langs: es es gl gl gl gl pt gl gl es gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl fr es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl fr gl de es gl en

text:
SUSO VAAMONDE. AMIL NO CORAZÓN1 - Memoria de Cuntis
Historia de Cuntis. Especialmente no que atinxe á represión franquista
Comezo este novo Blog co que intento recuperar outro que tiña anteriormente e que foi dado de baixa no seu tempo. Pretendo recuperar no posíbel todos os textos e imaxes que tiña e ademais continuar con outros traballos novos que considere que teñen interese
Confinamento na illa de San Simón e outros cárceres
A represión franquista en Cuntis. Memoria de 1936
SUSO VAAMONDE. AMIL NO CORAZÓN1
Os setenta e o boom da canción protesta galega
Eran os tempos de boom da denominada canción protesta. Tratábase de empregar a música como medio natural para achegarse ao pobo, denunciar a situación opresiva á que estaba sometido e transmitirlle a mensaxe da necesidade da emancipación nacional e social do país, frente ao fascismo, frente ao caciquismo e o centralismo reseso ao que estaba sometida a nosa clase traballadora (especialmente os labregos), e que tanto danaron o noso progreso e a nosa autoestima.
dende o fondo da noite
coas mans de todos faremos
nós non temos medo hoxe,
dende o fondo da noite
que algún día venceremos.
Ademais destas reivindicacións de carácter xenérico, por dicilo dalgunha maneira, influíron no xurdir e na difusión deste música combativa algúns episodios concretos que xa entraron a formar parte da historia recente das aldraxes de que foi obxecto a nosa terra: as Celulosas, o conflito das Encrobas no 74, a nuclear de Xove (1977), o encoro de Castrelo de Miño, a recuperación dos montes en Man Común… Unha época socialmente moi conflitiva que alumeou a aparición de personaxes míticos, entre os cales sobresaíu dun xeito especial Moncho Valcarce, o crego das Encrobas, símbolo da resistencia e da defensa infatigábel da Terra.
O Suso, un mozo cargado de inquedanzas que polos comezos dos setenta andaba argallando grupos de tendencia roqueira, axiña se incorpora ao proxecto de Voces Ceibes, e será considerado un membro máis desta xeración. Trátase dun fenómeno non exento da influencias da enorme dimensión que a nivel internacional estaba a acadar a música de autor, entre cuxos intérpretes máis destacados podemos subliñar a Joan Baez, Bob Dylan, José Afonso, Serrat, Raimón, Labordeta, Lluis Llach… En Galiza a pesar de que no 74 podemos considerar rematado o fenómeno denominado Voces Ceibes, prodúcese unha arremuda que comeza a estenderse polo país dando lugar á aparición de voces tan emblemáticas como a de Pilocha, Batallán, María Manuela, Amancio Prada ou grupos como Fuxan os Ventos, Saraibas, Xocaloma... Un proceso no que inflúe dun xeito especial o éxito do disco en catalán con música con contido político, moita dela clandestina, na que o máis importante era o texto, mais sobre todo a lingua en que este estaba vertido. Mesmo músicos como Emilio Cao, aínda que non tiñan letras de carácter comprometido ou interveniente, facían patria á súa maneira simplemente coa súa teima de recuperación e dignificación da música galega, ás veces apostando por unha liña de evolución e reformulación da música tradicional, e facéndoo na nosa propia lingua, o que por si mesmo significaba un acto de afirmación patriótica.
Algo similar, aínda que dentro do panorama do pop e a un nivel que sobrepasou todo tipo de expectativas, sucedeu con fenómenos como o de Andrés do Barro, quen a pesar de cantar en galego conseguía a nivel estatal un éxito sen precedentes tanto do punto de vista discográfico como a nivel televisivo e radiofónico; moi por riba do que acadaba, por exemplo, Pucho Boedo, que xa levaba difundindo a nosas músicas desde finais dos anos 50. Perante a dimensión que estaba a acadar a difusión da música galega comézase a producir a entrada oportunista neste terreo de cantantes como María Ostiz, en clave unicamente de recreación folklórica, e Juan Pardo, que pon música a poemas comprometidos dalgúns dos nosos máis destacados poetas.
Con todo, os atrancos eran moitos, especialmente os motivados pola ausencia de liberdade de expresión, o que facía que antes dun festival as letras que se ían cantar tivesen que pasar pola peneira do censor e, en caso de incumprimento das súas indicacións, había que aterse ás consecuencias penais derivadas. De todos xeitos a asfixia liberticida agudizaba o enxeño e así chegaban a usarse socorridos recursos como o de deformar algunhas palabras. Foron soados, por exemplo, berros como o de «abaixo a dentadura», co que todos entendían sen que se dixese explicitamente «abaixo a ditadura». Todo partiu da letra de «Can de palleiro» de Bibiano, que na versión escrita enviada á censura dicía: «A túa forte dentadura/ virase abaixo, abaixo a dentadura.» Mais era difícil de controlar se na actuación en directo se cantaba así ou na versión orixinal; e desde logo o público cantaba esta última. Mais xa Benedicto con anterioridade usara esta estratexia na interpretación do poema de Celso Emilio «Carta a Fuco Buxán», que orixinariamente dicía: «Fuco Buxan, non sintes que na Iberia/ feden a podre os homes e as paisaxes?» e que el mudaba na versión enviada ao censor por: «Fuco Buxán non sintes que en Liberia/ feden a podre os homes e as paisaxes» 3
Algo similar fixo Miro Casabella no romance dedicado ao encoro de Castrelo de Miño (Ourense), que tamén foi cantado por Suso Vaamonde. En lugar de mencionar directamente ao Conde de Fenosa cantaban: «Hastra que chegou un día/ nunha mañá moi fermosa/ en que chegou a Castrelo/ o conde señor Famosa».
Outra maña semellante era a que usaba Suso na súa célebre estrofa: «Cando me falan de España/ sempre teño una disputa/ que se España é miña nai/ eu son un fillo de puta.» El calaba a última locución, deixando que fora o público quen a coreara a viva voz. Con todo, de pouco lle serviu a astucia en xuño de 1979 naquel soado festival antinuclear en Pontevedra, pois foi acusado de inxurias á patria con publicidade e condenado, en novembro de1980, a seis anos e un día de prisión, sentencia que o levaría padecer o exilio forzoso (en Londres, Alemaña e Venezuela) e posteriormente á cadea.
A etapa venezuelana foi tamén a pesar das circunstancias moi importante no seu percorrido vital. Pois alá tomou contacto coa Irmandade Galega, que o recibiu e tratou con moito agarimo. Como recompensa a este trato Suso fixo un traballo cultural formidábel e totalmente desinteresado no seo da institución, na que achegou as súas ideas, colaborou nas distintas actividades, compuxo cancións xunto con algúns dos membros da Irmandade afeccionados á música galega, aprendeulle a tocar a guitarra a algúns cativos e participou en múltiples concertos nos arredor de tres anos que permaneceu no país caribeño. Alí fixo novas amizades que perdurarían no tempo, e ademais tomou contacto de novo con algúns amigos da infancia como Ramiro Núñez, de Amil, que levaba anos emigrado, ou con Antonio Ruibal, da Bouza (Moraña), ademais dalgunhas outras persoas procedentes de Pontevedra e doutros puntos do país. En 1984 regresa á Galiza nun momento en que se estaban a revisar causas de carácter político. Foi indultado non sen antes pasar unha tempada na cadea. Ao pouco ofrecerá un recital solidario no penal de Ourense dedicado aos que foran os seus compañeiros de prisión durante 46 longos días. Algo que non chegaría a repetir sería a polémica estrofa que deu lugar á súa causa xudicial, aínda que nunca se mostraría arrepentido de tela cantado:
«Vale a pena arriscarse aínda que sexan cincuenta anos de cadea se fas as cousas con honestidade. Eu concretamente xa son dez anos de historia, dez anos de atrancos, dez anos de represión. Ao facer unha canción deste tipo xa sabía que ía haber problemas. Hai quen di que xa non fai falta cantar así en Galiza, pero para min estamos igual que antes, as miñas ideas, polo que se ve, seguen estando prohibidas. Moitas veces non podes falar como queres, pero falar hai que falar e demostrar, entre outras cousas, que aquí non hai liberdade de expresión»4
Polos anos 80 entramos nunha etapa de desprestixio da música galega, con campañas guindadas a nivel institucional e desde os medios de comunicación. Quen non recorda o famoso lema da TVG que dicía: «Deixémonos de gaitas» e mostrábamos un mozo cunha guitarra eléctrica que arredaba de si unha gaita con desdén, algo que amolou profundamente a diversos colectivos de música tradicional do país. Eran os tempos da chamada «movida», nos que Madrid presentábasenos como a Meca da modernidade e os grupos que comezaban a se pór de moda, foran ou non madrileños, apostaban por unha estética urbana que repudiaba todo signo de galeguidade. Lembremos aquel slogan viguista que dicía: «Madrid se escribe con V de Vigo», no que se recalcaba en negriña o tramo central da letra M, que se vía como un V. Os que coñecemos o Vigo daquel momento ben lembramos como foron pechando a maior parte das emblemáticas tascas da zona de viños do Berbés, onde tantas veces puidemos escoitar aos membros de A Roda e ao propio Suso Vaamonde cando andaban de esmorga. No seu lugar abríronse locais modernos, decorados, por certo, con moi mal gusto, nos que en vez da típica cunca de viño do Ribeiro, servían aqueles combinados a base de cava e quen sabe que máis, ao que denominaban coa snob cualificación de cup.
As arelas de entrar en Europa tíñannos absorbido o cerebro até o punto de renegar completamente de todos os nosos sinais de identidade, esquecéndonos quizais da lección maxistral que antano nos deran os membros da xeración Nós, que consideraban preciso ter unha singularidade para poder pasar a formar parte da colectividade, e necesario ser nacionalista para poder, sen papanatismos, acadar o verdadeiro internacionalismo. Mais por fortuna non foi máis que unha etapa efémera da nosa historia recente e un síntoma máis do autoodio que sempre caracterizou a Galiza como país colonizado.
A situación non comezará a superarse até a aparición de novas xeracións de músicos galegos, de entre os que compre destacar a Milladoiro. De novo nacía un movemento de rescate da nosa tradición. Neste caso habería que encadrala na eclosión da chamada «música celta», terminoloxía que pretendía acabar co rexeitamento que producía a identificación de gaita e folclore con atraso e ruralismo, a base de ollar cara a culturas nas que a gaita era un orgullo nacional. Ademais, o fenómeno panceltista era percibido como unha porta aberta a unha música de masas lexitimamente gorentosa para os artistas con certa ambición. Este tipo e manifestacións xa proviñan de anos atrás, pois desde o 1978 xa se viña celebrando o festival intercéltico de Ortigueira e desde o 80 o de Pardiñas (Guitiriz). Nacía, sen embargo, este movemento cunha eiva importante, a ausencia da voz e por tanto da mensaxe directa. Con todo cómpre dicir que a pesar de que a música era exclusivamente instrumental, todo tipo de comunicación co público facíase en galego, non faltando nunca as arengas de tipo reivindicativo.
Unha vida de coherencia
Se hai una cousa que singulariza especialmente a Suso Vaamonde entre os seus compañeiros de xeración é que el nunca mudou. Continuou na mesma loita, co mesmo tipo de música e co mesmo tipo de letras.
Non flirteou nunca co poder e sempre participou desinteresadamente en canto certame solidario era requirida a súa presenza, fose por motivos ecolóxicos, de afirmación nacional, culturais, laborais: desde as Encrobas até o movemento veciñal de oposición ao encoro do Umia, pasando polo soado concerto en solidariedade cos traballadores de Astano celebrado en Ferrol en 1985, do que aqueles obreiros desazados, como consecuencia dunha reconversión brutal levada a cabo polo goberno de Felipe González e que se cebou especialmente con Galiza, gardan un fondo recordo e do que, por fortuna, aínda podemos ver as imaxes en internet. No mesmo sentido poderiamos enumerar centos de concertos como o levado a cabo en setembro de 1986 en homenaxe as vítimas do franquismo no templo de Debod en Madrid, a actuación na homenaxe aos militantes galeguistas da II República en Redondela (23/7/1996), a actuación en homenaxe ao 60 aniversario do asasinato de Johan Carballeira en Bueu (no que participaron Cáccamo, Bernardino Graña e Anxo Angueira), o concerto na Ferrería de Pontevedra contra as Celulosas en 1991, o Festival Pro-Cuba en Pontevedra en 1995, a actuación en Merza pola retirada da liña de alta tensión, o concerto celebrado en 1998 pola recuperación da Carballeira de San Xusto que fora usurpada pola Igrexa aos veciños.
