langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt ca gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl uk gl gl en fr en en en en gl en fr pt pt pt de pt pt gl ml pt pt gl en fr pt pt gl fr en pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Un conto de outono - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Os protagonistas deste conto son: un parque, a choiva, o vento; media ducia de follas caídas dun vello olmo e unha rapaza acatarrada que tose moito. A rapaza leva no colo un fular gris. Parece calcetado con néboa. Nos pés, unhas raídas botas vermellas, e as mans enterradas nos petos dun gastado chaquetón a cadros.
Nun intento de entrar en calor, a moza tenta seguir o baile das follas caídas do olmo. E xira, xira, de redor delas, demente. Entregadas, moza e follas, aos desaxustados e caprichosos vaivéns do vento.
Leva moitas horas sen comer, a rapaza. Tose moito e ten algo de febre. Suspira cansa, pois non está para moitos esforzos. Cos dedos furga nerviosa nos petos do chaquetón… Non atopa máis que buratos no forro. “Se cando menos fosen buratos de queixo gruyere, aportaríanme aromas… Que xa é algo“. -Pensa, famélica.
Unha decisión errada levouna á desvalida situación na que a atopamos nestes momentos: deambulando sen rumbo polo parque, baixo a choiva e o vento outonal, sen máis compaña que a das seis follas danzantes, que se desprenderon á forza do olmo, empurradas polo temporal.
Hai uns meses chegou dun pequeno pobo á gran cidade, disposta a triunfar, grazas ás mentiras dun falso empresario. A idea de perder a virxindade co tipo aquel fíxoa recuar e recapacitar. Non, ela non era ningunha pendanga. Que crédula foi! O tren no que saíu do pobo, halehop!, crendo que a conduciría á gloria, decatábase agora, corría moito menos que os seus soños, nos que se vía triunfando en todos os escenarios dos grandes teatros do planeta, rodeada de moitos admiradores. Incluso tería unha lixeira tendinite, de tanto asinar autógrafos… E sería portada de todas as revistas e xornais.
Nada foi como ela o soñou: mentiras, loitas, sordidez… Unha constante.
Un refacho de aire frío bateulle na cara… E avivou nela o recordo do pobo… Estaba moi apesarada… Deixárase levar pola ambición… Fora todo tan precipitado! Cando marchou co falso empresario, plantara sen dubidar ao seu prometido. Os escenarios do mundo agardaban por ela!
Arrepentíase, si. Pero… Onde buscar os cartos, para volver ao pobo, de onde nunca debeu saír? Entón reparou (aínda o levaba no dedo) no brillante do anel de compromiso que o seu ex, moi xeneroso, lle regalara… O billete de volta estaba alí.
O rudo e rico noivo, que tanto a quería e tanto se opuxera a súa viaxe cara á fama, en canto a vise, había de perdoala. Dábao por certo.
Nubes de branco algodón seguían a marcha do tren. A moza víase xa nos brazos del…
Soñaba e tusía… Tusía e soñaba…
“Será espléndido o meu traxe nupcial, con velo longo de tule… Suxeito ao peiteado un moño informal por unha grilanda de preciosos diamantes de fantasía…” Ninguén agardaba por ela na estación. Baixo o paraugas, no solitario andén, creu escoitar o repenique dunha campá de voda….
Era a que daba saída ao tren, que, suando fume, foi perdéndose na distancia, arrastrando un rosario de escuros vagóns.
O mellor don con que fun bendicida ao nacer foi cunha sede infinita de libros. O gusto por respiralos e lelos, tan pronto aprendín a ler. Poeta e narradora, dedícome a crear universos que conxugan o realismo e a maxia.
You might also like
* Alfredo Ferreiro Crítica literária Ilustração Narrativa Referências literárias
A inefável contradição de José Saramago (apontamentos à volta do processo criativo)
* Narrativa Xavier Frias Conde
O porquê não se importa
* Aida Saco Beiroa Alfredo Ferreiro Ilustração Letras Música Narrativa
Vencedores no Certame de Narrações Breves Manuel Murguia de Arteijo
More from Chelo Suárez
O gato de Hilario
Posted On 3 Julho, 2017 Chelo Suárez 0
Hilario volveu de América máis pobre que marchara. Para disimular a súa frustración, presumía diante dos colegas de ter vivido …
Emulando a Juan Eduardo Cirlot
Posted On 28 Maio, 2017 Chelo Suárez 0
Recreando ao meu admirado poeta Juan Eduardo Cirlot. Meu pranto Meu pranto é a cruz que me condena, meu pranto vai pola xustiza …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


document_lang: gl

langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es zh pt gl gl gl gl en en fr en en en es es en fr es es pt fr es gl gl fr es gl gl es fr gl pt gl fr pt gl gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Mestre gravador Alberto Durero - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Antón Patiño Crítica de arte
O raro fascinio dos gravados e debuxos de Durero vai in crescendo. Unha mirada-fiestra-imán que absorbe todas as presenzas nunha xanela compartida da percepción interior. Como se tivese inventado en tempos o dispositivo primitivo do chamado “ollo de peixe” (o grande angular do obxectivo fotográfico) ao través dalgunha lente de aumento. Unha mirada a súa que sempre está perto da ebriedade do infinito (co Norte magnético da ollada). Atopar algúns fermosos libros cos seus senlleiros gravados vai representar un continuo reencontro coa maxia e feitizo liñal do grande creador. Precisamente pouco despois (axexando de novo nos seus lendarios gravados ao través dos libros que merquei na librería Strand de New York) vén a mostra que lle dedica o Museo do Prado cunha boa escolma de pinturas, debuxos e gravados. A verdiazul á da águia, a tenra mirada dunha simpática lebre. Os cativos e reconcentrados gravados coa súa expresividade xestual. Reparo na pegada inmensa que deixou na historia da pintura: de Max Beckmann ata Picasso (por dicir dous nomes de primeiras). Outra tería sido dende logo a xeira compositiva do itinerario na historia da pintura sen a súa aportación. A alquimia visual destes pulcros gravados nútrese dunha destreza na composición (e dunha fértil intuición) case sen precedentes. Fillo de reloxeiro, cada cativa imaxe dun seu gravado vai artellar un preciso mecanismo na ourivería visual da percepción. Creou imaxes poderosas. Como borrar da mente moitas delas? Mudadas xa arestora case en imaxes “interiores” de nós mesmos.
Imposíbel non relembrar o sonado augaforte dedicado á Melancolía, datado contra o 1514 (como proba a disposición horizontal dunha das ringleiras de números da táboa máxica a xeito de mensaxe cifrada). Todo neste gravado é alegoría (mesmo críptica linguaxe cifrada). Vai reflectir o impreciso pouso da señardade dun xeito único. Como se toda a tensión enigmática da pittura metafísica estivese xa eiquí (reconcentrada e atemporal) condensada nesta sabia combinación duns sinxelos elementos. “Horror vacui” dunha ateigada xuntanza figural. A presenza central do ambiguo anxo taciturno, o reloxo de area, as ferramentas de traballo e medición, a escala que apunta cara ao ceo (dende os sete escalóns). Símbolos xeométricos puros: co seu segredo intacto. A natureza respira vibrante ao fondo, nunha marabilla liñal da xeometría do soño. Os pregamentos representan na pintura e nas artes visuais o acougo intemporal, coa dimensión mesmo do infinito, no labirinto volumétrico que vai pautar as esculcas de ensimesmamento e introversión da mente (como se o debuxante fose quen de transmitir ise fascinio recorrente ao espectador demorado). Relato visual de intersticios e lentas reviravoltas (dos pregamentos lineais) no relato da percepción mental polos meandros psíquicos. O ollo vai ficar apreixado nesa miniaturización do tempo da percepción sen remate. Pregamentos sen fin no labirinto do tempo interior. Ollada infinda que medra sen desmaio, nin atranco algún. “Mundo sen fin”, coma o que tentaba Joyce para a súa escrita-entrelazo.
Outros gravados van acadar unha frenética dislocación xestual, que amosa ao autor como pioneiro das tendencias expresionistas: como acontece con Muller nova atacada pola morte (que podería remitir á anguria do Munch máis intenso). Na meirande parte deles (pola contra) o agarimo liñal vai dar conta da placidez do ánimo nun sedutor sosego intemporal, salientando sempre os certeiros achados da composición. A ironía, a capacidade de comunicación expresiva. As figuras amosan as paixóns humanas (tamén as vivencias espirituais inzadas de sentimento relixioso). Cativos animais presentes. A complexa arquitectura hipnótica dalgún dos fondos. Árbores únicas cheas de matices e singularidade. A irónica sinatura do artista coas iniciais penduradas sempre en recunchos inesperados ou pousada en pequenas táboas gravadas en baixorrelevo. As súas escenas reflicten sempre unha dimensión escultórica, como se xurdisen dun muro traballado a cincel ou dunha talla prodixiosa. Os xinetes da apocalipse e outras obras dese ciclo inesquencíbel gozan de moita sona. Vai ser ao redor do ciclo da Melancolía (coincidindo coa morte da nai, á que lle dedicou un retrato) e nas obras de San Xerome na súa cela quizais a mellor representación do ánimo subxectivo e da introversión reflexiva da conciencia, no labor silente do estudo. Auténticos xeroglifos da percepción. O enigma ao redor do gravado calcográfico da Melancolía segue emitindo con forza a súa mensaxe, chea de misterio e opacidade alegórica. O gravado contén elementos relacionados coa alquimia, tamén coa transformación máxico-creativa. A xeito de inventario da transmutación interior, que vai corresponder coa pedra filosofal, tamén co emblema do andróxino. Á percura da liberdade interior. Coñecemento oculto que se manifesta ao través da escolma de recursos. O reloxo de area como expresión do tempus fugit. A case invisíbel presenza dun cranio ou calivera (na que ninguén semella reparar) construída con cativos puntos no interior da figura do poliedro. Estampas minuciosas, relatos visuais cheos de dinamismo que acadaron (xa no seu momento) unha extraordinaria difusión por toda Europa. A través da técnica de reprodución de imaxes máis popular daquela: as xilografías (os gravados feitos en madeira) e calcografías (coas estampas feitas en prancha metálica). A insuperábel factura elaborada polo miúdo ía deixar unha pegada que logo os expresionistas van retomar máis adiante (aínda que dun xeito ríspido). Existe unha tradición anterior a Durero, a do Mestre de Esse, I. van Meckenem, os gravados de Schongauer e mais as traballadas estampas de Wolgemut que son importantes antecedentes do artista. Hai en Durero unha fonda pegada metafísica, influencia de concepcións herméticas que falan nunha linguaxe cifrada, dun harmónico universo ensimesmado nun acougo fóra do tempo. Xunto á incerta xestualidade da dor, a violencia da apocalipse na desfeita humana.
(Monforte, 1957) Artista visual y escritor. Realizó exposiciones individuales en galerías y museos de Amsterdam, Estocolmo, New York, París, Burdeos, Zürich, Stuttgart. Obras en diferentes museos: Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, CGAC, MEIAC, MACBA, Artium. Su trabajo ha sido definido por el crítico norteamericano Donald Kuspit como “expresionista conceptual”.
Antón Patiño Entrevistas Pintura
Entrevista a Antón Patiño
Antón Patiño Crítica de arte
Plenitude do baleiro en Giacometti, por Antón Patiño
Furna de Fingal. Viaxe a Escocia
More from Antón Patiño
Mirada do xordo en Bob Wilson
Posted On 19 Março, 2014 Antón Patiño 0
A linguaxe configura tamén a nosa noción da realidade. As verbas conflúen na representación do real engadindo un valor simbólico. …
Posted On 19 Fevereiro, 2014 Antón Patiño 0
A casa que construiu Curzio Malaparte é talvez a mellor autobiografía que puido deixar: a xeito de autorretrato arquitectónico. A …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: es gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt gl fr gl en pt pt gl ko gl gl gl el es gl gl el gl gl gl el gl gl gl el tr gl gl el es gl gl el cs gl gl el gl gl gl en fr en en en gl pt en ja pt it gl oc es pt pt fr gl pt pt en ja pt gl pt ca es pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
8 fragmentos de A vertixe dos días - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
NOTA DE PALAVRA COMUM: agradecemos a Xosé Lois García as facilidades concedidas para a publicação de 8 fragmentos do seu livro A vertixe dos días, publicado em 2016.
Do Prólogo, por Paula Vázquez Verao:
“A vertixe dos días non se deixa clasificar. Ás veces, o motivo do escrito diario é unha efeméride, outras unha lembranza da nenez, unha reflexión filosófica, as sensacións que evoca o cambio das estacións… É un inventariar os lindes do que é tempo no destempo, un percorrido vital. Case poderiamos identificalo cun mural dunha famosa rede social, a xeito de posts diarios, de notas cargadas de humanismo que son escritas para ser comunicadas aos iguais. Iso si, non son pezas que deban perderse na inmediatez, senón que hai que ler con detemento A vertixe dos días para aprehender as máximas que Xosé Lois nos vai deixando neste anuario.”
EXUBERANCIA DUN LIBRO DE HORAS
Catívanme os miniados que ilustran os famosos libros medievais. Se tivese diñeiro sería un bo coleccionista dos mesmos. Hai poucos días que estiven observando as pinturas gótico-flamencas do presbiterio de Nogueira de Miño, concretamente o prendemento de Xesús, unha extraordinaria escena tétrica, que pode que teña o seu punto de partida no “The Hours of Margaret of Cleves” (As Horas de Margarida de Cleves), un libro holandés do século XIV, que se atopa no Museu Calouste Gulbenkian de Lisboa. O organigrama das figuras de Nogueira están abastecidas de procuras desa escola de miniaturistas flamengos que observamos no de Margarida de Cleves. Xesús e Xudas no centro, os perseguidores na nosa dereita, Malco ferido no chao e S. Pedro envaiñando a espada e con rostro rudo e fornecido, coa súa prateada espada, que moitos ollan neste xesto o iniciador do cristianismo violento. Senón, para que a levaba? As rebuscas nos libros de horas sobre a vida de Xesús non teñen desperdicio.
Podente, 20 de novembro de 2013.
Di un verso das “Cantigas de Santa María”: “Con gran dereito todos a debemos loar”. A Guillermina foi loada no seu enterro, en Sabadelle, no día de onte. Alí estábamos os que tiñamos que estar, os que aínda sentimos a cultura e pisamos terra de labregancia. Non estaba a señoritanga vilega, á que a Guillermina ía a facer labor a prezo de sal. E mentres os “señores” comían no comedor a ela a mandaban comer á cociña. 84 anos dobrando a cerviz e manifestando desacougos. Filla de solteira da María do Oso, unha muller desaxeitada e amiga do líquido de Baco. A María tiña un deses dons de ver a súa vida ao revés, e mandou a súa filla a facer bacharelato. Era eu moi neno cando ela ía estudar, ela era unha moza e notábaselle o cariño pola xente pobre como ela. A Guillermina era xorda e ía cada 18 de outubro ao avogado da xordeira, S. Lucas. Vina comendo polbo, convidoume e probeille unhas talladas, non podía dar largas a tanta xenerosidade labrega, agradeceuno. Loada sexa na memoria.
Fun indo pola estrada vella, de Podente a Rabelas, e no Fondo da Rasa avisto os horizontes de Veiga. Mesmo no angular da paisaxe a ollada empúrrame a admirar as valgadas de Mariz, Muradelle, Mouricios e Penasillás, na ascendente da ampla costa do Faro. Os eufóricos matices dos cómaros de Veiga lévanme a pensar nestes versos do Cántico XXVIII do Purgatorio de Dante: “Camiño pola veiga a paso lento,/ Sinto o doce aroma que non me deixa”. Sento nunha pedra fariñenta, no vello muro de brión para ollar o campanario da igrexa de Veiga, cos restos dun niño de cegoña arrasado por maos e sentimentos perversos. Unha imaxe insólita e pracenteira de Veiga que me lembra aquel prodixioso relato que Flaubert fai en “Madame Bovary”, no que nos fala de campanarios con niños de cegoñas e “ramos de follas polo chan”. De neno lembro aqueles badaleos, rexos e secos, das campás de Veiga que D. Camilo daba 12 toques de Ángelus e o meu pai posto en silencio pedía pan para o seu neno.
Podente, 8 de decembro de 2013.
Se tivese que citar algún dos meus mestres, citaría en homenaxe blindada, a un dos meus enormes pedagogos, Groucho Marx. Volvo ler extractos do seu relevante pensamento en “Memorias dun amante sarnoso”. Despois de perniciosos anos comezo á entendelo, no que respecta a política, na que estamos metidos neste carnavalesco drama. Dicía Groucho: “A política é a arte de buscar problemas, atopalos, facer un diagnóstico falso e aplicar os remedios equivocados”. Boa lección para entender o desgoberno do Sr. Rajoy, e para ver o lastre dun falso diagnóstico económico no que nos ten asolagado. Os informativos de televisión tiñan en min a un adicto, agora, grazas á previsión que fai o benquerido Groucho Marx, atéñome a seu consello: “Atopo a televisión moi educativa. Cada vez que alguén a acende, retírome a outro cuarto e leo un libro”. É verdade, nun libro atopo o magníficat da suprema liberación. Non digan os contacontos políticos que unha imaxe vale por mil palabras.
Barcelona, 29 de decembro de 2013.
A morte impresiona cando nos leva a unha grande voz cívica, ao home fulxente e amador da liberdade. Juan Gelman, o poeta impetuoso e ordenado que combateu coa espada da palabra as iniquidades dos lerchos ditadores que asolaron a súa amada Arxentina. Os sátrapas da ditadura asasinaron o seu fillo Marcelo e a súa nora, mantendo en cativerio a súa neta Macarena, que el puido recuperar. O triunfo insidioso dos covardes milikos ocasionaron mais de 30.000 mortes de arxentinos. Juan Gelman foi ese grande e universal home de repetidas pegadas concienciadoras. Un estrelecido Montonero e sempre armado coa palabra certa e desenvaiñada; co verso en fío para ilustrar, liberar, integrar e de tantos significados libertarios. O pasamento no seu exilio de México de “El poeta de los ojos tristes”, título do artigo de Juan Cruz en “El País” de hoxe. Sen el ficaremos mastigando as súas palabras: “los compañeros tienen la boca llena de silencio/ como niñito sin noticias del lugar donde la vida cabecea”.
Barcelona, 15 de xaneiro de 2014.
O DANTE ESOTÉRICO DE RENÉ GUÉNON
Pode que non interese o Dante Alighieri como Güelfo Branco ou como esotérico. Mais son dimensións tan puntuais que alentan ir ao menos coñecido e desatendido do home que esclareceu o renacer dun proceso histórico de relevancia. A plenitude non está na fama dun persoeiro concreto, senón do que se traduce do seu pensamento, do seu diálogo coas cousas e, aínda, coas mais impertinentes causas que piden cambiar o mundo. René Guénon (1886-1851) entrou na evidencia iniciática e concorreu ao esoterismo de Dante, que marca tendencias e desconexións coa súa obra literaria, ben exposta na cimeira de seus escritos. 9 curtos capítulos bastaron a Guénon para escudriñar as aparencias e ocultismos no que Dante procurou búsquedas en herméticas limitacións do pensamento medieval, cada vez máis suplantado no discernir do pensamento de Dante, que nos aproximou a interpretacións sistemáticas dunha cosmogonía que se esfaragullou. A “Vita nuova” promovendo ideas e destinos.
Barcelona, 8 de xuño de 2014.
O ROUBO DE PENICILINA
Lendo “The Third Man” de Graham Greene, impresionoume o seguinte texto: “Os enfermeiros militares roubaban a penicilina e logo vendíana moi cara aos médicos austriacos… Pagábanse até setenta libras por ampola. A isto chamaríalle eu unha maneira inxusta de repartila, xa que só se beneficiaban os enfermos ricos”. O lido lémbrame e remíteme ao meu período militar en Sidi Ifni, no III Tábor de Tiradores que guarnecía a fronteira con Marrocos. Naquel aramado efectuábase a entrega gratuíta de penicilina. Nas cábilas había graves problemas coas doenzas infantís, que só a penicilina curaba. Este medicamento non se servía para aqueles esquecidos habitantes pobres do Alto Atlas, por parte de Marrocos. O practicante do Tábor era un médico salmantino e antifranquista. Os dous facíamos boas migas. No aramado había un clamor angustioso por salvar nenos. O practicante roubaba a penicilina e eu pasábaa polos baleiros do arame. Salváronse nenos naquela pestilencia consentida.
Podente, 10 de xullo de 2014.
O CABALO E O PARASITO
Como no cadro de Tiziano, o parasito ía no cabalo a galope, pura imaxe de Carlos V en súas tropelías imperiais. Mais entre o cabalo e o cabaleiro eu escollería o cabalo e non o idiota que lle dá espora e freo seco. O cabalo é paciente, xeneroso e sufridor. O parasito cabaleiro merece un couce de ferradura na tripa gorda que é onde ten o seu cerebro disecado. Coido que o cabalo ten máis cortesía e elegancia que este tipo que naceu en forma humana mais é unha fera depredadora. A ridiculez xa non a disimula. Parece que é un tipo de arte que estes perversos exhiben no maltrato dos animais. O parasito parece que leva a conciencia entrepernas. O cabalo maltratado trota e galopa, como se dese pracer a tanta demencia dun primate –pido desculpas aos verdadeiros primates–. Pido que se protexa a estupidez dos maltratadores de animais, nun estábulo ou na reserva das ferocidades a perpetuidade, onde non haxa rosas porque eles as comen. Hai que sentenciar os parasitos que degraden aos equinos.
Podente, 18 de xullo de 2014.
(Galiza-Catalunha) Nascido na Galiza, Xosé Lois García é formado em Geografia e História pela Universidade de Barcelona (Catalunha), cidade onde atualmente vive e trabalha. Articulista, ensaísta, conferencista, tradutor e poeta, é considerado uma das mais importantes vozes da poesia galega contemporânea. Publicou na Espanha antologias da poesia galega, portuguesa, brasileira, angolana e moçambicana, entre outras, além de importantes estudos sobre a simbologia do românico em Portugal e Galiza. Tem vários poemários, dentre os quais se destaca “Tempo precario”, no qual o autor dá voz a seu heterônimo, Pero Bernal, trovador galaico-português.
You might also like
* História Língua Xosé Lois Garcia
A cultura galega e a lusofonia
Crítica literária Crónicas Xosé Lois Garcia
Pelo roteiro da Galiza universal de Rosalia de Castro
Crónicas Xosé Lois Garcia
No passamento de Lucila Nogueira
“Fazer rede” por Fausta Cardoso Pereira
Posted On 27 Setembro, 2018 Fausta Cardoso Pereira 0
Abrir a porta e respirar o entusiasmo do novo. Olhar em frente e não saber por onde começar. Encantar-me com …
“Piruá”, por Kerley Carvalhedo
Posted On 7 Agosto, 2018 Palavra Comum 0
"Piruá": Terminado o filme levamos nosso lixinho para descartar na saída, não sem antes saber pelo meu amigo que o …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: gl gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fr gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en en es gl en zh es es gl fr es es gl fr pt pt gl gl fr es pt gl oc gl pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Brexit: a campaña, as repercusións e o futuro - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
A campaña do referendo británico sobre se sair da Unión Europeia ou ficar nela foi levada principalmente polo Partido Conservador, que se dividiu en dous bandos, un partidario de ficar e liderado polo Primeiro Ministro, David Cameron, e outro liderado por figuras de importáncia dentro do partido como Boris Johnson, Michael Gove e Ian Duncan Smith. O Partido Conservador levaba décadas dividido pola metade na cuestión europeia, e seguramente de aquí en diante funcionará forte e unido, cando menos para fora, ainda que se maten entre eles. Non así o Partido Traballista, que fixo unha campaña deslucida en favor de ficar na UE e logo quedou desarranxado e desnorteado cando descobriu que foran as antigas fortalezas do laborismo as que mais votaran o Brexit.
David Cameron, que xa anunciou a sua dimisión como Primeiro Ministro para antes do outono, convocou o referendo para frear con iso o éxito do partido antieuropeísta UKIP e coa promesa de renegociar en Bruxelas varios asuntos que sabía que preocupaban muito e provocaban reacción contra a UE. A promesa de convocar un referendo sobre a UE valeulle cuase seguro para gañar por surpresa as últimas eleicións. Convocouno antes do que se esperaba e fixo tamén un intento de renegociación con Bruxelas que non tivo éxito e probou a imposibilidade de reformar a Unión Europeia. Podía ter escollido non participar na campaña, sobretudo tendo en conta que a metade do seu partido estaba nun bando e a outra metade no outro, mas liderouna con ferocidade en favor da UE e por iso tivo que dimitir de imediato ao se saberen os resultados. A campaña en favor de ficar na UE, chamada polos opoñentes o ¨proxecto medo¨, estivo apoiada ao máximo por todo o establishment nacional e internacional, desde Obama e Hillary Clinton até as institucións como o FMI, que cuase non houbo semana que non intervise avisando da catástrofe económica que viría se o Reino Unido saía da Unión Europeia, e os servizos secretos, os ¨espías¨ do MI5 e o MI6. Foi tal o grau de ameaza, intimidación e aviso de castigo que iso fixo mais notável ainda o resultado.
A campaña do Partido Traballista estivo liderada por Jeremy Corbyn e foi apagada e típica da esquerda elitista e autoritaria que fala do povo e a clase traballadora e non escuta nada do que din. Corbyn, que pasou a vida manifestándose en contra da UE, debía ter ficado á marxe da campaña se pensaba que o partido traballista quería seguir na UE, ou, se mudara de opinión respeito á UE, debía telo dito. Se seguía pensando como antes, o que fixo non foi un exemplo de probidade, non só por ir contra as suas conviccións, senón tambén porque había muitos no seu partido que querían o Brexit e deixounos silenciados para, en definitiva, apoiaren ao establishment. Por indiferenza talvez, ou por querer quedar ben, quedou mal con todos.
A campaña dos que querían ficar na UE estivo centrada na economía e a dos do Brexit na soberanía, a democracia e a inmigración. Os da economía apresentaron un panorama apocalíptico no que, se o Reino Unido saía da UE, cairían sobre a nazón todas as pragas bíblicas, e apoiáronse en ¨expertos¨ individuais e institucionais para transmitir a mensaxe de que o Brexit sería irracional e suicida desde o ponto de vista económico. Visto o resultado, semella evidente que os votantes optaron por non facer caso do que dicían eses ¨expertos¨que non viran vir, ou non quixeran ver, a crise económica do 2008 e que non saíran prexudicados por ela, senón favorecidos. Os do Brexit falaron da inmigración, ainda que non foi o tema central. O argumento principal foi o da soberanía e a independencia, o de non poder controlar nada, inmigración europeia incluída, porque os burocratas de Bruxelas mandaban en todo e socavaban a soberanía, e mandarían mais cada vez porque ese era o obxectivo da UE.
O Partido Traballista negouse a falar da inmigración europeia porque facelo sería ¨racista¨, e impediu así un debate lexítimo que non tiña nada que ver co racismo. Inglaterra é un país fisicamente pequeno e con muita povoación, e os inmigrantes non queren ir para a Escócia, aínda que a Primeira Ministra de Escócia os convidase, nen para a Franza, senón para países nos que haxa traballo e os traten ben, que son poucos. Os do Brexit afirmaron que non estaban contra a inmigración de seu, senón contra o de non poder controlar a procedente da Europa, e que sería mellor para o país poder controlar esa inmigración e abrirse mais en cambio á inmigración procedente da Conmonwealth ou de cualquer continente. Propugnaron un Reino Unido mais aberto ao mundo inteiro e mais en consonancia coa política que sempre seguira antes de entrar na Unión Europeia.
O resultado do referendo demostrou que o Reino Unido prefería forxar o seu proprio destino e conservar a independencia e a democracia a pesares da catástrofe económica que predicían os ¨expertos¨. O mais surprendente foi que só votasen pola ¨prosperidade¨ Londres e Escocia, e que todos os demais sitios escollesen a liberdade. Mais notável ainda foi o caso de Gales, unha nazón muito empobrecida que, como todo o norte do país, quedou sen industria e recebe muitos fundos da UE. Caberia pensar que, sendo tan lucrativa a UE para Gales como é, e dado que ten poucos inmigrantes, votaría en favor de ficar, mas xa nas últimas eleicións votou muito ao antieuropeísta UKIP e agora escolleu o Brexit.
As repercusións do Brexit na UE serán imensas. Non tería por que ser así se o edificio estivese ben construído, mas mover unha peza trae o perigo de que se esborralle todo. O primeiro que pode suceder é que o Brexit anime a outras nazóns e que haxa un Francexit ou un Escandinavexit, e o que sen dúbida sucederá é que animará aos partidos antieuropeístas que están collendo forza no norte da Europa e tambén no sul, na Italia por exemplo. Haberá eleicións xerais o ano que vén na Alemaña, na Franza e na Holanda e é posível que suba o antieuropeísmo neses tres países. Os países do norte da Europa sempre viron na Inglaterra unha aliada importante. Sen ela, o mais provável é que se unan mais entre eles e se agrande a división e incompatibilidade que xa hai entre o norte e o sul, e que os países do norte se resistan a seguir con o que eles ven como un sistema de distribución inxusta no que eles subvencionan aos do sul ou ás elites deses países.
A Unión Europeia estivo sempre pensada, como xa se ve con claridade agora que se divulgaron alguns segredos, para que Alemaña e Franza dominasen un bloco que formase parte da Guerra Fría. A entrada de Inglaterra, á que se opuxo Charles de Gaulle dicindo que sería o cabalo de Troia dos americanos, suavizou a relación entre Franza e Alemaña, duas nazóns de ideias e atitudes diferentes e con pouca afinidade. A política inglesa respeito a Europa foi sempre a de porse no meio e impedir que nengunha das potencias acadase poder absoluto, atitude que os alemáns aprecian mais que os franceses, para os que ¨a pérfida Albión¨ é un atranco. Alemaña quedou desolada e preocupada con o Brexit e Merkel xa dixo que fará todo o que poda para axudar na negociación da saída, cunha reacción mais política e civilizada que a dos burocratas de Bruxelas, mas Merkel está tambén preocupada polas próximas eleicións alemás, nas que é posível que non gañe o seu partido. Os países da Europa Central tambén vían como aliada importante a Inglaterra, sobretudo os que temen a Rusia, e vanse sentir desprotexidos. E no sul está a Italia en plena efervescencia e na que pode suceder cualquer cousa.
O Reino Unido é contribuinte neto á UE, e a saída vaise notar muito na economía da Unión. O forte desacordo que hai na Alemaña entre os partidarios da política de ¨flexibilidade económica¨ do Banco Central Europeu e os que pensan que é desatinada, que son muitos nun país que o que mais teme é a má administración económica, vaise acentuar ainda mais cando falten os fundos que aportaba o Reino Unido. E atreverase agora a UE a seguir co seu proxecto, até hai pouco segredo e que, segundo se descobriu, tambén estaba pensado desde o principio, de criación dun exército europeu e de facer unha política de expansión europeia? Inglaterra tería estado no meio entre Franza e Alemaña, e Alemaña, que non quer militarizarse nen armarse contra Rusia, vai sentir a falta dela.
O Reino Unido abriu un novo capítulo na sua historia e entrou nun camiño que concorda mais có seu espírito coraxoso e de amor ao descoñecido. Os británicos prefiren tratar con xentes de outros continentes e razas, e a UE sempre lles quedou pequena e resultoulles abafante.
A negociación da saída vai ser longa. De momento o Reino Unido segue na UE e o mais provável é que siga alguns anos. Semella que a única disposición que rexe a saída dun membro da UE é o artigo 50 do Tratado de Lisboa, que estipula que corresponderá ao país que queira sair o de notificalo á UE. E semella que hai acordo xeral en que hai que pensar ben como se vai facer sen apresurarse indebidamente. Antes da eleición dun novo líder do partido conservador e Primeiro Ministro non se poderá facer nada, e iso non se espera que suceda antes de primeiros de setembro. Haberá varios candidatos para liderar o partido conservador e alguns talvez sexan dos que fixeron campaña contra o Brexit. Agora xa están todos unidos en aceitar o resultado da votación e en que haberá que facer todo o mellor posível, ou cando menos iso din, e non vai ser fácil, pois non só haberá que negociar coa UE senon tamén negociar tratados con outros países, pensar nunha nova política nacional e internacional e extrair da lexislación británica toda a lexislación da UE que entrara nela. O Partido Traballista tamén terá que empezar un novo capítulo da sua historia se non quer desaparecer do mapa político. O resultado do referendo foi unha pancada coa que non contaba e talvez o sobresalto o leve a saír da complacencia e o elitismo que o caracterizaron nestas últimas décadas. Existe a posibilidade de que se convoquen eleicións xerais no futuro próximo, dado que o Primeiro Ministro que elixa o partido conservador non será o que fora escollido como tal nas últimas eleicións. E fálase de que será preferível comezar a negociar tratados dentro e fora da Europa antes de notificar oficialmente a saída, porque depois haberá menos liberdade para negociar. Así que é posível que o proceso sexa longo, ainda que Bruxelas queira que sexa curto e rápido.
O Partido Nacionalista Escocés leva tempo ameazando con convocar outro referendo sobre a separación de Escocia do Reino Unido e talvez o convoque, ou talvez non. Non o vai facer se non está seguro de que o resultado vaia ser en favor da separación e neste momento non pode ter esa seguridade. Cuase o 40% dos escoceses votou o Brexit e de aquí a dous ou tres anos ninguén sabe o que vai suceder nen como van estar nen o Reino Unido, nen a UE nen a propria Escocia. O discurso da ¨independencia de Escócia¨ que a pintou como se fose unha colonia de Inglaterra submetida contra a sua vontade xurdiu en parte da incomprensión do que significaba a devolution e de que se deu por feito que esa palavra significaba ¨devolución¨, devolver o que se tiña roubado, mas devolution é un conceito xurídico que significa desconcentración, descentralización, traspaso de direito de dominio ou transferencia de competencias. Tería sido mais exacto falar de ¨a separación de Escócia do Reino Unido¨, porque o Reino Unido é unha unión voluntaria das nazóns que o constitúen e cualquer delas pode deixar a Unión cando queira, como fixo a parte da Irlanda que logo se chamou a República da Irlanda e non fixo en cambio a parte de Irlanda, a Irlanda do Norte, que escolleu ficar no Reino Unido. No último referendo que houbo na Escócia os escoceses votaron por seguir no Reino Unido e non escolleron a opción de xuntarse mais coa Unión Europeia. É lexítimo afirmar que o Reino Unido estaba na UE cando votaron daquela e que agora iso mudou, mas tampouco se sabe como se van sentir os escoceses se teñen que escoller entre un Reino Unido independente e a Unión Europeia.
Ábrense grandes incógnitas, mas do que non poder haber dúbida é de que o Reino Unido foi valente e ¨irracional¨, como din agora muitos dos que non poden crer que tal cousa sucedese, e escolleu democracia, independencia, liberdade e responsabilizarse dos seus asuntos e o seu destino. Elexiu sair do que sempre sentiu como unha camisa de forza para abrirse ao mundo, ainda sabendo que nada garante que lle vaia ir ben. Un país comerciante, negociante e moi consciente do valor do diñeiro escolleu a liberdade por cima do diñeiro e non fixo caso do ¨mercado¨. E o de que o voto do Brexit fose mais forte nos sitios que mais fundos recebían da UE proba que a xente prefire que haxa traballo a que lle regalen diñeiro.
O que dixeron todos os comentaristas que estaban seguindo a votación do referendo nun programa da BBC, cando se soubo o resultado arredor das cinco da mañá do día vinte e catro e o presentador do programa anunciou: ¨We are out¨ (saímos)¨, foi que era un movimento sísmico e un pontapé aos expertos, os bancos, as elites, a esquerda políticamente correcta, os líderes sindicais que anunciaran que estaban contra o Brexit sen escutar aos membros dos sindicatos que lideraban e a todo o establishment.
Pode que a saída da Unión Europeia traia muita incertidume e dificuldade e nada garante que o resultado sexa bon, mas tampouco é como se a escolla fose entre a estabilidade e seguranza nun bando e a aventura e o perigo no outro. A Unión Europeia xa está muito fragmentada e cuase non funciona, e non se ve que poda funcionar mellor. Nestes momentos saír dela é como saír dun barco que colle água por todas partes e no que xa non se dan tapado os buracos. E iso sucede nun marco mundial no que tudo indica que está terminando, ou xa terminou, a época da globalización e está comezando unha revolución industrial tan forte como a primeira, que mudará todas as pezas e traerá turbulencia e grandes mudanzas económicas, sociais e de todo tipo. Iso explica que algo que en principio tería que ser un episodio sen importancia a nível mundial, como é o de que un membro da UE queira sair dela, teña repercusións tan grandes e provoque tanto interese e sobresalto.
(Galiza-Inglaterra) Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e na de Madrid, licenciándose nesta última en Pedagoxía en 1960. En 1962 casou con Fernando Pérez-Barreiro Nolla, co que en 1964 se traslada a Londres, onde traballou como tradutora, residindo desde 2008 en Lancaster (Inglaterra). Membro fundadora do Grupo de Traballo Galego de Londres, ten colaborado con distintas publicacións galegas, como Grial, A Nosa Terra e Sermos Galiza, así como nos programas de radio da BBC. En 1980 obtivo o certificado da Faculty of the Astrological Studies de Londres. Obra: Ensaio: Cartas a Rosalía, 1981, Edicións do Castro; Introducción á Astroloxía, 1983, Xerais; Dentro e fóra, 2002. Traducións: Contos de Andersen, 1983, Edicións do Castro; Alicia no país das marabillas, de Lewis Carroll, xunto con Fernando Pérez-Barreiro, Xerais; Alicia do outro lado do espello, Xerais; Fábulas de Esopo, 1997, Laiovento.
You might also like
O escudo sirio de Erdoĝan, por Roberto Mansilla
Trump e o “efecto Huntington”, por Roberto Mansilla
David Miranda Barreiro Política
“This Thing of Darkness”. A cara escura do Brexit
Posted On 25 Outubro, 2017 Estela Pan Vázquez 0
Derradeiro territorio non autónomo en África despois da fin do apartheid en Namibia e a independencia de Eritrea, o Sáhara …
Doutrina Monroe: “América para os americanos”
Posted On 31 Julho, 2017 Estela Pan Vázquez 0
Das ansias imperialistas dos USA sabemos desde a súa formación como estado xa a finais do XVIII e principios do …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies