document_lang: gl

langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl es en en it gl es es en gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en it gl en gl gl en es gl gl gl gl en it gl en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
Mounqup: 'O rural quere xente. É a xente a que crea a actividade, a que crea a vida' - Praza Pública
Martes 7, Agosto 2018 | Cultura
Marcos Pérez Pena | @marcosperezpena
Nunha das súas actuacións máis recentes, no Festival Sinsal da Illa de Arousa
Camille Hédouin chegou a Galicia en 2011, e dende entón vive en Pardavedra (A Bola)
Camille Hédouin (Nantes, 1986), Mounqup, chegou a Galicia dende Francia no ano 2011 para traballar na rehabilitación da aldea de Saumede, na Bola. 29 casas que se atopaban en ruínas antes da chegada da asociación El Pueblo e nas que este colectivo quere crear un espazo de intercambio cultural, con residencias para artistas. Dende entón reside nesta localidade ourensá, onde fai música electrónica en galego, inglés e francés.
En 2017 publicou o seu primeiro disco, Proba de Son e comezou a recoller premios e recoñecementos ao seu traballo. Ese ano foi galardoada co premio Narf organizado pola Deputación da Coruña e hai uns meses recibiu o Premio Martín Códax na categoría de electrónica. Pouco antes do verán publicou o seu segundo álbum, Monte Verdi e dende entón non deixou de ofrecer concertos. En xullo pasou por Compostela, Oleiros, Pontevedra, Aveiro ou polo Festival Sinsal. E en agosto ten un total de nove datas programadas, entre as que destaca o Festival Ribeira Sacra ou o Festival Noroeste da Coruña, onde actuará este mércores (Fundación Seoane, 20 horas).
Da primeira pregunta se cadra estás xa cansa, pero supoño que moita xente se pode sorprender de que unha rapaza francesa se instalase en Galicia e, sobre todo, no rural galego. Como chegaches aquí en 2011?
Está xustificada a pregunta. Pois resultou que tiña un proxecto cuns amigos que buscaba rehabilitar a aldea de Saumede, na Bola, entre Celanova e Allariz. O obxectivo é recuperar a localidade e rehabilitar as casas con construción ecolóxica sempre que se poida para convertelo nun espazo de intercambio cultural. Pero leva moito tempo, comezamos os traballos hai sete anos pero non están rematados. Facemos todos os veráns un pequeno festival, Ao compaz, con poucos medios e autoxestionado. Cando estea rematado, queremos organizar alí residencias artísticas e obradoiros durante todo o ano.
Que fai falta para rematalo?
Faltan mans, voluntarios. En realidade non faltan tantas obras e calculamos que se estivesen cinco persoas traballando durante un mes, poderíase rematar. Ao comezo tivemos algunha subvención, pero rematáronse, e agora imos mercando material pouquiño a pouco.
"Quería aprender a tocar a batería, pero eran moi caras e a miña familia non ma podía mercar. Iso é o bo da voz, que é un instrumento que xa temos, non custa cartos"
Como chegas á música? Sempre te interesou?
Sempre estiven interesada pola música. Non veño dunha familia de músicos; ao meu pai si que lle gustaba moito, pero case non o coñecín. Si que o meu irmán acabou sendo técnico de son, así que aí podemos ter algo nos xenes. Dende nena miraba sempre os videoclips na MTV e despois descubrín aos Cranberries ou a Mariah Carey e quería cantar coma elas. E así aprendín a cantar. Tamén quería aprender a tocar a batería, pero eran moi caras e a miña familia non ma podía mercar. Iso é o bo da voz, que é un instrumento que xa temos, non custa cartos.
E cando empezaches a experimentar coas máquinas, cos loops?
Pois iso foi xa en Galicia. En 2012 merquei a miña primeira pedaleira de loops. Nese momento non atopaba outra xente que estivese interesada na música que a min me gustaba. E o bo dos loops é que só coa voz podía facer unha canción, acompañándoa de ruídos gravados.
O teu primeiro disco, Proba de Son (2017), non chegou ata o ano pasado. Foi difícil publicalo?
Foi difícil, porque ao comezo non sabía ben facer as mesturas, non tiña os medios necesarios e sempre pensaba que se podía mellorar. Sigo pensando que podía facerse mellor. Ademais, faltábame a confianza, seguramente. Iago, do Café Cultural El Pueblo, axudoume moito a difundilo.
En que se diferencia este segundo disco, Castro Verdi (2018), do primeiro? Só na técnica ou tamén no estilo?
Cústame moito definir o meu estilo, ou o estilo dos discos. Simplemente fago o que me dá a gana. Aínda estou aprendendo, así que non creo que poida encaixar un disco nun determinado concepto ou etiqueta. Sigo facendo unha “proba de son”.
"Entendo a utilidade das etiquetas, porque a xente necesita ordenar o que escoita, pero eu non son capaz de etiquetar a miña propia música"
Dis que non che gustan as etiquetas, pero sobre ti xa se escribiu que facías “electrónica rural”, “worldtrónica”, mil cousas...
Entendo a utilidade destas etiquetas, porque a xente necesita ordenar o que escoita, pero eu non son capaz de etiquetar a miña propia música. O da electrónica rural díxoo unha amiga miña e gústame, pero a min cústame moito definirme.
A clave na túa música é a suma deses dous elementos: a electrónica e a túa voz? Xogar coa túa voz, experimentar con ela, explorar as súas posibilidades?
Si, é iso, porque son sobre todo cantante. E utilizo a electrónica porque non me gusta cantar a capella e porque é o acompañamento máis accesible que teño, non podo ter unha orquestra ao meu carón.