Participa tamén nos actos levados a cabo na sé da Fundación Neira Vilas en Gres e, como non podía ser doutra maneira, na homenaxe que Vila de Cruces tributa ao seu amigo e autor das Memorias dun neno labrego en 1999. Tamén participa na homenaxe que lle brindou a ASPG a Manuel María na Coruña no teatro Rosalía de Castro en 1995. Alí cantou a coro «O cuco», xunto con María Manuela e A Quenlla.
Foron frecuentes as xiras polos centros galegos, como a que realizou en 1989 por Suíza (Zurich, Lousanne, Xenebra), recuncando en 1991 (Aarau, Xenebra e Lucerna) e en 1999 percorrendo distintos lugares de Suíza e Alemaña (Xenebra, Lousanne, Bassel, Colonia, Hamburgo…). A súa irmandade cos máis febles tena amosado en concertos como o celebrado en 1985 en beneficio da ONCE, e no Concerto no Festival de Auxilia «Asociación para a promoción social e cultural de diminuídos físicos» de Lugo do ano 1997.
A súa paixón polos nenos é outra constante que se repite ao longo dos anos. De todos é sabido que o seu tema máis emblemático e repetido é precisamente unha canción infantil, «O cuco». Ademais ten feito moitas actuacións para os máis pequenos, sendo asiduo das festas de Infantilandia en Ponteareas e chegando a cantar vestido de Papá Noel en Nadal de 1990 nunha gravación en Porriño para o programa infantil da TVG Tarde Taina, do que era coguionista Afonso Álvarez Caccamo.
No campo do nacionalismo é ben coñecido por todos o seu labor como comunicador, activista e axitador. Suso, ademais de cantar participa como poñente nunha mesa redonda con Santiago Jaureguizar e Xurxo Souto nos actos das III Xornadas de nacionalismo en Lugo celebradas en 1996. Mais sempre foi, no seu interior, un rapaz novo. De aí que a súa conexión co galeguismo organizado fose maior coa organización xuvenil Galiza Nova que co propio BNG. Non hai máis que fixarse na multitude de actos desta organización nos que toma parte, como na «Campaña pola lingua» no Odeón Café Teatro de Vigo (1995), o concerto celebrado no mesmo ano na Praza do Correxidor en Ourense, a 2ª Arenga da Mocidade en Compostela no 1997, a carón dos seus amigos de A Quenlla, a actuación na Praza de San Martiño en Ourense na Noite de Irmandade en 1997, e como colofón a participación como padriño do 1º Encontro da Mocidade organizado por Galiza Nova en Celanova.
Toda unha xeira de solidariedade que en 1999 sería correspondida co grandioso homenaxe a Suso en Salvaterra nun acto celebrado pola Sociedade Cultural e Desportiva do Condado. Alí xa se sabía que padecía un cancro. Congregáronse arredor de tres mil asistentes que puideron escoitar a música fraternal de artistas galegos como: A Quenlla, Muxicas, Bieito Romero (Luar na Lubre), Emilio Cao, Uxía Senlle, Tino Baz, Saraibas, Cantareiras do Berbés, María Manuela, A Roda. Treixadura... Suso Vaamonde tamén subiu moi emocionado ao palco para asegurar que entre todos conseguirían matar o «becho».
Teimou sempre no combate por mudar un mundo do que non gostaba, no que continuaba a existir a censura, aínda que se mostrara ataviada coas sedutoras roupaxes da democracia burguesa. Algúns daqueles mozos e mozas que andaran envoltos naquelas combativas xeracións de músicos e nas súas leas remataron lexitimamente recollendo os trebellos e marchando para casa. Outros continuaron á súa maneira e abandonaron o principio de que a música había ser en galego e con contido abertamente social. Mesmo houbo quen axiña mudou completamente de ideoloxía e se soubo adaptar, como os camaleóns, ás novas circunstancias que ofrecían cómodas prebendas a cambio da renuncia, aberta ou encuberta, aos ideais que defendían anos atrás.
As cousas a Suso, aínda que sobreviviu musicalmente a Voces Ceibes, a Fuxan os Ventos e a case todos aqueles grupos que funcionaban nos anos setenta, non lle foron demasiado ben, pois tivo que pagar un alto prezo pola súa actitude coherente. Seguiu compondo, actuando tanto con temas novos como con algún dos de sempre, e ademais rematou conseguindo fundar en 1997 o seu propio selo discográfico, Producións Trebón, co cal impulsou distintos grupos galegos e bandas de música populares. Perante o baleiro de que foi obxecto por parte do sistema, polos medios de comunicación e por algún dos antigos compañeiros de batalla, procurou camiños alternativos. Así, co obxectivo de chegar ao público máis novo, explorou o campo da música enfocada cara os cativos. E non resultou algo artificial pois a temática infantil xa aparecía nalgúns dos seus temas máis emblemáticos como pode ser «O cuco». Ademais sempre gostou de estar rodeado de rapaces, e así nas súas actuacións adoitaba convidar a subir ao escenario aos nenos que andaban brincando por alí para que cantaran cando el. Buscou mercado discográfico nos expositores de bares e gasolineiras, e non só por razóns de índole económica, senón tamén na procura dunha verdadeira difusión popular da música galega e dos versos dos nosos poetas. Un xeito de distribución comercial cuestionado por moitos músicos, mais cun rendemento que, ao seu xeito de ver, non obtería nas escasísimas tendas de música das cidades galegas, que ademais, na súa opinión, eran núcleos demasiado reducidos, fechados, selectivos e pequeno-burgueses. De todo o proceso de produción e comercialización encargábase el mesmo, que andaba sempre coa súa maletiña dun lado para outro, traballando dun xeito especialmente intenso no Nadal e no verán, que tal como subliñaba era o tempo en que viñan de ferias os nosos emigrantes que gostaban de volver marchar cargados cun feixe de discos galegos.
Chegou a reeditar un álbum con temas de Voces Ceibes, que causou o enfado dalgún dos seus membros, o que deu lugar a unha absurda denuncia polos dereitos de autor que conlevou a retirada do disco do mercado. Un proceder, ao meu modo de ver, ilóxico e inxusto, especialmente se temos en conta a situación pola que pasaba o cantante.
En relación a esta mudanza da que falábamos poden ser bastante ilustrativas as palabras de Bibiano Morón nun artigo, integramente en castelán, que publicou con motivo da morte de Suso:
«(…) Más tarde la vida nos alejó aunque los dos vivíamos en Vigo. El se movía por el Casco Vello y yo por los centros por donde la estética comenzaba a cambiar con la movida. Yo dejé de ser cantautor para ser empresario y entonces pusimos entre ambos más kilómetros por medio. La política nos alejó porque el era un radical, un rebelde, y yo un independiente y un empresario.»5
O amigo na memoria
Tiven a fortuna de contar coa amizade de Suso durante os seus últimos anos. Aló polos finais da década dos 80 estiven falando con el nunha das derradeiras edicións do festival folk da Festa dos Mozos de Campo Lameiro na que, se non recordo mal, actuou a carón de Saraibas e Xocaloma. Acababa de baixar do escenario e tivemos unha breve conversa sobre unha peza que acababa de presentar nun aceno un tanto experimental. Tratábase dunha canción que criticaba indirectamente a actitude do BNG por xurar a Constitución, cedendo ás pouco democráticas presións das curias autonómicas que, no seu afán de afogar o nacionalismo improvisando xurisprudencia sobre a marcha, intimidaban aos nacionalistas coa expulsión dos deputados da organización, se non xuraban un texto regulamentar co que non estaban de acordo por non responder ás aspiracións de Galiza como nación. E nin sequera lles valía que usasen o enunciado: «Xuro por imperativo legal». A decisión fora difícil e Suso sabíao, por iso foi das poucas veces en que o vin dubidoso, e de feito creo que foi a única vez que cantou esta peza, que nunca chegaría a gravar e que dicía algo así como: «Hainos que acatan a Constitución/ nós, non.»
En anos posteriores temos compartido escenario no festival que se celebraba en Amil na véspera do día da Festa do Porquiño á Brasa, na que eu participei como gaiteiro do grupo tradicional Verbo Xido.
En febreiro de 1992 coincidín con el nun festival que organizaba a Universidade de Vigo no Campus pontevedrés e no que eu actuaba coa recentemente creada Quinta Feira. Nesta xeira xa falamos máis devagar, chegándome a propor un proxecto discográfico para Quinta Feira, que rematamos absurdamente por non aceptar por non coincidir nos criterios de distribución; pois non estábamos de acordo con que o disco, ou máis ben a cassette, se vendese polas gasolineiras. Con todo o que si aceptei eu a nivel individual foi colaborar como zanfonista nun dos seus traballos. Participando así no disco titulado As palabras dos galegos (1998), acompañándoo nun tema que presenta baixo o título «Romance de cego», que non é outro que o mítico romance do encoro de Castrelo de Miño.
Os reencontros eran continuos. Así cadramos nalgún concerto solidario, daqueles nos que se participaba desinteresadamente, como no festival antiempacadora en Vilaboa ou nalgunha actividade da plataforma antiencoro de Caldas, Cuntis e Moraña. No 1999, con motivo da concesión do Día das Letras Galegas a Blanco Torres, voltamos traballar xuntos. Concretamente paseille os textos para o seu disco Cousas da Lúa, no que musicaba versos do poeta cuntiense asasinado no 36, que axiña cantaría ao vivo en maio de 1999 en Cuntis con motivo do Día das Letras Galegas. Nestes intres ademais de sacar á luz o seu propio traballo discográfico sobre Blanco Torres tamén desenvolveu un papel esencial para animar ao cantante cuntiense Manoele a tomar a decisión de editar o que sería o seu primeiro traballo discográfico Orballo, no que pon música a varias composicións integradas no poemario Orballo da media noite.
Por este tempo víamonos a cotío tanto no seu piso en Chapela, no que temos pasado bos momentos de música e conversa, como na miña casa en Cuntis, onde paraba sempre que lle cadraba, e sempre me viña coa súa lideira da necesidade de coñecer e empregar os recursos que a informática ofrecía no terreo musical. De feito sempre me instalaba algún programa no ordenador que eu nunca chegaba a utilizar.
Moraña foi un Concello ao que sempre lle tivo un apego especial. Foron moitas as actuacións que ten feito en distintas parroquias, de entre as que cómpre destacar a de Amil, onde ten actuado nos anos setenta na Rapa das Bestas, e nun festival folk reivindicativo que se celebrara con ocasión da Festa do Arrieiro na súa primeira edición, aló polo ano 75 e no que compartira escenario con outro músico do momento chamado Buxán. Fora un festival que acabara cunha gran polémica xa que houbo quen se sentiu ofendido polo seu carácter político, xa que abondaron as arengas nacionalistas e os mozos andaban a ondear bandeiras galegas coa estrela vermella, e sobre todo polo seu ton anticlerical, que amolou especialmente a algúns cregos indignados por terse celebrado a actividade na carballeira da capela, propiedade da Igrexa. O certo é que, por este ou por outro motivo, o festival non se voltou celebrar en anos sucesivos.
Tamén ten actuado en distintas ocasións na Festa do Carneiro ao Espeto e na do Porquiño á Brasa de Amil, así como en San Martiño, acompañado do grupo A Roda, xunto co seu irmán Luís, contratados polo activo teleclub do que xa se ten tratado nesta revista6. Ten cantado ademais na propia capital municipal, por exemplo nos xa mencionados actos antiencoro ou na festa de xubilación do seu amigo, e compadre dos seus pais, Xosé Eiras, que creo que foi a derradeira actuación que fixo neste concello.
Suso nacera en Regodobargo en decembro de 1950, onde a súa nai, Araceli, exercía como mestra. A familia desprazouse para Amil en setembro de 1.957 (cando aínda Suso non cumprira os 7 anos), pois nese ano a súa nai obtivo o destino como mestra nesta parroquia, a onde chegará preñada do seu sétimo fillo. Segundo testemuña da familia, a causa principal da partida de Regodobargo fora a saúde de Luís, o quinto fillo da mestra, que padecía fortes pulmonías, e ao que nada favorecían os duros accesos da aldea, estreitos e angostos sendeiros de monte polos que se transitaba con moito esforzo e dificultade. En Amil foi onde verdadeiramente se criaron el e os seus seis irmáns, pois permanecen na parroquia morañesa até o ano 1964. Quixera reproducir a impresión que a primeira casa de Amil produciu na familia. Segundo Senén Vaamonde, irmán do cantante:
«Chega Araceli á súa nova casa. Pareceralle un palacio. A casa érguese sobre vigas e baixo ela hai cuadras baleiras, aparellos de labranza e un pozo. Á casa éntrase por unha ringleira de escaleiras. O oco destas serviralle de corte ao porco. Entras e á dereita unha pequena cociña, nun recanto unha porta de madeira dálle acceso a un cuartucho pequeno que contén un altiño contra o fondo feito de madeira e cun buraco no medio. E o váter que verte o que recibe na baleira corte.
Frente a porta de entrada un habitáculo cheo de mesas con dous tinteiros de louza branca en cada unha, e un encerado na parede. Noutra parede hai unha porta que dá acceso ao dormitorio da mestra.
Xa visitamos a casa enteira. Nese cuarto apáñase Araceli para meter dúas camas matrimoniais, un berce, un armario e unha mesiña. Unha cama é para os pais e a outra para os fillos.
Frente á casa hai un monte comunal. A casa está nun barrio alto, o barrio da Torre. Nos piñeiros do monte vai a familia tendendo a roupa e gastando bromas, moito ría o noso pai cando nos asustabamos coa cabaza cunha vela dentro que el nos colocara.»
Posteriormente múdanse á nova casa-escola que foi emprazada no campo da Chan, a carón da carballeira dos Milagres, unha casa máis moderna, espazosa, aquelada e con mais comodidades para dar acubillo a unha familia tan numerosa.
«(…) Araceli entra feliz no seu novo palacio. Á casa accédese por detrás directamente á cociña, e por diante a unha pequena entrada. De frente hai unha pequena saliña cunha mesa camilla no centro e cadeiras arredor. Sete fillos arredor dela escoitan a radio mentres arranxa a roupa da casa. Á esquerda topamos o comedor da casa. Dende el tamén se accede á cociña e a un pequeno corredor que dá entrada a tres dormitorios e un baño con lavabo, váter e ducha.»7
Nestes anos debeu ser cando se comezou a fraguar a consciencia galeguista do futuro cantautor que, por máis empeño que puña a nai en evitalo, só falaba en galego. Suso vaise vivir á cidade de Pontevedra co pai que traballa alí, e matricúlase no colexio Sagrado Corazón «onde lle obrigarán a falar a lingua do imperio». Con todo a familia permanece xunta os fins de semana, nas vacacións e sempre que poden, facendo os desprazamentos a Amil no coche de liña de Manolo Garrido.
O que máis lembra a familia desta etapa de Suso son as carreiras polo monte ou polas corredoiras para ir buscar o leite a casa dos veciños, e as típicas actividades e xogos de aldea nos que se manifesta un rapaz que presenta semellanzas co Balbino das Memorias dun neno labrego, con cuxa lectura tanto gozará anos despois:
«(…)Visitando todas as casas da aldea no día da mallada. Montando a cabalo polos camiños de Amil. Xogando ao futbolín na tenda-bar de Marcial, baixando a escalinata da chan. Axudando a montar a carpa do circo diante da escola. Rastrexando o campo da chan despois da festa para atopar cartos e cousas perdidas. Saltando os muros do campo da Chan, baixando do monte nun carro enriba dos toxos, acompañando aos amigos que levaban as vacas a pacer nos campos, rubindo polos cereixos e as figueiras, collendo uvas das parras, facendo bonecas coa espiga do millo, quitándolle ovos ás galiñas, botándolle de comer ao porco, xogando ao balón cos amigos, bebendo na fonte dos Milagres, tocando as campás da igrexa, levando o estandarte na procesión, de monaguillo con D. José (Tío Pepito na familia), comendo ao meu carón na mesa, de troula na festa dos Milagres, abrindo os regalos de reis, xogando coa nova cociñiña eléctrica que queimamos xa no primeiro día. Daba igual, para nós quedábanos sempre ben a comidiña.
Unha bromiña, unha vez xogando ás casiñas os irmáns e nenos e nenas da aldea faciamos empanada con terra. E os nenos metéronnos no medio un lagarto vivo. Os berros das nenas ao abrilo para facer que se comía foi tan estrondoso como as risas dos nenos. Suso fora o que maquinara a idea.»
Marchou de Amil para Vigo cando xa era un adolescente de 15 anos, mais durante anos seguiría indo pasar tempadas na parroquia morañesa. Durante moitos anos van ir convidados á casa de Lola da Bouza. Alí irán sempre na primeira quincena de setembro para acudir á festa dos Milagres, á que Suso nunca faltaba.
Unha noite de esmorga. O reencontro coas raíces
Un momento que recordo dun xeito moi especial foi unha noite na que eu estaba na casa e me chamou por teléfono desde o bar Júcar de Cuntis, para que baixara a tomar un viño e botar unha parrafada. Cando cheguei estaba a falar co veterano militante nacionalista Manolo Fernández (O Perruqueiro). Traía as probas dun disco de temática infantil que estaba a elaborar: Rapaces, rapazas e rapazadas (1997), e pediunos, tanto a Manolo como a min, que lle procuráramos fotos dos nosos fillos para a portada. Manolo deulle unha fotografía familiar, na que aparecían os fillos e a dona, finada había pouco. Eu deille unha foto de carné do meu fillo que levaba na carteira. E é que desde que levaba o seu propio selo discográfico non paraba de editar traballos, dada a súa capacidade para compor:
«Son autodidacta, póñome diante do poema e el mesmo me pide a música, xa que unha das vantaxes do idioma galego é que xa el che dá a música».8
Axiña me indicou as súas intencións. Quería ir a Amil, unha parroquia na que vivira durante a infancia e da que tiña moitas lembranzas. Agora que xa levaba tempo sen ir, entráralle a nostalxia e quería reencontrarse con vellos amigos e coñecidos, mais non lle apetecía ir só. Eu, que tamén tiven una infancia itinerante debido á profesión do meu pai, axiña o entendín. Supoño que sentiría algo similar por Amil ao que eu por Navia de Suarna. Fronte a esa visión de persoa loitadora e dura, Suso adoitaba mostrar con frecuencia o seu carácter fráxil e romántico, así como algunhas debilidades incomprensíbeis nunha persoa de mundo como el, máis propias dun rapaz; daquel rapaz que andaba a choutar polas corredoiras de Amil. Ben recordo telo amoestado como a un neno en máis dunha ocasión pola súa teima serodia de malgastar o diñeiro nas máquinas comecartos dos bares, coidando quizais que as podía enganar.
E fomos cara o reencontro. Recordo que de camiño regaloume unha cassette titulada Loitando, que fora gravada furtivamente en Barcelona, nos últimos anos do franquismo, nun estudio de gravación clandestino chamado Iberia Cultura. Este traballo gravárao en tempo real e sen ningún tipo de trebello que facilitase ou mellorase o resultado final. Nel topamos un Suso cunha voz moi moza cantando temas como: Spritoal, Miserere, A paz, Loitando, A derradeira vontade de Fuco Buxán, O dedo na chaga, Compañeiros, En corso, Romance de cego, Uah, Os labregos e Co pan de cada día. Un agasallo que aínda gardo como un pequeno tesouro.
Unha vez en Amil, visitamos a casa de Agustina, no lugar da Torre, que nun tempo fora escola e a casa onde vivira coa súa familia, por certo, unha moi boa casa labrega. Alí Agustina, a súa filla e o xenro convidáronos a un viño cun pouco xamón a carón da lareira, e Suso gozou moito da conversa, na que, como non podía ser doutra maneira, saíron a relucir unha chea de pequenas historias da infancia, coas que se divertiu como un meniño. Despois fomos á taberna de Marcial, onde foi recibido con moito agarimo tanto por Marcial e a súa muller como por algúns clientes cos que demoramos até altas horas charlando e baixando uns vasos de viño de máis. O fillo de Marcial, Marcelo, fora un bo amigo da infancia, con el fumara o seu primeiro cigarro e pasou moi bos momentos. Outros bos amigos foran o tamén morañés Antonio Ruibal e o Amilense Ramiro Núñez, cos que contactara de novo en Venezuela, como xa comentei, e cos que continuou relacionándose até os últimos momentos, especialmente con Ramiro que tiña un bar en Pontevedra, na zona de Balaídos, que se chamaba O Cequeril, no que Suso ten pasado bos momentos de conversa, e do que foi cliente habitual até os seus últimos momentos.
Creo lembrar que desde a taberna de Marcial chamou polo móbil á súa compañeira Yuli para dicirlle que non se preocupara, que chegaba a casa nunha horiña. Ela ben sabía como eran as horas de Suso e axiña debeu entender que a cousa ía demorarse un bo treito, como de costume. As historias da infancia rememoradas no local voltaban a encher de alborozo ao cantor, que pasou uns momentos inesquecíbeis.
Debeu ser aló polo mes de setembro de 1999. Chamei por teléfono a Suso para ver se me podía pór en contacto coas rapazas do grupo Ávalon, que tiñan gravado algunha cousa con el, para ver se lles interesaba actuar no Magosto Folk en Cuntis. Contestoume cunha voz moi aguda e fráxil, que nada tiña que ver coa voz notabelmente grave que o caracterizaba.
- Ti non es Suso, pásame con el e déixate de caralladas.
- Si que son, oh! O que pasa é que me están dando unhas sesións de quimio que me deixan escarallado.--e perante a miña lóxica sorpresa e preocupación, axiña engadiu con seguridade:
- Mais non te preocupes que imos saír adiante.
Foi a derradeira vez que falei con el. A pesar de que seguiu loitando e de que contou coa apoio dos amigos e de grande parte dos músicos galegos, cinco meses despois presenciei o espallamento das súas cinzas no río Oitavén, en Regodobargo, no concello de Pontecaldelas, onde nacera 49 anos antes. Foi sen dúbida a velada necrolóxica máis emotiva que presenciei. As cancións do cantor de Regodobargo e de Amil soaban con inquedante tristura nas voces de moitos dos que foran compañeiros de ruta nas xeiras musicais ao longo dos anos.
No lugar onde as súas cinsas foron esparexidas foi colocada unha placa conmemorativa. Tamén en distintas cidades e vilas, como Vigo, Chapela (Redondela) e Salvaterra o seu nome figura en letras de molde no rueiro.
O Concello de Moraña ten por norma non outorgar o nome de rúas e prazas a ningún persoeiro, e unicamente distinguilas facendo uso dos numerais. Creo que mesmo respectando, que non compartindo, que se actúe seguindo este criterio, non se acaba de entender que a estas alturas Moraña, e especialmente Amil, non teña dedicado algún tipo de recoñecemento a este persoeiro esencial da cultura galega. Por iso aproveito desde estas páxinas para pedir en nome do colectivo que elabora esta revista que se repare dunha vez esta eiva, ben sexa coa instalación dun busto na parroquia de Amil ou calquera alternativa que pareza pertinente para lembrar a relación que o uniu con estas terras polas que tanto ten brincado de rapaz «a persoa máis representativa na historia da música do noso país», segundo as palabras do poeta Manuel María.
1 Quixera expresar o meu agradecemento polas achegas orais e/ou polos documentos gráficos a Marcelino Silva Rodríguez, Ramiro Núñez, Xan Bú
a, Roxelia Gago, á comisión da Festa do Porquiño á Brasa (principalmente
a Lourdes e a Miguel), a Avelino Garrido, a Xosé Eiras e ás súas fillas Mar
e Ana, e dun xeito especial a Yuli, compañeira de Suso, e a Senén Vaamonde, o seu irmán.
2 http://www.blogoteca.com/chiscandounollo/, Páxina web visitada o día 1 de xullo de 2008.
3Cf. GARCÍA VILLAR, B., «A nova canción galega e a transición», en
http://www.ghastaspista.com/historia/tbenedicto.htm. Páxina consultada o 9-07-2008.
4 «Vintecinco anos en vintecinco voces», A Nosa Terra. Cadernos de pensamento e cultura, nº 25, p. 13.
5 MORÓN, B., «Un rebelde», La Voz de Galicia (A Coruña, 17-02-2000), p. 82.
6 FONTÁN OCAMPO, M.-GARRIDO MONTEAGUDO, A., «O teleclub de San Martiño da Laxe (1968-1979)», A Taboada VIII (Cuntis-Moraña, decembro de 2003), pp. 141 s.
7 Segundo a información directa de Senén Vaamonde, cuxas palabras reproduzo textualmente.
8 Cf. Cancións para todos nós. Crónica de 30 anos de música galega, Cadernos A Nosa Terra de pensamento e cultura, p.23.
Comentarios (0) - Categoría: Os amigos - Publicado o 01-02-2015 11:56
# Ligazón permanente a este artigo
Deixa o teu comentario
(Debe comezar por http://)


document_lang: gl

langs: es en gl gl es es es es es hu pt es es pt pt it ca it vi es es es es es es es it gl en es es es es es en an pt fr en gl it it es gl pt es gl ca sv fr es pt es en gl es nl es es eo nl fi es en gl gl en en en gl gl ceb es es en es pl pt es es es gl en es en en gl en en es es gl es cs cs es es en en es es es es es es gl en es gl pt es pt fr gl pt es pt es pt gl pt es pt gl pt es pt fr es pt fr es pt es pt fr it pt gl pt es pt fr es pt es pt gl pt es pt fr fr pt es pt fr gl pt fr es pt fr es pt es pt fr es pt es pt es pt es pt gl pt es pt fr gl pt gl pt es pt gl pt gl pt fr gl pt fr es pt fr es pt fr gl pt fr es pt fr es pt fr es pt fr es pt fr es pt fr es pt fr es pt fr es pt fr es pt fr es pt fr en gl es gl gl gl gl

text:
TarotAnuncios.com: Anuncios Tarot, brujeria, Amarres, Videncia, Rituales y hechizos gratis y sin registro - Pontevedra - España
- Santa Cruz de Tenerife
PREGUNTA AL TAROT MAGICO 5 EUR 15 MIN
Tarot económico bueno 0.42€ AMANDA 806 099 398-911 010 058
Consulta de Tarot/Videncia Visa
Tirada de Tarot/Tirada Visa del Amor
ACLARA TUS DUDAS 15MIN 4€
Tarot Líneas Visas Baratas/Tarotistas Baratos
Tarot Esotérico Visa/806 Tarotistas
Muy buenas Videntes recomendadas para asuntos de Amor y pareja visa 9€ 30min. 910 311 422
Tarot Linea 806/Tarot Visa Esoterico
Tarot 806 Esoterico/Tarot Visa del Amor
CAMBIA TU SUERTE EN EL AMOR
Tarot Telefonico/Tarot Visa Barata
Tarot económico bueno 0.42€ ANGELA MUÑOZ 806 099 567
Tirada de Cartas/Consulta Tarot Visa
Fortalece tu vida y cambia tu destino 910311422 encontrando la felicidad plena
TAROT DEL AMOR ANGELICAL CON RESPUESTAS SINCERAS PARA TU DESTINO EN EL AMOR 910311422
TU MEJOR OPCIÓN EN EL AMOR 910 311 422 - 806 002 128 VIDENCIA Y TAROT
Tarot del Amor/Tarot Línea Económica
AMARRE MATRIMONIALES; AMARRE PARA EL AMOR
Tarot videncia barato y certero 0.42€ ANA ISBERT 806 099 030
Tarot Barato/Tarot Visa Económico
Tarot Barato/Tarot 24 horas/Tarot Visa
Tarot barato y bueno 0.42€ videntes ELISA 806 099 567-911 010 058
Tirada 806 de Cartas/Tarot Tirada Visa
Tarot 806 002 146 Barato/Tarot del Amor
Consulta de Tarot /806 Cartomancia
Tarot económico 0.42€ videncia AMANDA 806 099 398-911 010 058
visas 5 euros 15 mts
visas 5 euros 15 mts
Yo abriré con mi videncia las puertas para tu camino 910285458
910311422 VIDENCIA REAL DEL AMOR CON RESPUESTAS CERTERAS Y PRECISAS
VISA 9 € 30 min TAROT DEL AMOR INFINITO CON CONSULTAS CERTERAS Y PRECISAS 910311422-806002128
Yo abriré con mi videncia las puertas para tu camino 910285458
Yo abriré con mi videncia las puertas para tu camino 910285458
Yo abriré con mi videncia las puertas para tu camino 910285458
Yo abriré con mi videncia las puertas para tu camino 910285458
Yo abriré con mi videncia las puertas para tu camino 910285458
Yo abriré con mi videncia las puertas para tu camino 910285458
Yo abriré con mi videncia las puertas para tu camino 910285458
¿SE OLVIDO REALMENTE DE SU EX? ¿REALMENTE ME AMA COMO DICE?LIBÉRATE DE TODA DUDA Y ANSIEDAD910311
Yo abriré con mi videncia las puertas para tu camino 910285458
Yo abriré con mi videncia las puertas para tu camino 910285458
Inicio Destacar Anuncio Consejos
Condiciones de uso Contactar
Copyright © 2016-2019 Tarot Anuncios!. Todos los derechos reservados.


langs: es en gl gl es es es es es hu pt es es pt pt it ca it vi es es es es es es es it gl en es es es es es en an pt fr en gl it it es gl pt es gl ca sv fr es pt es en gl es nl es es eo nl fi es en gl gl en en en gl gl ceb es es en es pl pt es es es gl en es en en gl en en es es gl es cs cs es es en en es es es es es es gl en es es es fr pt es fr es es fr es es fr gl es gl es gl es fr es es fr es es gl es gl es es es fr gl es fr es es fr en es fr es es fr es es es es fr gl es fr gl es fr gl es fr gl es fr gl es fr gl es fr gl es fr es es fr gl es fr es es fr es es fr es es en gl es gl gl gl gl

text:
TarotAnuncios.com: Anuncios Tarot, brujeria, Amarres, Videncia, Rituales y hechizos gratis y sin registro - Lugo - España
- Santa Cruz de Tenerife
TAROTISTAS ESPECIALIZADAS EN AMOR.24h 15min 5€
VIDENCIA SENTIMENTAL REAL 30MIN 8 EUR
Elia, videncia económica 4.5 eur 15 min 930172797
Videncia Astrologica. 30 min 8.5 eur
Lectura de Tarot Visa/ Tarot del Amor
Tarot Visa 5€ económico fiable . ELISA 911 010 058
Tarot Barato del Amor/Tiradas Económicas
CLARIDAD Y CONFIANZA 8 EUR 30 MIN
Tarot Visa Barata/Tarotistas/806 Videncia
Tarot económico 0.42€ fiable FUEGO DE AMOR 806 002 233
Tarot barato y fiable 0.42€/min AMBAR 806 002 127
LAS LECTURAS MAS ECONOMICAS 5€ 15Min-24h
4 € 15 min CONSULTA EL TAROT DEL AMOR 910 311 422- 806 002128
AMARRE MATRIMONIALES; AMARRE PARA EL AMOR
Rituales y Hechizos - Lugo
Tarot experta corazon 6€ 15 min 932997410
Tarot 806 Barato/Tarotistas/9 € los 30 Min
LAS LECTURAS MAS ECONOMICAS 5€ 15Min-24h
Tarot árabe 806 002 210 tarot con embrujo oriental
Tarot árabe 806 002 210 tarot con embrujo oriental
Tarot árabe 806 002 210 tarot con embrujo oriental
Tarot árabe 806 002 210 tarot con embrujo oriental
Tarot árabe 806 002 210 tarot con embrujo oriental
Tarot árabe 806 002 210 tarot con embrujo oriental
Tarot árabe 806 002 210 tarot con embrujo oriental
Fortalece tu vida y cambia tu destino 910311422 encontrando la felicidad plena
Tarot árabe 806 002 210 tarot con embrujo oriental
¡¡Consulta las 24 horas Tarot y Videncia Natural 910311422 - 806002128
Descubre lo que la vida tiene destinado para ti en el amor 910 311 422
LINEA 806002128 TAROT DEL AMOR INFINITO CON RESPUESTAS Y CONSULTAS CLARAS Y DIRECTAS
Inicio Destacar Anuncio Consejos
Condiciones de uso Contactar
Copyright © 2016-2019 Tarot Anuncios!. Todos los derechos reservados.


langs: es es

text: Comentarios en: Liquidez, endeudamiento y rentabilidad


langs: es pl de en gl gl es gl es ca it en es es es es

text:
Pazo de la Merced | Almu + David
Tras la ceremonia, se servirá una cena en el Pazo de la Merced, a orillas de la Ría de Ferrol. Se trata de una mansión solariega del siglo XVII. Dicen las viejas tradiciones populares que la edificación se encuentra unida por un pasadizo submarino con el monasterio de San Martiño de Jubia, alojado al otro lado de la ría.
¡Esperamos compartir el 21 de agosto con todos vosotros!


langs: gl gl en gl es gl es es es gl en gl es es gl pt pt es es es gl fr

text:
Trucos matematicas | Clases particulares de Ciencias
por rodrigo | Jun 23, 2017 | matemáticas
Calculos rapidos Tips mates Trucos matematicas
Entradas por categoria Elegir categoría matemáticas Uncategorized
Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies


langs: gl es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl gl gl gl es es gl es es es fr es es es es gl gl es es fr gl es es pt gl gl gl en es

text:
Xa hai data de gravación. | Anxo Blas
Páxina Oficial de Anxo Blas.
Xa podo confirmar oficialmente a data de gravación do disco. Vai a ser o día 20 de agosto. Nesa semana agardo que a maioría dos temas poidan estar listos. Despois pasaremos a setembro coa masterización e finalmente tócalle a quenda a imprenta para que o producto poida estar listo para que estea nas vosas máns.
Tamén xa estou confirmando datas de presentación do disco. Será a xira “Vivimos en Vigo” e agardo poder estar no maior número de lugares posibles. Cando teña pechado xa aparecerá o cartaz.
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Google+. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Entrevista na Voz de Galicia »
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: es es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl gl es gl gl gl ml gl gl es km gl gl es gl en es gl gl es es gl es es es fr es es es es gl gl es es es es pt gl gl gl en gl gl es

text:
VENTAS CONTACTO | Anxo Blas
Páxina Oficial de Anxo Blas.
Podes porte en contacto conmigo a traves do meu:
Disco Vivimos en Vigo. Disco físico, con libriño de dezaseis páxinas. Prezo 12 eur (gastos incluidos).
Non vos perdades ter a edición física do disco. Non é o mesmo que a descarga. Ter o disco en man, vendo as fotos que contén, as letras das cancións, os agradecementos, os músicos que me acompañaron, os mecenas que me axudaron a financiar o proxecto…
Tamén tes a posibilidade de descargar o disco ou cancións soltas
DESCARGA CDBAY  DESCARGA DIXITAL DO DISCO
Outros puntos de venta do disco físico:
LIBRARÍA CARTABÓN. (VIGO )
COMERCIO TOMÁS. VILAR DE BARRIO.
Hai tallas S,M,L,XL.XXL  prezo por unidade 13eur  (gastos incluidos)
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Google+. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: es es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl es es es gl gl es es pt gl gl gl en gl gl es

text:
Páxina Oficial de Anxo Blas.
Entrevista Plató Abierto. Televigo. 2019
La Voz de Galicia. Crowdfunding. 2018
La voz de Galicia. 2017
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: es es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl es gl gl en gl gl gl gl es es gl es es es fr es es es es gl gl es es es gl es es pt gl gl gl en es

text:
Páxina Oficial de Anxo Blas.
Xa está aberto o prazo para que poidades ser mecenas e que entre tod@s consigamos finalizar o proxecto. Temos por diante 40 días. Por iso tan importante como a vosa aportación é que o compartades c@s vos@s contactos e o proxecto poida chegar a xente que lle poida interesar.
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Google+. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
« Aquí está o Videoclip
A punto de comenzar. »
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: gl es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl es gl gl gl en es es gl gl es es gl gl gl es es gl gl gl pt es es gl gl gl gl gl gl gl es es pt gl es es es gl gl gl es es es es pt gl gl gl en es en gl gl

text:
Anxo Blas | Páxina Oficial de Anxo Blas. | Página 2
Xa está aberto o prazo para que poidades ser mecenas e que entre tod@s consigamos finalizar o proxecto. Temos por diante 40 días. Por iso tan importante como a vosa aportación é que o compartades c@s vos@s contactos e o proxecto poida chegar a xente que lle poida interesar.
Xa hai data oficial. Pronto aparecerá o comenzo do Crowdfunding. Podes ver o anuncio e darlle a seguir para estar atento a todas as novidades.  Cando se abra o proxecto poderás velo en galego e castelán.
Crowdfunding de Anxo Blas
Novidades sobre a gravación.
Dentro dun mes máis ou menos, comenzarei co Crowdfunding. Xa hai moitas cousas que xa están pechadas para este disco. A selección de cancións, que ao final intentarei gravar o maior número posible, serán sobre doce temas. Tiven practicamente un ano para pensar e dicidir que cancións ían formar parte do disco. Necesariamente tiven que incluir as que viña tocando no directo, e que moitas estaban en youtube e xa comenzaban a estar na cabeza da xenta. Son temas que non se me perdoaría que non os gravase. Pero sempre inquieto como son, fun facendo máis temas, e atopeime co gran dilema de dicidir que cancións elixir e cal sería a orde axeitada. O bo de todo isto é que me fixen cun feixiño de temas para gravar un segundo disco cando sexa o seu momento. De todos os xeitos, agardo soprender no disco, porque ademais dos temas que toco no directo hai sorpresas e algún tema inédito asi como colaboracións de luxo. Seguirei informando…
Xa podo comunicarvos que comencei a dar os primeiros pasos para que este ano se formalice a tan esperada gravación do que será o meu primeiro disco en formato cantautor. O primeiro paso é buscar un estudo de gravación calcular os costes de gravado e masterizado, logo toca calcular a edición e formato do cd, pensar cómo queres estructuralo, que imaxes e textos colocar… e despois de saber canto costa todo isto é cando formaizarei en datas o Crowdfunding para saber se acadamos o propósito de quitar este proxecto adiante.
De momento podedes ver algúns videos novos na sección de videos. Foron gravados na Arca de Noe en Vilar de Santos, lugar emblemático e talismán para min, nunca me pasara que antes de comenzar a tocar a xente me pedira que tocara ” Vivimos en Vigo” e ” Oín falar tan ben de ti”. E mira que aínda non saiu o disco… A gravación e edición foi feita por Alexandre Cabanelas que ademais acompañoume no saxo. Quedei tan contento de Alexandre que xa é un membro fixo na miña formación.
Concerto especial na Arca da Noe
O vindeiro 23 de Decembro sobre as 22:30h darei un concerto especial na Arca da Noe en Vilar de Santos. Especial porque toco na Arca, para min o mellor sitio onde poder tocar, pero sobre todo porque vai ser o comenzo onde anunciarei a idea moi próxima de gravar o meu primeiro disco como cantautor.
Fareino baixo a fórmula de Crowfunding, onde os mecenas, isto é vós coas vosas aportacións faremos que chegue a bo porto. Elixo esta fórmula porque quero que sexa un disco participativo tanto de colaboradores como da xente que me anima, que lle gusta o que fago e quere apostar por min e axudarme a que grave un disco.
Gravar hoxe en día, pode parecer un acto de valentía suicida, igual o é, pero eu estimo que se trata dunha necesidade. Que sería este país sen libros, sen discos… sen cultura. Máis aló do simple feito de ser un actividade remunerada, que cubrirá gastos, é unha necesidade de plasmar un cd o que a xente aprecia nos meus directos. É unha forma de que a xente poida disfrutar da túa música, de que te leven para as súas casas, de emocionalos, de que se divirtan…
Xa fun atando cousiñas que inda non me atrevo a comentar ata que abra o proxecto, así como as recompensas á xente que teña en ben axudar.
Agárdase unha noite especial na Arca. Sorpresas e algún tema novo…
Teño o gusto de presentarvos os últimos videos gravados. Gracias a Alexandre Cabanelas polo bo traballo feito. Mirade na sección de Videos.
Colaboración con Quico Valeiras
O poeta e amigo Quico Valeiras vai sacar un libro de poesía baixo o patrocinio do crowdfunding, onde os mecenas coas súas aportacións sacaremos adiante o proxecto. É a primeira vez que musicalizo un poema dun autor vivo. Tiven unha conexión moi forte co poema, nada máis chegar ao verso “o amor son as maus” a música brotou soia e a vena ourensán rexurdiu. Co seu permiso, tocareina nos futuros directos. Agardo pronto podela mostar na xanela de Música desta páxina.
Entrevista de New Carba a Quico Valdeiras onde explica o seu proxecto. Pincha
« Entradas más antiguas
Entradas más recientes »
Xa hai data de gravación.


langs: es es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl en es es gl it gl es es es es es pt gl gl gl en es en gl gl

text:
Páxina Oficial de Anxo Blas.
Posts from the ‘Inicio’ Category
Entrevista TeleVigo on enero 12, 2019
Eladino Cabanelas escribe: on noviembre 9, 2018
Xa está aquí on noviembre 5, 2018
Gravando on agosto 23, 2018
Xa hai data de gravación. on agosto 9, 2018
Entrevista na Voz de Galicia on julio 8, 2018
Aquí está o Videoclip on julio 8, 2018
« Entradas más antiguas
Xa hai data de gravación.


langs: es es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl en gl gl en gl gl gl en io gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt pt pt ml gl es es gl gl en gl gl gl gl gl gl km gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl pt gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl es es gl es es es fr es es es es gl gl es es es es pt gl gl gl en es

text:
Páxina Oficial de Anxo Blas.
19 Xaneiro. Liceo Ourense. 22:00h
25 Xaneiro. Aladino.Xinzo de Limia 23:30h
9 Febreiro. Cafetería Arnoia Costas. Allariz 23:00h.
17de Novembro. 23:00h Umpalumpa Café. Maceda.
14 de Decembro. 20:00h Libraría Cartabón.Vigo
28 de Decembro .Arca de Noe.Vilar de Santos
AGOSTO: Gravación do disco Vivimos en Vigo.
O 14 de Maio  IES Nº1 e Chamoso Lamas. Carballiño.
O 17 de Maio en plena celebración do día das Letras Galegas estarei na praza de mazarelos en Santiago de Compostela. Será na clausura dunha xornada adicada aos Libros de Primavera. Será ás oito da tardiña.
O 2 de Xuño ás 17:15 Estarei no V Tangaraño en Sobradelo. (Xunqueira da Ambía)
O 14 de Xuño IES Sanxenxo. Entrega de Premios Literarios.
O 12 de Xuño. Carballiño. Barrio de Flores. 23:59h.
O 24 de Xuño. Freixo (Sarreaus). 23:00h.
23 Decembro. Arca de Noe. 22:30 Vilar de Santos
12 Agosto. Allariz. 21:00h.  C.S.A CAMBALHOTA
16 Setembro. Umpalumpa-Café Teatro.
22 Setembro. Galo do Vento. 23:30 h (San Vicente 10). Vigo.
17 Xuño. Auriense. 22:00h. Ourense.
13 Maio. IV Tangraño Cultural. 22:00h. Sobradelo.
22 Abril. La Pecera. Vigo
18 FEBREIRO. Taberna Couto Mixto. Santiago de Compostela
6  Xaneiro do 2017. Arca da Noe.Vilar de Santos.
17 Decembro 2016. Acto Manuel María. Carballiño.
15 Decembro 2016. La Pecera. Vigo. Ás 21:00. Nova Tempada dos Cantautores. Homenaxe a Leonard Cohen.
14  Xullo III Encontros dos Cantautores de Vigo. Café de Catro a Catro. ( Hora: 20:00 )
25 Xuño 2016. Encontro dos Cantautores de Santiago de Compostela. Taberna do Couto Mixto.
14 Xuño 2016. II Encontro de Cantautores de Vigo. Café De Catro a Catro.
9 Xuño 2016. I Encontro de Cantautores de Vigo. Café De Catro a Catro.
Concerto no Café Uf. Sábado 27 de Outubro. 22:00h
Entrega de Premios do Festival Audiovisual Galego OlloBoi. Boiro. 22 Xuño 2012
Concerto no Garigolo.29 Xuño 2012 Santiago de Compostela
Concerto no Auditorio de Chaves. Presentación do disco Euque. 11-6-2009
Concerto no Balneario Augas Santas. Ferreira de Pantón. 22-11-2008
Concerto no Balneario Augas Santas. Ferreira de Pantón. 8-11-2008
Concerto no Balneario Augas Santas. Ferreira de Pantón. 25-10-2008
Concerto no Balneario Augas Santas. Ferreira de Pantón.11-10-2008
Concerto no Balneario Augas Santas. Ferreira de Pantón. 20-9-2008
Concerto no Balneario Augas Santas. Ferreira de Pantón
Actuación no programa TVG Ruta 66 10-9-2008
Concerto no Balneario Augas Santas. Ferreira de Pantón. 6-9-2008
Concerto na Corga. 30-8-2008
Sala Multiusos Centro Cultural de Chaves. 8-5 2008
Concerto na Fundación Curros Enriquez. Celanova. 2-08-2008
Concerto ” DÍA DA MÚSICA CON MEMORIA”. Organizado pola delegación de alumnos da Facultade Historia da Universidade de Vigo.28 de Setembro 2006.
Concerto no CAFÉ LATINO Ourense. 21 de Setembro do 2006
Concerto en San Amaro (Carballiño). 4 de Agosto do 2006.
Actuación en directo na RADIO GALEGA no programa AS QUIMBAMBAS o 9 de xuño 2006.
Concerto didáctico Colexio Guillelme Brown (Ourense). 2 de Xuño 2006.
I FESTIVAL ORCELLÓN FALA E CANTA. O Carballiño. 17 de Marzo 2006.
Acto de presentación do libro” Historia da Limia entre 1911-1925″. Xinzo de Limia. 4 de xaneiro 2006.
Concerto en Vilar de Santos. MUSEO DA LIMIA. 2 de Agosto 2005.
Concerto na CASA DAS LETRAS. Fundación Vicente Risco. Allariz. 17 de Maio 2005.
Acto Solidario a Favor das Víctimas do Tsunami. Casa da Cultura de Xinzo de Limia. 21 de Xaneiro 2005.
Concerto na SALA NASA. 8 de Decembro 2004.
Concerto Didáctico no Colexio Peleteiro de Santiago. 13 Outubro 2004.
Concerto en Freixo (Sarreaus). 7 de Agosto 2004.
Concerto no Museo da Limia Vilar de Santos. 6 de Agosto 2004.
Concerto na Casa da Xuventude. Ourense. 20 de Marzo 2004.
Concerto na Fundación Granell. Santiago 28 de Marzo 2003.
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Google+. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: gl es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl it gl gl gl gl en en en en gl gl es es gl es es es fr es es es es gl gl es es es es pt gl gl gl en es

text:
Páxina Oficial de Anxo Blas.
Primeiro videoclip gravado cos amigos de Destelo. Trátase dun poema de Lois Pereiro ao que lle puxen música. Para elo fomos a vila de Monforte onde hai unha pintada del cando fora homenaxeado coas Letra Galegas no 2011.
A Fala tocada xunto a Caxade nas Xornadas da Lingua feitas no Colexio Paraixal.
De cando en vez tocada no Auditorio do Carballiño
Mirade como se viviu a canción Vivimos en Vigo na Arca da Noe en Vilar de Santos. Cando se anda por terras ourensáns pasa isto.
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Google+. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: gl es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl es gl gl pt gl gl gl gl es es gl es es es fr es es es es gl gl es es gl gl es es pt gl gl gl en es

text:
Páxina Oficial de Anxo Blas.
Xa podo comunicarvos que comencei a dar os primeiros pasos para que este ano se formalice a tan esperada gravación do que será o meu primeiro disco en formato cantautor. O primeiro paso é buscar un estudo de gravación calcular os costes de gravado e masterizado, logo toca calcular a edición e formato do cd, pensar cómo queres estructuralo, que imaxes e textos colocar… e despois de saber canto costa todo isto é cando formaizarei en datas o Crowdfunding para saber se acadamos o propósito de quitar este proxecto adiante.
De momento podedes ver algúns videos novos na sección de videos. Foron gravados na Arca de Noe en Vilar de Santos, lugar emblemático e talismán para min, nunca me pasara que antes de comenzar a tocar a xente me pedira que tocara ” Vivimos en Vigo” e ” Oín falar tan ben de ti”. E mira que aínda non saiu o disco… A gravación e edición foi feita por Alexandre Cabanelas que ademais acompañoume no saxo. Quedei tan contento de Alexandre que xa é un membro fixo na miña formación.
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Google+. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
« Novidades sobre a gravación.
Concerto especial na Arca da Noe »
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: gl es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl es es es fr es es es es gl gl es es gl gl es es pt gl gl gl en es

text:
Novidades sobre a gravación. | Anxo Blas
Páxina Oficial de Anxo Blas.
Dentro dun mes máis ou menos, comenzarei co Crowdfunding. Xa hai moitas cousas que xa están pechadas para este disco. A selección de cancións, que ao final intentarei gravar o maior número posible, serán sobre doce temas. Tiven practicamente un ano para pensar e dicidir que cancións ían formar parte do disco. Necesariamente tiven que incluir as que viña tocando no directo, e que moitas estaban en youtube e xa comenzaban a estar na cabeza da xenta. Son temas que non se me perdoaría que non os gravase. Pero sempre inquieto como son, fun facendo máis temas, e atopeime co gran dilema de dicidir que cancións elixir e cal sería a orde axeitada. O bo de todo isto é que me fixen cun feixiño de temas para gravar un segundo disco cando sexa o seu momento. De todos os xeitos, agardo soprender no disco, porque ademais dos temas que toco no directo hai sorpresas e algún tema inédito asi como colaboracións de luxo. Seguirei informando…
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Google+. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
« A punto de comenzar.
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: es es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl gl es en de gl en es gl en gl en en gl gl en en en tl es en en en gl en en en es pt gl en es en gl gl es es gl es es es fr es es es es gl gl es es es es pt gl gl gl en gl gl es

text:
Páxina Oficial de Anxo Blas.
FOTOS XIRA VIVIMOS EN VIGO
Fotos da gravación do disco. ( Agosto 2018)
Fotos da gravación do videoclip “Morro en ti”.
ROMARIA DOS LIBROS DE PRIMAVERA. STGO DE COMPOSTELA. DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2018
Fotos da Xira Paragüeiro Trobador
Fotos da Xira Oín falar tan ben de ti.
Cantando con Leo “O Carro” de Manuel María
Taberna do Couto Mixto
El pase de diapositivas requiere JavaScript.
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Google+. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: fr es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl fr gl en en en gl gl gl gl es es pt gl gl gl en gl gl es

text:
Páxina Oficial de Anxo Blas.
Xira presentación do disco Vivimos en Vigo.
Entrevista na La Voz de Galicia
Entrevista Radio Burela.  ( A partir do minuto 46)
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: es es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl es es en gl es en gl en es en gl en es en gl en gl gl es es pt gl gl gl en gl gl es

text:
Páxina Oficial de Anxo Blas.
OÍN FALAR TAN BEN DE TI
A FALA. (Poema de Manuel María.)
TRISTEMENTE. (Poema de Lois Pereiro).
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: es es en pt pt es gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl es gl gl es gl gl gl gl es es gl es es es fr es es es es gl gl es es gl es es es pt gl gl gl en es

text:
Entrevista na Voz de Galicia | Anxo Blas
Páxina Oficial de Anxo Blas.
Entrevistáronme na Voz de Galicia na súa redación en Vigo. Aquí podedes ler a entrevista que estivo moi amena. O título resume moi ben a entrevista. ” A canción dos ourensán en Vigo”. E que emprego esta canción como reclamo ao que vai ser o meu primeiro disco.
Estamos xa ás portas de que de comenzo todo. Pronto máis novidades.
Voz de Galicia Anxo Blas. Entrevista
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Google+. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
« Xa hai data de gravación.
Aquí está o Videoclip »
Xa hai data de gravación.
A %d blogueros les gusta esto:


langs: es es es es

text: Servicios - Carpintería Lloret | Su carpintero en Altea | Muebles y cocinas a medida | Montaje y fabricación propia


langs: gl gl es gl en gl sv gl gl pt en lt es gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl fr gl gl gl gl pt gl lt fr gl en gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl es gl fr gl en gl gl pt gl lt fr gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl en gl gl gl gl pt en lt fr gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl es es gl es gl en gl gl en gl gl it pt pt fr pt it gl gl gl cs en cs en en es en gl en es en gl cs da en cs en en cs cs da en da cs cs en en en cs cs en en cs en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en cs cs en en gl pt es gl

text:
sábado, 9 de decembro de 2017
PR-G 27 RUTA DE QUEGUAS
Pola miña parte esta ruta foi unha mestura de temeridade e de andar por andar. En xaneiro de 2016 estaba por terras da Limia con toda a mañá libre e achegueime ata o Xurés para facer un par de rutiñas curtas; a primeira foi o PR-G 128 Ruta do Pan, e como son rutas curtas que se poden facer facilmente nunha xornada achegueime ata Queguas para facer esta outra ruta. Temeridade sí e ganas de andar por andar tamén, pois as condicións meteorolóxicas eran nefastas, orballo e moita néboa que ademais de impedirme coñecer unha ruta que pintaba fantástica, podería significar que me perdese no monte e xa sabemos o que isto pode significar a esta altitude. Prometo que volverei para facer a ruta en condicións e espero que vos teñades máis sentidiño ca min e non saiades a camiñar en malas condicións.
Queguas é unha de esas pequenas aldeas da montaña ourensá, situada a poucos quilómetros da fronteira portuguesa, esta pequena aldea no corazón do Xurés da inicio a unha pequena pero fermosa ruta de montaña. De carácter circular, este recorrido achegaranos a zona alta da serra, deleitándonos coas vistas do parque natural e con non demasiada sorte poderemos ver algo de fauna salvaxe ou grupos de vacas ou cabalos. Pequena ruta sen apenas quilómetros chans pero que con calma non presenta maior dificultade.
A arquitectura de Queguas non espertou en min demasiado interese, é unha pequena aldea de montaña agrupada con mestura de arquitectura popular coas comúns alteracións tamén populares a base de ladrillo e moito cemento. As súas rúas serán un avance do que será esta ruta, pendentes continuas que non darán descanso; non debemos esquecer que estamos ante un roteiro de montaña, pero ao mesmo tempo sen demasiada esixencia. Na zona alta de Queguas abandoamos definitivamente as pistas asfaltadas para adentrarnos no monte por uns sendeiros empedrados.
Estamos en pleno mes de xaneiro, nun inverno bastante chuvioso; os camiños que collemos despois de deixar Queguas semellan pequenos ríos, moita auga e moita lama que nos acompañará boa parte da xornada. Os camiños son os carreiros comúns de esta zona de Galicia, de uns dous metros de ancho pero en bastantes zonas cubertos de lousas de pedra. Esta característica fai que con auga sexan bastante esvaradíos, sendo de bastante axuda o uso de un bastón. Desde que deixamos Queguas non paramos de subir, e cando levemos un quilómetro de marcha chegaremos ás chamadas cuadras dos Carríns, restos de unhas casetas que empregaban poucos anos atrás para gardar o gando.
Dende as cortes dos Carríns iniciamos un novo treito de aproximadamente un quilómetro ata as cortes da carballeira, nada máis pasados os carríns vemos que o camiño perde inclinación, a zona é mais ou menos chan con bastante auga, o piso cheo de area e a contorna queimada polo lume; pasados eses primeiros cincocentos metros cambiamos o camiño por unha corredoira ascendente e cuberta de lousas; moi esvaradía pero fermosa de esas enmarcadas por uns balados cubertos por brións e líquenes e baixo unha espesa fraga de carballos e castiñeiros. Debemos ter moito coidado de non esvarar nas lousas molladas, pero a mestura de néboa, musgo e fraga espesa fixo do anaco un momento ben bonito.
As cortes da Carballeira son outro punto de inflexión da ruta, levamos camiñado uns dous quilómetros e estamos a uns 1000 metros de altitude. O Xurés é unha comarca de montaña que vive sobretodo da emigración e do seu gando. Características de esta montaña son as coñecidas vacas de raza cachena, de tamaño non moi grande pero de gran cornamenta. A maior parte do ano as vacas invernaban en Queguas, pero na primavera e no verán subíanse a montaña para que pacesen herba fresca. A función de estas cabanas era servir de cobixo tanto para animais como para gandeiros nesa tempada. Actualmente vemos que este grupo de cabanas está abandoado e  poucas gardan animais; tamén cambiaron a súa fisionomía substituíndo as cubertas de palla por antiestéticas uralitas; pero é que a  actividade agraria do centeo tamén parece que desapareceu da vida desta montaña.
Mentres subía pola pista que atravesa as cortes da Carballeira entre a néboa e numerosos carballos atopo a ermida da Ascensión, unha pequena capela de pedra a carón de un enorme carballo ideal para facer un pequeno alto no camiño. Estaba bastante canso, a ruta é pequena pero en esa mesma mañá xa recorrera a Ruta do Pan, estaba mollado, unha pendente non moi pronunciada pero sí continua, e moita humidade pasaron factura en mín. O recinto da ermida estaba rodeado por un pequeno murete cuberto de brión; o templo pequeno e de pedra con un tellado a dúas augas e con unha entrada principal a través de unha pequena porta con arco de medio punto, coroando unha pequena espadaña carente de campá; pero no que máis me fixei foi nun pequeno muro a modo de pórtico, semellante a un castro de tipo cangrexo. Sentei e descansei un anaco antes de proseguir.
As cortes das Carballeiras quedan atrás e continuamos o noso camiño, aínda nos queda outro quilómetro ascendente ata chegar ata a Casa da Moura. Ata este momento a verdade é que a climatoloxía non me molestou demasiado, pero dende as cabanas a verdade é que a ruta foi un pouco andar por andar só que co perigo de perderme na montaña. Pola parte de atrás das cabanas achamos un cruceiro de pedra e un sendeiro ascendente, por aí e por onde debemos continuar. A verdade é que cando recorrín esta ruta a sinalización era bastante aceptable e tan só debemos fixarnos un pouquiño nos cruces e en non confundir as marcas con outro trazado que nos leva a terras portuguesas. Os primeiros metros pican bastante para arriba pero camiñamos por unha pista ben definida que pouco a pouco se vai estreitando ó ir gañando altura, o característico non é a comodidade do camiño senón a vexetación; as árbores pouco a pouco van desaparecendo e a flora é a base de matogueiras, estamos na zona alta da serra e esta é a característica do Xurés, uces, toxos xestas e piornos sobre uns cumios redondeados con afloramentos de bolos graníticos que non puiden contemplar pola espesura da néboa.
A Casa da Moura é o punto intermedio do camiño e un novo elemento de interese nesta Ruta de Queguas. Galicia destaca entre outras cousas pola gran cantidade de elementos megalíticos. Esta Casa da Moura é un dos múltiples exemplos e posiblemente un dos dólmenes conservados a maior altitude. Os dolmenes eran túmulos funerarios do final do neolítico, unha pequena construción a base de varias laxes chamadas ortostatos e cubertas por unha superior. Esa construción chamada dolmen e que podemos contemplar estaba cuberta por terra formando unha pequena cova artificial onde depositar os restos funerarios. O que destaca deste xacemento é o seu nome, a Casa da Moura, toponimia que reflicte a crenza que había en Galicia nos pequenos seres máxicos, uns mouros ou trasnos que vagaban polo monte e vivían nestas mámoas. A crenza nestes feitos e coñecedores da avaricia dos mouros provocaron o espolio saqueo e violación continua das mámoas por parte da xente da zona na busca de tesouros ocultos.
A Casa da Moura ben sendo o punto intermedio da xornada, probablemente tamén o máis alto; esta zona ourensá non da sensación de altos cumios nin moita altura, pero estamos a unha altitude parella a dos coñecidos Lagos de Covadonga. Agora a marcha e ate case o final da andaina vólvese moi cómoda, amplas praderías de montaña e un camiño de carro moi ben definido, tan só teremos que ter en conta non confundir as marcas coas que nos conducen a outra pateada que remata en terras portuguesas. En falso chan imos perdendo altura e eu lamentándome de non poder disfrutar de estas vistas de montaña, as chocas das vacas escóitanse na espesura da brétema e tan só en algún claro podemos ver tanto vacas como cabalos pacendo.
Do que vai quedando da ruta non podo comentar moito máis debido as condicións climatolóxicas, para min só significou unha cómoda baixada por anchas pistas, pero seguro que en días soleados as vistas da serra do Xurés e as súas formacións graníticas farán a ruta moi agradable. Entre camiños e pasando por un curro de cabalos acabamos enlazando de novo o camiño polo que xa camiñaramos anteriormente á altura das casetas dos Carríns. Agora xa só queda desandar o camiño un quilómetro máis ata chegar a Queguas.
Esperemos que esta ruta fose do voso agrado e que teñades algo máis de cabeza ca min e non saiades ó monte con malas condicións meteorolóxicas. Xa nos diredes como vos foi!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 18:24 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: 32868 Queguas, Ourense, España
martes, 25 de xullo de 2017
PR-G 116 Ruta do Con Negro - Arte ao Natural
Lineal (pódese facer circular de xeito doado)
N42° 27.641' W008° 55.937'
N42° 28.185' W008° 55.784'
A Ruta do Con Negro é unha de estas rutas que nos permiten coñecer un entorno natural único, con pouca contaminación humana e que nos fará pasar unha xornada agradable. Pode ser un roteiro curto e polo tanto unha boa opción e combinalo coa ruta do Adro Vello, tamén na zona de San Vicente do Mar. Rutiña curta, moi mariñeira e que camiñando uns centos de metros máis podemos facela circular sen problema ningún.
Para chegar ó inicio da ruta deberemos chegar ata a zona do Conchido en San Vicente do Mar, a mellor forma é seguir as indicacións do GPS, pero tamén podemos seguir as sinais que nos conducen ata o Hotel San Vicente; ó seu carón inicia a ruta. Para abaixo do hotel xa podemos ver un pequeno carreiro que tira casta abaixo e un cartel de inicio da ruta, arrancamos pegados ó muro do hotel e ó pouco tempo xa podemos ver a costa.
Estes primeiros 500 metros de ruta a través da zona do Conchido ímola facendo por anchos camiños rodeados de vexetación arbustiva; a medida que nos imos achegando ó mar o camiño vai gañando cada vez máis luz ata que chegamos a costa, na que a ruta volvese un verdadeiro escaparate. Podemos ver que á esquerda do camiño existe un valo que nos impide o paso, alí está emprazada unha batería militar con acceso restrinxido.
Como viñamos falando ó pasar 600 metros de marcha chegamos ó mar, agora o camiño tornase nun fermoso sendeiro costeiro e estreito. Estamos nunha zona de pouco cantil, e o pequeno sendeiro que tomará dirección norte estará formado a base de pequenas pedras ou laxes rodeadas de unha vexetación de costa bastante baixa. Esta senda mariñeira é moi cómoda de andar e permítenos disfrutar da parte exterior da ría de Arousa, pleno Atlántico presidido en todo momento pola illa de Sálvora.
Este debe de ser un dos poucos tramos das Rías Baixas sen estragar  pola man do home, multitude de pequenas calas, rochedos e pequenos baixos ou afloramentos de rocha entre as augas, posiblemente en tempo de verán sexa unha zona bastante concorrida de bañistas, pero na primavera que foi cando eu me acheguei ata esta zona estaba bastante liberada de xente. Unha de esas rochas que sobresaen das augas e o Con Negro, a carón de unha pequena praia co mesmo nome e tamén chamada o Con do Corvo, o Con Negro é unha espectacular rocha en unha paraxe ben fermosa. O entorno no que se rodea está cheo de pequenas praias con bastante pedra, dunas e moita vexetación costeira.
Pasamos o Con Negro e agora seguimos camiñando por un espléndido escaparate mariñeiro, o camiño será cómodo de andar, camiño carreteiro con bastante area que nos frea algo a marcha; estes camiños tan típicos da costa galega eran os que empregaban ata non fai moito tempo os veciños da zona para achegarse á costa cos seus carros de vacas coa intención de cargalos de algas coas que abonar os seus campos. A economía mariñeira das vilas pequenas estaba moi complementada coas labores agrícolas e calquera nutrinte era prezado para enriquecer as terras, si prestamos atención podemos ver os restos das rodeiras dos carros marcados nas rochas do camiño.
Dende o Con Negro aínda temos un quilómetro de continuas praias de area branca, bravas si cabe e das poucas que están a mar aberto na provincia de Pontevedra, pasaremos polas praias de Aguieira, Borreiro e Castiñeira, unhas pegadas a outras, salpicadas de cons e pouco humanizadas. Deberemos ter coidado de non saírnos da ruta para non estragar a flora da contorna.
A última praia pola que pasamos é a chamada de Castiñeira, e pola indumentaria dos poucos usuarios que había supoño que será nudista, intentei non molestar demasiado e continuei a ruta ata o final. Agora xa se deixa o mar de forma definitiva, continuase por un camiño ancho pero con algún desnivel ascendente ata o final da ruta. En 500 metros xa chegamos ás primeiras casas, e aquí tiven un pequeno error co gps e como non atopei marcas busquei o final da ruta pola miña conta dando un pequeno rodeo. Considero que sen importancia ó camiñar por zona asfaltada e entre un grupo de casas.
O trazado orixinal da ruta é lineal, e así a quixen conservar, pero continuando de fronte pola pista asfaltada e seguindo o mapa do gps chegaremos en dez minutos ó principio da ruta facendo un trazado circular. Tamén indicar que é unha rutiña moi pequena ideal para facer con nenos, pero si nos sabe a pouco a poucos metros arranca o PR- G 115 Adro Vello - Lembranzas da Historia, de características semellantes e que podemos enlazar facilmente ou achegarnos en coche.
Xa nos diredes como vos foi...
Publicado por Alexandre Soto ás 19:12 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: 36988 El Grove, Pontevedra, España
domingo, 26 de febreiro de 2017
PR-G 126 Ruta do Pan
N41° 57.922' W008° 08.585'
Buscando rutas por internet atopei este trazado chamado como A Ruta do Pan; as miñas expectativas sobre este pequeno recorrido sempre foron moi altas e aínda que pequeno recorre unha zona de media montaña na serra do Xures. A ruta está moi ben conservada e transcorre por camiños enlousados entre balados cubertos por verdes capas de brión. A ruta rematará en un espectacular mirador na chamada Casa do Frade, sobre o río Castro Laboreiro, punto que separa Galicia de Portugal.
A Ruta do Pan recorre o Parque Natural da Baixa Limia -  Serra do Xurés, situado no sur da provincia de Ourense e que limita co veciño Parque Nacional Peneda - Gerês xa en Portugal e formando entre os dous o único parque transfronteirizo de Europa. É unha zona de media montaña con presencia de grandes masas arbóreas e especies animais únicas como o lobo, a londra ou a vaca cachena.
O inicio da ruta está na entrimesa de Guxinde, ó final da aldea atopamos un cartel que sinala o arranque da pateada. Os primeiros metros serán entre as casa de Guxinde ata enlazar na parte baixa con un camiño de terra e moitas lousas de pedra. O día que elixín para facer a ruta orballaba un pouco e o camiño estaba completamente cheo de auga. Este tramo ten bastante desnivel e  entre as follas perdidas dos carballos e a gran cantidade de auga, as veces a modo de pequenos regos, facían o andar complicado e moi esvaradío, polo que recomendo facer sempre esta ruta en tempo seco.
En 500 metros rematamos o descenso e chegamos ó punto máis baixo da ruta, unha ponte de pedra cuberta de herba cruzamos o río Agro. Os seguintes 500 metros serán bastante chans, cruzaremos outra ponte tamén pechada por outra cancela e seguiremos por camiños a carón do río e bastante sombríos. Antes de comezar a subir localizamos a primeira derivación da xornada. A ruta está perfectamente sinalizada agás neste caso. A derivación remata nun muíño restaurado pero a poucos metros da ruta principal hai un cruce no que o poste de sinalización estaba no chan. Non tiña demasiado claro cal dos dous ramais coller e preferín dar volta a vía principal.
A partir de este lugar empezamos a ascender, en un quilómetro iremos gañando altura; o camiño tornase cada vez máis bonito, presenta os enlousados característicos do Xurés. Colocaban grandes laxes de pedra para aguantar do firme e non desfacer os camiños, como estamos vendo os desniveis rondan o 10% e a auga por momentos e nas zonas máis chans supera os dez centímetros; a pedra foi a solución para conseguir un camiño estable pero escorredizo. A carón fermosos muretes de pedra cubertos por brións e un fermoso bosque no que destacan os cerquiños e as súas follas espalladas polo chan.
A metade de ruta chegamos á aldea da Pereira, pouco antes de chegar xa imos vendo que a contorna cada vez está máis humanizada, aparecen os prados e as terras de labor. O gando é moi abundante nesta zona e a presenza de vacas e de ovellas coas súas chocas non deben sorprendernos. A aldea tocámola en un primeiro momento de resfilón, case esquivándoa, e continuando a ruta camiño da fronteira.
A Pereira queda atrás pero como dixen antes sería só a primeira pasada e eso débese a que ó pouco tempo de abandonar a aldea polo camiño principal chegamos a un cruce moi ben sinalizado e que abre camiño para unha nova derivación de por medio de un pequeno rodeo de un quilómetro aproximadamente volveranos a levar á Pereira. Como se pode ver no track da ruta eu non fixen a derivación en un primeiro momento, a ruta é lineal e a volta faise de novo polo mesmo camiño, así que este tramo deixeino para a volta.
Seguimos subindo e entramos en unha das zonas máis bonitas de todo o trazado, estamos camiñando pola zona do Mioto; o camiño aínda que con bastante auga e en continuo ascenso presenta o tramo mellor pavimentado, lousas ben cortadas e moi arregladiñas que fan moi agradable o camiñar. Aos lados balados de pedra húmidos e cubertos por brións e sobre eles multitude de carballos e de cerqueiros que ó perder as súas follas forman unha espectacular alfombra ocre.
A Gurita é a zona máis alta da ruta, xa queda menos de un quilómetro para rematar o recorrido e a contorna cambia totalmente. Non estamos a demasiada altura pero a masa arbórea desaparece e atopamos zonas de pastos e moito arbusto como xestas. Ata o final da ruta o único que nos queda é unha baixada ata a Casa do Frade. O día que elixín para coñecer a ruta probablemente non foi o mellor; abaixo chovía algo e arriba estaba todo cuberto por unha espesa nube. Este ten que ser un tramo de espectaculares vistas da serra e da zona portuguesa, cos característicos bolos graníticos do Xurés, pero eu isto só o supoño, por culpa da néboa non era capaz de ver máis alá de cen metros.
Chegamos ó final da ruta na chamada Casa do Frade, o punto final é un balcón natural que permite contemplar o fermoso río Castro Laboreiro. Dende o alto hai un remanso de paz, probablemente estamos observados por algún lobo ou corzo, pero a presenza humana é mínima. O río fai fronteira entre Galicia e Portugal, a coñecida raia administrativa que separa ós dous países. Uns metros máis abaixo hai uns muíños fariñeiros que lle dan o nome ó roteiro, pero un cartel desaconsella a baixada polo perigoso do trazado do camiño.
A ruta como tal xa está rematada e só nos queda desandar o andado cara Guxinde con coidado de non escorrer nas lousas do camiño. Si recordamos ó pouco de pasar a aldea da Pereira atopamos unha pequena derivación, pois a volta é o momento para coñecela, un camiño que rodea a aldea e remata recorrendo as súas rúas. Nada de outro mundo pero que nos cambiará o camiño. É certo que non está no track, pero non ten perda, iso si hai que prestar atención as marcas e seguir só as que indican derivación, xa sabedes as que están cruzadas por unha liña oblicua, pois na Pereira atopamos marcas de outra ruta que nos poden enganar e facer saírnos da ruta principal como foi o noso caso.
Xa nos diredes como vos foi nesta fermosa ruta!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 14:14 2 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: 32868 Guxinde, Ourense, España
domingo, 1 de xaneiro de 2017
Ancares; Ruta dos Tres Bispos
N42° 49.140' W006° 55.262'
A finais do ano 2014 en un sorte que organizaba o blog Equipaxe de Man fomos agraciados con unha noite no Hotel da natureza Pontes de Gatín; a verdade é que todo saíu xenial e dende aquí o único que podemos facer e volver a agradecerllo e a recomendarvos tanto o blog de viaxes Equipaxe de Man como que vos animedes a pasar unha noite nas Pontes de Gatín. Dada a ubicación do hotel decidimos achegarnos a Degrada para recorrer a ruta dos Tres Bispos, posiblemente a ruta de montaña máis coñecida dos Ancares, moi sinxeliña e que nos permite adentrarnos na serra contemplando os seus cumes máis altos, bosques de acivros e carballos, e fermosas campas e goladas.
Moitas veces un tenlle cariño a unha ruta e non sabe o por que, neste caso si que o teño clarísimo, esta é a miña ruta favorita e foi a terceira vez que a fago. Como para moitos a ruta dos Tres Bispos foi o meu bautismo montañeiro fai preto de vinte anos, e dende aquela a miña paixón polos montes non fixo máis que crecer. Pasados uns quince anos volvín e engancheime de cheo no sendeirismo, e neste 2015 puiden gravar o track e compartilo con vos. Animádevos que seguro a vos tamén vos fará perder a cabeza.
Iniciamos a nosa ruta no albergue de Ancares a uns 1350 metros de altitude, deixamos o coche aparcado e vemos que a carón do aparcamento morre a estrada e arranca unha pista ascendente con restos de asfalto. Neste punto será onde teremos que comezar a ruta, aproximadamente durante un quilómetro camiñamos por unha pista ancha e cómoda con restos de asfalto. Ao rematar este tipo de piso chegamos a un cruce no que o camiño se bifurca, teremos que tomar o ramal da esquerda que sigue en ascenso xa que o da esquerda levaranos ao bosque de Cabana Vella polo que volveremos ó final da xornada. Practicamente é o único cruce da ruta e ademais está sinalizado con un monólito.
Este primeiro tramo da ruta que nos levará ata a Campa de Tres Bispos será en continuo ascenso pero de forma bastante moderada, debemos alcanzar os 1600 metros de altitude pero ao longo de seis quilómetros, unha pista ancha pola que podería pasar un coche sen problema e con pouco desnivel. A vexetación é arbustiva, con moito piorno e escoba, pero tamén aparecen bastantes carballos.
No quilómetro cuarto chegamos á campa de Ortigoso, levamos xa un bo anaco camiñando por un cómodo camiño e disfrutando das vistas tanto do cordal formado polos cumes máis altos dos Ancares como do val que forma o río Vara, pero ó chegar a esta campa de Ortigoso vemos que por un momento o aspecto da ruta varía un pouco, o camiño segue sendo o mesmo pero en unha extensión non moi grande atopamos elementos característicos dos bosques ancareses como son os carballos, os freixos e sobre todo os acivros coas súas follas puntiagudas e os seus froitos vermellos que empregan ou empregaban as aves da zona para alimentarse no inverno. Este era o alimento dos urogalos, ou será si queda aínda algún.
A campa dos Tres Bispos da inicio a un novo tramo da ruta, o camiño morre neste gran circo e presentásenos dúas opcións, seguir polo camiño que se ve na fotografía cresteando ata o pico dos Tres Bispos, ou polo contrario baixar cara a Golada de Vara. Esta segunda opción foi a que fixemos nós por falta de tempo e en arte tamén por pereza. Dende esta campa podemos ver as altas cumes dos Ancares, Tres Bispos, Corno Maldito, Mustallar ou Penalonga entre outros. Esta campa é un fantástico lugar para descansar un anaco e contemplar as montañas, o nome dos Tres Bispos deriva de unha lenda medieval que dicía que nesta zona xuntáronse en reunión os bispos das dioceses limítrofes de León. Astorga e Lugo.
Desde a campa de Tres Bispos arranca un pequeno sendeiro que nos conducirá ata a golada de Vara, a ruta cambia por completo, adentrámonos nun bosque de carballos, abeleiras, piñeiros e acivros; un estreito sendeiro de quilómetro e medio no que será difícil perdernos, un camiño moi pisado sempre descendente entre unha espectacular fraga.
A golada de Vara ábrese ante nós ó final do sendeiro, un enorme prado que invita a que nos tiremos na herba un anaco a descansar e observar tranquilamente tanto as montañas como a fauna, non é complicado atoparnos con algún pozo. Esta zona está atravesada por un cómodo camiño que ven da zona do refuxio da campa de Brego e que segue cara o bosque de Cabana Vella. A trama do camiño volve a ser semellante a do primeiro tramo, ancho e bastante cómodo de andar, iso si a partir de este lugar arranca o terceiro treito diferenciado da ruta.
Dende a golada de Vara continuamos a ruta e adentrámonos de novo no bosque; a poucos metros estará a fonte do río Vara quen nos vai a acompañar uns dous quilómetros. O camiño ata que deixemos o río vai a ser sempre descendente, ancho pero con bastante pedra solta polo camiño que nos poden relentizar a marcha. Pasiño a pasiño imos entrando no bosque de Cabana Vella. Unha marabilla de bosque no que habitan lobos, xabarís, corzos ou si aínda existen algunha pita do monte; en canto a flora sobresae o carballo, pero son moi habituais os acivros e incluso algún teixo. Pouco a pouco imos descendendo entre o criscar das follas ata chegar ós 1150 metros de altitude no que abandonamos o río Vara co seu monte para empezar a ascender cara Cabana Vella.
Ata o enlace co treito de ida quedan uns catro quilómetros de ascenso e un desnivel positivo de uns 350 metros, a verdade é que non ten demasiada complicación a non ser que sexa un día no que aprete o calor; entre carballos e acivros chegamos rapidamente a unhas antigas construcións xa abandoadas e que dan nome ó bosque. Son as Cabanas Vellas, unha antiga factoría forestal ou serradoiro instalada na zona arredor dos anos 40 do século 20. No seu momento foi unha gran factoría para a zona traballando moitos veciños tanto nas serras como no transporta da madeira en carros, cando funcionaba incluso contaba cun teleférico para o transporte. Seguimos subindo e os carballos dan paso a unha maior presenza de acivros, para acabar desaparecer o monte alto pola altitude e dar paso de novo a piornos e escobas.
No momento que deixamos o bosque parece que a ruta xa está rematada, e practicamente é así restaran un par de quilómetros polos que pasaremos por un amplo portal, enlazaremos co cruce do primeiro tramo e baixaremos de novo cara o albergue. Este é o tramo das vistas, certo é que deixamos atrás o cordal e o Penarrubia pero dende o alto podemos ver os cumios de boa parte da serra, outra vista da ruta e non menos agradable.
Como podedes ver esta é unha ruta moi completa, posiblemente a ruta máis clásica dos Ancares galegos, animádevos a recorrela que seguro que non vos vai a defraudar!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 19:26 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: Cervantes, Lugo, España
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Hazte fan en Facebook
1.1. A Coruña (30)
Camiño dos Faros (7)
Zona de utilidades dos Caracochas (4)
PR-G 27 RUTA DE QUEGUAS
PR-G 116 Ruta do Con Negro - Arte ao Natural
PR-G 126 Ruta do Pan
Ancares; Ruta dos Tres Bispos
1.1. A Coruña (30) 1.2. Lugo (8) 1.3. Ourense (2) 1.4. Pontevedra (6) 2. Asturias (2) 3.1. León (3) Camiño dos Faros (7) Zona de utilidades dos Caracochas (4)
Con tecnoloxía de Blogger.