que desenvolven ou desenvolveron a súa actividade no Concello de San Sadurniño: bares e tabernas, datos estatísticos, empresas agrogandeiras, empresas da madeira, empresas de servizos, empresas enerxéticas, emprendedor@s, mineiría
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
En 1962 , Miguel Vilela e María Gudín abriron a súa panadería na Cruz da Raíña, en Bardaos. Ista é unha pequena crónica do seu quefacer cotián.Clip correspondente á serie documental de TVG "Grandes lugares" (2012), producida por Pórtico Comunicación.
Miguel, o pan de Bardaos
Parece que imos ter outro Cibraltar, esta vez en Moeche, poi a panadería Miguel está i estuvo sempre no lugar de Vilariño, parroquia de Santiago de Abade e concello de Moeche, nunca no concello de San Sadurniño, así e que o pan e de Moeche e podedes comer del a confianza que e bó.
Xa...non debería ser motivo de guerra algunha, mais o Miguel ten casa na parroquia de Bardaos; o seu pan e o que alimenta o San Pipote
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: Bardaos, emprendedor@s, gastronomías, oficios, vídeos, xente, empresas de servizos
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl gl en gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - familia:"Oliver Laxe"
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
"O salvaxe leva o seu tempo"
4ª Chanfaina Lab (14). Estrea venres 11 de maio do 2018. Director: Óliver Laxe Colaboración: Nadia Acimi Sinopse...
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it es gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Duquesa de Valdoviño
Olladas das xentes que visitaron San Sadurniño e deixaron testemuñas en forma de textos, imaxes, pinturas ou filmes: visitantes senlleiros,
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
Clip do filme "Chiruca" ( Benito Perojo,1947), integramente filmada en Bós Aires; o clip reflicte o balbordo da aldea ante a chegada da sùa "dona e señora" para pasar as vacaciòns de veràn. O argumentista, o coruñès Adolfo Torrado, inspirouse na
O pazo dos duques da conquista
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: Pazo da Marquesa, San Sadurniño (parroquia), vídeos, muller, cinema
Autor/a: Manuel González Álvarez
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl es gl gl gl gl it gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl en gl gl gl eu gl gl es gl en es gl es pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - familia:"Ramón Díaz Raña"
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
"De cómo o alcalde Secada ben-dice do Señor Abade".
No proxecto "Fálame de San Sadurniño" xa levamos publicadas vinte historias asinadas por Ramón Díaz Raña, un...
Os décimos en Santa Mariña
Os décimos eran unha especie de impostos que todas as familias labregas estaban obrigadas a pagar anualmente para o...
A verdadeira historia de Currás
De novo Ramón Díaz Raña coa súa xenialidade habitual debulla na historia de San Sadurniño para desvelar a...
Carta do Teleclube de San Sadurniño a Fraga Iribarne
O Ministro de Información e Turismo da Ditadura franquista (1962-1969), Manuel Fraga Iribarne, promovera a creación de...
"Miradoiro do adro"... Qué abatemento!
Unha nova e, coma sempre, divertida historia de Ramón Díaz Raña na que lembra os traballos e os días como párroco...
O gran Ramón Díaz Raña volve a deleitarnos con outra viaxe pola historia recente de San Sadurniño. Nesta ocasión ...
Casal, San Sadurniño ,1972
Dende a chegada a San Sadurniño en 1971, o maxín inquedo do párroco Ramón Díaz Raña non deixou de argallar...
No 1986 Ramón Díaz Raña, o párroco daquela en San Sadurniño, decidiu afrontar unha "complexa operación"....
"Bromas que da a morte" no cemiterio civil de Ferreira
O cemiterio de Ferreira tivera unha profunda reforma na década de 1930 grazas a xenerosidade da Sociedade "Pro...
A Seara, Ferreira ,1978
Ampliación do cemiterio de San Sadurniño
Unha nova e deliciosa historia de Ramón Díaz Raña debullando lembranzas acontecidas durante a súa estadía como...
Saraibas é un grupo mítico do folk galego formado no ano 1978, por un grupo de amigos de San Sadurniño que levaban...
Cooperativa "Nuestra Señora de la Esperanza"
A comezos dos anos setenta do século XX, cinco labregos de Santa Mariña do Monte montaron unha pioneira cooperativa...
Corripa, Santa Mariña do Monte ,1974
Esta é a deliciosa historia das aventuras en bici dun fato de rapaces de 14 á 17 anos e o párroco Ramón Díaz Raña...
A Fonte de Cornide
E ben coñecido en San Sadurniño o poder medicinal das augas da fonte de Cornide, nomeadamente para doenzas da pel ou...
Concentración parcelaria en Santa Mariña
A comezos da década de 1970 comezaron os estudos para a concentración parcelaria en Santa Mariña do Monte. Agrupar as...
O proxecto de Fogar Parroquial
Ramón Díaz Raña chegou destinado como párroco de San Sadurniño en xaneiro de 1971. Dende o principio incorporouse...
Rexistro policial na reitoral de San Sadurniño
O crego Ramón Díaz Raña estivo destinado en San Sadurniño dende xaneiro de 1971 ata 1990. Pedíralle ó Bispo unha...
En xaneiro de 1971 chegou a San Sadurniño un novo párroco, Ramón Díaz Raña; tiña daquela 32 anos e o seu...
A invención de "Cantareliña"
Achegamos hoxe a "Fálame de San Sadurniño" unha colaboracion moi especial. Trátase dun texto escrito por Ramón Díaz...
A fin de "Cantareliña"
Cantareliña foi un innovador evento impulsado por Ramón Díaz Raña, párroco de San Sadurniño e o mítico grupo folk...
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl es ca gl gl gl gl gl es es gl es gl es gl gl gl gl pt pt gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - O fracaso de Maffezini
Negocios, comercios ou empresas que desenvolven ou desenvolveron a súa actividade no Concello de San Sadurniño: bares e tabernas, datos estatísticos, empresas agrogandeiras, empresas da madeira, empresas de servizos, empresas enerxéticas, emprendedor@s, mineiría
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
A finais da década de 1980, San Sadurniño estaba a piques de se converter nun concello netamente industrial. Intasa ( 200 traballadores); El cisne; (200), o proxecto de Papelga (400 previstos); A comezos de 1990 anúnciase a instalación dunha planta de produtos químicos que ía fabricar e comercializar produtos derivados do cloro e aluminio coa participación do empresario arxentino Emilio Agustín Maffezini (EAMSA) con outros 80 postos de traballo previstos. O empresario contaba coa participación de SODIGA cunha subvención pública de 72 millóns dos 140 no que estaba orzamentado o proxecto.
A factoría ía producir 1.416 toneladas/ano de tricloruro de aluminio; 720 toneladas/ano de clorhidróxido de aluminio; 360 toneladas/ano de hidróxido de aluminio; 32 de azul-alfa de fialocianina; 32 de azul-beta tamén de fialocianina e 96 de verde de fialocianina. As materias primas que se empregarán son hidróxido cálcico; cloro; aluminio; hidróxido de aluminio: ácido clorhídrico; urea; ánhidrido fiálico; sulfato de cobre; tricloruro, etc. E dicir, unha instalación cun potencial perigo medioambiental ao carón do Xuvia, nuns anos moi sensibeis tras do desastre ecolóxico do río polos vertidos de "El cisne"
O Concello axilizou os trámites administrativos, publicou o prego de bases na prensa e comezaron as obras do edificio da fábrica na Bidueda. Mais en 1992 un informe da Comisión Galega de Medio Ambiente afirmaba que a empresa "carece de detalles técnicos no cálculo de residuos xerados e a metodoloxía do seu tratamento; con escaso control da vixiancia ambiental, tanto do medio acuático, como para o control do aire". Insiste en que as augas do río Xuvia non poden sufrir ningún tipo de alteración física ou química". Sexa que o dictame obrigaba a unha forte inversión en medidas de control medioambiental o por outras causas, o asunto foi que as obras da fábrica non chegarán a rematarse, un ano despois de comezar as obras seguimos sen novas de Maffezini e será outra fábrica de papel mollado que porá fin ao sono industrial de San Sadurniño. As súas obras inconclusas aínda permanecen na Bidueda hoxe, ateigadas de silvas.
