langs: gl gl gl gl lt ceb it pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl en en en it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl en gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl en gl en gl en gl gl gl gl en gl it fr fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl en gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl en gl en gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en pt en gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl en gl gl gl gl es en gl gl en gl gl gl gl en gl en es en gl gl en gl gl en gl gl gl en gl gl en gl gl gl en gl en es gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es gl gl gl gl en gl en gl en gl en en gl gl gl gl gl gl gl en en gl it gl gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl es gl gl en en gl gl gl en en gl gl gl gl gl en en gl en ast gl ceb gl ceb en ceb es gl

text:
Portal do comerciante Galego - Instrumentos e produtos de financiamento
A negociación con entidades financeiras
Adiamento de impostos e seguridade social
Documentos e artigos de interese
1.- Consideracións xerais: o problema do financiamento
2.- O financiamento bancario: os produtos tradicionais
3.- As alternativas ao financiamento bancario tradicional
1.      CONSIDERACIÓNS INICIAIS: O PROBLEMA DO FINANCIAMENTO
As fontes de financiamento podémolas clasificar como fontes de financiamento propias e alleas.
As fontes de financiamento propias caracterízanse por non ter un prazo preestablecido para a súa amortización xa que os seus acredores son os mesmos propietarios da empresa. Entre as fontes de financiamento propias podemos nomear:
As fontes de financiamento alleas son aquelas que van prestarnos diñeiro e que teremos de devolver a un custo (xuros). A estas son as que lles imos a dedicar as páxinas seguintes.
O financiamento da peme española a partir de recursos alleos supón, de forma conxunta, o 66% do seu pasivo e se temos en conta que as pemes supoñen preto do 95% do noso tecido empresarial, a dificultade actual para acceder a financiamento provoca un importante parón económico.
Nos últimos tempos a posición dos emprendedores, autónomos e Pemes cando acoden a un banco parécese máis á do “pedichon da porta da igrexa” que á dun profesional que ofrece unha solución win-win.
O panorama financeiro preséntase bastante negro. En gran medida, porque a maioría dos expertos apunta a que o 2010 é o ano do reaxuste financeiro, no que terán que facer fronte á débeda exterior e no que deberán afrontar tamén o incremento de impagados , o que está a derivar en falta de crédito por parte das entidades.
Esta escaseza de liquidez que sofre o sistema, eleva a prima de risco e obriga ás entidades financeiras a establecer estándares máis exixentes na medición dos riscos
Bancos e caixas de aforro, afirman que as condicións de acceso non cambiaron porque seguen valorando os mesmos aspectos que antes e que en ningún momento, restrinxiuse o crédito ás empresas, que tan só se está sendo máis prudente e selectivo de acordo coas circunstancias actuais do mercado e a evolución da economía
En cambio a opinión dos colectivos empresariais dista moito desa perspectiva: a idea xeneralizada é que a “billa” se pechou e que o diñeiro que o Estado inxectou no mercado a través dos bancos  quedouse nesas entidades financeiras para sanear os seus balances e non está a chegar realmente a particulares e empresas
Por unha banda, é evidente que se endureceron tremendamente as condicións de crédito As exixencias de garantías pasaron do 61% ao 71%, e os gastos e comisións incrementáronse un 76%. Tamén se reduciu o volume de financiamento ofrecido e o prazo de devolución
Pero o problema non son os créditos que deixan de pedir as empresas, senón os que “cortan” os bancos. O auténtico drama é cando se ten unha póliza de crédito e a entidade afirma que non pode renovala, porque en España financiouse moito a actividade empresarial con ese produto que se ía renovando ano tras ano, e a empresa xa contaba con que llo ían renovar automaticamente.
As empresas que teñen máis dificultades agora mesmo para atopar financiamento son aqueles negocios cunha actividade convencional, que teñen moita competencia, que non presentan nada diferente, e que, dalgunha maneira, sufriron unha forte redución das súas vendas.
Nestes momentos, o que máis miran as entidades financeiras é que se teña capacidade de devolver o diñeiro (solvencia) e iso demóstrase cos fluxos de caixa que poida xerar a empresa nos próximos anos, pero é tan elevada a incerteza sobre eses fluxos futuros que son tan duros e restritivos á hora de conceder créditos.
2.      O FINANCIAMENTO BANCARIO. OSPRODUTOS TRADICIONAIS
O préstamo é un contrato polo que a entidade financeira entrega unha cantidade de diñeiro á empresa para o financiamento dunha operación de investimento concreto, e esta pola súa banda, comprométese ao pagamento de cotas periódicas que comprenden amortización do capital recibido e pagamento dos xuros pactados.
A concesión dun préstamo bancario require o estudo previo da operación pola comisión de riscos da entidade financeira, e normalmente, a solicitude de garantías que cubran a posibilidade de risco de falta de pagamento por parte do debedor.
Que garantías pode exixir a entidade financeira na formalización dun préstamo?
Garantía persoal, solvencia do solicitante ou dun terceiro que actúe como avalista
Garantía real, ben moble (préstamo mobiliario) ou inmoble (préstamo inmobiliario) que garanta o bo fin da operación.
Que tipo de xuro utiliza a entidade financeira?
Xuro fixo, constante ao longo da vida do contrato de préstamo
Xuro variable, definido por un tipo de xuro de referencia máis un diferencial. O tipo de referencia habitualmente utilizado é o EURIBOR (EUROPEAN INTERBANK OFFERED RATE), tipo de contratación no mercado interbancario.
Que custos se derivan dunha operación de préstamo?
Custos iniciais: gastos de apertura, gastos de estudo e de tasación
Custos de formalización: gastos de intervención de notario e gastos rexistrais no caso de préstamo con garantía hipotecaria.
Custos finais: custos de amortización anticipada e custos de cancelación.
Procedemento de tramitación complicado. É necesaria a aprobación da operación por un comité da entidade financeira, así como a achega de garantías adicionais na maior parte dos casos.
Gastos de tramitación elevados. Incórrese en gastos de formalización, estudo, cancelación, etc. gastos que adquiren unha especial importancia nos casos de préstamo con garantía hipotecaria
PRÉSTAMO A TIPO VARIABLE. O tipo varía en función de determinados índices aos que se suma un diferencial acordado (EURIBOR, Débeda Pública, etc.).
PRÉSTAMO CON GARANTÍA REAL. A garantía será dun ben mediante a constitución dunha peza ou hipoteca.
PRÉSTAMO CON GARANTÍA PERSOAL. Adoita ser o normal nos préstamos ao consumo. Garántese o préstamo cos bens que teña o debedor.
Os préstamos ao consumo adoitan ter un tipo fixo e son máis caros que os hipotecarios.
Os préstamos hipotecarios aplican maiores gastos que os de consumo.
Os préstamos ao consumo terán un menor período de vixencia que os que se dediquen a investimentos
PRÉSTAMO CON CARENCIA. Consiste en pagar unicamente xuros nun período determinado e posteriormente capital e xuros
O AVALISTA E As súas OBRIGAS
As obrigas que asume o avalista son máximas:
Responde o pagamento do préstamo con todos os seus bens e ingresos, tanto presentes como futuros. Se o aval é hipotecario responderase en primeira instancia co ben hipotecado.
O préstamo pódese PRORROGAR sen necesidade de autorización do avalista.
O importe garantido será o que se designe na póliza, incluíndo o capital e os xuros e outros gastos.
2.2.- A póliza de crédito
Contrato polo que a entidade financeira pon a disposición da empresa fondos até un límite determinado, articulados nunha conta corrente. Pola súa banda, a empresa comprométese ao pagamento periódico de xuros sobre as cantidades dispostas e á devolución do principal ao finalizar o prazo do contrato pactado, prazo inferior a un ano. As entidades financeiras poden así mesmo cobrar xuros sobre as cantidades non dispostas.
Mediante este tipo de contas, onde o seu saldo estará en función das nosas necesidades de financiamento, podemos domiciliar todo tipo de pagamentos e cobros durante a súa vixencia, mesmo pode chegar a ter saldo positivos que se remuneran a un interese pactado previamente.
Outra das súas principais vantaxes é que non existe un límite no importe máximo de que podemos dispor, senón que este límite virá determinado en función da nosa capacidade de endebedamento e as necesidades de tesouraría. A entidade financeira non nos financiará no 100% senón que estudase aspectos do noso negocio como período medio de maduración da nosa actividade, a necesidade global de liquidez para ese período... para determinarnos o límite que esta disposta a financiarnos.
Son operacións deseñadas para moi curto prazo, frecuentemente entre seis meses e un ano. Aínda que pasado este tempo poden renovarse sempre que a nosa situación non variase respecto das circunstancias iniciais.
Nas pólizas de crédito exíxense idénticas garantías que nos préstamos, é dicir, poden ser garantías reais ou persoais, mesmo poden necesitarse avalistas para levar a cabo a operación.
Utilízase un sistema de amortización similar aos préstamos americanos, é dicir, o capital devólvese dunha vez o último día de vixencia da operación, aínda que podemos ir devolvendo o importe da póliza en pagamentos sucesivos.
É un instrumento financeiro adecuado para financiamentos non vinculados a unha operación de investimento concreto.
As contas de crédito teñen unha gran importancia para as empresas e profesionais debido a que poden coordinar os seus fluxos de cobros e pagamentos, evitando desta forma a súa falta de liquidez que pode provocar certos problemas no noso negocio.
Tanto o desconto comercial, que veremos posteriormente, como a póliza de crédito son dous dos instrumentos que a peme utiliza para a xestión do seu activo circulante cando dunha forma recorrente os seus períodos de pagamento son inferiores aos períodos de cobro, é dicir, cando sistematicamente hai desfasamentos na tesouraría da empresa.
Como xa vimos nas “Consideracións Xerais”, a súa restrición por parte das entidades financeiras afecta de forma moi negativa á liquidez da peme ao non poder esta cubrir este desfasamento habitual que ademais se agrava en épocas de crises polo atraso ou morosidade e mesmo falta de pagamento dos seus clientes que ven afectados polo mesmo problema
Xeralmente as operacións de crédito efectúanse a un xuro fixo, aínda que poden existir casos onde se formalicen a tipo variable referido a Euribor.
Cando analizamos o crédito debemos fixarnos no tres tipos de xuro existentes:
a)  Xuro debedor, correspóndese co xuro que nos cobrará a entidade financeira polo saldo disposto da nosa conta.
b)  Xuro acredor, que consecuencia da nosa operativa na conta, podemos atoparnos con este tipo de saldo que poden ir remunerados a un tipo de xuro previamente pactado.
c)  Xuro de excedido, correspóndese co xuro que deveña o saldo que superan o límite da póliza
A liquidación de xuros adoita ser trimestral efectuándose mediante o método denominado Hamburgués, ademais teña en conta que ao cargar os xuros na mesma conta da póliza de crédito tamén deveñan xuro a favor da entidade
CUSTOS: GASTOS E COMISIÓNS
Nas pólizas de créditos cóbrannos dous tipos de gastos:
a)         De formalización e apertura:
Comisión de estudo e apertura, que se corresponde cunha porcentaxe, existindo un mínimo. Devindícase no momento da formalización, cargándose nese mesmo momento na conta.
Fedatario público, correspondente ao corredor de comercio, establecido nun 0,30% do nominal da póliza.
Impostos sobre Actos Xurídicos Documentados, 0,50% do límite da póliza.
b)         Propios das operacións.
Comisión sobre o saldo medio non disposto, é unha porcentaxe en función do saldo que a entidade pon á nosa disposición e non utilizamos.