Tamén se repetiu moito sobre ti que es “a Björk galega”. Escoitas isto como un afago ou é incómodo?
Esta etiqueta si me aburre máis, porque Björk é unha persoa coa que se me compara, non é un estilo no que collen moitas persoas, o que si poder ter máis sentido. Pero non pasa nada, prefiro que me comparen con Björk que con Susan Boyle.
"Non escoito moita música tradicional, pero si as pandereteiras e metéuseme no cerebro a forma de cantar destas mulleres. Pero non podo delimitar o efecto exacto que isto produciu"
Cres que o feito de vivir en Galicia ten efectos na túa música? Sentes que a música galega, tradicional ou non, inflúe no que ti cantas?
Seguramente si, aínda que non sei exactamente de que xeito. O certo é que non escoito moita música tradicional, pero si as pandereteiras e metéuseme no cerebro a forma de cantar destas mulleres. Pero non podo delimitar o efecto exacto que isto produciu e non sei que estaría facendo se aínda vivise en Francia ou se vivise na cidade. Pero a vida aquí si que me inflúe, seguro, nas letras: falo da horta, da soidade, de cambiar de estilo de vida...
"Seguramente son máis pobre que antes, ingreso menos cartos, pero cando traballo na horta, traballo en algo que ten sentido"
Que importancia ten para ti vivir no rural? Que che achega vivir na Bola?
Seguramente son máis pobre que antes, ingreso menos cartos, pero cando traballo na horta, traballo en algo que ten sentido. Se vou sachar sei por que vou sachar, se vou cortar leña sei que esa leña vai servir para quentarme eu e á miña familia. Todo ten máis sentido. Ademais, agora que sei o que é ter espazo, non me vexo vivindo nun piso pequeno na cidade. Nun piso, igualmente, non podería ensaiar como o fago aquí, aos veciños seguro que non lles gustaría (ri). Hai que diversificar a vida e as formas de consumir. Vivir no rural é, ademais, máis barato e ecoloxicamente e eticamente vaime mellor.
O rural galego atravesa unha crise moi grave: despoboamento, envellecemento, perda de servizos públicos... Na túa opinión, que habería que facer para revitalizalo?
A administración debería poñer todo da súa parte para facilitar que a xente nova se instalase no rural. Nós tivemos moita sorte de atopar unha casa barata, pero non sempre é doado. Danse casos de vivendas que están abandonadas, pero a xente non vende. E canto máis agardemos, máis difícil será reconstruír. Fai falta xente. O rural quere xente. É a xente a que crea a actividade, a que crea a vida.
"A administración debería poñer todo da súa parte para facilitar que a xente nova se instalase no rural"
Acabas de sacar o teu segundo disco, pero que proxectos tes en mente?
Teño moitas ideas, pero aínda non sei como poñelas nos tempos. Como estou a tope con concertos, non me puiden sentar a traballar nelas, pero en inverno gustaríame dedicarme a compoñer. Está madurando pouquiño a pouquiño.
Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.
Xoves 9, Agosto 2018 | Cultura
"Nos concertos en Madrid a xente sabe as cancións en catalán. Creouse unha confrontación que nós non sentimos"
Mércores 8, Agosto 2018 | Cultura
Ana Curra: "Carteis coma o do Noroeste demostran que xa non hai escusas para non programar mulleres"
hai un día | Cultura
Profesora en Cabo Verde: A fuxida
hai 4 días | Cultura
Neira Cruz: "Son fillo dunha tradición oral transmitida por mulleres que chegou a min moi viva"
Temos un erro? Avísanos
hai un día | Cultura
Profesora en Cabo Verde: A fuxida
hai 4 días | Cultura
Neira Cruz: "Son fillo dunha tradición oral transmitida por mulleres que chegou a min moi viva"
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl gl el en gl gl fr gl el gl gl gl gl gl gl gl gl gl zh gl gl en gl gl en it gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl en es gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
A Xunta redobra a aposta polas residencias de maiores privadas para aliviar a lista de agarda da dependencia - Praza Pública
Rey Varela, durante unha visita a unha residencia de persoas maiores
Martes 7, Agosto 2018 | Política
O conselleiro Rey Varela e a directora xeral de Maiores, Fabiola García, na presentación do plan
HEMEROTECA | A Xunta paga polas prazas en residencias privadas de maiores un 8% máis que polas públicas
Unhas 57.000 persoas son beneficiarias de prestacións en Galicia ao abeiro da lei dependencia. Delas, arredor de 8.000 reciben coidados en centros residenciais. Mentres, unhas 10.000 teñen o dereito recoñecido e agardan pola chegada da prestación, o que en moitas ocasións equivale a esperar pola chamada para o ingreso nunha residencia de maiores. Este é o contexto no que a Consellería de Política Social vén de anunciar o lanzamento do que denomina o Bono Autonomía, un plan dotado con algo máis de 6 millóns de euros que suporá redobrar a aposta da Xunta polas residencias privadas de maiores, dominadoras neste ámbito de atención a poboación anciá no país con case o 70% das prazas dispoñibles, segundo datos do IMSERSO.
No que todo apunta que é o treito final do seu período á fronte da área social da Xunta -o PP prevé nomear os candidatos ás alcaldías urbanas e agás sorpresa maiúscula, recuncará en Ferrol-, José Manuel Rey Varela anunciou este martes o "bono" co que, admite, o Goberno galego pretende sanear a lista de espera da dependencia. Así, as persoas que agardan por unha praza residencial recibirán en breve unha carta da Consellería ofrecéndolles unha "axuda directa" dun importe medio duns 490 euros mensuais e ata un máximo de 715 en función da renda como achega para "sufragar o custo da súa estancia nun centro privado mentres agardan, se así o desexan, pola súa incorporación a unha praza dun centro público", indica a Xunta. A previsión oficial é que a medida chegue a unhas mil persoas.
A "axuda directa" para persoas que están agardar praza nunha residencia de maiores terá un importe medio de 490 euros e non superará os 715, polo que apenas cubrirá a metade do custo deste servizo privado
Mesmo na súa banda máis alta -os devanditos 790 euros-, o importe do bono apenas cobre o custo medio dunha praza privada, situado no caso galego nun importe medio mensual duns 1.520 euros, segundo os cálculos máis recentes do IMSERSO. Ese mesmo informe do ente estatal dedicado á atención ás persoas maiores deixaba claro que a aposta de Política Social polo sector privado na atención residencial aos maiores é máis caro para as arcas públicas que priorizar as residencias públicas. Nomeadamente, arredor dun 8% máis por praza.
Segundo o anunciado por Rey Varela, este novo Bono Autonomía porase en marcha xunto a un incremento do financiamento do Servizo de Axuda no Fogar, que o Goberno galego contribúe a financiar pero que é aplicado polos concellos. Con estas dúas medidas, di, a Xunta mantén o obxectivo de chegar ás 60.000 persoas atendidas ao abeiro da lei da dependencia.
Estes anuncios de Política Social chegan poucas semanas despois de que o Consello de Contas evidenciase os efectos dos recortes nas residencias de maiores e tamén que, malia estas restricións, da cobertura de persoal nelas é maior cando o servizo é xestionado directamente pola Xunta. Como informou Praza.gal, o organismo fiscalizador das contas do Goberno galego evidenciou que a Xunta aforrou en persoal das residencias non cubrindo ausencias por baixas e vacacións e deixou claro tamén que nas prazas concertadas -financiadas pola Xunta en residencias privadas- a ratio de persoal é menor que nas públicas, unha "diferenza" que "pode repercutir na calidade do servizo", subliñaba Contas.
Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.
s Exame ás contas da Xunta
Venres 20, Xullo 2018 | Política | 1
A Xunta aforrou en persoal de residencias de maiores non cubrindo ausencias por baixas e vacacións
Sábado 7, Abril 2018 | Política
A Deputación de Lugo denuncia unha “trama do PP” para que non se abran as residencias de maiores
Domingo 18, Marzo 2018 | Movementos sociais
A esperanza de vida da poboación galega encamíñase aos 90 anos entre incertezas sociais e económicas
Martes 26, Decembro 2017 | Política | 2
A Xunta paga polas prazas en residencias privadas de maiores un 8% máis que polas públicas
Xoves 10, Novembro 2016 | Política
A atención á dependencia retrocedeu tres anos en Galicia pola 'maquillaxe' das listas do Goberno central
hai 20 horas | Política
O PP da Coruña reclama agora a condonación da débeda do porto que leva anos rexeitando
hai un día | Política
Oito meses despois da súa inauguración por Rajoy e Feijóo, as obras continúan na ponte de Rande
Temos un erro? Avísanos
hai 20 horas | Política
O PP da Coruña reclama agora a condonación da débeda do porto que leva anos rexeitando
hai un día | Política
Oito meses despois da súa inauguración por Rajoy e Feijóo, as obras continúan na ponte de Rande
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl en gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en es gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
A “uberización” - Praza Pública
Xoves 2, Agosto 2018 | Movementos sociais
Pois iso, estamos a vivir nun proceso de “uberizaçión” da nosa sociedade. E nestas levamos xa un tempo. A rebaixa de salarios, a rebaixa de dereitos sociais e laborais, xunto a un proceso parelho no tempo de concentración de capitais está a levar a un outro modelo de relacións laborais, a un outro modelo de traballo. Estes días ollamos como o sector da taxi está a sacar á rúa as protestas contra estoutro modelo que damos en chamar da “ uberización” e que afecta non en exclusiva ao servizo de transporte público.
Uber e Cabify entran nun mercado profundamente ríxido, onde as normas e os números “ clausus” ata o de agora relativizaban a competencia o que permitía que o taxi seguira a ter unha función de servizo público. O problema destas novas formas de negocio afecta profundamente a esta parte de servizo público que monopolizaba dalgunha maneira ata o de agora o taxi.
Tanto Uber e Cabify veñen a quebrar a utilidade social que si que tiñan os taxis como transporte público e deitan por enriba da mesa a exclusiva lóxica do mercado. Neste sentido, estas empresas non loitan por instalar o seu negocio en Negreira, en Samos ou en Mondoñedo, alí non teñen mercado.
Unicamente proxectan o seu plano de negocio alí onde maximizam os seus beneficios. No fondo, é a lóxica do mercado sobre a que actúan deitando fóra calquera consideración sobre o uso social do transporte de pasaxeiros. Nestas vilas de pequeno tamaño o taxi leva aos anciáns ao médico, leva aos nenos e nenas aos centros de ensino ou leva ás xentes ao centro da vila para facer as súas compras.
Isto escapa á lóxica do mercado, isto non é para un mundo que camiña para a “uberización”. Xa non quero entrar no modelo fiscal e de tributação; ou máis ben a falta dele; destas empresas, tampouco vou entrar no seu modelo de explotación laboral. Unicamente, esta reflexión sobre o que significa o taxi, debería servir algo para que parásemos a pensar sobre o seu significado dentro da nosa sociedade e da necesidade real e social de manter e soster este sector.
Estamos nu mundo que camiña cara a “uberización” do modelo económico, un modelo que no fondo é contrarío ao principio de igualdade e de equilibrio territorial, un modelo que levan desfacendo desde finais do século XX co novo modelo de centralización das políticas e da mesma forma política do estado. Sobre o suposto argumento da ineficácia económica toma forza o lema da “ España es una y no cincuenta y una”. Esquecemos que como xa falou o que fóra ministro de economía, Carlos Solchaga, de que se queremos democracia, temos que saber que a democracia é cara.
Causa sorpresa ver tamén como este modelo de sociedade de baixos dereitos é defendido desde certos sectores da esquerda; aquela máis urbana e máis “ hipster”; e da dereita política, fronte aquel mundo moito máis custoso que representa unha viaxe en taxi. Se ben, ninguén reclama o servizo social do mesmo, e tamén con iso o seu sobre-custo fronte outras alternativas que non asumen estas, que podemos dar en chamar, externalidades e que si afrontam os taxis.
Sorprende nesta “ uberización” da sociedade, ver como certa esquerda está do lado das novas empresas, co seu modelo laboral de baixos dereitos, a súa nula función social no sentido máis intenso do termo e as súas tarifas “on- demand”. Tamén coinciden neste tema con aquela xa famosa frase: “es el mercado amigos”. Nestas camiñamos, desmontando servizos públicos e algúns aplaudindo coas orellas.
Máis artigos de opinión
Acerca de Daniel Lago Leirós
Secretario Nacional programas e estudos políticos. Compromiso por Galicia.
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl gl en en it en es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl es en es gl gl gl gl en it gl en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
Morre o actor Ernesto Chao - Praza Pública
Ernesto Chao, na gala dos premios María Casares
Luns 6, Agosto 2018 | Cultura | 2
Morreu Ernesto Chao. O actor, nacido en Ribadavia hai 74 anos, finou esta noite en Compostela. Acadou unha enorme popularidade polo seu papel de Miro en Pratos Combinados, mais interveu en 15 filmes e nunhas 35 obras de teatro, obtendo os premios María Casares e Mestre Mateo entre outros recoñecementos. Ademais, dirixiu o CDG entre 1986 e 1987, foi presidente da Academia Galega do Audiovisual, de Escena Galega e en 2016 converteuse en presidente da Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG), cargo do que foi relevado o pasado ano por Nieves Rodríguez. Ademais, en 2001 puxo en marcha a súa propia compañía teatral, Lagarta Lagarta, xunto con Rosa Álvarez. Será velado no cemiterio de Boisaca.
"Ernesto comezou cando todo estaba por inventar e, grazas a el, xunto a toda a súa xeración, impulsou o noso sector, tanto dende a súa vertente escénica como audiovisual", destaca a Xunta Directiva da AAAG
A AAAG manifestou o seu pesar polo falecemento de Chao, "auténtico pioneiro da escena do noso país e un referente apreciado e querido tanto para a profesión coma para o público". A Xunta Directiva da asociación subliña que "era un referente para toda unha profesión, unha profesión que sería difícil de imaxinar sen o seu traballo e o seu tesón dende os comezos da súa traxectoria. Ernesto comezou cando todo estaba por inventar e, grazas a el, xunto a toda a súa xeración, impulsou o noso sector, tanto dende a súa vertente escénica como audiovisual". Destaca tamén que foi "un cohesionador da profesión".
Chao dedicou a maior parte da súa vida á interpretación e ás artes escénicas. Iniciou a súa carreira no teatro en 1969, vencellado á Agrupación Cultural Abrente, e participou en máis dunha trintena de espectáculos, como Galileo Galilei, Fobias, Carambola, O país da comedia, As últimas Lúas, As vodas de Fígaro, Noiteboa, Aeroplanos ou Cásting (a comedia).
Foi tamén un habitual no cinema e na televisión, converténdose nun dos rostros máis coñecidos do audiovisual galego. Por suposto, a través de Pratos Combinados, unha das series de máis éxito da TVG, emitida entre 1995 e 2006, que protagonizaba interpretando a Miro Pereira, de Ribadavia, ao igual que el. Tamén participou noutras producións, como Escoba, Efectos Secundarios e, máis recentemente, en Fariña, onde interpretou a Xerardo Fernández Albor, finado hai unhas semanas.
Foi o primeiro presidente da Academia do Audiovisual, presidiu Escena Galega e a Asociación de Actores e Actrices e, ademais, dirixiu o Centro Dramático Galego
No cinema, apareceu nuns 15 filmes, dende Divinas palabras (1987) ou Urxa (1989) ata Trece badaladas (2002), Os mortos van á présa (2009) e María (y los demás) (2016), pasando por Condenado a vivir (2001), na que interpretou a Ramón Sampedro, unha historia que se levaba á ficción por primeira vez e que despois recolleu Alejandro Amenábar en Mar Adentro, gañadora dun Oscar.
Na súa longa traxectoria recibiu numerosos premios e recoñecementos, comezando polo Premio Chano Piñeiro do Audiovisual Galego ao Mellor actor protagonista por Condenado a vivir (2002), o Premio de Honra Abrente no Festival Internacional de Teatro de Ribadavia (2002) ou o Premio María Casares ao mellor actor protagonista por As últimas Lúas (2008). Ademais, foi galardoado co Premio de Honra Fernando Rey dos Mestre Mateo (2007), nos que tamén estivo dúas veces nomeado como Mellor Actor. Recibiu igualmente o Premio de Honra do Festival de Cans 2010.
"Os gobernos non están a apostar pola cultura e o recorte de orzamentos é tremendo. Aquí ninguén se fixo rico coas subvencións, pero antes podías traballar con certa tranquilidade", denunciaba en 2016
Así mesmo, foi director do Centro Dramático Galego durante dúas tempadas (1986-87), presidente de Escena Galega, presidente da Academia Galega do Audiovisual e presidente da Asociación de Actores e Actrices de Galicia entre 2016 e 2017, despois de ter estado entre os seus fundadores en 1985. Nesta entrevista que lle fixo Alberto Ramos en 2015, Chao amosábase moi crítico coa xestión do Centro Dramático nos últimos anos: "A min dáme a sensación que dende arriba queren rematar co Centro Dramático, deixalo morrer aos poucos". Unhas críticas que reiteraba nestoutra entrevista, que lle realizou Montse Dopico no momento en que accedeu á Presidencia da AAAG: "Os gobernos non están a apostar pola cultura e o recorte de orzamentos é tremendo. Aquí ninguén se fixo rico coas subvencións, pero antes podías traballar con certa tranquilidade".
Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.
Martes 8, Novembro 2016 | Cultura
Ernesto Chao: "Aquí ninguén se fixo rico coas subvencións"
Domingo 6, Setembro 2015 | Cultura
“A sensación é que, dende arriba, queren rematar co Centro Dramático Galego, deixalo morrer”
Máis sobre este tema
Mércores 8, Agosto 2018 | Cultura
Asociación de Actores e Actrices de Galicia
Para rescatar a dirección de El Correo Gallego da indecente ignorancia
Temos un erro? Avísanos
hai un día | Cultura
Profesora en Cabo Verde: A fuxida
hai 4 días | Cultura
Neira Cruz: "Son fillo dunha tradición oral transmitida por mulleres que chegou a min moi viva"
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
Como se ordenan os temas? - Praza Pública
Os temas ordénanse do mesmo xeito cás novas, tanto na portada como na páxina específica onde se van recollendo. As porcentaxes que se presentan con eses gráficos de barras son un indicador da relevancia deses temas no conxunto de Praza. Pero como xa dixemos, os cálculos exactos polo de agora están en período de estabilización, e xa os revelaremos no seu momento. :)
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es it gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl io en gl gl gl en gl gl gl en es gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
Algunhas achegas á denuncia da programada derruba da sanidade pública en Galicia - Praza Pública
Domingo 5, Agosto 2018 | Economía
A estas alturas poñer en dúbida que en Galicia estase producindo, baixo a dirección da Xunta de Galicia (PP), un programado e minucioso desmantelamento da asistencia sanitaria pública resulta simplemente grotesco. Como antes sucedera nas comunidades de Madrid e Valencia tamén Galicia se sumou ao carro dos recortes e das privatizacións provocando que, do mesmo xeito que as comunidades citadas, Galicia pasara a converterse “nun parque temático sanitario” (M. Sanchez-Bayle, portavoz da FADSP).
O balance xeral deste proceso de recortes no gasto e privatización nos servizos presenta como resultado un recorte de medios (fundamentalmente redución de persoal e peche de camas que resulta ser o recurso mais empregado para a redución de custos) que favorece a deriva dos pacientes aos centros privados co conseguinte incremento dos concertos (que se especializan na atención ós pacientes con patoloxías mais rendibles dende o punto de vista económico). Hai tamén unha privatización de servizos (especialmente de aqueles de maior rendibilidade que solen coincidir, en moitos casos, cos de mais alta tecnoloxía) e un claro deterioro da asistencia sanitaria especialmente nos centros de Atención Primaria pero tamén nos de Atención Hospitalaria.
O recorte de medios, como por caso de camas (calcúlase que o SERGAS pechou xa mais de 750 camas), supón efectivamente unha peor atención aos pacientes. Mentres os responsables da Xunta intentan xustificar esta medida con criterios de suposta mellora da asistencia sanitaria (favorecería unha  “hospitalización a domicilio” que seica resulta mais confortable para os pacientes que a ordinaria) as evidencias mostran que non so se trata dun recurso para reducir custos senón que ten graves consecuencias para os pacientes. Así, como podemos ver con demasiada frecuencia, non so se multiplican os casos de camas polos corredores hospitalarios, de pacientes graves encamados durante horas en camillas cando non oscultados nos propios corredores, senón que os Servizos de Urxencias dos Hospitais (SUH) vense superados pola saturación de pacientes –algo que calquera que teña que acudir a estes servizos pode comprobar- quen a súa vez teñen que permanecer mais tempo nese servizo en espera de ingresar por falta de camas hospitalarias. Como moi ben denuncian os profesionais sanitarios os recortes de camas producen o efecto boomerang especialmente nos pacientes con doenzas críticas. Efectos que se poden comprobar, a pesares do segredo con que se manexan, nas listas de espera que se incrementan tanto en número como en tempo de espera especialmente para intervencións cirúrxicas, evidencias que tratan de ocultarse con listas de espera maquilladas que sitúan a miles de pacientes no limbo e que, xa que logo, non se contabilizan. Nembargante as consecuencias poden ser aínda peores pois como demostran as experiencias en outros países europeos, por caso Gran Bretaña, o recorte de camas pode chegar a incrementar o número de mortes evitables nos centros hospitalarios.
Un fenómeno parecido sucede cos recortes de persoal –so nos hospitais elimináronse preto de 1.800 prazas-. Si se trata de persoal médico resulta indiscutible que si un servizo perde persoal médico –elimináronse mais de 500 prazas- ou, por caso, se substitúe a persoal fixo por temporal  aquel non poderá atender ao mesmo número de  pacientes nin facelo co mesmo nivel de calidade. Moito máis se esa asistencia sanitaria pública, como sucede coa galega, ten xa de seu un importante déficit de persoal médico: Galicia é a terceira comunidade autónoma con menos médicos/as por habitante. Cando os recortes son de persoal médico en formación afectan non so ao desenrolo formativo dos profesionais da sanidade senón tamén ao relevo xeracional e, de rebote, a calidade da asistencia sanitaria. O mesmo sucede coa redución de persoal de enfermería –ó redor de 200 prazas- algo que veñen denunciando fontes solventes do sector: as evidencias científicas mostran como a redución deste persoal non so afecta a atención aos pacientes senón que segundo estudios recentes estase demostrado que teñen un efecto impulsivo da mortalidade nos pacientes tal que por cada 10% de redución na dotación de persoal de enfermería incrementase a mortalidade nun 12%. Entre os incontables casos que evidencian as consecuencias deste grande déficit de persoal sanitario non podo deixar de citar, pola súa gravidade e paradigma, o que está a suceder no Centro Psiquiátrico de Conxo onde, como así denuncia un Informe do Valedor do Pobo, son tales as carencias de persoal que colocan aos pacientes nunha situación de clara vulneración dos seus dereitos como seres humanos.
Na maioría dos casos, como sucede actualmente en Galicia, a política de concertos coa atención sanitaria privada, que na práctica provocan un debilitamento financeiro e operativo do sistema público, non está debidamente xustificada dende unha perspectiva pública quedándose nunha crecente transferencia de recursos públicos a empresas privadas cuxos propietarios, en moitos casos, nada teñen que ver coa asistencia sanitaria como por caso sucede cos fondos de capital risco –“fondos voitres”- tal que o CVC Capital Partners presente en Galicia. Se dende o lado do público os concertos non solen estar debidamente xustificados si teñen xustificación dende o lado privado xa que resultan seren  o negocio mais rendible dos centros sanitarios privados, a parte mais lucrativa do seu negocio. Supoñen un enfeblecemento do sistema público xa que a practica dos concertos condiciona o desenrolo do mesmo como sucedeu durante moitos anos na área de Vigo onde o concerto co centro de POVISA estivo condicionando o desenrolo do sistema sanitario público na zona ao tempo que facilitaba a consolidación dun proxecto privado que ten no SERGAS o seu principal cliente. Situación que se mantén hoxe en día a pesar da construción do CHUVI. Por outra parte e como denuncian continuamente os órganos públicos de control –como, por caso, o Consello de Contas- falta nos concertos un control axeitado das facturacións, tarifas e mesmo actividades tal que non é posible coñecer a evolución real dos custos da actividade concertada que se rematan fixando en base a estimacións. Escurantismo que xustifica a crecente desconfianza que, por caso, existe entre os pacientes galegos asignados a POVISA que descoñecen as condicións de asistencia sanitaria deste centro así como as razóns que existen desta asignación que leva a que, como ben denuncia a AGDSP, queden encadeados a un centro privado que ten menos recursos e servizos que os centros públicos.
Na maioría das veces a privatización de servizos faise tamén dun xeito escurantista e sen a obrigada publicidade e transparencia esixible por tratarse de fondos públicos. En Galicia temos multitude de exemplos como denunciaba non fai moito o informe do Consello de Contas de Galicia sobre a privatización dos servizos de limpeza dos hospitais e centros de saúde galegos. Unha practica escurantista nunhas adxudicacións (laboratorios, investigación, alta tecnoloxía, historiais clínicos, loxística, mantemento, etc.) que na maioría dos casos supoñen, ademais, unha perda de calidade e de eficiencia. De feito son crecentes os informes do Consello de Contas que confirman como a privatización dos servizos empeoran os mesmos sen que haxa evidencia de que supoñan aforros significativos. Por si isto no fora suficiente para cuestionar a política de privatización de servizos que a Xunta de Galicia está impoñendo hai que engadir as sospeitas que levanta tal política polas indiscutibles conivencias que existen entre o Partido Popular –o partido mais corrupto de Europa- e as empresas adxudicatarias de tales servizos.
Pero o máis criticable de todas estas políticas é o impacto enormemente negativo que teñen sobre a asistencia sanitaria pública. Unha asistencia que era modélica, cuxo real desmantelamento repercute moi negativamente na atención aos pacientes e, xa que logo, nos seus niveis de saúde. Moi especialmente na de aqueles/as galegos/as de rendas medias e baixas, clases populares, que por razóns obvias non poden acudir a asistencia privada. Un impacto que evidentemente é aínda maior nas poboacións das áreas rurais e periféricas de Galicia moi afectadas tanto pola redución das áreas sanitarias como polo peche de determinados servizos e especialidades. Un impacto que, nembargante, incrementará o negocio das industrias farmacéuticas para quen a boa saúde non é rendible.
So cabe agardar, e desexar, que as mareas brancas paren este despropósito e revertan a situación. Por caso non se pode permitir que morran pacientes pola negativa do SERGAS a aprobar os tratamentos que os médicos prescriben como pasou con doentes de hepatite C.
Máis artigos de opinión
Acerca de Manoel Barbeitos
Máis opinións de Manoel Barbeitos
Sábado 26, Setembro 2015 | Política | 3
Unidade? De quen e para facer que?
Martes 6, Outubro 2015 | Política | 4
Unha lectura rápida das eleccións catalás
Mércores 14, Outubro 2015 | Política | 2
Mércores 28, Outubro 2015 | Política | 3
Mércores 11, Novembro 2015 | Política | 4
Cara ao tripartito se a periferia non o impide
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: gl gl gl gl en fr pt es gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl gl gl en gl gl hbs_lat en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en es gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
Até máis ver - Praza Pública
Mércores 1, Agosto 2018 | Movementos sociais
“Los del Bloque son como los de la Eta pero sin cojones”, dixera Fraga Iribarne nos anos setenta, cando era ministro fascista (*). Lito de Vilalba finou hai uns días e ao lembrarmos a frase entre varios dos seus amigos, pareceunos inexacta tanto a semellanza organizativa como o baleiro testicular.
As etas non existiron porque a bioloxía dos vascos agromase especialmente feraz nesa ampla rexión do sistema reprodutor masculino, senón porque Euskadi foi o epicentro de tres guerras carlistas no século XIX e doutra civil no XX, con duras frontes de combate. Ten máis que ver por tanto coa longa duración que conceptúa o historiador Braudel que coas glándulas seminais (**).
E para arroxo o de Lito. Vénseme á cabeza un desafío delirante, aínda con Franco vivo. Pasara máis dun ano na cadea por antifascista e parárono nun control, creo que en Guipúscoa. Cando o garda civil mete a metralladora pola xanela do vehículo, el agárralle o cano e mentres forcexan mándallo retirar, a berros, de diante da súa cara, até que finalmente o inmobilizan. Pura coraxe.
(*) Aire para respirar, editado por Xerais, é un libro que recolle lembranzas de Antón Baamonde sobre a súa militancia política. Nel fala de Fraga Rei (Lito), un dos fundadores de Erga.
(**) Os acontecementos que xa aconteceron non se borran senón que deixan tras de si residuos, fumes, leccións e consecuencias; complican  a vida que está a desenvolverse e cómpre continuar vivindo cos eses ruídos, esas músicas insistentes, coas súas leccións verdadeiras ou falsas, con ese pasado vivinte. (Fernand Braudel)
Máis artigos de opinión
Acerca de Xosé Manuel Sarille
Polemista e tamén escritor. Autor do ensaio A impostura e a desorientación na normalización lingüística.
Xosé Manuel Sarille é un dos autores do blog Viva Cerzeda
Máis opinións de Xosé Manuel Sarille
Xoves 19, Abril 2018 | Movementos sociais
Venres 4, Maio 2018 | Movementos sociais
Canto pesa e como fede!
Martes 22, Maio 2018 | Movementos sociais | 1
Mércores 6, Xuño 2018 | Movementos sociais | 3
A probábel transformación do Opus Dei (I)
Domingo 10, Xuño 2018 | Movementos sociais
A probábel transformación do Opus Dei (e II)
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén


langs: pt gl gl gl en fr pt es gl gl gl es gl en gl pt es es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl en gl gl en gl gl en gl gl en gl es gl gl en gl gl en gl gl en es gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl eo gl it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl en es gl cs gl pt gl pt gl

text:
'Falar de Domingos Merino é falar desa outra Coruña que sempre existiu fronte á oficial' - Praza Pública
Domingos Merino, ante o Pazo de María Pita
Luns 6, Agosto 2018 | Movementos sociais
Marcos Pérez Pena | @marcosperezpena
Domingos Merino, en María Pita
© Homenaxe a Domingos Merino
O pasado mes de xaneiro finou Domingos Merino, primeiro alcalde da Coruña trala fin da ditadura. Nos días seguintes á súa morte comprobouse o afecto que o ex-rexedor espertaba nunha parte importante da sociedade coruñesa e centos de persoas pasaron Pazo de María Pita para dicir adeus e "aquel rapaz da rúa Marconi", como destacou Lourenzo Fernández Prieto no acto de despedida. Merino xa recibira unha homenaxe dos seus amigos en abril de 2014 e o seu breve mandato estivo moi presente na investidura de Xulio Ferreiro como alcalde en 2015 e na moción de confianza que superou en 2017. Porén, non existía ata agora unha reflexión en profundidade sobre a súa xestión como alcalde, a súa derruba ou sobre o modelo de cidade que representou.
Lois Alcayde Dans, Paula Durán e Paula Quiroga, estudantes de Xornalismo na USC están a rematar un documental sobre a cuestión, Domingos Merino: Outra Coruña Posible, un filme que se poderá ver a partir deste mes de setembro. A peza, que naceu como un traballo de clase, foi crecendo en tamaño e en ambición, indo máis aló do relato sobre a xestión do primeiro alcalde da Coruña trala restauración da democracia e buscando interrogarse sobre a Coruña que Merino defendeu e impulsou e a Coruña que puido ser, que permaneceu soterrada e de cando en cando emerxe. No documental, do que xa se pode ver un primeiro trailer, aparecen as voces de Manuel Rivas (xefe de prensa de Merino nos seus anos no Concello), Xulio Ferreiro ou da ex-concelleira María Xosé Bravo. Falamos con Lois Alcayde Dans, guionista.
"Falar de Merino é falar desa outra Coruña, unha cidade popular, cun intenso pasado republicano, cunha loita obreira tremenda, unha Coruña galeguista, na que naceron as Irmandades da Fala"
Como nace o proxecto de documental e esa intención de facer un relato desa outra Coruña?
Estudamos Xornalismo na USC e o documental xurdiu como un traballo de clase, como unha reportaxe. Nun comezo iamos realizar unha montaxe de 25 minutos, falando con Manuel Rivas, con María Xosé Bravo e con Xulio Ferreiro. Porén, o proxecto foi crecendo: comezamos a atopar máis e máis fontes. Porque, efectivamente, no documental non só falamos de Merino, senón que falamos desa outra Coruña que sempre existiu fronte á oficial. Esa outra Coruña que combate o estereotipo, nacido na ditadura e alimentado despois, dunha cidade distante, altiva, señorita, soberbia. Decatámonos de que falar de Merino era falar desa outra Coruña, unha cidade popular, cun intenso pasado republicano, cunha loita obreira tremenda, unha Coruña galeguista, na que naceron as Irmandades da Fala.
"A súa chegada á Alcaldía supón unha revolución, comezando pola forma en que a cidadanía se relaciona co Concello: o Concello ábrese ao pobo, que pode por exemplo asistir aos plenos"
Está sen contar a historia de Merino? Trala súa morte e tamén antes houbo algunhas homenaxes e reivindicouse o seu mandato como un símbolo, pero se cadra non se afondou demasiado no que pasou neses anos...
Houbo artigos en prensa, sobre todo despois da súa morte, pero non hai ningunha produción audiovisual sobre Merino que relatase a súa historia como alcalde. Nos últimos anos Merino xa foi recibindo algunha homenaxe pública, por exemplo a que se realizou no ano 2014. Pero en xeral foi unha figura algo esquecida e pouco reivindicada. En realidade, el foi alcalde durante só dous anos e, por exemplo, Paco Vázquez estivo 23.
Que supón a chegada de Merino á Alcaldía?
Merino chega á alcaldía nun momento de cambio absoluto, co remate da ditadura. E a súa chegada á Alcaldía supón unha revolución, comezando pola forma en que a cidadanía se relaciona co Concello: o Concello ábrese ao pobo, que pode por exemplo asistir aos plenos. E podemos establecer unha analoxía entre ese proceso e o que houbo recentemente, coa chegada ao poder do actual Goberno municipal.
"Na Coruña está habendo un proceso de cambio e de apertura e ao igual que noutras cidades de Galicia estamos vendo unha recuperación desas outras cidades posibles que non puideron ser e que aínda estamos no camiño de que poidan ser"
No documental relatades o proceso de derruba de Merino? Como foi ese proceso?
Merino chega á Alcaldía grazas a un pacto entre as forzas de esquerdas, unha alianza que despois se rompe. Pouco despois de chegar ao poder, Merino comeza a ser atacado por todas partes, non hai máis que ver as crónicas da época. Sufriu ataques constantes por parte de sectores da cidade que na ditadura gozaran duns privilexios que nese momento estaban en cuestión. E hai que salientar o papel que tivo Paco Vázquez neste bombardeo e na derruba final de Merino.
Hai nese momento unha loita entre dous modelos de cidade: unha Coruña escura e de especulación, que a que se impón, e esa outra Coruña posible da que falaba antes. Por iso o documental conta a través de Merino a historia desa outra Coruña, que sempre estivo aí e que espertou ao rematar a ditadura. Nunca hai unha soa cidade, hai moitas, e todas viven en paralelo. Esa Coruña popular dos Castros, de Monte Alto, da Gaiteira, do Orzán, da Agra, da Sagrada... unha cidade que fala galego e que sobrevive baixo a oficial.
"Sufriu ataques constantes por parte de sectores da cidade que na ditadura gozaran duns privilexios que nese momento estaban en cuestión"
Está cambiando esa imaxe que durante moitos anos se tivo de Coruña?
Na Coruña está habendo un proceso de cambio e de apertura e ao igual que noutras cidades de Galicia estamos vendo unha recuperación desas outras cidades posibles que non puideron ser e que aínda estamos no camiño de que poidan ser. A Coruña ten unha potencia creativa marabillosa, é unha cidade que foi sempre vangarda. E son optimista, creo que esa cidade emerxerá.
Trailer de 'Outra Coruña Posible'
Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.
Venres 2, Febreiro 2018 | Política | 3
Domingos Merino: Adeus ao amigo, ao alcalde, ao veciño de Monte Alto
Mércores 31, Xaneiro 2018 | Política
Morre Domingos Merino, o alcalde que quixo facer da Coruña "un faro para Galicia"
Mércores 8, Febreiro 2017 | Política | 7
Domingos Merino: a derruba dun alcalde e dun modelo de cidade
Mércores 23, Abril 2014 | Política | 6
Domingos Merino, A Coruña que puido ser
Máis sobre Movementos sociais
hai 12 horas | Movementos sociais
Denuncian que a mina de Touro é "incompatible" coa ruta ciclista que unirá Compostela co norte de Europa
hai 18 horas | Movementos sociais
Unha concentración en Combarro pide non minimizar a agresión sexual que tivo lugar no Armadiña
Temos un erro? Avísanos
Máis sobre Movementos sociais
hai 12 horas | Movementos sociais
Denuncian que a mina de Touro é "incompatible" coa ruta ciclista que unirá Compostela co norte de Europa
hai 18 horas | Movementos sociais
Unha concentración en Combarro pide non minimizar a agresión sexual que tivo lugar no Armadiña
Como se ordenan as novas?
Como se ordenan os temas?
Buscar contidos en Praza
Como escribir en Praza?
As contas de Praza
Desgravación de doazóns á Fundación Praza
Avísanos de erros, grallas e malos funcionamentos.
Colabora con diñeiro ou con coñecemento.
A navalla suíza O xornal da Galicia que vén