langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
cando fiarse das guías gastronómicas portuguesas – como, logo existo
Por admin 19 abril, 2010 portugal
Espero que esta si sexa a entrada definitiva para axudarnos a interpretar as recomendacións das guías gastronómicas de Portugal.
Despois de todos os posts anteriores (Algo sobre as guías gastronómicas de Portugal e Perder o norte), e o definitivo de onte para elaborar o listado de restaurantes recomendables de Porto (Comer en Porto segundo as guías gastronómicas), hoxe presento un par de reflexións ás que chego a partir de todas as observacións que fixen para elaborar estas entradas.
Igual que existen restaurantes con diferente tipo de cociña, tamén as guías (ou mellor dito, as xentes que elaboran as guías), teñen as súas propias debilidades.
Dun xeito xeral hai unha serie de guías que poderiamos considerar ‘clásicas’ ou de ‘cociña tradicional’, son as guías de sempre: o Net Menú, co seu destaque para a guía de restaurantes de José Silva, a Michelín e a Repsol; en xeral son guías cuxa versión principal é impresa.
Fóra o Net Menú (on line pero tomando como base a guía impresa), as guías de internet están máis actualizadas e responden a gustos relacionados con ‘outras’ cociñas (creativa, étnicas, fusión, etc.).
Se admitimos, inda que sexa coas salvidades dalgún cambio de posto ou dalgunha presenza-ausencia, que a lista presentada no post Comer en Porto segundo… pode resumir a realidade actual da restauración na cidade de Porto, atopamos un dato moi significativo.
Sen dúbida, hai dúas guías ou listados que destacan pola súa fiabilidade: a elaborada pola revista Wine e a do periódico Expresso. Os catorce restaurantes da selección están na guía do Expresso; ben é certo que o listado deste periódico é moi completo e, ademais dos catorce primeiros, analiza outros trinta e cinco restaurantes da cidade de Porto; cómpre salientar que dos catro locais aos que outorgan o Garfo de Ouro tres están entre os quince seleccionados; o cuarto sería o inmediatamente posterior na lista, o que ocuparía o lugar quince: O Bull&Bear.
No tocante á revista Wine, só un restaurante do top14 elaborado, o Casa Branca, non está na lista desta revista. Ademais dos trece que si están, analiza e valora outros vinte restaurantes de Porto. Ás veces falta coincidencia entre o posto que ocupa o restaurante na lista e a puntuación que lle outorga a Wine, pero a fiabilidade é moi alta. O único caso que chama a atención por nota moi alta no Wine (4,9/5) sen ter pasado o corte dos catorce é Le Coin, restaurante de luxo do hotel de cinco estrelas Le Porto Palacio (neste hotel tamén está o xaponés Góshò, que non sei se polos prezos moito máis razoables, pero cunha maior aceptación).
Dos oito restaurantes recomendados pola Guía Repsol catro están na selección e catro non; os dous destacados cun Sol si están e aparecen nos lugares 2 e 4 do listado cunha coincidencia que podemos considerar como alta. Fóra o Foz Velha, son todos restaurantes clásicos da cidade de Porto aínda que un deles, só un, de corte moderno (Bull&Bear) e como xa escribín, non pasa o corte pero queda aí.
De quince restaurantes recomendados pola Michelín 2010, hai máis que non están no listado definitivo (8) que os que si están (7); ningún dos restaurantes significados co Big Gourmand (Degusto e Machado) están na selección global. Os restaurantes que ocupan os tres primeiros lugares do top14 si están na Michelín. Esta guía ten unha tendecia algo máis importante que a Repsol para recomendar ‘novas’ incorporacións aos seus listados, aínda que siguen prevalencendo os de corte máis clásico.
Non podo nin quero ser tendencioso pero tampouco desexo pechar esta reflexión sen unha mención á miña debilidade coñecida polo blog OPortoCool. Podemos elixir este ou aquel, o que queiramos ou ao que lle teñamos máis predilección persoal, pero para axudarnos na orientación por un local ou outro de comida, sempre convén ter a man un blog de confianza. Así como son moitos os dedicados en xeral á gastronomía, ás receitas e tradicións, non hai moito blog personal portugués que se centre na análise de restaurantes. De feito O Porto Cool non é específico de restaurantes senón de todo aquilo que está quente na cidade de Porto. Aínda así, dos catorce restaurantes do top, dez están analizados e recomendados neste blog, os catro que faltan son o Chanquinhas, o Portucale, o Casa Branca e Os Lusíadas, ou sexa, os máis tradicionais do top. Fóra do top aínda habería outras trinta recomendacións dignas de ter en conta.
Hoxe non pretendía recomendar nomes concretos nin opinar este restaurante é mellor que aquel ou a min gústame máis. O traballo de hoxe era tentar analizar de que guías podemos fiarnos máis para elixir ese restaurante en Portugal que máis se axuste ás nosas preferencias de tipo de cociña. Non sempre será a mesma. Dependendo do corpo que tengamos ese día, podemos ir a unha ou a outra cunha idea da tendencia do que nos imos atopar.
Pregúntome o que pasaría de facer estes mesmos estudos ao tratamento que dan as guías aos restaurantes galegos.
Etiquetado en: guías, portugal
← comer en porto seguindo as guías gastronómicas
apuntes para unha aproximación á historia da cociña →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


document_lang: gl

langs: gl en

text: Comentarios en: apuntes para unha aproximación á historia da cociña


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl en es gl gl en gl gl gl en gl en gl en gl gl en en gl gl gl gl gl gl it es gl fr gl ur gl en gl it fr gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
as estrelas galegas michelín 2012 – como, logo existo
Por admin 27 noviembre, 2011 restaurantes
Gardaba unha magnífica memoria do noso debut en Allo e Aceite, alá por novembro de 2007, cando aínda estaban en Marín.
Aquelas croquetas de bacallao e as súas compañeiras de chocos, a tempura de lagostinos con maionesa de soia, o pisto de cantarellus con lombo de xurelo ao forno, o xelado de plátano… e todo coa calor e a cor dun espléndido Mano a Mano.
Hoxe, sábado de latricadas (onte fixéronse públicas as Estrelas Michelín 2012), regresamos a Allo e Aceite para celebrar os aniversarios de Pepe e Merce.
Por certo, parabéns para Silabario, ánimos para A Rexidora, e as dúbidas reiteradas sobre a xustiza-conveniencia-imparcialidade das guías gastronómicas: alcanzar as 10 estrelas nun período tan curto de tempo semella un gran éxito da gastronomía galega, pero, non hai nivel para algunha distinción máis?, persoalmente sigo a botar en falta locais como Culler de Pau; tamén me sobra algunha, e non precisamente por deméritos culinarios, en especial este ano en que a festa da vermella coincide co día internacional contra a violencia de xénero.
Por último creo non ser o único que pon enriba da mesa a gran pregunta: e, para cando unha segunda estrela galega?
Como a carta non dá opción a un menú de degustación, decidimos compartir tres entrantes e que cada quen se zafe co seu segundo e a sobremesa. Iso si, para todos, un par de augas e un Pétalos 2008.
Entrantes: Carpaccio de polbo da ría prensado con froitos secos, Timbal de lascas de bacallao con cebola confitada e pan de especias e  Navallas con vinagreta de ourizo. Servidos nesta mesma orde, e sempre cun alto nivel, foron en claro progreso ata acadar o cume dese prato fantástico coas navallas.
Carmen e Merce, Paletilla de cordeiro sen óso con pasta fresca e boletus, Pepe o Atún vermello con crema de cebola e vinagreta de soia, e eu unha Carrilleira de tenreira no seu mollo con ceboliñas asadas. Racións quizá demasiado espléndidas.
Seica cada un acertou coa súa elección pois de meter man en todos os pratos, coincidimos en que o mellor é o propio.
