langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl pt gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
España como problema, Catalunya como solución? - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
España como problema, Catalunya como solución?
Posted on 08/09/201705/02/2018 by Admin
Cando se iniciou por parte da sociedade civil catala o movemento de autodeterminación, tras o proceso fracasado da vía de reforma estatutaria para modificar as relacións de Catalunya con España e de paso forzar unha vía federalizante no estado, dúas foron as lecturas que del se fixeron. Unha en clave de democracia radical a outra en clave exclusivamente nacionalista.
As forzas, e as análises, que a interpretaban na primeira das claves concibiron o conflito catalán como un movemento máis, de seguro o máis importante, dentro do esgotamento do modelo constitucional do 78 e polo tanto, ao igual que o facía o 77% do electorado catalán, tratábase de dar unha resposta catalanista e democrática, de carácter transversal, que tiña unha dobre característica e un efecto engadido. A dobre característica era a reivindicación dunha nova interpretación democrática,  co dereito a decidir como elemento forza, á vez que construír unha nova relación entre Catalunya e España non en base á subordinación ‘autonómica’ senón de relación de soberanía entre dous estados  iguais (concretárase despois a mesma nun modelo federal, confederal ou de dous estados independentes). O efecto engadido sería que este movemento funcionaría como efecto dominó nun proceso constituinte en todo o estado aberto simbolicamente polo 15M.
A interpretación exclusivamente ‘nacionalista’ reducíase máis ao ámbito dos dereitos nacionais, limitando o conflito a un proceso soberanista clásico onde o elemento democrático pasaba a segundo plano.
O perigo desta segunda interpretación -que é a que a clase dominante catalá foi quen de impoñer- é, tal como xa puidemos comprobar, unha redución dos apoios sociais (fronte ao 77% de cidadanía que apoia o dereito a decidir esta vía so é apoiada polo 45% do electorado exclusivamente independentista), unha hexemonía da dereita política e económica catalá fronte ao motor cidadanista, e unha fractura nas forzas do catalanismo político.
A tramitación da lei de referendo – cabe lembrar aqui a ampla maioría co que se tramitou a Lei de Consultas no 2014- no Parlament ten moito de preocupante. En primeiro lugar porque dana a imaxe da democracia catalá e do seu nivel político que moitos mirabamos con envexa, ata o punto que a fronteira política que separaba a península de Europa sempre a visibilizabamos no Ebro e non nos Pirineos. A segunda porque amosa que a práctica democrática, tan necesaria salvagardar nun proceso independentista porque é a proba de como se vai tratar as minorías políticas e nacionais a partir do momento da secesión, queda moi tocada diante da opinión pública. A terceira, e a máis grave, porque cando se vulneran os dereitos das minorías parlamentarias e se incumpre a propia lexislación e armazón xurídico catalá correse o risco de entrar nunha deriva totalitaria irreversible.
Toda persoa que saiba un mínimo de politoloxía comparada sabe que, agás nun proceso revolucionario puro -non vexo a Puigdemon encabezando a toma do propio Palau da Generalitat que el mesmo ocupa-, non é posible facer un referendo sen as mínimas garantías democráticas, polo tanto negociado despois dun proceso de ampliación de hexemonía cualitativo,  e que esta sexa aceptado pola comunidade internacional e unha parte determinante da sociedade catalá. Sen entrar en outras consideracións con respecto ao Estado e a Unión Europea.
Soamente a recuperación por parte da sociedade civil do proceso de autodeterminación, fronte as elites neoliberais, vai permitir reconducir o Proces e que este contribúa ao proceso de cambio de réxime en España. Do contrario non hai que ser moi brillante para saber cal será o que ven a continuación: eleccións autonómicas anticipadas nun contexto de bipolarización extrema e a rengron seguido eleccións xerais cunha abafante hexemonía da dereita española. A xanela de oportunidade, que xa custaba manter aberta no último período, pechada para os próximos anos e unha democracia española aínda máis xibarizada.
This entry was posted in Democracia radical. Bookmark the permalink.
← Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


document_lang: gl

langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl ast gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl fr en pt gl gl en gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Socioloxía Archives - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Apuntes urxentes sobre a primeira crise da nova política
Posted on 11/02/201705/02/2018 by Admin
O período vivido en Podemos, previo a Vistalegre II, e sobre todo o proceso desilusiónante dos primeiros pasos na construción de En Marea como partido con respecto a súa dimensión realmente cidadá (mareante) levan ao autor a reflexionar sobre algunhas das eivas da nova política e a preguntarse si en realidade estamos diante da primeira[…]
Posted in Socioloxía Tagged 15M, confluencia, democracia, En Marea, nova política, OBenComún, política, política municipal, primarias abertas, proceso cidadán, unidade popular Leave a comment
En realidade sempre houbo un único proceso
Posted on 05/05/201605/02/2018 by Admin
Xoán Hermida O actual alcalde de Compostela, e a súa vez unha das voces máis respectadas no ámbito do que poderíamos chamar esquerda nacional, Martiño Noriega, afirmaba, hai uns días, que non ‘nos podíamos permitir dous procesos de confluencia’. Non creo que ninguén, a non ser que teña escuras intencións, poida estar en desacordo con[…]
Posted in Democracia radical, Socioloxía Tagged confluencia, mareas, proceso cidadán Leave a comment
Posted on 04/05/201605/02/2018 by Admin
Manuel Dios Cando un busca nun dicionario a palabra Intruso, atópase con definicións como: persoa que entra nun lugar sen dereito, que forma parte dun ambiente que non lle é propio, ou que ocupa un posto sen ter dereito a el. Si un académico de la lengua da Real Academia Española, como Félix de Azúa Comella,[…]
Posted in Democracia radical, Socioloxía Tagged mareas, nova política, política municipal Leave a comment
Posted on 16/04/201605/02/2018 by Admin
Teresa Cunha Uma versão deste artigo foi publicada no jornal Pambazuka em co-autoria com Boaventura Monjane A pergunta que nos fazemos para começar esta reflexão é a seguinte: Moçambique é um país rico ou é um país miserável? Sem dúvida que, hoje em dia, a maioria das mulheres e dos homens que  vivem em Moçambique[…]
Posted in Alterglobalización, Socioloxía Tagged colonialismo, miséria, Moçambique Leave a comment
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
Posted on 17/03/201605/02/2018 by Admin
Xoán Hermida Estamos diante dun fin de réxime polo que asistiremos ao eclipse das súas institucións, interfaces e elites; ás hexemónicas e, tamén, ás que exercitaron de oposición. Equivocaranse os partidos, unha vez máis, se pensan que van poder canalizar a marea de cambio que se instalou na sociedade española desde maio de 2011. Os[…]
Posted in Democracia radical, Socioloxía Tagged política, unidade popular Leave a comment
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl gl en gl en gl en gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Culturas Archives - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Posted on 25/04/201605/02/2018 by Admin
Henrique Monteagudo Artigo orixinalmente publicado en abril de 2010 no sitio web da Fundación 10 de marzo http://www.f10m.org/nova/138 Nota do editor: Este artigo é a continuación da primeira parte xa publicada neste Foro e que podedes ler nesta ligazón.   A estratexia do Partido Popular. O invento da ‘imposición do galego’ Para xustificar a súa campaña[…]
Posted in Culturas Tagged lingua galega, neoliberalismo Leave a comment
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Posted on 19/03/201605/02/2018 by Admin
Henrique Monteagudo O artigo que reproducimos a seguir foi orixinalmente publicado en abril de 2010, no sitio web da Fundación 10 de marzo (http://www.f10m.org/nova/138). As persoas que o lean saberán sen dúbida pór ao día algunhas das informacións anticuadas que se ofrecen, pero confiamos en que tamén percibirar canto conserva de actualidade a análise que[…]
Posted in Culturas Tagged galego, política lingüística Leave a comment
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Henrique Monteagudo - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Nado na vila de Muros en 1959, son profesor de Filoloxía Galega na Universidade de Santiago e investigador do Instituto da Lingua Galega (USC). Fun docente ou profesor convidado das universidades de Birmingham (UK), Nova York (CUNY), California (UC), Lisboa, Coimbra, São Paulo (USP), Buenos Aires (UBA), e Montevideo, entre outras. Especialista en historia da lingua e sociolingüística, publiquei obras como Historia Social da Lingua Galega (1999), As razóns do galego (2009) e Facer país co idioma. Sentido da normalización lingüística (2012; véxase http://academia.gal/documents/10157/27090/Henrique+Monteagudo.pdf).
Iniciei a miña militancia política no ano 1975 nas Xuventudes Comunistas, pero posteriormente exercín como militante de base en distintas organizacións do nacionalismo de esquerda (ANPG, UPG, Galicia Ceibe, BNG…), e con maiores responsabilidades no Partido Socialista Galego / Esquerda Galega (nos anos oitenta) e máis recentemente, en Compromiso por Galicia. Fun promotor do manifesto “Galego, Patrimonio da Humanidade” e participei na fundación da Iniciativa polo Ben Común. Colaborei regularmente nas páxinas do suplemento Luces, da edición galega do diario El País, entre 2006 e 2012.
Son membro do consello de redacción de Grial. Revista galega de cultura, desde 1988, e son o seu co-director desde 2003. Fun secretario do Consello da Cultura Galega e actualmente sono da Real Academia Galega.
Artigos de Henrique Monteagudo no Foro OBenComún
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en en en en en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt en gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
A enerxía en Galicia: tres mitos - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
A enerxía en Galicia: tres mitos
Posted on 04/09/201605/09/2016 by Admin
Ao se diagnosticar a realidade enerxética de Galicia axiña afloran termos como potencia enerxética, excedente ou espolio. Popularizouse a visión autocompracente dunha Galicia rica e excedentaria en recursos enerxéticos, espoliados para beneficio alleo. Algo de verdade hai nesta diagnose, mais está lonxe de refletir adecuadamente a situación da enerxía en Galicia, ocultándonos a profundidade e a urxencia da transición enerxética á que nos obrigan a fin da era da enerxía abundante e barata e un perigoso cambio climático.
Galicia é, ou pode ser, unha potencia enerxética. Polo menos iso é o que se di ás veces. Pero, ¿pode ser unha potencia enerxética un pequeno país densamente poboado sen reservas de enerxía fósil (exceptuando o xacemento de carbón da Limia) e sen recursos renovábeis extraordinarios?. Certamente non, pero non é niso no que pensan os que fantasean coa idea de Galicia como un país rico en enerxía.
Non reparan nos recursos enerxéticos propios, senón nun sector transformador de enerxía (refinaría, regasificadora, centrais eléctricas de diverso tipo) relativamente potente no contexto español. Porén, este sector non se abastece só de enerxía galega. De feito, as materias primas enerxéticas que transforma en enerxía dispoñíbel para o consumo final (electricidade, combustíbeis, calor) proceden maiormente do resto do mundo, como acreditan os balanzos enerxéticos oficiais e testemuñan os tráficos dos portos da Coruña e a ría de Ferrol.
Non dispomos de tanta enerxía autóctona como se cadra pensamos. Non somos, nin moito menos, unha potencia enerxética. Máis atinado sería afirmar que somos unha “potencia en consumo enerxético”. Cando menos, estamos ben lonxe de sermos un país “atrasado” ou “terceiromundista”. A demanda interna de enerxía de Galicia, como a do conxunto dos países chamados desenvolvidos, medrou de xeito espectacular nas últimas décadas, até a situación actual de sobreconsumo. O consumo de enerxía final máis que duplicouse nos últimos 30 anos.  E no que atinxe, en particular, á electricidade, o consumo  multiplicouse por máis de 30 desde 1960.
Ministerio de Industria, Turismo e Comercio. Estatística da industria de enerxía eléctrica (Gráfico sobre o consumo de enerxía eléctrica en Galicia. Autor: Xosé Veiras)
A explosión da mobilidade motorizada, o incremento excesivo do consumo dos fogares e a localización no país de grandes empresas do sector da transformación de metais, devoradoras de enerxía (con Alcoa á cabeza), están entre as principais causas dun elevado consumo enerxético que será cada día máis difícil de soster,… até que chegue a ser imposíbel.
A enerxía renovábel autóctona, que hoxe cobriría un 30% do consumo interno galego de enerxía final, non semella suficiente para atender niveis de consumo de enerxía tan altos como os da Galicia actual, mesmo que estivésemos dispostos a suportar os considerábeis custos territoriais asociados á produción que sería necesaria. O mesmo se podería afirmar a escala global. “Cada día resulta máis evidente que a superación do teito do petróleo non vai poder basearse unicamente nunha substitución tecnolóxica e van ser necesarias medidas de aforro e mudanzas radicais nos patróns de consumo”, afirma Margarita Mediavilla, do Grupo de Enerxía, Economía e Dinámica de Sistemas da Universidade de Valladolid.
Sobre as limitacións das renovábeis tamén advirte Ecoloxistas en Acción na súa proposta Cara a un escenario enerxético xusto e sustentábel en 2050: “ningunha das enerxías renovábeis presenta as condicións de intensidade enerxética e facilidade de transporte que ten o petróleo, tampouco de regularidade de produción nin de facilidade de almacenaxe. Ademais non son independentes dos combustíbeis fósiles, xa que polo de agora dependen deles en todo o seu ciclo de vida”.
Cómpre sermos ben realistas e non caermos na “ilusión renovábel”. Como apunta Jorge Riechmann,  coordenador dun Grupo de Investigación  Transdisciplinar sobre Transicións Socioecolóxicas, “as enerxías renovábeis non poden proporcionar o sobreconsumo enerxético que hoxe nos parece “normal”, aínda que sí poderían abastecer unha sociedade que tivese aprendido o que significan suficiencia e eficiencia”.         .
No escenario de acusado descenso enerxético que se aveciña haberá sectores económicos que  gañarán importancia, como o agrario (por incríbel que nos pareza a día de hoxe), e outros que, inevitabelmente, perderán peso ou desaparecerán. Como a industria metalúrxica ou a automobilística. Dous dos sectores que se adoitan cualificar hoxe en Galicia, a esquerda e a dereita, como “sectores produtivos estratéxicos”, mais que dificilmente, polo menos na súa dimensión actual, encaixarían nunha estratexia económica de futuro respectuosa cos límites ambientais.
Un excedente eléctrico que agocha unha dependencia externa brutal
É ben coñecido que Galicia ten un excedente eléctrico. Xa non exportamos a maior parte da electricidade xerada no noso territorio, como nos anos sesenta, nin somos tan excedentarios como outras comunidades autónomas españolas economicamente periféricas, mais aínda nos “sobra” algo de electricidade (un terzo en 2015), que exportamos ao resto da Península Ibérica (non só ao resto do Estado español, tamén a Portugal). E non só exportamos electricidade, tamén outras formas de enerxía dispoñíbel para o consumo, sobre todo produtos petrolíferos, mais tamén gas natural e agrocombustíbeis (en total, tamén arredor dun terzo nos últimos anos).
En materia de enerxía, semella que non queremos ollar alén das fronteiras españolas. Somos conscientes da función atribuída pola economía española a Galicia como subministradora de electricidade ou de derivados do petróleo. Mais temos pouco presente que, para obter esa enerxía, o sector enerxético galego importa grandes cantidades de petróleo, carbón e gas natural do resto do mundo.
O esgotamento das minas de carbón das Encrobas e As Pontes en 2007 deixounos sen enerxía fósil autóctona e  agudizou a nosa dependencia enerxética externa. Entre 2008 e 2012 (último ano para o que hai datos), Galicia importou unha media anual do 81,5% da enerxía primaria usada pola súa economía. Non temos pois ningún excedente enerxético. O que temos é unha enorme dependencia externa de enerxía (fósil). Unha das máis altas de Europa.
Espoliados mais tamén espoliadores
No que atinxe aos intercambios de enerxía de Galicia co exterior adoitamos ver só unha parte da realidade, a que nos sitúa no papel de vítima. É evidente para moita xente a función de Galicia como reserva de enerxía final de España. Un papel protagonizado por grandes empresas enerxéticas de capital non galego que se enriquecen no noso país deixándonos en troques moitos pasivos socioambientais. Unha desas empresas é ENDESA. Outrora pública, acabada de privatizar por Aznar en 1998, esgotou en só 30 anos o grande xacemento de carbón das Pontes, grazas ao cal obtivo uns tremendos beneficios, abrindo na terra un enorme buraco co que puido tapar  buracos financeiros como os das nucleares de Ascó e Vandellós. Hoxe aposta por prorrogar 25 anos máis a vida útil da central das Pontes, abastecida agora só con carbón importado, unha central ineficiente e sucia pero aínda moi rendíbel para os seus donos, a empresa italiana (pública!) ENEL, que non oculta o papel da súa filial ENDESA. “Está ben ter unha máquina de xerar cash. Xa quixeran outros”, ten dito Francesco Starace, conselleiro delegado de Enel.
Denunciamos con razón os danos socioambientais ocasionados no noso territorio polo sector enerxético galego (ou máis ben por unha parte del, outra segue gozando dunha sorte de impunidade social e política), aínda que, desde algúns ámbitos sindicais e partidarios, con esta denuncia non se busca tanto a minimización deses danos como a obtención de compensacións económicas, nomeadamente na forma dunha tarifa eléctrica galega máis barata, presentada como a solución principal para acabar cos casos de pobreza enerxética (esquecendo a mellora da eficiencia enerxética) e como incentivo para manter e atraer industria electrointensiva, aproveitando así en “beneficio propio” o “excedente enerxético” galego.