No ano 2003 un xulgado de primeira instancia de Santiago condena a Emilio Maffezini -en paradoiro descoñecido- ao pago de máis de 60 millóns de euros a SODIGA .
Na fotografía, as obras da fábrica no verán de 1992
O fracaso de Maffezini
Instalación de Maffezini en San Sadurniño LVG 30.6.1990
Licitación Concello LOVG 11.8.1990
Plan ambiental para Maffezini LVG 2.2.1992
Dúbidas sobre a instalación da fábrica 3.7.1992
Sin noticias de Maffezini LVG 24.1.1993
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: Empresas quimicas, conflitos
Autor/a: Manuel González Álvarez
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it en gl gl gl en cs ru en de en fr en nb en fr en en en en en nl en en en it en de fr en pt es gl gl en es gl es es gl gl es gl es pt gl gl gl es gl gl gl gl gl gl pt gl gl pt gl es en gl gl gl pt es en es gl gl pt es en pt es es gl gl en gl gl ja en gl de gl gl es en gl gl en gl gl gl gl gl en pt gl en es gl en es gl es gl gl es gl gl gl it gl gl pt gl es en gl gl es en gl es es gl es gl gl gl es gl es fr gl gl es gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl en es gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl fr gl gl gl en gl gl gl gl gl es gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Por Data
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
Josefa e Manolo do zapateiro
O avó Gumersindo na mina
En 1917 o inglés residente en Naraío, Eliseo Henry Thomas solicitou unha licencia para facer traballos de...
O Rego do Muiño, As Pontes ,1930
O 5 de setembro de 1930 inaugurábase oficialmente a central teléfonica de Sadurniño nunha casa ao carón do adro do...
O príncipe de Asturias en San Sadurniño (2)
O mércores 24 de setembro de 1930, Alfonso de Borbon y Battenberg, príncipe de Asturias realiza unha viaxe a Ferrol a...
O Casal, San Sadurniño ,1930
Manuel Orosa Teijeiro, nacera arredor de 1897 en Roxal (Neda); comezou traballando como axudante no Salto da Fervenza...
Os meus avós José María e Vicenta
Os recollepelotas do pazo da Marquesa
Manolo Rico, con 90 anos, evoca os seus tempos como "recollepelotas" no campo de tenis do pazo da Marquesa en 1930. O...
Arredor de 1911, nos xardíns do Pazo comezara un rito que se repetirá durante todos os veráns ata a chegada da...
O Casal, San Sadurniño ,1930
Un equipo de xardineiros eran os responsabeis de ter sempre a punto os xardíns do Pazo da Marquesa. Pura Ladra evoca a...
O Casal, San Sadurniño ,1930
Faustino Loureiro Couce, alcalde
Alcalde de San Sadurniño 1930-1931 Faustino Loureiro nace en Outeiro en 1882, nunha das casas mais ricas de San...
Outeiro, San Sadurniño ,1930
A fonte do Beque
A fonte do Beque está no lugar de Entrambosríos na parroquia de Lamas. O pilón foi doado por Antonia Gómez Cobelo ...
Trunfo republicano en San Sadurniño
Como no resto de España, o 12 de abril de 1931 celebráronse eleccións municipais en San Sadurniño. O resultado das...
Vicente Castro Naveiras, alcalde republicano
Alcalde de San Sadurniño 1931-1936 Vicente Castro Naveiras “Vicente, o da Fraga” era fillo dos labregos Andrés...
A Fraga, Ferreira ,1931
Tras da proclamación da II República comezaron a agromar en San Sadurniño delegacións de partidos políticos e...
Campo da feira, San Sadurniño ,1931
Ángel Carregado Felgar, concelleiro republicano
Ángel Carregado Felgar, naceu o 31 de decembro de 1883 en Naraío. Era fillo de José Carregado e Balbina Felgar....
Marqués de Figueroa, San Sadurniño ,1931
Manuel Dopico Díaz, último alcalde da Monarquía
O Rei Alfonso XIII pretende restaurar a lexitimidade constitucional rota despois do seu respaldo á Ditadura de Primo de...
Albeiro, San Sadurniño ,1931
Centro Recreativo e Cultural de Lamas
O 10 de novembro de 1932, nos tempos da Segunda República, un fato de mozos solicitaba oficialmente a creación dun...
A nosa avoa Dorinda
Esther Villadóniga e Pilar Novo falan desta antiga foto na que están a súa avoa Dorinda, Evangelina e Matilde da...
A Fraga, Bardaos ,1932
O primeiro cinema: "Salón Tampico"
Aínda que o cinema debeu chegar a San Sadurniño en proxeccións esporádicas anos antes, como por exemplo en...
Marqués de Figueroa, San Sadurniño ,1932
No Anuario Regional da Industria de 1932 aparecen os principais establecementos comerciais de San Sadurniño. Os...
Festas do Biscordel 1932
As festas da Nosa Señora do Biscordel, a mediados de setembro, representan a fin do ciclo festivo anual no Val de San...
"Misións pedagóxicas" en San Sadurniño
Un dos obxectivos fundamentais do Goberno da 2ª República foi a mellora do ensino público, tanto mediante creación...
A cita festiva anual das festas de Santa Isabel, patrona de San Sadurniño, contou co seu programa habitual de misas,...
Ramón Suárez Picallo en San Sadurniño
O domingo 7 de maio de 1933, baixo dunha intensa choiva, o político galeguista Ramón Suárez Picallo pronunciou un...
Bomba en San Sadurniño
Na noite do vernes 14 de abril de 1933, 2º aniversario da República, San Sadurniño perdeu momentaneamente o...
A Marquesa durante a Segunda República
A proclamación da Segunda República en abril de 1931 marca un punto de inflexión na vida da Marquesa. Xa andaba moi...
As eleccións xerais do 19 de novembro de 1933 foron moi reñidas; por vez primeira votaban as mulleres. Os partidos de...
Campo da feira, San Sadurniño ,1933
Vicente Barros Soto, emigrante perdedor
En "Fálame de San Sadurniño" publicamos algunhas historias relacionadas coa emigración, onde dimos conta de homes e...
Festas de Santa Isabel 1933
De novo as festas patronais de Santa Isabel, celébranse sen incidentes co seu programa habitual de misas, procesións e...
Unha ollada crítica á romería da O
Durante os tempos da 2º República os ventos do laicismo puxeron en cuestión vellas tradición fondamente enxergadas...
Secundino Bouza de Piñeiros
Constitución de "Derecha Regional Gallega" en San Sadurniño
A finais de xuño de 1935 constitúese en San Sadurniño a delegación local do partido "Derecha Regional Gallega" con...
Festival artístico cultural en Lamas
O Centro Recreativo e Cultural de Lamas continúa orgaizando actividades como ven sendo habitual durante todo o período...
A saga Romero Castrillón
A mediados do século XIX o Marqués de San Sadurniño sae de Madrid camiño das súas posesións e trae consigo a parte...