Torrada ao forno con crema de caramelo, Escuma de limón con granizado de ron vello e xelado de mango, Escuma de queixo con xelado de marmelo e ruibarbo, e Sufflé de chocolate quente con xelado. As sobremesas moi ben: soben o nivel medio da comida.
De xeito global a comida está ben, OK segundo diría Alfonso, preparacións mellores e peores, nivel medio correcto, ningún prato dos que deixan auténtica pegada.
O prezo (35 euros por comensal) axuda a convertelo nun local recomendable para unha comida especial. Para min, e segundo o meu vello criterio, hai outras ofertas a coñecer en Pontevedra antes de repetir neste Allo e Aceite.
Xa para rematar, e no tempo do café e as infusións, dáme por reflexionar arredor dunha idea que non me parece en absoluto desdeñable: vai sobre os cociñeiros que dan o salto do progreso para abrir restaurante nunha vila máis importante, grande ou simplemente turística daquela na que naceron.
Allo e Aceite fíxose unha sona en e desde Marín, era o mellor, se estabas pola zona non había dúbida, mesmo te desprazabas –nós fixémolo- só por comer alí. Agora, en Pontevedra, ten que competir con non menos dunha ducia de establecementos do seu nivel, ben sexan co seu mesmo perfil, ou con ofertas máis clásicas pero cun nivel equivalente de cualidade.
E todo foi pensando en Risco, Otero Pedrayo, Cuevillas e demais membros de Nós en Ourense, cando viraron cara a un galeguismo moito máis acusado ao chegar á conclusión de que ‘o único xeito de ser europeos e universais é sendo plenamente galegos’.
Rúa Nova de Arriba, 7
Teléfono: 886 203 587
Web dentro do Grupo Nove
Localización en Mapas de Google
Etiquetado en: galicia, guías, restaurantes
quinta de san amaro →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
cociña de ensamblaxe – como, logo existo
Por admin 2 mayo, 2010 varios
Estes días, e a raíz da entrada sobre os tipos de cociña (cociña… cociñas… cantas… cales… unha… todas…), estou a mergullar por enésima vez en todos aqueles refrescos de verán de Ferrán Adriá en El País, nos agostos de 2001 a 2004 (Silentium Genius is metitating).
É así como, sen buscar, doume de bruzos cunha entrada na que Adrià define a Cociña de ensamblaxe.
Segundo o artigo, estamos ante un modelo relativamente común nas cociñas  públicas (en especial de determinados países), consistente en utilizar unha parte dos produtos preelaborados de antemán para rematar a preparación (con produtos frescos ou tamén outros xa cociñados) e o acoplamento no último momento. É unha cociña cunha penetración cada vez máis consistente e estable na cociña particular das casas. Non hai que rexeitala, ao contrario, é unha boa solución para o mundo sen tempo que vivimos. As claves están en que entre os materiais elaborados hainos bos e malos, en que existen produtos que non admiten determinado sistema de conservación, en que cada método de conservación ten os seus produtos estrela, en que non podemos limitarnos, exclusivamente, á cociña de ensamblaxe, etc.
É así como descubro que a cociña que fai o chef Falsarius (ver) é de ensamblaxe.
Descubro, tamén, que se trata dun tipo de cociña non necesariamente proscrita.
E por último aprendín que a cociña de ensamblaxe, como calquera outra, ten os seus propios trucos e técnicas para poder elevala por riba do que é, simplemente, abrir unha lata.
Como exemplo, deixo unha receita de ensamblaxe de Ferrán Adrià. Saíu nos artigos de El País do verán de 2003 e levaba por título Outra vez polo asado?
Volvemos da praia cun polo asado, que é unha solución gastronómica recorrente. Que podemos facer para que non resulte aburrido? Primeiro, cuarteámolo separando a peituga dos muslos. A continuación poñemos nunha cazola trozos de  melocotón que teremos pelado previamente e que refogamos lixieramente. Engadimos os muslos cortados en dous trozos e, aos dous ou tres minutos, unha copiña de oloroso. Despois, agregamos a prebe que nos dan cando compramos o polo asado, guisámolo todo durante sete ou oito minutos e sumamos, ao final, uns piñóns. Coa peituga, que sempre restulta un pouco máis seca, faremos unha ensalada con escarola, apio e pera. Cortamos a peituga en finas láminas e mesturámolas con noces e unha mahonesa moi lixeira. Así, cunha migalla de imaxinación, podemos pórlle alegría a algo tan cotián coma un polo asado.
Etiquetado en: cociñeiros, lecturas, opinión, retrincos
← esteban, selección culinaria
os comedores de patacas →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl es gl es pt es es es gl gl gl es es es gl es gl es gl gl es pt gl es gl gl gl gl gl es es gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
visitamos o mercado de sabores – como, logo existo
Por admin 7 mayo, 2016 pontevedra, restaurantes, vigo
Desde o pasado xoves e ata maña domingo, na Estación marítima de Vigo, estase a celebrar o Mercado de sabores organizado por Mahou.
Catro días de actividades intensas. Desde clases maxistrais de grandes cociñeiros galegos e españois a leccións prácticas de como se debe tirar unha cervexa.
E como motivo central, doce locais de Vigo presentan cadansúa tapa deseñada para a ocasión. Aí van, por rigorosa orde de aparición, os participantes coas súas creacións. (As fotos dos pratos son da web da organización)
Pintxoteca Mar (Vigo). Yago Valverde.
La pulpería de Maruja (Vigo). Gorka Tesouro.
La Consentida (Vigo). David Gallego.
La exscama, Taberna atlántica (Vigo). Carlos Grobas.
Ruxe Ruxe (Vigo). Gerson Iglesias e Carlos Barreira.
Xarda á chama, kimchi e tapioca mariñeira.
Osushi (Vigo). Andrés Medici.
Gyoza de capón de curral, shiso e nira.
Patouro (Vigo). Benigno Couso.
Mauro (S Adrián de Cobres). M José Boqueiro.
Boca Tin de lura con emulsión de limahou
Manolo Mañanita (Cangas). Anselmo Rodríguez.
Xarda cos seus cítricos, esponxas e espaguetis de mar.
A horta do Obradoiro (Santiago). Kike Piñeiro e Eloy Cancela.
La ventana indiscreta (Vigo). Antonio Guerra.
Ttiradiño de gambón e boniato sobre lima.
El mosquito (Vigo). Santi Bello.
Probamos (por orde das que máis nos gustaron á que menos): O boca tin de lura con emulsión de limahou (moi rico e contundente; a diferenza no sutil toque limahou); Nécora e viño (moi rico; sabores variados; boa presenza); Xarda cos seus cítricos, esponxas e espagueti de mar (rico; quería un pouco máis zumenta a xarda); Ensaladilla de mar (aceptable; algo confusa nos sabores).
Veremos se nos dá para unha segunda visita.
Boa oportunidade para pasar un rato agradable e, de paso, coñecer unha parte do que se está a cocer en Vigo.
Prezos moi razoables. A caña a 1€, cada pincho a 2.5€.
Etiquetado en: actual, galicia, pontevedra, restaurantes, vigo
← comer en vigo
o valor da arquitectura actual. la ultramar →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: en en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl en es gl gl en en gl en gl gl en gl en gl en gl gl gl gl es en gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
discover great wine and design in Porto – como, logo existo
Por admin 22 febrero, 2011 arquitectura, porto, portugal
Grazas ao sempre recomendable O Porto Cool, infórmome de que O New York Travel Magazine, vén de dedicar a súa sección periódica Un escape de fin de semana en cinco puntos, á cidade de Porto.
Baixo o título Descubra o gran viño e o diseño en Porto, elabora unha-mini guía da cidade a partir de cinco apartados: Onde durmir, Onde comer, Que facer, Información privilexiada, e Un día excéntrico.