Comisión por apuntamento, cantidade fixa por apuntamento.
Comisión por reclamación de excedidos, correspondente ao saldo excedido na data da operación. Adoita ser variable cun mínimo.
Comisión por cancelación anticipada.
No cálculo do custo efectivo da póliza de crédito debemos ter en conta todas as variables como tipo de xuro, frecuencia de liquidación, comisións... Tamén debemos ter en conta o saldo non disposto e ser conscientes que ter unha póliza de crédito ociosa terá sempre un custo financeiro, polo que cando queiramos utilizar este instrumento de financiamento deberemos analizar suficientemente as nosas previsións financeiras para non cometer erros de sobre-financiamento
Tipos de xuro superior ao aplicable ás operacións de longo prazo.
Procedemento de tramitación complicado. É necesaria a aprobación da operación por un comité da entidade financeira, así como a achega de garantías adicionais na maior parte dos casos.
Gastos de tramitación elevados. Incórrese en gastos de formalización, estudo, cancelación, etc.
A gran vantaxe da conta de crédito é a súa flexibilidade, o fácil que resulta dispor dos fondos.
Os créditos unidos aos préstamos é a operación de financiamento de activo máis frecuente. A súa principal diferenza é, que mentres os préstamos sempre están unidos a unha operación de compra ou prestación de servizos, nos créditos non existe ningunha vinculación a unha finalidade, é dicir, son operacións onde non se financia a adquisición dun determinado ben ou servizo, senón que obtemos diñeiro para usarse nun determinado sentido.
Contrato bancario que permite ao prestatario, recibir unha determinada cantidade de diñeiro dunha vez a cambio do compromiso de devolver  a devandita cantidade, xunto cos xuros correspondentes, mediante cotas periódicas.
Contrato polo que unha entidade se compromete a facilitar unha cantidade de diñeiro a un cliente até un límite determinado e durante un período de tempo.
En que imos empregar o diñeiro?
·         Necesitamos dispor de todo o diñeiro desde o momento inicial
·         Realizamos investimentos a longo prazo
·         Necesitamos devolver o diñeiro dunha maneira periódica e previsible
·         Necesitaremos o diñeiro pero non sabemos en que momento
·         Realizamos investimentos a curto prazo
·         Fainos falta diñeiro momentaneamente
¿Cal é a cantidade que necesitamos?
Resulta máis apropiado cando as cantidades son máis elevadas
Se adecua mellor a necesidades menores e momentáneas de diñeiro
¿Como imos devolver o diñeiro?
Temos uns ingresos regulares e podemos axustarnos a un sistema periódico de cotas
Os ingresos non son regulares e aínda que podemos devolver a cantidade prestada, non podemos facelo en cotas uniformes.
2.3.- O desconto comercial
Existen diversos medios para instrumentalizar o pagamento de operacións comerciais con adiamento de pagamento, entre os que adquiren especial importancia a letra de cambio, o cheque e unha obriga de pagamento.
Os efectos comerciais posibilitan ao seu posuidor o acceso a financiamento a través do desconto dos mesmos. Na actualidade, a práctica bancaria  estendeu a posibilidade de desconto a letras de cambio, obrigas de pagamento, cheques, talóns, certificados, contratos, pólizas, recibos tramitados electrónicamente…
O desconto comercial é un contrato polo que a entidade financeira anticipa á empresa o importe dos efectos non vencidos recibidos de clientes, efectos que recoñecen unha obriga de pagamento. A entidade desconta do importe dos efectos (nominal), os xuros que corresponden polo tempo que media entre a data do anticipo e a data de vencemento dos mesmos, así como os gastos e comisións que se derivan da operación (desconto).
A entidade financeira xestiona ó seu vencemento o cobro dos efectos anticipados, pero non asume o risco de falta de pagamento se finalmente o debedor non paga as mesmas, exercendo a acción de recobro sobre a empresa.
Recoméndase que os efectos sexan domiciliados, posto que as taxas de comisión nos non domiciliados son máis elevadas. As comisións teñen marcado un importe mínimo por efecto, pero non un máximo, sendo este proporcional ao importe. Os efectos deben ir estendidos en papel timbrado e tributar polo Imposto de actos xurídicos documentados.
Os principais usuarios do desconto son os comerciantes individuais e as sociedades mercantís, aínda que outras entidades aínda non sendo mercantís, poden descontar os seus efectos
O desconto comercial pode instrumentalizarse a través de:
A.  Liña de desconto: A entidade financeira, unha vez estudada a empresa e a “calidade do papel” (comprobación de que efectivamente se trata de operacións de compravenda reais, e non de letras ficticias, chamadas “letras pelota”) e analizado o risco comercial do cliente, permítelle o desconto de facturas até o límite do importe da liña de desconto concedida. Prodúcense os seguintes feitos:
Concédenos unha clasificación de risco comercial.
Baseándose nesta cualificación permítesenos descontar todo o papel que temos na nosa carteira, até un determinado volume máximo de efectos pendentes de vencer en cada data sobre os que a entidade mantén o compromiso de desconto, denominado “límite de risco”.
Ademais, exíxenos unha serie de condicións que debemos cumprir para que se produza a renovación automaticamente de forma periódica, tales como:
Xeralmente a entidade descontante resérvase as seguintes prioridades:
Dereito a rexeitar determinados efectos.
Suspender o desconto nun determinado momento de forma temporal ou definitiva.
Neste tipo de operacións adóitanse exixir as seguintes compensacións:
Volume do negocio global que a empresa manteña coa entidade descontante por outras operacións.
Saldos medios mantidos en conta corrente ou cartilla de aforro.
Domiciliaciones de pagamentos de provedores.
B.  Desconto puntual ou circunstancial: A entidade financeira estuda o desconto dun efecto comercial de forma individualizada ou varios (remesa), sen que se presupoña o desconto doutra ou outras remesas fururas. Dado o seu carácter circunstancial non é necesario instrumentalizalo mediante póliza de desconto.
Así mesmo, e en función da forma de liquidación que a entidade aplique, podemos falar de:
Desconto ordinario: Tanto as comisións como os xuros calcúlanse en base ao prazo desde a data de desconto até a data de vencimento. A entidade financeira aplica xuros e comisións crecentes en función do risco implícito que leva o efecto. Un efecto domiciliado e aceptado ten un menor risco implícito que un efecto simplemente domiciliado, e este, menor risco que un efecto non domiciliado nin aceptado.
Forfait: A entidade financeira aplica un único tipo de xuro e unha comisión fixa independentemente do prazo de vencimiento que teña o efecto.
Vantaxes do desconto comercial:
É unha fórmula de financiamento moi accesible, xa que case a totalidade das empresas xeran efectos comerciais de actividade operativa.
Desvantaxes do desconto comercial:
É un instrumento financeiro caro, que require o pagamento anticipado dos xuros e comisións derivadas.
Require estudo de risco comercial para a súa aprobación.
3.      AS ALTERNATIVAS AO FINANCIAMENTO BANCARIO TRADICIONAL
Antes de pasar revista a aqueles produtos de máis interese para a operatoria do comercio comerciante polo miúdo, hai que destacar cales son as características destes “novos” produtos
Son unha solución adecuada para o financiamento do circulante dun negocio (e que o teu fondo de tesouraría respire con certa tranquilidade).
Están especialmente indicados para as necesidades de financiamento concretas que orixinan os ciclos da empresa.
Son flexibles, xa que se adaptan ás distintas necesidades, tanto no importe como nos prazos (que é outra forma de financiarse).
Permiten dispor dunha cantidade de diñeiro, cun límite e un prazo determinado (non son apoios para toda a vida).
Posibilidade de contratar un paquete integral que englobe diferentes produtos financeiros que  axuden na actividade diaria.
Mediante o factoring, a empresa contrata un conxunto de servizos  de cobertura de insolvencia, xestión e  financiamento aplicable ás vendas a crédito (vendas con pagamento aprazado entre 30 e 270 días) realizadas aos seus clientes, convertendo as vendas a curto prazo en vendas en man, asumindo o risco de insolvencia do titular e encargándose da súa contabilización e cobro
Cando unha empresa realiza numerosas vendas a crédito aos seus clientes, ten que engadir á súa actividade produtiva as seguintes preocupacións:
Xestionar e cobrar as facturas emitidas
Cubrir o risco de posibles insolvencias dos seus clientes
Atender necesidades de liquidez puntuais, debido ao dilatado prazo de pagamento das súas vendas a crédito.
Mediante o factoring, a empresa contrata un conxunto de servizos de cobertura de insolvencia, xestión e financiamento aplicable ás vendas a crédito realizadas aos seus clientes, tanto nacionais como estranxeiros.
O FACTORING contempla un conxunto de servizos que se basean na cesión de facturas comerciais dunha empresa á Entidade de Factoring, para que esta preste un ou varios dos seguintes servizos:
Administración e clasificación da carteira de clientes do cedente.
Xestión de cobro das facturas
Financiamento do Circulante mediante anticipos financeiros sobre as facturas cedidas
Garantía en caso de insolvencia de debedores
Devanditos servizos ofrécense a partir da “cesión mercantil” das facturas a cobrar a unha entidade bancaria ou entidade de financiamento (o “factor”).
O factoring é apto sobre todo para aquelas PEMES cuxa situación non lles permitiría soportar unha liña de crédito.
Compoñentes dunha operación de factoring
Empresa cedente: Solicita a operación ao factor (entidade bancaria) e cédelle as súas facturas representativas das súas vendas a curto prazo, até  270 días.
Factor: Adianta o diñeiro á empresa cedente, xestiona o cobro da débeda e ofrece o resto de servizos de factoring.
Debedores da empresa: Son os clientes compradores da empresa cedente. Están obrigados a pagar as débedas que foron cedidas  directamente ao factor.
FACTORING SEN ANTICIPO, é a modalidade básica, na que a empresa de factoring realiza en nome do cedente a administración, clasificación da súa carteira de clientes e a xestión de cobro das facturas cos mesmos.
FACTORING CON ANTICIPO, na que ademais dos servizos da modalidade anterior o cedente pode obter financiamento sobre as facturas cedidas.
FACTORING SEN RECURSO: onde a entidade de factoring non pode reclamar o impagado ao  seu cliente, se tal falta de pagamento é por razóns de insolvencia do debedor. Ao efectuar un factoring “sen recurso”,  a empresa reduce a súa conta  de clientes a cobrar, o que lle permite mellorar a súa solvencia. Ademais non consome o seu risco bancario ao non incrementar a súa  presenza na CIRBE (Central de Riscos do Banco de España).
FACTORING CON RECURSO: a entidade de factoring pode reclamar á súa empresa cliente os  impagados que se produciron por calquera razón
Aforro de tempo, aforro de gastos, e precisión da obtención de informes.
Permite a máxima mobilización da carteira de debedores e garante o cobro de todos eles.
Simplifica a contabilidade, xa que mediante o contrato de factoring o usuario pasa a ter un só cliente, que paga en man.
Saneamento da carteira de clientes.
Permite recibir anticipos dos créditos cedidos.
Non endebedamento: compra en firme e sen recurso.
Para o persoal directivo, aforro de tempo empregado en supervisar e dirixir a organización dunha contabilidade de vendas. Externalízase o proceso de xestión de cobro das facturas
Pode ser utilizado como unha fonte de financiamento e obtención de recursos circulantes.
Posibilidade de obtención de anticipos financeiros sobre as facturas cedidas.
O cliente benefíciase da administración e clasificación da súa carteira por parte da Entidade de Factoring.
Elimínase o risco asociado á insolvencia dos debedores (factoring sen recurso).
Custo elevado. Concretamente o tipo de xuro aplicado é maior que o desconto comercial convencional.
Factor pode non aceptar algúns dos documentos do seu cliente.
Quedan excluídas as operacións relativas a produtos perecedoiros e as de longo prazo.
O cliente queda suxeito ao criterio da sociedade factor para avaliar o risco dos distintos compradores.
O FACTORING PROVEDOR é un produto, coñecido habitualmente como "CONFIRMING". O Confirming consiste en mellorar a xestión de pagamentos dunha empresa aos seus provedores, a partir da subcontratación da mesma. O servizo é ofrecido por entidades financeiras e consiste en xestionar os pagamentos dunha empresa aos seus provedores nacionais, ofrecéndolle a estes a posibilidade de cobrar as facturas con anterioridade á data de vencimento.
É unha fonte de financiamento para a empresa (aprazando o pagamento das débedas) como para os provedores (anticipando o cobro das mesmas).
Pagador ou ordenante: Empresa que ha de atender o pagamento de facturas dos seus provedores nos prazos previamente acordados.
A Entidade Financeira: Entidade que intermedia na operación de pagamento. Recibe da empresa pagadora a información das facturas a pagar -xa conformadas- e realiza as xestións oportunas para saldar as mesmas nas datas acordadas.
Cobrador ou Beneficiario: Empresa que ten o dereito de cobro como consecuencia da prestación dun servizo ou a subministración dun ben.
A denominación "Sen recurso" indica que, no momento de producirse a adquisición, o "Provedor" emisor das facturas queda liberado de calquera eventualidade, asumindo a entidade financeira todo o risco da operación e podendo, en caso de falta de pagamento, establecer soamente procedemento contra o Cliente debedor e, no seu caso, os garantes da operación.
a)  Recepción de compromisos de pagamento
A empresa pagadora ordena irrevogablemente, á Entidade financeira, o pagamento ao seu cargo de débedas ou facturas ás que deu a súa conformidade, a favor duns determinados provedores e con datas de vencimiento concretas.
b)  Comunicación a provedores
A Entidade financeira remite cartas aos provedores incluídos no soporte, avisando de ser a Entidade, encargada do pagamento das facturas aos seus respectivos vencimentos. Na mesma comunicación, a Entidade financeira , oferta a compra "Sen recurso"(dito doutra maneira, a entidade financeira ofrece anticipar o cobro) aos devanditos provedores das súas facturas, antes da data de vencimento do pagamento, nunhas condicións determinadas, xeralmente cun diferencial xa pactado co CLIENTE sobre o MIBOR vixente en cada momento segundo os días que restan para cada vencimiento.
c)   Resposta dos Provedores
No caso de aceptación polo provedor, coa antelación requirida, realizarase a operación, aboándolle o importe neto mediante transferencia.
No caso de non optar polo anticipo, o aboamento polo nominal producirase na data de vencimento de cada factura.
d)  Información a Cliente
A Entidade financeira informa periodicamente á empresa CLIENTE, das compras "Sen recurso" (Anticipos) que se efectúa e os provedores con quen se formalizaron tales operacións .
e)  Vencimento das facturas e aboamento de compensacións
Ao vencimento correspondente, a Entidade financeira carga na conta da empresa o importe nominal de todas as facturas que esta lle ordenou pagar no seu día.
Ao mesmo tempo, a Entidade financeira, no seu caso, aboará na conta da empresa o importe correspondente á porcentaxe, se así se negociou entre ambos, das marxes e/ou comisións aplicados nas compras de facturas "Sen recurso" (Anticipos) que se efectuaron aos provedores.
VANTAXES PARA OS PROVEDORES (se solicitan anticipo):
Elimina o risco de impagados.
Obtención de financiamento inmediato.
Aumento da súa capacidade de endebedamento (venda sen recurso).
Mellora de cocientes financeiros.
Non consumo das súas liñas de desconto habituais.
VANTAXES PARA A EMPRESA
Obtención de ingresos financeiros adicionais (se se pacta repartición de xuros e/ou comisións).
Mellora de solvencia/imaxe de pagamentos ante o provedor: os pagamentos están avalados  por unha institución financeira
Flexibilidade do produto polo seu automatismo e alternativas propostas ao seu provedor.
Simplificación e optimización da xestión de pagamentos.
Optimiza a tesouraría facilitando o control e xestión do circulante
Capacidade de negociación cos seus provedores, garantíndolles a liquidez inmediata
Simplifica as xestións administrativas, ao tratarse por medios informáticos.
Non hai custos de emisión de obrigas de pagamento e cheques, ou manipulación de letras de cambio.
Evita chamadas telefónicas de provedores para informarse sobre a situación das súas facturas
Maior seguridade e control no tratamento dos seus pagamentos.
Como DESVANTAXE, hai que ter en conta que, polas características do produto, adóitase adoptar un criterio selectivo á hora da súa comercialización, ofertándoo habitualmente a empresas dunha envergadura suficiente que permita á Entidade Financeira rendibilizar o traballo administrativo que leva
Contrato polo que a empresa de renting obrígase a pór a disposición do cliente un activo en réxime de arrendamento  e por un prazo de tempo determinado. Pola súa banda, o cliente obrígase ao pagamento dunha renda periódica, renda que inclúe o uso do ben, así como os gastos de mantemento e seguro que cubra posibles sinistros ao mesmo.
O renting é polo tanto unha fórmula que combina financiamento con contratación de servizos.
Aconséllase a súa utilización para acceder a equipos informáticos de última xeración, así como a equipos de transporte, elementos caracterizados pola súa rápida obsolescencia.
a)  O solicitante selecciona un activo (maquinaria, instalación, etc.) que precisa para o seu funcionamento.
b)   A empresa de renting adquire o ben seleccionado ao provedor e contrata tanto o mantemento como o seguro do mesmo. Nesta situación pono a disposición do solicitante mediante a sinatura dun contrato de renting.
c)  O solicitante comprométese a abonar á empresa de renting cotas periódicas de aluguer pactadas no contrato durante o prazo de tempo definido no mesmo.
Permite acceder activos sen necesidade de realizar desembolso inicial nin aplicar recursos financeiros á operación.
Mellora liquidez da empresa.
Evita a obsolescencia dos bens. Permite unha mellor adaptación á evolución tecnolóxica dos equipos existentes no mercado, ou á evolución da propia empresa
As cotas de aluguer aboadas son fiscalmente deducibles no IS na súa totalidade.
Os bens en réxime de renting non se incorporan ao balance da empresa, nin como inmobilizado nin como pasivo, polo que non implica inmovilización de recursos nin modifica a situación de endebedamento da mesma.
Evita calquera controversia acerca da amortización do equipo xa que non é propiedade do arrendatario
Non existe opción de compra a favor do arrendatario ao finalizar o contrato de arrendamento.
Contrato de arrendamento financeiro con opción de compra dun ben moble ou inmoble. A operación de leasing é máis propiamente unha operación de compra-venda con pagamento aprazado, que un aluguer.
Nela interveñen as seguintes figuras:
A empresa de leasing.
O funcionamento dunha operación de leasing é o seguinte:
O solicitante selecciona un activo (maquinaria, instalación, etc.) que precisa para o seu funcionamento.
A empresa de leasing adquire o ben seleccionado ao provedor e pono a disposición do solicitante mediante a sinatura dun contrato de arrendamento financeiro.
O solicitante comprométese a aboar á empresa de leasing cotas periódicas pactadas no contrato durante o prazo de tempo definido no mesmo. As cotas poderán ser prepagables ou pospagables
A duración do contrato non pode ser inferior a dous anos no caso de bens mobles ou a dez anos no suposto de bens inmobles
Unha vez vencido o prazo do arrendamento o solicitante pode optar entre as seguintes opcións:
Adquirir o ben, pagando a última cota de “Valor residual” establecida no contrato.
Renovar o contrato de arrendamento.
Non exercer a opción de compra, entregando o ben á empresa de leasing
Aconséllase a súa utilización para o financiamento tanto de activos mobiliarios –maquinaria, vehículos, equipos de proceso información, etc.-, como de activos inmobiliarios.
Podemos sinalar os seguintes tipos de operacións de leasing:
FINANCEIRO: A sociedade de leasing comprométese a entregar o ben, pero non ao seu mantemento ou reparación, e o cliente queda obrigado a pagar o importe do aluguer durante toda a vida do contrato sen poder rescindilo unilateralmente. Ao final do mesmo, o cliente poderá ou non exercitar a opción de compra.
OPERATIVO: É o arrendamento dun ben durante un período, que pode ser revogable polo arrendatario en calquera momento, previo aviso. A súa función principal é a de facilitar o uso do ben arrendado a base de proporcionar mantemento e de repolo a medida que xurdan modelos tecnoloxicamente máis avanzados
Permite o financiamento do 100% da operación sen necesidade de realizar desembolso inicial, co que a empresa non sofre unha diminución do activo circulante.
Goza dun tratamento fiscal favorable xa que se permite a amortización acelerada do ben.
Maior axilidade e rapidez nos procesos de tramitación e concesión. Adoita poder pecharse unha operación en menos tempo que pedindo un préstamo bancario
Non supón empeoramento da situación de endebedamento da empresa.
Flexibilidade no establecemento das cotas, podendo adaptalas á súa conveniencia (constantes, crecentes, carencia...).
As cotas son tomadas como gasto deducible.
Non é necesario facer un desembolso inicial, Mantense a rendibilidade económica sobre activos fixos, dado que o leasing non aparece no balance. Consecuentemente tampouco modifica o cociente de endebedamento do arrendatario.
Ao final, mediante o pagamento dun valor residual prefixado no contrato, pódese adquirir a propiedade do ben.
Operación consistente en que o ben a arrendar é propiedade da empresa que o vende á entidade de leasing ou renting para que esta de novo lla ceda en arrendamento.
Ambas as  fórmulas consisten en transferir a propiedade dos bens titularidade da empresa a unha entidade financeira, recibir o importe que se pacte pola devandita transferencia de titularidade, garantirnos o seu uso mediante uns contratos de leasing ou renting e pagar as correspondentes cotas mensuais polo uso dos bens.
A diferenza principal entre ambos os contratos estriba na opción de compra. No caso dos leasing permítese exercitar a opción de compra, e para o caso dos rentings só se realiza aluguer, co cal os rent-backs utilízanse para equipos tecnolóxicos e vehículos, con valores residuais baixos ou tendentes a cero e o lease-back utilízase en investimentos inmobiliarios dentro da empresa como poden ser naves industriais ou oficinas, dado que a priori presuponse revalorización dos activos.
Achéganse bens como garantías de toda a operación, facilitando a obtención do financiamento desexado.
A porcentaxe de financiamento que se obtén é o 100% do valor do ben
As cotas mensuais e duración do contrato son negociables, sempre co límite da vida útil dos bens obxecto do contrato.
A inmobilización financeira que xeramos coa adquisición dos activos, podémola liberar para destinar o diñeiro obtido mediante estes contratos a financiar a actividade corrente da empresa, sen comprometer por iso a viabilidade da empresa posto que seguimos dispondo de todos os elementos produtivos da mesma.
A nivel fiscal, as cotas de renting considéranse gasto integramente, e o tratamento fiscal do leasing tamén presenta aspectos moi favorables.
Adquirimos uns compromisos de pagamento mensuais a longo prazo que hai que cumprir: se non melloramos a tesouraría da empresa con estes financiamentos logrando un fondo de manobra positivo, ao final atoparémonos nunha situación peor que a inicial dado que non disporemos do activo, teremos obrigas de pagamento adicionais e non teremos a liquidez suficiente.
© Xunta de Galicia. Información mantida e publicada na internet pola Xunta de Galicia
Oficina de Rexistro Único e Información
Pode subscribirse ás novidades desta web cun lector de feeds


document_lang: gl

langs: gl gl gl gl lt ceb it pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl pt gl gl en gl gl gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl en gl en gl en gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl en en gl en gl en gl en gl en gl gl gl en gl en gl en gl gl gl gl ast gl ceb gl ceb en ceb es gl

text:
Portal do comerciante Galego - A negociación con entidades financeiras
Instrumentos e produtos de financiamento
Adiamento de impostos e seguridade social
Documentos e artigos de interese
É inevitable seguir acudindo ás entidades financeiras para obter liquidez tanto vía instrumentos tradicionais, como a partir de instrumentos máis novos que tamén xestionan elas.
Iso fai recomendable que nos deteñamos a realizar uns breves apuntamentos sobre a negociación coas entidades de crédito, máxime en situacións como a actual, onde a discrecionalidade de anos anteriores desapareceu, volvemos a unha certa ortodoxia e as negociacións tornáronse máis duras por parte dos referentes de liquidez, mesmo para acceder ás novas liñas do Instituto de Crédito Oficial (ICO).
1. ¿Como miden as entidades financeiras o nivel de risco da operación?
3. Cuestións previas á negociación
4. Consellos útiles para a negociación
1.- ¿COMO MIDEN AS ENTIDADES FINANCEIRAS O NIVEL DE RISCO DA OPERACIÓN?
É preciso ter en conta que hai bancos máis conservadores que outros. Tamén é posible que, tras denegarlle unha operación nunha sucursal, apróbenlla noutra da mesma entidade.
Hai tres conceptos básicos para unha entidade á hora de estudar o risco dunha operación:
Capacidade de solvencia do cliente: É o patrimonio –diñeiro, bens inmobles, accións ou outros dereitos– que posúe o cliente. Canto maior sexa o seu montante e máis facilmente se poida converter en diñeiro, maiores garantías ofrecerá para o banco.
Capacidade de reembolso: É a posibilidade que ten o solicitante do préstamo de facer fronte ao pagamento das súas cotas periódicas de amortización, a viabilidade a medio e longo prazo.
Funcionamento da empresa e capacidade de xestión.
Analizando estes factores, o banco autorizará ou non a operación. Así, nunca concederá diñeiro se o cliente soamente conta con capacidade de solvencia, pero non ten liquidez suficiente para facer fronte ao pagamento das cotas do préstamo. Por outra banda, o banco comprobará e analizará a información a través dos seus comités de risco e de expertos independentes.
2. ¿QUE INFORMACIÓN ANALIZAN?
INFORMACIÓN PROPORCIONADA POLA EMPRESA (Calculará cal é o importe máximo de endebedamento que pode asumir de acordo cos seus parámetros, habitualmente o 40% dos ingresos líquidos xustificados):
Balances de situación de varios anos para analizar o valor e natureza dos activos e o seu grao de amortización, así como a situación financeira a curto e longo prazo.
Contas de Perdas e Ganancias de varios exercicios para analizar a evolución do negocio. A estrutura de custos e a evolución das vendas e as marxes, así como a importancia ou non dos resultados extraordinarios.
Plans de previsión: balances, contas de perdas e ganancias e contas de tesouraría previsionais a 5 anos vista normalmente.
Seguros Sociais (TC1 e TC2) para ter información sobre o nº de empregados, salarios tipos de contratación.
Comprobantes de pagamento do IRPF e IVE
Modelo 347, para analizar a concentración ou dependencia con clientes e provedores.
Declaración de IRPF para comprobar a súa situación persoal e se tivo capacidade de aforro
INFORMACIÓN INTERNA (das súas propias bases de datos)
Expedientes de anteriores operacións (préstamos, créditos…)
Grao de morosidade actual e histórica, demoras en amortizacións de préstamos…
INFORMACIÓN DE REXISTROS EXTERNOS:
Ficheiros de negativos: CIRBE, RAI, ASNEF
Referencias de clientes e provedores
Datos do sector (cocientes doutras empresas)
Mesmo visita á empresa.
3.-CUESTIÓNS PREVIAS Á NEGOCIACIÓN
NON TODAS AS ENTIDADES BANCARIAS SON IGUAIS, NIN TEÑEN Os MESMOS CRITERIOS.
Non son iguais os seus obxectivos, os seus modos de xestionar, a quen se dirixen, os momentos polos que pasan. Nin sequera son iguais dúas sucursais entre elas. Por exemplo, hai entidades financeiras que poden estar nun momento no que teñen moito nivel de morosidade e a proposta non” calla”.
Non sempre a entidade máis próxima ou máis coñecida é a mellor para obter financiamento. Hai que buscar varias propostas, realizar máis dunha entrevista e comparar as condicións de todos os casos e con esa información decidir. Entre os aspectos a valorar son importantes
maior ou menor custo dos produtos (comisións, gastos, taxas…)
a maior ou menor axilidade na tramitación
a existencia doutros produtos que poden completar as nosas necesidades (Vg. TPV)
NON TRABALLAR NUNCA CUNHA SOA ENTIDADE FINANCEIRA
Aínda que é certo que canto máis negocio se lle ofrece a unha entidade financeira, maior é a capacidade de negociación, a maioría dos expertos recomenda ter máis dunha entidade para diversificar riscos, rebaixar a cantidade a pedir e poder solicitar a cada unha os produtos nos que son líderes. Pero tamén hai que ter en conta que diversificar demasiado réstanos poder negociador, o número óptimo é aquel que optimice a nosa capacidade de negociación
NON DEIXAR NADA AO AZAR. Prepararse moi ben a entrevista: Os erros adóitanse producir cando non se planifica adecuadamente a negociación. É aconsellable prepararse un guión
FÓRMARSE EN MATERIA FINANCEIRA. A conversa será máis fluída e obteranse mellores condicións. Un dos erros típicos “é acudir ao banco cando non se teñen redactadas as liñas básicas do proxecto”.
NO CASO DUN PROXECTO DE INVESTIMENTO, NON ESQUEZAS O PLAN DE VIABILIDADE.
O empresario debe transmitir confianza, e a información acerca de como levará a cabo o investimento. Falla quen pensa que a entidade financeira vaille a axudar a perfilar o proxecto. Hai que ir coas ideas moi claras e ter unha resposta para case todo.
No primeiro contacto, cun planning de 5 ou 6 páxinas que resuma en liñas xerais o proxecto é suficiente para que a entidade decida se o proxecto encaixa dentro dos seus obxectivos do grupo investidor, así como se se detecta unha oportunidade no proxecto. É aconsellable que o proxecto sexa atractivo e establezan unha serie de obxectivos que se queiran conseguir, así como os medios para alcanzalos. Ten que ser razoable, real e realizable e presentarse de forma agradable.
Pero ollo, os excesos son malos. Se está demasiado preparada poida que nos cataloguen como profesionais de crédito e iso pode porlles á defensiva. Mesmo é peor, se notan que temos un dossier moi bo pero que repartimos sen xeito nin dereito entre entidades.
4.-CONSELLOS ÚTILES PARA A NEGOCIACIÓN
En primeiro lugar, hai que ter moi claro que:
AS ENTIDADES FINANCEIRAS NON “AXUDAN”: O seu obxecto social consiste en negociar con diñeiro e cobrar pola realización deste servizo. Se no pasado conseguiu crédito dunha entidade, non debe sentirse especialmente agradecido. Lembre: devolveu o diñeiro e os xuros. Hai que analizar que beneficios estamos a producir ao banco (balance cliente/banco) e utilizar esa información.
USUARIO DE CRÉDITOS É O MELLOR CLIENTE. Os bancos e caixas non obteñen os seus verdadeiros beneficios dos depositantes, senón dos consumidores de créditos.
COMO ACREDITADO.  É UN MOROSO EN POTENCIA. Polo menos desde o punto de vista do banco. De aí as cautelas que se toman durante a negociación.
OBTER DIÑEIRO DA ENTIDADE BANCARIA NUNCA SUPÓN UNHA VITORIA. É un éxito na negociación, pois as dúas partes gañan.
Á negociación hai que ir con:
AUTOCONFIANZA: ir moi seguro de si mesmo. “É fundamental demostrar capacidade de liderado, estar convencido de que tes grandes habilidades e de que o teu proxecto é o mellor. En canto a requisito técnico, é recomendable saberse moi ben o plan de investimento porque se poden recibir chamadas para preguntar sobre algún aspecto”. Hai que coidar a actitude: Hai que afrontar a negociación cunha empresa que ten capacidade de xerar diñeiro. Está a ofrecerse un negocio co que o noso interlocutor tamén pode gañar.
PACIENCIA. unha paciencia infinita, porque nos bancos todo vai moi lento e teñen que facer moitos cálculos. Os procesos en Banca son lentos, e hai que estar aberto a negociacións, a xogos de presión.
ACTITUDE POSITIVA. case máis importante que o proxecto en si, é a actitude do aspirante”. “O que importa é o emprendedor que hai detrás. Se che ven fraquear nalgún momento rexeitarante.
EXPERIENCIA. É tamén importante mostrar un bo coñecemento do sector no que nos movemos.
Para a negociación é conveniente
O COMPROMISO DO EMPRESARIO. É moi forte que se pida aos demais que se crea nun proxecto, que asuman riscos nel mesmo, pero que á vez un non poña tamén da súa parte de compromiso no proxecto, que se traduce en fondos propios ou garantías. O empresario diríxese á entidade financeira e faille participe da súa necesidade de financiamento, de que busca uns tipos de xuro e comisións atractiva evidentemente o xestor bancario pregúntalle acerca das fontes de financiamento. E entón o empresario dille que o Banco debe pór o 100%. PRIMEIRO ERRO.
BUSCAR FINANCIAMENTOS ESPECÍFICOS PARA CADA PARTIDA. Hai que diferenciar se se necesita investir en activos fixos, circulante, externalizar… dependendo das necesidades poderemos optar por fórmulas de financiamento que resulten máis interesantes: renting para maquinaria e vehículos, factoring para circulante….Por outra banda é fundamental a correlación entre o investimento e o financiamento (fondo de manobra)
FACER FÁCIL A NEGOCIACIÓN, tendo a documentación do seu proxecto preparada e lista para entregar. Dará unha moi boa impresión, de persoa ordenada e profesional.
EXPOR AS OPERACIÓNS CON TOTAL TRANSPARENCIA. O analista de riscos do banco contrastará os datos que acheguemos sobre o proxecto con aqueles aos que el ten acceso. A incoherencia pode prexudicar seriamente a negociación. Non hai que suprimir os datos inconvenientes para conseguir o financiamento sobre todo no que se refire a posible perdas, débedas….O analista de riscos ten a forma de informarse e se descobre a verdade non hai nada peor que nos pillen nun renuncio Se descobre a verdade, a súa empresa podemos caer nunha situación de descrédito irrecuperable.
Unha cousa é que non o contes todo, e outra que mintas ou ocultes datos fundamentais, especialmente se son dos que se poden coñecer a pouco que se movan.
Ara unha entidade financeira, é importante que a empresa que acode a ela ofreza dispoñibilidade e transparencia de toda a información económica, financeira e contable do seu negocio, “que reflicta como está a ser a evolución do negocio e cal é a súa situación económica e patrimonial. Isto que, en ocasións, se consideraba como algo secundario, cobra nestes momentos de crise unha especial relevancia”.
TER MOI CLARAS AS NECESIDADES FINANCEIRAS. Hai que xustificar a necesidade de cada euro que se pide e se vai poder soportar o custo real do préstamo e os requisitos de devolución establecidos pola entidade. Non hai que solicitar máis do que realmente se pode devolver. Unha sobreinversión ou un alto custo financeiro pon en dificultade a iniciativa empresarial. Hai que poder pagalo cos números máis pesimistas da Conta de Tesouraría.
OLLO COAS CONDICIÓNS: O banco vai tentar sempre conseguir o máximo de garantías (avais) e as condicións que considere máis favorables. Hai que ter coidado coas concesións que facemos (prazos de devolución, primeiras cotas…) porque poden supor unha lousa pesada para a viabilidade futura do negocio. En determinadas circunstancias, é recomendable conseguir períodos de carencia, sobre todo de principal.
A negociación das condicións vai depender dos seguintes factores:
Importe/nivel de endebedamento. A menor cantidade solicitada ou a un menor nivel de endebedamento respecto da súa capacidade de reembolso, maior capacidade de negociación fronte ao banco.
Prazo da operación. As operacións a curto prazo son máis interesantes para o banco. Utilice este argumento.
Garantías. Canto maior sexa o respaldo de bens ou avalistas que teña a súa solicitude, máis fácil será que a admitan e, polo tanto, a súa capacidade de negociación será moito máis sólida.
© Xunta de Galicia. Información mantida e publicada na internet pola Xunta de Galicia
Oficina de Rexistro Único e Información
Pode subscribirse ás novidades desta web cun lector de feeds


langs: gl gl gl gl lt ceb it pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl es es gl gl gl ast gl gl gl gl en es gl en gl en gl en gl en gl en en en en en en en en en en en en en ast gl ceb gl ceb en ceb es gl

text:
Portal do comerciante Galego - Consello Galego de Comercio
PREMIOS DO COMERCIO GALEGO 2019
PREMIOS SMART COMMERCE 2017
PREMIOS SMART COMMERCE 2016
O sector téxtil en Galicia
Entrega de Premios A SEMANA DO TEU COMERCIO
Area de comercio da Xunta de Galicia
Consello Galego de Comercio
Observatorio do Comercio de Galicia
Mesas Locais de Comercio
Consello Galego de Comercio
Co fin de promover a participación da sociedade na mellora e no desenvolvemento da actividade comercial en Galicia a Lei 13/2010 do comercio interior de Galicia, prevé a creación do Consello Galego de Comercio que, con carácter consultivo, constituiráse como un órgano colexiado de participación, asesoramento e colaboración coa Administración autonómica na ordenación da actividade comercial, garantindo e defendendo os intereses xerais en materia comercial e terá atribuídas as seguintes función:
a) Emitir informe sobre os proxectos normativos de ordenación do comercio e da actividade comercial.
b) Realizar os informes e as consultas sobre comercio que lle requira a consellaría competente en materia de comercio.
c) Formular propostas e suxestións que se estimen convenientes para o fomento e a mellora do tecido comercial galego.
d) Calquera outra función que, de ser o caso, se estableza regulamentariamente.
© Xunta de Galicia. Información mantida e publicada na internet pola Xunta de Galicia
Oficina de Rexistro Único e Información
Pode subscribirse ás novidades desta web cun lector de feeds


langs: gl gl gl gl lt ceb it pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl eo gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ast gl ceb gl ceb en ceb es gl

text:
Portal do comerciante Galego - AUTORIZACIÓNS E COMUNICACIÓNS PREVIAS
Inscrición no Rexistro Galego de Comercio
Boletín de administración electrónica Xunta
Horarios comerciais en zonas turísticas
As feiras de oportunidades
Poder realizar vendas en liquidación
15 días antes da data prevista para realizar a liquidación
A quen se debe  comunicar:
Ao departamento territorial da consellería competente en materia de comercio
1. Nos rexistros dos órganos administrativos aos que se dirixan
2. Ante calquera órgano administrativo que pertenza á Administración Xeral do Estado
3. Ante calquera órgano administrativo que pertenza ás Comunidades Autónomas
4. Nas representacións diplomáticas ou oficinas consulares de España no estranxeiro.
5. Órganos administrativos que pertenzan a algunha das entidades que forman a Administración Local se se subscribiu o oportuno convenio
6. En calquera oficina de Correos
7. Preferentemente nas oficinas dos Rexistros dos Departamentos Territoriais da Consellería de Economía e Industria:
Rexistro da Xefatura Territorial da Consellería de Economia e Industria da Coruña – Praza Luís Seoane, s/n - 15008 A Coruña. Teléfono: 981 184901
Rexistro da Xefatura Territorial da Consellería de Economia e Industria de Lugo- Rolda da Muralla, 70 - 27071 Lugo. Télefono:  982 294651
Rexistro da Xefatura Territorial da Consellería de Economia e Industria de Ourense - c/ Curros Enriquez nº 1-4º - 32003 Ourense. Teléfono:  988 386710
Rexistro da Xefatura Territorial da Consellería de Economia e Industria de Pontevedra - c/ Fernandez Ladreda, 43- 5º - 36003 Pontevedra. Teléfono: 986 805204
Escrito dirixido ao departamento Territorial da  Consellería de Economía e Industria no que conste:
1. Datos do titular e do establecemento (localidade e nome comercial)
2. Actividade do establecemento
3. Causas que motivan a venda en liquidación. Data de inicio, duración e data de finalización da devandita venda.
1. Comunicación do titular alomenos 15 días antes do inicio da venda
2. Exhibición da copia da devandita comunicación, nun lugar visible do establecemento comercial
3. Toda a publicidade da liquidación deberá expresar a súa causa, data de comezo e duración.
As previstas na Lei 13/2010, de 17 de Decembro, do comercio interior de Galicia (DOG nº249, de 29/12/2010).
OBXECTO DAS VENDAS EN LIQUIDACIÓN:
Esta venda é de carácter excepcional e ten finalidade extintiva de existencias de produtos que ten lugar en execución dunha decisión xudicial ou administrativa, ou é levada a cabo polo comerciante nalgún dos seguintes casos:
1. Cesamento total ou parcial da actividade.
2. Cambio de rama do comercio ou modificación substancial na orientación do negocio
3. Cambio de local ou realización de obras de importancia que requiran o peche do local
O período máximo de liquidación non excederá o seis meses, salvo no caso de cesamento total da actividade, que será dun ano.
Cando se trate de vendas en liquidación por Cesamento total ou parcial da actividade por cambio de rama do comercio ou modificación substancial na orientación do negocio o vendedor non poderá exercer o comercio sobre produtos similares na mesma localidade, no curso do tres anos seguintes.
Tampouco poderá proceder a unha nova liquidación no mesmo establecemento, agás cando teña lugar en execución de decisión xudicial ou administrativa, por cesamento total da actividade ou por causa de forza maior.
CARACTERÍSTICAS DAS VENDAS EN LIQUIDACIÓN:
1. O comerciante exhibirá, nun lugar visible do establecemento, unha copia do escrito presentado ante o Departamento Territorial da Conselleria de Economía e Industria
2. A venda de liquidación limitarase aos produtos que formen parte das existencias do establecemento.
Lei 13/2010, de 17 de decembro, do comercio interior de Galicia
© Xunta de Galicia. Información mantida e publicada na internet pola Xunta de Galicia
Oficina de Rexistro Único e Información
Pode subscribirse ás novidades desta web cun lector de feeds


langs: gl gl gl gl lt ceb it pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl es es gl gl gl ast gl gl gl gl en es en gl es en gl es ast gl ceb gl ceb en ceb es gl

text:
Portal do comerciante Galego - O sector téxtil en Galicia
PREMIOS DO COMERCIO GALEGO 2019
PREMIOS SMART COMMERCE 2017
PREMIOS SMART COMMERCE 2016
O sector téxtil en Galicia
Entrega de Premios A SEMANA DO TEU COMERCIO
Area de comercio da Xunta de Galicia
Consello Galego de Comercio
Observatorio do Comercio de Galicia
Mesas Locais de Comercio
O sector téxtil en Galicia
Acordo da visión estratéxica do sector téxtil en Galicia. Al pinchar sobre este debe enlazar con la página 171 (portada del punto 3.4)  del documento que se encuentra en el siguiente enlace:
Acordo relativo ao sector téxtil: Programa EmpregaTex. Al pinchar sobre este debe enlazar con la página 193 (portada del punto 3.5)   del documento que se encuentra en el siguiente enlace:
© Xunta de Galicia. Información mantida e publicada na internet pola Xunta de Galicia
Oficina de Rexistro Único e Información
Pode subscribirse ás novidades desta web cun lector de feeds


langs: gl gl gl gl lt ceb it pt gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl eo gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl en gl lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ast gl ceb gl ceb en ceb es gl

text:
Portal do comerciante Galego - Trámites laborais
Inscrición no Rexistro Galego de Comercio
Boletín de administración electrónica Xunta
Horarios comerciais en zonas turísticas
1.- Inscrición do empresario no Réxime da Seguridade Social
2.- Afiliación e número da Seguridade Social
3.- Afiliación ao Réxime Especial de Autónomos
4.- Afiliación ao Réxime Xeral da Seguridade Social
5.- Comunicación de apertura do centro de traballo
1.- Inscrición do empresario no Réxime da Seguridade Social
A asignación dun número ao empresario, por parte da Tesouraría Xeral da Seguridade Social, para a súa identificación no Réxime que corresponda do Sistema da Seguridade Social. Dito número é considerado como principal Código de Conta de cotización.
Ao mesmo vincularanse todos aqueloutros que poidan asignárselle a un empresario. É importante sinalar que o empresario debe solicitar un Código de Conta de Cotización en cada unha das provincias onde exerza actividade, así como en determinados supostos no que sexa necesario identificar colectivos de traballadores con peculiaridades de cotización.
Quen está obrigado á inscrición:
É empresario, aínda que a súa actividade non estea motivada por ánimo de lucro, toda persoa física ou xurídica, pública ou privada, á que prestan os seus servizos, coa consideración de traballadores por conta allea ou asimilados, as persoas comprendidas en calquera réxime dos que integran o Sistema da Seguridade Social.
Débese presentar o Modelo TA-6 para todos os Réximes,agás para o Réxime especial de Empregados do fogar, ao que lle corresponde o Modelo TA-1211E
2. Documento identificativo do titular da empresa, empresario individual ou titular do fogar familiar
3. Documento emitido polo Ministerio de Economía e Facenda asignando o Número de Identificación Fiscal no que conste a Actividade Económica da Empresa (non se require este documento para o Réxime Especial de Empregados de Fogar)
Empresario colectivo e Sociedades Españolas
1. Os documentos 1, 2 e 3 indicados no parágrafo anterior.
2. Escritura de Constitución debidamente rexistrada ou certificado do Rexistro correspondente (Libro de Actas no caso de Comunidades de Propietarios).
3. Fotocopia do DNI de quen asina a solicitude de inscrición.
4. Documento que acredite os poderes do asinante, se non están especificados na escritura.
Na Administraciónde a Tesouraría Xeral da Seguridade Social máis próxima ao domicilio da actividade.
O empresario que por primeira vez contrate traballadores, deberá solicitar a súa Inscrición como empresa antes do inicio de actividade, na Administración da Tesouraría Xeral da Seguridade Social máis próxima ao seu domicilio.
Os documentos formalizados respecto da cobertura dos riscos profesionais e da retención económica da antigüidade temporal derivada de competencias comúns, manterán a súa vixencia por un período dun ano e entenderanse prorrogados por períodos de igual duración.
Variación de datos e extinción da empresa:
A empresa está obrigada a comunicar á Tesouraría Xeral da Seguridade Social as variacións seguintes:
1. Cambio de nome da persoa física ou da denominación da persoa xurídica
2. Cambio de domicilio
3. Cambio de entidade que cobre as continxencias de accidentes de traballo e enfermidades profesionais e, no seu caso, a presatación económica por incapacidade temporal.
4. Cambio de actividade económica
5. Calquera outra variación que afecte aos datos declarados con anterioridade respecto da inscrición da empresa ou apertura de Conta de Cotización.
De igual forma os empresarios comunicarán a extinción da empresa e/ou o cesamento temporal ou definitivo da súa actividade.
Será considerado en situación de baixa temporal o empresario ou, no seu caso, a conta de cotización do mesmo, respecto dos que se comunicase a baixa de todos os seus traballadores sen pór en coñecemento da Tesouraría Xeral da Seguridade Social ou Administración da mesma a extinción da empresa, ou o cesamento na actividade.
Transcorridos doce meses sen demostrar a súa continuidade, iniciarase expediente de oficio para que, en base ás alegacións do empresario debidamente xustificadas ou dos demais feitos acreditados no mesmo, se adope a resolución que proceda sobre a extinción ou o cesamento, ou sobre a continuidade da empresa.
Tanto as variacións, como a extinción ou cesamento comunicaranse no modelo TA-7 "Conta de Cotización", no prazo de seis días naturais seguintes a aquel no que se produzan.
O cambio de entidade que cobre as continxencias de accidentes de traballo e enfermidades profesionais e/ou, no seu caso, a prestación económica por incapacidade temporal presentarase cunha antelación de dez días naturais da súa efectividade.
Sucesión na titularidade ou na actividade:
Tanto na sucesión da empresa como na actividade do seu centro de traballo, dará lugar a que no Rexistro de empresarios se tome razón da extinción da empresa, así como da nova inscrición e anotación a nome do novo titular, se este non figurase xa inscrito.
O prazo para comunicar este feito é o de seis días naturais seguintes a aquel en que a suceción se produza.
Para facilitar a comunicación de altas e baixas de traballadores da empresa sucesora e antecesora, a Tesouraría Xeral da Seguridade Social, pon a dispor dos empresarios o modelo TA-8 "Solicitude de cambio de Conta de Cotización para traballadores".
2.- Afiliación e número da Seguridade Social
A afiliación é un acto administrativo mediante o que a Tesouraría Xeral da Seguridade Social recoñece a condición de incluída no Sistema de Seguridade Social á persoa física que por primeira vez realiza unha actividade determinante da súa inclusión no ámbito de aplicación do mesmo.
A afiliación presenta as seguintes características:
1. É obrigatoria para as persoas incluídas no Sistema a efectos de dereitos e obrigas na súa modalidade contributiva.
2. É única e xeneral para todos os réximes do Sistema.
3. Esténdese a toda a vida das persoas comprendidas no Sistema.
5. A solicitude de Afiliación formúlase no modelo TA.1 "Solicitude de Afiliación/Número de Seguridade Social" .
A Tesouraría Xeral da Seguridade Social asignará un Número de Seguridade Social a cada cidadán para a identificación do mesmo nas súas relacións coa mesma. Así mesmo asignarase aos beneficiarios de pensións ou outras prestacións do Sistema.
O Número da Seguridade Social:
1. É obrigatorio para todo cidadán con carácter previo á solicitude de afiliación e alta nalgún réxime de Seguridade Social.
2. É obrigatorio cando se trate de beneficiarios de pensións ou outras prestacións do Sistema.
3. Farase constar nunha tarxeta da Seguridade Social na que figurarán o seu nome e apelidos e o DNI.
4. Para os afiliados coincide co seu propio número de afiliación.
5. A solicitude de Número de Seguridade Social formúlase no modelo TA.1 "Solicitude de Afiliación Número de Seguridade Social".
Formas de practicar a afiliación:
1. A instancia do empresario: Os empresarios están obrigados a solicitar a afiliación ao Sistema da Seguridade Social de quen non estando afiliados ingresen ao seu servizo.
2. A instancia do traballador: Os traballadores por conta propia ou asimilados que inicien a súa actividade como tales e non se atopen xa afiliados, estarán obrigados a solicitar a afiliación. De igual forma os traballadores por conta allea ou asimilados cuxo empresario non cumpra coa obriga que se impón no apartado anterior, poderán solicitar a súa afiliación ao Sistema.
3. De oficio: A afiliación poderá efectuarse de oficio polas Direccións Provinciais da Tesouraría Xeral da Seguridade Social ou Administracións da mesma cando como consecuencia da actuación da Inspección de Traballo e Seguridade Social, dos datos obrantes nas entidades xestoras ou por calquera outro procedemento, comprobe o incumprimento da obriga de solicitar a afiliación por parte dos traballadores ou empresarios aos que incumba esta obriga.
Deberá solicitarse con carácter previo á solicitude da súa afiliación e alta ou á solicitude de calquera prestación ou servizo.
1. Documento Nacional de Identidade
2. Tarxeta de Estranxeiro ou Pasaporte.
A solicitude de afiliación dirixirase á Dirección Provincial da Tesouraría Xeral da Seguridade Social ou Administración da mesma provincia na que  esté domiciliada a empresa en que presta servizos o traballador por conta allea ou asimilado ou na que radique o establecemento do traballador autónomo.
As solicitudes de afiliación formularanse con carácter previo ao inicio da prestación de servizos do traballador por conta allea ou da actividade do traballador por conta propia.
Con carácter xeral a afiliación realízase de forma conxunta ou simultánea coa alta inicial correspondente á actividade ou situación que de lugar á súa inclusión no Sistema da Seguridade Social.
3.- Afiliación ao Réxime Especial de Autónomos
O traballador autónomo que non estea afiliado ao sistema da Seguridade Social, deberá solicitar a súa afiliación. Simultánea ou sucesivamente, solicitará a alta no Réxime especial de autónomos ante a Dirección Provincial de Tesouraría Xeral da Seguridade Social, onde se vaia a realizar a actividade. (www.seg-social.es)
A solicitude de afiliación dirixirase á Dirección Provincial da Tesouraría Xeral da Seguridade Social ou Administración da mesma provincia na que esté domiciliada a empresa en que presta servizos o traballador por conta allea ou asimilado ou na que radique o establecemento do traballador autónomo.
Aos efectos deste Réxime Especial, entenderase como traballador por conta propia ou autónomo, aquel que realiza de forma habitual, persoal e directa unha actividade económica a título lucrativo, sen suxeición por ela a contrato de traballo e aínda que utilice o servizo remunerado doutras persoas, sexa ou non titular de empresa individual ou familiar.
Presumirase, salvo proba en contra, que no interesado concorre a condición de traballador por conta propia ou autónomo se o mesmo ostenta a titularidade dun establecemento aberto ao público como propietario, arrendatario, usufructuario ou outro concepto análogo.
Están incluídos neste réxime:
1. Os traballadores maiores de 18 anos, que, de forma habitual, persoal e directa, realizan unha actividade económica a título lucrativo, sen suxeición a contrato de traballo.
2. O cónxuxe e familiares ata o segundo grao inclusive por consanguinidade, afinidade e adopción que colaboren co traballador autónomo de forma persoal, habitual e directa e non teñan a condición de asalariados.
3. Os escritores de libros.
4. Os traballadores autónomos estranxeiros que residan e exerzan legalmente a súa actividade en territorio español.
5. Os traballadores autónomos agrícolas, titulares de explotacións agrarias, cando teñan atribuído un líquido impoñible, segundo a extinguida contribución territorial rústica e pecuniario correspondente ao exercicio de 1982, superior a 50.000 pesetas (300,51 euros).
6. Os profesionais que exerzan unha actividade por conta propia, que requira a incorporación a un Colexio Profesional cuxo colectivo se integrou no Réxime Especial de Traballadores Autónomos.
7. Os profesionais que exerzan unha actividade por conta propia, que requira a incorporación a un Colexio Profesional cuxo colectivo non fose integrado no Réxime Especial da Seguridade Social dos Traballadores por Conta Propia ou Autónomos. Non entanto, quedan exentos da obriga de alta no Réxime Especial dos Traballadores por Conta Propia ou Autónomos, os colexiados que opten ou optasen por incorporarse á Mutualidade de Previsión Social que puidese ter establecida o correspondente Colexio Profesional, sempre que a citada Mutualidade sexa algunha das constituídas con anterioridade ao 10 de novembro de 1995. Se o interesado, tendo dereito, non optase por incorporarse á Mutualidade correspondente, non poderá exercitar dita opción con posterioridade.
8. Os socios de sociedades regulares colectivas e socios colectivos de sociedades comanditarias que reúnan os requisitos legais.
9. Os socios traballadores das Cooperativas de Traballo Asociado, cando estas opten por este réxime nos seus estatutos. Neste caso, a idade mínima de inclusión no Réxime Especial é de 16 anos.
10.  Os comuneiros ou socios de comunidades de bens e sociedades civís irregulares.
11.  Os quen exerzan funcións de dirección e xerencia que leva o desempeño do cargo de conselleiro ou administrador, ou presten outros servizos para unha sociedade mercantil capitalista, a título lucrativo e de forma habitual, persoal e directa, sempre que posúan o control efectivo, directo ou indirecto, daquela. Entenderase, en todo caso que se produce tal circunstancia, cando as accións ou participacións do traballador supoñan, polo menos, a metade do capital social.
12.  Os socios traballadores das sociedades laborais, cando a súa participación no capital social xunto co do seu cónxuxe e parentes por consanguinidade, afinidade ou adopción ata o segundo grao, cos que convivan, acade, polo menos o cincuenta por cento, agás que acredite que o exercicio do control efectivo da sociedade require o concurso de persoas alleas ás relacións familiares.
4.- Afiliación ao Réxime Xeral da Seguridade Social
A alta, a baixa e as variacións de datos son comunicacións obrigatorias que se farán á Seguridade Social para informar do inicio da actividade laboral dun traballador, sobre o cesamento na mesma ou sobre as modificacións de datos identificativos e laborais dos traballadores afiliados á Seguridade Social.
Está obrigado o empresario a solicitar a alta, a baixa e a comunicar as variacións de datos de todos os seus traballadores.
1. Solicitude da Alta:
Previo ao comezo da relación laboral ata 60 días antes.
Nos casos nos que non se prevera con antelación dita iniciación, se o día ou días anteriores á mesma foran inhábiles, ou se a prestación de servizos se inicia en horas así mesmo inhábiles, remitiranse, con anterioridade ao inicio da prestación de servizos, por telegrama, fax ou por calquera outro medio electrónico, informático ou telemático.
2. Solicitude de Baixa:
6 días naturais desde o cesamento da actividade laboral.
3. Variación de Datos:
As altas presentadas con carácter previo fornecen efectos a partir do día en que se inicie a actividade.
Nos casos  nos que non se prevea con antelación dita iniciación, se o día ou días anteriores á mesma fosen inhábiles, ou se a prestación de servizos se inicien en horas inhábiles, remitiranse, con anterioridade ao inicio da prestación de servizos, por telegrama, fax ou por calquera outro medio electrónico, informático ou telemático.
A baixa do traballador producirá efectos dende o cesamento na prestación dos servizos.
A solicitude de baixa do traballador extinguirá a obriga de cotizar desde o cesamento no traballo.
Se a baixa solicítase fóra de prazo a obriga de cotizar extínguese o día en que a Tesouraría Xeral da Seguridade Social coñeza o cesamento no traballo.
Cando a Tesouraría Xeral da Seguridade Social curse a baixa de oficio, a obriga de cotizar extinguirase dende o mesmo día en que se levou a cabo a actuación inspectora, ou se recibiron os datos ou documentos que acrediten o cesamento no traballo.
Na Dirección Provincial da Tesouraría Xeral da Seguridade Social ou Administracións. da mesma ou a través do sistema REDE.
Os empresarios están obrigados a comunicar o alta, a baixa ou a variación de datos dos traballadores que presten servizos na súa empresa. En caso de non facelo poderá facelo o traballador  directamente na Tesouraría Xeral da Seguridade Social.
As altas, baixas ou variacións de datos poderán realizarse pola Dirección Provincial da Tesouraría Xeral da Seguridade Social e Administración da provincia cando non o efectuasen nin a empresa nin o traballador.
Modelo TA2/S.Solicitude alta, baixa e variación de datos do traballador por conta allea ou asimilada.
Modelo TA2/S simplificado. Solicitude de baixa do traballador/a por conta allea ou asimilada.
5.- Comunicación de apertura do centro de traballo
Comunicación de apertura de centros de traballo ou de continuación da actividade.
1.      Debe efectuarse unha comunicación á autoridade laboral, tanto da apertura de centros de traballo como da continuación da actividade despois de efectuar alteracións, ampliacións ou transformacións de importancia.
2.    O empresario ten obriga de efectuar a comunicación, calquera que sexa a actividade que realice, con independencia das comunicacións que deban efectuarse ou das autorizacións que deban outorgarse por outras autoridades.
Dirección Xeral de Relacións Laborais
Para máis información e impresos:
© Xunta de Galicia. Información mantida e publicada na internet pola Xunta de Galicia
Oficina de Rexistro Único e Información
Pode subscribirse ás novidades desta web cun lector de feeds


