langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es es gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
“Se puidera escribir sobre iso que fai Janet Novás”, por Sabela Mendoza - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
“Se puidera escribir sobre iso que fai Janet Novás”, por Sabela Mendoza
Opinión Abril 26, 2018Abril 26, 2018 erregueté
Non podo escribir sobre iso do que Janet Novás non pode falar. Hai que facelo, como fixo ela no escenario. Ou velo, como fixen eu entre o público. Non é, porén, un segredo. Tampouco unha danza incomprensible ou unha dramaturxia intelixible. É antes ben un exercicio de andar e bailar á procura de verdades e realidades do corpo, accións que se desvelan e se perden ao tempo que acontecen, para todos os presentes. Houbo e haberá oportunidades para achegarse a este espectáculo estreado no 2016, do que é tan difícil falar e ao que cabe desexarlle e augurarlle un longo e ancho percorrido. E probablemente recoñecerlle unha estrea sempre absoluta, polo que a proposta ten de acción real e presente, de maxia do instante, de corpo experimentando nas suas orixes e nos seus limites, de exercicio de honestidade sobre o que supón estar aquí e agora, afectando e deixándose afectar. Janet Novás explora a danza como estado no que isto pode darse. E, de feito, acontece.
Como apunta a coreógrafa, é precisamente a incapacidade de describir esta peza o que lle impulsa e motiva a facela. Entón, quen somos nós para frear ese pulo? Janet conta na sinopse: “en este traballo non formulo ningunha pregunta, discurso ou reflexión. Descoñezo que argumento lle sería máis favorábel a esta obra ou básicamente de que trata, esa incapacidade para describila impúlsame e motívame”.
Permitídeme, por iso, que non tente tecer fíos estructurais ou conexións lóxicas por entre as miñas primeiras impresións como espectadora. Algo así sae pola escritura daquilo que vin:
A procura nerviosa e sen rumbo fixo é, de certo, a menos dubitativa.
Está feita de ecos, aromas, espectros de luces e sombras.
É, ela mesma, pegada.
Transita pola natureza primitiva, a ciencia ficción, o folclore, o rock.
Para cando o teletransporte.
Sons de abismo, planicie e cavidade. Dentro e fóra.
Acantilado, túnel, espiral, buraco negro, ceo de estrelas.
Non sendo posible falar diso que fai Janet sen que se escorra, é dicir, non sendo posible describilo con palabras, podemos se cadra falar das pulsións que moven unha proposta como esta. Janet sinala o seguinte: “nos meus procesos creativos hai dúas grandes liñas ou principios recurrentes importantes nas decisións que tomo e que perfilan os meus traballos: unha de carácter intuitivo e somático e outra que reflexiona e que se fai preguntas sobre a primeita. O resultado estético das miñas pezas é unha transcripción do diálogo entre estas dúas formas de pensamento. Neste traballo tentei privilixiar todos aqueles materiais que eran fruto de pulsións, afastándome así de toda a problemática que me plantexaba o discursivo”. É claro o que a creadora se propuxo. E conségueo. A peza supón, de feito, unha negación do discurso, xa anunciada no seu título. Un título que se afasta da proposición-declaración de intencións ou desexos, colocándose nun exercicio de limpeza a favor da entrega, que tamén atopamos na execución da peza, no modo tan cru de facer danza, intuitiva e sabia. Un día antes da función no Teatro Rosalía, durante a proxección e coloquio que organizou o Proxecto de Programación Expandida do TRC na Libraría Berbiriana da Coruña, Janet conversou sobre estes lugares e momentos xerminais da súa peza cos asistentes ao encontro. Contou como, seguindo esa vontade de afastarse do discurso e atender ás pulsións, foi construindo un espazo de liberdade e de probas para a creación, sen outro obxectivo que o de experimentar. Comezou xogando con micrófonos de man, batendo e rozando con eles en distintas partes do corpo, nas superficies do espazo, lanzando no aire, mudando intensidades, usando tamén a voz. Escoitando os sons amplificados polos micros e xerando outros novos sons a partir das sensacións provocadas. Atendendo ás vibracións que resoan no corpo para utilizalas como motores de outros. Durante o proceso de creación, Janet estirou amplamente este exercicio (case un mantra), sen outra utilidade que a de ver ata onde podía chegar de cada vez, é dicir, fuxindo dunha utilidade práctica ou unha visión finalista. Logo incorporaría aos colaboradores no son e nas luces, que traerían máis elementos de diálogo espontáneo a un corpo xa moi desperto. O que parece claro é que, detrás dun proceso como este, hai un encontro de fronte con un mesmo, case violento, ou polo menos aparentemente violento, no sentido de que remove o máis íntimo, amosándoo ao exterior dun xeito amplificado e permitindo que outros dialoguen con eses materiais internos.
Todo este proceso afinou unha proposta de “corpo danzante” que no escenario se mostra chea de sutilezas e que transita por múltiples estados, delicados e brutos, terrenais e imaxinarios. Un diálogo espontáneo e ao vivo entre movemento, luz e son, que revela a potencia da escoita desas pulsións. Nun escenario austero, con tan só algúns elementos sinxelos cos que se relaciona a bailarina (unha escaleira, uns ventidadores), o corpo en movemento, acompañado do son e a luz, consegue aproveitarse da versatilidade do espazo baleiro e convida así ao público a entrar nunha outra dimensión particular, unha realidade continxente, na que a improvisación consciente xoga un papel moi importante. Logra así acadar un efecto de bucle que arrastra ao espectador. Non sabemos se os sons amplifican os movementos, ou os movementos amplifican os sons. Hai momentos de silencio e de quietude, outros de volume e aceleración. Hai diferentes atmósferas, tons, músicas e incluso escenas. Janet reproduce berridos, susurros, golpes, palabras e frases que mudan de sentido por repetición ou por desorde… Pero a peza transcorre como un continuo, de xeito que ao rematar teño a sensación de ter presenciado un plano secuencia por varias temporalidades da mesma persoa.
A peza ten, de feito, uns tons autobiográficos, ao tempo que enfatiza o presente das accións e que achega imaxes futuristas. Janet preséntase durante unha hora coma un ser camaleónico que habita o círculo do eu, na espiral do espazo-tempo. Sorprende como pode desprender unha sorte de esencia inmutáble –orixinal e única–, a través precisamente da súa capacidade de mutación constante. Os movementos de Janet amosan fortaleza e fraxilidade, sensualidade e deformidade. A súa danza, ou “iso que fai” Janet, é inaprensível, fugaz, volátil. Por iso rotunda, presente, duradeira no tipo de memoria que só os corpos poden rexistrar, unha memoria non limitada ao instante recortado senón a esas sensacións múltiples, que percorren liñas transtemporais, non restrinxidas a un espazo particular. Malia ter estado aí. A súa danza rompe cos cánones estéticos e as tendencias. Non hai propiamente formas, sentidos, frases ou composicións. E cando xorden, xoga a baleiralas de significados. A liberalas. Como a si mesma. Como cando pronuncia palabras cambiando a orde das súas sílabas. Ou cando camiña sen rumbo, ou bota a correr e despois outra vez a danzar, movementos con cambios de foco constantes, pero sempre manténdose en si mesma. Neste traballo, parece loitar por perder a estabilidade. Axítase e déixase axitar polo espazo para atopar novas formas.
Non sei se a peza se resiste á palabra ou máis ben tenta liberala das súas lóxicas, de propoñer a linguaxe máis alá da gramática, non suxeita a xerarquías. Neste sentido pode lembrar ás propostas artísticas dos anos 60 e 70, á arte conceptual e á arte de acción, que insistían na creación de espazos de instalación onde podían darse libres asociacións entre palabras, sons, sílabas, obxectos… Janet coloca todos os sentidos á disposición da intuición. O fío conductor que une todos eses corpos polos que pasa é a mutación, a transformación do ser e a capacidade deste de transformar a súa contorna. Unha se pregunta cómo é posíbel sentir unha relación empática, un certo recoñecemento cunha personaxe como esta. Detácome logo disto e penso: “que ser tan humano”. De tan humano estremece. A súa presenza é un atractor no escenario porque se mostra irreductible, deixou todo atrás de si para estar ela mesma, no momento.
Contemporánea? Innovadora? Experimental? A proposta podería levar estas etiquetas. Non obstante, cabería precisalas. Non creo que sexa este un traballo dos que procuran ansiosos acuñar “pola primeira vez…”. Senón unha innovación das de verdade, das de “she did it again”. O que? Iso. Iso que é único cada vez que volta, a nova experiencia do vello experimento. A estrea sempre absoluta. Por veces as propostas que son chamadas contemporáneas desfásanse case ao tempo de seren pronunciadas ou clasificadas como tal. Atopan uns instantes de conexión –ou mellor dito identificación, acoplamento– cas tendencias do contexto no que son recibidas, sentimos o “clique” de estar a ver algo contemporáneo, despois pasan eses instantes de solapamento e o contemporáneo queda atrás, sexa polo desgaste da repetición, polo esquecimento do que era feble, ou polo efecto arrasador da carreira cara adiante polo contemporáneo. No sentido contemporáneo do termo contemporáneo, que non é capaz de sair da tautoloxía. A proposta de Janet Novás non é unha procura sen máis polo contemporáneo, malia rezumar contemporaneidade. Se cadra por iso non “fala” propiamente, no sentido da linguaxe. Emite e recibe sons. Propón unha viaxe telúrica e espacial. A famosa realidade en fluxo.
Este artigo foi publicado orixinalmente no número 92 da erregueté.
Si pudiera hablar de esto no haría esto estará o venres 27 no Teatro Principal de Compostela e o sábado 28 no Festival Primavera enDanza de Carballo.
Pódese ver un trailer do espectáculo aquí.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Ver todos os artigos por erregueté →
Xa se coñece o programa do XIX Festival de Títeres de Redondela
Lugo remata esta fin de semana a VII Edición da Semana da Danza
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home “Se puidera escribir sobre iso que fai Janet Novás”, por Sabela Mendoza
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


document_lang: gl

langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl es es es pt es es es es pt gl fr gl pt gl es gl gl fr es es pt es gl es pt gl es gl es es es fr gl hu pt gl es gl pt es gl es pt pt gl es pt es pt es ast gl es gl es es es fr es gl gl es pt es es ms fr es es pt pt gl es es pt pt pt es pt es pt es es pt gl fr pt fr pt es gl en gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
“2132” (Exercicios para debuxantes intrépidos) Roberto Vidal Bolaño [RGT nº 8]
Mulieribus Dorotea Bárcena [RGT nº 10]
Revelación e rebelión do teatro: misterio polemístico (sobre Gordon Craig) nunha xornada traducción, Yolanda Álvarez e Manuel Docampo [RGT nº 11]
Tratado mínimo da arte da escena, Rafael Dieste; traducción, Trinidad González [RGT nº 11]
A gaiola Jenaro Mariñas del Valle [RGT nº 12]
Desourentación Fernando Osorio do Campo [RGT nº 13]
Ourense empalme Vicente Montoto [RGT nº 14]
Camiña xogando Alfonso Armada; traducción, María Lourdes Vega Alonso [RGT nº 15]
Mariana José Ramón Fernández [RGT nº 16]
Lexión Juan Mayorga ; traducción, Xosé Manuel Pazos [RGT nº16]
Santiago, Santiago Manuel Forcadela [RGT nº 17]
María Soliña Xosé Manuel Pazos [RGT nº 18]
Pequeno Organon Bertolt Brecht ; traducción, María Vázquez [RGT nº 19]
As vodas mortas Asja Srnec ; versión ao galego, Pedro P. Riobó [RGT nº20]
Holliday Aut., postal de amor Itziar Pascual ; traducción, Xosé Manuel Pazos [RGT nº 21]
Foreber Raul Dans [RGT nº 22]
Belérian Salvador del Río, Pedro P. Riobó, Marcos Vieitez [RGT nº 23]
Memoria Yolanda Pallín ; traducción, Xosé Manuel Pazos [RGT nº 24]
Luscofusco: drama monofásico Euloxio R. Ruibal, [RGT nº 25]
A balada do cárcere de Circe Elena Cánovas , Rubén Cobos, Juan Carlos Talavera ; trad. Xosé M. Pazos [RGT nº 26]
Venus podre, Título, Animal vacío, Home e muller preñada, O gran soño e Arañeira Xesús Pisón [RGT nº 27]
Guernica Jerónimo López Mozo ; traducción D. Cortezón [RGT nº 28]
Os dóces anos da guerra Luísa Villalta [RGT nº 29]
A sombra da memoria Xosé Vázquez Pintor [RGT nº 30]
As voces de Penélope Itziar Pascual ; traducción, Xosé Manuel Pazos [RGT nº31]
Silencios de guerra Patricia Piñeiro [RGT nº 32]
¡Sssh! Iván Caloto [RGT nº 32]
Memoria de mortos e ausentes Roberto Vidal Bolaño ; edición de Pedro P. Riobó [RGT nº 33-34]
Entradas e saídas; A famila todosaconchegados Jacques Prévert ; traducción, Henrique Harguindey [RGT nº 35]
Campo sur Lino Braxe [RGT nº 36]
Os vivos e os mortos Ignacio García May ; traducción Xosé M. Pazos Varela [RGT nº 37]
Cibernautas Constantino Rábade [RGT nº 38]
Azotea Vanesa Sotelo [RGT nº 39]
Unha chea de anos e un día Benxamín Rocha Coladas [RGT nº 40]
Terra polo medio Ernesto Caballero [RGT nº 41]
Os facedores de bonecas Belén Roca [RGT nº 42]
Zoo nocturno Michel Azama [RGT nº 43]
A illa amarilla Paloma Pedrero ; traducción e dramaturxia, Ángeles Cuña Bóveda [RGT nº 44]
Tres exercicios para café-teatro Xosé Manuel Pazos [RGT nº 45]
Rexurdimento Alfonso Becerra de Becerreá [RGT nº 46]
Sen vergonzas Felipe Loza e Garbiñe Losada [RGTnº 47]
Nunca durmo Rubén Ruibal [RGT nº 48]
“Quo non vadis” La Pera Llimonera ; tradución ó galego, Héctor M. Pose [RGT nº 49]
Origami Carlos Be [RGT nº 50]
Belicosario Manuel Lourenzo [RGT nº 51]
Pis (obra para nenos con complexo de mexóns) Jaime Chabaud [RGT nº 52]
Peep-Show Jacobo Paz [RGT nº 53]
O show de Kinsey Jesús Díez [RGT nº 54]
Oasis Carles Batlle [RGT nº 55]
Deus esta de vacacions Anxos Sumai [RGT nº 56]
Duas mamás Cándido Pazó [RGT nº 57]
Ida e volta Xose Manuel Pazos Varela [RGT nº 58]
Memoria Sonia Torre [RGT nº 58]
Esquecer Barcelona Carles Batlle ; traducción Afonso Becerra [R. G. T. nº 59]
Hamster de Santiago Cortegoso [RGT nº 60]
O ogrocho de Suzanne Lebeau [RGT nº 61]
Colgados de Gustavo Pernas Cora [RGT nº 62]
A muller que perdía todos os avións de Josep María Miró [RGT nº 63]
Por que as acacias non han dar xarope? De Luís Araujo [RGT nº 64]
Nunca estive en Bagdad de Abel Neves [RGT nº 65]
Expostas Marta Pérez, Rosa Puga, Vanesa Sotelo e Teté García [RGT nº 66]
O Tempo Llüisa Cunillé; traducción Afonso Becerra [RGT nº 67]
Piratas Eduardo Alonso [RGT nº 68]
Padam Padam de Jose Maria Vieira Mendes [RGT nº 69]
Fóra Feira de Joan Giralt [RGT nº 70]
O principio de Arquímedes Josep Maria Miró; traducción Afonso Becerra [RGT nº 71]
Ritos de sangue María Xosé Queizán [RGT nº 72]
Imundaçao Marta Freitas [RGT nº 73]
Caixa Negra Fernando Epelde [RGT nº 74]
Unha corrente salvaxe Raúl Dans [RGT nº 75]
Micropezas de Marcos Abalde, María Armesto, Afonso Becerra de Becerreá, Ana Carreira, Santiago Cortegoso, Antón Coucheiro, Daniel Currás, Fernando Epelde, Eva F. Ferreira, Clara Gayo, Joan Giralt, Fran Godón, Manuel Lourenzo, Carlos Méndes, Jacobo Paz, Olivia Pena, Xosé Manuel Pazos Varela, Xavier Picallo, Xesús Pisón, Pedro P. Riobó, Vanesa Sotelo [RGT nº 76]
Bagos de uva no padal Susana Hornos e Zaida Rico [RGT nº 77]
Morte Súbita Ricardo Cabaça [RGT nº 78]
Mata o teu alumno, Carles Mallol [RGT nº 79]
Arelantes, Wajdi Mouawad [RGT nº 80]
Prohibido sufrir Clara Gayo [RGT nº 81]
Albertine, o continente celeste Gonçalo, Waddington [RGT nº 82]
Un pé xigante esmágaos a todos Xavi Morató [RGT nº 83]
A morte é breve Julio Fernández [RGT nº 84]
Premios «A Pipa» de Dramaturxia Breve 2013-2014: Emoticonas, de Rubén Pérez Pombo; Silencio, de AveLina Pérez; A buxaina, de Santiago Cortegoso; O ceo baixo Berlín de Ernesto Is e Ofelia, de Julio Fernández Peláez [RGT nº 85]
Baile de sombras de Fran Godón [RGT Nº 86]
A obediencia da muller do pastor de Sergio Marínez Vila [RGT nº 87]
As cancións que lles cantaban aos cativos de Raúl Dans [RGT nº 88]
Winnie son eu de María Armesto [RGT nº 89]
Bairro das Ex-colónias de Joana Craveiro [RGT nº 90]
D’Abalada de Jorge Palinhos [RGT nº 90]
Os cans non comprenden a Kandinsky de AveLina Pérez [RGT nº 91]
Lear, de Francesc Meseguer [RGT nº 92]
Premios «A Pipa» de Dramaturxia Breve 2015-2016: Malevich, de Lourdes Leiriz Blanco; Fíos, de Ernesto Is; Unha palabra perdida, de Jonatán Cabaleiro; Catiúscas de Marta Pérez e Envasadas ao baleiro, de Iria Acevedo Pérez [RGT nº 93]
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl it gl gl pt eo en gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
A Panadaría: "Historicamente o humor sempre foi un campo vedado ás mulleres"  - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
A Panadaría: “Historicamente o humor sempre foi un campo vedado ás mulleres”
Entrevistas Marzo 22, 2018Marzo 22, 2018 erregueté
A Panadaría vén de acadar catro premios María Casares -Mellor Espectáculo, Mellor Dirección, Mellor Actriz e Mellor Texto Orixinal-, con Elisa e Marcela. Gena Baamonde dirixe a Areta Bolado Ailén Kendelman e Noelia Castro nesta historia de amor que desde o humor e o falso documental homenaxea ás figuras de Elisa Sánchez Loriga e Marcela Gracia Ibeas, que en 1901 casaron na igrexa de San Xurxo na Coruña. A erregueté falou con estas mulleres de teatro en estado puro.
| Vanesa M. Sotelo |
| Foto: La Diapo / AAAG |
A Panadaría é unha compañía que nace na ESAD de Galicia e que desde o primeiro momento con Pan! Pan! acadou un éxito de público e un importante recoñecemento por parte da profesión. Cal é o segredo desa carreira que se consolida con Elisa e Marcela?
AILÉN.- O segredo foi descubrir unha forma de facer en nós. Nos inicios na ESAD, despois de varios fracasos, Areta formulou unha estrutura de western para microteatro que foi o xermolo de Pan! Pan! O seguinte paso foi a convocatoria do Xuventude Crea dese ano, que pedía que as propostas debían durar 40 minutos. Desa necesidade de dobrar a estrutura naceu o espectáculo.
NOELIA.- Igual foi aí onde naceu esa linguaxe nosa, ese tirar do fío xa que de 20 foi xurdindo a necesidade de probar a introducir unha canción, ou incluír un elemento máis xestual, ou unha cámara lenta ou xogar con mecanismos cinematográficos.
ARETA.- En Pan! Pan! Naceron as bases do que agora é o noso traballo que sempre consistiu en ir espindo. O certo é que non tiñamos vontade de montar unha compañía. Obrigounos o feito de que Pan! Pan! funcionou moi ben e, ao entrar no Galicia Escena Pro, todo se acelerou moitísimo. O certo é que nunca nos sentamos a pensar que queriamos montar unha compañía aínda que o obxectivo era facer teatro xuntas.
Esa procura do esencial na escena ofrece unha forma de facer que é o selo singular da compañía. Nesa procura do mínimo, canto hai de opción e canto de imposición da realidade dunha realidade dominada pola precariedade?
AILÉN.- Nós non nos pechamos a probar con cousas pero descubrimos que o noso mellor xeito de facer era co mínimo porque iso permitíanos estar a nós no centro, ás actrices. A creación de ambientes, a escenografía, a música, todo podía estar en nós.
GENA.- Esa é a aposta da Panadaría: unha aposta polo traballo das intérpretes, de ir ao mínimo, á esencia. Con maior ou menor orzamento, a súa liña é clara e non creo que se fosen gastar cartos en algo que non fose o traballo, algo que permita acompañar esa linguaxe súa de quitar aderezos.
NOELIA.- Por iso, despois de Pan! Pan! que contou con orzamento cero, no que máis investimos foi en equipo e en formación. En Panamericana tivemos cinco formacións que nos apetecía e da que se podía beneficiar outra xente e para Elisa e Marcela puidemos ampliar considerablemente o equipo.
O humor, a música e o feminismo son a Santísima Trindade de A Panadaría. Como definen o humor que traballa a compañía?
GENA.- Se o analizamos, o humor historicamente, e segue acontecendo, sempre foi un campo vedado para as mulleres. O humor é un campo de crítica que chega a máis xente e o bo de A Panadaría é que fan que todo pareza moi suave mentres te meten a puntilla; e por iso, para min o seu humor é como de acupuntura. Pídenche que te relaxes para cravarte a agulla e esa agulla remove algo e senta ben. Por outra banda, a aposta que fan elas polo feminismo non era habitual. Non é a primeira, pero creo que é unha das compañías que aposta máis fortemente polo feminismo. Moitas persoas dixeron que Elisa e Marcela merecían outra cousa e referíanse a que o espectáculo é comedia e a historia merecía algo serio, pantallas audiovisuais, escenografía e vestiario. Creo que segue pesando esta idea de que o humor só pode contar determinadas cousas pero o humor pode contar absolutamente todo e era preciso un humor feminista para sacarlle ferro a determinados asuntos. A Panadaría toma o humor con moita seriedade, un humor para todos os públicos.
ARETA.- Se tivésemos que pensar na cor do humor de A Panadaría, eu diría que en Pan! Pan! tiñamos un humor moi branco pero agora temos un branco roto.
En diferentes ocasións sinalaron o menosprezo que padece o traballo da actriz cómica. Non obstante, esa idea preconcibida parece chocar co éxito de acollida que a compañía goza entre o público…
ARETA.- Hai bastante distancia entre as programadoras e o público. Hai unha visión infantilizada do público e de exceso de protección. Lembro que unha programadora non quería programar Elisa e Marcela porque incitaba á homosexualidade; estivemos nalgún concello no que o programador estaba preocupado pola recepción e ao rematar a xente estaba encantada e sorprendeuse de comprobar que o público estaba preparado. Neste caso estou falando a nivel temático pero hai outro tipo de espectáculos de teatro contemporáneo ou de danza que non acaban de atopar o seu oco. Hai demasiada distancia entre creación e programación.
GENA.- O público vai sempre por diante dos programadores. De todos modos, se o espectáculo non fose un produto ben rematado, as funcións non serían tantas porque se hai persoas que poden evitar crear polémica, vana evitar. Ao final, o importante é esa relación co público ou o feito de atopar casos como o dunhas rapazas moi novas, lesbianas, que se achegaron a dicirnos que o espectáculo lles gustara moito e que era moi necesario. Por una parte alegra pero por outra dá moita pena pensar nas cifras de acoso escolar a persoas lgtb ou nos suicidios; pensar que neste 2018 este tipo de traballos son necesarios. Por iso son vitais este tipo humor e este tipo de apostas.
AILÉN.- Ademais somos tres mulleres en escena facendo humor e xogando desde diferentes niveis e desde corpos diversos.
O corpo é outro dos elementos que aparece no traballo de A Panadaría como transgresor. Deixa constancia de que hai moito aínda por normalizar?
ARETA.- Os corpos son fundamentais. Non teriamos traballo se non tivésemos A Panadaría. Eu estou cansa de ir a probas para un personaxe de fea ou de gorda e que ao final acaben collendo a unha tía cachondísima.
GENA.- Sempre parece que unha gorda é unha gorda e vai facer de gorda, que non ten desexo ou que non é desexada. Non debería ter que ser necesario falar diso.
NOELIA.- Hai algo transgresor en Pan! Pan! cando levantamos a camisa e ensinamos a barriga. Escoitamos un “puag, que gorda”. Ou mesmo en Elisa e Marcela as escenas de sexo son transgresoras non por ser escenas de sexo entre mulleres senón por ser mulleres gordas.
GENA.- Supoño que a xente está un pouco farta de repetir os mesmos chistes repetindo estruturas de poder e opresión. Igual necesitamos algo de luz e parte do éxito de A Panadaría vén por aí. No que respecta á cuestión da presenza da muller, parece que é algo que está de moda pero é importante que se faga con profundidade e con un discurso detrás. Non queremos caras de mulleres queremos corpos enteiros e corpos diversos. Estamos nunha vertixe e todo o mundo se define como feminista pero sen pararse a pensar nese termo, en darlle contido. E iso está nas nosas mans. E está neste camiño: a diversidade.
Acabamos de falar do humor de acunpuntura e branco roto que practica a compañía, como pensa o feminismo A Panadaría?
ARETA.- É importante pensar o xeito de traballar. Na nosa formación aprendéronos un xeito de traballar que parece que é o único posible pero que a nós non nos interesa. Falando de Elisa e Marcela a dirección que fixo Gena non foi unha dirección tan xerárquica, senón horizontal. Ao igual que cos nosos corpos, co noso traballo tamén temos que estar sempre intentando encaixarnos nas fichas artísticas establecidas.
GENA.- Sucede que a creación é máis complexa do que a xente se cre, e máis permeable e máis colectiva. Ás veces sobrevoa na maioría esa idea do xenio, unha idea moi de home, dese xenio desa cabeza pensadora que chega e que con esa idea que chega e coa súa sabedoría xa está todo solucionado. Para min a creación non é así, somos un grupo de artistas traballando xuntas e compartindo ideas.
AILÉN.- Nunca conseguimos traballar a partir dun texto para montar escenas. Tamén temos dificultades á hora de cubrir as subvencións. Habería que ver as medidas para que as subvencións tamén se adapten as novas maneiras de facer porque senón parece que temos que adaptarnos ás estruturas antigas.
GENA.- Iso é moi curioso. Está pasando con A Panadaría e con outra xente nova á hora de relacionarse coas institucións. Saber que hai un texto parece que é unha garantía pero é que o noso traballo é a escena e esa titorización permanente estame a dicir que hai alguén que non se fía da nosa profesionalidade, que non se fía de que imos traballar un tempo coas nosas ferramentas e parece que temos que pedir perdón por facelo. É importante que as institucións entendan que os parámetros artísticos deben medirse doutro xeito.
AILÉN.- Moitas veces intentan encadrar o que estamos facendo en algo burocrático e resulta moi complicado lidar co aspecto artístico mentres estás nesa fase de creación e ter que poñerlle un nome a todo ou ter que dicir que temos un texto. Moitas veces non sabemos ata ben avanzado o proceso se vai haber texto, de quen é, quen está actuando e quen o creou. Entón si, é precisa esa flexibilidade.
GENA.- E o peor é que acaban facéndote crer que é así como hai que traballar. Todo o mundo ten como medo da nosa propia profesión que é a escena. Habituáronos a ter medo da nosa profesión de explorar as nosas linguaxes e é algo que temos que volver reivindicar.
O compromiso feminista atravesa radicalmente a compañía, comezando, como sinalan, desde a forma de producir. Que consecuencias ten esa escolla?
ARETA.- Parece que ás veces soluciónase o de “espectáculo de mulleres” colocando todo actrices, pero logo está escrito por un home ou dirixido por un home. Unha das nosas apostas duras é que a parte técnica estea feita por mulleres. É moi habitual para nós chegar a un teatro coa nosa técnica e se nos pregunte: “E o técnico?” Entón, para nós é moi importante facer equipos cen por cen de mulleres.
NOELIA.- E necesario ter ese compromiso porque, se non o tes, é moi difícil conseguilo. A primeira preferencia que tes á hora de facer equipo sempre é un home e a décima, tamén. O feito de estar comprometidas con isto fai que teñamos que buscar por todos lados para ofrecer esa oportunidade de traballo a mulleres que logo van compartir cartel con nós.
AILÉN.- Hai tempo tivemos que facer un vídeo e precisamos unha muller para gravar o son. Percorrín todo canto puiden, chamei a toda a xente que me pasaron e non conseguín unha muller que nos gravara. Cheguei a falar con unha que facía son nunha sala pero non tiña estudio. Entón pensas: estasme dicindo que non hai unha muller en Galicia que teña un estudio de gravación? Pois non hai.
GENA.- Precisamente porque fan unha aposta tan rigorosa disto descobren todas estas cousas. Cando elas o contan empezamos a entender que non somos esaxeradas nin que detestamos aos homes, senón que as cousas fanse para permitir que xurdan estas cuestións e poñer en evidencia estas situacións. Hoxe en día, A Panadaría son o directorio de mulleres profesionais en Galicia. Se alguén quere unha muller en calquera ámbito, elas saben quen é. E isto é por ese compromiso de ser rigorosas con esa aposta, por unha convicción feminista moi forte.
ARETA.- Toda esta ausencia de mulleres fai que se traduza en vidas laborais precarias e contribúe a unha feminización da pobreza. Mostra tamén como se cuestiona, en moitas ocasións a profesionalidade dunha muller. A nós pasounos en proxectos como a dirección artística dunha gala na que apostamos por facer unha banda de música de mulleres. Foi realmente difícil porque se dubidaba constantemente da calidade das músicas por seren mulleres. E ademais, está a linguaxe dos medios de comunicación cando es muller. Coa nosa compañía e con outras que teñen a mesma antigüidade ca nós e unha traxectoria similar, atopámonos con que desa compañía se di que está formada por tales profesionais mentres que á nosa, moitas veces, refírense como “as rapazas” de A Panadaría.
AILÉN.- Nese sentido, é importante como se nomean as cousas. A importancia de que se nos nomee polos nosos traballos. E reivindicar o noso traballo, para nomearnos como o que somos e valorarte polo que fas.
Centrando a mirada agora en Elisa e Marcela, como nace a idea que permitiu levedar o proxecto?
AILÉN.- A idea é de Gena. Foi algo moi espontáneo porque todas coñeciamos a historia e parecía incrible que ninguén a fixera en Galicia. Gena insistiu en que a tiñamos que facer e non tardamos cinco minutos en dicir que si. E o reto foi facelo desde a comedia.
GENA.- Dun xeito ou doutro sempre estiven acompañando á Panadaría e, neste caso, estiven desde o principio. Eu necesitaba que, como compañía, me trasladasen e reafirmasen as liñas e o lugar desde o que traballan e o que lles pedín foi un documento por escrito no que se reflectisen os puntos esenciais do seu traballo. Ese documento de liñas vermellas aclarou moito o proceso e facilitounos o camiño.
AILÉN.- No inicio, todas caemos na trampa da cousa histórica. Esperábase que fósemos fieis á historia pero preguntabámonos: cal é a historia? Que é o que se sabe? E aí descubrimos que eran moi poucas as cousas que se sabían.
GENA.- Fixemos un traballo dramatúrxico forte no que nos preguntamos que cousas queriamos e así xurdiu o falso documental. De verdade cremos que se pode facer un retrato fidedigno? Aí temos de novo esa necesidade reivindicar a ficción porque é o campo no que traballamos. En Elisa e Marcela falamos da relación entre as dúas mulleres pero tamén de como se constrúe a memoria e a historia.
NOELIA.- Así naceu a idea do alguén dixo que dixo que dixo. A prensa da época era moi sensacionalista, había moitas contradicións, dicíanse cousas íntimas que eran imposibles de saber, reproducían conversas delas…
GENA.- Todo era moi cómico dende o inicio e unha das cousas que xurdiu desas sesións foi a dos puntos de vista. Interesounos ese feito de ter moitos puntos de vista da historia, desde onde se conta: desde a prensa aos obxectos, todo o mundo podía converterse en testemuña desa nova ficción de Elisa e Marcela.
ARETA.- Tamén moi interesante unha concentración que tivemos na que, aproveitándonos do traballo de Gena como investigadora, intentamos pensar como facer a ponte entre aquela época e agora, entre esa historia e a actualidade.
GENA.- Parecíame importante chegar a discutir e a entender desde onde pasan as cousas e desde onde as lemos. Para min é algo hiperbásico esa pregunta que repite moita xente de por que unha delas quería ser un home. Malia que para min elas foron unhas figuras especiais, o travestismo funcional utilizouse moitísimo entre as mulleres. Agora si empeza a haber estudos sobre iso e en Galicia e en España hai estes casos moi concretos. E é importante a lectura. Queren ser homes? E se queren ser homes, que? Cada persoa sitúase onde quere e ese lugar pode ser nos tránsitos. Hai que empezar a deconstruír dunha vez as feminidades e as masculinidades. Esa concentración da que fala Areta foi divertidísima porque serviu para facer prácticas drag-king, baixar certos conceptos a unha linguaxe popular como foi o caso da taxonomía de machos, para achegarnos a máis material sobre Elisa e sobre Marcela e atopar referentes para traballar con isto e ter clara a lectura que nos permitise manter esa relación natural da que falabamos e que elas teñen entre a seriedade e o humor e a súa aplicación case como técnica de acupuntura.
En decembro recibiron o Premio Luísa Villalta que outorga a Deputación da Coruña. Que supón ese recoñecemento para a compañía?
ARETA.- Primeiro que é de Igualdade e resulta moi emocionante recibilo. O apoio económico é moi importante para nós porque aínda que tivemos moitos apoios nós puxemos moito. E non estamos falando só de ilusión: arriscamos a compañía.
AILÉN.- Aínda que hai moitos concellos que se involucraron na produción, nós fixemos crecer moito o equipo. Ter este premio, indica que fixemos ben a pre-produción do espectáculo, e que sexa un premio á igualdade é moi bo para nós e para a liña que está a seguir a compañía.
GENA.- Para min o seu xeito de enfocar a produción é aire fresco, novas maneiras. Apostaron por facer un tipo de produción que non é habitual, implicando a institucións públicas e privadas para poder marcar os seus propios tempos. Ti ves aí todos eses concellos pero só elas saben canto suaron para conseguir iso que podía saír ben pero tamén podía ir mal.
AILEN.- Cando comezamos a ensaiar non tiñamos respostas dalgúns concellos e optamos por lanzarnos a piscina dunha produción de 60.000 euros sen saber se tiñamos 60.00 euros. Con Panamericana contamos cunha subvención pero entendemos que para Elisa e Marcela precisabamos máis tempo de ensaio.
ARETA.- Con todo, temos que agradecer a todos eses concellos o apoio, igual que ao Centro Dramático Galego. O si do CDG propiciou o si de máis sitios. Por outra banda, gozamos de tres residencias artísticas e o feito de ensaiar en espazos teatrais deu moita tranquilidade.
Cales son as necesidades que é preciso reclamar a nivel institucional?
AILÉN.- Fan falla máis axudas á distribución porque hai moitos produtos ao ano pero falta exhibilos máis.
ARETA.- E iso é máis difícil para un tipo de espectáculos cunha linguaxe máis contemporánea, danza, circo… case é imposible que ocupen un lugar.
NOELIA.- E son necesarias máis residencias. Hai moitos espazos que están baleiros e aos que non se pode acceder a ensaiar.
GENA.- Hai que ter a consciencia de que os espazos públicos deberan estar ocupados pola xente. Niso hai un certo cambio. A xente estase habituándose a estas residencias e sería necesario que existise unha regularidade. Pero a distribución é base e é onde os espectáculos medran.
AILÉN.- Ademais o boca a boca funciona e vai vindo máis xente. Entón, os espazos teñen que arriscar porque é un risco que pode traer beneficios para todo o mundo. Precisamos que a institución que é a que ten máis cartos arrisque, porque nós xa arriscamos bastante.
NOELIA.- Por outra parte, para contribuír a ese boca a boca hai que cambiar o sistema de comunicarnos co público. Nós buscamos outras formas de chegar á xente, facemos un marketing de guerrilla, como pode ser levar unha lona no que se informe de que Elisa e Marcela casan. Non é só unha cuestión publicitaria senón que crea o ruxerruxe que nos encanta crear en cada sitio que vamos.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
A Panadaría, Gena Baamonde, Premios María Casares
Ver todos os artigos por erregueté →
Nova Galega de Danza, IlMaquinario e Cándido Pazó, candidatos aos Premios Max
Os contos da VI edición do Festival Atlántica chegaron a máis de 5000 persoas
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home A Panadaría: “Historicamente o humor sempre foi un campo vedado ás mulleres”
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: ca gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl fr gl gl fr gl gl it gl gl pl gl gl gl gl gl pt gl gl is gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es ca gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni
Crítica Agosto 20, 2018Agosto 20, 2018 erregueté Sen comentarios
Contar a circunstancia | Manuel Xestoso |   Se nos atemos aos documentos dispoñibles, a natureza humana cambiou máis ben pouco nos últimos milenios: o que cambian son as circunstancias. O teatro vive da circunstancia, da situación concreta en que nos amosamos avarentos ou desprendidos, egoístas ou solidarios, románticos ou luxuriosos. Ás veces a circunstancia […]
Crítica Agosto 13, 2018Agosto 13, 2018 erregueté Sen comentarios
Pallasos sentimentais | Manuel Xestoso |   A expresión “contar unha historia” xa non ten o mesmo significado que antes: seguimos precisando de relatos que nos expliquen a realidade, pero agora aprendemos que a realidade é demasiado fuxidía como para atrapala cos medios da narración tradicional. Así que probamos novas estratexias e mesmo ampliamos o […]
A meio da noite
Crítica Xullo 18, 2018 erregueté Sen comentarios
Na hora do lobo  | Vanesa M. Sotelo | | Foto: Paulo Pimenta |   O día no que se celebraba o centenario do nacemento de Ingmar Bergman, a coreógrafa portuguesa Olga Roriz brindaba a súa especial homenaxe ao cineasta co seu A meio da noite no Festival de Almada. Como o propio nome suxire, […]
Crítica Xullo 16, 2018 erregueté Sen comentarios
Os donos do medo | Manuel Xestoso | | Foto: Jean Louis Fernandez |   A tese manéxase moito nos últimos anos: se recortamos liberdades para defendernos da violencia estamos facilitándolle a vitoria aos que atacan unha forma de vida conquistada a base de innúmeras loitas e sacrificios. Pero o certo é que ante a […]
Crítica Xullo 15, 2018Xullo 15, 2018 erregueté Sen comentarios
Enigma transparente | Vanesa M. Sotelo | | Foto: Sergine Laloux |   A realidade ten múltiples caras e os seus misterios son tan transparentes que ninguén os ve. Como unha sucesión de ángulos dunha realidade fragmentada, a coreógrafa belga Michèle Noiret constrúe con Hors-champ unha longametraxe escénica para cinco bailaríns e un operador de cámara. […]
Crítica Xullo 14, 2018Xullo 14, 2018 erregueté Sen comentarios
Tiranía das emocións | Manuel Xestoso |   Pippo Delbono leva moito tempo facendo obras que combinan o teatro, a danza, a performance e o carnaval. Pero, en realidade, onde reside o atractivo das súas montaxess é na apelación ao sentimental, que no seu caso sempre se mostra dende a potencia da súa figura como […]
Crítica Xullo 13, 2018 erregueté Sen comentarios
Mirada compasiva | Manuel Xestoso | | Foto: Pascal Victor |   Hai un tipo de heroe que combina o estigma da brecha social co malditismo do nihilista. Un heroe moi celebrado polos franceses que contribuíron a transformar en mito algúns deses personaxes extraídos dos subterráneos da sociedade e que transitan pola estreita fronteira que […]
Crítica Xullo 11, 2018Xullo 11, 2018 erregueté Sen comentarios
A ilusión perdida | Manuel Xestoso|   [Paraíso pintado, de Pepa Plana, foi o espectáculo gañador do Premio do Público da XXXV Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas]   Predica co exemplo: o seu é un humor sen violencia que prescinde da clásica labazada e busca a graza no insólito e na […]
Crítica Xullo 10, 2018Xullo 9, 2018 erregueté Sen comentarios
Silencios: miradas dos fillos, memorias dos pais | Vanesa Sotelo |   [Filhos do retorno acaba de exhibirse no Teatro Nacional Dona María de Lisboa: con este motivo, recuperamos esta crítica, publicada no nº 92 da erregueté e escrita co gallo da súa estrea no FITEI do Porto.]   Filhos do retorno é o proxecto da […]
Crítica Xullo 6, 2018Xullo 6, 2018 erregueté Sen comentarios
Anécdota e efecto | Manuel Xestoso | | Foto: ProLight Foto Estudio |   O asunto da identidade de xénero ten tantas arestas que cómpre ter claro cal é o relato que queremos transmitir para ter éxito en vencer esas resistencias ao cambio de que facemos gala os seres humanos. A identidade adoita ser unha construción […]
Na butaca (fantasía nº 3 en Dor Maior)
Crítica Xullo 5, 2018Xullo 6, 2018 erregueté Sen comentarios
Un fondo sen pozo | Manuel Xestoso | | Foto: ProLight Foto Estudio |   Non engadir trauma ao trauma: esta é a dimensión do monólogo escollida para representar unha enfermidade que segue sendo un enigma. E non se trata tanto de revelar ese enigma como de internarse no que podería ser habitar o esquecemento, […]
Crítica Xullo 4, 2018Xullo 4, 2018 erregueté Sen comentarios
Shakespeare en México | Manuel Xestoso |   En Mendoza hai ruído, hai furia e hai sangue, moito sangue. Todo o sangue escocés de Macbeth tingue unha outra xeografía que non é allea á sede de poder e á avaricia, nin tampouco á ferocidade necesaria para satisfacer eses pecados capitais que converten aos seres humanos […]
Crítica Maio 10, 2018 erregueté Sen comentarios
Principio e fin da humanidade   | Manuel Xestoso | | Foto: Ben Mergelsberg |   Examinar o propio sangue é unha forma de introspección. E a introspección adoita ser persoal, pero o individuo sempre parte dun pasado do que, en ocasións, non é consciente. Todos pertencemos a conxuntos demasiado amplos: a unha familia, a […]
Crítica Maio 3, 2018Maio 4, 2018 erregueté Sen comentarios
As perdas irreparables | Manuel Xestoso |   Cando hai mortos sobre os escenarios, sempre hai contas pendentes. O pai de Hamlet é o máis coñecido –de feito, o título da obra procede do “Who’s there?” da obra de Shakespeare– pero hai outros moitos exemplos que indican que os mortos non adoitan volver polo mero […]
Crítica Abril 25, 2018Abril 26, 2018 erregueté Sen comentarios
Cambio de costumes | Manuel Xestoso |   Os costumes cambian e, daquela, as comedias de costumes deben mudar de aspecto. Non se pode contar do mesmo xeito o século XX ca o XXI porque os papeis xa non se interpretan do mesmo xeito: os sentimentos son universais pero maniféstanse coas súas particularidades dependendo do […]
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en en gl gl en gl en gl en gl en gl gl gl gl de gl gl gl gl en en gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Edición de textos dramáticos
A partir do número 8, a RGT comezou a editar, dentro da mesma publicación, textos dramáticos.
Inaugurou a colección 2132 un texto que nos ofreceu Roberto Vidal Bolaño cando lle comentamos o proxecto; a súa factura pode resultar dramaticamente heterodoxa xa que o propio autor o definiu como “fragmentos dun guión para un cómic”. Tamén de Vidal Bolaño é Memoria de mortos e ausentes, edición de Pedro P. Riobó, publicado nun número especial dobre que lle dedicamos.
Seguindo cos creadores galegos, apareceron textos, entre outros, de Euloxio R. Ruibal, Jenaro Mariñas do Val, Luísa Villalta, Manuel Forcadela, Xesús Pisón, Liño Braxe, Constantino Rábade, Raúl Dans, Manuel Lourenzo, Xosé Manuel Pazos ou María Xosé Queizán. E, referíndonos a algúns dos máis novos, citaremos a Santiago Cortegoso, Vanesa Sotelo,Rubén Ruibal,Clara Gayo, Fernando Epelde ou AveLina Pérez.
Pero a nómina de autores publicados non ten fronteiras e a revista publicou traducións ao galego de dramaturgos internacionais tan significativos como os españois Juan Mayorga, Iztiar Pascual, Ernesto Caballero, Jerónimo López Mozo, Paloma Pedrero, José Ramón Fernández, Elena Cánovas, Yolanda Pallín, o mexicano Jaime Chabaud, o francés Michel Azama, o croata Asja Srnec ou os canadenses Suzanne Lebeau e Wajdi Mouawad.
Entre os autores internacionais, hai que destacar a especial atención que lle prestamos á edición de textos en lingua portuguesa como os de Abel Neves, Ricardo Cabaça, José María Vieira Mendes, Marta Freitas, Jorge Palinhos ou Joana Craveiro.
Aquí é necesario citar o acordo da RGT co Cercle Artistic de Ciutadella de Menorca, entidade que convoca anualmente o Premi Born de Teatre. Por medio deste acordo o Premio Born foi traducido por vez primeira ao galego na XXXI edición de 2006 (gañada por Carlos Be con Origami) e, a partir dese momento, todos os gañadores contaron con cadansúa tradución ao galego e edición na revista. Entre eles están Jesús Díez, Carles Batlle, Josep María Miró i Coromina, Lluisa Cunillé, Raúl Dans, Carles Mallol…
O Premi Born é así o único premio de teatro que aparece traducido nas catro linguas do estado español:  galego, euskera, catalán e castelán. Esta circunstancia é sen dúbida un valor engadido para un galardón que xa está considerado como un dos máis prestixiosos e mellor dotados economicamente.
Cabe sinalar que este acordo converte a revista nunha fonte importante para que compañías galegas se acheguen a textos de dramaturxia contemporánea de calidade contrastada para levar á escena. Foi o que sucedeu con proxectos exitosos como O principio de Arquímedes, de Josep María Miró, levado á escena por Teatro do Atlántico e co que en 2016 acadou cinco galardóns dos Premios de Teatro María Casares. Casos como este fan visible o papel da revista como ferramenta para acolaboración directa coas compañías, ao ser un espazo de encontro e de circulación de ideas, propostas, iniciativas e traducións, facendo da revista un axente destacado no teatro galego.
Lista completa dos textos publicados pola erregueté ⇒
Máis sobre a erregueté | Revista Galega de Teatro:
Edición de textos dramáticos
Certame Galego de BD sobre teatro
Fondo Teatral María Casares
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: pt gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl pt gl gl pt en gl en gl gl gl gl gl en pt gl es gl es es gl pt gl en gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es pt gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Filhos do retorno - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Crítica Xullo 10, 2018Xullo 9, 2018 erregueté
Silencios: miradas dos fillos, memorias dos pais
| Vanesa Sotelo |
[Filhos do retorno acaba de exhibirse no Teatro Nacional Dona María de Lisboa: con este motivo, recuperamos esta crítica, publicada no nº 92 da erregueté e escrita co gallo da súa estrea no FITEI do Porto.]
Filhos do retorno é o proxecto da compañía portuguesa Teatro do Vestido que nace a partir da memoria e os recordos de persoas cuxos familiares próximos viviron en África no período colonial portugués anterior ao 25 de abril de 1974. Con este traballo estreado no Teatro Campo Alegre durante o FITEI de Porto, a creadora Joana Craveiro continúa coa evolución natural do espectáculo unipersoal Um museu vivo de memórias pequenas e esquecidas para continuar abrindo a memoria e cuestionando os silencios da historia, sinalando os claroscuros dun pasado colonial que atravesa a convivencia dun presente cheo de matices.
Se en Um museu vivo de memórias pequenas e esquecidas Craveiro se centraba na historia de Portugal na península, neste Filhos do retorno a creadora lusa pasa a organizar unha mirada novamente complexa coa exposición de diferentes historias por parte dos cinco intérpretes que, en primeira persoa, recompoñen a experiencia das súas familias nas que foran provincias ultramarinas. Angola, Mozambique, Cabo Verde ou a Goa son os os territorios que percorre a proposta e desde os cales asistimos ás dificultades do regreso e da adaptación a unha sociedade á que os protagonistas pertencían pero cuxa paisaxe lles era allea.
Con rigor e intensidade, Joana Craveiro dispón un traballo intelixente e arriscado, intenso e enérxico. A vitalidade que Craveiro habitúa desprender en escena como marca persoal é transferida neste espectáculo ao elenco formado por Marina Alburquerque, Cláudia Andrade, Lavínia Moreira, Daniel Moutinho e Rafael Rodrigues. Nun procurado equilibrio entre a exposición distanciada e a implicación do persoal, as personaxes-intérpretes comparten o seu material máis singular xunto cun vasto volume de información sociohistórica transformadas en perfectos alter-ego de Craveiro. O quinteto actoral asume o vertixinoso dicir, entre o lúdico desexo de compartir e a enérxica vontade de cuestionar, entre a defensa convencida do traballo comprometido e a implicación coa historia propia e a colectiva. É así, entre a defensa da herdanza e o seu cuestionamento, como Filhos do retorno se transforma no espazo vivo de documentación, información e reconstitución que ás veces é o teatro; que ofrece o teatro de Joana Craveiro.
A produción de Teatro do Vestido parte do individual para avanzar cara ao o universal. O espectáculo parte da íntima distancia do familiar para ampliarse cara a distancia do social. O público asistente, dividido en grupos, distribúese ao redor de varias mesas onde cada un dos intérpretes se encargan de compartir o propio material: nel, as raíces africanas e hindús mestúranse coas europeas; nel, o detalle máis persoal deseña o marco desde o que lanzar a mirada sobre o mundo. Unha vez efectuada a presentación, o conxunto de espectadoras toma un lugar no espazo no que aparecen repartidas as diferentes mesas e as pantallas desde as que podemos ver ampliado o denso capital bibliográfico, discográfico e fotográfico que posúe o proxecto e que debuxa unha época que Craveiro somete a disección desde a escena.
Nun ritmo incesante, case frenético, actores e actrices repasan citas, deseñan espazos, acurtan distancias entre a historia (intra)familiar, (inter)xeracional, (inter)nacional, (inter)continental e acaban por facernos percorrer os seus pasos: os dunha xeración que se move entre a memoria luminosa dun continente que apenas coñeceu e a experiencia nun novo territorio desde o que proxectar un presente e calquera futuro.
Filhos do retorno, de Teatro do Vestido.
Texto, dirección, co-creación: Joana Craveiro
Co-creación e interpretación: Cláudia Andrade, Daniel Moutinho, Lavínia Moreira, Marina Alburquerque, Rafael Rodrigues.
Asistencia e colaboración creativa: Rosinda Costa e Tânia Guerreiro.
Co-produción: Teatro Municipal do Porto, Teatro Nacional Dona Maria II, Teatro Viriato.
Apoio: Citemor – Festival de Montemor-o-Velho e Largo Residências
Festival Internacional de Teatro de Expressão Ibérica. Teatro Campo Alegre, 11 de xuño de 2017. FITEI
Nota: A erregueté 90 editou o texto Bairro das Ex-Colónias, incluído no proxecto de documentación e investigación do espectáculo Filhos do retorno.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
FITEI, Joana Craveiro, Teatro do vestido
Ver todos os artigos por erregueté →
Semana de teatro para familias en Pontevedra
Novos proxectos de Chévere
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Filhos do retorno
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: pt gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl pt pt gl en gl gl en gl gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es pt gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
AAAG lamenta o falecemento de Ernesto Chao - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
AAAG lamenta o falecemento de Ernesto Chao
Actualidade Agosto 6, 2018Agosto 6, 2018 erregueté
A Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG) fixo público un comunicado no que lamenta a morte de Ernesto Chao, no que lembra a valía da súa traxectoria, o seu papel fundamental na creación do teatro galego profesional e o seu compromiso coa defensa do sector.
A AAAG manifesta o seu pesar polo falecemento do actor Ernesto Chao, auténtico pioneiro da escena do noso país e un referente apreciado e querido tanto para a profesión coma para o público. “Ernesto Chao era un referente para toda unha profesión, unha profesión que sería difícil de imaxinar sen o seu traballo e o seu tesón dende os comezos da súa traxectoria. Ernesto comezou cando todo estaba por inventar e, grazas a el, xunto a toda a súa xeración, impulsou o noso sector, tanto dende a súa vertente escénica como audiovisual”, sinala a Xunta Directa da AAAG, entidade da que Ernesto Chao foi fundador en 1985 e que presidiu entre 2016 e 2017.
Para a Xunta Directiva, tamén cómpre lembrar “o inmenso afecto” que espertaba para o conxunto do oficio e destacar que significou “un cohesionador da profesión” e un “rostro moi querido para o público, tanto aquel que puido gozar do seu traballo sobre a escena coma o que o viu desenvolver o seu traballo na pequena e grande pantalla”. A Xunta Directiva subliña “a súa gran valía persoal” e destaca a súa traxectoria, que foi exemplo para “as xeracións que seguiron os seus pasos e ben seguro que o seguirá a ser”.
Ernesto Chao naceu en Ribadavia en 1943. Os seus inicios teatrais están moi vinculados coa Agrupación Cultural Abrente, constituída en 1969 e que significou un paso fundamental para poñer en marcha as históricas Mostras de Teatro de Ribadavia e a profesionalización do sector teatral. Entre ese ano e 1974, desenvolveu a súa faceta artística na Compañía Abrente. Posteriormente o seu traballo, se centrou na histórica compañía Teatro Artello, con obras teatrais como Pic-Nic, As nubes, Celtas sen filtro ou A cantante calva.
No Centro Dramático Galego, entidade de teatro público que axudou a fundar en 1984, Ernesto Chao formou parte do elenco de Agasallo de sombras, de Roberto Vidal Bolaño (1984). A partir de alí, traballou en montaxes do CDG como Os vellos non deben de namorarse, As tres irmás, As alegres casadas, O incerto Sr. Don Hamlet ou Un soño de verán. A súa pegada tamén quedou indeleble en compañías como Teatro do Malbarate ( Xogos á hora da sesta), Teatro do Noroeste (O Rei Lear, Os xustos, Galileo Galilei, As vodas de Fígaro), Manivela (Compañía) ou Redrum (Noiteboa, A canción do elefante). En 2001, xunto a Rosa Álvarez, fundou a compañía Lagarta Lagarta, que regalou ao público obras como Carambola, As últimas Lúas, O segredo dos Hoffman ou Aeroplanos.
No ámbito audiovisual, Ernesto Chao recibiu un gran recoñecemento do público galego pola serie Pratos Combinados, pero o seu currículo na pequena pantalla inclúe un gran número de producións. Así, interpretou diferentes papeis en series como El Comisario, Aquí no hay quien viva, Pepe, o Inglés, Os outros feirantes ou Fariña, o seu papel máis recente. No cine, Chao ten participado en fitas como La hora Bruja (Jaime de Armiñán, 1985), Esperanza (Chano Piñeiro, 1986), Urxa (Carlos Piñeiro, 1989), Huídos (Sancho Gracia, 1992), La Ley de la frontera (Adolfo Aristarain), 13 badaladas (Xabier Villaverde, 2002), Os mortos van ás presas (2009) ou María (y los demás) (Nely Regueira, 2016).
Entre os recoñecementos que recibiu, pódense destacar o Premio Compostela á mellor interpretación masculina en 1992 por interpretar Galileo e en 1993 por Un soño de verán. No ano 2002, recibiu o Premio de Honra Abrente e o Premio Chano Piñeiro do Audiovisual Galego. En 2008, recibiu da Academia Galega do Audiovisual o Premio de Honra Fernando Rey. No teatro, acadou o Premio María Casares ao actor protagonista pola obra As últimas lúas en 2008. Ernesto Chao foi presidente da Asociación de Actores e Actrices de Galicia, de Escena Galega e da Academia Galega do Audiovisual.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Ver todos os artigos por erregueté →
Falece o histórico actor Ernesto Chao
O FETEGA do Carballiño presenta un programa protagonizado por mulleres
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home AAAG lamenta o falecemento de Ernesto Chao
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl gl en gl es en gl en gl gl gl gl de gl gl gl gl en en en en gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Certame Galego de Banda Deseñada sobre Teatro
A Asociación Cultural Entre Bambalinas guiada sempre polo obxectivo fundamental de espertar o interese pola arte dramática, decidiu convocar, con caracter bianual, este certame que procura enriquecer, desde a linguaxe do cómic, o feito teatral.
Como resultado deste certame a colección Banda Deseñada sobre Teatro está formada por: Doentes de Roberto Vidal Bolaño, en versión de Brais Rodríguez; Hamster de Santiago Cortegoso, en versión de Diego Campos; Belicosario de Manuel Lourenzo, en versión de Juan Molina;  2132 de Roberto Vidal Bolaño, en versión de Diego Blanco; Imundação de Marta Freitas, en versión de Diego Blanco; e Caixa negra, de Fernando Epelde, en versión de Manuel Tudela.
Máis sobre a erregueté | Revista Galega de Teatro:
Edición de textos dramáticos
Certame Galego de BD sobre teatro
Fondo Teatral María Casares
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl pt gl gl it gl pt gl gl es gl gl gl gl gl en gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Francisco Oti e Julio Fer: “’Arquivos de realidade’ apunta á posibilidade de recuperar o silencio e darlle voz”
Entrevistas Xullo 19, 2018Xullo 19, 2018 erregueté Sen comentarios
Coa peza Arquivos de realidade, Julio Fer e Francisco Oti resultaron finalistas do Premio Abrente de Textos Teatrais en 2015. Este sábado, a Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia acolle a lectura deste texto editado agora pola erregueté. Os autores falan do proceso deste proxecto escrito a catro mans que parte do filme A Tola, […]
Cía. Prácido Domingo: “A nosa profesión é un pequeno acto revolucionario de resistencia”
Entrevistas Xullo 18, 2018Xullo 18, 2018 erregueté Sen comentarios
Non hai que ser unha casa para ter pantasmas foi a carta de presentación da compañía Prácido Domingo, formada por Belén Bouzas, Fran Martínez e Diego M. Buceta. O espectáculo, gañador do Xuventude Crea 2017 e presentado no marco do proxecto .EXE de Teatro Ensalle, pasou neste mes de xullo polo festival Corpo(a)Terra. A erregueté […]
Marta Buchaca: “A comicidade nas miñas obras sempre parte da cotidianeidade”
Entrevistas Xullo 6, 2018Xullo 23, 2018 erregueté Sen comentarios
Marta Buchaca (Barcelona, 1979) é autora de Playoff, que este venres se presenta no Auditorio de Cangas a partir das 22.30 dentro da Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo. Da súa man coñecemos algunhas das claves da súa obra e do proceso creativo deste espectáculo de La Joven Compañía. | Vanesa Sotelo | | […]
Casilda Alfaro e Adrián Ríos: “Silda & Hadrián é un agasallo de Manuel Lourenzo sobre dúas formas de ver o teatro”
Entrevistas Xullo 4, 2018 erregueté Sen comentarios
Casilda Alfaro e Adrián Ríos presentan este mércores 4 de xullo, ás 00.30, no Salasón, Silda & Hadrián, unha micropeza escrita por Manuel Lourenzo e dirixida por Salvador del Río e na que conflúen dúas xeracións e dúas formas de ver o mundo e o teatro. Conversamos cos dous intépretes do Morrazo para coñecer un pouco […]
Atenea García, de Xarope Tulú: “En Nómades tentamos definir moldes para logo cuestionalos”
Entrevistas Xullo 3, 2018Xullo 23, 2018 erregueté Sen comentarios
Xarope Tulú desembarca esta tarde no Auditorio de Cangas ás 21.00 horas coa estrea de Nómades dentro da 35 Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas. Dirixida por Gena Baamonde e cun elenco formado por Atenea García, Diego Martínez e María Roja, Nómades explora a diversidade e cuestiona o binarismo do ser home […]
María Armesto: “O humor é unha arma de construción masiva”
Entrevistas Xullo 2, 2018Xullo 2, 2018 erregueté Sen comentarios
Humor, paridade e convivencia interxeracional son tres selos distintivos da Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas, que se desenvolve desde o 29 de xuño ata o 8 de xullo. O esperpento de Divinas Palabras Revolution, o clown de Paraíso Pintado, a fantasía en dor menor de Na butaca ou a aceda cea […]
Manu Lago: “O fito fundamental da danza contemporánea galega é a resistencia, sen dúbida”
Entrevistas Maio 16, 2018Maio 16, 2018 erregueté 1 Comentario
O 29 de abril de 2018, coincidindo co Día Internacional da Danza, publicouse a primeira fase do Arquivo Online de Danza Contemporánea de Galicia. Impulsado por Manu Lago -produtor, xestor e distribuidor especializado no eido da danza-, o proxecto recolle documentación sobre a creación coreográfica galega e ten como obxectivo recuperar a súa memoria e […]
A Panadaría: “Historicamente o humor sempre foi un campo vedado ás mulleres”
Entrevistas Marzo 22, 2018Marzo 22, 2018 erregueté Sen comentarios
“Historicamente o humor sempre foi un campo vedado ás mulleres” A Panadaría vén de acadar catro premios María Casares -Mellor Espectáculo, Mellor Dirección, Mellor Actriz e Mellor Texto Orixinal-, con Elisa e Marcela. Gena Baamonde dirixe a Areta Bolado Ailén Kendelman e Noelia Castro nesta historia de amor que desde o humor e o falso […]
Entrevista a João Pinto de Projeto Ez
Entrevistas Marzo 19, 2018Marzo 19, 2018 erregueté Sen comentarios
| Xoán Carlos Riobó |  Santa Maria da Feira, ao sur do Porto e a menos de hora e media de Tui, é a cidade elixida este ano como Capital da Cultura do Eixo Atlántico de cidades de Galicia e o Norte de Portugal. Projeto Ez é unha compañía de teatro de rúa itinerante creada nesta vila […]
Pablo Fidalgo Lareo, comisario de Escenas do Cambio
Entrevistas Febreiro 6, 2018Febreiro 27, 2018 erregueté Sen comentarios
Pasou a primeira semana de Escenas do cambio e invitamos a Pablo Lareo Fidalgo, o comisario desta mostra, a debullar algunhas das claves do que vimos ata o de agora e a adiantarnos algo do que veremos no que resta do festival. | Foto: A. Area | Por que a disidencia como fío condutor do […]
Anxo Manoel, de Lucecús: “Tentamos facer teatro social en clave de comedia”
Entrevistas Xaneiro 21, 2018Xaneiro 21, 2018 erregueté Sen comentarios
| Vanesa Sotelo |  | Foto: Brian Rodríguez Cortiñas | A compañía Lucecús estrea hoxe no Auditorio Gustavo Freire de Lugo, Logos, a súa última produción. Formada por Isa Herrero, Anxo Manoel e Rubén Pérez, a compañía volve a apostar pola dirección de Santiago Cortegoso e incorpora ao equipo artístico ao actor Borja Fernández para […]
Entrevista a Ernesto Is
Entrevistas Decembro 1, 2017Abril 13, 2018 erregueté Sen comentarios
“Funcionamos cun pensamento moi resultadista, non se confía nunha idea que pode madurar ao longo dun proceso de traballo” | Vanesa M. Sotelo |   Ernesto Is (Xixón, 1988) vén de acadar o XVII Premio Rafael Dieste de Teatro con Despois das ondas, unha peza teatral coa que recupera a memoria histórica a través da […]
Entrevista a Eduardo Alonso
Entrevistas Decembro 1, 2017Abril 13, 2018 erregueté Sen comentarios
«Dentro das xeracións novas o concepto carreira persoal é máis importante do que era entre a nosa» | Vanesa Sotelo e Manuel Xestoso | | Foto de cabeceira: Ladiapo / AAAG |   Director, dramaturgo, xestor e emprendedor, Eduardo Alonso é un dos piares do teatro profesional en Galicia. Fundador xunto coa actriz Luma Gómez […]
Imma António: “Vexo na Academia unha grande oportunidade para que as xentes do teatro compartan e avancen”
Entrevistas Novembro 9, 2017Abril 13, 2018 erregueté Sen comentarios
O pasado 21 de outubro, constiuíase en Rianxo a Academia Galega do Teatro. A actriz e dramaturga Imma António, presidenta da xestora para a súa constitución, salientou no acto que a nova institución pretende ser un lugar de encontro no que debater sobre cuestións artísticas, investigar, recuperar o patrimonio teatral ou organizar un Congreso do […]
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl gl en gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl en en gl en gl en gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Difusión da dramaturxia - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Difusión da dramaturxia contemporánea
A erregueté – Revista Galega de Teatro aproveita a aparición de cada número da revista para dar a coñecer, por medio de lecturas dramatizadas, os autores e a súa obra, tanto en Galicia coma fóra dela.
Preparamos as lecturas de tal xeito que poidan participar nelas tanto actrices e actores profesionais como afeccionados.
Algúns casos de especial repercusión foron:
a lectura na RESAD de Madrid da obra Terra polo medio de Ernesto Caballero, na que participaron intérpretes galegos estudantes de Arte Dramática con dirección de Ricardo Solveira;
no Museo de Arte Contemporánea de Vigo, a lectura do texto Act-Tress, de Xosé Manuel Pazos, con actrices de Teatro de Ningures;
na Galería Sargadelos de Ferrol, a lectura por parte de alumnas e alumnos do grupo de teatro do instituto de FP Rodolfo Ucha da obra Os facedores de bonecas, de Belén Roca;
na Casa das Campás en Pontevedra o texto Ritos de Sangue, de María Xosé Queizán, polo grupo Avelaíña Teatro;
na Biblioteca Pública de Moaña, en colaboración coa Lonxa Literaria, a lectura de O Ogrocho. de  Suzanne Lebeau, na que participou o seu traductor Henrique Harguindey Banet;
na Galería Sargadelos de Lugo, a lectura do texto Rexurdimento, de Afonso Becerra, pola compañía Nove-Dous;
na Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas, a lectura de Baile de sombras, de Fran Godón, por alumnas da EMAEC.
na Fundación Laxeiro de Vigo, a lectura de O retrato da sibila, de Vanesa Sotelo, en colaboración coa Asociación Cultural O Castro.
Lectura dramatizada de ‘O retrato da sibila’, de Vanesa Sotelo, en colaboración coa Asociación Cultural O Castro, na Fundación Laxeiro de Vigo.
Máis sobre a erregueté | Revista Galega de Teatro:
Edición de textos dramáticos
Certame Galego de BD sobre teatro
Fondo Teatral María Casares
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Difusión da dramaturxia
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl gl pt gl en gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
Tres talleres e unha residencia no programa de formación do festival herDanza 2018 - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
Tres talleres e unha residencia no programa de formación do festival herDanza 2018
Actualidade Agosto 4, 2018Agosto 4, 2018 erregueté
O Festival herDanza de Santiago de Compostela, que celebrará a súa terceira edición entre o 3 e o 8 de setembro, vén de facer público o seu programa de formación. Serán tres talleres a cargo de Sonia Rodríguez, Alba Barral e Mónica García e unha residencia destinada a estudantes de danza de entre 16 e 20 anos de idade.
Sonia Rodríguez impartirá o obradoiro titulado Cross the borders of our borders, dende o luns 3 ao mércores 5, no estadio de atletismo da USC. Neste taller compartirá o seu punto de vista coreográfico e achegará ideas para reflexionar sobre capacidades e limitacións. Traballarase a percepción do corpo como capas, con diferentes sensacións e estados emocionais, enfatizando o corpo natural, as aliñacións e os movementos. Na segunda parte combinaranse diferentes calidades enerxéticas e diferentes niveis. Todo iso baixo a idea inspiradora de “nada que temer e nada dubidar”.
Alba Barral impartirá o obradoiro titulado O corpo presente, dende o luns 3 ao mércores 5, tamén no estadio de atletismo da USC. Resume a súa proposta así: “Un corpo presente é un corpo que comunica, un corpo activo e reactivo, un corpo consciente e en conexión co espazo e co agora. Un corpo no que a destreza motora, a intención e a sensibilidade están en constante diálogo, en harmonía, en equilibrio. O obradoiro formúlase como unha oportunidade de profundar no coñecemento e nas posibilidades dese corpo en movemento, de explorar e transgredir os seus límites. A través dun adestramento físico intenso (ferramentas técnicas e xogos, secuencias de movemento, texturas e dinámicas) obteremos a maleabilidade necesaria para movernos con economía e fluidez, á vez que conseguiremos acceder a un espazo sensible de escoita física persoal e colectiva”.
O Taller de Movemento que impartirá Mónica García, do xoves 6 ao venres 7, propón un adestramento físico que coloca o corpo en posición de abarcar diferentes posibilidades de movemento dende a apropiación / repetición de secuencias de movementos e desde aí, a través de prácticas que favorecen a atención, a mobilización das articulacións, a inercia e intuición, danza.
Por outra banda, a residencia creativa levarase a cabo co coreógrafo Iker Gómez no CGAC, en Santiago de Compostela. Serán 5 dias de residencia: do 3 ao 7 de setembro do 2018, e o resultado presentarase no marco do festival o día 7 de setembro pola tarde. Os participantes serán becados nos talleres do festival que se leven a cabo pola tarde, e se cubrirán as comidas dos días da residencia.
Sonia Rodríguez comeza a súa carreira profesional como intérprete da Cía. Provisional danza; posteriormente forma parte de diferentes compañías europeas: Cía. Charleroi Danses (Bélxica), Cía. En-Knap (Eslovenia), Cía. Gissela Rocha (Zúric).
Traballou coa Cía. Rui Horta (Alemaña); ademais de intérprete, participa como axudante coreográfica de pezas de repertorio para distintas compañías como Scottish Dance Theatre (Escocia), Cía. Norrdans (Suecia). Na actualidade vive en Berlín, onde desenvolve a súa actividade como coreógrafa e docente, e imparte talleres en toda Europa.
Alba Barral comeza a súa formación en danza da man de Juan Carlos Zahera en Lugo e no Espazo de Danza Universitario da USC. Continúa formándose en Holanda e no 2003 gradúase en Interpretación de Danza Contemporánea en ArtEZ Institute of the Arts (Arnhem). Neste país traballa coas compañías Leine&Roebana e Suzy Blok. No ano 2006 trasládase a Barcelona e traballa con Senza Tempo Teatrodanza.
Dende 2008 é membro estable da compañía Thomas Noone Dance, onde tamén ten a oportunidade de traballar cos coreógrafos Guy Wiezman/Roni Haver, Ederson Rodrigues Xavier, Johannes Wieland e Jo Strømgren. Dende o 2012 tamén forma parte do proxecto Camara lucida, dirixido por Lautaro Reyes.
Mónica García é licenciada en Coreografía e Técnicas de interpretación de danza no Real Conservatorio de Danza de Madrid e especialista en cambios culturais e sociedade: “Novas tecnoloxías, Novas industrias, Novos usos” pola Universidade Aberta de Cataluña e polo Centro de Arte de LABoral. Foi intérprete de Catherine Diverrés / Centro Coreográfico de Rennes e no da Bretaña, tamén en Matarile Teatro, no Staatstheater de Darmstadt (Alemaña), na compañía 10 & 10 e en Provisional Danza, entre outros.
Presentou as súas creacións en numerosas ocasións: Teatros e festivales españois e europeos. Compartiu o seu traballo como docente, ademais de en talleres en diferentes espazos e contextos, na Universidade de Alcalá de Henares, no Staatstheater de Darmstadt, na Escola de Danza Profesional de Burgos e no Conservatorio de Música e Danza de Xixón.
A inscrición nos talleres farase a través do correo electrónico
e os prezos varían segundo se faga a inscrción antes ou despois do 19 de agosto:
Ata o 19 de Agosto
Para asistir a 1 dos talleres da programación – 50 €
Para asistir a 2 dos talleres da programación – 90 €
Para asistir ós 3 talleres da programación – 125 €
A partir do 19 de Agosto
Para asistir a 1 dos talleres da programación – 65 €
Para asistir a 2 dos talleres da programación – 120 €
Para asistir ós 3 talleres da programación – 165 €
Para participar na convocatoria da residencia creativa, é preciso enviar un currículo ao correo electrónico indicado antes e encher unha folla de inscrición que se pode descargar aquí.
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Alba Barral, Festival herDanza, Iker Gómez, Mónica García, Sonia Rodríguez
Ver todos os artigos por erregueté →
Comeza a VIII Semana de Teatro de Sarria
A esCEEna: IV Semana de Teatro e das Artes Escénicas de Cee
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home Tres talleres e unha residencia no programa de formación do festival herDanza 2018
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress


langs: es gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl pt gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it es es es es es es gl gl es pt en en gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl pt es es es gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl ca en en en gl ca gl en en en

text:
'O Fidalgo' de San Luís Romero, por Rosalía Fernández Rial - Erregueté
A Deputacion de Lugo abre unha liña de axudas para o teatro profesional Agosto 29, 2018
Artes escénicas na terceira edición do Festival 85C de Vigo Agosto 27, 2018
‘Elisa e Marcela’, mellor espectáculo do FETEGA do Carballiño Agosto 25, 2018
Concedidas as axudas á distribución de espectáculos da Agadic Agosto 25, 2018
II Premio Nel Amaro de Teatro Profesional en asturiano ou galego-asturiano Agosto 23, 2018
II Certame de Teatro Afeccionado Concello de Lourenzá Agosto 21, 2018
Commedia, un xoguete para Goldoni Agosto 20, 2018
Convocada a III Edición do Concurso de Monólogos LINGUAreteando Agosto 18, 2018
O Titirideza volve a Lalín Agosto 18, 2018
Premio Mácara para Chévere na XIX Mostra de Teatro Amador de Palas de Rei Agosto 16, 2018
Sólodos en Danza Ourense abre o prazo para a presentación de propostas Agosto 16, 2018
Ponteatro incluirá a estrea de ‘Invisibles’, de Redrum Teatro Agosto 15, 2018
Camilo Díaz Baliño na Biblioteca Municipal de Ferrol Agosto 14, 2018
Rolda Internacional: 13 / 08 /2018 Agosto 13, 2018
El apartamento Agosto 13, 2018
‘O Fidalgo’ de San Luís Romero, por Rosalía Fernández Rial
Opinión Febreiro 19, 2018Febreiro 19, 2018 erregueté
“Unha casa probe na aldea de Bértoa. Porta ó foro direita; fenestra á esquerda, que dá á cuciña e ó curral. Debaixo da fenestra, un sarillo. Primeiro termo, á direita, unha ucha grande e vella; á esquerda, unha artesa. Segundo termo, á esquerda, antre a porta da cuciña i a fenestra, unha lacea grande separada da parede. Ó médeo, unha mesa, algúns tallos e varios trebexos, repartidos pola escea. Colgarán das paredes algúns cadros afumados e descooridos polo tempo. Unha tarandeira con algunha roupa. É pola mañán”.
Aproximadamente dese xeito amencía a escena do Teatro Principal un día coma hoxe hai este trimestre cen anos, en 1918. Celebrábase a exitosa estrea da obra O Fidalgo do dramaturgo carballés Xesús San Luís Romero e a acollida non podía ser mellor. De feito, a esa primeira vez, con pleno de público, sucederíana outras trinta máis. Outra trintena de abrentes nos que a citada aldea bergantiñá, Bértoa, recreaba, dentro e fóra de Galicia, un drama rural contra caciques e foros, de xeito costumista e procurador de xustiza social.
Mais, como testemuñan Pilar García Negro e Xosé María Dobarro Paz, na introdución ao libro que contén o texto en Edicións do Castro (1986), non toda crítica foi positiva. Hai quen acusou ao autor de “poeta del surco y de la tierra mojada” ou de “cantor de las acequias y de las cabanas humildes”.
Certo. Ninguén está libre de pecado.
Incluso os maiores amantes da literatura galega e da súa escena temos arremetido nalgunha ocasión contra os excesos decimonónicos, rexionalistas, de loubanza do rural; folkloristas, de muiñeira e refaixo. O galego ten que servir para todo! Bendita vangarda. Cómpre avanzar!
Mais, coidado. Non disparemos antes de preguntar. En moitos casos, os prexuízos acaban por cegarnos e non nos permiten ler con obxectividade. Iso me aconteceu, debo admitir, a primeira vez que atopei esta obra nos andeis da miña casa familiar durante a adolescencia: outro “drama rural” costumista. Co moderna que somos todas as teenagers! Se está na biblioteca dos pais e nais, non pode ser moita cousa.
Por fortuna, volvín ao texto con máis idade e menos ideas preconcibidas. Cambiouche ben o conto. O que precisaba era aprender a ler, a ler moito, a ver moito teatro, a pensar. A darlle unhas cantas voltas máis á cabeza. Arredor de min: Arredor de si.
Oe, e se no local está o universal? Eis a clave de lectura de O Fidalgo: o seu potencial simbólico. Só así se pode percibir que os personaxes de clase labrega son símbolos da resistencia popular ante o abuso de poder ou que a protagonista feminina representa a dignidade da muller diante do Fidalgo opresor.
Entón. Só entón: o conflito transcende o eido local e se internacionaliza, alén de tempos e espazos. Bergantiños é Galicia e esta o mundo enteiro. Máis alá do valor intrínseco da propia idiosincrasia, claro está.
Se me era tan doado apreciar o conflito universal do autoritarismo en La casa de Bernarda Alba, sendo un drama rural andaluz, por que tardei tanto en aprecialo na literatura propia? Ou, misterios da natureza humana do noroeste atlántico!
Se aproveito esta pequena ocasión para sincerarme en canto a este tema é porque penso que ese mesmo prexuízo persoal pode ser tamén, igual que na obra, galego e universal. Ou é que moitas persoas analizaron con rigor a arquitectura dos diferentes actos de O Fidalgo? Ou a calidade das pasaxes máis poéticas? Ou o abertas que deixa as posibilidades de escenificación se a percibimos con ollos do século XXI? Por que non chegou ao cine ou a traducirse ao catalán a pesar de existir, no seu momento, proxectos explícitos para tales fins?
En definitiva, cando me reconciliei coa obra do noso dramaturgo local, galego e universal, fun quen de a ler e a imaxinar o día da estrea como a obra merecía. Grazas a iso puiden, pois, escoitar con atención o rexistro dalgúns detalles históricos do día do mencionado debut que o investigador Xan Fraga recolleu e sistematizou para celebrar, con todo orgullo, o aniversario da xornada en que O Fidalgo triunfou no Teatro Principal de Compostela.
En Carballo, conmemoramos esa data no intre xusto en que se cumpría o centenario da estrea da obra: o 17 de xaneiro 2018 nun acto organizado pola Asociación Cultural Lumieira de Carballo, cun gran éxito de público, formado por familiares, veciños e veciñas de Xosé San Luís Romero. Un nome que, como algunhas persoas admitiron, só lles soaba do centro educativo que se chama así. Menos mal que existe xente lúcida, en todos os momentos da historia, que son capaces de resistir e de ilustrarnos sempre.
Vivan, pois, os “poetas do surco e a terra mollada”! Así como os “cantores das acequias e as cabanas humildes”. Que todos os improperios se convertan en poesía! Que a escena reverta todos os prexuízos e que no teatro permanezan as verdades importantes!
Con toda humildade animo ás xentes de Compostela que regresen a este noso dramaturgo carballés. Se discrepan e hai conflito, a dramaturxia está servida!
Compartir en Twitter (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en Facebook (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Google+ (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Pinterest (Se abre en una ventana nueva)
Compartir en Tumblr (Se abre en una ventana nueva)
Feixe clic para compartir en WhatsApp (Se abre en una ventana nueva)
Rosalía Fernández Rial, Xan Fraga, Xesús San Luís Romero
Ver todos os artigos por erregueté →
Ourense estrea ‘Sénior’, comedia sobre a crise dos cincuenta
Outras catro asociacións profesionais fan público o seu apoio a Carlos Santiago
Deixar unha resposta Cancelar a resposta
Recibirás cada tres meses, na túa caixa de correo: Información sobre artes escénicas | Información sobre festivais | Entrevistas | Reportaxes| Artigos de opinión| Crítica de espectáculos e de libros | Textos teatrais inéditos…
E moitos contidos máis!
Máis noticias no noso Twitter
Home ‘O Fidalgo’ de San Luís Romero, por Rosalía Fernández Rial
Máis sobre a Erregueté
Edición de textos dramáticos
Fondo Teatral María Casares
Certame Galego de BD sobre teatro
Encontro Ibérico de Revistas de Teatro
Difusión da dramaturxia contemporánea
Erregueté – Revista Galega de Teatro
Apartado 210 | 36940 Cangas
Copyright © 2018 by Erregueté. Theme: DW Focus by DesignWall.
Proudly powered by WordPress