langs: gl gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl gl gl en pt en gl gl gl gl it gl gl es gl gl gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl en fr en en en fr gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Tempos Dixital | A cociña da política
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
24 Xan 2012 ⋅ Iolanda Veloso Ríos ⋅
Temas: De Cospedal, feminismo, igualdade, paridade, política, Sáenz de Santamaría
A pesares do que poida parecer polo título do artigo, non vou falar da famosa cociña na que se xuntan as elites das organizacións políticas para chegar a acordos sobre futuras accións con maior ou menor repercusión para a cidadanía ou para a militancia dos partidos. Esa é a cociña dos grandes chefs, os que gañan estrelas Michelín, teñen programas de televisión e poden dedicarse a deconstruír a tortilla para reconstruíla en forma de escuma. Eu da que quero falar é da cociña onde se fai a comida de todos os días, feita con cariño, dedicación e imaxinación, sobre todo en tempos de crise, pero que non goza do recoñecemento de ninguén. Non vaia ser que a cociñeira se empoleire e pretenda poñer tamén a Toque Blanche. Si, quero falar da cociña das mulleres ás que se nos concedeu máis participación en política, como no chiste, ampliando a cociña.
Os avances sociais que tiveron lugar nos últimos anos na loita pola igualdade de dereitos entre mulleres e homes incluíron unha maior participación das mulleres en política. A obriga de cumprir coas cotas de participación polas que en todas as listas (é preciso que haxa unha proporción 60%-40%) e a adopción das chamadas “listas cremalleira” por algunhas forzas políticas aumentou a representación das mulleres en todos os niveis institucionais. Porén, co paso do tempo, isto non supuxo un aumento das mulleres nos cargos máis de maior responsabilidade e proxección pública nin nas institucións nin nas propias forzas políticas, non levou consigo un aumento do poder político das mulleres, non houbo unha subversión do poder simbólico. As mulleres en política seguimos sendo intercambiables, as que aguantan non poder avanzar con criterio propio no seu lexítimo dereito de acadar maiores cotas de poder e representatividade, como os seus compañeiros homes, quedan eternamente no lugar no que están e as que non, marchan por onde volveron e son substituídas por outras novas. Cuestionadas como políticas por seren mulleres feministas e cuestionadas como mulleres feministas por seren políticas.
Na situación actual non se albiscan avances senón retrocesos. Todo reforzo dos estereotipos tradicionais é un retroceso e estamos sendo bombardeadas por unha imaxe cunha enorme carga simbólica desde a chegada do Partido Popular ao poder no goberno estatal. Mudamos a imaxe das mulleres en política como persoas autónomas, dinámicas, positivas á que se apuntaban Soraya Saénz de Santamaría e mesmo a propia Dolores de Cospedal, profesional de mediana idade, nai solteira, preparada, enérxica, ao cuestionamento deste papel das mulleres en política como superficial e pernicioso para os tempos duros que vivimos. Descualificadas as mulleres sexys, glamurosas e vestidas de cores foron substituídas por mulleres serias, sacrificadas, ríxidas e austeras ao servizo dunha causa maior e que aparecen nos medios de comunicación vestidas de rigoroso negro, co pelo recollido ou mesmo mal peiteado, sen case maquillaxe e sen alfaias, como a nova sección feminina dirixida pola mesmiña Bernarda Alba, que traballan ao servizo dos seus dirixentes masculinos para a salvación do país. Falaba hai pouco cunha militante desas que adoitamos chamar histórica porque sempre estivo aí, cociñando, ata que cansou, claro, de que parecía que volvíamos a ese debate de hai 20 anos, iso de discutir sobre que é antes, a liberacion do país ou a da muller, e me dicía que quen nos dera estar aí….
Aproveito para dar as grazas e o meu profundo recoñecemento a todas as cociñeiras que estiveron aí, enchéndose de graxa e pasándonos receitas ás que íamos chegando, ás que seguen cociñando porque honestamente lles quita o sono o que está pasando e máis aos homes que nos últimos tempos van arremangándose e nos acompañan porque é imposible gañar espazo se ninguén o cede.
Subscríbete ao noso RSS Feed, Síguenos en Twitter ou comparte o artigo nas redes sociais.
Comparte este artigo Publícao en Facebook
Iolanda Veloso é concelleira do grupo municipal do BNG en Vigo. Na anterior lexislatura foi concelleira de Igualdade, Normalización Lingüística e Mocidade. É tradutora.
A igualdade si ten prezo
Entrevista: María Xosé Queizán
O Parlamento Europeo aposta por aumentar a representación feminina nos consellos directivos
Portada para un asasino
200 anos de desigualdade
A publicación de comentarios está suxeita a moderación.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Nome de usuario ou dirección de correo electrónico
Enter your WordPress.com blog URL
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011


document_lang: gl

langs: gl gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl en gl gl gl es gl pt gl en gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl es gl es gl es gl gl gl es gl nb gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
Son moitos os factores que puxeron os medios de comunicación na tesitura existencial…
19 Out 2016 ⋅ por Tempos Dixital ⋅ - OPINIÓN ⋅ ⋅ Tags: 25S, Ana Pontón, Anxos Sumai, CGAC, entrevista Camilo Nogueira, Fermín Bouza, Festival Agrogay de Monterroso, Iolanda Zúñiga, Justo Beramendi, Leiceaga, Luis Villares, Pedro Sánchez, Rajoy
España e Galicia, de parto
Está en perigo o sistema que desde o 78 veu dándolles cobertura, e mesmo impunidade,…
No post 26X: o efecto óptico
Nada está asegurado. E non obstante, todos o dan por feito. Mariano Rajoy actúa…
13 Xul 2016 ⋅ por Tempos Dixital ⋅ - OPINIÓN ⋅ ⋅ Tags: 26X, Albert Rivera, Bildu, BNG, Brexit, En Marea, ERC, Fernández Díaz, Pablo Iglesias, PNV, Podemos, PSOE, Rajoy, sorpasso
A Galicia degradada de Feijóo
Hai que recoñecerlle a Núñez Feijóo a súa capacidade para saír indemne…
21 Xuñ 2016 ⋅ por Tempos Dixital ⋅ - OPINIÓN ⋅ ⋅ Tags: 26X, Feijóo, Pedro Sánchez, Podemos, Rajoy, recortes
As entreteas do poder político
A estratexia reactiva seguida polos partidos do bipartidismo tradicional (PP/PSOE)…
25 Mai 2016 ⋅ por Tempos Dixital ⋅ - OPINIÓN ⋅ ⋅ Tags: 15M, 20D, 26X, bipartidismo, corrupción, Feijóo, Rajoy
NON POR MIN; POR ELES
Publicamos o artigo «Non por min; por eles», de Borxa González Tenreiro. Este artigo resultou gañador do XII Premio a artigos xornalísticos normalizadores Concello de Carballo 2016, que foi entregado no Pazo da Cultura de Carballo.
20 Mai 2016 ⋅ por Tempos Dixital ⋅ - OPINIÓN ⋅ ⋅ Tags: Borxa González Tenreiro, Concello de Carballo, galego, lingua, normaliazación, premio artigos xornalisticos normalizadores
Máis alá do escándalo
A filtración dos chamados “papeis de Panamá” pon ao descuberto de maneira…
28 Abr 2016 ⋅ por Tempos Dixital ⋅ - OPINIÓN ⋅ ⋅ Tags: Gunnlangsson, José Manuel Soria, Luxleaks, Mossack Fonseca, Papeis de Panamá
No circo en que deu a política non todo é espectáculo. Malia que uns e outros…
29 Mar 2016 ⋅ por Tempos Dixital ⋅ - OPINIÓN ⋅ ⋅ Tags: gran coalición, Pablo Iglesias, Pedro Sánchez, Rajoy
O encarceramento de dous titiriteiros acusados de enaltecemento do terrorismo,…
01 Mar 2016 ⋅ por Tempos Dixital ⋅ - OPINIÓN ⋅ ⋅ Tags: Campeón, corrupción, GÜRTEL, La Bruja y don Cristobal, Mariano Rajoy, Púnica, Rita Barberá, Rodrigo Rato, Taula, Valencia, Zeta
Removida política e territorial
Nos despachos do establishment prenderon todas as alarmas. O 20D non lle deu…
26 Xan 2016 ⋅ por Tempos Dixital ⋅ - OPINIÓN ⋅ ⋅ Tags: 20D, BNG, En Comú Podem, En Marea, ERC, PNV, Podemos, PP, PSOE, Xerais 2015
Page 2 of 16‹1234›»
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011


langs: gl gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl la gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en fr gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Tempos Dixital | Nova etapa d´A TRABE DE OURO
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
07 Set 2017 ⋅ Tempos Dixital ⋅
Temas: A TRABE DE OURO, revista galega de pensamento crítico
No primeiro trimestre de 1990 saía á luz o primeiro número desta nova “revista de pensamento crítico” so un lema da autoría do Álvaro Cunqueiro anterior á Guerra Civil que rezaba, e para nós segue a rezar así:  “Estamos abertos a todos e a todo; tentaremos que nada da nosa Terra e Tempo nos sexa alleo”. Xa na negra noite do franquismo, unha revista de esquerda nacionalista adoptara, e polas mesmas razóns e criterios ca nós, o nome de Terra e Tempo.
Pasaron os anos, coma área, e A TRABE DE OURO fixo esforzos por cumprir os obxectivos que se sinalara a ela mesma, e con boa fortuna en varios casos. Cada tres meses, e sen crebas, con bo e mau tempo sociopolítico, económico e ideolóxico, foi esta revista saíndo ao encontro das persoas. Tivo o ollo posto nos centros de tormenta das crises que afectaron as sociedades ás que puidemos chegar e ocupouse da propia crise de supervivencia, isto con insistencia, a miúdo apaixonada. Ao mesmo tempo, A TRABE DE OURO quixo deixar testemuña e facer intervención como suxeito colectivo con vocación  de axente transformador daquela parte do realmente existente que atenta contra a liberdade e a dignidade humanas, producindo editoriais que, nunha lectura retrospectiva, religará sen dificultade aos grandes movementos culturais e políticos de liberación.
Ao revés doutras valiosas revistas de pensamento e cultura que nos precederon ou nos acompañan, o Consello de Redacción quixo ser parte activa e axir politicamente con ideas e propostas que foron previamente discutidas de modo colexiado. É por iso que A TRABE DE OURO emitiu en todos os seus números pasados e seguirá facéndoo nos vindeiros, textos editoriais non asinados nos que a publicación se siga pronunciando sobre a maioría dos grandes asuntos económicos, sociais, ideolóxicos, filosóficos, políticos que afectan os humanos e afectan a Galicia como nación dependente.
Desde o seu primeiro número, A TRABE incorporou colaboracións de autores e autoras de Galicia e doutros países e culturas que escolleron estas páxinas para dispensar, en galego, o mellor das súas meditacións e a flor e primicia da súa honra creativa. Foi así que A TRABE se converteu na primeira revista de pensamento crítico que, en Galicia, foi nacional e internacionalista ao mesmo tempo.
Falamos en pasado porque acabamos de regresar, tras dunha longa navegación, ao noso porto de partida. Completamos unha viaxe que estivo unida á xenerosidade, pulo patriótico e inquedanza intelectual de Olegario Sotelo Blanco, a quen consideramos non só editor e membro fundador d’A TRABE DE OURO senón tamén membro solidario do equipo impulsor e autor  que, coas súas aportacións, contribuíu a vivificar os contidos da revista.
Ábrese, pois, con este número unha segunda xeira d’A TRABE DE OURO que o Consello de Redacción non considera produto dunha ruptura, senón etapa que nos foi imposta polo ditado inapelábel das circunstancias. Perseverará a revista na mesma liña e coa mesma motivación intelectual e civil coa que viu a primeira luz en 1990.
Durante os anos nos que A TRABE foi saíndo, con absoluta regularidade, mudaron, como non podía ser doutro xeito, no mundo e en Galicia, os tempos e as vontades, se se nos permite botar man das palabras de Camões. Continuaremos, sempre no marco da cultura planetaria de pensamento crítico, coas nosas angueiras e traballos, que seguirán ben enraizados na realidade contemporánea e histórica de Galicia.
Unidos, agora, a unha nova entidade editorial, Atlántica de Información e Comunicación de Galicia, S.A., editora da revista mensual TEMPOS Novos, estamos seguros de poder reiniciar a navegación, na que seguirán acompañándonos os amigos e colaboradores de aquí e do exterior e tamén os lectores e lectoras que consideramos o noso mellor tesouro posto que sempre nos acolleron con atención teima crítica e animadora.
En todo caso, a noticia é hoxe esta: A TRABE continúa.
Subscríbete ao noso RSS Feed, Síguenos en Twitter ou comparte o artigo nas redes sociais.
Comparte este artigo Publícao en Facebook
O autor aínda non ten ningunha información no seu perfil.
A publicación de comentarios está suxeita a moderación.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Nome de usuario ou dirección de correo electrónico
Enter your WordPress.com blog URL
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011


langs: gl gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl it gl gl la gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en fr gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Tempos Dixital | A media hasta
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
07 Set 2017 ⋅ Tempos Dixital ⋅
Temas: no tinc por, terrorismo, xihadismo
Os atentados das Ramblas e Cambrils crisparon sentimentos e revolveron conciencias. Velaí a resposta espontánea da cidadanía rompendo co seu “Non tinc por” todos os prexuizos que derivan do medo, tan contaxioso. De quedarmos en estado de shock fronte á barbarie, delegando na represión de gobernos e policías ese noso poder de acción, sería suicida. Porque iso nunca resulta gratis. Co protagonismo da sociedade civil nesas primeiras horas da conmoción esa alternativa quedou desactivada.
Os bulos e as polémicas interesadas -a dos bolardos, a da campaña contra os Mossos, entre outras- tiñan como obxetivo forzar a declaración de alerta 5 para militarizar as rúas e sobrepoñer a imaxe do Estado á das institucións catalás, Gobern e Mossos incluidos. Fracasaron. Pero volveron á carga nas vísperas da manifestación do 26 de agosto. Tocan a rebato pola “unidade”, ao tempo que fletan tres avións nos que viaxa un numeroso grupo de autoridades e altos cargos institucionais e do PP. Facendo un bloque compacto canda o rei Felipe VI e Rajoy na manifestación, de todo o demais xa se encargaría TVE -que cumpriu con creces-. Pódese estar en desacordo coa oportunidade de correlacionar os da CUP as armas vendidas a Arabia Saudita cos atentados xihadistas en Europa, malia tratarse dunha compoñente necesaria no debate. Pero non culpalos de “politizar” en exclusiva a impresionante manifestación pola paz e contra o terror.
Os medios que responsabilizaron aos independentistas de romper a “unidade” con pancartas, berros e bandeiras son os mesmos que no 11-M de 2004 adornaron as mentiras do goberno de Aznar e saudaron patrioticamente o mar de bandeiras españolas na última manifestación contra ETA en Madrid. Mellor farían eses medios acentuando o seu espíritu crítico, e non facendo seguidismo do goberno, cando informan e analizan atentados tan crueis. Por fidelidade á memoria das vítimas. E para que, en palabras de Albert Camus en plena guerra de Arxelia, os atentados non acaben en “vodas de sangue entre terrorismo e represión”, porque é cando se busca a seguridade a calquera prezo. Por caso, o da morte dos seis terroristas “abatidos” en Cambrils e Subirats. A tanto chegou o noso medo, que xa asumimos esas mortes ligadas inevitablemente á acción policial? Por caso, o do recorte das nosas liberdades.
Xusto o obxetivo que buscan os terroristas: ternos aterrorizados, obrigados a cambiar o noso estilo de vida e coa democracia a media asta.
Subscríbete ao noso RSS Feed, Síguenos en Twitter ou comparte o artigo nas redes sociais.
Comparte este artigo Publícao en Facebook
O autor aínda non ten ningunha información no seu perfil.
A publicación de comentarios está suxeita a moderación.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Nome de usuario ou dirección de correo electrónico
Enter your WordPress.com blog URL
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011


langs: gl gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl la gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en fr gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Tempos Dixital | A cólera popular
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
22 Nov 2016 ⋅ Tempos Dixital ⋅
A vitoria de Trump, como sucedeu antes co Brexit, non fai senón confirmar o prognóstico. A economía das grandes desigualdades, as insoportables débedas e un moi baixo nivel de produtividade levan a que a xente vote a prol de desmantelar a orde imposta pola globalización. Un fracaso en toda regra do neoliberalismo. Dixérao ben en alto Cornel West ante un auditorio que se propuña escoitar o descabalgado nas primarias dos demócratas Bernie Sanders: “Non se pode deter a catástrofe neofascista co desastre neoliberal”.
Velaí a chave que abre a comprensión do sucedido. Non se explicaría emulando o desenfoque co que actuaron durante a campaña pola casa Branca todos os grandes medios de comunicación. Centraron a súa atención nos ruxidos do león republicano, certamente desafiantes, e ignoraron o estado miserento e depresivo de millóns de estadounidenses, que se sentiron seducidos por quen dicía rebelarse contra a elite financeira de Wall Street e a política de globalización, causantes do gravísimo risco no que están as súas vidas e a súa identidade. Non só os traballadores brancos do Rust Belt, o cinto industrial en decadencia do Medio Oeste, que sufriron o trebón ao que os someteu Bill Clinton asinando acordos que deslocalizaron millóns de empregos con salarios decentes. Tamén moitas xentes do rural e de cidades pequenas asentadas entre Pensilvania, no leste, e Iowa, no oeste.
Mal o tiña, pois, Hillary, a candidata demócrata: se por un lado non podía escapar ao seu pasado, encargándose o director do FBI de recordalo en campaña, nin ao de Clinton, polo outro non podía senón facer seus os fallos e os incumprimentos de Obama coa clase traballadora e coa clase media desa periferia, na que finalmente se decidiron as eleccións. Lonxe de buscar con eses votantes unha empatía solidaria, fixo todo o contrario: meteunos no “saco de xente lamentable” (sic) composta por racistas, sexistas, xenófobos e islamófobos. Os do país profundo. Trump apostou en cambio por aumentar a súa vantaxe entre os brancos non hispanos (obreiros e empregados con poucas titulacións), que representan un 70% do electorado, meténdolles no corpo o medo a que unha afluencia de inmigrantes provoque inseguridade e disolución identitaria, pero tamén dándolles esperanza coa promesa de recuperar o tecido industrial e de romper os acordos comerciais asinados polos seus antecesores. E gañou.
Visto o sucedido o pasado día 8, un non pode senón admirar as dotes proféticas de Fukuyama cando adiantou nun artigo preelectoral publicado en Foreign Affairs o que os elefantes brancos de Wall Street ou Silicon Valley e os grandes medios de comunicación foron quen de prever: que a democracia estadounidense funciona porque responde á cólera popular, desmonta a dinastía Clinton, humilla os baróns republicanos e coloca no centro das eleccións a cuestión das desigualdades, do proteccionismo e da industrialización. Un retrato cadrado. Iso si, cun minotauro con ínfulas de anxo exterminador, sempre impredicible e de costumes tóxicas sentado no despacho oval da Casa Branca.
Non obstante, sempre é un recurso intelixente volver a Hegel. Deixóunolo á man: o moucho de Minerva só emprende o voo coa chegada do ocaso. Tras o Brexit e a vomitona contra o establishment estadounidense, actos de rebelión e de cólera popular que teñen na cruzada neoliberal do tatcherismo e reaganismo a súa raíz, o único que cabe é levantar o voo. Difícil si que é, porque as ás están ensopadas de chapapote, e o descrédito da política impide de entrada xerar movementos que transversalicen a reinvención da política e da democracia participativa. Pero non é imposible. O fenómeno do trumpismo é tan líquido como o dos populismos de dereita e esquerda que se dan no mundo. Cantos desprezaron a idea dunha ameaza existencial –que ten nos plebiscitos do 4 de decembro en Italia e Austria un novo desafío– e non souberon crear e dimensionar a tempo un sistema alternativo, tal e como fixeron os seus antecesores na época de Roosevelt e Keynes, saben que non queda outra que facelo.
Non sabemos –velaí o drama– canto do que anunciou en campaña vai finalmente acabar na axenda do novo presidente. Empezou a recuar en asuntos tan cruciais como o de revogar a reforma sanitaria de Obama. Non obstante, segue decidido a romper co acordo de París contra o cambio climático, e os primeiros nomeamentos de confianza, como o do activista ultra Stephen Bannou, ou mesmo o de representantes dalgúns dos máis potentes lobbys, fan pensar no peor.  Precisamente por iso é necesario un novo relato común que remonte sobre as cinzas dun sistema fracasado, o da globalización neoliberal, que poña a defensa da interconexión global, a tolerancia étnica e a igualdade (económica, sexual…) no centro de todo.
Europa non pode seguir poñéndose de lado. Medraron dentro dela demasiados dinosauros e populistas de extrema dereita. Tanto en EUA como en Europa son minoría. Podemos e debemos derrotalos. Pero desandando o que desde os 80 só serviu para alimentar as elites e desabastecer as maiorías sociais. Con máis democracia. E con máis política descastada.
Subscríbete ao noso RSS Feed, Síguenos en Twitter ou comparte o artigo nas redes sociais.
Comparte este artigo Publícao en Facebook
O autor aínda non ten ningunha información no seu perfil.
A publicación de comentarios está suxeita a moderación.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Nome de usuario ou dirección de correo electrónico
Enter your WordPress.com blog URL
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011


langs: gl gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en it gl gl la gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en fr gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Tempos Dixital | Fallado o VI Premio Manuel Lueiro Rey de poesía
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
24 Xan 2018 ⋅ Tempos Dixital ⋅
O xurado acordou conceder o premio ao poemario Corpo, de Antón Lopo
O xurado resaltou o bo nivel dos orixinais recibidos, así como a súa diversidade tanto estilística coma temática. O certame, que chega agora á súa sexta convocatoria, consolida a súa andaina coa colaboración do Concello de Fornelos de Montes, lugar natal do escritor que dá nome ao premio, da Asociación Cultural O Cruceiro da Laxe da mesma localidade e de Edicións Xerais de Galicia, responsable da publicación do volume gañador, que será presentado publicamente a comezos do vindeiro mes de abril, en data coincidente co natalicio de Lueiro Rey. O acto de entrega terá lugar en Fornelos de Montes.
O xurado estimou que Corpo é un excelente poemario, denso por variado ―tocata e fuga―, que se compón de diversas suites que se completan ou se enfrontan ou se escisionan (eses parénteses e claudátores). O autor constrúe este Corpo medrado con poder de convicción tanto que convenceu, unánime, os cinco membros do xurado. Ponderado, pousado, serán versos para quedar, no tempo que nos acolla, cando menos neste libro admirable.
Subscríbete ao noso RSS Feed, Síguenos en Twitter ou comparte o artigo nas redes sociais.
Comparte este artigo Publícao en Facebook
O autor aínda non ten ningunha información no seu perfil.
A publicación de comentarios está suxeita a moderación.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Nome de usuario ou dirección de correo electrónico
Enter your WordPress.com blog URL
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011


langs: gl gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl es ca gl en es es gl gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl en gl en gl es gl gl gl en it gl gl la gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl en fr en en en fr gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Tempos Dixital | Podemos: entre a esperanza e a sospeita
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
22 Xan 2015 ⋅ Tempos Dixital ⋅
Temas: Carolina Bescansa, Errejón, Juan Torres, Justo Beramendi, mareas, Pablo Iglesias, Podemos, programa económico, Vicenç Navarro
Como anunciei no meu artigo do mes pasado, hoxe vou centrarme no fenómeno Podemos, obxecto predilecto dende maio de faladoiros, análises, enquisas, declaracións, apoios e rexeitamentos. E non é para menos. En seis meses conseguiron atraer un cuarto de millón de “inscritos” da máis variada idade e orixe socioprofesional, ter presenza en todo o territorio do Estado, meter o medo no corpo dos grandes partidos, que ven en serio perigo o seu dominio compartido de sempre, e poñer patas arriba toda a esquerda, sexa moderada, radical ou mediopensionista.
No rebumbio de valoracións e ideas contrapostas que padecemos só hai acordo nunha cousa: Podemos é consecuencia directa tanto do altísimo prezo que a crise e as políticas de axuste lles fixeron pagar ás clases populares e a boa parte das clases medias en perda de renda, de empregos, de servizos públicos e de perspectivas de futuro, como da vaga de corrupción e de desprestixio das institucións. Logo dunha primeira fase de protestas máis ou menos espontáneas e politicamente desorganizadas (15M, mareas, etc), a reacción social adquire antes ou despois unha ou outra forma política. No noso caso esa forma é Podemos, que, independentemente do que dea de si no futuro, coa súa simple aparición xa tivo o efecto positivo de axitar as augas podres e obrigar a uns e outros a moverse. E dada a natureza do estímulo, eses movementos nunca poden ser, polo menos no centro-esquerda, para empeorar o que xa temos.
Pero é significativo que o descontento social apenas se orientase cara a opcións de longa traxectoria previa, como Izquierda Unida, que viñeron mantendo oferta moi similar no fondo á que agora presenta Podemos, agás no organizativo. En Galicia, AGE pode considerarse unha experiencia precursora nalgúns aspectos, pero non conta a estes efectos porque xa se encargou de autodestruír en poucos meses as súas posibilidades de consolidación. A aposta da maioría dos indignados por un instrumento totalmente ex-novo indica que tomaron nota da incapacidade dos netos do leninismo para cambiar o sistema e para cambiarse a si mesmos.
De momento as respostas do establishment á irrupción do intruso van dende a pura descualificación apocalíptica por parte das patronais e do PP (“que ven o lobo bolivariano-comunista”), por certo secundados nisto por ilustres intelectuais supostamente de esquerdas, até unha mestura de xiro leve á esquerda e de anatema contra o “populismo” ou o “extremismo de esquerda” por parte do PSOE, principal pagán potencial do asunto. Os pequenos, tamén directamente afectados e de momento sen saber moi ben que facer, oscilan entre o rexeitamento dunha UPyD por distancia ideolóxica, a vacina dunha maior apertura á cidadanía dun BNG e a tentación de montarse no tigre a ver que pasa de IU ou AGE. E a maioría, Indas e Marhuendas incluídos, buscan e rebuscan con lupa posibles trapiños sucios dos novos líderes (a bolsa que lle concedeu a Errejón un camarada na Universidade de Málaga; a participación de Tania Sánchez, compañeira de Pablo Iglesias, na concesión dunha contrata municipal ao seu irmán) para usalos como munición da arma preferida da “casta”: e ti tamén. Porque xa se sabe que, na miseria moral reinante, todo vai como é debido se todos están cheos de merda.
Pero eses ataques, se non se demostran xustificados e argumentados, poden ser contraproducentes neste momento. Mesmo aínda que se fagan con fundamento, é difícil que agora teñan efecto na xente que ve en Podemos o único instrumento dispoñible para axustar contas cos que considera responsables da súa ruína e da destrución do seu futuro. O mesmo cabe dicir das críticas, razoadas ou non, ás propostas económicas, políticas ou do tipo que sexa que fai Podemos. Sempre que apunten ao castigo dos culpables e á recuperación do perdido, esas propostas, viables ou non, serán ben recibidas pola maioría, porque neste momento a arremetida xusticeira prevalece sobre o cálculo racional. O tempo do refluxo reflexivo non chegará até que Podemos teña responsabilidades de goberno, neste ou naquel nivel, e os resultados non sexan os prometidos.
En todo caso, o balance final da conta de perdas e ganancias de Podemos de aquí ás vindeiras eleccións xerais depende en teoría de tres factores. O primeiro, unha recuperación suficientemente rápida do Estado do benestar e das condicións de vida e traballo da masa de damnificados pola crise, é descartable porque o crecemento vai ser demasiado feble e lento para ter unha incidencia significativa antes das eleccións. O segundo é o comportamento da “casta” na recomposición da súa imaxe, nomeadamente no que atinxe á renovación de caras, ás políticas sociais e á corrupción. O acontecido o 27 de novembro coa presentación das medidas “rexeneradoras” de Rajoy no Congreso, en coincidencia coa dimisión forzada de Ana Mato polo auto do xuíz Ruz no caso Gürtel, indican que o PP non vai cambiar o necesario e que os demais van moverse algo ma non troppo. E o terceiro factor é o propio Podemos, tanto no que atinxe á súa política de alianzas, e á súa consolidación organizativa, como á natureza e cualidade da súa oferta. Imos con isto último.
A parte económica do programa de Podemos
Empecemos polo programa. Porque non é certo que Podemos careza de programa como repiten arreo tirios e troianos. Quen se moleste en ler os documentos aprobados na Asemblea de 18 de outubro, así como outros anteriores e posteriores, comprobará que conteñen un conxunto de principios e de propostas de acción política, todo o deficiente ou rexeitable que se queira, pero en absoluto baleiro. Na parte socioeconómica, Podemos foi recollendo velas dende maio e, da man de Vicenç Navarro e Juan Torrres, acaba de presentar o seu “Proxecto económico para a xente” que aínda pretende discutir cos axentes sociais e, no seu caso, modificar. Pablo Iglesias cualificouno de “socialdemócrata”, algo que alporizou a Ramón Jáuregui porque, polo visto, o propietario desa marca en España é o PSOE. Deben tela rexistrada.
Non dispoño aquí de espazo para analizar polo miúdo as case setenta páxinas do corpus delicti pero podo dicir que, cuestións menores á parte, efectivamente é un programa que cadraría moi ben co común á socialdemocracia europea dos anos cincuenta e sesenta do século pasado: gran peso do sector público da economía (hoxe desmantelado case totalmente) en enerxía, transportes, crédito e determinadas industrias e servizos; lexislación laboral protectora; niveis de vida dignos para a gran maioría de asalariados, autónomos e agricultores; Welfare State ben desenvolvido en educación, sanidade, dependencia, vivenda, pensións, renda mínima para todos os parados e outras prestacións sociais. Unha situación, por certo, á que España só empezou a achegarse, e non moito, nos anos oitenta e que está sendo sistematicamente dinamitada dende 2007, so pretexto da crise. Pois ben, resumindo moito, podemos dicir que Podemos pretende regresar ao escenario anterior á desfeita e mesmo melloralo, reconstruíndo o destruído do Estado do benestar, reequilibrando as relacións laborais, dando traballo aos parados, reactivando o crédito ás pemes por medio dunha banca pública, nacionalizando ou controlando sectores oligopólicos, regulando as prácticas financeiras.
De onde saen os cartos necesarios?, preguntan os críticos. Segundo Podemos, dunha maior tributación das grandes empresas e as grandes fortunas, da erradicación da fraude fiscal e da corrupción, da propia reactivación económica que provocarían as políticas keynesianas e da maior produtividade consecuencia de cambiar o modelo económico mediante estímulos fortes ao I+D+i. Contos de leiteira? Pode ser. Neste país somos tan fecundos en contos como infecundos en nenos. Lembremos os 800.000 postos de traballo de Felipe González en 1982 que se converteron en dous millóns máis de parados nos anos seguintes ou, sen ir tan lonxe, os tres millóns de empregos que, segundo o PP, se crearían na lexislatura en que estamos ou a baixada de impostos e os cans atados con chourizos que prometeu solemnemente Don Mariano en 2011.
Chourizos á parte (non amentemos a soga na casa do aforcado), por desgraza tal regreso aos bos tempos da Europa occidental de hai medio século resulta moi improbable, non porque sexa disparatado ou abominable en si mesmo, senón por tres razóns. A primeira e principal é que Podemos, malia o seu ascenso, en ningún caso vai gañar por maioría absoluta, aínda que si pode conseguir que ninguén a teña nin de lonxe, co que, ou ben provoca unha gran coalición PP-PSOE que aliviaría algo as cousas pero sen cambios de fundamento, ou ben emprende o camiño do “realismo” transitado antes por tantos outros, e cogoberna co PSOE, co que debería renunciar ao groso do seu modelo. A segunda razón é a pertenza de España á Unión Europea e á eurozona. Ningún Estado membro ten hoxe capacidade decisoria para aplicar políticas económicas non epidérmicas que contradigan as pautas marcadas para o conxunto. E disto sabemos bastante en España nos últimos anos. Xa que logo, os cambios que propón Podemos só serían imaxinables se estivesen no poder na maioría dos Estados forzas políticas irmáns con programas semellantes. E aínda neste escenario, hoxe impensable, entraría en xogo a terceira razón: os cambios planetarios do capitalismo por mor da “globalización” e dos xigantes emerxentes. Unha Europa de novo “socialdemócrata”, cos seus traballadores moito mellor pagados, moito mellor asistidos e moito mellor xubilados, gañaríase a hostilidade do capital financeiro mundial e dos Estados Unidos e tería máis difícil, agás en certos sectores, competir nos mercados mundiais fronte a custos laborais moito máis baixos, como xa está a acontecer.
Quere isto dicir que quen seguimos estando en contra das desigualdades e da miseria crecente da maioría debemos aconsellar a Podemos que renuncie ás súas propostas e as cambie por outras “viables”, isto é, neoliberais ortodoxas? En absoluto. Entre a realización plena dese programa e o actual retorno cara ao capitalismo salvaxe do século XIX hai moitas posibilidades intermedias, e pode que isto abonde para moita xente. Tamén é posible que a recente “moderación” de Podemos para avanzar polo centro vaia en detrimento do seu crecemento pola esquerda, aínda que isto parece pouco probable mentres as correccións se manteñan nos niveis actuais.
En todo caso hai unha cousa clara: Podemos, pola súa orixe, está obrigada a defender un modelo socioeconómico alternativo á deriva actual do sistema. Para propoñer no fundamental o mesmo, o supostamente “viable” dentro das coordenadas impostas polo neoliberalismo rampante, nin facía falta Podemos, nin sequera nacería. Sexa realizable ou non o seu programa, e en ausencia de algo mellor, a súa presenza de momento é positiva para a maioría porque polo menos mantén en pé un horizonte de defensa da gran masa de arruinados fronte a un sistema que, tendo en todos os seus sectores una capacidade produtiva máis que suficiente para atender as necesidades vitais medias de todos, funciona xerando cada vez máis carencias graves nun número crecente de persoas. Outra cosa é o que poida suceder no futuro coa evolución de Podemos, hoxe imposible de prever.
A parte política do programa de Podemos
Pasemos á parte política do programa. Atopamos aquí un completo rosario, non moi ben articulado, de principios xenéricos, bos desexos e medidas puntuais, todo con dous obxectivos maiores: erradicar os vicios actuais do sistema e construír unha democracia pretendidamente máis auténtica, igualitaria e participativa tanto a escala española como europea: mellora das liberdades de expresión, reunión, asociación e participación; referenda vinculantes para toda decisión importante; recoñecemento do dereito de autodeterminación; iniciativas lexislativas populares; orzamentos participativos; dereitos para os inmigrantes; despenalización do aborto; control sobre o cumprimento dos programas electorais; despolitización do poder xudicial incluída a Fiscalía; Carta Democrática Europea e derrogación do Tratado de Lisboa; prohibición de monopolios en medios de comunicación privados; paz entre os pobos; promoción de orzamentos sociais na UE e até “adopción de una política europea que racionalice, desburocratice y humanice” (¿?).  Amén dunha panoplia de medidas contra a corrupción e os malos políticos: regulación das finanzas e ingresos dos partidos, limitación de mandatos, salario máximo dos políticos non superior ao medio, rendición de contas, revogabilidade, incompatibilidades severas, limitación de lobbies, etc.
Como conseguir todo isto? Tamén mediante un retorno, neste caso á falida ruptura democrática da Transición. Logo dun diagnóstico algo tremendista da “descomposición del régimen del 78”, “candado” que cómpre abrir, Podemos, nun exercicio de adanismo un tanto inmaduro, propón a “apertura de un proceso constituyente democrático que garantice que los derechos sociales y culturales tengan el mismo estatuto que los derechos civiles y políticos, esto es, que sean consustanciales a la condición de ciudadanía”. Bonito pero oco.
Como deben ser as liñas mestras da nova Constitución para chegar aos obxectivos programados? Que modelo concreto de participación electoral e non electoral propoñen? Que tipo de Estado, nomeadamente no que atinxe a distribución territorial do poder? Que regulación dos partidos políticos? Que relacións entre os poderes lexislativo, executivo e xudicial? Que organización do lexislativo? Que facer coas Deputacións provinciais e os oito mil e pico concellos? Que autonomía municipal e como combater que se use para prácticas corruptas? Misterio. Neste terreo do deseño das institucións, onde en principio deberían pisar máis firmes os politólogos pais de Podemos, si que se pode dicir que non hai programa. Só unha longa declaración de intencións xenéricas destinada a acariciar os ouvidos dos receptores. Será por aquilo de que non son de dereitas nin de esquerdas, senón todo o contrario?
E logo está a organización, instrumento indispensable de calquera acción política. No ronsel de indignados e mareas, Podemos nace cun asemblearismo radical, pero non espontáneo, senón inducido dende un reducido núcleo pensante que sabe usar con virtuosismo as redes sociais e a presenza en faladoiros televisivos de ampla audiencia. Suficiente para un arranque espectacular, pero non para manter a máquina en marcha. De aquí a aprobación dun organigrama nun proceso que puxo de manifesto as tentacións caudillistas dos fundadores. Formalmente respéctase un asemblearismo en rede, pero non para fomentar e practicar a deliberación e sínteses das diferentes posturas, senón para aceptar ou rexeitar en bloque tanto o paquete de propostas do líder como o equipo de dirección seleccionado por el, quen ademais avisou previamente que non aceptaría continuar se era corrixida nalgunha das súas partes a liña por el marcada. Ao cabo, a estrutura resultante, coas súas secretarías xerais, consellos, executivas e asembleas nos diversos chanzos (local, autonómico, estatal), vén sendo, unha vez máis, o vello centralismo democrático pero con adobíos plebiscitarios, o que non deixa de implicar unha contradición de fondo coas arelas de democracia directa da maioría. Os entusiasmos do presente reducen de momento as tensións internas conseguintes a escaramuzas cos Echenique, que Pablo Iglesias e os seus resolven sen gran custo. Pero non sempre vai ser así.
Porén, o que se albisca como máis probable a día de hoxe é que, de non mediar algún desastre mediático que manche gravemente a imaxe dos fundadores e/ou unha inverosímil mutación drástica da “casta”, Podemos avanzará posicións nas municipais (envolto en mareas varias) e nas autonómicas pero sen tocar demasiado poder de momento. Daquela, non poderá manter a indefinición da súa política de alianzas. Se acerta, continuará co vento de cola e chegará ás eleccións xerais de finais de 2015 con moitas posibilidades de converterse en árbitro da formación de goberno. Entón terá que mollarse e perder a virxindade.
Subscríbete ao noso RSS Feed, Síguenos en Twitter ou comparte o artigo nas redes sociais.
Comparte este artigo Publícao en Facebook
O autor aínda non ten ningunha información no seu perfil.
No post 26X: o efecto óptico
Tempos Novos 175, na rúa cun especial sobre o 20N
A Galicia degradada de Feijóo
Removida política e territorial
A traizón dos medios
Xa na rúa o número de novembro de Tempos Novos
O PP e a rexeneración da democracia
Preparando as batallas decisivas
A publicación de comentarios está suxeita a moderación.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Nome de usuario ou dirección de correo electrónico
Enter your WordPress.com blog URL
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011


langs: gl gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es gl en gl es gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl es gl gl en gl gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl fi gl gl ca gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Tempos Dixital | AVISO IMPORTANTE
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium Cultural
En Santiago, na Facultade de Ciencias da Comunicación, Marcel Mauri participou na presentación dunha ampla enquisa realizada a xornalistas, en todo o Estado, que abrangue interrogantes sobre o código ético, presións políticas ou dependencia das fontes gobernamentais. Mauri foi designado xefe de gabinete e de comunicación da alcaldía de Badalona en 2016 e, no 2017, asesor do vicepresidente do Govern e conseller d´Economia ata que entrou en vigor o artigo 155. O ingreso no cárcere de Jordi Cuixart supúxolle a asunción da vicepresidencia de Òmnium Cultural.
Un feixe de grandes corporacións controlan as canles de televisión, os medios de comunicación, as estacións de radio, os motores de busca e as plataformas de redes sociais. Isto deulles ás persoas e organizacións ricas un grande poder político e económico, e permitiulles distorsionar o panorama dos medios para adaptalo aos seus intereses e puntos de vista persoais. Desta maneira xustificaba a coordinadora de grupos de cidadáns Media Reform Coalition a súa campaña a prol da regulación dos medios de comunicación en Gran Bretaña. Nunca tal se deu en España. Porque estamos mellor? En absoluto. Pero é algo que se lle escapa a unha grande parte da sociedade...
TEMPOS NOVOS ofrece este mes de xullo un amplo informe sobre a situación da Xustiza en España. Con el abre un número que tamén nos ofrece unha análise sobre a herdanza de Rajoy e outra sobre a situación do PP trala renuncia de Núñez Feijoo a participar nas primarias do seu partido. Ademais, TN fala co filósofo Josep Ramoneda, a directora de fotografía Lucía Catoira e a poeta Lupe Gómez. Isto, e moito máis, é o que trae a revista para ler e reflexionar no seu número 254.
09 Xul 2018 ⋅ by Tempos Dixital ⋅ - ACTIVISMO E SOCIEDADE ⋅ Sen comentarios ⋅ Temas: Lucía Catoira, Lupe Gómez, moción de censura, Núñez Feijoo, Rajoy, Ramoneda, SUMARIO TEMPOS NOVOS
Cataluña, no epicentro da entrevista. A cuestión catalá, a estas alturas, xa é moi difícil que se poida resolver sen a convocatoria dun referendo, conclúe o catedrático de Dereito Constitucional da Universidade de Sevilla, Javier Pérez Royo, quen culpa o Goberno español de querer o nacionalismo, como Franco ao Exército da República, “cativo e desarmado”. Na entrevista que lle concedeu a Tempos Novos, afirma así mesmo que o delito de rebelión que se lles imputa aos membros do Govern é imaxinario, e que o PSOE fixo unha metedura de pata brutal aceptando sen garantías a aplicación do 155 da Constitución. É moi duro contra Llarena, o maxistrado instrutor, en cuxos autos denegatorios de liberdade, ou de autorización para que o activista Jordi Sánchez puidese ser investido novo President da Generalitat, ve unha carencia absoluta de fundamentos legais. Xustificando en razón diso a querela presentada polo Parlament contra ese xuíz do Supremo.
15 Xuñ 2018 ⋅ by Tempos Dixital ⋅ - POLÍTICA ⋅ Sen comentarios ⋅ Temas: 155, CATALUNYA, entrevista, Javier Pérez Royo, TEMPOS NOVOS 252
De poesía e robótica
Poden as máquinas intelixentes substituír no futuro a humanidade? Debe a humanidade delegar as decisións que requiren complexidade na intelixencia artificial? Hai quen di que estas dúas preguntas xa están sendo contestadas de modo afirmativo polo desenvolvemento tecnolóxico. Hai quen advirte do perigo de conformármonos con ese futuro poshumano ou transhumano. Velaquí a reflexión de Antom Labranha recollida na sección ARGUMENTA do número 253 de TEMPOS NOVOS: De poesía e robótica.
03 Xuñ 2018 ⋅ by Tempos Dixital ⋅ - CULTURA ⋅ Sen comentarios ⋅ Temas: intelixencia artificial, Neruda, poesía, robótica
Carlos Lixó gaña o Premio a Artigos Xornalísticos Normalizadores do Concello de Carballo
O xurado da décimo cuarta edición do premio a artigos xornalísticos normalizadores reuniuse o pasado 15 de maio para decidir o artigo gañador do certame, ao que se presentaron 53 traballos, e decidiu outorgarlle esta distinción ao artigo Alpabardas verdes, do autor ribeirense Carlos Lixó Gómez . O premio consta de 1.250 euros e a publicación do artigo no Diario de Bergantiños, El Correo Gallego, Galicia Confidencial, La Opinión de A Coruña, La Voz de Galicia, Praza Pública, Que pasa na Costa, Sermos Galiza e Tempos Novos .
Segundo indicou o xurado na acta, valorouse a “calidade narrativa e lingüística” de Alpabardas Verdes, así como a súa “capacidade de incidencia no público” e “o ben que liga o particular co tema xeral que quere transmitir…”
19 Mai 2018 ⋅ by Tempos Dixital ⋅ - CULTURA ⋅ Sen comentarios
Convocado o Premio de Xornalismo Manuel Lueiro Rey
Co obxectivo de honrar a figura do seu ilustre escritor e contribuír á promoción xornalística en galego, o Concello de Fornelos de Montes vén de convocar a II edición do PREMIO DE XORNALISMO MANUEL LUEIRO REY.
Poderán concorrer ao certame autores que presenten artigos inéditos escritos en galego. Deberán estar redactados nun estilo xornalístico de carácter divulgativo e/ou de opinión no ámbito da denuncia social e deberán ter unha extensión de entre 2.500 e 3.000 caracteres.
O veredicto será dado a coñecer na segunda quincena de setembro de 2018. O prazo de presentación remata o día 30 de xuño de 2018.
03 Mai 2018 ⋅ by Tempos Dixital ⋅ - CULTURA ⋅ Sen comentarios ⋅ Temas: Concello de Fornelos de Montes, Premio de artigos xornalísticos manuel Lueiro Rey
Entrevista: María Xosé Queizán
Se fose preciso argumentar que hai unha discriminación patente contra as mulleres, chegaría con percorrer a biografía dunha das máis grandes que ten dado Galiza, María Xosé Queizán: novelista, ensaísta, profesora, lingüista, poeta, dramaturga, articulista, actriz, editora, conferenciante… A súa obra publicada é inxente.
Este é un extracto da entrevista publicada no número 250, de marzo do 2018, da revista TEMPOS NOVOS.
13 Mar 2018 ⋅ by Tempos Dixital ⋅ - ACTIVISMO E SOCIEDADE, CULTURA ⋅ Sen comentarios ⋅ Temas: cultura, feminismo, MeToo, violencia machista
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Un feixe de grandes corporacións controlan as canles de televisión, os medios de comunicación, as estacións de radio, os motores de busca e as plataformas de redes sociais…
A pregunta que se fai en voz alta Joan J. Queralt, un dos penalistas máis prestixiados, pon os pelos de punta: Deixouse o problema da relación Catalunya/España…
A condena do rapeiro Valtonyc, o mesmo que os procesos seguidos con anterioridade contra os tamén músicos Pablo Hesel e La Insurgencia, contra os titiriteiros…
A fábula do lobo
As dereitas poñen o berro nos escenarios televisivos: tal como se puxeron as cousas, no 2030 será imposible que o Estado poida seguir pagando as pensións….
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011


langs: gl gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en it gl gl la gl gl gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en fr gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Tempos Dixital | I PREMIO DE XORNALISMO MANUEL LUEIRO REY
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
02 Mai 2017 ⋅ Tempos Dixital ⋅
Temas: Concello de Fornelos de Montes, denuncia social, Premio de Xornalismo Ramón Lueiro Rey
A convocatoria estará aberta a partires do día 29 do presente mes e pecharase o 30 de xuño. As bases poden baixarse da web do concello: www.fornelos.com
Fornelos que xa ten un premio de poesía, a cuxa convocatoria concorre un amplo número de poetas, e conta con gañadores de prestixio coma, Silvia Penas, Eli Ríos, Luís Valle, Marcos Abalde ou Isaac Xubín, implícase agora nesta nova aventura literaria, co compromiso de seguir divulgando a figura e a obra do escritor nacido en Fornelos, Manuel Lueiro Rey.
Lueiro, que deixou unha importante obra literaria, tanto en narrativa coma en poesía, escribiu tamén infinidade de artigos que publicou en diversos medios, tales coma, o semanario Litoral o País de Pontevedra, Diario de Pontevedra, Faro de Vigo, Hoja del Lunes,  A Nosa Terra, etc., algúns deles recollidos no libro, Crónicas dunha transición intransixente e Novas crónicas dunha transición intransixente, este último editado por Laiovento e que foi publicado o pasado ano 2016, con motivo da celebración do centenario do nacemento do escritor.
Existen, xa un premio de narrativa que convoca o concello do Grove, o de Fornelos de poesía, e consideramos que con este de xornalismo quedan cubertas as tres facetas literarias de Lueiro.
As bases do I Premio de Xornalismo atópanse na web do concello: www.fornelos.com
Subscríbete ao noso RSS Feed, Síguenos en Twitter ou comparte o artigo nas redes sociais.
Comparte este artigo Publícao en Facebook
O autor aínda non ten ningunha información no seu perfil.
Convocado o Premio de Xornalismo Manuel Lueiro Rey
A publicación de comentarios está suxeita a moderación.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Nome de usuario ou dirección de correo electrónico
Enter your WordPress.com blog URL
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011


langs: gl gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en en it gl gl la gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en fr gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Tempos Dixital | FALLADO O I PREMIO DE XORNALISMO MANUEL LUEIRO REY
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
27 Set 2017 ⋅ Tempos Dixital ⋅
Temas: Premio Manuel Lueiro Rey, Xoán Carlos Domínguez Alberte
“O segredo mellor gardado” parte da memoria persoal e familiar agochada para reivindicar a fin do silencio. O xurado destaca tamén o interese de que a recuperación da historia de quen foi vítima da represión teña presenza nos medios de comunicación. O texto foi escollido por unanimidade entre o considerábel número de artigos presentados á primeira edición do certame que completa o abano de premios dos principais xéneros visitados por Lueiro Rey, unha vez xa están consolidados os premios de poesía e narrativa.
Reproducimos de seguido o texto galardoado.
O avó durou case tanto coma o vello século que con el rematou. Dende que o prenderan e lle tronzaran a columna para que cantase, ata a súa desaparición, pasaran xusto cincuenta anos. E cantar cantou, vaia se lles cantou.
Dende o ventre podrido das torturas dun cárcere ateigado de espíritos tolleitos, disparoulles á cara os sons libertarios que tan ben coñecía: “Agrupémonos na loita final. O xénero humano é a internacional”.
Non conseguiron tumbalo. Sempre fora coraxudo, ben tempo antes de andar no monte, que xa era home feito e dereito. Mais daquela mutilación quedoulle, para sempre, un andar derreado, coma a sombra dun paseo que nel nunca rematou.
Na fronte unha estrela, a da xustiza social. No bico un cantar, o dos seus inmorrentes ideais, cos que denunciou aos herdeiros dos verdugos, coa súa poderosa voz como cabeza da oposición no seu cativo concello rural.
Aquilo fora nos primeiros tempos daquela tan gabada transición, cando canto fascista había se converteu, de socato, en demócrata, da noite para a mañá.
Aínda tivo tempo de saber que se ía aprobar unha Lei da memoria histórica, mais xa non puido descubrir que ficaría en pouco máis ca en papel mollado botado ao mar.
Un mar no que se segue proxectando, coma unha inmensa pantasma asasina, aquel grande emblema fascista, a inmensa cruz dos caídos, mantida e defendida aínda na actualidade por seica un goberno progresista. Que, con toda impunidade, se segue exhibindo no lugar máis vistoso da súa cidade, no confín dos verdes castros sobre os reflexos da ría.
Pola lexislación internacional sabemos que nunca caducan —prescribir é a palabra oficial— os delitos executados contra a humanidade, contra a integridade das persoas.
“Ser peor o remedio cá enfermidade”, “se quen o aplica non ten a intención de sanar” —engadíalle el á setenza popular—. E con isto referíase á chamada Lei de Amnistía de 1977. Sen condena quedaron torturas, roubos, asasinatos, violacións… Sen castigo ningún o brazo executor de tanta barbarie.
Por iso nunca recoñecera pertencer á guerrilla, nin moito menos ser fuxido quen nunca lle escapou ao deber coa civilización. “A guerra fixérona os outros. Contra o goberno da República, contra a democracia popular” —e engadía, nun fondo sentimento que abalaba entre a tristura e a fachenda—: “Nós fomos os únicos que defendemos o ben, que sempre loitamos pola liberdade”.