Yeatman Hotel, Hotel Teatro, 6Only. (Fotografías das webs dos hoteis)
Where to Stay. Na sección de hoteis recomenda un de gama alta (Yeatman, en Vila Nova de Gaia, máis de dous centos euros), un de gama media (Hotel Teatro, no centro, ao lado de Sao Bento, construído sobre o vello teatro Baquet, cuarto algo máis dos cen euros), e unha terceira oferta dentro deses novos locais ‘casa de invitados’ que están a ter tanto pulo en Port (6Only, zona centro, cerca da praza da Batalha, cuarto dobre a partir de 60 euros).
Imaxes do Restaurante Shis
Where to Eat. Para a comida a proposta chega da man de tres vellos coñecidos, O novo Buhle, o DOP e o Shis. Non vou estenderme. Para máis información, Comer en Porto segundo as guías gastronómicas, ou, tamén, 11 restaurantes en Porto para non perderse durante o 2011.
What to Do. As visitas recomendadas céntranse no novo Porto, no Porto capital da arquitectura e da súa Escola superior de arquitectura. A xira comeza pola Casa da Música (Rem Koolhaas) (recomenda non perder un ensaio da orquestra ou a posta de sol desde o teito) e acaba en Serralves, na Villa art deco, nos xardíns, no Museo de Arte Contemporánea (Álvaro Siza Vieira). Polo medio, un primeiro retrinco aos viños a través da visita a unha das numerosas tendas de deseño nas que atoperemos os descoñecidos viños de Portugal; no caso concreto deste Magazine a recomendación é para Wine o’Clock, en Matosinhos.
Insider’s Tip. A visita imprescindible, por suposto, a Vila Nova de Gaia, ás Caves, en concreto unha recomendación para a Croft.
Graffitis e Carteis na rúa Miguel Bombarda de Porto
Oddball Day. O día ‘excéntrico’ comeza remoloneando un pouco na cama e segue, como tampouco podía ser doutro xeito, pola viaxe a través do deseño e do mundo alternativo que xira arredor da rúa Miguel Bombarda.
Logo, un paseo polos xardíns do Palacio de Cristal, e, para pechar esta fugaz visita a Porto, cea de petiscos en 110, e copas en Lobby.
Etiquetado en: arquitectura, arte, guías, porto, portugal, turismo
← de novo en shis
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
taberna loureiro a ruda – como, logo existo
Por admin 25 abril, 2011 furanchos, pontevedra, salnés
Pagar 50 euros-persoa por unha comida é relativamente fácil.
Ben, creo que non me expliquei na medida do que pretendía. Refírome a que se estás disposto a pagar 50 euros por unha comida tes oferta suficiente como para non equivocarte. E ademais, moi diversa.
Entre outras opcións, tiras de guía gastronómica e santas pascuas.
Bastante máis difícil é comer ben por dez euros. Ou, o que é o mesmo, comer catro persoas por eses mesmos 50 euros que ás veces pagamos por unha soa comida.
Tamén hai oferta. Pero hai que saber atopala.
Diso se trata nos furanchos e asimilados.
Seguindo a liña destes días atrás (Os furanchos de Covas e o Furancho Gardenia), hoxe, para pechar a semana santa, tócalle a quenda a un bar con nome ben pouco apetecible. A Ruda é un deses locais no Salnés, foi furancho, e así o lembran no propio nome (loureiro), e hoxe son un pouco máis, pero sen renunciar ás raíces, á esencia dos viños da casa (Albariño e Barrantes), das racións típicas (tortilla, richada, zorza…) e dos prezos baixos.
A Ruda está Castrelo, Cambados. Se vas pola estrada de Vilalonga (estrada de Cambados a Dena, Vilalonga e O Grove-Sanxenxo) desde Cambados, despois de cruzar o río (deixando o Tropezón á esquerda), a cousa dun quilómetro e tamén á esquerda están os Salesianos. Cando remata a leve encosta dos Salesianos topas unha desviación á dereita que vai a Casgtrelo; tiras por ela ata que atopes o letreiro de A Ruda.
Por certo, seguindo por esta mesma estrada de Castrelo, ao fondo, xunto ao mar, está o Dos Islas.
Non me dá chegado o día de volver ao Dos Islas a facer fotos e poder contarvos algo máis do que co paso do tempo está a se converter nun dos meus favoritos para comer ben no Salnés.
A Ruda non é un furancho ao uso; se acaso, un furancho reconvertido á nova lexislación (ver Algo arredor dos furanchos); o local xa é un pouco máis coidado, máis luminoso, non ten esa feitura de baixo destartalado e ademais agora usan manteis de ule.
A oferta tamén vai máis alá da sota, cabalo e rei dos furanchos (aínda que as tortillas, a zorza e a richada sempre están aí, e ben boas, por certo).
Un dos produtos estrela (e tamén dos meus favoritos) son os ovos estrelados con pan de millo; ademais, están o chourizos ao viño, os calamares,  as croquetas, os pementos de Padrón…, ás fins de semana normalmente cordeiro, xamón asado e codillo de porco estufado. Nalgunha ocasión, preguntar primeiro, cocido.
Tomamos unha de ovos estrelados e outra de richada. Para nós, máis que suficiente.
As racións, en especial as de carnes sobre patacas fritidas (richada, zorza, lombo…), son xenerosas, normalmente para compartir.
Ademais, sempre estás a tempo de pedir algo máis.
A Ruda ten unha importante oferta de sobremesas caseiras. Algunha que outra torta, case sempre a de chocolate (a clásica de galletas da avoa), e algunha crema tipo natillas.
Hoxe, en concreto, Carmen pide a torta de chocolate e eu unha crema de laranxa.
Coa bebida (palomita de medio litro de Albariño e auga), pagamos 21 euros entre os dous. Pouco máis dos dez euros por cabeza.
Coa oferta que ten, a calidade da cociña familiar, os viños e sobre todo os prezos, non é raro chegar e non atopar mesa, sobre todo en verán e sábados e domingos. Convén reservar.
A nivel horario tamén van un pouco na liña dos furanchos e antes de achegarse alí hai que informarse se está aberto ou non.
Taberna Loureiro A Ruda
Lugar de O Adro – Castrelo
Localizacion en Maps de Google
Etiquetado en: furanchos, pontevedra, salnés, tapas
← furancho gardenia (covas)
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl eo en sv fr de de fr fr pt is fr de de fr en en en en it en gl sv de de fr en en en pt pt it fr de fr en ia en gl is sv de fr en en en it it it gl de de en ia en nl is id de fr en en pt en is cs fr fr en en it gl en br de de fr en en eml gl ky fr fr en en pt ceb gl lv fr fr en en en en is ru de fr en en en gl en gl fr de en en en gl id fr fr de fr en en pt it fr fr fr en pt en en fr fr de fr en en gl gl gl en gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
restaurante bull&bear, porto – como, logo existo
Por admin 28 abril, 2010 porto, portugal, restaurantes
Disque rectificar é de sabios.
De sabios que con anterioridade non o foron tanto pois meteron a zoca.
Sen maior pretensión que a de rectificar un grave erro meu, escribo esta entrada sobre o restaurante Bull&Bear.
O pasado 18, en Comer en Porto seguindo as guías gastronómicas, facía unha especie de clasificación dos restaurantes de Porto tendo en conta a súa aparición en diferentes guías de restaurantes. O criterio para ordenar os locais era, precisamente, e dentro das sete seleccionadas, o número de guías en que aparecían. Ao final quedaba unha lista de 14 restaurantes encabezados polo Foz Velha, o único que estaba presente en todas as guías; no resto, até catorce, había tres con presencia en cinco guías, e os demais, dez, valorados por catro.
A continuación facía unha breve interpretación dos datos partindo do meu coñecemento dalgúns dos locais e, xa por último, amosaba a miña extrañeza por unha sensible ausencia: o Bull&Bear da avendida de Boavista; os termos textuais que alí utilizaba eran:
Pois ben, hoxe teño que rectificar. Como non estaba moi convencido do resultado, púxenme a mergullar na rede ata que atopei a xustificación a unha situación que se me antollaba difícil de asimilar.
Algunha vez escoitara referencias a un novo concepto gastronómico na cidade de Porto, o bbGOURMET. Atando cabos descubro que o bbgourmet é un novo grupo gastronómico formado por tres ofertas diferentes: unha tenda gourmet con doces e pratos preparados, un local para picar e facer comidas ou ceas informais, xunto ao anterior e os dous na rúa Antonio Cardoso (o bbMaiorca), e o buque insignia, o clásico restaurante de Porto Bull&Bear (bbgourmet Bull&Bear), reformado por completo na súa feitura física pero disque mantendo a filosofía de sempre e tamén a ubicuación en Boavista, nos baixos da nova Bolsa. Seica para os iniciados, o restaurante pasou a ser directamente o bbGourmet e así é como xa aparece nalgunhas guías.
Deste xeito, o Bull&Bear pasa de estar presente en só tres guías, a estar en cinco (ademais de NetMenú, Repsol e Expresso, atopámolo baixo o nome bbGourmet na selección da revista Wine, con 3,5 puntos sobre 5, e nas recomendacións do blog OPortoCool. E, así, catapúltase, de non estar na lista de privilexiados a ocupar o segundo lugar compartido co Chanquinhas e co Terra.
Todo volve a estar no seu lugar.
A continuación actualizo o cadro de honra de restaurantes de porto segundo as guías e atendendo a esta modificación:
Tipo de Cociña: Autor, Tradicional, Portuguesa, Mediterránea, Asiática, Fusión, Internacional, Marisquería, Peixe, Churrasco, Española
Prezo: De 1 a 5: De Moi Barato a Moi caro considerando o 3 como o Prezo Medio, arredor dos 25 € por persoa
Guías:   1: NetMenú      2: Wine     3: Michelín     4: Repsol     5: O PortoCool     6: Expresso      7: Mesa Marcada
S: O restaurante aparece mencionado na guía correspondente
NetMenú: Valoración de 0 a 5 en valores enteiros
Wine: Valoración de 0 a 5 en valores expresados en décimas
Michelín: Est: Estrelas; Bg: BigGourmand
Expreso: GO: Garfo de Ouro
Mesa Marcada: Posto na lista de todo Portugal, desde o 1 ata o 101
O nome do restaurante aparece en claro para dirixirnos á páxina web
Pinchando no nome do barrio en que está o restaurante accedemos á localización en Mapas de Google
Quédame a dúbida de se o cambio afectou á oferta gastronómica do B&B.
Antes de emitir a miña nova opinión debo visitalo de novo para ver se se trata unicamente dun cambio de imaxe ou o cambio afectou tamén ao concepto.
Etiquetado en: actual, porto, portugal, restaurantes
← apuntes para unha aproximación á historia da cociña
o barquilleiro, vendedor d’olvido →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl fr es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
forxa de gourmets – como, logo existo
Por admin 2 noviembre, 2010 varios
Nuns momentos nos que seica non andan para moito foguete, quero mandar un saúdo de ánimo aos meus amigos de Vulcano.
Vulcano, ademais de forxa de barcos, é unha fonte inesgotable de gastrónomos.
Abonda con ver a proliferación de tascas, bares e restaurantes que floreceron arredor do estaleiro para facernos unha idea do que alí dentro se coce.
Nos contornos da factoría hai oferta para todos os gustos e case todos os petos, máis dun con sona que escapa ás fronteiras do barrio de Teis e mesmo do grande Vigo; algún que outro que esqueceu as súas raíces e hoxe mira para outro lado como escaparate que é das caras máis guapas e duras da cidade.
En Vulcano teño que mandar un saúdo especial a Luis.
Luis e Luz son os nosos compañeiros de andainas culinarias cando se trata de descubrir novos rumbos arredor da Illa de Arousa. En máis dunha ocasión seguindo as recomendacións dos seus compañeiros de Vulcano. Grazas a eles recalamos en locais como o Tropezón ou o Dos Islas, do que algún día falaremos.
Imaxe de Contando Estrelas (flickr)
Lembro que cando fixen o meu segundo curso de cata de viños, un curso de cincuenta horas organizado polo sindicato, o grupo máis numeroso de asistentes era o das xentes de Vulcano. Aprender non aprendiamos moito, pero beber si que bebemos, e pasámolo de medo. Gardo na memoria a Manolo; Manolo no precisaba curso ningún pois viña aprendido da casa; Manolo é quen de ir desde Chapela ao Calvario na procura da mellor empanada de mazá, sabe onde se coce o pan máis rico, onde atopar as máis auténticas tetillas, os chourizos, uns mexillóns especiais.
E, claro, se de fillos gastronómicos se trata, non esquecer que en Vulcano naceron, cociñaron e alimentaron a Benigno Campos, o mediático Larpeiro da TVG.
← pedra e madeira
un mal día →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl fr ca gl es tl gl it pt es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
25 anos en primeira liña – como, logo existo
Por admin 23 julio, 2013 pontevedra, restaurantes, salnés
Aproveitando a XII edición da Festa da vieira de Cambados e que tocaba celebrar as cármenes, o sábado 20 tiramos por un clásico.
Cambados non é praza fácil, diría que das máis difíciles de Galicia; posúe propostas varias, con garantías, para todas as cores do espectro gastronómico.
Ribadomar nace en 1988 como herdeiro natural dun dos locais que, desde os anos sesenta, fixeron que Cambados sexa o que agora é: O Arco.
Se as matemáticas non fallan, estamos no ano do 25 aniversario de Ribadomar. 25 anos aí, en primeira liña, non están ao alcance de calquera.
O restaurante Ribadomar mantén con absoluta dignidade a estética dos anos en que o naceron. Madeira, cadros nas paredes, diversidade de obxectos espallados polo local… Decoración recargada pero sen estridencias, equilibrada, en perfecto estado de conservación; non forma parte das miñas preferencias pero resulta agradable, casa á perfección coa proposta culinaria.
O primeiro que destaca na carta é o produto; estamos en plena ría de Arousa e no centro mesmo do Salnés. Carta baseada no mar e xenerosa oferta de viños da zona. Ademais, algunha proposta de viva voz, do día, en función do mercado.
O segundo, as preparacións. Hai dúas liñas claras que se repiten, con máis ou menos variación, para a maioría do peixes. Cociña tradicional galega (peixes na prancha sen máis, tamén cocido, con allada, con algún mollo clásico tipo vinagreta…); pola outra banda está unha cociña máis internacional, na liña da cociña francesa, da que no seu momento se deu en chamar ‘alta cociña’ (peixes en cazola, en mollos baseados na nata, na manteiga, co seu toque de fariña, con produtos e sabores mesturados, ás veces pouco nítidos…).
Comezamos, como non podía ser menos aquí e hoxe, cunha vieira ao forno para cada un. Fantástica, no seu punto, natural, sen apenas nada que enturbe a súa calidade. Preparación tradicional: lixeiro rustrido de cebola cun toque de cor, pan relado e ao forno.
Pedimos dous peixes máis elaborados para compartir.
Seica calquera dos dous ten sona nos mentideiros gastronómicos. Trátase da ‘Pescada Ribadomar’ e do ‘Linguado fileteado con mollo de vieiras’.
Xenerosa roda dunha pescada marabillosa; con pataca cocida, espárrago e un anaco de pemento chouriceiro; non fondo quero intuír un mollo moi lixeiro de nata que dá absoluta liberdade de sabor á pescada. Ben.
O linguado, sen espiñas, fileteado en pequenos bocados rebozados e fritidos, tamén con pataca cocida e vieiras sen cuncha; o mollo máis denso, máis dominante, con máis sabor, enmascara un pouco o valor do linguado.
Selección de sobremesas caseiras; unha filloa de nata, unha cana de crema, torta de queixo quente, torta de améndoas.
Os catro, sen excepción, grandes bocados. Moi ricos. A masa da cana, moi parecida á nosa. Malia todo o meu bocado preferido é a torta de améndoas, moi boa, non demasiado compacta, tampouco empalagosa, todo améndoa.
Cada quen ten que pensar nas súas preferencias para establecer a orde, pero sería pecado mortal dubidar de que en Cambados, antes ou despois, hai que pasar por Ribadomar.
Pola comida, pero tamén porque é unha parte da historia.
Rúa Valle Inclán, 17
Teléfono: 986 543 679
Móbil: 649 864 029
Fax: 986 526 949
GPS: 42° 31′ 5.06″N   8° 48′ 44.06″W
Localización en Mapas de Google
TripAdvisor: 5 de 24 en Cambados con 25 recomendacións.
Os 100 de C,LE: Posto 31 de Galicia.
Etiquetado en: galicia, pontevedra, restaurantes, salnés, tradicional
← alí onde fores, fai o que vires
un tesouro agochado na illa de arousa →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl es gl pt gl en en gl gl es es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
o paspallás: un restaurante simpático – como, logo existo
Por admin 6 abril, 2010 pontevedra, restaurantes, salnés
Paspallás: pequena ave da orde das galináceas, de ás puntiagudas, cola curta e pluma parda. Cando chega o verán é moi común nos campos galegos, e aquí permanece ata o outono, momento no que emigra a África.
O restaurante O Paspallás, en Vilanova de Arousa, é un local simpático. Claro que o calificativo de ‘simpático’ non aporta moita novidade pois vai ter unha relación moi directa co sentido do humor de cada quen. É como aquel que di que tal restaurante lle resultou distinto, sorprendente ou o sempre socorrido ‘curioso’.  Así, despois de seguir unhas poucas guías portuguesas, recomendo certa cautela cando unha delas define un local como ‘simpático’; normalmente responde á falta doutros méritos e na maioría das ocasións hai que asocialo a locais tipicamente portugueses, case do máis rancio de Portugal.
Se utilizo a definición de simpático para o Paspallás é, un, porque me gusta o nome, paspallás é unha desas palabras que fan do galego unha lingua única, merecedora de todos os nosos esforzos para loitar pola súa conservación; xa vedes, é unha palabra sonora, harmónica, fermosa, contundente; dous, porque tamén me gusta o animal, en función do momento, voando polos nosos ceos de verán, pero tamén na cazola, talvez en escabeche, e tres, porque todas as veces nas que fun comer ao restaurante O Paspallás, e á parte de comer, paseino moi ben, en cada ocasión puidemos escachar cos risos. A parella de Mª Teresa Otero (cociñeira) e Dante (sala) é curiosa (particular, distinta, inhabitual). Unha, ela, seria, rolliza, pouco faladora, algo distante, coas reservas propias dos illeiros, neste caso da mesmísima Illa de Arousa… pero ten unhas mans de ouro; el, unha especie de dandy polifacético que semella acabado de desembarcar do iate, falangueiro e latinoamericano ata os mesmos miolos, fala polos cóbados cunha verba quen de encantar as serpes máis intratables. Coñecéronse na emigración, creo lembrar que en Suíza, e no 85 recuncaron nesta Vilanova de Arousa e abriron o Paspallás. A última vez que comimos alí, a finais do verán pasado, Dante xa comezaba a falarnos de cansazo e de peche; as insinuacións de que nos quedan cada vez menos oportunidades de gozar no Paspallás eran máis que veladas.
De termos que definir a cociña de Mª Teresa Otero diría que se trata, en primeiro lugar, dunha cociña de mercado: cada día nos ofrece os peixes que ese día se deron mellor na ría de Arousa. En segundo lugar falaría da sabedoría innata, das técnicas aprendidas, do saber facer acumulado durante moitos anos, unha cultura con raíces fortemente asentadas na tradición galega, pero ampliada e mellorada a través das súas andainas por ese duro mundo da emigración. E, xa para rematar, aínda que ben podería estar no primeiro lugar, a paixón pola cociña, ese amor polo oficio que leva a Mª Teresa a investigar e crear, a coidar con meco a pequena horta que amosa con orgullo aos elixidos e que produce moitos dos vexetais e das herbas que logo enriquecen as súas elaboracións, a enfadarse e berrar desde a cociña porque se lle pasa o punto a un prato por culpa de que Dante se enrolla de máis cos clientes dunha das mesas.
O menú pode consistir en calquera dos entrantes sorpresa (medallóns crocantes de queixo emental, caballa escabechada con verduriñas e xelatina de polbo), o peixe da ría do día (para isto podemos deixarnos recomendar tanto pola especie como pola preparación, á espalda, no forno, e sal, etc.) e para a sobremesa calquera dos preparados que fai cada día a cociñeira e que, sexa o que sexa, podo confirmalo, está para chuchar coa lingua directamente no prato.
Porque isto é O Paspallás. Mª Teresa na cociña a cociñar, e Dante na sala a contar as súas batalliñas a pouco que lle deas pé. Así, nin a ubicación un tanto arrevesada, nin o servizo, atento e simpático pero distante do que recomenan as normas, nin o local, simple, clásico, fóra das modas, decorado sen pensar demasiado en cores bastante rechamantes, conseguen afear o resultado dunha boa comida no Paspallás.
O Paspallás – Mª Teresa Otero
Enderezo:   A Cerca 46 (estrada de Vista Real)
Localidade:   Vilanova de Arousa (36620)
Teléfono:   986 555 221
XPS:    42º 34′ 00″ N / 8º 49′ 17″ W
Localización en Mapas de Google
Etiquetado en: galicia, pontevedra, restaurantes, salnés, tradicional
← eirado da leña
perder o norte →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl en gl gl pt gl en gl gl gl gl gl gl gl pt pt it uk pt gl es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
restaurante segredos do mar – como, logo existo
Por admin 10 abril, 2011 portugal, portugalNorte
Había tempo que tiña ganas de escribir esta entrada.
Coñecimos o Segredos do Mar (Castelo do Neiva-Viana) no verán de 2007, por pura casualidade. Andabamos á procura doutro restaurante recomendado pola zona (xa non lembro o nome) e caímos no Segredos nun zona case perdida pero fermosa e con moita oferta gastronómica.
Desde entón regresamos periodicamente a reencontrarnos co mar.
Para Luis e Luz converteuse case nun local de culto.
Non é fácil chegar, así que para os que non temos GPS (41º37’37”N  8º49’02”W), aí vai un pequeno mapa xunto cunhas indicacións.
– Saír de Viana pola estrada vella (ponte de ferro)
– Pasada a ponte, seguimos arredor de 1 Km
– Rotonda. Indicador á dereita: Castelo do Neiva 4
– Todo seguido por esta aproximadamente 6 km
(vai paralela á liña do mar)
– Desvío á dereita, ‘Praias’
– Seguimos por esta ata o fondo, sobre 2 km
(agora baixamos cara ao mar. Sempre dereitos!)
É zona de praias con servizos así que se o tempo o permite (especialmente o vento) podemos aproveitar. Se non, seguindo por onde está o restaurante, ao fondo á dereita, topamos o faro e a imaxe que define a zona: o xeito de gardar as barquiñas de pesca coa propa levantada ao ceo.
O Segredos do Mar (‘Restaurante-Marisquería’), é, por dentro e por fóra, o típico restaurante de costa, de praia, a carón do porto. Pintado en azul ceo por fóra, por dentro é amplo; manteis de papel, mesas e sillas de madeira e decoración marítima.
Cociña do mar sen segredos, todo o segredo co que se venden está no produto deste mar de Viana. Mariscos e peixes moitos deles acabados de coller polos pescadores da zona. Carta ampla a base de mariscos e clásicos da cociña de mar portuguesa (arroces de marisco, cataplanas, bacallao, polvo na brasa e ao forno, peixes á prancha, etc.) e algunha que outra sorpresa (espetada de lulas e gambas); ademais, tamén carnes entre as que podemos mencionar a Posta a miradesa.
Para rematar coa oferta, e dependendo do día, un par de pratos de tempada e do que traia hoxe a mar. Onte, por exemplo, lamprea e robalo. Non verán as sardiñas á brasa son espectaculares.
Oferta de viños limitada pero suficiente, con destaque para os alvariños.
Postres da casa (mousse, torta de bolacha, leite creme, pudim, torta do día…) e a típica carta de xeados industriais.
Servizo familiar, próximo e cálido.
Onte comimos medio quilo de santiaguiños (a 40 euros o quilo), pequenos pero saborosísimos (son unha das iconas do Segredos do Mar) e o polbo ao forno (de todos os que probamos ata o día de hoxe, o que menos nos gustou; algo seco e un chisco duro). Moito mellor calquera dos arroces, ou as cataplanas, ou a espetada, ou calquera dos peixes (incluídos o propio polbo ou as sardiñas en tempada).
Dependendo do menú, a comida está arredor dos 15 euros persoa (sen marisco) e, con marisco, onte pagamos 25 euros cada un (o medio quilo de santiaguiños, o polbo, dúas sobremesas e un café; bebimos cervexa e auga).
Ollo! As doses son moi abundantes. Non é raro (con toda a dor de corazón) mandar de volta parte do prato forte.
Para nos é restaurante de cabeceira na zona. Óptimo para recobrar aqueles días de descoberta polo norte de Portugal, sen présas e un pouco ao leilán, baixando a cada recuncho perdido.
Tamén para facer parada e fonda eses outros días nos que vas ao Factory ou a Ikea
Restaurante Segredos do Mar
Avenida da Praia s/n
4935-572 Viana do Castelo
Tfno: 258 871 434
Móbil; 917 323 977
Localización en Mapas de Google
Etiquetado en: portugal, portugalNorte, restaurantes, tradicional
← restaurante alborada. espírito de galicia
o servizo, correcto? (2) →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: pt en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl es es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it it gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
toñi vicente – como, logo existo
Por admin 1 diciembre, 2010 varios
Sen outro ánino que o de evitar interpretacións sesgadas, vaian por diante dúas premisas para entender mellor o que vén a continuación: para empezar, recoñézome como seguidor de Toñi Vicente; de onte pero tamén de hoxe. E, por outra banda, son dos que opina que, no hipotético caso dun esbarón, e por forte que este sexa, todos temos dereito a unha segunda oportunidade.
Hoxe fomos comer a Laurel, o novo local de Toñi Vicente en Noalla.
Durante a sobremesa pasáronme pola cabeza unha boa parte das imaxes que dan forma á miña memoria gastronómica e confirmei que moitas delas converxen na figura de Toñi Vicente. Coa convicción de que é de ben nacidos o sermos agradecidos, séntome a escribilas.
Probei a cociña de Toñi Vicente alá polo  principio dos oitenta no Síbaris. Foi unha revolución. Unha muller nova que tentaba abrirse oco nun mundo cuxa élite era marcadamente masculina. E, ademais, tentaba facelo rompendo os moldes da cociña de sempre e en contra das modas que dominaban Galicia.
Lembremos que aqueles eran os anos da explosión dos Amigos da Cociña Galega e o que se levaba era o modelo que eles marcaban (por outra banda necesario): a revitalización,  baseada no produto galego de cualidade, da cociña máis tradicional. Desta época lembro, con agarimo, os fideos con ameixas do Puesto Piloto, o rape do Cíes e, por riba, a pescada con grelos de Vilas.
Grazas a Toñi Vicente descubrín que se podía mesturar o agre co doce (mmmm… aquel cordeiro con mel…!), que un bo peixe das nosas rías pode servirse como veu ao mundo, totalmente cru (só vestido cun leve marinado), que as salsas debían complementar o produto e non anulalo, que a recocción esmaga os produtos, que se pode mesturar quente e frío así como leituga e lubina nunha ensalada, ou que existía un prato, quintaesencia da modernidade gastronómica para o que Toñi Vicente tiña unha man excepcional (o inevitable foie). Da man de Toñi Vicente alcancei alquel polbo prensado que resultou simplemente xenial.
Aprendín, tamén, que o contorno forma parte de experiencia, que o servizo pode ser próximo e profesional ao tempo, que a delicadeza embelece ás persoas, que tamén na cociña se pode ser elegante, que un prato, se ben presentado, é dobre prato, que tamén se pode facer patria mediante unha vaixela de Sargadelos, coa decoración da carta, colgando cadros de Laxeiro…
Eu andaba polos vinte e pico (daquela aínda pagaba meu pai) e Toñi Vicente non debía chegar aos trinta. Logo andei tras dela en peregrinación uliscando o ronsel de aromas que deixaba ao pasar. Fun a Tomiño na procura das raíces, a Doña Antonia por aquilo da familia, ao local de Santiago, volvín ao Síbaris… Con Toñi Vicente celebrei aniversarios menores pero tamén algúns dos fitos máis relevantes da miña carreira. O premio de AIND polo traballo en integración, os vintecinco anos de casados, o premio literario, a renuncia a que Anxo andivese por aí, xa no CUVI…
Así non teño máis que dicir que grazas, grazas Toñi, por todo.
E felicidades. Pola túa carraxe. No pasado e no presente. A mesma que no seu momento fixo que, como muller, te elevases ao primeiro lugar nun mundo masculino, esa que fai que hoxe non te rindas e sigas vivindo contracorrente.
E ánimo. Ánimo e sorte nesta nova etapa.
Etiquetado en: cociñeiros, opinión, retrincos
toñi vicente (2) →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
o momento, o prato, o ambiente – como, logo existo
Por admin 27 marzo, 2010 españa, restaurantes
Leo con interese a reportaxe de Reyes Cuevas ‘14 recetas para comerse la ciudad’, no suplemento El Viajero de El País de hoxe sábado.
De David Muñoz a Paco Roncero, 14 xoves cociñeiros da cidade revelan os seus secretos.  A cidade é Madrid e o traballo presenta unha amalgama de cociñeiros da man dos que semella que a cidade empeza a espertar do seu letargo creativo no tocante á gastronomía. Trátase de catorce cociñeiros entre os 26 e os 43 anos que cociñan con éxito en Madrid e, segundo a reportaxe, baixo unhas pautas comúns: parten de selectas bases coas que elaborar excelentes mesturas, aplican unha combinación de técnica e estilo persoais e conseguen sorprender a un comensal predisposto a gozar con propostas creativas.
Sen entrar a discutir se a Paco Roncero con seus corenta anos, ou a Madrigal, corenta e dous, podemos consideralos como ‘mozos’, o que si non me parece é que se poidan incluír dentro dunha ‘nova xeneración de cociñeiros’. Do mesmo xeito, e unha vez que eles si están, non sabería explicar por que queda fóra, por exemplo, Sergi Arola.
É certo que Madrid sempre foi unha praza complicada para a innovación gastronómica e que de alí caeron directamente ao arroio nomes que noutros lugares, posiblemente, terían triunfado. Vénme á cabeza, e como exemplo, a Gastroteca, un local en pleno Chueca que empezou prometendo moito e quedou en nada. Pero entre os que os novos consideran mestres, hai varios que levan anos triunfando en Madrid; un dos máis laureados do grupo, David Muñoz, con trinta anos e unha estrela Michelín, cita a Abraham García como o seu mestre; Jaime Renedo, fala do seu paso polos fogóns de Salvador Gallego; Ángel Palacios menciona o seu traballo xunto a Arola en La Broche… Chantarella, Balzac, Zalacaín, Coque, Viridiana, El Chaflán… son outros clásicos madrileños polos que pasaron os nosos novos.
Quizá se trate, como afirma algún deles, que o que falta en Madrid é un restaurante de referencia mundial, ou que o oficio está feito de demasiadas emigraciones, ou que o público madrileño é demasiado esixente, ou que a restauración madrileña non sabe venderse… Tal vez a clave está en que ‘en Madrid cómese ben, pero non incrible’. Claro que tamén está o feito de que nunha reportaxe como a que comentamos, e ante a pregunta dun prato madrileño, acabe por mencionarse o ‘cocido de Lhardy.
Ademais dos lugares comúns, técnica e estilo, a través das entrevistas atopo outros ingredientes coincidentes. Por exemplo, á pregunta de se a cociña é arte ou oficio e ata que punto é importante a creatividade na vangarda, Joaquín Felipe (43 anos, Europa Decó) apunta que se trata de ‘un oficio que con moito traballo se converte en arte’; David Muñoz (30 anos, Diverxo) di que ‘a vangarda gastronómica vai da man da creatividade’; Andrés Madrigal (42 anos, Bistró) mantén que ‘resulta difícil ser cociñeiro de vangarda sen creatividade; cando menos hai que ter un pouco de curiosidade’; Rodrigo de la Calle (33 anos, De la Calle) deixa varias das mellores perlas, ‘a cociña, sen sensibilidade artística, só sería comida’, ‘o cociñeiro, por riba de todo, ten que facer feliz ao comensal’, ou ‘a perfección non existe, todo se pode mellorar. O perfecto é o momento de comelo e con quen comelo’. Nesta liña están Ramón Freixa (39 anos, Selenza) cando dí que os cociñeiros ‘vendemos felicidade’, ou José Luis Estevan (31 anos, Lágrimas Negras) ao que roubei o título para o post: ‘O plato perfecto non existe; máis ben a conexión perfecta entre o momento, o prato e o ambiente’. O contrapunto, quizá o puntiño de sinceridade, de cordura, vén da man de Ángel Palacios (34 anos, La Broche), ‘un cociñeiro de vangarda non sempre crea, ás veces redeseña o xa creado’, e de Fernando Pérez Arellano (31 anos, Zaranda), ante todo ‘para ser un bo cociñeiro necesítase ser un bo artesán’. Claro que o máis drástico resulta ser Paco Roncero (40 anos, La terraza del Casino) que ante a dixuntiva responde sen paliativos, ‘a cociña é un oficio’.
Logo están as opinións arredor das tendencias, de cara a onde vai a gastronomía, e aquí hai diversidade de opinións. Así, un dos cociñeiros máis novos, Iván Sáez (29 anos, Senzone), cre na ‘volta ao tradicional’; Rodrigo de la Calle e Mario Sandoval (33 anos, Coque), respectivamente, apostan pola ‘ecocociña’ e polo pulo ‘da materia prima de cultivo biolóxico’. Eneko Atxa (32 anos, Villa Magna by Eneko Atxa) di sentirse ‘atraído polo concepto Km 0, do movemento Slow Food: cociñar con produtos do contorno’. Por fin, Jaime Renedo (26 anos, Nextdoor) aposta porque sexa ‘honesta e a prezos asquibles’.
Ante a pregunta sobre o común que poden ter a cociña e o erotismo, a única muller do grupo, Marta Cárdenas Maestre (32 anos, El obrador de cocina) contesta que ‘penso nun Saint-Honoré de chocolate, ou nunhas obleas con mel de azahar, e gozo tanto…’
Un último elemento para a reflexión é a tendencia, esta si, contrastada, aos restaurantes ubicados en hoteis que está a tomar tanto pulo. Máis da metade dos cociñeiros consultados teñen a súa oferta dentro de grandes hoteis madrileños.
Etiquetado en: cociñeiros, españa, guías, opinión, restaurantes
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl en gl en gl gl en pt en gl ca en en en ru gl es es es gl vi gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
comedor plácido do hotel carril – como, logo existo
Por admin 7 marzo, 2011 pontevedra, restaurantes, salnés
Menú de Entroido 2011. Sopa, lacón, faldra de tenreira, costela de porco, cacheira, touciño, chourizos, grelos, patacas e garabanzos; filloas doces recheadas de chocolate quente; viño Mencía, auga mineral, café e chupitos. Prezo por persoa 25 euros.
Como aínda non comeramos un cocido de entroido como deus manda (en realidade por estas datas deus manda máis a cacheira que o cocido completo), e coas boas referenzas que tiñamos do Plácido por parte de Luz e Luis, alá fomos e reservamos mesa para os catro o sábado de entroido.
A situación é inmellorable, en primeira liña da praia de Compostela, sobre o paseo, case entrando no casco de Carril. Hotel de catro estrelas, moderno, agradable, funcional, co vermello coma nota de cor sobre os brancos, negros e grises. O restaurante (máis propiamente o ‘Comedor’) bautizárono como Plácido e comeza a facerse un nome na variada e competitiva oferta do Salnés.
O mencía resulta ser un Casa Moreiras, de Pantón. Presume de facer viño desde 1692.
Tira do cocido con dignidade. Viño novo con toda a esencia de uvas e terra dos socalcos da Ribeira Sacra. Fresco. Afroitado. Agradable en boca; equilibrado, sen molestias, sen fisuras. Non moito corpo. Aprobado alto.
A sopa entoa os corpos e prepáraos para o que vén a continuación. Sopa do cocido, coa auga das carnes, moi rica. Persoalmente prefiro a sopa de cocer o porco co repolo, pero non lle fago ningún asco a esta.
No cocido, un pouco de todo, nubes e claros, nin fu nin fa, cal e area. As patacas, o porco e a tenreira, ben; o chourizo tirando a regular, a verdura (berza e non grelo) mal, brava, algo dura, sosa, sen cortar os cañotos… Apenas a probei… E un cocido sen verdura só é medio cocido.
Malia a experiencia regular do cocido (claro que, a toro pasado…, a quen se lle ocorre comer un cocido á beira do mar!, é como buscar en Lalín ameixas acabadas de apañar nas súas leiras), dicía que a carta do Plácido é unha mestura da zona (aquí si, non faltan as ameixas), e cociña internacional (mi-cuit de pato con vinagreta de pistachos e redución de módena), con propostas tan atraentes como o bacallao con romescu i escuma de pataca ou o arroz inflado con toffee e cremoso de arroz (estes dous pratos forman parte dun menú de temporada formado por dúas entradas, o peixe, unha carne (cordeiro confitado), e dúas sobremesas, todo, con café e copa de Moscatel, por 32 euros).
Prometo probar outras alternativas e informar con máis coñecemento de causa deste comedor Plácido que co cocido me deixou un tanto indiferente.
Tlf: 986 511 507
Fax: 986 509 612
Localización en Mapas de Google
Etiquetado en: galicia, pontevedra, restaurantes, salnés, tradicional
← doces de entroido
bar a meca na illa de arousa →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es pt gl gl en es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
cordeiro pascual en casa rodiño – como, logo existo
Por admin 29 marzo, 2016 pontevedra, restaurantes, salnés
Non é que sexa moito destas cousas, pero o certo é que por un aquel que non acabo de entender, este domingo antollóuseme cordeiro.
Pensando, pensando, lembramos o cartelón amarelo que nos saúda á entrada de Meaño, e pensei tamén, que algo me roldaba na cabeza sobre comentarios satisfactorios desta Casa Rodiño.
Así que alá nos fomos.
A primeira impresión resultou bastante descorazonadora.
Comedor enorme –publicítanse para bodas e banquetes–, moi clasicote no seu estilo castelán; semella un restaurante de estrada de hai quince ou vinte anos. Hai unha única mesa ocupada por dúas persoas, feito que acentúa a desproporción dos espazos e unha certa sensación de friaxe.
Logo, aos poucos, vai chegando xente e máis xente e o comedor acaba bastante máis animado e cunha sensación de calor radicalmente distinta á inicial.
A carta tamén resulta clásica. Entrantes, Mariscos, Pescados… Anexo a bolígrafo coas que semellan ser as especialidades da casa; no día de hoxe: calamares fritos, croquetas caseiras, linguado na prancha, entrecosto de tenreira, paleta de cordeiro, cordeiro ao forno e cocido.
Ovos caseiros con chourizo, espárragos con maionesa, ensalada mixta, polbo, gambas, sopa do cocido, etc.
Probamos unhas ameixas a mariñeira que manteñen perfectamente o tipo.
Vexo que os que os que semellan clientes da casa tiran polas navallas. Por algo será.
E logo, claro, o cordeiro. Seica é o leitmotiv do local pois, ata onde a vista me alcanza, é o que pedimos practicamente todas as mesas (agás unha, que se vai polo cocido).
E comprobamos que hai motivos.
O cordeiro vén directamente do forno en tarteira de barro. Asado sen máis, no seu propio mollo, sen máis historias, tan simple como delicioso; acompañado dunhas pataquiñas fritidas no momento que saben a gloria.
O cordeiro xustifica con creces a súa sona e, sabendo ao que vas, fai esquecer os pequenos inconvenientes do espazo.
Racións moi amplas con variedade nas talladas; desde unha pata –a miña debilidade–, ata un par de anacos de costela –bocado preferido por Carmen–.
Sobremesas tamén típicas. Torta de queixo, queixo con marmelo, xelados… Pedimos as cañitas recheadas de crema e o flan caseiro. Sendo dous clásicos, acadan un bo nivel para rematar a comida.
Bebemos auga e un par de copas dun Mencía normal, sen maior historia, e pagamos 22 euros cada un.
Coincidimos en que se trata dun prezo moi axustado para unha comida que, globalmente, pagou a pena.
Teléfono: 615 680 522
Etiquetado en: galicia, pontevedra, restaurantes, salnés, tradicional
← alborés en noia: moito máis que empanada
un grande do norte de portugal →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress


langs: gl en gl gl en es gl en pt pt fr fr pt hu fr en it pt en es es gl es gl pt es gl pt ast es gl en id gl gl fr gl gl gl es gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl es it es es en en fr

text:
crise? quen dixo crise? – como, logo existo
Por admin 1 octubre, 2012 varios
Botando atrás a vista sobre as entradas deste voso blog, non é difícil constatar a tremenda caída de referencias a novos restaurantes.
Uns poucos locais de tipo medio, unha chea de furanchos e establecementos low cost, algo de Portugal… e moito marear a perdiz arredor desta puñeteira crise.
Para a maioría dos petos de a pé (os nosos, os vosos, non os deles), aquilo de restaurantes de a sesenta, setenta e mesmo a cen euros o cuberto queda para saborear non máis que na memoria… ou no mellor dos casos, os máis afortunados, para un día especial (un, non máis) ao longo de todo un ano.
Pero non creades, nos últimos meses, e ademais dese par que si mereceron entrar no blog, aínda pasamos por unha ducia deses locais que, sendo maioría, ocupan o terreo de ninguén: refírome ao mundo dos restaurantes que andan, arriba-abaixo, arredor dos 35€ comensal. En concreto, o último foi un novo italiano en Vigo onde pagamos algo máis dos 25 euros por cabeza; o anterior, en Riveira, con Luis e Luz, disque un clásico do peixe e o marisco local; saímos a 35 euros por persoa, e iso que o único marisco que cheiramos foi o de tres mesas máis alá da nosa.
A gran maioría non pagou a pena; non merecen a miña particular recomendación e mellor tería sido quedar na casa; non compensan, especialmente cando hai que medir moi-moito os nosos diñeiros; é, coma quen di, como quen bota os cartos polo retrete.
Ocórrenseme dúas opcións de futuro para enfrontar a crise no noso caso concreto.
Por unha banda, seleccionar a fondo e con criterio as poucas comidas ou ceas fóra da casa.
Xa que saímos a gastar os poucos cartos que nos quedan despois de pagar a hipoteca, a luz, a gasolina, a barra de pan de cada día, que cando menos a saída nos compense, que sexa satisfactoria. Para achegarme a esta utopía ando en plena investigación coa pretensión (e lembro: pretensión: vaidade, fatuidade, presunción ridícula) de tentar resumir nun listado os restaurantes máis recomendados en Galicia.
Ou sexa, algo así como o que xa fixemos para o norte de Portugal (Comer no norte de Portugal segundo as guías).
Neste caso trátase de contrastar e seleccionar aqueles restaurantes nos que coinciden os máis sibaritas (as guías gastronómicas, Respsol e Michelín) e os usuarios normais, xente coma nós (en principio, TripAdvisor e Verema).
En segundo lugar está a opción deses locais que sempre resultan agradecidos: aqueles nos que, atopando sabores auténticos, a carteira non queda tiritando.
Nunha próxima entrega falareivos máis polo miúdo desta apetecible posibilidade e dunha experiencia que tiven a semana pasada nesta liña.
Etiquetado en: opinión, retrincos
← restaurante nixon. a estrada
padalear co cerebro →
Nacho Pérez, da quinta do cincuenta e sete, mestre, agora, xa, xubilado. Moitas filias e algunhas fobias. Creo que a tolerancia é a máis fermosa das cualidades que pode adornar un ser humano. Gústame a boa vida, viaxar, comer, un bo viño... Nas fobias, toda forma de intolerancia: a violencia, o racismo, o sexismo, a inxustiza: social, individual, global...
recíbenos no teu e-electrónico
a coruña actual arquitectura arte baixoMiño cociñeiros coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías galicia grupoNove guías historia hotel internacional lecturas linguaGalega lugo menudodía natureza opinión ourense pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte produtos receitas restaurantes retrincos salnés santiago senglútem tapas tascas tascasepetiscos tradicional turismo varios vigo viño
colabora coa túa opinión
O teu nome (obrigatorio)
Categorías Elegir categoría arquitectura baixoMiño coruña coruñaC españa fotografía furanchos galerías guías de restaurantes lugo ourense pepe pontevedra pontevedraC porto portugal portugalNorte restaurantes retrincos salnés santiago Sen categorizar tascas varios vigo
Histórico de entradas Elegir mes julio 2019 junio 2019 mayo 2019 abril 2019 marzo 2019 febrero 2019 enero 2019 diciembre 2018 noviembre 2018 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2018 junio 2018 mayo 2018 abril 2018 marzo 2018 febrero 2018 enero 2018 diciembre 2017 noviembre 2017 septiembre 2017 agosto 2017 julio 2017 mayo 2017 abril 2017 marzo 2017 febrero 2017 diciembre 2016 noviembre 2016 octubre 2016 septiembre 2016 agosto 2016 julio 2016 junio 2016 mayo 2016 abril 2016 marzo 2016 diciembre 2015 noviembre 2015 octubre 2015 septiembre 2015 agosto 2015 junio 2015 mayo 2015 abril 2015 marzo 2015 febrero 2015 enero 2015 diciembre 2014 noviembre 2014 septiembre 2014 agosto 2014 julio 2014 abril 2014 marzo 2014 febrero 2014 enero 2014 diciembre 2013 noviembre 2013 octubre 2013 septiembre 2013 agosto 2013 julio 2013 junio 2013 mayo 2013 marzo 2013 febrero 2013 enero 2013 diciembre 2012 noviembre 2012 octubre 2012 agosto 2012 julio 2012 junio 2012 mayo 2012 abril 2012 marzo 2012 febrero 2012 enero 2012 diciembre 2011 noviembre 2011 octubre 2011 septiembre 2011 agosto 2011 julio 2011 junio 2011 mayo 2011 abril 2011 marzo 2011 febrero 2011 enero 2011 diciembre 2010 noviembre 2010 octubre 2010 septiembre 2010 agosto 2010 julio 2010 junio 2010 mayo 2010 abril 2010 marzo 2010 febrero 2010 enero 2010
RSS de las entradas
RSS de los comentarios
Copyright © 2019 como, logo existo | Tema por: Theme Horse | Powered by: WordPress