Prospes, San Sadurniño ,1935
Regreso da bandeira monárquica a San Sadurniño
O goberno da 2ª República adoptara en 1931 a bandeira tricolor como símbolo do novo réxime democrático. O domingo 6...
As primeiras novas dun levantamento militar en España agromaron na festa do San Paio de Ferreira o vernes 17 de xullo...
Palco de música de Ferreira
Nas festas de Ferreira de xullo de 1936 inaugurouse oficialmente o palco de música da Seara, sendo alcalde o ferreirés...
Estatuto de Galicia de 1936
Entre maio e xuño de 1936 desenvólvese unha intensa actividade política por toda Galicia. Nela participan...
Campo da feira, San Sadurniño ,1936
"Donativos" para a Guerra
En Galicia trunfou deseguida o golpe militar e polo tanto a poboación civil galega non sufriu as consecuencias directas...
Pelayo Casal Novo, alcalde no 36
Alcalde de San Sadurniño (1912-1914) e 1936-1937. Naceu en 1867 en Ferreira, fillo dos labregos Vicente Casal e...
Marques de Figueroa, San Sadurniño ,1936
Radio Comunista de San Sadurniño
A comezos de 1936 a sociedade española estaba moi polarizada politicamente. O trunfo da Fronte Popular nas eleccións...
Silvalonga, San Sadurniño ,1936
Visita pedagóxica a Coruña
Unha semana antes de que comezara a Guerra Civil, nenos e nenas da escola de Lamas visitaron as instalacións do xornal...
Causa contra Juan Rilo Rodríguez
O golpe militar franquista en xullo de 1936 non aparellou represalias físicas sobre os veciños e veciñas de San...
Segundo Yáñez Fernández, alcalde
Alcalde de San Sadurniño 1937-1940. Segundo León Yáñez Fernández naceu en Penacastrelo, parroquia de Lamas, o 28...
Casal, San Sadurniño ,1937
"Fiesta patriótica del árbol"
Unha das teimas máis importantes das novas autoridades militares durante a Guerra Civil e o franquismo foi a...
O verán do 37 da Marquesa
Cando se produce a sublevación militar do 18 de xullo de 1936 contra o goberno da República, Natividad Quindós,...
Mortos en combate na Guerra Civil en 1938
Segundo o Rexistro Civil de San Sadurniño, 23 mozos - menores de 30 anos- e naturais do concello, morreron nos campos...
Os anos da guerra
Vídeo do proxecto "Memoria de Muller de San Sadurniño". O que máis marcou a vida de María foi a guerra civil. Ela...
Fin da Guerra civil
Ao fin, o 1 de abril de 1939, a vitoria do exército sublevado, baixo o mando do Xeneral Franco pon fin a sanguenta...
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pl es gl es gl pl es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Cine Avenida
Aos poucos, as tecnoloxías do mundo contemporáneo foron enxergándose no universo agrario de San Sadurniño. cine, coches, electricidade, máquinas, internet, tren
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
Marques de Figueroa, San Sadurniño, 1948
Tras do fugaz paso do cinema mudo polo "Salón Tampico" nos tempos da República, haberá que agardar ata 1949 para que as películas retornen ao concello. En 1946 o matrimonio formado por Ángela López Foxo e Gervasio López López, máis un socio, o mestre Ignacio Moreno Buisán proxectan a creación dun teatro-cine na Avenida do Marqués de Figueroa. O proxecto arquitectónico ven asinado polo prestixioso arquitecto Antonio Tenreiro que xa andivera por San Sadurniño en 1924; as obras iniciáronse en maio de 1947 e ao fin, en decembro de 1948 outórgaselle a licencia de apertura. Gervasio mercou o proxector OSSA de 35mm en Asturias.
A fachada do edificio fíxose en pedra canteada aproveitando as pedras do muro perimetral do Convento do Rosario. Dispuña de tres plantas cun aforo inicial de 330 localidades, butacas de madeira, escenario e plateas, que estaban decoradas con pinturas. A data de remate que figura na decoración realizada por Castro Moreno é o 6 de febreiro de 1949.
Tras dunha serie de atrancos burocráticos no Concello, o “cine Avenida” acendeu o seu proxector OSSA durante 1949. Algúns veciños falan de “Lo que el viento se llevó” como película inaugural, aínda que parece ser que abriu as súas portas co baile de fin de ano de 1948, sendo alcalde Perfecto Calvo. Durante moitos anos o acomodador foi Germán Castro Díaz, o operador de cabina Baltasar e o propietario do bar Senén López Loureiro, Nos sábados e domingos unha megafonía anunciaba a función do día. A sala tamén utilizouse como espazo teatral, para bailes en datas sinaladas así como en actividades escolares nomeadamente na conmemoración dos "Día do Mestre" en tempos do alcalde Francisco Dorado. Un domingo suspendéronse as proxeccións porque o maquis dinamitara a central eléctrica que abastecía o concello.
O “cinema Avenida” proxectou películas durante quince anos, ata 1965, aínda que o bar de Senén mantívose aberto ata o anos 80 do pasado século. Precisamente no "bar do cine" funcionou un dos primeiros televisores de San Sadurniño na década dos sesenta.
Porén en maio de 1996 as paredes do vello edificio voltaron a sentir a maxia do cinema coa proxección de varios filmes galegos coas curtametraxes "Morrer no mar", "Galicia canibal", "O vello que quería ver o mar" entre outras e as longametraxes "Continental" e "Sempre Xonxa" de Chano Piñeiro-, como parte dun programa da Semana das Letras Galegas" organizada pola Asociación Bidueiro, a APA do CPI e o Concello.
O espazo cinematográfico continuou a ser lugar de ocio no concello, José Luis Sanjurjo Sixto retomouno como Bar e restaurante. No 2004 transformouse en "Sala Dzine", unha reputada sala de concertos á que acudía xente de toda Ferrolterra, aberta ata o xuño do 2007.
No 2013 abriuse de novo como Café Dzine, Bar, Cafetería e Sala de concertos, con actuacións case todas as fins de semana. Actualmente aínda conserva o escenario e o patio de butacas.
No 2014 o cineasta Mario Iglesias localizou aquí a curtametraxe "E logo...?" realizada para a Chanfaina' Lab.
Na ilustración proxecto da fachada do cine Avenida realizado por Antonio Tenreiro
Remate da decoración do "Cine Avenida" no patio de butacas
Patio de butacas do Cinema Avenida
Anfiteatro do Cinema Avenida
Café, Bar, Concertos Dzine en San Sadurniño
Afiche da película "Emboscada" proxectada no cine Avenida o 11 de abril do 1965
Anverso do afiche da película "Emboscada"
Proxector OSSA do cinema Avenida (2014)
Afiche de "El difunto es un vivo (Iquino 1941), proxectada no cine Avenida
Afiche de "El difunto es un vivo"
Fachada do cine Avenida no 2007
Planta do Cinema Avenida
Sección do Cinema Avenida
Licencia de apertura do Cinema Avenida en 1948
"Argelia" proxección especial para os nenos o día de "San José de Calasanz". nov 1959
"Mi tío Jacinto", proxección especial para os nenos o día de "San José de Calasanz". nov 1959
Semana das letras galegas 1996. LVG
Semana das letras galegas 1996.2. LVG
Memoria e planos do Cinema Avenida
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: cinema, bares e tabernas, empresas de servizos, lecer, música, San Sadurniño (parroquia), tecnoloxía, teatro
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl es es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es es es ca gl es gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - A saga Romero Castrillón
Historias de vida de familias , homes e mulleres das parroquias de San Sadurniño: Bardaos, Ferreira, Igrexafeita, Lamas, Naraio, San Sadurniño, Santa Mariña do Monte así como doutros concellos veciños, algúns moi preto como Moeche, A Capela, Neda, Valdoviño, As Pontes, Narón, As Somozas ou Ferrol; mais tamén hai fotos en Santiago, Ourense, Argentina ou Asturias.
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
A mediados do século XIX o Marqués de San Sadurniño sae de Madrid camiño das súas posesións e trae consigo a parte dos seus serventes para traballar nas súas propiedades. Neste séquito é moi probable que viñera José Valcarcel Mejía (1790-1866) que se asentará no lugar de Prospes como arrendatario dos Marqueses. En 1862 José Valcarcel está a pagarlle "1460 reales por una casa nueva y quince partidas en el lugar de Prospes".
José Valcarcel contrae matrimonio coa moza Antonia Lago Lamas (1804-1891), coa que tera varios fillos, entre os que está Vicenta Valcarcel Lago (1838-1908), quen a súa vez casa con Tomás Romero Varela (1834-1907). Froito dese matrimonio será Manuel Romero Valcarcel (1864-1950) que da comezo a saga dos Romero Castrillón ao casar con María Teresa Rey González ou "María de Prospes" (1869-1946), coa que terá 14 fillos, dos que sobrevivirán nove.
Un dos fillos será Francisco Romero Rey, asentado como labrego arrendatario en Prospes (1904-1991), quen casará en 1930 con Mercedes Castrillón Orjales (1912-1991). Mercedes procedía dunha familia de certa posición económica. José Castrillón Fernández, seu bisavó, fora un pequeno propietario de Lamas e participara activamente nas primeiras corporacións municipais da historia de San Sadurniño en 1838 e 1841. O seu avó paterno, José María Castrillón López (1820-1900), de profesión propietario e perito agrimensor, chegou a ser alcalde conservador de San Sadurniño ata a remuda da revolución liberal progresista de 1854, aínda que posteriormente participará activamente en moitas corporacións municipais case ata o final do século XIX. Morreu sendo o home mais rico da parroquia. O pai de Mercedes pola contra, foi un emigrante que non fixo fortuna, Manuel Castrillón Rodríguez, casado con María Orjales Romeu (1893-1978). Un detalle curioso é que Mercedes é prima carnal do afamado anarquista de Lamas.
O matrimonio de Francisco Romero e Mercedes Castrillón terá catro fillos: María (1931), Amando (1935), Manuel (1943) e Mercedes (1954) Romero Castrillón,
Os catro fillos cursaron os estudos primarios entre as escolas de Lamas e San Sadurniño, mais agás Mercedes, ningún rematou estudos superiores. Como facían todos os fillos de labregos, unha vez rematada a escola puxéronse a traballar axudando nas tarefas agrarias e coidando do pouco gando que tiñan en Prospes. Amando, con 19 anos, dáse conta de que razas vacunas mais orientadas á explotación leiteira podían resultar rendíbeis e pouco a pouco, tenreira a tenreira, vanse facendo con novas cabezas. No ano 1954 mercan ás Fillas de Cristo Rey, herdeiras da Marquesa María de la Natividad Quindós, as terras de Prospes das que levaban sendo arrendatarios mais de cen anos.
A pesar de que este feito pode parecer banal, é dunha grande importancia debido ao contexto no que se produciu, xa que neses anos o resto de labregos de San Sadurniño está a loitar pola propiedade das terras das que foran arrendatarios dende tempo inmemorial.
A meirande parte destes labregos, apoiados polo cura local, reclamaban o acceso gratuíto á terra, mentres que Amando e un pequeno grupo de cinco labregos aproximadamente, optaban por mercarllas ás ordes relixiosas que herdaran o patrimonio da Marquesa.
Este grupo e pola mediación de Amando, conseguiron un prezo que rondaba as 250 ptas por ferrado, un diñeiral para a época, mais que non se comparará ás mais de 1.000 ptas por ferrado que terían que pagar os demais labregos cando perderon o xuízo que, mal asesorados, comezaran. O propio Amando Romero relátanos o proceso de adquisición das terras familiares.
Cinco anos despois Amando casa con Celina María Azucena Sanjurjo Sixto (1944), coa que ten tres fillos: Gelasio (1969), Amando Segundo (1967) e Celina María (1964) Romero Sanjurjo. No ano 1966 funda a primeira explotación de leite certificada de toda Galicia, a Granxa Romero que foi inaugurada en 1966 polo ministro de agricultura Adolfo Díaz-Ambrona Moreno e que producirá a coñecida marca de leite Bohal.
Na década dos setenta manterá un sonoro enfrontamento co alcalde falanxista Santiago Secada. Pola contra, apoiará ao párroco Ramón Díaz Raña.
Anos despois, Amando funda unha nova explotación desta vez ubicada nas Enchousas (As Somozas), onde repítese unha situación moi similar, ao acontecido nas terras de Prospes.Neste caso pertencían herdeiros da Marquesa de Cavalcanti e Pardo Bazán. Amando, unha vez mercadas as terras, ofreceulles aos seus antigos arrendatarios a opción de ocupar libremente unha parcela a cambio de poder traballar no resto dos terreos. De novo mal aconsellados, paradoxicamente polos mesmos que perderan o litixio polas terras de San Sadurniño, os arrendatarios resístense a abandoar as súas terras. Este feito provocará que se executen desafiuzamentos que acadaron sona en Galicia, inclusive na prensa estatal e provocaron unha manifestación en San Sadurniño..
Na actualidade encontrase xubilado, aínda que segue exercendo como conselleiro da empresa, da cal é presidenta a súa muller Celina e son socios os seus tres fillos: Celina, Amando e Gelasio.
Na fotografía Francisco Romero Rey e Mercedes Castrillón Orjales, pais de Amando Romero
A saga Romero Castrillón
Manuel Romero Valcarcel e María Teresa Rey González, avós de Manuel Romero Catrillón
Visita do Ministro 11.9.1966
Enfrontamento con Santiago Secada en 1975
Árbore xenalóxico de Amando Romero
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: animais, emprendedor@s, empresas agrogandeiras, familias, gandeiría, Sagas, San Sadurniño (parroquia), xente
Autor/a: Carlos Martínez Romero
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl gl es gl gl gl gl es de es gl gl gl es en gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Os inicios da Granxa Romero
Negocios, comercios ou empresas que desenvolven ou desenvolveron a súa actividade no Concello de San Sadurniño: bares e tabernas, datos estatísticos, empresas agrogandeiras, empresas da madeira, empresas de servizos, empresas enerxéticas, emprendedor@s, mineiría
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
María Romero fálanos dos inicios da empresa familiar Granxa Romero fundada en 1966 por Amando Romero. Dende os seus inicios apostou pola inversión en toda a cadea de valor do leite.e foi a primeira explotación de leite fresca certificada en toda Galicia.
Envasa e distribúe o "Leite Certificado Bohal".
Os primeiros meses, a produción leiteira comercializábase co nome orixinal da marca, ROCAS (Romero Castrillón), mais por unha denuncia tramitada dende Sevilla, vironse obrigados a cambiala. Dende Madrid , decidiuse poñer a marca BOAL que lles cedera o traballador ministerial, Valentín Gonzaléz Romero. Mais como o nome da marca coincidía cun pobo asturiano, víronse obrigados a intercalarlle un h e quedou BOHAL.
Os inicios da Granxa Romero
Inauguración Leite Bohal. 1966
Proceso do leite Bohal
O leite Bohal. Revista Pegadas. Maio 2009
Canto me gustou volverte a escoitar, María. Traballo deuche pero na foto estás guapísima. Un biquiño.
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: animais, empresas agrogandeiras, coches, emprendedor@s, gandeiría, labregos e labregas, San Sadurniño (parroquia), muller, traballos
Autor/a: María Romero Castrillón
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it es gl gl it gl gl en gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl es it en gl gl en gl gl gl it pt gl gl gl gl gl es gl es en pt gl gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - "Superficial"
Olladas das xentes que visitaron San Sadurniño e deixaron testemuñas en forma de textos, imaxes, pinturas ou filmes: visitantes senlleiros,
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
3ª Chanfaina Lab (13). Estrea venres 12 de maio do 2017.
Sinopse: "Superficial" é unha ollada que vaga polas formas que, de forma caprichosa, van xurdindo aló onde mires. É tamén un achegamento tanxencial a unha vila que transita o seu día a día por diante, por detrás, ou polos lados de todas esas liñas rectas, curvas, círculos, ángulos, triángulos e polígonos que compoñen, coma un puzzle caótico, a paisaxe cotiá das nosas vidas."
Mestura de son: Diego S. Staub
Gravada en San Sadurniño os días 3 e 4 de setembro dentro do programa da 3ª Chanfainalab
Nado en Rábade, Jorge Coira comezou a súa carreira profesional a finais dos 90 e hoxe está considerado como un dos cineastas galegos máis experimentados e polivalentes, pois ten feito cine, televisión, videocreación ou teatro e sempre con gran éxito. A súa formación, fundamentalmente autodidacta, complementouse coa asistencia a cursos e obradoiros con profesores como Michael Radford, Víctor Erice, Allan Starski, Béatrice Caufman, Robert Lovenheim, Víctor Duplá e Mariano Barroso. No eido do cine, tralos comezos en curtametraxes como "Mofa e Befa en Gran Liquidación" ou a multipremiada "O Matachín", estreou en 2004 a súa primeira longametraxe: "O ano da carracha". A súa seguinte película, "18 comidas" -estreada a finais de 2010 en varios países do mundo-, leva recibidos numerosos premios e seleccionada en máis de 30 festivais internacionais. En televisión, ademais do seu labor en publicidade e videoclips realiza series, como "Terra de Miranda", "As leis de Celavella", "Padre Casares" e, recentemente, "Luci"; así como a tv-movie "Entre bateas". Tamén, dirixe con frecuencia series de ámbito estatal como "El Comisario", RIS" ou "Pelotas". No eido do documental de creación realizou "¿Qué culpa tiene el tomate?" (estreado no MoMA en Nova York), ou "Días de reparto", ademais de docuseries para TVG como "Chunda Chunda". No 2016, gañou o Goya á mellor montaxe polo seu traballo en "El desconocido" de Dani de la Torre.
Como participante na Chanfainalab, Jorge aterrou en San Sadurniño sen unha idea definida do que ía gravar: " O certo é que non tiven tempo para, antes da fin de semana do Chanfaina, investigar e procurar un tema concreto que me inspirase unha peza. Así que, cando me decatei de que me ía ser imposible falar de San Sadurniño coa seguridade de quen coñece o corazón da vila, sentín que o mellor que podía facer era asumir esa eiva e traballar desde ela. E así, o que fixen foi aplicar a mirada real que eu vivín neses días -a de alguén que só ten acceso á superficie do lugar-, e confiar en que, desde esa superficie, aparecerían pegadas suxestivas do día a día dos seus habitantes, sombras que falasen dun espazo habitado e que funcionasen coma un espello que, revelando só unha pequena parte dunha vila, invitase ao ollo a lanzarse por máis. A partir de aí, quixen compartir o proceso coa miña sobriña Clara -a miña afillada-, unha rapaza que nos últimos anos comezou a desenvolver a súa paixón pola fotografía e que se apuntou a esta procura de elementos puramente formais -e de ecos entre eles- por unha boa parte das parroquias que conforman o concello. Por último, un tempo despois, coñecín un músico fascinante chamado Germán Díaz e, cando escoitei a súa música, sentín que había unha conexión clara coas emocións que eu sentía respecto ás imaxes rodadas e ao espírito que quería imprimir á peza; polo que falei con el para usar algúns dos seus temas na montaxe e, a partir desa conversa, naceu unha vontade de colaboración que ambos esperamos que poida continuar no futuro."
En "Superficial" prevalecen os planos curtos, na procura de formas xeométricas, liñas rectas, curvas, círculos, ángulos, triángulos e polígonos que están diariamente diante dos nosos ollos, mais que non somos quén de "ver" con facilidade. Á maneira dalgúns filmes de Norman Mclaren, a montaxe -arte na que Jorge é un reputado mestre- comporá o ritmo visual e sonoro e será o cemento que aporte a coherencia que enxergue o puzzle aparentemente caótico de formas, espazos e tempos de diferentes parroquias de San Sadurniño: "Aspiro a que, por unha banda, se produza un certo pracer puramente estético; e por outra, a que naza un relación interesante entre as expectativas do espectador que busca un relato -un significado- nas imaxes, e os distintos xogos de ecos visuais que propón a montaxe." Trátase, en definitiva, de aceptar o xogo que nos propón o cineasta, nesta viaxe impresionista, composta por pinceladas precisas da "paisaxe mirada" polos ollos de Jorge e Clara. Unha peza estimulante e singular que nos invita a observar de xeito creativo a beleza e a poesía que nos envolve todos os días e que tantas veces non valoramos doadamente.
Como non puido asistir á estrea da Chanfainalab na Casa de cultura de San Sadurniño, o cineasta enviounos este videosaúdo dende Berlín:
Fotografías de Cesar Galdo.
Jorge Coira na Chanfainalab
Na presentacion de Eira de cineastas con Marta, Angeles, Sabela e Marcos
Jorge e Clara Coira na gravación de Superficial
Clara e Jorge na Chanfainalab
Clara e Jorge no xantar da Chanfaina
Imaxe de "Superficial" de Jorge Coira
Videosaúdo de Jorge na estrea mundial de "Superficial"
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: Chanfaina'Lab, cinema, naturezas, paseos, vídeos, visitantes
Autor/a: Jorge Coira Nieto
Mofa e Befa "Gran Liquidación" (1996)
O ano da carracha (trailer)
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it es gl gl it es gl gl en gl gl gl gl it fi gl gl en gl gl gl gl pt pt gl es es pt es gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - "Liorta"
Olladas das xentes que visitaron San Sadurniño e deixaron testemuñas en forma de textos, imaxes, pinturas ou filmes: visitantes senlleiros,
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
Chanfaina'Lab (12) Estrea venres, 10 de abril do 2015
Sinopse: " Un home, unha longa noite de troula e un atormentado amencer en San Sadurniño"
Gravado en San Sadurniño o día 6 de xaneiro de 2015 dentro do programa da Chanfaina' Lab
Alfonso Zarauza foise consolidando chanzo a chanzo como un dos mais prometedores directores do cine galego. Dende as primeiras curtametraxes na Escola de Imaxe e son de Coruña, Zarauza foi madurando como un autor con mirada propia: na melancólica e lírica "A noite que deixou de chover"; na lúcida análise sobre as dificultades de facer cinema en Galicia de "Encallados", ata a consagración profesional definitiva que supón "Os fenómenos", aínda en exhibición comercial. e con catro premios "Mestre Mateo" no 2015. Para a Chanfaina'lab Zarauza apostou por unha ficción un tanto peculiar, porque sabía que a maioría dos seus compañeiros ían apostar polo documental, así que decidiuse claramente por realizar unha ficción narrativa, aínda que non dun xeito convencional. "As miñas premisas eran esas, que fora ficción e que tivera, a ser posible, certo sentido do humor. E finalmente tirei por aí e creei unha pequena peza de ficción narrativa, mais sen actores e cunha narración máis implícita que explícita". A súa fonte de inspiración foi unha canción de Johny Cash "Matei a un home en Reno, simplemente por velo morrer..." Tamén foi un referente o cinema crepuscular de Sam Peckinpah que envolve a viaxe sen retorno do personaxe, mentres mira ao ceo empedrado, seguindo a maraña de cabos que atan de poste en poste San Sadurniño e tamén o resto de Galicia. Por outra banda, a peza engarza cunha certa tradición festeira e brava das parroquias do concello, que está moi presente na canción popular "Fun a feira de San sadurniño".
Alfonso -á esquerda- na proxección da Chanfaina'lab
Zarauza -a dereita- como actor en "Tenis real" de X. M. Sande
Angel Santos, Guillermo Carvajal, e Alfonso Zarauza na Chanfaina'lab
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: Chanfaina'Lab, cinema, San Sadurniño (Concello), vídeos, visitantes
Danza de Katiuska (1998)
A noite que deixou de chover (trailer) .2008
Los fenómenos (trailer) 2014
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it es gl gl es gl gl gl gl gl pt es gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - "San Sadurniño, cabos sueltos para su historia" por Leyra Domínguez
Olladas das xentes que visitaron San Sadurniño e deixaron testemuñas en forma de textos, imaxes, pinturas ou filmes: visitantes senlleiros,
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
En 1989 o intelectual, ensaísta e pintor José Leyra Domínguez, remataba un texto mecanografado de 45 páxinas no que sintetizaba todo canto sabía sobre a historia de San Sadurniño. Dende moi neno frecuentara Sansa moitas veces, deixando o pouso da súa pegada en fermosas pinturas que reflicten admirablemente as paisaxes do noso concello. Tamén pescudou na historia local: escribiu no programa de festas de 1965 e a entrada sobre San Sadurniño na Gran Enciclopedia Galega. Lamentablemente á morte do pintor en 1997, o manuscrito ficou inédito entre as súas cousas. O seu fillo, José Manuel Leyra Faraldo, cedéunolo para ser publicado e diste xeito compartilo con toda a veciñanza por vez primeira. É un orgullo para "Fálame de San Sadurniño" dalo a coñecer aquí.
No texto debulla na relación persoal con San Sadurniño a través da familia do emigrante Antonio Couce López e Isabel Domínguez, un feito decisivo na súa vida, para despois achegarse á historia antiga e contemporánea do noso concello, con lendas, datos, anécdotas interesantes e ben curiosas.
Podes baixalo en Documentos. Ten paciencia, tarda un pouco en descargarse.
Na ilustración, retrato de Leyra Domínguez pintado por Tomás Barros. De novo agradecemos a xentileza e información aportada polo seu fillo José Manuel Leyra Faraldo, sen o cal esta entrada non tería sido posíbel .
Mais historias de Leyra Domínguez
"San Sadurniño, cabos sueltos para su historia" por Leyra Domínguez
Aproximación á traxectoria artística de José Leyra Domínguez
"San Sadurniño, cabos sueltos para su historia" por Leyra Domínguez (1989)
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: castros, Convento do Rosario, estatísticas, igrexas parroquiais, lendas, naturezas, Naraío, patrimonios, Pazo da Marquesa, poesía, ríos, San Sadurniño (Concello), Señores de San Sadurniño, visitantes, emigración
Autor/a: José Manuel Leyra Faraldo
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl en gl gl fr gl pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Inauguración de "El cisne", fábrica de conservas
Negocios, comercios ou empresas que desenvolven ou desenvolveron a súa actividade no Concello de San Sadurniño: bares e tabernas, datos estatísticos, empresas agrogandeiras, empresas da madeira, empresas de servizos, empresas enerxéticas, emprendedor@s, mineiría
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
A historia de "El cisne" ben merecería un traballo en profundidade ou unha longametraxe documental para cineastas na procura de inspiración.Na Chanfaina do 2017 un grupo de mulleres realizadon unha breve peza documental que nos achega á súa historia -dende o punto de vista das case 200 mulleres que alí traballaron- titulado "Historia do Cisne, o atún e a troita".
En sí mesma, a historia desta factoría destila unha morea de matices e múltiples lecturas, con temas e subtemas interesantes de nidia vocación universal. É a chegada dunha gran empresa de finais do século XX nun entorno rural practicamente ancorado no Antigo Réxime; mais tamén o clásico conflito da industria versus natureza; da avidez empresarial polos beneficios a calquera custe; da solidariedade e organización da loita obreira; dos anos confusos da reconversión industrial nos tempos da transición política en España baixo un goberno socialista; dunha factoría con maioritaria presenza e mirada feminina; da primeira sentenza exemplar "por delito ecolóxico" da Historia de España; dunha fábrica de produtos de mar alonxada dos portos pesqueiros; da manipulación política dun drama social e laboral; das posibilidades de convivencia do atún do Pacífico e as troitas do Xuvia, etc, etc. Son como capas de cebola diversas que conforman unha gran historia no universo aparentemente pequeno de San Sadurniño. Apuntamos aquí algúns dos seus feitos máis significativos, porque a historia aínda está aberta e os seus protagonistas viven entre nós, agardando por alguén que conte algunha das súas historias posibeis.
A dura reconversión naval no Ferrol de 1983 motivara a creación das ZUR (Zonas de urxente reindustrialización), un plan do goberno de Felipe González para promover novos postos de traballo en Ferrolterra, a través de subvencións directas, facilidades no chan industrial e outros beneficios fiscais.
A nova saltou á opinión pública en setembro de 1985: "Unha importante fábrica de conservas se instalará en San Sadurniño". Era un dos primeiros éxitos do plan ZUR- Ferrol. Tamén era a primeira gran industria que se instalaba nun concello de fonda tradición rural, o que provocou unha grande expectación e ilusión en San Sadurniño. Ubicada no Viduedo, prometía traballo para 152 -chegaron a ser 200- traballadores. A nova causou sensación por bares e tabernas ao tratarse da primeira gran industria que se instalaba en San Sadurniño na súa historia. A empresa chegou a mercar os terreos onde se ubicaba o campo de fútbol da Marquesa da S.D. Sansa. Paradoxicamente -por tratarse dun concello do interior- a actividade da empresa orientábase á fabricación de conservas de peixe, concretamente atún; o seu propietario era Francisco Javier Piñeiro Seoane (falecido en 2010), que xa contaba cunha factoría no Vicedo.
"El cisne" comezou a funcionar en xuño de 1986 entre a ledicia, a esperanza e o orgullo dos habitantes do pobo e a corporación municipal presidida polo alcalde socialista Manuel José Lamas. Mais, aínda non pasara un mes dende a súa posta en funcionamento e polas beiras do río Xuvia comezaron a agromar todas as alarmas por mor da contaminación do río, o factor que marcará o destino desta prometedora iniciativa empresarial. ADEGA denunciaba que os residuos, aceites, graxas e produtos químicos que saían sen control algún da fábrica, estaban a provocar a morte masiva da vida no río. Asemade a Sociedade Galega de Historia Natural concluía que as empresas do ZUR "parecen gozar de patente de corso no que se refire a cumprir as normas legais medioambientais". O lector interesado pode coñecer polo miúdo o proceso de contaminación en "Vertidos contaminantes no Xuvia".
Deseguida, a empresa negará as acusacións dos grupos ecoloxistas nun comunicado, afirmando que a factoría dispuña da última tecnoloxía en sistemas de depuración, e que non se vertían produtos químicos. Este será outras dos paradoxos desta historia: que as graxas do peixe de mar manipulado polo ser humano, arrase coa vida acuática e os peixes de río.
Un ano despois, no verán de 1987, "El cisne" está a pleno rendemento, conta xa con 200 persoas en plantilla - a meirande parte mulleres- que producen 220.000 latas por día, mais misteriosamente, entre rumores de suspensión de pagos, muda a propiedade da fábrica. Logo saberase que o novo propietario é o grupo gaditano de José Manuel Pascual Ortega. En realidade, o antigo propietario era o seu principal acredor e tivera que vender a empresa en pago das débedas que mantiña con José Pascual.
Este cambio de propiedade coincide con novas denuncias por un novo e devastador vertido contaminante no Xuvia. Nesta ocasión, as denuncias "contra a putrefacción do río" corren a cargo das asociacións de pescadores, mais tamén chegan ata o Parlamento de Galicia por boca do deputado de PSG-EG Antón Martínez Aneiros. A Xunta de Galicia abrirá un expediente sancionador ao Concello de San Sadurniño, aínda que o alcalde socialista Manuel José Lamas apón os vertidos a un problema no saneamento da rede de sumidoiros. Segundo o informe da Garda Civil de 4/8/1987 o Xuvia presentaba: “o leito do río parduzco, inundado de escuma flotante, aceite sobrenadante e porquería orgánica filamentosa que se acumulan sobre restos de troita”. A oposición municipal integrada en "Independentes por San Sadurniño" aproveita a situación para denunciar as condicións laborais dos traballadores de "El cisne" que será contestado por un comunicado do Comité de empresa, no que se posiciona a prol da factoría e do seu novo propietario.
En abril de 1988 o Parlamento de Galicia insta á Xunta a paralizar a empresa "ata que a fábrica modifique a depuración e garanta a non contaminación do río Xuvia". En novembro dese mesmo ano, Manuel Rico Dopico, propietario da piscifactoría “Truchas del Jubia”, denuncia a morte de 4.500 troitas da súa factoría e insta a "El cisne" a tomar medidas urxentes, presentando ademais unha denuncia no xulgado.. Nesa altura, a contaminación do Xuvia xa era un feito contrastado tras dous anos de funcionamento, aceites e graxas do peixe seguían vertendo directamente ao río. Todas as asociacións ecoloxistas, de pescadores e veciñais coincidían nas denuncias provocando un clamor social, político e mediático que obrigará á fábrica a dotarse ao fin dun sistema de depuración efectivo que resolva o dano medio ambiental que estaban a provocar os residuos de "El cisne".
A pesares da contestación mediática, os números da factoría de San Sadurniño van "vento en popa", como se recolle na prensa económica da época. "El cisne" é a 8º empresa no ranking de empresas conserveiras do estado, ten as súas contas saneadas e presenta beneficios. A melloría nótase na vida cotíán dos habitantes do pobo, mesmo alguén lle chama a "década do vespino en San Sadurniño". Mais no verán de 1989 un novo vertido volve a poñer de actualidade as prácticas medioambientais e as deficiencias da depuradora cando morren varios miles de troitas provocando a putrefacción do Xuvia ao longo de varios kilómetros río abaixo.
O fito que decidirá o futuro da fábrica comezará cando un fiscal acuse a "El cisne" de delito ecolóxico, feito que poñerá un marcha un proceso xudicial que abocará ao peche da empresa en anos vindeiros. Era a primeira vez que en Galicia se admitía unha denuncia contra unha empresa "por delito ecolóxico". A acusación argumentaba que o vertido de 4 de agosto de 1987 provocara a mortandade de 58.000 troitas. As inspeccións oficiais realizadas en 1986 e 1887 xa denunciaran as deficiencias dos sistemas de depuración e que "a empresa coñecía a ineficacia do sistema de depuración". O xuíz solicita unha fianza de 50 millóns de pesetas polos danos á piscifactoría “Truchas del Jubia”,
O xuízo celebrouse o 20 de marzo de 1991 e nel foron condenados os xerentes da factoría e obrigase á empresa ao abono dunha indemnización millonaria. Podes ler aquí a información sobre o xuízo.
A partires deste feito comezará a "Última etapa da factoría "El cisne". .
Inauguración de "El cisne", fábrica de conservas
"Unha importante fábrica de conservas se instalará en San Sadurniño". LVG 29.9.1985
Anuncio do inicio da actividade en E cisne L 18.5.1986
Protesta dos grupos ecoloxístas 2.8.1986
El cisne comeza a funcionar en xuño de 1986. VG 16.5.1986
Desmentido da empresa "El cisne"LVG 30.8.1986
Novo propietario da empresa "El cisne"
O novo propietario de "El cisne". LVG 11.8.1987
Denuncia da putrefacción do río xuvia LVG 4.9.1987
Expedente ao Concello de San Sadurniño polos vertidos. 27.12.1987
O comité de empresa e as condicións de traballo da fábrica. LVG 29.1.1988
Morte masiva de 4.500 troitas. LVG 8.11.1988
Sistema de depuración de "El cisne" . 7.12.1988
Instalación da depuradora LVG 10.2.1989
"El cisne" segue contaminando. LVG 36.6.1989
Acusación de delito ecolóxico.4.7.1989
O fiscal solicita unha fianza millonaria LVG. 1.4.1990
Juizo ao cisne.LVG 21.11.1991
Produto de "El cisne"
"El cisne" no Saturnal (2000)
Leccións da sentenza de "El cisne".5.1.1992
Denuncia das condicións laborais de "El Cisne".LVG 26.1.1988
Fabrica de "El cisne"
Conflito industria versus natureza. LVG 13.8.1988
Informe económico da factoría "El cine" en 1989
O xuizo por delito ecolóxico contra "El cisne". 21.3.1991
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: empresas agrogandeiras, conflitos, naturezas, ríos, San Sadurniño (parroquia), San Sadurniño (Concello), tecnoloxía
Autor/a: Manuel González Álvarez
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Pombal da marquesa
Monumentos, igrexas, edificios, patrimonio inmaterial e pezas singulares -grandes e pequenas- de San Sadurniño: castelo de Naraio, castros, convento do Rosario, creador@s, cronoloxía histórica, cruceiros, fontes, igrexas parroquiais, pequenas capelas, lendas, megalitismo , muíños, pazo da marquesa, visitantes senlleiros,
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
Di o refrán que "casa grande, capela, pombal e ciprés... pazo é". O pombal do pazo da marquesa é moi singular pola súa forma cadrada, similar a un torreón medieval con catro portas e formaba parte da antiga granxa do Pazo. Nenos e nenas da Aldea de verán 2014 interpretan esta construción característica da arquitectura pacega, situada ao carón do mesón "A granxa".
Máis historias de Aldea de Verán en Fálame
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: animais, nenos e nenas, patrimonios, Pazo da Marquesa, San Sadurniño (parroquia)
Autor/a: Aldea de Verán
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl pt es gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - A procesión das festas de Santa Isabel
O devalar no tempo despois do traballo: paseos, festas, romarías, xogos, deportes e actividades de lecer das xentes de San Sadurniño: bares e tabernas, cinema creador@s, deporte, eventos musicais, feiras, festas e romarías, gastronomías, músicas, naturezas, patrimonio, paseos, ríos,teatro, visitantes senlleiros,
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
O Casal, San Sadurniño, 1912
Manolo Rico fálanos da procesión das festas de Santa Isabel e do "copón de ouro". A procesión era un dos actos centrais das festas parroquiais e ía dende o claustro do Mosteiro ata o Pazo dos Señores e celebrada dende tempo inmemorial. Os Marqueses sempre participaron na financiación da celebración relixiosa. Portaban o palio da procesión relevantes persoeiros locais, franqueados por unha multitude de curas dos concellos limítrofes. A primeira crónica xornalística que describe minuciosamente o ambiente da "Santa Isabel" foi publicada no "Correo Gallego" en 1900. A paradoxa da festa sempre foi que a imaxe que saía na procesión non era a da patrona, senón a da Virxe do Rosario.
A procesión das festas de Santa Isabel
O copón de ouro baixo palio no adro do mosteiro
Imaxe da Virxe do Rosario que saía na procesión de Santa Isabel
A procesión coa imaxe da Virxe do Rosario
Numerosos curas acudían á procesión de Santa Isabel
A multitude acompañando á Virxe do Rosario
Xente no día de festa
Procesión das festas de Santa Isabel
Nenos tocando na procesión da virxe
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: Convento do Rosario, festas e romarías, igrexas parroquiais, patrimonios, Pazo da Marquesa, San Sadurniño (parroquia), Santa Isabel
Autor/a: Manolo Rico López
Fotógrafo/a: Arquivo municipal de San Sadurniño
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl es pt gl gl gl gl es es gl es es gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - O cura zahorí
Historias de vida de familias , homes e mulleres das parroquias de San Sadurniño: Bardaos, Ferreira, Igrexafeita, Lamas, Naraio, San Sadurniño, Santa Mariña do Monte así como doutros concellos veciños, algúns moi preto como Moeche, A Capela, Neda, Valdoviño, As Pontes, Narón, As Somozas ou Ferrol; mais tamén hai fotos en Santiago, Ourense, Argentina ou Asturias.
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
Cando o novo párroco, José María Ladra chegou a Naraío en 1968, unha súas das primeiras teimas foi o arranxo de pistas e camiños asfaltados por toda a parroquia, que estaba prácticamente incomunicada ata acadar os 29 kilometros de pistas no 1982. Outra das teimas do párroco de Naraío foi o pulo á creación dunha cooperativa que acada no 1971 -hoxe integrada na Cooperativa de Meirás- e unha caixa Rural (1974). No 1972 consegue crear o campo de futbol entre outras moitas iniciativas que se recollen nunha reportaxe da Vode Galicia e publicada o 31 de outubro de 1982.
Mais Don José María Ladra, o párroco de Naraío, ten un portentoso don para localizar correntes de auga subterráneas.
Neste clip podes ver o seu método de traballo. Fragmento da serie documental de TVG "Trece badaladas", dirixida por Paula Cons e producida por Continental producións no 2008. Tamén aparece no filme "Deuteronomio 7:20" realizado por Marta Piñeiro para a 3º Chanfainalab no ano 2016.
Descarga a "Historia da parroquia de Naraío" escrita por José María Ladra.
Historia da parroquia de Naraío, por José María Lada. Programa Festas 2000
Reportaxe sobre José María Ladra.La voz de Galicia 1982
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: Naraío, oficios, traballos, vídeos, xente
Autor/a: José Maria Ladra
© 2017 - Fálame de San Sadurniño


langs: es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en it gl gl gl en es gl gl gl es gl gl gl gl gl en es gl gl gl es gl gl gl es gl gl gl es gl es es es gl gl gl ca en gl pt es gl gl gl ca en es de en gl pt en gl gl gl gl pt es gl en gl gl gl gl gl es gl it es

text:
Fálame de San Sadurniño - Chanfaina'Lab
Iniciativas e servizos promovidos polo Concello ou as asociacións culturais e veciñais de San Sadurniño.
Ver todas Buscar por: DataTemasLugar
O nome de chanfaina alude a unha receita tradicional dos territorios de antigos señoríos, cando as partes "nobres " do animal entregábanselle aos Señores, mentres as vísceras e as partes mais pobres quedábanse na cociña dos labregos, coas que preparaban a denominada chanfaina, de grande tradición nas parroquias de Bardaos e Igrexafeita.
As xornadas foron organizadas pola concellaría de cultura do Concello de San Sadurniño e contou coa colaboración de Casa Outeiro, Hostal Carballo, Mesón A granxa, Muiño do Pepe e café Dzine.
O encontro de cineastas tivo unha especial relevancia en diversos medios estatais (El País, ABC), galegos ( Diario de Ferrol, La voz de Galicia, Sermos Galicia, El Correo Gallego, Noticieiro galego.com, Radio Galega), e locais (Ferrol 360º, Concello de San Sadurniño), así como nas plataformas do sector audiovisual galego: Agapi, CREA, Consello da Cultura Galega, Academia Galega do Audiovisual ou o MPXA. Asemade varios blogs e redes sociais fixéronse eco do evento como Ollaparo, Infogauda, Llave en mano e un longo etcétera.
A chanfaina'lab retornou a comezos do 2015 coa estrea dos filmes gravados en setembro. Podes ver todas as pezas realizadas aquí: Chanfaina’Lab
Algúns dos temas nos que matinaron os/as cineastas son estes:
Polo momento podes ver a fermosa promo realizada polo fotógrafo, director e xornalista Cesar Galdo:
Chegada d@s participantes en Dzine (foto Galdo)
Saúdo do alcalde e o concelleiro de Cultura
Cineastas locais escoitando ao alcalde: Ary, David e Brais
Saíndo da casa do concello
Cineastas no Torreón do Pazo
Ns Xardíns do Pazo
Que ven a choiva...
Xuntanza coordenación na Aula Cemit (exame sorpresa)
Beli Martínez e Gabriel Tizón
Mario Iglesias dirixe a Xulia de Bardaos e Carlos Covelo no antigo cine Avenida
Icia e Jorge dirixidos por Xurxo Chirro
Rodaxe de Xurxo Chirro no antigo campo de fútbol
Tizón fotografía a rodaxe de Mario Iglesias
Experimentos coa luz solar de Otto Roca no camposanto de San Sadurniño
Sonia Méndez no micromundo do café-peluquería Santos
Experimento tenístico en super 8mm por X.M. Sande (con Zarauza, Angel Santos e Jaione Camborda)
A mirada de Cruz por Gabriel Tizon para a peza de Xisela Franco/ÁnxelaCaramés
Xisela Franco no Pico Ferreira
Ánxela Caramés no Pico Ferreira
Proxección do filme de Alberte Pagán no café DZINE
O xantar no mesón A Granxa
Susi, Fer, Carme, Alberte e Pablo no Hostal Carballo
Story board de Xurxo, improvisado no mantel do Muiño de Pepe
Grupo de "artistas" no xantar do Muiño de Pepe
Sansa de Xacio Baño
Imaxe promocional da Chanfaina por Cesar Galdo
Cartas de Conquista de Xurxo Chirro
la iniciativa más interesante en mucho, pero que mucho tiempo. Qué ganas de ver los trabajos :-)
non se poden ver os traballos do chanfaina lab me dice que o video e privado...como teño que facer para poder velos
A estrea é mañán, vernes
Facer un comentario Ocultar formulario
O teu nome: O teu correo electrónico: Canto é cinco máis tres: Escribe o teu comentario:
Temas: cinema, creador@s, lecer, San Sadurniño (Concello), vídeos, visitantes, Chanfaina'Lab
© 2017 - Fálame de San Sadurniño