Non quixo levar con el o segredo mellor gardado, e confioullo só a un descendente, saltando unha xeración. “Que vai pasar se lles dicimos aos de agora, despois de tanto tempo, onde está escondida toda a que fora a nosa munición? En vez de armaren un espazo vivo para a xustiza e a intelixencia, o que farán será querer volver matar o pensamento e os ideais, con todo o estrondo da metralla das súas tribunas e dos seus tribunais”. E seguramente levaba toda a razón.
A súa confianza estaba só nun ensino de verdade, da verdade, coma nos tempos da República. Nunha escola libre, laica, con ciencia e conciencia. Que algún día chegue a contar o relato fiel do que aquí, dende os anos trinta en diante, pasou.
Entón enténdese a súa vontade de non revelar o lugar onde, hai agora setenta anos, esconderan todo o armamento utilizado en defender a legalidade democrática que a crueldade asasina para sempre lles arrebatou.
E mentres tanto o silencio fráxil dos ósos nos que nos afirmamos, que nós afirmamos, demanda o antídoto contra a desmemoria, a única esperanza posíbel segue a estar na man da lembranza familiar.
Xoán Carlos Domínguez Alberte (Escudeiros-Ramirás, 1966), escritor e profesor de ensino público, ten unha ampla obra literaria na que frecuenta xéneros como a poesía, de maneira especial, o ensaio ou o teatro. Colabora habitualmente  en diversas publicacións e medios de comunicación. Versos para conversar (2016) é a máis recente obra dunha traxectoria que se iniciou con Material de outono no ano 2000. Ademais, Domínguez Alberte é un activo dinamizador cultural.
Subscríbete ao noso RSS Feed, Síguenos en Twitter ou comparte o artigo nas redes sociais.
Comparte este artigo Publícao en Facebook
O autor aínda non ten ningunha información no seu perfil.
A publicación de comentarios está suxeita a moderación.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Nome de usuario ou dirección de correo electrónico
Enter your WordPress.com blog URL
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011


langs: gl gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es it es gl gl gl gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Tempos Dixital | normalización lingüística
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
Reproducimos de seguido o artigo gañador.
22 Mai 2017 ⋅ por Tempos Dixital ⋅ - ACTIVISMO E SOCIEDADE ⋅ ⋅ Tags: Concello de Carballo, normalización lingüística, XIII Premio a artigos xornalísticos normalizadores
A Escola ao servizo da nación
Por Bieito Silva, profesor de Ciencias da Educación da USC
Sería moi doado rastrexar nos últimos dous séculos da educación en España proclamas e normas sobre a necesidade de poñer a escola ao servizo dos ideais da nación, entendendo sempre, é claro, a nación como a España grande e única. Read more
19 Nov 2012 ⋅ por Tempos Dixital ⋅ - POLÍTICA ⋅ ⋅ Tags: Bieito Silva, Carlos Callón, educación, Helena Gómez Vecino, normalización lingüística
El veloz murciélago hindú comía feliz cardillo y kiwi…
Que dis? Como pode resultarnos familiar esta frase? O certo é que a feliz actividade do morcego entrou nas nosas vidas ao pasarmos polo trance de instalar unha tipografía en Linux ou Windows. E por que esta escolla? A resposta é sinxela: a fórmula, incompleta enriba, é un pangrama, intenta empregar todas as letras posíbeis do alfabeto dun idioma co menor número de palabras. Read more
19 Mai 2012 ⋅ por Alba Cid Fernández ⋅ - OPINIÓN ⋅ ⋅ Tags: Accésit a artigos xornalísticos, Concello de Carballo, normalización lingüística
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011


langs: es gl gl nds gl gl gl gl en es en gl gl ca fr gl gl gl gl ca es en es es gl es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl it gl gl la gl gl gl es gl gl ast gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en fr gl en es gl pt pt it gl es pt en gl gl pt gl gl gl nb gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr gl gl ca gl gl pt es pt

text:
Tempos Dixital | Entrevista: José Antonio Pérez Tapias
Por favor, introduce o teu e-mail para recibir un novo contrasinal.
Subscribe to our RSS Feed
15 Dec 2017 ⋅ Tempos Dixital ⋅
Temas: 155, entrevista, Izquierda Socialista, José Antonio Pérez Tapias, plurinacionalidade, PSOE
Decano de Filosofía da Universidade de Granada e membro do comité federal do PSOE
Referendo legal en Catalunya e proceso constituinte en España
(Extracto da entrevista publicada no número 247, decembro 2017, da revista TEMPOS NOVOS)
Vostede, ademais de político a contracorrente, é filósofo… Quizais por iso ten comentado que para mito a “unidade indisoluble da nación española”?
Si, son filósofo. E político, como calquera cidadán ou cidadá que asuma un compromiso militante explícito, o que no meu caso supón ser membro do comité federal do PSOE. Só durante oito anos desempeñei cargos públicos. Fun deputado por Granada na oitava e novena lexislaturas das Cortes Españolas. E, certamente, coa bagaxe filosófica participo no debate público. Outros fano dende outras experiencias e claves. Dende esa perspectiva subliñei nun intercambio de opinións nas redes, respondendo a quen me dicía que un referendo pactado para Catalunya era un mito, o que por outra banda teño escrito en diferentes artigos: un mito é a “unidade indisoluble da nación española” da que fala a Constitución. Os nacionalismos son moi proclives a producir mitificacións nas que se condensa a súa ideoloxía. Tales mitificacións, coma outras que se producen por moi diferentes vieiros, son reelaboracións de mitos do pasado, por exemplo, o mito dun “pobo elixido”.
É o mito da nación española eterna…
Na fórmula que mencionei  atopamos, como insostible idealización, a consideración da nación española como esencialmente indivisible e eterna, o cal non se pode afirmar nin dende a historia de España, que é resultado de complexos procesos históricos, nin dende a consideración comparativa do que ten pasado con tantas nacións ao longo do tempo que incluso, tendo afirmacións similares nas constitucións respectivas, se teñen fragmentado, teñen pertencido a estados distintos, etcétera. En definitiva, como mitificación da propia realidade de España, a afirmación da súa indisoluble unidade é unha afirmación dogmática, levada ao texto constitucional en relación coa referencia á soberanía nacional. Este é outro concepto que igualmente carga cunha compoñente forte de mitificación, cunha gran carga criptoteolóxica dentro (…)
O PSOE, a aplicación do 155 e un referendo pactado
En España, no Estado español, prisión para independentistas pola DUI, en Bruxelas, liberdade… É máis garantista o sistema belga?
O sistema xurídico belga enfróntase á demanda da Audiencia Nacional respecto a quen era presidente da Generalitat de Catalunya e catro membros máis do seu goberno, cunha distancia respecto dos feitos que lle permite, e lle esixe, un procedemento xudicial onde caben consideracións e prazos distintos dos que se teñen dado respecto dos outros membros do Govern, que se atopan en prisión preventiva, acusados de graves delitos de sedición e rebelión, máis o que se lles imputa como malversación e desobediencia. Todo parece indicar que a xustiza belga non aprecia, como se ten feito na Audiencia Nacional, o relativo a sedición e rebelión, o cal pode incidir en como se estableza a extradición de Puigdemont e os seus compañeiros. Que haxa esas diferenzas non quere dicir que o sistema xudicial español non sexa suficientemente garantista: iso haberá que valoralo, en todo caso, ao final do proceso iniciado. Si que dá pé a pensar o que xa se puido soster, aínda sen comparanza ningunha co sistema belga: que a xuíza da Audiencia Nacional que estableceu a prisión incondicional sen fianza dos membros do Govern imputados se excedeu con tal medida. Isto quedou tamén de manifesto porque o xuíz do Tribunal Supremo que actuou respecto dos membros da Mesa do Parlament fíxoo con moi distinto criterio, máis consecuente co garantismo respecto dos investigados, que o sistema xurídico español posibilita e esixe.
O PSOE apoiou a aplicación do artigo 155. Foi un erro? Cre que o entenden as bases que recolocaron a Pedro Sánchez á fronte do partido?
Hai que ter en conta que o artigo 155 xa aplicado é un feito. E ese feito tómase como dato da realidade que pasou a ser incuestionable. Sendo a desembocadura, ata agora, do inacabado conflito de Catalunya, supuxo un fracaso político colectivo, con culpas que han de cualificar os tribunais e responsabilidades moi repartidas (…)
O artigo 155 ‘vendeuse’ como algo inevitable…
Persoalmente penso que se debeu facer máis para evitar a aplicación do 155, máis que dubidosa en canto á súa consistencia legal en moitos extremos. Aínda que se viu por moitos como un alivio a convocatoria de eleccións para o 21 de decembro, creo que o rexeitamento en gran parte da sociedade catalá a como se ten operado co 155, e as consecuencias do que foi unha intervención pura e dura das institucións de autogoberno de Catalunya, poden traer consecuencias aínda non percibidas en toda a súa gravidade (…)
En Catalunya, o PSC sácase fotos cos restos da conservadora Unió, cando nun pasado non moi afastado os socialistas catalás estaban no tripartito. Son solubles estas contradicións?
Iceta, como primeiro secretario xeral do PSC e candidato, propiciou unha lista “transversal” como sinal ao electorado dunha determinada vontade de diálogo (…) De todos os xeitos, para propiciar un diálogo político en serio penso que son necesarias outras medidas, como clarificar as propostas (…) se se propuxese negociar un referendo legal e pactado para desbloquear a situación (…)
Como sería ese referendo?
A cuestión do referendo require de aclaracións máis que pertinentes. Falamos dun consulta legal sobre a relación entre Catalunya e o Estado, previa a un proceso de reforma da Constitución. E iso para que dito proceso conte coa lexitimidade necesaria(…) Polo demais, á vista está que consideracións como estas quedan lonxe de ser compartidas pola maioría da militancia socialista, que se mantén apegada ás decisións da Executiva, polo consabido motivo de non restar apoio ao secretario xeral (…)
O alcalde de Terrassa rachou o carné do partido. Outros dirixentes socialistas cataláns tamén teñen dimitido. Ve vostede posible que o PSOE gañe eleccións xerais sen o apoio do PSC?
É unha consolidada constatación sociolóxica, de demoscopia electoral, que sen un determinado apoio de votantes ao PSC, non chega ao PSOE a maioría necesaria no conxunto de España para poder formar goberno. Ou incluso para estar en boa disposición cara a formar alianzas parlamentarias para iso. Polo tanto, se por presións do PSOE resulta que o PSC non lle ofrece ao electorado catalán unha mensaxe clara e crible de Estado federal plurinacional, no que Catalunya teña recoñecida a súa condición de nación política, o campo socialista resentirase como consecuencia. Para nacionalismo españolista xa están PP e Cs.
A prol dunha moción de censura e dunha federación plurinacional
Equivócase Pedro Sánchez con Catalunya? A reforma constitucional que propón o PSOE resulta nestes momentos incerta. Hai quen cre que pode ser unha xogada lampedusiana, para que nada cambie…
Sobre como e quen acertará sobre a solución, non só do conflito de Catalunya, senón para a grave crise do Estado español, dirao o futuro. Podo estar trabucado na miña apreciación e proposta, pero son dos que pensa que a crise é de tal calibre, que todo serán parches se non se vai cara a un proceso constituínte, que dea paso a un novo pacto constitucional, como pacto federal efectivo.
Vostede é federalista, republicano, e defende un Estado plurinacional. Cre que Catalunya, Euskadi e Galicia poderían ter un encaixe confederal?
Falar de confederación supón determinados elementos que habería que sopesar con detemento. Ten que saberse que a mesma Confederación Helvética, na que pode pensarse, é de feito un Estado federal máis que estritamente confederal (…) Con todo o que de positivo tivo, o Estado das Autonomías, desenvolvido no marco da Constitución do 78, está esgotado.
Puigdemont está gañando moitos enteiros en internacionalizar o conflito catalán ou esa estratexia de “exilio” era quizais para outro escenario?
Ninguén dubida de que o independentismo tivo éxito no xeito de como trasladou á opinión pública internacional a crise de Catalunya. E máis por contraste con actuacións policiais do 1 de outubro (…) Sobre a súa presenza en Bruxelas, son dos que pensan que falar neste caso de “exilio” é excesivo, por non ter nada que ver con quen en verdade tiveron que se exiliar tras a Guerra Civil e durante a ditadura franquista. Por outra banda, saír fóra de España para manter un goberno no exterior como lexítimo non se compadece coas declaracións dos mesmos independentistas respecto do que era unha evidencia: nin había estruturas de Estado nin se contaba co apoio democrático suficiente da cidadanía (…) As actuacións de Puigdemont confirman o mesianismo co que se ten revestido e a improvisación coa que, en xeral, se ten actuado.
As expectativas de aproximación PSOE-Podemos están irreversiblemente tocadas?
Desexaría pensar que a colaboración no futuro entre PSOE e Podemos segue sendo algo factible, mais a realidade indica agora mesmo que está de novo difícil. As formulacións respecto de Catalunya e a crise do Estado están moi distantes. Habería que dar novos pasos por ambas partes: (…)
Despois das eleccións catalás habería que convocar unhas xerais?
Convocar eleccións xerais anticipadas é algo que está na man do presidente Rajoy e farao cando vexa que as circunstancias políticas lle sexan favorables, o cal non está lonxe de ocorrer. O caso é que, sendo o presidente do Goberno que, á vez, o é do partido que está sentado no banco por unha escandalosa corrupción sistémica, e sendo o caso que segue a ser indigno ostentar a presidencia do Goberno polos mesmos feitos e eludir a responsabilidade política, o que procedería é facer a moción de censura tan esperada como aprazada.
Subscríbete ao noso RSS Feed, Síguenos en Twitter ou comparte o artigo nas redes sociais.
Comparte este artigo Publícao en Facebook
O autor aínda non ten ningunha información no seu perfil.
Rubalcaba, si. E Rajoy, tamén.
ENTREVISTA: Fernando González Laxe
No post 26X: o efecto óptico
Antón Costas: “A sociedade define o que é ético ou non, a lexislación pública non pode”.
Arma de dobre fío
20-N: quince anos despois
Santi Domínguez: “Estamos dispostos a negociar un acordo co PSOE, sempre que haxa respeto mutuo”
Preparando as batallas decisivas
Un paso adiante e dous atrás, Galicia
Rubalcaba ou o medo ao cambio
Francisco Delgado: “A crise non está a afectar á Igrexa porque é inmensamente rica”
A publicación de comentarios está suxeita a moderación.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Tes que iniciar sesión para publicar comentarios.
Nome de usuario ou dirección de correo electrónico
Enter your WordPress.com blog URL
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O nacionalismo galego e a independencia de CataluñaOutubro 3, 2014, 11:07 a.m.
200 NÚMEROS MARCANDO A DIFERENZAXaneiro 30, 2014, 3:57 p.m.
Un relato que produce agnósticosXaneiro 30, 2014, 5:08 p.m.
SUMARIO Nº 201Marzo 7, 2014, 10:27 a.m.
Marcel Mauri, vicepresidente de Omnium CulturalMarzo 1, 2019, 9:00 a.m.
O verdadeiro retoXullo 9, 2018, 6:45 p.m.
SUMARIO TEMPOS NOVOSXullo 9, 2018, 11:30 a.m.
ENTREVISTA JAVIER PÉREZ ROYOXuño 15, 2018, 10:35 a.m.
desenfiado básico do argumentario contra o dereito a decidir:...Outubro 3, 11:07 a.m. by santimartinez-lopez
15M 20N Audiovisual Beiras BNG caixas CATALUNYA Concello de Carballo Conde Roa corrupción crise democracia débeda economía educación eleccións Feijóo Fraga galego Galicia Galiza Grecia igualdade Justo Beramendi Mariano Rajoy Merkel música música galega nacionalismo Podemos política PP primavera árabe PSdeG PSOE Rajoy recortes Rubalcaba Tempo de Contos Tempos Novos UE Vigo Vikingland Xurxo Borrazás Xurxo Chirro
Artigo a "Contabilidade creativa" de Xesús Veiga publicado en Tempos Dixital http://t.co/vwoJTHuS
Xuño 11, 2012 - 1:29 p.m.
Se queredes participar en "Tempo de Contos" cos vosos relatos, poemas,...só tendes que envialos a @temposnovos.net" class="twitter-link">xerencia@temposnovos.net
Xuño 11, 2012 - 1:28 p.m.
Tempo de contos: "Pentecostés. Veni, Sancte Spiritus" de Alberte Momán (en Tempos Dixital) http://t.co/Eo0GPxYb
Xuño 11, 2012 - 1:25 p.m.
Artigo de @iolandavr "A privatización da maternidade" publicado en Tempos Dixital http://t.co/apyYom4T
Xuño 11, 2012 - 1:23 p.m.
En Tempos Dixital acabamos de publicar un artigo de @frmartinezh sobre o rescate financeiro http://t.co/7lh3XqtN
Xuño 11, 2012 - 1:21 p.m.
Entrevista con Claudio Rodríguez Fer, distinguido como Doutor Honoris Causa na Universidade da Alta Bretaña http://t.co/i4yjGySJ
Xuño 6, 2012 - 7:08 p.m.
Tempo de Contos, espazo online de creación literaria http://t.co/0Ls17Wrc
Xuño 6, 2012 - 7:06 p.m.
"O labirinto paquistaní" http://t.co/hDPm2l40, artigo de Enrique Carballo
Xuño 4, 2012 - 7:59 p.m.
Que pasou en Mali? E en Guinea Bissau? Aloia Álvarez Feáns fai unha radiografía dos golpes de Estado nos territorios http://t.co/RWGlaUcA
Xuño 4, 2012 - 7:58 p.m.
Último número á venda
Algúns dereitos reservados - Tempos Dixital 2011