langs: gl gl gl gl lt ceb it pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl hu gl gl gl gl en es gl gl en gl it gl gl it gl gl it gl gl it gl gl it gl gl it gl gl it gl en ast gl ceb gl ceb en ceb es gl

text:
Portal do comerciante Galego - Elixe a túa forma xurídica
O que debes saber antes de empezar
Os 15 erros máis comúns do emprendedor
Ligazóns interesantes para emprendedores
Respostas ás dúbidas mais frecuentes
Bolsa de Locais Baleiros
Diagnostica a túa idea de negocio
Valora o teu coñecemento do mercado
Elixe a túa forma xurídica
Unha das primeiras decisións coas que se debe enfrontar un emprendedor é a da forma xurídica que adoptará o seu futuro negocio. En ocasións as propias características do proxecto non permitirán a elección entre as diversas opcións, pero noutras sI que existirá posibilidade de elección.
A continuación pomos á túa disposición unha serie de documentos sobre as características básicas, os trámites de constitución, os impostos aplicables, o réxime Social...das formas xurídicas máis habituais á hora de constituír unha empresa.
Cooperativa Traballo Asociado (CTA)
© Xunta de Galicia. Información mantida e publicada na internet pola Xunta de Galicia
Oficina de Rexistro Único e Información
Pode subscribirse ás novidades desta web cun lector de feeds


langs: gl gl gl gl lt ceb it pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl hu gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl es gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl en gl en gl gl gl en en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en en gl gl en ast gl ceb gl ceb en ceb es gl

text:
Portal do comerciante Galego - Pagamento único
O que debes saber antes de empezar
Elixe a túa forma xurídica
Os 15 erros máis comúns do emprendedor
Respostas ás dúbidas mais frecuentes
Diagnostica a túa idea de negocio
Valora o teu coñecemento do mercado
LEI 45/2002, de 12 de decembro, de medidas urxentes para a reforma do sistema de protección por desemprego e mellora da ocupabilidad.
REAL DECRETO 1413/2005, de 25 de novembro,, polo que se modifica a disposición transitoria cuarta da Lei 45/2002, de 12 de decembro, de medidas urxentes para a reforma do sistema de protección por desemprego e mellora da ocupabilidad.
Real Decreto 1300/2009, de 31 de xullo, de medidas urxentes de emprego destinadas aos traballadores autónomos e ás cooperativas e sociedades laborais.
Requisitos para poder solicitalo
a.      Ser beneficiario dunha prestación contributiva por desemprego e ter pendente de recibir, a data de solicitude polo menos, tres mensualidades.
b.      Non facer uso deste dereito, en calquera das súas modalidades, no catro anos inmediatamente anteriores.
c.       Que a actividade que pretende realizar sexa como traballador autónomo, dándose de alta como tal na Seguridade Social, ou acreditar a incorporación como socio traballador a unha cooperativa de traballo asociado ou sociedade laboral, de nova creación ou en funcionamento, de forma estable. A partir do Real Decreto 1300/2009, de 31 de xullo, Os beneficiarios de prestacións por desemprego poderán incorporarse, de forma estable, como socios traballadores ou de traballo en cooperativas ou en sociedades laborais, aínda que mantivesen un vínculo contractual previo coas devanditas sociedades, independentemente da súa duración, sempre que cumpran os requisitos exixidos con carácter xeral.
d.      Acreditar un grao de minusvalía igual ou superior ao 33 por 100 cando vaia a realizar unha actividade como traballador autónomo, se é o caso.
e.      Non iniciar a actividade con anterioridade á solicitude da capitalización de prestacións.
O Servizo Público de Emprego Estatal poderá abonarlle dunha soa vez o importe que xustifique como investimento necesario para iniciar a actividade ou negocio, co límite máximo do 60 % da contía da prestación contributiva pendente por percibir calculada en días completos. Se a cantidade que se xustifica como investimento necesario non supera o 60 por cento do importe da prestación pendente, abonarase no pagamento único a cantidade que corresponde ao investimento que se xustifica, e se supera o 60% da prestación pendente, abonarase no pagamento único o referido límite do 60
Devandito límite elévase ao 80 % para homes cunha idade de até 30 anos e mulleres até 35, ambos inclusive, na data de solicitude do pagamento único, sempre que se solicite entre o 20 de agosto de 2009 e o 31 de decembro de 2010 (Real Decreto 1300/2009, de 31 de xullo, de medidas urxentes de emprego destinadas aos traballadores autónomos e ás cooperativas e sociedades laborais).
Os anteriores límites non afectan á contía que poden obter os traballadores que acrediten unha discapacidade en grao igual ou superior ao 33% e pretendan iniciar unha actividade por conta propia, que poden solicitar o 100%.
No mesmo acto da solicitude poderá pedirse o abono do resto (40% ou no seu caso 20%) para subvención de cotas de Seguridade Social. A contía da subvención corresponde ao importe da achega do traballador como autónomo a calquera réxime do sistema de Seguridade Social do mes de inicio da actividade. Non son obxecto de subvención, acolléndose a esta medida de fomento de emprego, as cotas ingresadas a Colexios Profesionais ou a Mutualidades de Previsión Social, por tratarse de sistemas alternativos ao sistema público de Seguridade Social.
b.     SOCIOS/AS DE SOCIEDADES LABORAIS Ou COOPERATIVAS
No caso de que un traballador beneficiario de prestación contributiva por desemprego pretenda incorporarse como socio laboral a unha cooperativa ou sociedade laboral, de nova creación ou en funcionamento, poderá obter o abono da prestación dunha soa vez (100%) polo importe que corresponda á achega establecida con carácter xeral en cada cooperativa e á cota de ingreso, ou ao da adquisición de accións ou participacións do capital social nunha sociedade laboral, en ambos os casos no necesario para acceder á condición de socio.
Se o importe que destina á compra de accións ou participacións do capital social fose inferior ao da contía da súa prestación, pode solicitar que o importe restante abóneselle en pagamentos mensuais para financiar o custo das cotas da Seguridade Social durante o desenvolvemento da súa actividade
Abonarase como pagamento único a contía indicada con cargo á prestación pendente de percibir, calculada en días completos, á que se aplicará o importe relativo ao interese legal do diñeiro: o 5,50 % até o 31 de decembro de 2009.
Ademais, se non se capitaliza pola modalidade de abono nun só pagamento a totalidade da prestación, no mesmo acto da solicitude poderá solicitar que a Entidade Xestora abone o importe da prestación por desemprego de nivel contributivo restante para subvencionar a cotización á Seguridade Social correspondente á actividade que se inicia.
A contía da subvención será fixa e equivalente ao importe da achega íntegra do traballador á Seguridade Social ao comezo da actividade subvencionada, calculada en días completos de prestación. Sobre o importe da subvención de cotas non procede aplicar desconto algún en concepto de interese legal do diñeiro.
O dereito a subvención de cotas mantense até esgotar a contía da prestación por desemprego, sempre que o traballador permaneza na actividade.
c.      PARA AMBOS OS CASOS
Posibilidade de solicitude do 100% con cargo ás cotas de Seguridade Social en ambos os casos anteriores.
Como efectuar a solicitude
Efectuarase na Oficina de Emprego ou Dirección Provincial da Entidade Xestora, a Oficina do Servizo Público de Emprego ou Dirección Provincial da Entidade Xestora correspondente.
Poderase presentar conxuntamente coa solicitude da prestación contributiva por desemprego ou en calquera momento posterior, sempre que teña pendente de percibir, polo menos, tres mensualidades, e non se iniciou a actividade.
Se non se capitaliza pola modalidade de abono nun só pagamento a totalidade da prestación, no mesmo acto da solicitude poderá pedirse o abono do resto para subvención de cotas de Seguridade Social.
De non facerse así, o traballador non poderá solicitar con posterioridade este abono. Así mesmo, se o traballador só solicita a subvención de cotas de Seguridade Social, non poderá acceder con posterioridade á capitalización en pagamento único da prestación pendente de percibir.
En caso de impugnar ante a xurisdición social o cesamento da relación laboral orixe da prestación por desemprego cuxa capitalización preténdese, a solicitude de pagamento único deberá ser posterior á resolución do procedemento correspondente
a.      No caso de traballadores/as autónomos/as:
MEMORIA EXPLICATIVA do proxecto da actividade a desenvolver e o investimento necesario para o seu inicio, así como canta documentación acredite a súa viabilidade (Ver I INSTRUCIÓNS ). En caso de solicitar exclusivamente a subvención de cotas non será necesario que a memoria reflectir datos sobre o investimento.
Se é un traballador discapacitado, certificación expedida polo IMSERSO ou órgano competente das Comunidades Autónomas que acredite un grao de discapacidade igual ou superior ao 33%.
b.                  No caso de incorporación a cooperativas ou a sociedades laborais xa constituídas:
Certificado de solicitar o seu ingreso na mesma, indicando as condicións de traballo como socio de carácter estable, se se fixa ou non período de proba e a súa duración, así como o importe da achega obrigatoria, no seu caso a achega voluntaria, e/ou cota de ingreso (este último dato non será necesario se se solicita exclusivamente a subvención de cotas á seguridade Social).
Se parte da cantidade obtida destínase a financiar a achega voluntaria, compromiso do solicitante de que dita achega permanecerá na cooperativa o mesmo tempo que a obrigatoria, ou o mesmo tempo durante o que percibise prestación por desemprego na modalidade ordinaria de abono mensual.
c.                   No caso de constitución de cooperativas ou a sociedades laborais de nova creación:
Proxecto de escritura pública de constitución e dos estatutos.
MEMORIA EXPLICATIVA do proxecto do investimento a realizar e actividade a desenvolver, así como canta documentación acredite a súa viabilidade. (Ver INSTRUCIÓNS )
Se parte da cantidade obtida destínase a financiar a achega voluntaria, compromiso do solicitante de que dita achega permanecerá na cooperativa o mesmo tempo que a obrigatoria, ou o mesmo tempo durante o que percibise prestación por desemprego na modalidade ordinaria de abono mensual.
Percibido o importe da prestación, iniciar a actividade laboral no prazo máximo dun mes.
Presentar ante a Entidade Xestora a documentación acreditativa do inicio da actividade.
Destinar a cantidade percibida á achega social obrigatoria, no caso de cooperativas ou sociedades laborais, ou ao investimento necesario para desenvolver a actividade, no caso de traballadores autónomos con ou sen discapacidade.Hai que ter en conta que a cantidade concedida dependerá fundamentalmente do investimento a realizar. Con posterioridade poden exixir a acreditación dos gastos coas facturascorrespondentes. Se non se fai, a Entidade Xestora reclamará a devolución do diñeiro
Os traballadores que perciban a súa prestación nesta modalidade de pagamento único, non poderán volver percibir prestación por desemprego ata que non transcorra un tempo igual ao que capitalizou as prestacións, nin solicitar unha nova capitalización mentres non transcorran, polo menos, catro anos.
Se o beneficiario non iniciase a actividade e/ou non xustificase a afectación do importe abonado nos prazos indicados, a Entidade Xestora procederá á reclamación a mesma como prestación indebidamente percibida, quedando obrigado o traballador ao seu reintegro.
A percepción da prestación polo seu valor actual será compatible con outras axudas que para a promoción do traballo autónomo ou a constitución ou integración en cooperativas ou sociedades laborais puidesen obterse
Artigo 228.3 do texto refundido da Lei Xeral da Seguridade Social
Disposición transitoria cuarta da Lei 45/2002, de 12 de decembro, de medidas urxentes para a reforma do sistema de protección por desemprego e mellora da ocupabilidad, modificada posteriormente pola disposición final terceira da Lei 36/2003, de 11 de novembro, de medidas de reforma económica,
Real Decreto 1413/2005, de 25 de novembro
Real Decreto 1975/2008, de 28 de novembro.
Desde aquí pode acceder a unha serie de PREGUNTAS E RESPOSTAS FRECUENTES relativas á solicitude do pagamento único
© Xunta de Galicia. Información mantida e publicada na internet pola Xunta de Galicia
Oficina de Rexistro Único e Información
Pode subscribirse ás novidades desta web cun lector de feeds


langs: gl gl gl gl lt ceb it pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl gl en gl en gl en gl en gl gl gl gu en gl en gl en gl en gl en gl en gl en ast gl es gl gu en gl en gl en gl es fr gl gl en gl en gl en gl es fr gl gl en gl es gl gl gl en gl gu en gl en gl en gl gl en gl en gl es en gl en gl ast gl ceb gl ceb en ceb es gl

text:
Portal do comerciante Galego - Inscrición inicial no Rexistro de Asociacións
Obtención de certificados e información do rexistro
Enlace ao Rexistro de Asociacións
As asociacións, unha vez constituídas, deberán inscribirse no Rexistro a efectos de publicidade.
Qué asociacións se inscriben no Rexistro de Asociacións da Xunta de Galicia?
Inscríbense as asociacións sen ánimo de lucro, así como as federacións, confederacións e unións de ámbito galego, que non estean reguladas por leis especiais como é o caso de:
As asociacións deportivas: Lei 11/1997, do 22 de agosto, xeral do deporte de Galicia. Rexistro de Asociacións Deportivas.
Rexistros de asociacións central e provinciais
As solicitudes de inscrición presentaranse no rexistro que corresponda segundo o ámbito da asociación:
Ámbito autonómico: Rexistro Central de Asociacións. Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Ámbito provincial: Rexistro da delegación provincial dependente da Xefatura Territorial da Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Documentación a presentar para a inscrición, por duplicado exemplar:
Referencia normativa: Lei 1/2002, artigos 3-7 e R.D. 1497/2003, artigos 3-5
Solicitude dirixida ao rexistro competente (ver apartado anterior). A solicitude debe realizarse, polo menos, por un dos promotores ou fundadores.
Acta fundacional, que debe conter: denominación e domicilio da asociación, nome e apelidos, NIF, nacionalidade e domicilio dos promotores, a vontade de constituír a asociación, a denominación da asociación, domicilio e fins da mesma, a elección da súa xunta directiva provisional e lugar, data e sinaturas dos promotores ou dos seus representantes. Se son persoas xurídicas: certificación do acordo do órgano competente e designación de persoa física.
Estatutos, co contido que establece a Lei orgánica 1/2002, de 22 de marzo, reguladora do dereito de asociación, data e sinatura dos socios promotores en todas as súas follas.
Xustificante do pagamento da taxa correspondente.
Inscrición de modificación dos estatutos das asociacións
Referencia normativa: Lei 1/2002, artigo 16 e R.D. 1497/2003, artigos 8-12
Acta da Asemblea Xeral na que se acorda a modificación ou certificado do secretario co visto e prace do presidente da asociación.
Novos estatutos asinados polos representantes da asociación, coa data na que se acordou a modificación.
Agás que se modifique unicamente o domicilio, os demais cambios obrigan a presentar o texto íntegro, con dilixencia ao final do documento na que conste que quedaron redactados coa inclusión das modificacións acordadas na asemblea xeral, ou de acordo co procedemento establecido nos estatutos, indicando a data na que se adoptou a modificación.
Certificado da composición da Xunta Directiva, se existisen cambios en relación coa inscrita, cos datos de identidade e NIF dos representantes da asociación e as súas sinaturas e, se é o caso, tamén as dos membros saíntes.
Xustificante de pagamento da taxa correspondente.
En caso de cambio de domicilio da asociación, deberá acompañarse a documentación prevista para a modificación dos estatutos, salvo o texto íntegro destes. Así entregarase, por duplicado: a solicitude e a acta da reunión na que se adoptou o acordo ou certificado desta.
Modificación de xunta directiva
Inscrición da identidade dos membros da xunta directiva
Referencia normativa R.D. 1497/2003, artigo 11.
Acta da reunión ou do acordo adoptado, segundo previsión establecida nos estatutos, ou certificado da mesma expedido polo secretario co visto e prace do presidente. Deberá conter a referencia do acordo, data de adopción, identidade dos elixidos, data de nomeamento e aceptación dos titulares e data de revogación ou cesamento.
A acta deberá estar asinada tanto polos titulares entrantes, como, na medida do posible, polos saíntes.
Inscrición de federacións, confederacións e unións de asociacións
Referencia normativa, R.D. 1497/2003 artigos 16-18
Documentación a presentar: a mesma que para a constitución, coas seguintes variantes:
Na acta fundacional deberán constar, ademais da denominación, os números de inscrición e domicilio de cada unha das asociacións fundadoras e os datos de identificación dos representantes de cada unha delas.
Por cada asociación que se integre na federación, confederación ou unión de asociacións, presentarase unha certificación expedida polos cargos con facultade para certificar o acordo adoptado para a súa integración na entidade a constituír e a designación da persoa ou persoas que representen á entidade asociativa no acto constitutivo da nova entidade.
Os estatutos deben ir asinados por todos os representantes das asociacións fundadoras.
Inscrición da incorporación e separación de asociacións a unha federación, confederación ou unión de asociacións, ou da integración en entidades internacionais
Referencia normativa: R.D. 1497/2003 artigos 19-20
Acta ou certificación do acordo adoptado polo órgano competente no que consten: a denominación e domicilio da entidade solicitante; a denominación, domicilio e número de inscrición no rexistro correspondente da entidade á que se incorpora ou da que se separa; e a designación de persoa representante no primeiro caso.
Inscricións de suspensión, disolución ou baixa dunha asociación
Referencia normativa: R.D. 1497/2003 artigos 21-23
Solicitude e copia da resolución xudicial firme, agás que conste notificación de oficio.
Cesamento dos titulares da xunta directiva, asinado por estes, ou razóns da ausencia de sinatura.
Balance da asociación na data da disolución e identificación dos liquidadores, destino do patrimonio conforme aos estatutos, e identificación das causas da disolución (causas previstas nos estatutos: acreditación da concorrencia destas, vontade dos asociados: acta da reunión ou certificado desta, por sentenza xudicial firme: copia desta).
Documento acreditativo das causas que motivaron a baixa e data destas (modificación do ámbito territorial, do réxime xurídico ou rexistral...).
Se a baixa prodúcese por disolución, documento acreditativo da concorrencia das causas da disolución e escrito dos liquidadores sobre o destino do patrimonio e solicitude de cancelación dos asentos rexistrais.
Referencia normativa, R.D. 1497/2003 artigos 13 -14
Inscrición da apertura e peche de delegacións ou establecementos, inscrición dunha federación, confederación ou unión de asociacións, pertenza, incorporación e/ou separación dunha federación, confederación ou unión de entidades.
Declaración e revogación da declaración de utilidade pública das asociacións inscritas (L.O.1/2002, artigo 28).
© Xunta de Galicia. Información mantida e publicada na internet pola Xunta de Galicia
Oficina de Rexistro Único e Información
Pode subscribirse ás novidades desta web cun lector de feeds


langs: gl gl gl gl lt ceb it pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es en gl gl gl gl gl gl gl ast gl ceb gl ceb en ceb es gl

text:
Portal do comerciante Galego - Requisitos de constitución
Inscrición inicial no Rexistro de Asociacións
Obtención de certificados e información do rexistro
Número de persoas necesarias para constituír unha asociación:
Tres ou máis persoas físicas ou xurídicas.
O mesmo número se se trata dunha federación, confederación ou unión de asociacións de ámbito galego.
Conforme ao artigo 10 da Lei orgánica 1/2002, a inscrición ten carácter declarativo, non constitutivo.
Non pode coincidir con outra previamente inscrita.
© Xunta de Galicia. Información mantida e publicada na internet pola Xunta de Galicia
Oficina de Rexistro Único e Información
Pode subscribirse ás novidades desta web cun lector de feeds


langs: gl gl gl gl lt ceb it pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl eo gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl gl gl gl gl gl nds gl gl es ca gl gl gl gl es gl gl pt gl gl gl gl gl gl en ast gl ceb gl ceb en ceb es gl

text:
Portal do comerciante Galego - Denuncias sobre normativa comercial
Inscrición no Rexistro Galego de Comercio
Boletín de administración electrónica Xunta
AUTORIZACIÓNS E COMUNICACIÓNS PREVIAS
Horarios comerciais en zonas turísticas
As feiras de oportunidades
Denuncias sobre normativa comercial
¿Que se pode solicitar?
Denuncias sobre normativa comercial.
Denunciar algunha infracción da Lei de Comercio e normativa comercial.
Durante todo o ano
Nos rexistros dos órganos administrativos a que se dirixan ou ante calquera órgano administrativo que pertenza á Administración Xeral do Estado, á de calquera administración das Comunidades Autónomas, ou á dalgunha das entidades que forman a Administración Local se, neste último caso, subscribiuse o oportuno convenio, así como nas representacións diplomáticas ou oficinas consulares de España no estranxeiro.
Tamén en calquera oficina de Correos. Neste caso deberase presentar en sobre aberto para que se poida estampar o selo e a data no impreso de solicitude e na copia.
Rexistro Xeral da Xunta de Galicia. Edificios Administrativos San Caetano s/n
¿Que documentación se debe presentar?
Impreso, escrito ou comparecencia: denuncia, con plena identificación do denunciante.
Presentación de denuncia. Aquelas que non sexan competencia comercial remítense á consellería que corresponda.
Comprobación do denunciado. Tramítanse aquelas denuncias con contidos de infracción á Lei de Comercio e normativa comercial.
Inspección e levantamento de acta no seu caso.
Apertura de expediente, procedemento sancionador.
Poderán ser formuladas por comerciantes, gremios e asociacións de comerciantes, concellos ou Policía Local.
Fontes xurídicas e/ou documentais
Lei 13/2010, de 17 de decembro, do comercio interior de Galicia (DOG nº249, de 29/12/2010)
Decreto 232/2006, de 23 de novembro, polo que se distribúe a competencia para o exercicio da potestade sancionadora
Lei 30/1992, de 26 de novembro, de Réxime Xurídico das Administracións Públicas e do Procedemento Administrativo Común (BOE nº 285, de 27/11/92).
Real Decreto 1398/1993, de 4 de agosto, polo que se aproba o Regulamento do Procedemento para o exercicio da potestade sancionadora (BOE nº 189, de 9/08/93).
Lei Orgánica 2/1996, de 15 de xaneiro, complementaria da Lei de Ordenación do Comercio retallista, aprobada de acordo co disposto no ar. 81 da Constitución, en relación co art 150.2 (BOE nº 15, de 17/01/96).
© Xunta de Galicia. Información mantida e publicada na internet pola Xunta de Galicia
Oficina de Rexistro Único e Información
Pode subscribirse ás novidades desta web cun lector de feeds