Porén, pechamos os ollos perante os efectos, a escala global (cambio climático) ou noutros territorios, vencellados á actividade das industrias enerxéticas asentadas en Galicia, a maior parte de cuxa produción, non o esquezamos, é consumida dentro de Galicia (dous terzos concretamente). Un sector enerxético que se abastece maiormente de petróleo, carbón e gas natural, a miúdo extraídos con enormes custos ambientais en países empobrecidos e/ou nos que non se respetan minimamente os dereitos humanos. Esa é a outra cara do espolio enerxético. A que, como país, non nos coloca no papel de vítima senón no de responsábel. Protagonizado polas mesmas empresas que nos espolian a nós.
A distorsión da realidade enerxética galega chega a tal extremo que mesmo algúns activistas da defensa do ambiente achan que Galicia non necesita xa de máis enerxía renovábel pois, tomando a parte (electricidade) polo todo (enerxía primaria), acreditan no inexistente excedente enerxético. E mentres desprezan o crecemento da enerxía renovábel, póñense de perfil perante as moi insustentábeis centrais de carbón importado e soslaian os seus enormes impactos extraterritoriais, entre os que salientan as elevadas emisións de dióxido de carbono -gas causante de cambio climático- e a moi destrutiva megaminaría do carbón. Practicamente todo o carbón queimado en Galicia está a proceder de Indonesia, un dos países do mundo máis ricos en diversidade biolóxica.
Se non partimos dunha boa análise da realidade da enerxía en Galicia e no mundo mal podemos  tentar avanzar cara a un novo modelo enerxético autenticamente sustentábel e xusto. Un modelo radicalmente diferente ao actual, vencellado a unha nova economía. No que soberanía  enerxética, decrecemento do consumo, democratización e descentralización da produción e renovábeis serían as chaves.
This entry was posted in Sustentabilidade ambiental and tagged cambio climático, enerxía, sustentabilidade. Bookmark the permalink.
← Primarias abertas na Marea
A contenda pola nova democracia continúa despois das autonómicas →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl sv pt gl gl gl gl es nl en gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Laia Ortiz - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Barcelona, 26 de abril de 1979
Segunda tenente de alcaldía de Dereitos Sociales, concelleira de Sant Andreu e outros cargos de representación no Concello de Barcelona.
Licenciada en Ciencias Políticas pola UPF, e cursado ata 4.º curso da Licenciatura de Economía na UB.
Participei mediante beca do AECID nun proxecto de apoio ao municipalismo en Guatemala, en Quetzaltenango, 2001 .Traballei de técnica en Joves d’Esquerra Verda, 2002-2005 e de analista de políticas públicas locais no Instituto de Ciencias Políticas y Sociales, 2005-2006.
Entre o 2011 e o 2015 fun deputada no Congreso dos Diputados para Iniciativa per Catalunya Verds-Esquerra Unida i Alternativa e adscrita al Grupo Parlamentario da Esquerda Plural.
Fun coordinadora técnica de Dones amb Iniciativa (2002-2004). Teño presentado ponencias en congresos e seminarios de economía e colaborado na elaboración do recurso en rede Diccionari de dones i àmbit local. Fun membro da Permanent de Dones amb Iniciativa (2003-2005), responsable de impulsar o European Green Gender Observatory (2004) e concelleira do Distrito de Sant Andreu no 2004. Son membro do Padroado da Fundación Renovables. Cooperativista de ECOO y Queviures. Impulsei con outras nais o grupo de crianza Nadons en Harmonia no Ateneu Harmonia de Sant Andreu. Son membro de Ecologistas en Acción, afiliada a CC. OO. e a Iniciativa per Catalunya Verds.
Artigos de Laia Ortiz no Foro OBenComún
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl es pl gl gl gl gl gl gl es gl gl en es gl en en en en en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Víctor Barro - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Fribourg – Suiza – 1978
Optimista global en rebeldía. Militante ecoloxista dende 1999
De formación enxeñeiro pola universidade de Vigo e profesionalmente fotógrafo e reporteiro freelance.
Socio cooperativista de Árbore Soc.Coop. Galega, fundador de Aldea Coorperativa e membro de Som Energía.
Membro da xunta directiva do colectivo ecoloxista Amigos da Terra no estado español dende 2009 e presidente da organización na actualidade.
Traballou para as organizacións sociais Solidarios e Amarante Setem.
Implicado nos espacios de debate político sobre mobilidade urbana dende 2006 en Ourense e en Galicia. Membro da mesa de mobilidade do concello de Ourense dende 2015.
Membro do grupo de pilotaje do programa de Soberanía Alimentaria de FoEI (Friends of the Earth International).
Membro da coordinación da campaña de Xustiza Económica de Amigos da Terra no estado español.
Reside na actualidade en Seixalbo – Ourense
Artigos de Víctor Barro no Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es es es es es it es en es es gl es es es es it es en es es gl es es es es es gl es es gl en es gl en es pt pt en es ca en es gl en es en es en es es en es pt en es es es en es en en en es es gl gl gl gl es es es gl es es sv es

text:
Excursiones de Viajes Breogan - Viajes Breogan excursiones por Galicia y Portugal
Te presentamos nuestro catálogo de excursiones de un día, en las que visitaremos lugares emblemáticos seleccionados entre lo mejor de Galicia y Norte de Portugal. Con itinerarios sencillos y probados, y siempre con algún añadido que las haga especiales.
CONSULTA LAS CONDICIONES GENERALES DE NUESTRAS EXCURSIONES
FINISTERRE MARITIMO - éZARO - muxía
SABADO 20 DE ABRIL 2019
Salidas Vigo, Pontevedra y Santiago
ferrol marítimo y sus costas
Salida desde Vigo, Pontevedra y Santiago
costa ártabra y la mariña lucense
Salida desde Vigo, Pontevedra y Santiago
galicia mágica - ribeira sacra
os peares - ribeira sacra - arxeriz
Salida desde Pontevedra y Vigo
San andres de teixido
Salidas Vigo, Pontevedra y Santiago
cañones del sil - ribeira sacra
Salida desde A Coruña y Santiago
Salida desde Pontevedra y Vigo
Salidas desde Pontevedra y Vigo
zoológico marcelle natureza - lugo
Salida desde Vigo, Pontevedra y Santiago
OPORTo: el duero y el atlántico
Salidas desde Pontevedra, Vigo y Porriño.
Salidas desde Pontevedra, Vigo y Porriño.
PAZO DE QUINTEIRO DA CRUZ
Agencia de viajes minorista  (Agencia XG-615)
C/ Velázquez Moreno, 29, Planta 3 Oficina 1. 36202 Vigo |  Tel.: 886 313 047  | viajes@viajesbreogan.com
Aviso legal | Política de privacidad | Política de cookies | Mapa del sitio
Copyright 2018. Todos derechos reservados
Inicia sesión Salir | Editar
Esta página web utiliza cookies. Las cookies mejoran la experiencia del usuario y ayudan a mejorar esta página. Al continuar navegando por esta web, estás aceptando nuestra política de cookies. Más detalles aquí: política de cookies Sí


langs: es es es es es it es en es es gl es es es es it es en es es gl es gl es es es es en es en es en es gl en es gl gl it gl es it es en es gl es gl es gl es gl gl fr en en es es es es gl es es sv es

text:
Os Peares- Ribeira Sacra - Arxeriz - Viajes Breogan excursiones por Galicia y Portugal
OS PEARES eN BARCO - RIbeira sacra - ARXERIZ
Descubriendo más de lo que esconde la Ribeira Sacra. Visitaremos en Arxeriz (O Saviñao) el Ecomuseo, exposición permanente del patrimonio etnográfico de la Ribeira Sacra. Pasaremos por el Cabo do Mundo hasta Belesar. Recorrido en barco por el impresionante embalse de Os Peares. Comida en Belesar, con visita a bodega Riberia Sacra. A la vuelta, parada en Monforte de Lemos. En el mejor momento, a punto de iniciarse la vendimia.
Salidas desde Pontevedra y Vigo
* Salida desde Pontevedra a 8.30 horas frente al pabellón de deportes (Rua Xoan Manuel Pintos).
* Salida desde Vigo a 9.00 horas en Calle Arenal 54 (Parada monbus, edificio Rectorado) y 9.05 en Plaza de España.
* Llegaremos al Pazo de Arxeriz, en O Saviñao, Lugo. Una zona de especial valor paisajístico y cultural. Visitaremos el Ecomuseo, exposición permanente y viva del patrimonio etnográfico e histórico-artístico de la Ribeira Sacra. Parada en mirador camino a Belesar. Visita a bodega Ribeira Sacra y comida en restaurante en zona vinícola de Belesar.  Menú completo.
* Después de comer, comenzaremos el recorrido en catamarán del embalse de Os Peares, en el Rio Miño, de espléndido paisaje. Pasando por el sinuoso Cabo do Mundo, la isla de Maiorga y la playa fluvial de A Cova.
Al finalizar, retornaremos con una parada en Monforte de Lemos.
* Hora de llegada de vuelta a Vigo y Pontevedra: 20.00 y 20.30
Descarga aquí el folleto de esta excursión a Os Peares- Ribeira Sacra
Folleto Excursión OS PEARES en barco - A
Documento Adobe Acrobat 500.0 KB
Domingo 26 de Agosto
Desde Pontevedra y Vigo
Precio:    45 Euros IVA incluido
Niños hasta 12 años 40 euros
- Autocar moderno. Paradas en ruta
- Pasaje catamarán embalse Os Peares
- Comida en Belesar menú completo
- Guía acompañante y documentación de viaje.
TELÉFONO RESERVAS:  886 313 047
La excursión se hará con un mínimo de 35 participantes y en cualquier condición meteorológica.
Agencia de viajes minorista  (Agencia XG-615)
C/ Velázquez Moreno, 29, Planta 3 Oficina 1. 36202 Vigo |  Tel.: 886 313 047  | viajes@viajesbreogan.com
Aviso legal | Política de privacidad | Política de cookies | Mapa del sitio
Copyright 2018. Todos derechos reservados
Inicia sesión Salir | Editar
Esta página web utiliza cookies. Las cookies mejoran la experiencia del usuario y ayudan a mejorar esta página. Al continuar navegando por esta web, estás aceptando nuestra política de cookies. Más detalles aquí: política de cookies Sí


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
EDITORIAL 4: DE PARTICIPACIÓNS, SOBERANISMO CÍVICO E CAMBIO DE 'RÉXIME' - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
EDITORIAL 4: DE PARTICIPACIÓNS, SOBERANISMO CÍVICO E CAMBIO DE ‘RÉXIME’
Posted on 22/05/201722/05/2017 by Admin
Veñen de coincidir no tempo as primarias do PSOE para elixir o seu secretario xeral e a consulta de EnMarea para coñecer a opinión das inscritas sobre a moción de censura anunciada (e xa presentada) polo grupo Confederal de Podemos-En Marea-En Comú Podem.
Trátase de dúas consultas de carácter diferente pero a súa vez interrelacionadas.
No primeiro caso, por vez primeira, desde que as primarias son o instrumento utilizado polo PSOE para elixir a súa secretaria xeral, as votacións no Partido Socialista non ían so de elixir o seu máximo representante senón que se daban nun contexto de crise estrutural da socialdemocracia a nivel global e a confrontación de dous modelos políticos: un de carácter socialliberal (competindo co espazo que intenta representar Cs) e un espazo máis de corte clásico socialdemócrata.
Xa vai sendo unha constante que cando hai primarias no PSOE perde o aparato: Borrel, Zapatero e agora Sánchez son candidatos que venceron a presión dos chamados baróns.
Isto non so demostra que as bases do PSOE apostan claramente por un proxecto reformista de carácter social, senón que no momento de ‘fin de réxime’ no que estamos, a militancia socialista aposta pola superación do modelo actual, dato que debería ser tido en conta polas forzas do cambio.
En procesos de tránsito político acaba sempre  xurdindo un entendemento entre as elites reformistas do réxime e as forzas de oposición ao mesmo.
A clave do cambio pasa por un entendemento polas bases, e o electorado, que hoxe apoian ao PSOE, e aqueles que apoian a necesidade dun cambio máis radical, aínda que para iso faga falla un cambio de partitura nos dous polos.
Estamos diante dunha terceira oportunidade para sacar do goberno ao partido máis corrupto e conservador dos partidos gobernantes de Europa, ademais de iniciar o camiño para que o proceso constituinte no que xa estamos teña resultados a favor da maioría na nova democracia a construír.
A primeira oportunidade perdeuse en xaneiro de 2016 cando nun erro táctico, que con posterioridade converteuse en estratéxico, Podemos volveu a confundir gobernar con facilitar a investidura dun candidato alternativo (neste caso a Rajoy). A  investidura tería sacado a Rajoy da Moncloa, facilitaría a saída de Feijoo uns meses despois e convertería a Podemos, e aos seus aliados, na oposición real.
Os resultados de dito erro xa os coñecemos: perda dun millón de votos e imposibilitar a alternativa a Feijoo.
A segunda oportunidade é de tempo. Coa memoria recente polo electorado de esa equivocación e en pleno proceso de primarias do PSOE, a moción en lugar de parecer de para sacar ao PP do goberno parecería que está feita para incordiar a un dos partidos da oposición.
Nese contexto, En Marea celebrou unha consulta as súas bases sobre dita moción. Parecería extemporáneo, toda vez que a moción mesmo xa esta presentada, pero era necesaria, poís, o que se debatía era o propio dereito de En Marea a decidir de xeito autónomo e democrático.
E así o entenderon as membros inscritas de En Marea participando, pese a todo, nun 37,02% das censadas (en Podemos participaron soamente o 17,99%)
Non se trataba so de cumprir o mandato fundacional de En Marea, de que as decisión estratéxicas (e unha moción de censura así o parece) da organización se tomen polo conxunto da organización.
Tratábase de fortalecer o proxecto nacional, non explicado o mesmo como un  feito froito dun esencialismo de carácter ideolóxico, senón sustentado nun soberanismo cívico de carácter democrático.
Ademais o feito de que o 14,94% das votantes se situaran en contra amosa unha minoría  máis cualificada da que se deu na consulta de Podemos (2,56%), expresión dunha militancia crítica.
En todo caso, a terceira oportunidade, pasa por un entendemento entre as forzas de rutura e as forzas reformistas do réxime onde sen dúbida a clave é o entendemento  entre as bases.
This entry was posted in Editoriais. Bookmark the permalink.
← Infraestruturas, circunvalacións e outras mentiras
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl gl gl es de en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Xoán Hermida - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Activista Altermundista e Ecosocialista. Licenciado en Historia Contemporánea, Máster en Filosofía e Doutor en Ciencias Políticas pola USC.
Foi membro do Consello Confederal da CXTG, secretario de Organización de Esquerda de Galicia e coordinador do Grupo Parlamentar Mixto entre 1997 e 1999. Foi director da ONG AMARANTE desde outubro de 1999 a outubro de 2007.  Co-fundador da Iniciativa Ben Común e de Espazo Ecosocialista. Foi o seu  Coordinador Nacional desde febreiro de 2012 a xuño de 2015.
Actualmente é  director do Foro OBenComún.
Artigos de Xoán Hermida no Foro OBenComún
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A contenda pola nova democracia continúa despois das autonómicas
Apuntes urxentes sobre a primeira crise da nova política
España como problema, Catalunya como solución?
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en en en en en gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Democracia 2.0 - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Posted on 19/05/201605/02/2018 by Admin
Hai una maldición china que di “Oxalá vivas en tempos interesantes”. E iso é o que estamos a vivir dende 2009-2010. Tempos interesantes será, probablemente, o xeito de recordar a época presente nos libros de historia. Tempos de mudanza económica, social e política.
Os seres humáns tendemos a reaccionar cando se nos pon entre a espada e a parede. Dicía o falecido Terry Pratchett (sí, e un escritor de novelas de fantasía e encima humorísticas, ou sexa dúas veces maldito entre a ‘literatura seria’) que “a intelixencia dunha masa de xente é o resultado de coller o coeficiente intelectual do máis tonto e dividilo polo número de integrantes de dita masa”. Ata agora, este principio foi válido na nosa actuación como especie. A intelixencia colectiva precisa dun caldo de cultivo adecuado para desenvolverse e florecer,  e nun mundo que premia a individualidade e que pon a competencia como ben supremo, a suma das intelixencias individuais é difícilmente multiplicadora.
O noso sistema de representación política é un bó exemplo disto. Hai xente moi brillante a nivel individual en tódolos partidos políticos, pero cando actúan como grupo xurde o problema. A repetición das eleccións xerais o vindeiro 26J é un síntoma de idiotez colectiva no seno dos partidos, que puxeron (oh, sorpresa!) os seus intereses particulares (mellor dito, os intereses dos seus líderes e cadros directivos) por enriba do ben común. Enviámoslles unha mensaxe moi clara o 20D: tendes que chegar a un acordo, e a maioría social quere un acordo de esquerdas. A resposta dos partidos, especialmente os autodenominados “partidos de goberno” PP e PSOE foi que votamos mal e temos que voltar ás urnas, a ver si desta vez o facemos mellor. Dado que o equilibrio entre os polos esquerda-dereita non parece que vaia mudar moito, o resultado vai ser o mesmo; con algúns matices e pequenas diferencias, pero o mesmo. Bloqueo institucional, acordo in extremis (Se somos tan inocentes para pensar que o PSOE vai a aceptar unha vicepresidencia nun goberno de Podemos cando non aceptou ao revés, pois vale) para non chegar ao ridículo dunhas terceiras eleccións e unha lexislatura curta agardando mellores ventos para voltar ás maiorias absolutas (ou cuasiabsolutas) que tanto lles gustan. Está na nosa man que iso non suceda, pero a mobilización da xente nestas eleccións vai ser moito máis complexa que nas anteriores.
Seica vai sendo hora de darlle ao botón de reset do noso vetusto sistema representativo. Dende a Ley D’Hondt ata o propio papel dos partidos políticos, pasando polas inexistentes canles de participación e control da cidadanía nas decisións políticas, todo no sistema que (aceptando polbo como animal de compañía) imos chamar ‘democrático’ cheira a naftalina.
Non se trata, pois, de cambiar ás persoas (que tamén), senón de gañar a maioría para poder cambiar o sistema. O dereito a decidir debe ser o principio básico de calquera sistema que queira chamarse democrático, pero o dereito a decidilo todo, non só a organización territorial do Estado. E para que a xente poida decidir, temos que cambiar moitas cousas, tanto no sistema como na nosa mentalidade como cidadanía,
Vivimos inmersos nunha revolución tecnolóxica sen precedentes na historia recente da Humanidade. Internet e a telefonía móbil mudaron as nosas vidas para sempre. Hoxe temos un espacio virtual de socialización, de diálogo e de intercambio de ideas que permite estar conectado con calquera en calquera parte do mundo (do mundo rico que ten acceso á Rede, obviamente). Hoxe podemos comprar, pagar impostos, xestionar a nosa conta bancaria, facer amigos, ter sexo, acceder á cultura e a educación, mesmo cursar unha licenciatura sen saír de casa. Por que non podemos participar na vida política e no goberno do mesmo xeito?
Cando se fai esta pregunta, sempre aparece o socorrido argumento da fenda dixital: hai sectores sociais, especialmente as persoais de máis idade ou de entornos rurais illados que non teñen acceso á Rede ou non saben facelo. É unha escusa moi endeble. A fenda dixital pode solucionarse con educación, formación e con dispositivos de votación asistida en puntos estratéxicos, ao estilo dos caixeiros automáticos.
Outra das escusas é aínda máis manida: a ingobernabilidade. Un sistema sen maiorías é ingobernable, din. Entón, por definición, o goberno non é democrático se require da construcción artificial de maiorías para que o sistema sexa ‘gobernable’.
Un sistema democrático baseado na participación cidadá, onde a soberanía sexa realmente popular e sexa a xente a que teña sempre a derradeira palabra, é un sistema que pon os pelos de punta aos partidos políticos e as estructuras de poder. Non falo de democracia directa pura e dura, pero sí dun sistema moito máis próximo a ela. Un sistema dixital, accesible dende calquera dispositivo e que fomente a discusión e sexa quen de crear o terreo propicio para que a intelixencia colectiva poida desenvolverse.
A terceira escusa, e a que máis esperta os meus instintos pirómanos, é a que di que a xente non participa, que á xente gústalle que lle dean as cousas feitas e que son moi poucos os que se interesan realmente na política. É evidente que a cultura de participación cidadá, cando parte de cero, vai tardar en medrar. Partimos dun elevadísimo nivel de desconfianza cara á clase política en xeral. Que a cidadanía sexa consciente do seu propio poder e o exerza con responsabilidade non é cousa que se poida construir nun día, xa que implica cambios profundos no eido da educación, por exemplo. Se queremos cidadanía responsable, temos que formala, pero para as forzas do conservadurismo de misa dominical e festas de gardar, a formación para á cidadanía é adoctrinamento político.
E a cuarta escusa é a peor de todas: o populismo. Deixar o goberno en máns da xente é caer na anarquía, ou aínda peor, preparar o terreo para o totalitarismo. Quen pensa iso simplemente non merece ter representación política.
A realidade é que os partidos non queren perder cotas de poder. Isto é válido para a dereita e para a esquerda. Predican a máxima do despotismo ilustrado: Todo para o pobo, pero sen o pobo. Dito menos finamente: “deixádenos a nós o goberno, que isto é moi complicado e vós non tendes nin idea”. Ou sexa, non é que nos tomen por parvos, é que realmente pensan que somos parvos. Incluso entre os partidos do eido nacionalista que predican as bondades do autogoberno: máis capacidade de decisión no noso país implica tamén máis poder para os partidos. Cambiamos o centro de decisión, pero non o xeito de tomar decisións . Bo exemplo disto é que estamos a asistir, no sen certa sensación alucinada, como os ‘novos partidos’ resístense a aceptar e ceder poder ás organizacións asamblearias como as Mareas, só porque non as poden controlar (e intentar, inténtanno, e as veces o consiguen).
As forzas da nova política fan uso intensivo da Rede como ferramenta de comunicación, aínda que dun xeito moi vertical: nós comunicamos e vós difundides, pero non somos tan proclives cando se trata da xeración de debates na Rede. Mellor en asembleas presenciais, en entornos limitados, con asistentes limitados e moderadores que poden ‘conducir’ os resultados da asemblea. E se hai un líder excelso que fala, moito mellor. Sí, fan votacións na Rede, pero só cando teñen claro cal vai ser o resultado da consulta, agás ás eleccións primarias que non tiveron máis remedio que adoptar e aínda así intentan manipular e controlar, non sempre con éxito.
O papel dos partidos nunha democracia dixital ten que ser máis de ‘laboratorio’ de ideas que de toma de decisións. Propostas, e non decisións. Pero as propostas están moi pouco valoradas no sistema político. Os programas electorais teñen o mesmo valor que o papel hixiénico. De feito, estaría moi ben que os imprimisen en papel suave, así terían algunha utilidade práctica. O que importa é a organización, a creación de estructuras, cómo e quen vai tomar decisións, pero o programa…psé. Total, somos todos de esquerdas e estamos de acordo no que hai que facer, non é?
Un sistema no que o pobo goberna ten aos políticos como xestores do día a día e administradores da vontade popular, non como axentes de toma de decisións sen contar con ninguén, en nome dunha maioría acadada fai 2, 3 ou mesmo máis de 4 anos, como no momento presente coa interinidade do goberno. Un sistema desta natureza fai prescindibles as figuras carismáticas e os líderes excelsos, ou os transforma en persoas que teñen que revalidar a confianza dos cidadáns de xeito constante. E é unha boa vacuna contra a corrupción (aínda que non efectiva ao 100%, pero moito mellor que o que temos agora).
Non se trata de gobernar con enquisas, nin de someter ata a última coma ou céntimo dos orzamentos á decisión popular. O Estado segue sendo un Estado de Dereito, ten obrigas e compromisos cos funcionarios, co mantemento dos servicios básicos e cos acordos internacionais. Pero as leis e as decisións orzamentarias de calado sí que precisarían de refrendo popular para ser aprobadas, mesmo con maiorías cualificadas no caso das leis orgánicas ou fundamentais. E a orientación política e os principios básicos da acción de goberno, dentro dos límites da legalidade, debe ser decisión colectiva e debe poderse correxir colectivamente.
Todo isto soa utópico, pero non o é. Suiza, sen ir máis lonxe, ten un sistema no que a vontade popular pode sempre impoñerse sobre a do goberno de turno. Un país, por certo, con catro linguas oficiais e unha estructura territorial confederal que é un dos máis estables e ricos do mundo. E non son precisamente bolcheviques nin están a piques da separación ou ‘balcanización’ como alertan as voces rancias do neoliberalismo. De feito, Suiza é un país que visitan moito, e non precisamente para facer turismo nos Alpes.
Unha cousa é clara: Temos a tecnoloxía, temos os medios, e as fórmulas e garantías poden ser acordadas e discutidas, pero a evolución cara á democracia dixital, unha democracia 2.0, é un movemento imparable. A propia cidadanía acabará demandando a súa posta en marcha, do mesmo xeito que a irrupción dos vehículos a motor obligou aos estados a construir carreteras e autopistas. Agora é ao revés; a autopista da comunicación xa está construida, só e cuestión de tempo que a xente reclame o seu uso tamén na política.
This entry was posted in Democracia radical. Bookmark the permalink.
← Unha segunda oportunidade
EDITORIAL 3: DEMOCRATIZAR EN MAREA OU MAREAS EN COMÚN? COOPERACIÓN E PRIMARIAS →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl gl en gl en en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Historia Archives - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
10 de marzo: Mortos que piden vida
Posted on 18/03/201618/03/2016 by Admin
Carlos Barros Artigo publicado orixinalmente en Praza Pública o 8 de marzo de 2012 Na tradición imaxinaria da Santa Compaña dise que hai almiñas do purgatorio que non poden entrar no ceo e andan pola noite en procesión, penando polos pecados seus ou de outros aínda vivos… Desta caste son Amador Rey e Daniel Niebla[…]
Posted in Historia Leave a comment
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Galicia máis aló do PIB - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Galicia máis aló do PIB
Posted on 18/03/2016 by Admin
Artigo publicado orixinalmente no blog “Un claro no bosque” en Praza Pública
O PIB, o Produto Interior Bruto, continúa a ser o principal indicador económico.
A obsesión pola evolución do PIB reflite a  crenza ilusoria na posibilidade do crecemento ilimitado  nun planeta finito e exhausto e a visión do  crecemento continuado da economía (e da poboación) como condición indispensábel para o benestar social. Malia ter sido bastante cuestionado –e non só desde a economía ecolóxica-  como indicador de benestar, o  certo é que o PIB, xunto co emprego, segue a verse como a principal medida do éxito ou do fracaso do desempeño da economía.
Galicia non escapa do culto xeralizado ao PIB. Os indicadores económicos reciben maior atención que os sociais mentres que dos ambientais apenas se fala, especialmente daqueles máis relevantes (pegada ecolóxica, consumo de materiais e de enerxía primaria, emisións de gases de invernadoiro,…). E entre os indicadores económicos, ningún máis importante que o  PIB. Galicia progresa, avanza, crece, mellora, desenvólvese…só se o PIB medra. Se o PIB non medrar, calquera outro logro semella pouco relevante ou provisorio. O valor que atinxiu o PIB é secundario se este deixa de crecer, ou mesmo se aumentando, non converxemos coas comunidades autónomas e países con maiores niveis de PIB per cápita.
Máis PIB, máis benestar?
Por tras da consideración do PIB como o grande termómetro da economía está a identificación entre gasto monetario e benestar. Suponse que unha sociedade é máis feliz canto maior sexa o diñeiro que move a súa economía. Mais na realidade non sempre é así. No conxunto das  economías avanzadas dase o chamado paradoxo da felicidade (ou da satisfacción coa vida). A partir dun limiar de PIB por persoa, superado en rexións como Europa occidental, a satisfacción coa vida depende pouco do incremento do PIB.  Tamén se constata que países como Suecia ou Nova Celandia disfrutan de niveis máis altos de satisfacción que os EEUU, a pesar de o seu PIB per cápita ser inferior. Ou que países pobres con similar PIB por habitante poden experimentar niveis de satisfacción moi dispares.
O economista Tim Jackson, profesor de Desenvolvemento Sustentábel na Universidade de Surrey, afirma no seu libro “Prosperidade sen crecemento” que “non hai argumentos para abandonar o crecemento por completo. Mais hai argumentos moi fortes para que os países desenvolvidos dean espazo para crecer aos países máis pobres. É neses países máis pobres que o crecemento marca de feito a diferenza”.
Se queremos analisar a situación de Galicia desde unha perspectiva ecosocial, para sabermos cal é o noso nivel de benestar e en qué medida somos unha sociedade (in)sustentábel e resiliente fronte á crise ecolóxica,  cómpre  termos en conta  un conxunto diverso de variábeis. De lle darmos destaque a un indicador, este non debería ser o PIB, que despreza o valor do traballo de coidados e o voluntario, ignora a destrución ambiental, non reflite a distribución da riqueza ou contabiliza gastos defensivos (accidentes, militares,…) ou posicionais que non contribúen ao benestar (e desde hai pouco tamén a prostitución!).
O informe Sostenibilidad en España 2014, elaborado polo Observatorio da Sostibilidade (OS) –un observatorio cidadá creado para cubrir o vacío deixado polo observatorio oficial suprimido polo actual Goberno-, considera diversos “indicadores sintéticos ou de progreso da sociedade” alternativos ou complementarios do PIB, estimando o seu valor por comunidades autónomas para dous deles, o que nos permite situar o noso país no contexto español e mundial.
En Galicia vívese tan ben como en Cataluña pero peor que en Estremadura
O Better Life Index, proposto pola OCDE, “inclúe a noción de benestar alén do PIB e incorpora outras dimensións como a calidade do medio, a saúde, a forza das comunidades e a capacidade de resposta das nosas institucións”. Usando datos que corresponden maioritariamente ao ano 2010, o OS calcula un valor numérico para o conxunto das 11 dimensións consideradas neste indicador, cousa que non fai a OCDE. A maior valor, maior benestar. O cálculo do OS revela unha vez máis que non sempre existe unha relación directa entre o PIB por habitante e o benestar. Así, en Galicia, segundo este índice, a vida é tan boa como en Cataluña, a pesar de o noso PIB per cápita ser bastante inferior. É Estremadura, malia ter o PIB por habitante máis baixo do Estado español, está entre as comunidades nas que se vive mellor. Galicia, cun PIB maior que o estremeño, ocupa unha posición intermedia no conxunto das comunidades autónomas españolas. No caso do País Basco e Navarra si coinciden elevados niveis de PIB per cápita e de “boa vida”.
Ademais do cálculo do Better Life Index realizado polo OS para as comunidades españolas, resulta interesante tamén ollarmos a puntuación, de 0 a 10, acadada por Galicia en nove dimensións do benestar, información dispoñíbel en OECD Regional Well-Being.  O noso país recibe un 10  en seguridade  e roza o 9 en  saúde, de tal xeito que, nestes aspectos, situámonos entre as rexións máis avanzadas do mundo desenvolvido. Pola contra, en emprego estamos á cola, obtendo tan só 1,7 puntos.  Considerando todos os aspectos, o benestar do que desfrutamos en Galicia é semellante ao das rexións de Sardeña, Lisboa ou Hokkaido (Xapón).
A nosa felicidade saelle moi cara ao planeta, se ben menos que a dos madrileñ@s
O anterior indicador da OCDE incorpora a dimensión ambiental, mais só no que atinxe á calidade ambiental (auga e aire) a escala local. Non integra o impacto sobre o planeta do  consumo de recursos naturais e das emisións causantes do cambio climático. Algo que si fai o Happy Planet Index (HPI). Ideado polo think tank británico new economics foundation, este indicador integra a esperanza de vida ao nacer, a autopercepción da felicidade e a pegada ecolóxica. Vén ser unha medida da eficiencia coa que usamos o planeta para facermos que as nosas vidas sexan máis longas e satisfactorias. Aproxímanos ao custo ecolóxico a escala global do noso benestar.
A partir da metodoloxía proposta polo HPI 2.0 e o nef, validada polo economista Herman Daly, un dos grandes referentes da economía ecolóxica, o OS calculou este indicador por comunidades autónomas. A maior valor do HPI, mellor é a relación entre benestar e consumo de natureza. Galicia sitúase no posto sete no ránking das comunidades autónomas españolas, que encabezan Canarias e Estremadura e pechan Andalucía (sobre todo pola súa esperanza de vida relativamente baixa) e  Madrid (pola súa elevada pegada ecolóxica).
Se ampliamos o horizonte e observamos os resultados do HPI a nivel mundial salta á vista que estamos moi lonxe de vivirmos nun planeta feliz. Ningún país logrou unha  calidade de vida alta  –entendida como elevada esperanza de vida e como sentemento persoal de grande satisfacción coa propia vida- dentro dos límites ambientais. Os que máis se aproximan a este obxectivo, segundo o HPI, son Costa Rica, Vietnam e Colombia.  E os que máis se afastan son  moitos estados africanos e…os pequenos estados do golfo Pérsico –é claro que por motivos ben diferentes-. América Latina é a rexión do mundo con mellores puntuacións.
En Galicia e no conxunto de España, a  esperanza de vida é das máis altas do mundo, e estamos moderadamente satisfeitos coa vida que levamos. Porén, consumimos moita máis natureza e xeramos moita máis contaminación da que podemos. O noso benestar é ecoloxicamente insustentábel, baséase no espolio da natureza, doutros pobos e das xeracións futuras.
Alta participación de Galicia no consumo español de enerxía primaria
Ademais dos anteriores, o informe Sostenibilidad en España 2014 recolle outros datos de interese sobre a nosa terra. Entre os ambientais e dos sectores produtivos, un dos que paga a pena destacarmos -dada a acusada tendencia a tomar a parte polo todo e a identificar enerxía final (poñendo ademais o foco na electricidade) con enerxía primaria (materias primas enerxéticas sen transformar)-, é a elevada participación relativa de Galicia no consumo español de enerxía primaria, do 8,9% (2011), moi superior á que cabería agardar tendo en conta a nosa poboación ou o noso PIB.  Unha realidade que ten bastante a ver co consumo de grandes cantidades de carbón de importación para xerar electricidade nas pouco eficientes e moi contaminantes centrais térmicas das Pontes e de Meirama.
Onde si nos situamos á cola, como xa comeza a ser ben coñecido, é na porcentaxe de superficie incluída na Rede Natura 2000, que protexe –é un dicir- tan só un 12% do territorio do país. O informe sostén que “a política de declaración de espazos protexidos ten sido moi ambiciosa en España tanto a escala nacional como autonómica”. Galicia é a excepción, engadimos nós.
En materia de calidade do aire, o OS faise eco da avaliación anual efectuada por Ecoloxistas en Acción a partir dos datos oficiais, a cal deita por terra o mito da pureza do aire en Galicia, xa que o 90% da poboación galega respira aire contaminado por un ou máis contaminantes por riba do que a Organización Mundial da Saúde (OMS) considera aceptábel.
This entry was posted in Sustentabilidade ambiental and tagged ecoloxismo, Galicia, PIB. Bookmark the permalink.
← 10 de marzo: Mortos que piden vida
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1) →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl en en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Economía e territorio Archives - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Infraestruturas, circunvalacións e outras mentiras
Posted on 17/05/201705/02/2018 by Admin
Cruz Villaverde O colectivo veciñal Salvemos a Fracha ten denunciado máis de unha vez a falta de información con respecto ao proxecto da A57. Despois de 2 anos solicitando ser escoitados polos  responsables políticos que promocionan esta obra, seguen sen ser recibidos e sen que ningún estamento da administración conteste ás súas alegacións ou lles proporcione aclaración[…]
Posted in Economía e territorio, Sustentabilidade ambiental Tagged decrecemento, ecoloxismo, OBenComún, xustiza económica Leave a comment
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Posted on 18/03/201605/02/2018 by Admin
Iván Rodríguez Lombardero Quen me ía dicir a min, cando decidín estudar xeoloxía, que o final do noso sistema económico ía chegar por razóns xeolóxicas. Non por unha crise ambiental, non por unha revolución social, non por un colapso financeiro senón por razóns xeolóxicas. Pois niso estamos! Moitos non escoitaron aínda falar do teito do[…]
Posted in Economía e territorio, Sustentabilidade ambiental Tagged decrecemento, peak oil Leave a comment
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl pt en en gl es gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Posted on 20/06/201705/02/2018 by Admin
O foro de pensamento renovador OBenComún lanza o seu 4º titulo do seu selo editorial. “[Re]Pensar a Democracia” volve a ser unha obra coral, ao igual que o anterior titulo “Ecoloxismo Político: Olladas desde Galicia”, adicado as cuestións relacionadas coa reinterpretación da democracia en clave de radicalidade participativa e rexeneración ética.
[Re]Pensar a democracia. Transitamos cara a unha nova democracia ou, se se quere, unha nova conceptualización da democracia. Facémolo desde o ámbito local, no que o 15M sinalou claramente que camiñabamos sobre un modelo político esgotado hai tempo. E tamén no global, xa que o contrato social   da modernidade, como ben observou o profesor Sousa Santos, xa hai tempo que vén deixando fóra a un importante continxente social cada día máis amplo.
Falar de democracia consiste en remitirnos ao tempo que nos tocou vivir, un tempo de incertezas, de máis interrogantes que de respostas, pero, quizais por iso mesmo, unha época necesariamente máis democrática na proposición das mesmas. Falar da crise da democracia remite á crise paradigmática, á necesidade de construír o novo contrato social da posmodernidade.
Este libro, pensado para achegar reflexións sobre a democracia, a radicalidade e os seus límites, xestouse cara a finais de 2015. Nese momento viviamos o entusiasmo que producía a comprobación práctica de que o movemento cidadanista impulsaba plataformas de cambio real nun momento político que situaba o factor democrático no centro da súa construción paradigmática, dándolle máis preponderancia ao eixo arriba/abaixo, centrando a axenda política na rexeneración dun modelo atrapado na lama da corrupción e valorando a radicalidade democrática diante doutros aspectos agora máis secundarios.
Viñemos ata aquí, a este tempo, a través dun chamamento soberano para construír un novo país e unha nova democracia, non un novo espazo corporativo. Chegamos aquí, a este tempo, nun chamamento cidadá para construír un espazo común que superase as dinámicas de partido. Viñemos aquí, a este tempo, a través dun chamamento fraternal para construír un movemento de cambio no que non sobraba ninguén, e no que mesmo faltaba aínda moita xente. Chegamos aquí convocadospolo 15M, e a mensaxe era clara: o modelo está esgotado (queremos unha nova democracia que si nos represente) e os interfaces da antiga política non nos interpelan. Formulen novas epistemoloxías, categorías, metodoloxías…
Quizais a cuestión democrática pasa por repensar todo, pola necesidade de recuperar o mellor da filosofía da praxe e darlle ao activismo osíxeno teórico. Con total seguridade, tal como afirma Fernández Naveiro, os primeiros liberais non foron precisamente demócratas entusiastas e foi a esquerda en xeral, e o marxismo nun primeiro momento, quen obrigou a incorporar estándares máis esixentes ás democracias. Pero tamén coa mesma seguridade, os herdeiros da esquerda política arrombaron con posterioridade os ideais democráticos e deixaron de crer na necesidade de coidar os seus mecanismos básicos, sen os cales non é posible avanzar en democracias máis avanzadas.
Quizais a excesiva proliferación de adxectivos amosa unha desconfianza polo substantivo, reticencia que necesariamente cómpre superar.
Martes 27 de xuño ás 19,00 horas. Libraría Couceiro
Lugo. Xoves 29 de xuño ás 19,00 horas. Libraría Trama
Cangas. Venres 30 de xuño ás 18,00 horas. Libraría Wells
A Coruña. Xoves 6 de xullo ás 20,00 horas. Libraría Formatos
Ferrol. Venres 7 de xullo ás 19,00 horas. (pendente lugar)
Pontevedra. Xoves 20 de xullo ás 20,30 horas. Libraría Cronopios
Ribadeo. Venres 28 de xullo ás 20,30 horas. Casa das Letras
A Estrada. Mércores 21 de decembro.
Vilanova de Arousa. Mércores 28 de decembro
Ourense (pendente de data e lugar)
Vigo (pendente de data e lugar)
This entry was posted in Debates, Democracia radical. Bookmark the permalink.
← EDITORIAL 4: DE PARTICIPACIÓNS, SOBERANISMO CÍVICO E CAMBIO DE ‘RÉXIME’
España como problema, Catalunya como solución? →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl es gl en en en gl pt en en gl pt pt pt gl es es gl gl gl gl es gl gl es es es en es pt es gl es pt gl en gl gl gl gl es es es es es gl es es gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
[1] V erbas de Vieiros; Xoán Hermida, Xaime Leiro (Prólogo); OBenComún / Anduriña; Pontevedra 2009; ISBN: 978-84-616-2532-1; DL: PO653-2009
[2] [ Re]construír a esquerda nacional. Da Rolda de Rebeldía a AGE; Xoán Hermida, Manuel M. Barreiro (Prólogo); OBenBomún / Torculo; Santiago de Compostela 2013; ISBN: 978-84-616-4481-0; DL: 238-2013
Podes descargar aqui Libro Reconstruir Interior
[3] Ec oloxía Política: Olladas desde Galicia;AA; Xan Duro e Xoán Hermida (Coordinadores); OBenComún / Saca Untos; Santiago de Compostela 2015; ISBN: 978-84-606-5931-0; DL: C237-2015
Pode descargar aqui EcoloxiaPolitica. Olladas desde Galicia
Galiza: calamidade e oportunidade.- Ramón Fernández, Carolina Jack, Jose Manuel Sánchez e Xiao Varela
A necesidade dun novo modelo enerxético para Galiza.- Xoán R. Doldán García
Galicia perante o cambio climático.- Xosé Veiras
Transporte e mobilidade: sen relocalización non hai solución.- Xan Duro
Facer política desde a bolsa do lixo. Cando ti cambias, todo cambia.- María Durán Beloso
Bases para unha actividade pesqueira sustentable.- Antonio García Allut
Montes, fragas, lumes… outra política forestal é posible.- Xosé Santos Otero
A Administración pública como un consumidor responsable.- Fernanda Couñago Otero
Dez reflexións sobre a educación ambiental en Galicia: ollando máis alá da crise .- Pablo Ángel Meira Cartea
Cultura, cultura de paz, sostible e xusta.- Manuel Dios Diz
Acción Social e loita contra a pobreza en Galicia.- Pepa Vázquez Martínez
Trinta anos de solidariedade galega. Ollando o pasado e o futuro.- Emilio Manuel Martínez Rivas
Economía, medio ambiente e recursos naturais.- María Xosé Vázquez Rodríguez
[4] [Re] pensar a democracia; OBenComún / Torculo Artes Gráficas; Santiago de Compostela 2017; ISBN: 978-84-697-4104-7; DL: C1015-2017
Filosofía da democracia.- Juan Carlos Fernández Naveiro
Proceso constituínte e nova democracia.- Xoán Hermida González
Rescatar a democracia desde os concellos do cambio.- Laia Ortiz Castellví e Sergio de Maya García
Todo o trabalho é produtivo: economias de abundância e da sobriedade.- Teresa Cunha
Os movementos veciñais e o dereito á cidade nunha democracia participativa.- Luís Villares Naveira
Si estas interesado en recibir un exemplar dalgún dos titulos publicados escribenos a obencomun@obencomun.gal
A Casa das Letras. Ribadeo
Espazo Consumo Responsable (Amarante|BoaVida). Pontevedra
Itaca. Xinzo de Limia
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Primarias abertas na Marea - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Primarias abertas na Marea
Posted on 06/07/201605/02/2018 by Admin
Vivimos tempos de sufrimento e de ilusión.
Tempos nos que unha parte importante da nosa poboación non ten posibilidades de chegar a fin de mes e esta a padecer as consecuencias das políticas de recortes e de austericidio, mentres que outro sector que pensou que o seu modelo ‘feliz’ de vida e consumo era irreversible observa como o seu soño queda enterrado baixo os cascallos do estoupido de diferentes burbullas especulativas.
Galicia, o noso país, estámolo perdendo, escapa das mans, sen que os nosos gobernantes atendan a chamada dun ecosistema que se esboroa, dunha mocidade que ten que saír do país para traballar en condicións de dignidade mínima ou duns sectores produtivos estratéxicos que van esmorecendo.
Pero xunto con esa dura realidade, asistimos tamén, a un momento no que conflúen enerxías positivas, se concitan ilusións renovadas, e se xuntan vontades para ter un país mellor.
0 15M [de 2011] propúxonos un empoderamento masivo, unha repolitización da vida. Nunca poderemos agradecerlle ao 15M todo o feito por nós, cambiou a idea colectiva que tiñamos de nós mesmos e fíxonos mellores a todas e a todos: a moitos incorporándoos ao movemento de cambio pola xustiza global, a outros recordándonos os motivos polos que nos tiñamos incorporado hai anos, e a uns cuantos lembrándolles que a indiferenza non nos fai neutrais senón que nos converte nuns cínicos.
Despois veu o 24M [de 2015] e con el a confirmación de que é posible gañar, de que non todo esta escrito, de que os poderosos non son tan poderosos como pensabamos, e de que os “cenizos” tamén se poden equivocar.
Ese dobre espírito de dignidade humana das persoas que sofren e continúan a sobrevivir e da decencia moral dos que non se resignan a ser marionetas dunha obra escrita por outros, é o que nos xuntou nas prazas, nos guiou nas mareas e nos convoca para os novos pasos colectivos e individuais.
A anterior transición comezou simbolicamente coas primeiras protestas nos inicios do sesenta e pechouse coa vitoria socialista no 82. Dúas décadas. O actual proceso de cambio iniciouse coas primeiras protestas contra a guerra e tivo o punto de partida simbólico no 15M, escasamente unha década. Os procesos de cambio estrutural formatéanse como complexos e de longo alcance, nunha lóxica dialéctica de avances e retrocesos.
Non obstante, construír algo diferente con pensamentos do pasado ten os seus riscos. Non todas as sumas suman se non se acerta na fórmula; aumentan as posibilidades de perder a centralidade do taboleiro político; e existe unha tendencia, case imperceptible, de perder o relato fresco do cambio democrático por volver ao tradicional e limitado do eixe esquerda-dereita, que só favorece en última instancia ao PP.
Deberiamos ter claro que a unidade popular é de persoas (cidadá) e non de suma de partes (estamental); que é o relato democrático (do 15M), e non o ideoloxico -sexa esquerdismo ou nacionalismo- é o único que pode activar unha maioria social e electoral de cambio; e que unha mellor  democracia e unha maior transparencia son os piares sobre os que asentar as novas dinámicas (radicalidade democrática).
Deberiamos entender qe os pobos non son de esquerda nin de dereitas, nacionalistas ou centralistas. Os pobos son homes e mulleres con necesidades reais e aspiracións para acadar unha vida mellor e unha existencia feliz. A intervención política debe facerse, nese senso, desde o campo da proposta cultural e non desde o reduto da ideoloxía.
En decembro parecía que eran as mareas o elemento central de En Marea, a pesar de que non era así. Nesta segunda volta apareceron con forza os partidos e as súas dinámicas. Agora hai que seguir construíndo a unidade popular desde a xente e desde as mareas e deconstruíndo ese AGE 2.0 que o tripartito foi impoñéndonos non últimos meses.
Aínda estamos a tempo de conquistar o goberno de Galicia para a xente.
O primeiro que hai que facer é, tal como sinalaron os alcaldes de A Coruña, Compostela e Ferrol, que o espazo cidadanista de Mareas en Común e o espazo partidario de En Marea teñen que encontrarse nunha plataforma electoral única para as eleccións autonómicas. Encontro que obviamente precisará de axustes e cesións.
O segundo é asumir o traballo realizado durante seis meses por medio milleiro de activistas das Mareas nos encontros que Mareas en Común foi realizando por todo o país, nomeadamente a proposta de primarias abertas e participativa sustentadas no principio de igualdade concurrencial entre todas as persoas.
As primarias abertas á cidadanía non son só unha ferramenta máis da nova política. Son a liña divisoria entre a esquerda corporativa a esquerda libre. Son o núcleo central da nova democracia.
As primarias son, ademais, a conexión que permitirá á esquerda construír unha hexemonía social, que logo leve a unha hexemonía electoral, ao facilitar a relación respectuosa cos movementos sociais, como expresión da sociedade autoorganizada. As primarias son tamén o instrumento para abrir a porta ás novas axendas (fronte as axendas marcadas polo sistema, e seguidas pola esquerda corporativa).
Non deberiamos esquecer que a política se compón dunha serie de tácticas encamiñadas a facer máis feliz a vida da xente, ao servizo dunha estratexia orientada a situar por riba de todo a beleza.
This entry was posted in Democracia radical and tagged En Marea, mareas, primarias abertas. Bookmark the permalink.
← EDITORIAL 3: DEMOCRATIZAR EN MAREA OU MAREAS EN COMÚN? COOPERACIÓN E PRIMARIAS
A enerxía en Galicia: tres mitos →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl es fr en pt gl gl en gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Alterglobalización Archives - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Posted on 16/04/201605/02/2018 by Admin
Teresa Cunha Uma versão deste artigo foi publicada no jornal Pambazuka em co-autoria com Boaventura Monjane A pergunta que nos fazemos para começar esta reflexão é a seguinte: Moçambique é um país rico ou é um país miserável? Sem dúvida que, hoje em dia, a maioria das mulheres e dos homens que  vivem em Moçambique[…]
Posted in Alterglobalización, Socioloxía Tagged colonialismo, miséria, Moçambique Leave a comment
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
Posted on 10/04/201605/02/2018 by Admin
Víctor Barro A xustiza económica traduciuse fai poucas semanas nunha ola de solidaridade co pobo hondureño que ven de producirse tralo asasinato de Berta Cáceres e a retención ilegal de Gustavo Castro. Ambos militantes ambientais e sociais hondureña e mexicano respectivamente que cometeran a osadía de enfrentar o poder corporativo no seu país.   Hoxe[…]
Posted in Alterglobalización Tagged xustiza económica Leave a comment
O espellismo da solidariedade europea
Posted on 08/04/201605/02/2018 by Admin
Teresa Bustamante A imaxe do pequeno Aylan morto nunha praia da illa grega de Kos removeu as conciencias de millóns de cidadáns europeos, que pasaron do temor a unha “invasión” de refuxiados procedentes de Siria, á indignación e á solidariedade cara a aqueles que fuxían do horror na procura dun futuro mellor. Incluso os gobernos[…]
Posted in Alterglobalización Tagged refuxiados, solidariedade europea Leave a comment
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl gl en es es en es es pt es es es pt es gl es pt pt sv en es es lv gl gl gl en pt gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Lista de colaboradores no Foro OBenComún
Juan Carlos Fernández Naveiro
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress