langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl es pt en gl fr gl es gl gl gl gl it gl gl en gl es es gl gl es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Museo Pazo de Tor
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Lugar de Tor - 27591 Monforte de Lemos, Lugo
42.568906, -7.567644 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Proxecto de básico e de execución de rehabilitación do Pazo de Tor. Monforte de Lemos.
Deputación Provincial de Lugo
As orixes do Pazo de Tor están ligadas á liñaxe dos Garza no século XIV. A súa posesión mantívose en mans dos seus descendentes directos ata a súa derradeira propietaria: María Paz Taboada de Andrés y Zúñiga, que fixo doazón da propiedade á Deputación Provincial de Lugo.
O edificio foi construído no último terzo do século XVIII, aínda que conserva algún vestixio anterior. Dentro do estilo barroco, presenta ornamentación neoclásica, visible na súa sobriedade, simetría e emprego das ordes clásicas. A súa organización interna diferenciaba claramente un baixo de servizo que albergaba as dependencias necesarias en toda facenda agropecuaria –cocheiras, adegas, cortes, vivenda dos criados e dos caseiros...– e un primeiro andar reservado á residencia dos propietarios do pazo.
Tralo incendio causado polas tropas napoleónicas, a edificación perdeu parte da ala na que se emprazaba unha torre.
No pazo acometeranse unha serie de obras de acondicionamento e mellora do edificio –que comezarán pola substitución da cuberta–, respectando escrupulosamente a súa estrutura e distribución.
En canto ao novo uso, a asignación non significa cambios substanciais na configuración actual do edificio. As actuacións consistirán en asignar un espazo propio aos actuais caseiros do edificio, que actualmente utilizan distintas estancias repartidas por todo o inmoble. Proponse a restauración da ala sur para vivenda dos caseiros, permitindo a utilización da actual cociña (…) dende onde se domina e controla a entrada. (...) Proponse tamén a localización duns aseos para público na planta baixa e un local de recepción (…) nunha das antigas cabalarías, nun lateral da entrada principal cara ao patio.
LAGO GONZÁLEZ, Encarnación; “O pazo-museo de Tor en Monforte: rede museística da Deputación de Lugo”, Lucensia: miscelánea de cultura e investigación, volume 21, número 42. Biblioteca do Seminario Diocesano de Lugo. Lugo 2011. Páx.111-120.
POZO GARZA, Luz; “Pazo de Tor”, Grial: revista galega de cultura, 182. Editorial Galaxia. Vigo 2009. Páx.93-95.
TRIGO MAYOR, Gloria; “Proxecto básico e de execución de Rehabilitación do Pazo de Tor. 1ª Fase. Monforte de Lemos”, documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2000/201. Lugo 1999.
TRIGO MAYOR, Gloria; “Proxecto básico e de execución de Rehabilitación do Pazo de Tor. 2ª Fase. Monforte de Lemos”, documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2003/339. Lugo 2003.
TRIGO MAYOR, Gloria; “Proyecto de Rehabilitación de Alprendes en el Pazo de Tor para su musealización. Monforte”. Gloria Trigo Arquitecto. Lugo 2007.
TRIGO MAYOR, Gloria; “Proyecto de Rehabilitación de antigua vivienda para restaurante en el Pazo de Tor para su musealización. Monforte”. Gloria Trigo Arquitecto. Lugo 2007.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


document_lang: gl

langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it es es gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Casa Reitoral de San Martiño de Touriñán
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Lugar da Igrexa 1 - 15124 Muxía, A Coruña
43.039064, -9.259801 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Ao carón da igrexa parroquial de San Martiño de Touriñán atópase a antiga casa reitoral: un edificio construído a finais do século XVII e principios do XVIII, de planta rectangular e dúas alturas con muros de cachotería e linteis de perpiaño de granito. Carece en case a súa totalidade de ornamentación, a excepción da porta principal, onde se poden ver na parte superior un sol e unha lúa gravados xunto cunha figura intermedia –que pola súa simboloxía non é difícil supoñer que fose doutra edificación máis antiga–.
Na actualidade, da antiga casa reitoral apenas se manteñen en pé os muros e a vexetación coloniza tódalas súas estancias; e iso que no 2013 o párroco acometeu un intento de recuperalas cubertas. O inmoble ten outras dependencias –tamén en ruínas– ao seu carón, que debían ser os alpendres agrícolas e outras estancias para o gando e as cabalerías.
BOTRÁN, C.; “El declive de rectorales singulares”, El Correo Gallego. Terras de Santiago, 7 de abril de 2015.
VIU, Cristina; “La ruina amenaza la mayoría de las casas rectorales de la zona”, La Voz de Galicia. Carballo, 27 de outubro de 2013.
VIEITES, Elixio; “Casa reitoral de San Martiño de Touriñán”, Patrimonio Galego.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Luz verde á rehabilitación do Pazo de Quintáns - 11/09/2018
IV Aniversario - 10/09/2018
Proxecto ARGA únese ao AEPC2018 - 27/02/2018
Proxecto ARGA en Madrid - 17/02/2018
Felices Festas - 21/12/2017
A Reitoral de Poulo será un albergue do Camiño Inglés - 28/11/2017
Convenio para rehabilitar o Pazo de Arenaza
Por Deputación Provincial de A Coruña.
A Deputación de A Coruña e o Concello de Oleiros asinaron a pasada semana o convenio para rehabilitar o Pazo de Arenaza.
A institución provincial destinará douscentos cincuenta mil euros ás obras para reformar o inmoble e convertelo nun espazo de coworking.
O deputado de Promoción Económica e Emprego, José Luis García García, e o alcalde de Oleiros, Ángel García Seoane, asinaron hoxe un convenio de colaboración para a rehabilitación do Pazo de Arenaza.
O último pleno da Deputación da Coruña celebrado o pasado venres 28 de xullo, xa aprobou por unanimidade este convenio, que establece a cesión do uso do inmoble por parte do Concello de Oleiros á Deputación, que converterá o espazo nun coworking.
A institución provincial destinará douscentos cincuenta mil euros ás obras que consistirán na reforma e reconfiguración dos setecentos oitenta metros cadrados cos que conta o inmoble, para ofrecer espazos de traballo para vinte cinco empresas, ademais de salas de reunións, zona de fotocopiadoras, áreas de descanso, aulas de formación e outros espazos comúns para asegurar o desenvolvemento de todo tipo de accións formativas e de eventos empresariais.
O proxecto prevé deixar un espazo diáfano a disposición das empresas, para que poidan crear zonas temporais de pop-up store, expoñer os seus produtos, realizar obradoiros e talleres ou incluso facer probas e prototipos para os seus negocios.
O Pazo de Arenaza leva sen estar en servizo dende o 2013, polo que presenta diversas carencias que tamén serán reparadas, coma as filtracións de auga. Así mesmo, cambiarase a caldeira para o posibilitar a calefacción mediante gas natural.
O proxecto contempla a adecuación de todos os espazos para facilitar a súa utilización por parte de persoas con mobilidade reducida, todo elo conservando as características arquitectónicas do inmoble, catalogado coma Elemento de Interese Histórico Artístico, Arquitectónico e Ambiental.
O proxecto de creación deste espazo coworking inscríbese no Plan de Emprego Local (PEL) da Deputación Provincial, dotado con trinta millóns de euros durante o período 2016-2019 para estimular a creación de novos postos de traballo nos sectores público e privado e apoiar as iniciativas emprendedoras nacidas na provincia.
Publicado o luns 07 agosto 2017 Compartir
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
A casa de Fidel Castro en Láncara será un museo da emigración - 18/09/2018
Luz verde á rehabilitación do Pazo de Quintáns - 11/09/2018
IV Aniversario - 10/09/2018
Proxecto ARGA únese ao AEPC2018 - 27/02/2018
Proxecto ARGA en Madrid - 17/02/2018
Felices Festas - 21/12/2017
A Reitoral de Poulo será un albergue do Camiño Inglés - 28/11/2017
O Pazo da Raposeira acollerá un centro sociolaboral
Por Redacción, para Faro de Vigo.
O Pazo da Raposeira reformarase con fondos europeos para acoller un centro sociocultural.
A rehabilitación custará máis de tres millóns de euros, e participan a Deputación Provincial de Pontevedra e a Universidade de Vigo.
El Concello aspira a conseguir fondos europeos para rehabilitar el Pazo da Raposeira y convertirlo en un centro de orientación sociolaboral y de formación con ayuda de la Diputación y la Universidad. El proyecto Vigo Acolle competirá por ayudas Feder dentro del programa Urban Innovative Actions, dirigido al desarrollo urbano sostenible.
El coste total de la rehabilitación del inmueble, que actualmente se encuentra en estado ruinoso, asciende a 3,2 millones de euros. Las subvenciones europeas permitirán financiar el ochenta por ciento, mientras que Concello y Diputación asumirán casi en su totalidad la cantidad restante y la Universidad aportará en torno a un ocho por ciento.
El alcalde Abel Caballero anunció ayer esta iniciativa conjunta de las tres instituciones que, además de ayudar a la inclusión social y laboral de los ciudadanos del entorno también permitirá recuperar uno de los pazos históricos de la ciudad y un espacio espléndido.
El inmueble, situado detrás del Alcampo de la avenida de Madrid, fue iniciado en 1625 y sufrió transformaciones hasta 1712. El Concello tomó posesión de la parcela en junio de 2013 y en diciembre de 2014 aprobó una reforma valorada en un millón y medio de euros que respetaba su arquitectura original pero que no se llegó a concretar.
El Pazo da Raposeira, que pertenece a San Pedro de Sárdoma, está clasificado en el Plan Xeral como inmueble con protección integral, además de formar parte del Catálogo de Patrimonio Etnográfico de Inmuebles del Concello de Vigo. Hace unos meses se limpió la finca y los inspectores municipales pudieron constatar que la piedra está muy deteriorada y que la fachada apenas conserva la carpintería.
Publicado o luns 07 agosto 2017 Compartir
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl pt gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl en en gl es es es en gl it gl gl it gl gl gl es gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Albergue Público de Triacastela
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Rúa do Peregrino - 27630 Triacastela, Lugo
Afectadas polo Camiño de Santiago
Rehabilitación da Casona da Igrexa Vella para albergue de peregrinos.
Servizo de Arquitectura de Xestión do Plan Xacobeo ‘93
De Pedro Quijano, Gonzalo
Reboredo Chaves, Francisco Javier
A Casona da Igrexa Vella é un complexo construtivo formado pola articulación de tres edificacións unidas (dous volumes) a modo de elos que, sen deixar de estar articuladas, se adaptan á pendente topográfica.
A actuación tomou como premisa inicial un respecto reverencial polo existente, o que obriga a non alterar volumes, perfís ou materiais e a rexeitar toda técnica de cirurxía arquitectónica. Por isto, os usos do programa que non podían axeitarse ao existente dispuxéronse en novos edificios (…).
Os vellos edificios de laxes louseñas restáuranse coidadosamente, restituíndo as cubertas de lousa, dispoñendo divisións de madeira, respectando tódolos ocos e substituíndo a carpintería por pezas novas de madeira pintadas de azul intenso, moi frecuente nas construcións populares galegas e en varias zonas do percorrido castelán do Camiño (…).
As novas construcións deséñanse coa vontade de completar e servir ao conxunto, sen renunciar á súa contemporaneidade. Esta intención tradúcese na implantación, forma e materiais das novas pezas que, sen seren miméticas, xustifícanse na súa relación co entorno.
GARCÍA BRAÑA, Celestino; “Albergue de Peregrinos e acondicionamento do seu entorno”, Obradoiro, número 24. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1995. Páx.96-99.
SEARA MORALES, Iago; “Celestino García Braña”, Artistas Galegos. Arquitectos, tomo VI: Da modernidade ao século XXI. Nova Galicia Edicións. Vigo 2003. Páx.268-297.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl nb gl war gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Pazo de O Casal
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Aldea O Casal - 15865 Brión, A Coruña
42.857052, -8.694464 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Segundo diversas investigacións, o Pazo de O Casal xa existía no século XVII, sendo habitado por diferentes familias ata o seu abandono fai xa varias décadas. O último inquilino que habitou o pazo foi un tal Mazas, suposto membro da familia Barrié de la Maza que, unha vez que abandonou o inmoble, estableceu a súa residencia na cidade de Vigo e xa non regresou xamais.
A edificación consta dunha vivenda de planta rectangular e desenvolvemento lonxitudinal, moi deteriorada e cuberta de maleza. Apenas conserva a ampla cociña cunha monumental cambota e cheminea que xunto con outros elementos –como parladoiros e canzorros– foron malamente recuperados. Segundo algunhas fontes, o conxunto tamén tivo unha torre de homenaxe redonda, que coas remodelacións posteriores quedou moi desfigurada do seu aspecto orixinal.
O pazo tentouse restaurar nos últimos anos, pero ao final as obras non chegaron a rematarse porque –segundo a corporación municipal– toda a actuación se constituíu como paradigma dun modelo de restauración obsoleto que se debía desbotar.
GONZÁLEZ PÉREZ, Clodio; “Pazo do Casal”, Brión: historia, economía, cultura e arte. Editorial Toxosoutos. Noia 1998.
VIEITES, Elixio; “Pazo do Casal”, Patrimonio Galego.
VV.AA.; “O Pazo do Casal”, InfoBrión. Grupo de investigación Gis-T en colaboración co grupo Novos Medios da Universidade de Santiago de Compostela.
VV.AA.; “Pazo de O Casal”, Lista Roja del Patrimonio. Madrid.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl es gl es es gl es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Prisión Provincial de A Coruña
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Paseo Marítimo Alcalde Francisco Vázquez 43 - 15002 A Coruña, A Coruña
43.382344, -8.404056 (mostrar ruta)
A idea dun novo cárcere para a cidade xurdiu a finais de 1894, pero ata o 1925 non se realizou o encargo a Juan Álvarez de Mendoza, con quen colaboraría o arquitecto municipal Pedro Mariño. O edificio rematou a súa construción en 1927, con varias modificacións respecto do proxecto orixinal, as cales non afectaron ás características básicas do cárcere, sendo un excelente exemplo da tipoloxía panóptica radial.
A partir do ano 1936 o uso dos centros de detención cambiou de xeito considerable, afastándose do carácter rehabilitador que se lle dera nun principio para volver ao seu carácter punitivo e de reclusión. A Guerra Civil –1936-1939–, así como a posterior ditadura militar –1939-1975–, encheron as celas de presos políticos. Este feito non favoreceu a conservación do inmoble dado os elevalos índices de ocupación alcanzados, converténdose nun dos principais problemas desa época.
Na década dos 50 retomáronse as inversións en obras de conservación e mantemento do sistema de prisións. Nos anos seguintes o mal estado das cubertas fixo que se mandasen a Madrid peticións de substituílas por parte da dirección do centro. Sen embargo, non foi ata o 1967 que se iniciaron os trámites para a realización das obras de actualización do edificio, as cales se estenderon ata a década dos 80.
No ano 1997 anunciouse o traslado do centro penitenciario á localidade de Teixeiro, e a antiga prisión provincial seguiría funcionando –a pesar do seu mal estado– como Centro de Inserción Social ata o 2009, momento no que cesou a súa actividade penitenciaria.
Paralelamente, o goberno local iniciara os trámites necesarios para rescatar a edificación. O acordo establecido coa Sociedade Estatal de Infraestruturas e Equipamentos Penitenciarios –entidade dependente do Ministerio do Interior e propietaria do centro– comprometía a devolución do inmoble a cambio dun terreo para levantar un novo centro de inserción social e o pago de máis dun millón de euros. Pero a día de hoxe, o traspaso definitivo non acaba de efectuarse.
Mentres intentouse explotar culturalmente o cárcere: entre 2010 e 2011 abriuse ao público esporadicamente para acoller diversos eventos. En novembro de 2010 unhas xornadas sobre novos modelos participativos de xestión cultural trouxeron á cidade aos responsables de sinalados proxectos de Austria ou Barcelona. Esta visita foi o xerme de Proxecto Cárcere, a plataforma cidadá que dende entón veu traballando por converter o edificio nun centro cultural público e autoxestionado.
”Proxecto cárcere: 4 anos abrindo portas”, Praza Pública. A Coruña, 19 de novembro de 2014.
”Una cárcel presa de la burocracia”, ABC. A Coruña, 2 de maio de 2014.
”AGE pide a la Xunta la ‘cesión gratuita’ de la antigua cárcel de A Coruña”, La Opinión Coruña. A Coruña, 4 de abril de 2014.
”O cárcere da Coruña esmorece ante o desleixo das administracións”, Praza Pública. A Coruña, 30 de marzo de 2014.
”El viejo penal provincial de A Coruña cumple condena”, El País. A Coruña, 13 de xullo de 2012.
“La antigua prisión de A Coruña busca su camino a la libertad”, El Mundo. A Coruña, 3 de outubro de 2011.
GARCÍA ROMAY, Minerva María; Estudios Previos para la elaboración de un Plan Director para la Antigua Prisión Provincial de A Coruña. Rede PHI Patrimonio Histórico e Cultural Iberoamericano. 2014.
VV.AA.; Memoria o ensayo sobre la historia de la Real Cárcel de La Coruña. A Coruña 1812.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl ro gl gl gl it gl gl gl fr en en es es es gl en gl gl it gl gl es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Vivenda en Requeixo de Valverde
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Requeixo de Valverde 61 - 32667 Allariz , Ourense
42.189546, -7.756304 (mostrar ruta)
Rehabilitación dun antigo muíño en Requeixo
Pequeno muíño duns corenta e nove metros cadrados útiles por planta, situado nunha parcela en pendente, ben asollada, cunhas privilexiadas vistas sobre o val.
A actuación busca ser o máis respectuosa posible co volume existente, mantendo practicamente intactos os muros e ocos existentes, así como a súa escala e alturas. Como na maioría de edificios antigos, as xanelas existentes son de pequeno tamaño, o cal limita en gran medida a luminosidade interior. Con estes condicionantes tan marcados, o principal desafío foi o de lograr dos espazos interiores a maior apertura e continuidade posibles, permitindo o mellor acondicionamento interior e unha correcta relación coa contorna.
A solución proposta parte da creación dunha planta en desenvolvemento graduado, onde é o cambio de cota, e non os tabiques, o elemento divisorio entre as diferentes estancias, permitindo que luz e aire circulen entre todas elas.
FERNÁNDEZ BLANCO, Iago + TOUZA POL, Álvaro; “Rehabilitación de un antiguo molino en Requeixo”, b+t arquitectos. Allariz 2016.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl es gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Buxa. Asociación Galega do Patrimonio Industrial
Buxa. Asociación Galega do Patrimonio Industrial é unha entidade sen ánimo de lucro que ten como finalidade o fomento do coñecemento da industria no seus ámbitos técnico, arqueolóxico, histórico, económico, sociolóxico, ambiental e historiográfico.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl pt gl en gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es gl fr gl gl gl gl it gl it gl gl gl es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Albergue Público 'Casa da Torre'
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Rego do Campelo - 36800 Redondela , Pontevedra
42.282255, -8.608499 (mostrar ruta)
Central dunha empresa de autobuses (i/ concello)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación da ‘Casa da Torre’ para albergue de peregrinos.
Dirección Xeral de Turismo - Xunta de Galicia
Casa señorial renacentista de principios do século XVI situada no camiño portugués da ruta xacobea.
Foi fundada pola familia Prego de Montaos –conserva o escudo familiar sobre a porta–, e máis tarde pertenceu aos condes de San Román.
Dende mediados do século XIX ata os anos cincuenta da pasada centuria albergou as dependencias municipais; sendo posteriormente empregada como central dunha empresa de autobuses.
A intervención arquitectónica proxectada para a Casa da Torre –século XVI– e a súa contorna inmediata propúxose como unha actuación meditada e respectuosa, estimando que se trataba dun espazo urbano totalmente desaproveitado, merecedor dun carácter digno e representativo na vila. A eliminación completa das obsoletas construcións anexas supón a recuperación impagable dunha zona pública desaparecida e destinada a ser un punto de referencia urbano que non se tería que ter perdido nunca.
Primeiro premio de Rehabilitación nos IX Premios COAG, ano 2000.
AMADO LORENZO, Antonio; “Rehabilitación de La Casa de la Torre de Redondela (Pontevedra): Albergue de Peregrinos”, Restauración & Rehabilitación, número 71. Valencia 2002. Páx.28-33.
AMADO LORENZO, Antonio; “Albergue en la Casa de la Torre: el granito se ha empleado en el interior y en la plaza exterior”. ROC Máquina: Piedras naturales, maquinaria y equipos, número 131. Biscaia 2012. Páx.56-61.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl en gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
A casa de Fidel Castro en Láncara será un museo da emigración - 18/09/2018
Luz verde á rehabilitación do Pazo de Quintáns - 11/09/2018
IV Aniversario - 10/09/2018
Proxecto ARGA únese ao AEPC2018 - 27/02/2018
Proxecto ARGA en Madrid - 17/02/2018
Felices Festas - 21/12/2017
A Reitoral de Poulo será un albergue do Camiño Inglés - 28/11/2017
Proxecto ARGA en Madrid
A exposición da XIII Bienal Española de Arquitectura e Urbanismo: Alternativas/Alternatives inaugúrase na Sala de Arquerías dos Novos Ministerios de Madrid.
A XIII Bienal Española de Arquitectura e Urbanismo, que tiña como título Alternativas/Alternatives, premiou en abril de 2016 un total de oitenta e nove proxectos arquitectónicos entre as categorías de Patrimonio, Urbanismo e Proxecto Fin de Carreira; así como en Investigación e Divulgación: onde foi distinguido Proxecto ARGA como proposta innovadora polo seu labor no eido da Transferencia Social.
A XIII BEAU exhibiu os traballos galardoados nunha exposición homónima e itinerante que tivo a súa primeira parada no Palacio de Carlos V da Alhambra de Granada, coincidindo a súa inauguración –o 19 de xullo de 2016– coa entrega de premios, onde participaron os co-directores da bienal –Begoña Díaz-Urgorri, Juan Domingo Santos e Carmen Moreno Álvarez–, e Francisco Mangado en calidade de coordinador xeral de bienais en España.
En outubro de 2016, a XIII BEAU chegou por primeira vez a Estados Unidos para exhibirse na Cooper Union for the Advancement of Science and Art de Nova Iork. Despois trasladouse á oficina cultural da Embaixada de España en Washington –SPAIN arts & culture–.
En maio deste ano estivo presente na Feria Barcelona Building Construmat, contando coa participación dalgúns dos autores premiados na bienal. Esta foi a primeira parada no regreso da XIII BEAU ao Vello Continente; logo foi a quenda de Avilés.
O pasado día 8 de febreiro inaugurouse a exposición da XIII Bienal Española de Arquitectura e Urbanismo na Sala das Arquerías dos Novos Ministerios ás dezanove e trinta horas, contando coa presenza do ministro de Fomento Íñigo de la Serna. A exposición poderá visitarse dende ese día ata comezos do mes de abril.
Esperamos vervos alí e que compartades connosco as vosas impresións!
Publicado o sábado 17 febreiro 2018 Compartir
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl es gl es gl fr gl gl it gl gl gl gl es gl es gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro Xuvenil en Castrelo de Miño
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Alejandro Ferrer 71 - 32430 Cortiñas, Castrelo de Miño, Ourense
42.293346, -8.099080 (mostrar ruta)
Vivenda do médico + Sanatorio
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación de vivenda para centro xuvenil, biblioteca, mediateca e ludoteca en Castrelo de Miño.
Concello de Castrelo de Miño
Otero Vázquez, Juan José
Antiga vivenda do médico, que posteriormente albergou o sanatorio municipal.
A idea central do proxecto é crear un referente a escala municipal, un edificio-praza que articule o entorno da vía principal de Castrelo de Miño. Búscase un espazo flexible e polivalente que, a modo de ocupación espontánea e alternativa da rúa, convértese nunha nova opción para os distintos colectivos (…).
Recuperar o carácter da edificación preexistente foi o punto de partida da intervención. (…) Perseguiuse o equilibrio entre materiais tradicionais e o emprego de sistemas construtivos actuais, simplificando o número de soluciones construtivas para conseguir unha intervención de baixo custe.
Organízase todo o programa funcional aproveitando a envolvente e a configuración do edificio existente, dispoñendo na planta baixa, ademais do vestíbulo de acceso, unha mediateca, un taller para mulleres rurais, aseos, e núcleo de comunicacións.
Na planta primeira, ademais do núcleo de comunicacións, dedícase a maior parte do espazo a sala de lectura e biblioteca, realizando tamén un taller para nenos-ludoteca e unha sala de usos múltiples para mozos (…).
(LÓPEZ MUÍÑOS + OTERO VÁZQUEZ)
Mención nos Premios FINSA de Arquitectura e Interiorismo en Madeira: Thinking Wood Awards 2016.
VV.AA.; “Ludoteca en Castrelo d e Miño, Ourense”, Galicia Cool Magazine.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: es gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl it gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl fr en en es gl es gl fr gl es gl gl it gl gl gl gl pt gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Casa Rural Granero del Burro
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
43.469472, -7.173831 (mostrar ruta)
Rehabilitación de celeiro tradicional para vivenda turística en Trabada.
Stephen Fenwick + Kathryn Fenwick
Prieto López, Juan Ignacio
Un matrimonio escocés decide establecerse na zona, mercando unha enorme vivenda de tipoloxía tradicional e un celeiro vinculado á explotación agraria. Ámbalas dúas orientan os seus accesos e vistas cara a un noroeste enmarcado por prados e casas ao redor dunha igrexa.
Nunha primeira fase propúxose a reconversión do celeiro en vivenda destinada ao aluguer ocasional, pois tratábase da edificación de menor tamaño na que ademais se apreciaban problemas estruturais nos muros de fábrica que comprometían a súa estabilidade. Polo demais, o celeiro contaba cunha altura libre duns cinco metros, acceso á cota inferior e unha serie de fiestras elevadas que inundaban de luz o interior.
Óptase por introducir dúas plantas, unha a nivel das fiestras superiores e outra rebaixando a cota da cimentación orixinal. De cara a manter a amplitude e a penetración lumínica no interior do espazo decidiuse situar as dúas habitacións requiridas polo programa en dous volumes cerrados localizados un na cota inferior e outro na cota superior, deixando unha sección libre diagonal que permite dispoñer o salón sobre a habitación da planta baixa, gozando dunha vista privilexiada sobre o val e a cociña-comedor na cota inferior, baixo a habitación principal.
O acceso realízase sobre unha plataforma disposta a unha cota intermedia dende a que se alcanza a cota inferior mediante unha rampla e a superior mediante unha escaleira. Ao situarse no centro do espazo a escaleira requiriu unha especial atención, executándose cunha chapa pregada de aceiro en bruto, que se mantivo como acabado permitindo apreciar matices de cor, brillo e textura do material e sobre a que se dispuxeron chanzos de carballo. Anexo á escaleira, na cota superior, propúxose a construción dun moble de formigón destinado a actuar como soporte dunha cheminea de dobre cara e da televisión e equipamento de música, que á vez funciona como varanda cara á planta inferior.
As habitacións configúranse como células pechadas independentes que asemade conteñen módulos pechados de baño. O da planta superior requiriu unha especial atención pois decidiuse non levalo ata a cuberta e concibilo como unha caixa independente provista dun lucernario aberto á habitación que establece unha relación formal e lumínica coa fiestra coa que se encontra.
(PATIÑO CAMBEIRO + PRIETO LÓPEZ)
PATIÑO CAMBEIRO, Faustino + PRIETO LÓPEZ, Juan Ignacio; “Rehabilitación de granero tradicional para vivienda turística en Trabada”, Candidaturas aos XV Premios COAG. Santiago de Compostela 2014.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es es gl en gl de gl gl gl gl gl it gl gl es gl es es es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Museo Parroquial 'San Martiño de Mondoñedo'
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Basílica de San Martiño de Mondoñedo. 27787 O Caritel - Foz, Lugo
43.561073, -7.303273 (mostrar ruta)
Afectada pola declaración de Monumento Histórico-Artístico da igrexa o 3 de xuño de 1931, e incluída na protección da contorna do 11 de xuño de 1998 (Decreto 175/1998).
Rehabilitación da Casa Reitoral da igrexa de San Martiño de Mondoñedo en Foz (Lugo) como museo.
Dirección Xeral de Patrimonio + Consellería de Cultura e Turismo + Xunta de Galicia
Crecente Maseda , Juan Mario
As orixes da diocese de Mondoñedo-Ferrol están estreitamente unidos á igrexa de San Martiño de Mondoñedo, pois este templo románico foi sede episcopal dende o ano 870 ata o 1113.
A edificación é orixinaria do século VI, aínda que foi reedificada alá polos séculos X e XII, sendo a primeira catedral construída no sur de Europa; con planta basilical de tres naves con tres ábsidas na cabeceira xunto cun retablo románico pétreo –único na arte europea– que representa aos anxos-bispos das sete igrexas das que fala o libro do Apocalipse.
Anexa á igrexa, na súa fachada sur, atópase a casa reitoral. A conexión entre ambas prodúcese a dous niveis. Na planta inferior, a través da sancristía abovedada; e na superior pola Cámara do Bispo, con cuberta a dúas augas e cun balcón sobre a nave lateral do templo.
Os actuais xardíns –que rodean ao conxunto no seu lado norte– son o resultado das actuacións restauradoras de Chamoso Lamas e Fernández-Gago Varela nos anos sesenta, levantando o cemiterio parroquial existente.
A casa reitoral reorganízase para acomodar dous usos diferenciados, por unha banda o uso de vivenda, que lle é propio como casa reitoral, e pola outra, un novo uso de museo vinculado á igrexa. Para iso distribúese en dúas zonas propias independentes con entradas propias. A planta baixa e metade da planta primeira destínanse ao museo, mentres que o resto da planta primeira e a planta de baixocuberta destínanse ao uso de vivenda do párroco. Aprovéitase a disposición construtiva orixinal da casa resolta en dúas cruxías para separar os usos da planta primeira mediante o muro mestre central.
Realízase o acondicionamento e urbanización exterior, completando así o proceso de recuperación do conxunto.
CRECENTE MASEDA, Juan Mario; “Proyecto de rehabilitación de cubierta y fachada de la casa rectoral de San Martiño de Mondoñedo”. Documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2005/055. A Coruña 2005.
CRECENTE MASEDA, Juan Mario; “Proyecto de rehabilitación interior de la casa rectoral de San Martiño de Mondoñedo para museo”. Documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2007/086. A Coruña 2007.
CRECENTE MASEDA, Juan Mario; “Proyecto de urbanización del entorno de la casa rectoral de San Martiño de Mondoñedo, en Foz”. Documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2008/143. A Coruña 2008.
CRECENTE MASEDA, Juan Mario; “Proyecto de musealización de la casa rectoral de San Martiño de Mondoñedo, en Foz”. Documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2009/072. A Coruña 2009.
MERA RODRÍGUEZ, José Carlos + SANTOS OGANDO, José Jorge; “Rehabilitación Casa Rectoral - Museo”, Guía de arquitectura contemporánea de Galicia. Pontevedra 2013. Páx.80.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en es es es es gl fr gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl es es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Salón de Banquetes Castro de Amarante
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Santo Estevo de Castro de Amarante 5 - 27576 Antas de Ulla , Lugo
42.776305, -7.930372 (mostrar ruta)
Ben de Interese Cultural. Afectado pola Declaración xenérica sobre Protección de Castelos Españois Decreto do 22 de abril de 1949 (BOE número 125 de 5 de maio de 1949).
Rehabilitación do Pazo de Amarante para salón de banquetes
García González, María del Carmen
A primeira referencia documental desta casa-forte é no testamento que Ruiz Fernández Noguerol –señor da casa de Amarante– fai da mesma ao patrimonio da casa de Camarasa, outorgado o 10 de outubro de 1324.
Ao longo do século XV foi vítima de diversas revoltas violentas que supuxeron importantes destrozos nas súas fábricas.
Do antigo castelo só se conserva unha gran estrutura de planta ovalada que puido ser unha torre ou un reduto central. Posteriormente, engadíuselle un torreón polo lado sur.
No século XVIII construíuselle un grandioso pazo que destacaba pola amplitude das súas estancias.
En 1823, durante as guerras entre os constitucionais e os realistas, a fortaleza sufriu danos de consideración debido ao asalto dos primeiros.
O estudio aposta pola rehabilitación nun intento de conservar o legado de xeracións anteriores, mantendo e reutilizando as estruturas e materiais existentes que, complementados con novos materiais e solucións técnicas, garantan estándares de confort acordes aos tempos actuais e unha mellora da eficiencia enerxética do edificio.
ADÁN VILLAMARÍN, José Antonio; Proxecto de rehabilitación do Pazo de Amarante, Antas de Ulla, Lugo. Traballo fin de carreira da Escola Universitaria de Arquitectura Técnica. Universidade da Coruña. A Coruña 1998.
BOGA MOSCOSO, Ramón; “Santo Estevo de Castro de Amarante”, Guía dos Castelos medievais de Galicia: itinerarios, arquitectura, historia, lendas e información práctica. Edicións Xerais. Vigo 2003. Páx.26-32.
GARCÍA GONZÁLEZ, María del Carmen + REY LÓPEZ, Carmen; “Rehabilitación do Pazo de Amarante para salón de banquetes”, K2C Arquitectas. Santiago de Compostela 2005.
SANTOS FERRO, José Ángel; Origen y evolución de 4 fortalezas bajo medievales en la parte suroeste de la provicia de Lugo y sus dominios monásticos sobre el priorato de Vilar de Donas. Tese doutoral do Departamento de Composición Arquitectónica - Universidade da Coruña. A Coruña 2013.
VARELA CAMPOS, María Paz; “Fortaleza de Castro de Amarante”, Castelos e fortalezas de Galicia. Nigratea. Vigo 1999. Páx.12-16.
VÁZQUEZ SEIJAS, Manuel; “Castro de Amarante”, Fortalezas de Lugo y su provincia: notas arqueológicas, históricas y genealógicas. Deputación Provincial de Lugo, Servizo de Publicacións. Lugo 1997. Páx.68-75.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl gl de fr de de de de de de en gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Edificios etiquetados con "o carballiño"
Camiño dos Patos - 32500 O Carballiño , Ourense museo fábrica o carballiño
San Pedro de Lobás
Lugar de Mosteiro - 32510 O Carballiño mosteiro o carballiño
Imaxes etiquetadas con "o carballiño"
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es en gl it gl es gl gl gl it gl gl gl es gl en gl gl gl gl es es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Facultade de Belas Artes de Pontevedra
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Maestranza 2 - 36002 Pontevedra, Pontevedra
42.431966, -8.649253 (mostrar ruta)
Antigo cuartel de San Fernando
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico
Rehabilitación do Cuartel de San Fernando para Facultade de Belas Artes en Pontevedra.
Deputación Provincial de Pontevedra
A Casa da Maestranza ou de Santo Domingo –chamada así polo convento próximo– era un baluarte defensivo do século XVII. Destruído polo exército anglofrancés durante a invasión de 1719, foi reconstruído a partir de 1783 pasando a denominarse Cuartel de San Fernando.
Finalmente foi reestruturado no 1905 para albergar unha gornición máis numerosa, e máis tarde vendido ao concello pontevedrés.
A construción militar desenrólase ao redor dun patio esaxeradamente grande. A cruxía única das alas laterais dificultaba a creación de espazos diáfanos e multiusos demandados polo novo uso. A solución proposta ten o valor daquelas que parecen únicas, posibles, evidentes.
Ao antigo patio de armas inscríbeselle un corpo perimetral de circulación, a modo de galería acristalada para contemplar(se), e introdúcese no seu interior unha peza cúbica, tamén acristalada, que contén os talleres, grandes e flexibles, de escultura, debuxo e pintura.
Os espazos necesarios para completar o programa conséguense xerando unha nova planta baixo cuberta no edificio existente que alberga a biblioteca, un centro documental e outros talleres de traballo, todos eles con iluminación cenital.
(JOSÉ MARÍA DE LA PUERTA)
Proxecto de arquitectura concibido como unha transformación positiva e imaxinativa do lugar. Do antigo cuartel militar conservou a parte máis positiva do edificio existente, a súa imaxe, a súa tipoloxía e a súa estrutura muraria, á que contrapón outra metálica, que redimensiona o patio interior, recreando un claustro novo que permite organizar, ao seu través, a complexa funcionalidade requirida e que converte o edificio, no seu conxunto, nun edificio transparente, alegre e moderno.
Primeiro premio concurso convocado para a conversión da Casa da Maestranza en Facultade de Belas Artes
BONET CORREA, Iago; “César Portela Fernández-Jardón”, Artistas Galegos. Arquitectos, tomo VI: Da modernidade ó século XXI. Nova Galicia Edicións. Vigo 2003. Páx.174-208.
CORTES CORRAL, César; “Proyecto de rehabilitación interior de edificio para Facultad de Bellas Artes”; documento consultado no Arquivo Provincial da Deputación de Pontevedra, coa signatura 18959/15. Pontevedra 1992.
DE LA PUERTA, José María; “Patio de las musas. Facultad de Bellas Artes de Pontevedra”, Arquitectura Viva, número 43. Madrid 1995. Páx.58-63.
PORTELA FERNÁNDEZ-JARDÓN, César + RODRÍGUEZ ABILLEIRA, Jaime; “Proyecto de Remodelación del Cuartel de San Fernando en Pontevedra para su adecuación a Facultad de Bellas Artes y Escuela de Restauración”; documento consultado no Arquivo Provincial da Deputación de Pontevedra, coa signatura 19563/1. Pontevedra 1993.
PORTELA FERNÁNDEZ-JARDÓN, César + RODRÍGUEZ ABILLEIRA, Jaime; “Proyecto Reformado de Remodelación del Cuartel de San Fernando en Pontevedra para su adecuación a Facultad de Bellas Artes y Escuela de Restauración”; documento consultado no Arquivo Provincial da Deputación de Pontevedra, coa signatura 19564/1. Pontevedra 1994.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl pt gl gl pt gl it gl uk gl it gl gl gl it en gl es es gl en gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Albergue Público de Ribadeo
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Estrada do Faro 12 - 27710 Ribadeo, Lugo
43.543955, -7.037322 (mostrar ruta)
Rehabilitación de chiringuito para albergue na área recreativa de O Cargadoiro en Ribadeo.
Dirección Xeral de Turismo - Xunta de Galicia
Edificación sinxela de planta rectangular e cuberta a dúas augas, denominada popularmente como o Chiringuito Chipi-Chipi, situado sobre a beira do cantil.
O feito de que a edificación estivera afectada polo deslinde costeiro que impedía a súa ampliación xerou un proxecto que recorre a unha solución enxeñosa, efectiva e altamente orixinal. O edificio orixinal mantense en planta, pero elimínase a súa cuberta e substitúese por unha planta que se prolonga ata a beirarrúa do paseo, uníndose con esta. Emprégase como cubrición un pavimento do mesmo material que a beirarrúa –lousa de cor marrón– co que se unifica a edificación co paseo dunha maneira mimética. Os ámbitos público e privado diferéncianse unicamente na disposición da lousa, xa que mentres na beirarrúa as laxas son irregulares, na cuberta do edificio utilízanse pedras rectangulares. Esta solución provoca a impresión de que a dita cuberta é unha continuación do paseo público, que funciona polo tanto como un miradoiro sobre a ría.
A colocación dunha lixeira varanda tubular de aceiro en todo o seu perímetro acentúa o carácter de miradoiro que se pretendía conseguir tanto óptica como funcionalmente. A curvatura da cuberta e a súa varanda xeran interesantes asociacións e paralelismos visuais coas das trabes da ponte dos Santos, que preside o panorama da desembocadura do río Eo.
O proxecto consegue desenvolver (...) un dos mellores exemplos de integración da arquitectura coa paisaxe, en total consonancia con algunhas das últimas tendencias actuais da arquitectura contemporánea.
A solución, ademais, permite agrandar sensiblemente a planta do edificio cara ao interior, por debaixo da pasarela de unión co paseo. Este pequeno espazo conseguido dótase de dúas portas, unha en cada extremo, e dáselle utilidade como vestíbulo de entrada, zona de recepción de camiñantes e cuarto de estar. Dende este novo elemento accédese ao volume preexistente, no que se distribúen as diferentes dependencias que integran o albergue –cociña, aseos e dormitorio–.
Dende o exterior tamén se facilita o acceso directo aos dormitorios e créase para iso un estreito corredor sobre o cantil protexido cunha varanda similar á colocada sobre a cuberta, o que converte tamén ao dito pasadizo nun novo miradoiro, esta vez situado a un nivel inferior, de uso exclusivo para os camiñantes.
GARRIDO MORENO, Antonio; “Albergue de Ribadeo”, Arquitecturas no camiño, 1994-2004. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2005. Páx.300-303.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: pt gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl pt gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es es gl en gl gl it gl gl gl gl gl pt gl gl gl es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro Cívico e Social de Ourense
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Colón 20 - 32005 Ourense, Ourense
42.333997, -7.863968 (mostrar ruta)
I/ na delimitación do Conxunto Histórico Artístico de Ourense, declarado polo decreto 2505/1975 do 12 de setembro de 1975.
Proxecto básico e de execución das obras do novo Centro Cívico e Social no Casco Histórico de Ourense e a súa contorna urbana.
Gallego Jorreto, José Manuel
Dous inmobles situados no casco histórico de Ourense: un orientado cara á Praza da Imprenta, o outro cara á Praza da Ferrería. Ambos, edificios de vivendas.
A través dun concurso o Concello de Ourense formula a creación dun edificio no casco histórico da cidade cun programa detallado, que logo sofre modificacións de axuste.
O proxecto propón a ocupación mínima do solar. Sen embargo, dado que se trata de unir dous edificios existentes nos lados opostos da mazá, véxome obrigado a ocupar o espazo interior da mazá para poder unilos.
O programa é o dun centro polivalente que dea cabida a tódalas idades –gardería, anciáns e mozos–. Neste caso entendo un Centro Cívico e Social como un lugar de referencia e de encontro. Un espazo amplo que permita contactos directos e visuais que dean unidade ao conxunto. Debe ser un centro dinamizador da participación cidadá no desenvolvemento da zona.
Por iso o concibo como unha rúa na súa planta baixa que permita o paso dun lado a outro. Concretamente neste lugar se enlazan dúas prazas existentes co que consigo crear un novo itinerario, a través do cal se accede ao edificio.
A nova fachada é consecuente coa arquitectura do seu interior; non substitúe ningún edificio existente nin crea outro novo que ocupe o parcelario, senón que intenta reflectir ese carácter engadido de gran porta entreaberta de paso. Como contrapunto a certas zonas degradadas do barrio proponse unha arquitectura luminosa e alegre para os nenos.
Primeiro premio do concurso convocado polo concello de Ourense para o deseño e a construción dun novo Centro Cívico e Social no Casco Histórico de Ourense.
GALLEGO JORRETO, José Manuel; Manuel Gallego. Arquitectura 1967-2015.. Catálogo de exposición. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña 2015.
VV.AA.; “Centro Cívico y Social”, Manuel Gallego Jorreto. Arquitectura 1998-2015. TC Cuadernos de Construcción, 118. Valencia 2015. Páx.178-193.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es es gl fr gl gl gl it gl gl gl gl gl gl en gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Restaurante 'O Muíño' en Meira
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Parque Profesor Río Barxa - 27240 Meira, Lugo
43.215900, -7.294584 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Proxecto básico e de execución de Rehabilitación de Muíño.
O muíño atópase nun espazo no que o gran protagonista é o cauce do río Miño a escasa distancia do seu nacemento. A edificación orixinal compoñíase dunha planta baixa na que se situábanse os muíños e unha planta alta na que se distribuía a vivenda da familia propietaria.
A comezos do presente século, o Concello adquiriu o inmoble coa fin de dar forma a un plan de desenrolo urbanístico que pretendía converter á contorna nun dos parques periurbanos máis atractivos do municipio.
Entre os traballos levados a cabo no parque realizáronse diferentes obras no edificio do Muíño, as últimas executadas pola Escola Obradoiro, e que se viron interrompidas co remate do ciclo de formación, deixando os traballos encauzados, aínda que sen unha definición precisa para a súa finalización (…). Entre os traballos que se foron realizando, resumimos os seguintes: Demoleuse completamente a planta alta destinada á vivenda manténdose os muros perimetrais de pedra, proxectando unha cuberta a dúas augas na que no faldón oeste se deixa un gran oco para a interconexión co novo volume acaroado por este costado ao muíño. No corpo principal mantéñense os muíños, aínda que certas pezas se retiraron para a súa mellor conservación (…).
O novo programa (…) concrétase na definición dun pequeno edificio multiusos no parque que cubra as necesidades dos cidadáns cando o gocen nos días en que a climatoloxía resulta favorable, aumentando o espectro de uso aos días de climatoloxía máis adversa. O último fin do edificio sería a recuperación e posta en valor dos muíños, o que contribuirá a enriquecer o patrimonio do parque municipal.
(…) As funcións que deberá absorber a instalación que se quere rehabilitar e finalizar son de diversas ordes. No ámbito de servizo, dotar ao parque municipal dun equipamento básico; mentres que dende o ámbito etnográfico se pretende recuperar a maquinaria dos muíños para explicar o seu funcionamento (…).
Sería necesario coidar especialmente o trazado da cuberta do volume acaroado polo oeste, para conseguir unha integración co complicado entramado existente, dignificando deste xeito a súa imaxe e adquirindo a representatividade que lle corresponde no parque.
Comezaremos desmontando os elementos de madeira do corpo ampliado, para pasar a demoler os catro piares de formigón armado e os tabiques de ladrillo da planta alta. Na planta baixa desprézanse certas divisións que condicionarían a resolución do edificio, destacando a eliminación dos aseos exteriores e as divisións de almacén e do cuarto de instalacións.
(…) Seguiuse o criterio, tanto no deseño como no proxecto construtivo, de empregar técnicas usuais e materiais duradeiros resistentes ao paso do tempo e de escaso mantemento, aínda que sen esquecer os mínimos de calidade que temos que esixir a todo edificio público situado nun espazo natural.
BOUZA FERNÁNDEZ, Jesús; “Proyecto básico y de ejecución de Rehabilitación de Molino en Meira (Lugo)”. Documento consultado no Arquivo Municipal do Concello de Meira. Lugo 2005.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es es gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl pt gl gl es gl es gl es es es gl es es gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Museo do Papel
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Camiño dos Patos - 32500 O Carballiño , Ourense
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Proxecto de Rehabilitación da antiga Fábrica de Papel para Museo do Papel en O Carballiño.
Concello de O Carballiño
Gallego Jorreto, José Manuel
O 4 de outubro de 1838, o médico Bernardo Taboada e a súa dona Ana de la Riva –residentes daquela en Santiago de Compostela– reuníronse no Carballiño co presbítero José Valeiras, veciño da vila. O propósito desta xuntanza era o de levantar unha presa no río Arenteiro para a construción dunha fábrica de papel no lugar da Lavandeira.
A fábrica construíuse finalmente entre finais do 1838 e principios do 1839. Estaba dividida en cinco etapas ben diferenciadas de acordo co proceso de fabricación do papel: selección e clasificación do trapo, muíño dos mazos, casa das tinas, sequeiro e brunido e preparación. A canle tiña na súa lonxitude cinco saídas da auga para facer virar ata cinco rodas para o accionamento cun ritmo de corenta golpes por minuto dos respectivos mazos en cadansúa pía: as dúas primeiras de desenfiado, a terceira e cuarta de afiado, e a quinta de desleado. E ao final da canle, a auga caía por enriba dunha sexta roda: a encargada de accionar o pesado mazo de satinado para a preparación final do papel.
O 28 de xuño de 1842 a fábrica era arrendada aos veciños da vila Valentín Fernández e Francisco Baños. Dous anos máis tarde, ao morrer o propietario das instalacións –Bernardo Taboada–, o seu cuñado arrendounas a Juan Bernardo Fernández Fernández, quen o 5 de marzo de 1846 viaxaría ata Santiago de Compostela para mercarlle a fábrica á viúva.
A fábrica estaría en funcionamento ata preto do ano 1884.
O primeiro de xuño de 1896 as instalacións foron adquiridas polo vigués Ramón Laforet Cividanes, contratista do alumeado público da vila de O Carballiño. E posteriormente sería instalada unha turbina hidráulica para unha serraría.
O edificio que hoxe se conserva en pé é só unha parte da fábrica: o secadoiro. O resto corresponde a diferentes elementos que completan o proceso de fabricación: canles, batán, presas, etc… e que se estende sobre unha área ao pé do secadoiro e próximo ao río.
O proxecto refírese ao río como elemento estruturador da súa paisaxe e á súa transformación hoxe como infraestrutura lúdica e de ocio, debendo ser o novo Museo do Papel o seu impulsor.
As necesidades dun Museo esixen certos espazos sen os cales non podería funcionar e que non se poden situar nas construcións existentes, o que obrigou a construír novos edificios. A presenza do río e as rochas sobre as que se tallaron pías, lavadoiros, canles e escaleiras, o musgo, a auga e a vexetación teñen unha presenza tan forte que se aconsella non construír sobre elas.
Todo iso suxeriu levar as novas construcións que completan o programa ao forte noiro existente. O edificio sería entón como un balcón colgado do muro que se prolonga ata formalizar o acceso cun espazo de control e almacén de chegada.
Esta linearidade que xorde representa o itinerario, enlace de percorridos e miradoiro ao longo do proceso de fabricación e complétase cun espazo expositivo lineal que acompaña esta visión. O resto das construcións existentes rehabilitaranse de acordo ao proxecto museolóxico.
O edificio non ten forma de xeometría recoñecible. Sería unha arquitectura de espazos que discorren entre láminas que se desdobran, formando espazos fluídos con pequenos remansos para pararse e mirar atrás. Ao longo do río, no parque, pequenos artefactos aparecerán relacionados co Museo, pequenos bancos miradoiros axudarán nesa nova mirada sobre el.
O edificio do secadoiro é o único que se rehabilita, quedando o resto sen executar.
(…) O edificio atopábase en ruína conservando só as fachadas, con diversas fiestras tapiadas con fábrica de ladrillo.
Proxectouse unha estrutura de vigas laminadas, forxados de taboleiros microlaminados, material que tamén se emprega no seu recubrimento interior. O solado da planta baixa é de lousas de granito.
(…) A existencia dunha das fachadas –concretamente o testeiro Norte– en moi malas condicións, con perigo de derrubamento, obrigounos a substituíla por unha fachada de madeira de tal xeito que a súa estrutura resistente fose á vez o elemento que arrostra as outras dúas fachadas de pedra.
O proxecto sufriu modificacións obrigadas pola inexistencia de servizos urbanísticos. Ao mesmo tempo tampouco se dispuxo do terreo necesario para realizar o acceso previsto, e a nova dimensión do solar dispoñible imposibilitou a localización das salas de máquinas. Así e todo, o proxecto conserva o fundamental das ideas proxectadas ao inicio.
As obras remataron a comezos do ano 2011, pero o Museo aínda non abriu as súas portas debido a diversos problemas legais sobre a titularidade da antiga fábrica e dos terreos onde se localiza.
GALLEGO JORRETO, José Manuel; “Museo do Papel. Carballiño 2004-2011”, Manuel Gallego. Arquitectura 1967-2015.. Catálogo de exposición. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña 2015.
FUMEGA PIÑEIRO, Francisco Xosé + SOBRADO PÉREZ, Xosé Luis; As fábricas de papel na comarca do Carballiño. Centro de Estudios Chamoso Lamas. Ourense 2010.
GAYOSO CARREIRA, Gonzalo; “La fabricación del papel en Galicia del siglo XVIII a nuestros días”, Investigación y Técnica del Papel, 4. 1965. Páx.193-223.
GAYOSO CARREIRA, Gonzalo; “Fábrica de Bernardo Taboada. O Carballiño”, Historia del papel en España, 3 volumes. Servizo de Publicacións da Deputación Provincial de Lugo. Lugo 2006.
REBOIRO, X.A.; “El juzgado embargará la finca que ocupa el Museo del Papel”, La Región. Ourense, 26 de novembro de 2011.
REBOIRO, X.A.; “El Concello desea adquirir la finca del Museo do Papel”, La Región. Ourense, 4 de decembro de 2011.
REBOIRO, X.A.; “Carballiño deberá comprar de nuevo la fábrica de papel o desalojarla”, La Región. Ourense, 13 de marzo de 2014.
VV.AA.; “Fábrica da Lavandeira”, Buxa. Asociación Galega do Patrimonio Industrial. 2011.
VV.AA.; “Museo del Papel”, Manuel Gallego Jorreto. Arquitectura 1998-2015. TC Cuadernos de Construcción, 118. Valencia 2015. Páx.228-237.
VV.AA.; “Rehabilitación de Infraestructura hidráulica y Edificio del Secadero”, Manuel Gallego Jorreto. Arquitectura 1998-2015. TC Cuadernos de Construcción, 118. Valencia 2015. Páx.238-245.
VV.AA.; “O Carballiño abrirá al público el museo de la fábrica de papel a lo largo del año 2016”, La Voz de Galicia. Ourense, 3 de setembro de 2015.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl nb gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Fábrica de Papel de O Castro
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Lugar de O Castro - 15214 Lousame, A Coruña
42.792491, -8.847363 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
A Fábrica de Papel do Castro –ou de Fontán– inaugurouse o 24 de setembro de 1810.
En 1828, un dos seus accionistas –Rosendo Fontán Oliveiras– cedeu as súas accións a Sebastián Rodríguez Blanco, quen llas deixou pouco tempo despois aos seus sobriños: Andrés e Domingo Fontán Rodríguez; aínda que reservando para el, en usufruto, a metade dos beneficios. Trala súa morte en marzo de 1843, os seus herdeiros fixeron todo o posible por adquirir a totalidade das accións da fábrica, cousa que lograron finalmente no 1857.
Nos seus mellores tempos, o conxunto foi unha edificación de planta rectangular con tellado a dúas augas e un gran número de ventás, necesarias estas para a ventilación e o secado do papel; e unha canle de pedra recollía a auga do río Vilacoba para conducila ata ela.
Abandonada ao redor do 1920, posteriormente funcionou como serradoiro. Finalmente, nos anos sesenta pechou as súas portas de xeito definitivo.
VIEITES, Elixio; “Fábrica de papel de Fontán”, PatrimonioGalego.Net.
VV.AA.; Plan Xeral de Ordenación de Lousame. Concello de Lousame.
VV.AA.; “Fábrica de papel del Castro”, Real Academia Galega de Belas Artes.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: es gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl ca gl it gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es es gl fr gl es gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl es gl es es gl es es es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Sede Fundación Barrié de la Maza en Vigo
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Policarpo Sanz 31 - 36202 Vigo , Pontevedra
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Reforma para a Sede da Fundación Pedro Barrié de la Maza en Vigo.
Fundación Pedro Barrié de la Maza
Nunha das esquinas máis céntricas da cidade de Vigo, o arquitecto Manuel Gómez Román deseñaba no 1919 a futura sede do Banco de Vigo. As obras remataron no 1923, colaborando nas mesmas o mestre canteiro José Araujo Pérez, un dos fundadores do socialismo en Vigo e organizador da Sociedade de Canteiros.
O edificio, de soto, baixo e catro piso –destinados a vivendas– destacaba na cidade, ademais de polo seu conxunto, pola súa cúpula e o seu remate con cinco esculturas que representaban aos cinco continentes, símbolo das relacións comerciais da cidade e o propio banco con todo o mundo.
Trala desaparición do o Banco de Vigo, o edificio acolleu as oficinas da Caixa de Aforros Municipal de Vigo.
O 18 de marzo de 1928 anunciábase a venta en pública poxa do inmoble –en proceso de liquidación–, saíndo en case dous millóns de pesetas. Foi mercado polo Banco Pastor, quen dende ese momento situou a súa sede no mesmo e á que se accede a través da entrada situada na esquina achafranada do conxunto.
Durante anos acolleu tamén as instalacións en Vigo da Alianza Francesa e nun dos seus pisos tivo a súa consulta o doutor Cesáreo Corbal, que se lembra mediante unha placa situada nun dos laterais do portal.
O proxecto dá unha resposta contemporánea, equilibrada e precisa, ao contedor existente, cuxa disposición de ocos en fachada condiciona, e posibilita, a resolución do programa da nova sede, dende criterios de flexibilidade e versatilidade funcional.
Contempla a materialización dunha caixa dos milagres, onde acoller calquera actividade posible, mediante o apilado dun conxunto de escenarios polivalentes, dinámicos e cambiantes.
Tódalas plantas organízanse, de xeito similar, en dúas bandas claramente diferenciadas: unha cruxía paralela á fachada, existente na actualidade, e un corpo de maior tamaño, no interior da mazá. A primeira cruxía, de menor tamaño, constitúe un umbral de respecto cara ao edificio existente, servindo de espazo de distribución en tódalas plantas. No corpo interior resólvense as salas de exposicións, e eventos diversos, así como o núcleo técnico de comunicación vertical e instalacións. Entre os dous corpos sitúanse dous grandes ascensores de vidro de transparencia regulable que percorren o edificio, de abaixo arriba, resolvendo o acceso rápido aos diferentes niveis da construción.
A partir deste esquema organizativo a proposta extrema a capacidade de flexibilidade do edificio, tratando de sacar vantaxe das súas axustadas dimensións. Na planta de acceso proxectouse o espazo máis importante de toda a fundación: un dilatado lobby extremadamente alto, flexible e cambiante; un auténtico escenario de actividades, capaz de ser transformado, mediante a incorporación de avanzada tecnoloxía estética teatral, de tal xeito que modificando o solo, escamoteando paneis ou facendo descender obxectos e telóns, pode chegar a empregarse para presentacións, exposicións, concertos, etc… Sobre esta planta, por medio do núcleo técnico de comunicación vertical, pódese acceder ás dúas plantas de exposicións polivalentes, configuradas como espazos diáfanos e claros. E na planta alta sitúase o salón de actos dotado cun mecanismo escenográfico que permite escamotear os asentos, deixando o espazo diáfano para ser utilizado como sala de exposicións complementaria, ou taller polivalente.
(MORENO MANSILLA + TUÑÓN ÁLVAREZ)
Premio FAD de Arquitectura e Interiorismo, na categoría de Interiorismo. Barcelona 2007.
Premio SALONI na categoría de Arquitectura Interior. Castellón 2007.
MORENO MANSILLA, Luis + TUÑÓN ÁLVAREZ, Emilio; “Fundación Pedro Barrié de la Maza en Vigo”, Europaconcorsi. Italia 2007.
VV.AA.; “Sede para la Fundación Pedro Barrié de la Maza en Vigo”, El Croquis, número 144: Mansilla+Tuñón 1992-2012. Madrid 2013.
VV.AA.; “Sede para la Fundación Pedro Barrié de la Maza en Vigo”, AV Monografías, número 144: Mansilla+Tuñón 1992-2011. Madrid 2012.
VV.AA.; “Fundación Barrié en Vigo”, Restauración & Rehabilitación, número 106. Valencia 2008. Páx.18-27.
VV.AA.; Fundación Pedro Barrié de la Maza - Vigo. Fundación Barrié Publisher. Vigo 2005.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Extracto da entrevista concedida a Arquitectura de Galicia, unha plataforma premiada nos XVI Premios do COAG na categoría de Divulgación e Investigación polo seu labor de catalogación da Arquitectura Contemporánea realizada en Galicia nos últimos sesenta anos.
¿Proxecto ARGA pretende ser unha plataforma integradora de tódolos edificios rehabilitados de Galicia? ¿Cales son os criterios de selección das obras?
Efectivamente Proxecto ARGA pretende recoller todas aquelas arquitecturas rehabilitadas da nosa comunidade autónoma coa fin de dalas a coñecer e poñelas en valor, ademais de explicar o seu proceso de transformación (…).
Á hora de seleccionar as obras que formarán parte desta plataforma cultural o único criterio que seguimos é o de que se levase a cabo unha rehabilitación, entendida esta como a recuperación dun inmoble (…) mediante a súa reutilización –é dicir, mediante un novo uso– (…).
A web divide “arquitecturas” de “ruínas” ¿De onde sae esa distinción de proxectos e edificacións e cal é o seu obxectivo?
Somos conscientes de que o abandono dun edificio (…) significa a súa ruína, polo que a súa posta en valor permite a súa reintrodución na vida activa da comunidade. Entendemos que o novo uso preséntase como a mellor garantía para a súa supervivencia –sempre que sexa compatible– (…). Partindo desta premisa (…) en arquitecturas incluímos aqueles inmobles que grazas a un novo uso volven formar parte da sociedade, e en ruínas englobamos aqueles casos que intentan manterse en pé –literalmente– mentres agardan por unha segunda oportunidade.
Sabemos que o contido dunha páxina deste tipo é variable no tempo, e que se vai ampliando pouco a pouco. Neste momento nas etiquetas da páxina podemos ver como elementos destacados “hotel” e “vivenda”. ¿Que análise podemos facer de iso?
O feito de que as etiquetas máis destacadas da nosa páxina web sexan hotel e vivenda pon de manifesto en primeiro lugar como a industria hoteleira supón a solución máis común en canto á recuperación de edificacións obsoletas, pois podemos atopar exemplos de diversas tipoloxías que na actualidade funcionan como establecementos hoteleiros (…). En segundo lugar, que a etiqueta de vivenda sexa unha das máis predominantes, revela unha nova filosofía de vida, aquela que nos leva a converter a nosa residencia no noso lugar de traballo dando lugar a unha economía baseada en pequenas empresas ou negocios familiares (…).
Ambas circunstancias conflúen cando ambas etiquetas coinciden nunha mesma rehabilitación. Este binomio reflicte un tipo de actuacións que proliferou nos últimos anos en Galicia, favorecido polas (…) axudas económicas destinadas ao turismo rural, un turismo que experimentou un importante crecemento na nosa comunidade.
¿Se pensamos no mapa de Galicia, onde crees que se atopa a maior necesidade de rehabilitar? ¿E se pensamos no urbano ou no territorio difuso rural?
Se reflexionamos sobre o noso mapa observamos que a necesidade de rehabilitar haina en todos lados: son as demandas e os condicionantes os que varían en función de se nos atopamos nun espazo urbano ou nun entorno rural.
No territorio urbano existe unha maior demanda de servizos derivada dun maior número de usuarios. (…) A revitalización dos centros históricos supón un grave problema para moitos concellos, que procuran reanimar zonas –e barrios– que en moitos casos chegaron a un estado alarmante de degradación. Restáuranse vivendas, pero requírese a rehabilitación de numerosos espazos para centros de encontro e reactivación da vida urbana.
Pola contra, no entorno rural –de carácter máis disperso–, teremos que ter presente o perigo de despoboación e deberemos condicionar os novos usos ás maiores necesidades na procura dunha revitalización económica e demográfica da zona. Ademais, estas intervencións vense máis condicionadas que as anteriores polo recortado dos seus orzamentos, esixindo un mellor aproveitamento dos recursos existentes.
Non é estraño atopar o Cárcere da Coruña e a Panificadora de Vigo no ámbito das ruínas. ¿Proxecto ARGA pretende sensibilizar e apoiar directamente a estruturas de re-utilización destes espazos?
Independentemente do obxectivo final de ter unha nova función, a posta en valor dunha arquitectura obsoleta depende precisamente da intención de permitir darlle continuidade e en ofrecerlle a oportunidade de que siga formando parte da sociedade do momento.
Como respondiamos nunha pregunta anterior, o feito de incluír na nosa web unha categoría de ruínas supón poñer de manifesto unha realidade pouco agradable da nosa herdanza arquitectónica, unha maneira de sensibilizar sobre o lamentable estado no que se atopan algúns dos nosos inmobles máis significativos: basta con ler a prensa acotío para coñecer numerosos casos que se atopan nesta triste situación. E o feito de incorporar unha edificación a este grupo (…) supón unha maneira de aportar o noso gran de area á recuperación destas arquitecturas.
No proceso de rehabilitación hai sempre unha restauración. Dende o punto de vista do deseño e da adaptación ao novo uso, ¿como consideras que se debe tratar o novo en relación á preexistencia?
A recuperación dunha arquitectura obsoleta, dende o punto de vista da súa rehabilitación, preséntase sempre como unha operación difícil e complexa de realizar, posto que a reconversión de usos abrangue unha serie de características esenciais que se deben respectar para que (…) a arquitectura herdada perdure no tempo.
Así entendemos a autenticidade como a pedra angular de tódalas intervencións realizadas nunha preexistencia, como parte fundamental portadora da súa memoria. Pero a pesar de haber un acordo universal respecto a esta idea non existe unanimidade en canto á definición do concepto en si. E consideramos un obxecto como auténtico en canto porta sobre si mesmo tanto os signos físicos da súa propia orixe –e ata aquí coincidiría co orixinario–, como aqueles do proceso, máis ou menos intenso pero inevitable, que sufriu co paso tempo. A autenticidade depende do deseño, dos materiais, das técnicas construtivas e da contorna; e a súa conservación vai ligada ás solucións adoptadas durante a intervención no monumento e á reversibilidade das mesmas. (…) E devandita reversibilidade permite ademais manter a identidade do inmoble rehabilitado, é dicir, respecta eses lazos emocionais que nos conectan coa memoria, coa capacidade de recoñecer o noso pasado e a nosa historia a través do edificio, xogando un papel crucial nunha intervención. A través da súa conservación insístese no carácter social da arquitectura herdada para estar en contacto con parte do noso tempo e da nosa cultura.
¿Que rol desenvolven as administracións en relación coa recuperación do Patrimonio? ¿É axeitada a normativa que condiciona os proxectos de rehabilitación?
A situación de crise económica eliminou as grandes partidas orzamentarias dedicadas á intervención no Patrimonio, e os –a todas luces– escasos traballos de recuperación de arquitecturas históricas realizados polas administracións galegas acabaron sendo eclipsados –paradoxalmente– pola súa mala administración.
(…) No referente á normativa que condiciona os proxectos de rehabilitación –independentemente do grado de protección da arquitectura a intervir–, como a supoñemos de igual cumprimento para todos, non cremos que a cuestión sexa se é axeitada ou non. Entendemos que á hora de actuar o que debe condicionarnos máis que unha lexislación deben ser factores como o respecto e a responsabilidade cara ao que herdamos, cara ao noso traballo –como arquitectos–, cara ao noso legado –como individuos–…
Chegados ao caso dunha catalogación completa, ¿que será do Proxecto ARGA?
Oxalá se chegue a unha catalogación completa das Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia. Dende o punto de vista desta plataforma (…) como inventario e base de datos, a súa finalización suporía que o obxectivo de ter un lugar único de consulta deste tipo de intervencións estaría totalmente conseguido. Sen embargo, este feito querería dicir que se remataron as actuacións de rehabilitación en Galicia.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl nb gl ca gl gl gl gl gl fr en gl es es gl fr gl es gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Albergue Público de A Laxe
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
I/ Territorio histórico do Camiño de Santiago: Decreto 2224/1962 + Disposición adicional segunda da Lei 8/1995 do Patrimonio Cultural de Galicia + Lei 3/1996 de protección dos Camiños de Santiago.
Rehabilitación de vivenda rural para albergue de peregrinos no lugar de Bendoiro - A Laxe (Lalín).
Dirección Xeral de Turismo - Xunta de Galicia
A antiga vivenda rural –que fai esquina nun cruzamento de camiños– posúe grosos muros dunha espléndida cachotería que conforma as súas fachadas, acentuada por magníficos perpiaños de granito que reforzan os escasos vans que posúe. Este xeito de dispor a cachotería supón un excelente exemplo dos métodos construtivos tradicionais da zona.
A edificación consta de dous volumes: o máis alto, destinado orixinalmente á vivenda e con dous pisos de altura, divídese en catro dependencias –dúas en cada nivel–; e o máis baixo tiña como misión dar servizo nos labores típicos do medio agrícola-gandeiro da zona, servindo de corte e almacén.
A fachada de ámbolos dous volumes na aliñación sur –por onde discorre o Camiño de Santiago– non presenta no exterior a diferenza volumétrica existente no interior. A outra aliñación orientada ao leste discorre por outro camiño perpendicular ao anterior. En ambas aliñacións existen dúas estreitas rúas xeradas coas edificacións situadas enfronte, unificadas pola importancia dos muros de cachotería da fachada e polas cubertas a dúas augas de tella curva.
A intervención respecta tanto a volumetría da edificación preexistente, como a súa distribución interna e as súas fachadas; así mesmo restaurouse a estrutura da cuberta do corpo destinado á vivenda, cuxa cumieira se converte na altura máxima das cubertas de toda a intervención. No volume destinado ás cortes prescindiuse de parte da cuberta primitiva e xerouse nel a unión e fusión coa nova edificación en forma de L. As aliñacións leste e oeste do edificio primitivo convertéronse na prolongación das fachadas do volume de nova creación, as cales adoptaron criterios moi neutros na súa materialización externa. A fachada leste –perpendicular ao Camiño de Santiago– prolongouse no novo edificio xerando un muro de formigón visto practicamente cego que exerce unha función diferencial entre o antigo e o novo. Así mesmo, os volumes abertos das marquesiñas que dan luz ás escaleiras interiores exercen a función de punto de fuga da cuberta a dúas augas da edificación primitiva.
Fronte a esta visión hermética da fachada leste –que preserva de luces e vista ás construcións situadas na súa fronte– xerouse unha intensa diafanidade na fachada oeste do novo edificio que se abre á paisaxe circundante con xenerosas cristaleiras. Esta nova zona deseñouse con criterios absolutamente contemporáneos pero mantívose a esencia do ambiente rural nunha arquitectura permeable, pensada para ser percorrida tanto exterior como interiormente, e resolta cuns materiais específicos –madeira, cobre, formigón e cristal– que supoñen unha vertebración entre pasado e presente.
As novas cubertas –realizadas en cobre para establecer unha clara diferenciación coas existentes– concibíronse como a prolongación de cubertas a dúas augas, creando dentes de serra que facilitan unhas movidas percepcións interiores –ao deixar vista a súa armazón de madeira– e exteriores –pola riqueza dos diferentes planos–.
O novo espazo de dous niveis confluía na zona da corte do edificio primitivo nun espazo unificado, e serve de elemento que permite situar espacialmente ao visitante en todo o momento. No andar superior o edificio de nova creación xerou unha serie de corredores exteriores –a modo de amplas terrazas– que poñen en relación permanente o exterior e o interior, e invitan tamén ao usuario a gozar do medio ao aire libre e mantéñeno ao mesmo tempo protexido das variacións climáticas.
A entrada principal ao albergue estableceuse entre o edificio preexistente e a nova construción na fachada leste, na cota do nivel inferior. Neste andar situáronse a recepción, cuarto e baño de minusválidos, a cociña-comedor, os cuartos de servizo e instalacións e os baños xerais de día; todo isto na zona de construción nova. Mentres un corredor comunica cos espazos rehabilitados que se corresponden neste andar coas zonas de estar e polivalentes. As devanditas zonas polivalentes –como é frecuente na maioría dos albergues dos diferentes Camiños– contémplanse para funcións culturais da zona nas épocas do ano de menor afluencia de visitantes ou como complemento da asistencia ao camiñante nos momentos de maior afluencia destes.
A comunicación vertical entre ambos andares creouse mediante unhas escaleiras situadas no punto medio do brazo máis longo do L que forma a planta da nova construción, e outras escaleiras que comunican co espazo de estar as zonas polivalentes.
A planta superior destinouse a cuartos e baños de noite. Así mesmo, creáronse espazos de esparexemento como unha solaina orientada ao oeste, illada do exterior mediante un xeneroso acristalamento, pensada como zona de estar nos días en que a climatoloxía non permita as saídas á intemperie. Esta solaina complementa ás terrazas e aos soportais exteriores, máis axeitados para seren usados nos calorosos días do estío. Na zona da edificación preexistente as dúas dependencias superiores destináronse a espazos polivalentes que complementaron as existentes na mesma zona no andar inferior. Unhas escaleiras comunican a nova construción co espazo unificado do cuarto de estar situado nas primitivas cortes.
A parcela pechouse e creáronse espazos exteriores de xardín que son a prolongación do soportal da fachada oeste.
Accésit nos XI Premios COAG, na categoría de Rehabilitación. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2004.
GARCÍA BRAÑA, Celestino; “Proxecto arquitectónico do Albergue de Peregrinos de A Laxe”, Descubrindo: Anuario de estudios e investigación de Deza, 6. Concello de Lalín. Lalín 2004. Páx.169-176.
GARRIDO MORENO, Antonio; “Albergue de Lalín e camiño”, Arquitecturas no camiño, 1994-2004. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2005. Páx.176-185.
MERA RODRÍGUEZ, José Carlos + SANTOS OGANDO, José Jorge; ”Albergue de Peregrinos en A Laxe”, Guía de Arquitectura Contemporánea de Galicia. Santos y Mera Arquitectos. Pontevedra 2013. Páx.113.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: es gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl pt gl en gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es en gl fr gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro Cívico de Teis
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Baixada aos Ríos 68 - 36216 Vigo , Pontevedra
42.256619, -8.691513 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación de edificio para Centro Cívico. Baixada a Ríos, Teis. Concello de Vigo.
Unha edificación de forte característica arquitectónica orixinalmente dedicada a un conxunto conserveiro, agora só memoria do pasado. O seu compoñente fabril alterouse co paso do tempo. Unicamente a cheminea, como silueta exenta, testemuño do carácter pasado e unha construción volumétrica cúbica como exemplo do que en tempos era unha mostra da bonanza económica e de desenvolvemento da cidade.
Agora só resta unha edificación oprimida por tódalas súas frontes, encaixonada entre a presenza do viaduto superior, e os viarios que a rodean sen polo menos propoñer unha beirarrúa de acceso mínima, que permita apartar o acoso dos vehículos aparcados neste espazo público residual.
Ao tratarse dunha obra de reforma e rehabilitación, a realidade estrutural ou construtiva do edificio existente, resultou determinante, condicionando a execución e xustificando a necesidade técnica das decisións adoptadas. Debido ao mal estado en xeral da fachada, optouse por forrar integramente a fachada co material previsto para a cuberta: o zinc. Elimínanse tódolos ocos da fachada lonxitudinal, previamente reforzados e arriostrados con estrutura metálica, saneando a fábrica de pedra, e retirando os engadidos de fábrica de ladrillo. A intención é recuperar a volumetría orixe da edificación.
A procura da luz natural. Absorber o patio contra o muro de contención do viaduto. Transformalo, e obter del, a iluminación natural ou non, e os seus reflexos. Outras aperturas que permiten o paso da luz natural matizan a súa presenza a través de celosías.
A reducida superficie do inmoble, leva a expor espazos flexibles, móbiles, cun mobiliario que se propón para permitir a máxima polivalencia do programa.
Galardoada nos X Premios Gran de Area, na categoría de Obra Executada. Delegación de Pontevedra do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Pontevedra 2012.
BESADA VERGARA, Belinda + FAILDE FERREIRO, Marister; “Centro Cívico de Teis”, BMJ Arquitectos. Vigo 2012.
VV.AA.; “Centro Cívico de Teis”, Premios Gran de Area 2012. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, Delegación de Pontevedra. Pontevedra 2012.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl pt gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl es es es gl es gl gl gl gl gl es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Pazo e Torre de Guimarei
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
A Costa - Guimarei 14 - 36680 A Estrada, Pontevedra
Pazo: inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico. Torre declarada Monumento polo Decreto 22/04/1949 sobre Protección de Castelos Españois.
A Torre de Guimarei é unha das construcións máis emblemáticas do concello de A Estrada, aparecendo incluso no escudo municipal.
Trátase dunha torre de planta cadrada –posiblemente do século XII– que hoxe conserva uns dez metros de altura e que se mantén a duras penas en estado de ruína e abandono. Na súa orixe dispoñía de tres plantas e teitos abovedados, e no seu lado leste existe aínda unha porta elevada sobre a cal se abre unha pequena ventá rectangular. Outra pequena fiestra se observa no lado sur evidenciando a escasa altura orixinal da construción, que xunto coa súa situación en planicie denotaría que a edificación era máis ben unha vivenda fortificada en lugar dunha fortaleza de carácter defensivo.
Acaroado á torre encóntranse os vestixios dun pazo construído a finais do século XVII e principios do XVIII, sendo o seu primeiro morador Antonio de Mosquera Novoa, señor de Villar de Payo Muñiz e fillo de Alonso Vázquez Valcárcel e Luisa de Novoa Ulloa –señora da Granxa de Nogueroa–. De planta baixa e teitos abovedados con pedra labrada, o pazo disponse lonxitudinalmente de leste a oeste e articúlase en tres corpos: un máis grande e dúas alas en cada extremo. No seu interior –a pesar do acuciante estado de ruína– poden verse aínda as cociñas, os servizos, as habitacións e tamén outras dependencias. O máis destacado do inmoble –artisticamente falando– é o gran escudo de armas que se atopa sobre a porta principal cun copete enmarcado con lintel semicircular e adornado con pináculos onde se representa o heraldo da familia Villar.
No ano 1999 o conxunto foi mercado por Luis Carlos Boullosa Gastañaduy. Meses despois da compra, o concello recorría a venda que se lle escapara en ocasións anteriores por non chegar a un acordo coa antiga propietaria, a familia Ozores. No 2002 o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia daba a razón á Xunta, quen exerceu o dereito de retracto pero a favor e por conta do concello: era a primeira vez que se usaba esta fórmula. Boullosa Gastañaduy recorría ante o Supremo, e de novo o concello volvía ganar. E finalmente no 2007 a Xustiza facultaba ao concello para mercar a torre ao mesmo prezo que o particular –algo máis de trescentos sesenta mil euros–. Pese á alegría inicial dos estradenses, cuestións xurídicas volvían afastala do dominio público: o dereito ao retracto limitábase só á torre.
A falta de liquidez municipal xogaba unha mala pasada para a compra do conxunto. Boullosa Gastañaduy falecía en Madrid en outubro de 2009; e hoxe en día as negociacións entre os seus descendentes e o concello prosiguen sumindo cada vez máis ás edificacións na ruína.
B.U., C.; “Reivindican que o pazo e a torre de Guimarei sexan de utilidade pública“, El Correo Gallego. Terras de Santiago, 3 de marzo de 2013.
CELA, Ana; “El Supremo permite al Concello ejercer el retracto sobre la torre de Guimarei”, Faro de Vigo. A Estrada, 10 de agosto de 2007.
CORDÓN, F.S. + MÍGUEZ, Marcos; “A Estrada gana la primera batalla legal para conseguir la Torre de Guimarei”, La Voz de Galicia. A Estrada, 27 de febreiro de 2002.
GARCÍA, Rocío; “El Supremo da luz verde a A Estrada para comprar la Torre de Guimarei”, La Voz de Galicia. A Estrada, 10 de agosto de 2007.
GARCÍA, Rocío; “A Estrada ofrece diálogo para revalorizar la Torre de Guimarei”, La Voz de Galicia. A Estrada, 11 de agosto de 2007.
LISTE, C.; “La torre de Guimarei sigue esperando”, Tierras de Santiago. A Estrada, 22 de novembro de 2009.
LUNA SANMARTÍN, Xosé; “A esquecida Torre de Guimarei. Resulta necesaria unha restauración deste monumento civil”, La Voz de Galicia. A Estrada, 21 de xaneiro de 2007.
PAMPÍN, Silvia; “Los dueños de A Torre y el Pazo de Guimarei, dispuestos a negociar”, Faro de Vigo. Deza - Tabeirós - Montes, 3 de decembro de 2011.
VV.AA.; “Orde do 9 de marzo de 2000 pola que se exercita o dereito de retracto, a favor e por conta do Concello da Estrada (Pontevedra), sobre a torre de Guimarei”, Diario Oficial de Galicia. Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo. Santiago de Compostela 2000.
VV.AA.; “Una alegación, por el PXOM, del dueño del pazo de Guimarei abre la vía de un convenio”, La Voz de Galicia. A Estrada, 18 de xaneiro de 2005.
VV.AA.; “El Concello de A Estrada descarta la adquisición de la Torre de Guimarei a medio plazo”, La Voz de Galicia. A Estrada, 31 de xaneiro de 2009.
VV.AA.; “Magariños afirma que a Torre e o Pazo de Guimarei simbolizan o abandono do noso patrimonio”, A Estrada na Rede. A Estrada, 10 de maio de 2015.
ALONSO DE DIOS, Alberto; “Pazo - Torre de Guimarei”, Galicia Máxica.
BÉRTOLO BALLESTEROS, José Manuel + FERRO PEGO, Luís Manuel; “La torre de Guimarei (A Estrada)”, Estudios de genealogía, heráldica y nobiliaria de Galicia, 10. 2012. Páx.219-248.
FERNÁNDEZ PINTOS, Julio; “El pazo de los marqueses de Guimarei”, Trisquel. Archivos del Patrimonio Histórico Gallego, 30. Vigo 2001.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es es gl en gl pt gl gl gl gl gl it gl gl gl gl pt gl es gl gl gl es pt es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro de Interpretación da Conserva
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Palmeira 22 - 36626 Illa de Arousa , Pontevedra
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico. Solicitada a concesión do título de Ben de Interese Cultural.
Proxecto básico e de execución para a rehabilitación da Fábrica Goday para museo e recuperación da súa contorna.
Concello da Illa de Arousa
Gallego Jorreto, José Manuel
A mediados do século XVII chegaba a Galicia o fomentador catalán Manuel Goday para fundar a fábrica de salgadura Manuel Goday y Compañía, instalándose na ría de Arousa. Anos máis tarde, o seu fillo Juan Goday y Gual disolveu a sociedade co seu pai e estableceu por conta propia unha fábrica de salgaduras na Illa de Arousa cara ao 1843.
Tras unha viaxe a Roma recalou en Nantes, onde coñeceu o sistema para a conserva de peixe desenvolvido por Nicolás Appert. No 1879, ao regresar, construía –anexa á fábrica de salgadura– a primeira fábrica en terra galega para a produción industrial de conserva de peixe. Para iso trouxo consigo expertos franceses que se encargaron da montaxe e posta en marcha da fábrica.
Tan só dous anos despois da súa entrada en funcionamento, a fábrica de conservas foi visitada polo monarca Afonso XII, e máis tarde sería distinguida como provedora oficial da Casa Real. E da boa calidade dos seus produtos deron boa mostra os premios acadados ao longo dos anos seguintes en numerosas exposicións internacionais: Londres no 1883, Amberes en 1885, Barcelona en 1888 ou París en 1889 e 1900.
A fábrica continuou proporcionado traballo –principalmente a mulleres– e riqueza aos seus propietarios e ás xentes da Illa de Arousa ata pasada a metade do século XX, xa que cesou a súa actividade en 1961.
A Fábrica de Conservas de Goday forma parte dun conxunto de gran valor etnográfico formado pola fábrica de salazón, a casa da familia propietaria co seu xardín e o peirao de madeira dependente de devandita industria.
Realízase a urbanización do conxunto do área cun só material con diferentes tratamentos: a pedra. O que dá unión á diversidade de espazos públicos creados e que se articulan formando un novo Centro cultural, social e representativo da illa.
Na actualidade só se recuperou a Fábrica de conservas Goday, quedando pendente a rehabilitación do resto de edificios.
A intervención conservou a estrutura inicial da fábrica, co mesado de limpeza e de aceitado orixinais da época, así como a máquina de vapor que daba movemento a toda a fábrica.
CARMONA BADÍA, Juan; “La industria conservera gallega, 1840-1905”, Papeles de Economía Española, volume 3. 1983. Páx.177-189.
DOPICO ORJALES, Xoán; “Os cataláns: a salga e a conserva. A industria en A Illa de Arousa”, Revista de cultura marítima. 2003.
DOPICO ORJALES, Xoán + VILA FARIÑA, José Luis; Historia de A Illa de Arousa. Caixanova 2007.
FERNÁNDEZ CASAL, Juan; Notas para o Museo da Conserva. A Illa de Arousa 2005.
LARA COIRA, Manuel; “Fábrica de Goday na Illa d’Arousa”, Buxa. Asociación Galega do Patrimonio Industrial. 2012.
MONTESOIRO; “La Fábrica de Conservas Goday”, Celtiberia. 2006.
VÁZQUEZ SAAVEDRA, Daniel; “La organización del trabajo en la Galicia costero-conservera: el impacto de la industrialización en Illa de Arousa, 1889-1935”, Trabajo e industrialización en la Galicia del primer tercio del siglo XX,. Universidade de Barcelona. Barcelona 2004.
VV.AA.; “Rehabilitación de la Fábrica Goday para Museo y muelle de madera en la Isla de Arousa”, Manuel Gallego Jorreto. Arquitectura 1998-2015. TC Cuadernos de Construcción, 118. Valencia 2015. Páx.80-83.
VV.AA.; “Fábrica de Conservas Goday”, Gentes del Mar. Patrimonio Cultural Pesquero a través de la Fotografía.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: es es

text: Comentarios en: Se realizará la reunión mensual de la Asociación Celíaca Argentina