langs: gl en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Discurso de Néstor Rego no acto de homenaxe da UPG a Moncho Reboriras cando se fan 43 anos do seu asasinato.
Mais un ano a memoria de Moncho Reboiras congréganos aquí, en Ferrrol, para reafirmar alto e claro a necesidade de continuar a loita por unha Galiza libre e socialista á que o noso camarada entregou a súa vida. Mais ides permitirme que nesta ocasión xunte á lembranza do compañeiro asasinado a de outro camarada que por vez primeira neste ano non está fisicamente con nós, Bautista Álvarez.
Moncho e Bautista son hoxe referentes imprescindíbeis para o nacionalismo galego. Os dous eran homes do povo que de moi novos se comprometeron coa causa da liberdade da Galiza. Os dous partillaron militancia clandestina neses últimos anos da ditadura e contribuíron de maneira decidida a impulsar o activismo e a presenza nacionalista entre as clases populares galegas. Os dous dedicaron a súa vida, intensamente, á emancipación do noso povo. Infelizmente a prometedora vida de Reboiras foi segada de maneira brutal en plena xuventude polas armas do opresor, mais o seu contributo foi inmenso e continúa a ser fundamental para entender o nacionalismo e a Galiza de hoxe. Pola súa parte, Bautista Álvarez realizou un percurso de máis de cinco décadas de militancia na Unión do Povo Galego en que máis de 30 anos foron de decisivo liderado político nacionalista como Presidente do Partido e como dirixente do Bloque Nacionalista Galego. E o que é máis importante aínda, fíxoo sempre con absoluta coherencia política, con honestidade e con xenerosidade.
Comunistas e patriotas galegos. Bautista Álvarez e Moncho Reboiras, estes son os nosos referentes éticos e políticos. Frente ao mar de lama ao que nos teñen afeitos os partidos do rexime, tamén frente ao oportunismo, ao tacticismo, ao transfuguismo, á falta de confianza na capacidade do povo galego ou ao sometemento a directrices alleas, nós temos neles dous farois que marcan, sen dúbida, coa súa traxectoria exemplar, tamén un campo de acción do nacionalismo absolutamente exemplarizante: estamos aquí para loitar, con determinación, polos intereses do povo traballador galego e pola independencia de nosa nación e iso é o que imos colocar sempre, sempre, sempre por diante de calquera outra consideración.
Mais para conseguirmos avanzar realmente para o obxectivo da soberanía temos que percorrer o camiño combinando adecuadamente táctica e estratexia de forma que as propostas tácticas levanten as contradicións e as coloquen á vista do noso povo para lograr que a súa superación apunte para a necesidade de mudarmos os parámetros políticos existentes e deseñar uns novos sobre a base da decisión soberana do povo galego. Se callar, metidos no rodicio do intensísimo traballo político, social e institucional diario, en que as necesarias posicións tácticas gañan máis visibilidade, nen sempre somos capaces de que sexa percibida adecuadamente a razón de ser do nacionalismo que, aliás, estabelece unha diferenza fundamental con calquera outra forza política.
Mais nós sabémolo e debemos esforzarnos por que o noso povo así o entenda: o noso labor non consiste en facer oposición só a Feixoo senón a todo un rexime político constitucional e autonómico que nega os nosos dereitos nacionais, que perpetúa o espolio colonial do noso País e que cercea as nosas posibilidades de desenvolvemento e benestar. Por iso, para alén de criticar a permanente actitude de Feixoo como bon colonizado con aspiracións madrileñas, de submisión ao goberno central, colocamos a énfase en denunciar as limitacións do marco autonómico e os prexuízos que para o povo galego acarretan as decisións que outros toman por nós, sexa en Madrid ou en Bruxelas, ao tempo que levantamos unha alternativa de capacidade real de decisión para a nosa nación.
Nós sabémolo e, por tanto, debemos procurar que todo o mundo o saiba: o noso obxectivo político non é só tombar o Partido Popular, senón un rexime español autoritario e corrupto para o que a nación galega non existe e co que é preciso romper canto antes. Por iso, mesmo tendo sido o nacionalismo o impulsor real, nas institucións e na rúa, da contestación às políticas antisociais e antigalegas do Partido Popular e mesmo valorando como necesaria e positiva a súa saída do goberno, advertimos logo que os problemas do noso País non se solucionaban cunha remuda en Madrid entre os partidos do réxime, senón que a mudanza que a Galiza precisa é bem diferente e pasa por romper a dependencia e asumir e exercer a propia soberanía.
Mesmo, cando asumimos gobernar, temos claro que a nosa misión non é simplemente xestionar o que hai, ainda que o fagamos mellor, entre outras razóns porque o facemos sempre con honestidade e cun criterio social, nacional e de servizo público. A nosa tarefa consiste en aplicar políticas realmente transformadoras e que muden as cousas en positivo; políticas nacionalizadoras, que coloquen as institucións ao servizo do fortalecemento da nación galega e da conciencia nacional e, en todo o caso, sempre confrontando as necesidades sociais e públicas coas limitacións legais do marco político que impiden satisfacelas. É iso o que vai posibilitar crear conciencia sobre a necesidade de superalo.
En fin, esta nosa razón de existir, este noso obxectivo obxectivo estratéxico que continúa sendo semente de futuro, ten xa tras de si unha dilatada traxectoria que nos permite velo con perspectiva e recoñecelo hoxe expresado con palabras centenarias e inequívocas: “Son chegados os tempos de erguer a alma e o pensamento da Galiza, e sobre todo a súa soberanía, completa e sen cativeces. Nisto non caben discusións: Galiza ten direito, un direito fundamental, a ser dona absoluta de si mesma”. Sentimos que unha corrente de dignidade colectiva e de patriotismo percorre todo un śeculo e une aquel distante 1918 en que estas palabras foron escritas e asinadas con este momento. O mesmo obxectivo, mais tamén a mesma determinación e a mesma convicción de que a liberdade da nosa patria e o besnestar do noso povo valen todo o compromiso e todo o sacrifico que caben en 100 anos de loita.
Acontece que somos moi conscientes de que para alcanzarmos a nosa emancipación nacional non chega con desexala. Como todo proceso social revolucionario é preciso organizalo, xerando e potenciando os instrumentos que permitan desenvolvelo gañando apoio popular até tornalo inevitábel. Os homes e mulleres das Irmandades puxéronse logo ao traballo, creando organizacións, institucións, publicacións e empresas que actuasen ao servizo do obxectivo de galeguización da sociedade e da “Santa Causa da Redención da Nai Terra”, como eles a denominaban.
Ese mesmo espírito animou sempre o nacionalismo galego desde entón até o momento presente. A longa experiencia revolucionaria á volta do mundo e tamén a propia, ensínanos que sen organización sólida non hai proxecto libertador que teña posibilidade de triunfar e que sen autoorganización tampouco haberá liberdade para a nosa nación. Por iso asumimos como tarefa central ir fortalecendo e alargando cada día as ferramentas de autodefensa, de intervención social e de combate que tan necesarias son neste País e que Reboiras entendeu esenciais para que un movemento que ten como eixo a defensa da nación galega puidese resistir primeiro, avanzar despois e finalmente triunfar. Nin máis nin menos que iso que chamamos autoorganización e que é simplemente o resultado de convicción de que para chegarmos a ser libres temos que comezar por actuar por nós mesm@s, con plena liberdade e independencia de criterio e con absoluta confianza nas propias forzas.
Sabemos ademais que dese traballo miúdo entre o povo, que se beneficia, sen dúbida, de liderados con ideas claras e compromiso decidido como o do noso camarada Reboiras mais que é tamén e sobre todo un labor colectivo, acaban por xurdir froitos extraordinarios. Aquel esforzo de organización da clase traballadora galega, ao que Moncho dedicou boa parte do seu labor militante, e que resultaría na creación dos primeiros xermolos sindicais e posteriormente do Sindicato Obreiro Galego, virou hoxe na magnífica realidade que é a Confederación Intersindical Galega, a primeira central sindical do noso País e todo un exemplo de coherencia e combatividade.
Foi, é claro, o resultado da xenerosidade e do compromiso militante de centenas, de millares de patriotas, de traballadores e traballadoras ao logo de corenta anos, cun contributo esencial, sen dúbida, de militantes do noso Partido, de que nos sentimos lexitimamente orgullos@s. Mais hoxe queremos, para alén de parabenizar a CIG polo traballo realizado, comprometernos aquí publicamente a reforzar no posíbel o noso contributo para que a clase traballadora galega e o País conten máis cedo do que tarde cunha forza de combate hexemónica e con capacidade reduplicada de defender eficazmente os seus intereses.
E ese mesmo compromiso manifestamos para con iniciativas plurais e integradoras que, por seren necesarias e positivas para o País, contan con todo o impulso que poda dar o noso Partido e a súa militancia. Achamos esencial que exista unha entidade poderosa, con capacidade para chegar a sectores sociais amplos, que traballe para incentivar a identificación co País, o amor pola Galiza e, en consecuencia, a necesidade de actuar para defender os seus intereses e dereitos. Pensemos na importancia de colocar o País diante do espello para ver reflectida a súa situación e que isto sirva de motor para a acción. Algo tan sinxelo, como nos lembra amiúde o camarada Francisco Rodríguez, como formular unha simple pregunta: O povo galego existe? Simple, si; mais tamén, sen dúbida, incómoda e reveladora; pois se existe ten dereito a ser recoñecido como tal, a aproveitar os seus recursos e potencialidades en beneficio próprio e do benestar colectivo, a falar a súa lingua, a desenvolver a súa cultura, ou a decidir libremente o seu futuro, en definitiva, ten dereito a exercer a autodeterminación e a se tornar nunha nación libre.
Igualmente imprescindíbel para que a Galiza se poda recoñecer a si própria é dotarse dun espazo galego de comunicación e medios con capacidade informativa e influencia social. Contar, analisar, interpretar o País e o mundo desde aquí, en chave galega, é un feito simplemente revolucionario no contexto actual de pensamento único e de imperio da pos-verdade. Fagamos, pois, todo o posíbel e máis para que o País non desaproveite esta oportunidade de recibir unha boa dose de entusiasmo e auto-estima colectiva de que tanto está a precisar.
Son, sen dúbida, pasos fundamentais que é imprescindíbel dar aos que habemos destinar boa parte dos nosos esforzos nos tempos vindeiros, pois somos moi conscientes do impacto positivo que o seu éxito vai ter para o País que queremos construír. Mais tamén nos próximos meses teremos que enfrontar dous ou tres procesos electorais absolutamente determinantes. E debemos facelo coa perspectiva de que sirvan para fortalecer o nacionalismo, para consolidar a recuperación de apoios políticos e electorais e para alargar a capacidade de intervención social e institucional que permita a representación obtida. Mais non esquecemos que nunhas eleccións, especialmente se foren municipais, o traballo comeza moito antes da campaña electoral e o proceso de elaboración das candidaturas concello a concello pode e debe servir para reforzar a organización, estendela por todo o País e incorporar novas persoas militantes que insuflen tamén novos azos e novo impulso ao traballo que hai que realizar. Se así se fixer, con certeza de que xa temos gañado.
As eleccións europeas son tamén unha boa oportunidade para estender o debate social que resulte esclarecedor sobre o papel da UE e das consecuencias das políticas comunitarias no noso País a partir da análise que historicamente ten realizado o nacionalismo e do rexeitamento dunha Unión Europea ao servizo das oligarquías e do imperialismo. No plano político isto é esencial e debe contribuír tamén para lograr o noso obxectivo electoral que non é outro que revalidar e reforzar a representación nacionalista de modo que permita unha maior capacidade de actuación para o futuro.
E, por último, debemos estar preparados para un eventual adiantamento das eleccións xerais, en que o grande desafío será que a Galiza recupere a súa voz cunha representación do BNG, especialmente nun momento en que o debate sobre os dereitos das nacións que aínda facemos parte deste Estado vai estar moi presente. Se é verdade que o realmente esencial para nós é que consigamos levar as nosas razóns á sociedade galega e xuntar povo detrás da nosa causa, tamén o é que para o conseguir é fundamental poder utilizar todos os resortes políticos, organizativos, sociais e institucionais ao noso alcance.
Nese sentido, se algo ficou en evidencia no recente debate da moción de censura contra Raxoi foi a ausencia no Congreso dos Deputados dunha voz soberana da Galiza que defendese alí os nosos intereses como povo. Mais unha vez, ficou retratado o papel subordinado da representación galega das forzas políticas españolas, quer das tradicionais quer da chamada nova política. Aqueles que anunciaron que viñan para mudalo todo o único que mudaron foi a palabra dada na campaña electoral de defenderen a Galiza pola submisión ás directrices da dirección española e mesmo polo silencio servil frente ao humillante esquecemento da Galiza por parte do gran líder madrileño. Agora o povo galego xa sabe o que pode esperar de cada quen. Así pois, recuperar a representación nacionalista nas Cortes devén un obxectivo fundamental como medio de reforzar as dinámicas políticas propias, fortalecer a autoorganización do povo galego e dotar de máis impulso a loita pola soberanía.
Camaradas, amigas e amigos, como vedes son moitas e moi importantes as tarefas que fican por diante para os próximos tempos. Mais nós sempre asumimos que o que é necesario tamén debe ser posíbel, nós debemos facelo posíbel. Ese é o espírito militante que nos fixo chegar até aquí e que nos impele a continuar. E nada nos vai parar. Nas próximas semanas teremos de enfrontar os intentos de criminalizar a loita democrática pola memoria e contra a herdanza do franquismo cos procesos a unha trintena de militantes nacionalistas, aos 19 de Meirás e aos 9 da Casa de Cornide. Farémolo coa determinación con que este Partido e o nacionalismo sempre enfrentou a represión do Estado español e coa convicción de que temos o povo da nosa parte. E aínda, aproveitarémolos para dar un último e definitivo impulso á loita pola recuperación do patrimonio espoliado polo ditador Franco, que é tamén a loita pola recuperación da memoria e da dignidade colectiva das vítimas do franquismo entre as que se encontra o camarada Moncho, que hoxe homenaxeamos.
Quero, antes de finalizar, saudar afectuosamente os e as camaradas da Unión da Mocidade Galega que veñen de realizar o seu XVII Congreso de elixir o camarada Paulo Ríos como Secretario Xeral. Como dixen na clausura do Congreso, hoxe a UMG está conformada por mozos e mozas de firmes conviccións patrióticas e revolucionarias, con capacidade de iniciativa e cargados de entusiasmo. Non perdades nunca esas virtudes. E tende sempre como referencia no voso labor militante o exemplo daquel mozo ao que hoxe rendemos tributo. Traballade entre as masas xuvenís e estudantís, con iniciativas, asumindo riscos e sen medo ao fracaso. Mantede sempre afiada a capacidade de convicción e o espírito proselitista, pois o principal obxectivo debe ser mobilizar, concienciar, organizar. E, sobre todo, non esquezades, como non esquecemos nunca, que a mellor homenaxe que podemos tributar a Reboiras é a permanente lealdade á causa da independencia nacional e do socialismo que foi a razón da súa vida. O soño dunha Galiza libre polo que Reboiras foi asasinado sería logo recollido por millares de mans ao longo e largo do País, está máis vivo do que nunca e manterémolo en alto até o facer realidade. Ese é o grande fracaso dos que o mataron e ese será tamén o principio da nosa vitoria.
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


document_lang: gl

langs: en en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
O fin da democracia formal - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
O fin da democracia formal
Moitas persoas de sensibilidade democrática están a descubrir nos últimos meses, non sen certa sorpresa, que vivimos nun Estado que ten moi pouco de democrático. Hai aínda, no entanto, quen bota man do recurso fácil de responsabilizar o Partido Popular no goberno destas actuacións claramente autoritarias e antidemocráticas. Mais, asumindo o carácter posfranquista do PP que, sen dúbida, alimenta moitas destas medidas, a verdade é que fica claro que estamos diante de posicións do Estado, partilladas no esencial -por acción ou por omisión- por todas as forzas políticas españolas. A ‘unidade de España’ converteuse na cola que as mantén unidas a elas frente ao desafío que para o rexime representa o inmenso movemento popular pola independencia da Cataluña.
E para iso, se for preciso -e fica claro que o é- o rexime utiliza todos os seus recursos coercitivos, mesmo retorcendo a súa propia legalidade para tentar dobrar a vontade democrática do povo catalán e sen se preocupar se eses recursos son compatíbeis cos usos do que no contexto da Europa occidental pasa por propio dun estado democrático. Así, a aparencia democrática do Estado español fica a cada día máis en entredito, até o extremo de que sectores sociais máis alargados do que até agora están sendo capaces de desentrañar o que realmente hai por tras da democracia formal.
O nacionalismo galego sempre cuestionou o carácter de democracia real do rexime político saído da chamada Transición e precisamente por iso definiuno como democracia formal. E non apenas porque partindo dunha análise marxista debamos considerar que todo estado é sempre un aparello de dominación dunha clase social sobre as outras. Nun sistema capitalista o estado será, pois, o aparello de dominación da burguesía sobre o proletariado e as clases populares. Aliás, no Estado español, tamén da oligarquía española sobre as nacións que aínda facemos parte do chamado Reino de España, de forma que isto somete as clases populares galegas a unha dupla forma de dominación política e aínda de explotación económica.
Desde esta perspectiva, en calquera país en que vigore o sistema capitalista o rexime político, mesmo que formalmente democrático, encerrará no fondo unha forma de ditadura de clase e é posíbel que tamén de opresión nacional. Desde a perspectiva da Galiza é claro que nunca pode ser considerado verdadeiramente democrático un rexime que lle nega o recoñecemento como nación e, por tanto, os seus dereitos nacionais, a comezar polo dereito de autodeterminación, como dereito democrático colectivo básico.
No entanto, a caracterización que desde finais dos anos 70 o nacionalismo galego fixo do rexime español como unha democracia puramente formal asentou tamén en análises da conformación concreta da ‘democracia española’. Fundamentalmente en dous aspectos.
Por unha parte, no facto de non se ter producido ningún tipo de ruptura democrática en relación coa ditadura franquista, de maneira que a Transición deixou intactas as estruturas de poder real asentadas no período ditatorial: no ámbito económico, político, militar, xudicial ou mediático. E xa comprobamos como, mesmo nestas dúas últimas, iso ten importantes consecuencias prácticas no momento actual.
Por outra parte, na lectura atenta do texto da Constitución, que o nacionalismo galego que na altura encarnaba o BN-PG rexeitou contundentemente, en canto a esquerda española -PSOE e PCE- negociou, acordou, avalou e apoiou con entusiasmo. A Constitución española estabelecía unha estrutura de Estado descentralizado mais claramente unitario, monárquico e fortemente autoritario, para alén de consagrar a economía de mercado.
Pódese argüír que recoñeceu tamén dereitos democráticos. Claro, iso é innegábel. Caso contrario non merecería sequera o cualificativo de democracia formal. Mais corenta anos son máis que suficientes -mesmo nin eran precisos- para comprobar que os dereitos sociais (emprego, vivenda, protección social, educación, saúde…) nela recollidos non pasaron de papel mollado nas políticas públicas e foron sempre sacrificados en función doutras prioridades -esas, si- como os intereses da banca ou o pagamento da débeda (lembremos a modificación do artigo 135 no ano 2011).
E os dereitos civís e políticos? Para alén do recoñecemento formal de dereitos e liberdades públicas, é claro que tamén ficaron estabelecidas limitacións que, ademais, foron utilizadas sempre de maneira contundente, quer en aplicación estrita e parcial da lei, quer directamente vulnerándoa. Desde as condenas por exercer a liberdade de expresión -numerosas nos últimos 40 anos- ou o secuestro e fechamento de publicacións até a práctica da tortura ou do terrorismo de estado.
Aliás, dereitos como o de sufraxio e representación estiveron sempre deturpados. Comezando pola imposibilidade de elixir a persoa que ocupa a xefatura do Estado, algo incompatíbel cos mínimos principios democráticos. Manter unha xefatura vitalicia e hereditaria que, ademais, foi restituída e designada por Franco, é a marca máis evidente das carencias democráticas do rexime español. No entanto, cabe lembrar que tamén a monarquía foi apoiada polas forzas da esquerda española que até ese momento se dicían republicanas, PSOE e PCE.
Mais , para alén disto, padecemos un sistema electoral parcial, pensado para favorecer as forzas do rexime. E non apenas pola aplicación do sistema D’Hont. Convén lembralo agora que Podemos e Ciudadanos están a negociar unha modificación da lei electoral para favorecer máis os seus intereses que está centrada case exclusivamente neste aspecto e evita outros sen dúbida graves. Mesmo desde a lóxica do chamado ‘Estado das autonomías’ semella un anacronismo manter a provincia como circunscrición electoral e non é cuestión menor, pois é un dos factores que máis distorsiona o principio de igualdade no voto. Vexamos senón: Soria elixe un/ha deputada/o por cada 44.452 habitantes en canto A Coruña elixe un/ha por cada 140.037. Factor restritivo, pensado especialmente para limitar o acceso ás minorías, é o limiar porcentual para obter representación.
Con todo, a principal limitación democrática do rexime español áchase na negación das nacións que aínda facemos parte deste Estado e, en consecuencia, tamén dos seus dereitos colectivos. É claro que non existe democracia e liberdade real se se nega un dereito democrático fundamental, recoñecido internacionalmente pola ONU, como é o dereito de autodeterminación dos povos. Menos aínda se se impide o seu exercicio co emprego da forza e contra a vontade maioritaria do povo, como acaba de acontecer na Cataluña.
O problema político, social e económico por tras desta realidade xurídica é que o sistema estabelecido na Constitución non pasa dunha mera descentralización administrativa. Tamén aquí corenta anos son máis que suficientes para constatar como na Galiza este sistema autonómico non representa capacidade de decisión real e non permite, por tanto, aplicar políticas en función dos intereses do País que melloren as condicións de vida do noso povo. Mais, para alén diso, xa tamén comprobamos como esa simple descentralización pode virar facilmente en intensa recentralización ou, directamente, en intervención e supresión da xa limitada capacidade de goberno autónomo.
Como diciamos, o proceso para a independencia da Cataluña permitiu sacar á luz -e por tanto facela evidente para sectores sociais máis amplos- a verdadeira face autoritaria do rexime español, para alén da aparencia de democracia. É verdade que xa con anterioridade foron desenvolvidas actuacións claramente antidemocráticas: ilegalización de organizacións políticas, encarceramento dos seus dirixentes, fechamento de xornais… Mais a coartada da ‘loita contra o terrorismo’ servía de pretexto para a xustificación social desas actuacións, no mínimo para facelas asumíbeis para unha maioría social no Estado e dixeríbeis para outros.
Agora, sen o pretexto da violencia, actuacións como a aplicación do artigo 155, coa disolución dun goberno e dun parlamento elixido democraticamente; o encarceramento de membros dese goberno e de dirixentes políticos independentistas; a persecución e exilio doutros; o uso descarado das instancias xudiciais para obxectivos políticos, tentando torcer a vontade popular; a interferencia nas decisións democráticas dun parlamento; a utilización da violencia policial para impedir votar… deixan en evidencia a natureza antidemocrática do rexime español.
Aliás, as argumentacións de xuíces e tribunais para poderen actuar politicamente ao ditado dos intereses do Estado, sen o mínimo respecto aos dereitos formalmente recoñecidos, tamén deixaron claro que no Estado español non existe separación de poderes, precisamente un dos elementos que se predica como garantía de funcionamento democrático dunha sociedade.
Que o Tribunal Supremo atribúa a responsabilidade da violencia da policía ás persoas que acudían pacificamente a votar para poder xustificar o delito de rebelión podería resultar até engrazado, por absolutamente disparatado, se non fose a base para tentar meter no cárcere durante anos @s dirixentes independentistas e, aliás, se non sentase un perigoso precedente de vulneración dos dereitos civís. Que un xuíz utilice como argumento para manter en prisión preventiva os líderes cataláns a súa ideoloxía soberanista, certifica que o rexime antepón a súa supervivencia ao respecto das súas propias normas e a manter a aparencia de funcionamento democrático. A democracia formal fica sacrificada ante un obxectivo superior.
O que debería ser un golpe mortal á credibilidade democrática do Estado diante da súa propia poboación -como sabemos, no exterior a visión é moi outra- fica, no entanto, amortecido grazas a unha intensa campaña de propaganda mediática anti-nacionalista e anticatalá e, sobre todo, á inestimábel colaboración da esquerda española que, diante da flagrante violación de dereitos democráticos e liberdades públicas, olla para outro lado.
O papel de Podemos e Izquierda Unida durante todo este tempo, deslixitimando o referendo de 1 de outubro -negando na práctica, por tanto, o dereito de autodeterminación-, exixindo ao goberno catalán unhas garantías que nunca reclamou ao español, participando entusiasmadamente na campaña de desprestixio dos independentistas – con Alberto Garzón como figura estelar-, apelando reiteradamente á ‘unidade de España’ e a derrotar o independentismo, denunciando só coa boca pequena as medidas represivas máis visíbeis e agora co silencio cómplice diante da aberración democrática que implica o conxunto da actuación político-xudicial do Estado, convérteos en obxectivos apoiantes do rexime de 78 que din combater.
Este papel colaboracionista da esquerda española merece unha análise e unha crítica pormenorizada que, infelizmente, non cabe neste artigo. Como a merece tamén o rol politicamente bipolar desas organizacións galegas que se proclaman nacionalistas e/ou independentistas mais traballan todo o ano para o neo-españolismo 2.0 de Garzón e Iglesias. As contradicións -se realmente existen- sempre acaban explodindo e facendo saltar todo polos ares. O problema é que, entre tanto, en vez de contribuír para fortalecer politicamente a Galiza que quere actuar como nación no camiño da súa emancipación, trabállase para todo o contrario, para lle dar máis peso no noso País ás dinámicas políticas españolas.
En calquera caso, a descuberta que moitas persoas están a facer da verdadeira face da ‘democracia española’ debe facilitar o combate a este rexime. Desde unha perspectiva galega iso implica a unión firme da loita pola democracia e a soberanía. A actitude deliberadamente pasiva da esquerda española diante da reiterada vulneración dos dereitos democráticos e das liberdades públicas debe convencer todas as persoas con sensibilidade democrática -como xa aconteceu na Cataluña- de que só o soberanismo representa un combate real contra este rexime cruel e corrupto e tamén de que só con soberanía, con independencia nacional, se pode garantir na Galiza verdadeira democracia e liberdade.
O orixinal atópase no dixital Terra e Tempo: http://www.terraetempo.gal/artigo.php?artigo=4885&seccion=13
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: gl en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
O final do camiño
Acepto como inevitábel que todo discurso histórico ten un compoñente ideolóxico ou filosófico. Non pode ser doutra maneira cando se trata de reconstruír, analizar e interpretar os feitos tanto do pasado, como do presente. As propias fontes documentais, aínda sendo da mesma época que a historia que se quere reconstruír, non poden escapar a este condicionante, que vai implícito en toda visión, ollada, ou perspectiva humana. Agora ben, o que xa non resulta aceptábel é, con plena conciencia e intención, adaptar o pasado ás conveniencias ou obxectivos que, no presente, teñen os grupos e a ideoloxía dominantes ou os Estados e os seus aparatos propagandísticos. E isto por dúas razóns substanciais. A primeira porque, obrando así, defórmanse ou ignóranse mesmo os feitos, os sucesos, a realidade, incluídos os protagonistas da historia, sexan individuos ou pobos, para facelos funcionais ao esquema ideolóxico e ao deseño político dominantes, interpretándoos e valorándoos conforme a estes. A segunda porque a historia se converte nunha forma simplista e maniquea de avalar o statu quo actual, como se xa estiver prefigurado, definido e anunciado no pasado, case como se xa sempre tiver existido.
Estaremos de acordo en que semellante punto de partida non pode ser asumido se o que queremos é aproximarnos a unha visión que dea conta, algo veraz, do que ten acontecido, de cal era a realidade política, cultural, social, económica ou relixiosa nun determinado lugar, nun momento xa pasado. O historiador, sempre, máis no caso dos países que non teñen Estado propio, debe intentar moverse, con honestidade, rigor, e sen medos nin prevencións ou clixés e censuras e deformacións, por moi enraizadas que estiveren, para descubrir a historia que non nos contan, a realidade que nos agochan, algo dunha grande transcendencia para a toma de conciencia sobre a propia realidade. Non en balde, por iso mesmo, hai tanto empeño en agochala, ignorala, deformala e mesmo roubala sen maiores miramentos, en especial nas nacións dominadas, ignoradas ou colonizadas. É imposíbel que un pobo teña conciencia de si mesmo, dos seus dereitos, se é privado de conciencia ou memoria histórica. A dimensión do oculto, deformado ou roubado no caso da historia de Galiza é de tal calibre, que só se pode explicar como unha necesidade imperiosa do Estado español e os seus aparatos ou institucións culturais e ideolóxicos para fundamentar unha determinada idea de España. Digámolo de maneira conflitiva e clara: a historia de España que nos contan aséntase na eliminación e no furto da historia de Galiza. O discurso histórico oficial, dominante en España, sobre a etapa histórica que vai da romanización ao século XV, cando menos, esixe a ocultación da historia real de Galiza. A historia real de Galiza non é compatíbel coa historia oficial de España. O que non acontece coa historia de Catalunya.
De termos en conta o devandito, poderemos comprender as limitacións, terxiversacións, ocultacións e intencións da serie televisiva O final do camiño, emitida conxuntamente pola TVG e a TVE, a xulgar polo que levamos visto. Hai uns cantos elementos ideolóxicos, interpretativos da historia, que vertebran o discurso narrativo da serie. Teñamos en conta que estamos no século XI. Pois ben, a idea que se intenta transmitir é que España, como realidade política, sempre existiu, ou tivo sempre vocación de existencia política, vinculada á idea de reconquista e á relixión católica. É por iso que máis que o reino de Galiza (aludido de esguello, e formando unha tríade con León e Castela), oficialmente anulado, o centro simbólico e material é unha Compostela en progresivo auxe, pensada como reclamo de peregrinos de toda Europa, a Xerusalén de Occidente, á vez que fonte de financiamento das conquistas militares de Afonso VI, detalle veraz e realista que non se compadece co trato displicente que o monarca dá ao bispo Páez nin coa caracterización dos señores galegos, entre acovardados, fuscos e cheos de resentimento. Naturalmente non sabemos que outros poderes estaban soportando materialmente a despótica insolencia do rei Afonso VI. Moito menos cal era a súa lingua de oralidade coloquial. Sabemos si que o seu enlace fiábel na Galiza era un suposto señor de Andrade -sintomático nome no futuro- , inexistente na realidade histórica do século XI, disposto a morrer por defender a fidelidade a un monarca que, malia aos seus defectos morais, representaba a idea de unidade dos reinos, de construción de España.
A outra idea que se quere deslizar, de forma sinuosa, é que a unidade é un valor que debe ser preservado, fronte a calquera intento de separación. As veleidades separatistas do bispo Páez, contrariado pola actitude altiva e as esixencias monetarias de Afonso VI, pretende proclamar rei de Galiza a un abúlico e derrotado García, encarcerado no castelo de Luna. Ah!!! Mais felizmente o exército popular compostelá, ao servizo do bispo, ten un guapo xefe de Catoira ao fronte, que se decata, decepcionado, da manobra do seu protector inicial, e non o seguirá en semellante contubernio, porque leva á guerra e ao conflito, apostando pola causa do rei.
Non resulta difícil de adiviñar por onde vai transitar a serie. La Voz de Galicia, empresa beneficiaria do contrato para realizala, publicaba o domingo, día 22 de xaneiro, un suposto mapa da península no ano 1100, ilustrando a base histórica en que se fundamentaba. Neste mapa de Toledo para arriba eran reinos cristiáns sen especificar máis, con tres cidades indicadas, Compostela, León e Toledo. Porén, sinálase, no espazo oriental do que denomina reinos cristiáns, a existencia de Navarra, Aragón e os condados cataláns (sic). Para o reino de Galiza non existir, recórrese ao subterfuxio de colocar tres cidades representativas, como se as tres estiveran no mesmo espazo político e cultural, unha unidade presentida, a España preexistente.
A chamada Historia Compostelá, unha fonte coetánea sobre o século XI-XII, a máis importante das escasas existentes na península, non deixa lugar a dúbidas de que Compostela, coa capacidade para acuñar moeda, é inseparábel do reino de Galiza, que a súa riqueza provén do conxunto das terras que dependen do seu señorío, que o rei Afonso VI asentaba o seu poder e a súa capacidade expansiva na nobreza eclesiástica e civil galega, que o denominado camiño era un itinerario mercantil, comercial. Que as súas fillas, Urraca e Tareixa, cos seus maridos, Raimundo e Henrique de Borgoña, respectivamente, centraron na Galiza a súa vida. E que e os seus netos, Afonso Raimúndez e Afonso Henríquez, foron educados, na Galiza lucense, e na bracarense, respectivamente, chegando un a ser coroado rei de Galiza na catedral de Santiago (a primeira descrición dunha coroación real nos reinos cristiáns está na Historia Compostelá), e outro rei de Portugal. A verdade é que a Historia Compostelá non ten conciencia da existencia dun poder político igual ou superior ao de Galiza en Castela ou León.
Claro está que hai algo anómalo, que presta á serie un certo valor positivo, que debería facer cavilar aos nosos gobernantes autonómicos, especialmente, a non ser que a hipocrisía e o cinismo teñan xa corroído o seu cerebro até límites sen remedio. Tamén debía levar a reaccionar aos encargados da educación, en especial os profesores de historia de todos os chanzos educativos, a non ser que a intoxicación sexa tan fonda que os teña aparvado até o delirio. E os galegos e galegas, en xeral, algo debíamos preguntarnos tamén. É normal, lóxico, hixiénico, natural e soportábel vivir nunha sociedade na que a inmensa maioría da súa xente alfabetizada, con estudos, mesmo superiores, descoñece personaxes, sucesos, situacións, conflitos, isto é, unha historia, a do seu país, a que explica a existencia dun portentoso patrimonio histórico-artístico, a comeza pola catedral de Santiago? Pode todo isto, sen grave quebranto para a nosa saúde pública, seguir excluído do ensino regrado? Non é unha anomalía ver agora algo, naturalmente terxiversado e con intención españolísima, nunha serie televisiva, sen que haxa o contraste dunha formación básica, polo menos? Non é unha vergoña e unha desgraza termos unha escola que é máis retrógrada e contraria á nosa realidade que os seriais televisivos? Non sería necesario iniciar outro camiño?
O orixinal encontrase en Terra e Tempo: http://www.terraetempo.gal/artigo.php?artigo=4488&seccion=13
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: gl en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
Nacionalismo, única garantía de mudanza real - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
Quero comezar por agradecer inmenso a vosa presenza hoxe aquí porque, para alén de manifestación de tributo á memoria do noso camarada asasinado, Moncho Reboiras, é tamén expresión do voso compromiso activo non apenas con este Partido, senón co nacionalismo e coa causa da liberdade da Galiza. Un compromiso hoxe máis necesario do que nunca, nun momento en que o rexime aplica toda sorte de argucias e estratexias para tratar de nos desactivar e todos os recursos políticos e electorais ao seu alcance para tentar illar e debilitar o nacionalismo. Non o van conseguir, nin coas tradicionais -de teor sempre agresivo, cando non directamente coercitivo- nin tampouco coas máis ‘modernas’ e subtís, máis próximas da teórica sedución, palabra tan na moda política.
Sedución, si, mais tende a certeza que con fatais consecuencias se o nacionalismo non tivese -como ten- alicerces sociais, políticos e ideolóxicos ben sólidos. Como esas estratexias veñen deseñadas de terras de touros, en que gostan desa práctica bárbara que denominan mesmo ‘fiesta nacional’ probaron a nos colocar diante un capote morado para ver se embestiamos e seguiamos detrás, dando voltas cara a ningures até rematar na inanición e na perdición final. Mais nós, que na mellor tradición do nacionalismo de Castelao, somos convictos anti-touradas e que ademais sabemos como acaba o espectáculo, optamos por manter o rumbo e continuar o noso camiño, conscientes de que non será fácil mais tamén de que é o único que nos leva ao destino certo, o da liberdade e o da soberanía da Galiza.
Por iso hoxe afirmamos con claridade e contundencia que este Partido nin se rende nin se despista. Mais tamén podemos dicir -e diso estamos orgullosos como militantes do BNG- que o nacionalismo non cede nin renuncia ao seu labor e aos seus obxectivos. Moi ao contrario, está pronto para dar a batalla política na sociedade galega e para asumir con decisión os retos inmediatos e futuros. E estao porque nacionalismo non é un produto de enxeñaría política ou mercadotecnia electoral. É a expresión da vontade do pobo galego de ser libre, de segurarmos coas nosas mans as rédeas do noso futuro, de exercermos como nación no mundo e de construírmos unha sociedade nova, radicalmente democrática e realmente xusta, igualitaria e libre.
Nese empeño levamos 100 anos. O nacemento das Irmandades é o resultado da convicción de que só rompendo a dependencia na acción política diaria podiamos tamén chegar a romper a dependencia política da nación. O resultado da certeza de que apenas confiando nas propias forzas seriamos capaces de camiñar cara a un horizonte de liberdade. Esa mesma convicción foi a que moveu as persoas que nos anos 60 decidiron reorganizar o nacionalismo após a deserción piñeirista e tornouse motivación principal do traballo político da UPG e de Xosé Ramón Reboiras, para quen a creación e fortalecemento de organizacións políticas e sociais propias foi premisa básica para que a causa do nacionalismo puidese avanzar socialmente.
Nestes 100 anos, é verdade, o nacionalismo pasou por momentos diferentes, mellores uns, máis difíceis outros. Mais sempre saíu adiante, aproveitando os acertos, que foron moitos, para organizar o povo e sobrepóndose aos reveses e mesmo aos abandonos daqueles aos que o camiño se lles fai longo demais e optaron -infelizmente xa desde as primeiras etapas- por se aseguraren a comodidade dun lugar ao sol fronte ás dificultades da travesía.
Mais as dificultades -recollo aquí unha idea que a Portavoz Nacional do BNG expresou perfectamente no pasado día da Patria na Quintana- non tiran razóns e por iso non nos impiden constatar que o nacionalismo non só é a única forza que traballa para construír unha Galiza soberana e unha sociedade diferente senón que ademais é, no presente, a mellor ferramenta para defender sempre, sen vacilacións nin interferencias, os intereses do pobo galego, dos traballadores e traballadoras do noso País. Esa é a forza que nos impele a continuar camiñando e avanzando.
Entre eses retos inmediatos aos que antes facía referencia están as próximas eleccións galegas en que, a ollos de boa parte do electorado, Feijoo se apresenta como o inimigo a bater. O BNG, aliás a única forza que ten actuado con coherencia á hora de impedir gobernos do Partido Popular, é o primeiro a querer varrer de diante definitivamente esa banda de podres que están a arrasar o noso País a lume e ferro e por iso asume como prioritario o obxectivo de derrotar os actuais xestores do sistema na Galiza. Mais non só. A derrota de Feijoo debe ir necesariamente acompañada de políticas diferentes, que abran perspectivas reais de mudanza no País. E fica claro que só o BNG está a colocar sobre a mesa medidas nesa liña e, por tanto tamén, apenas o nacionalismo é garantía de que esas mudanzas se podan producir.
Aliás, nós témolo claro. Se no plano electoral inmediato o PP é o obxectivo a bater, o noso inimigo é máis importante e máis sólido. O noso inimigo é o rexime político español que nos nega como nación e nos mantén na dependencia, estea xestionado por quen estiver. Esa é a ruptura que nós precisamos como pobo. Por iso non nos valen as palabras ocas que, ao final, van dar no mesmo. Xa sabemos do entusiasmo pro Constitución do vello sucursalismo PP/PSOE, formalmente autonomista. Ao que parece tamén o novo se apunta á defensa da Constitución española, elevándoa á categoría de ‘imperio da lei’, e do marco autonómico, reducindo os nosos problemas sociais e económicos como pobo a unha cuestión de má xestión por parte de Feijoo e o Partido Popular. O colofón é que a soberanía da Galiza non é necesaria. Se alguén dubidada aínda sobre cales eran as diferenzas co proxecto do nacionalismo, acaban de trazalas eles propios con absoluta claridade.
Cabe lembrar que o nacionalismo galego rexeitou no seu día a Constitución española porque consagraba un rexime inxusto que ademais mantiña a nosa nación na submisión e na dependencia, en canto a totalidade do españolismo -da dereita posfranquista á esquerda carrillista- apoiaba unha norma que consagraba, para alén do capitalismo e da monarquía, un sistema autonómico que xa Castelao cualificara de inadecuado e inxusto para a Galiza. Hoxe o nacionalismo continúa cuestionando esa Constitución que é o principal sostén normativo dun sistema cruel e corrupto que nos nega a capacidade de decidir como povo e nos empobrece como persoas.
Aliás, se algo se constatou nestes anos foi que o nacionalismo acertou cando rexeitou o modelo autonómico por valoralo como inadecuado para dar solución aos principais problemas do País, moito menos ás nosas aspiracións como nación. Hoxe o sistema autonómico maniféstase como absolutamente esgotado e inútil fronte á evidencia de que as decisións importantes, as que máis nos afectan, son adoptadas en Madrid e Bruxelas e o goberno galego limítase -é verdade que con un Feijoo que actúa como entusiasta delegado de Génova- a aplicalas de maneira submisa. Por iso, reducir os nosos problemas a que estamos en mans de maos xestores é a mellor coartada para que nada real nin esencial mude no noso País.
Ninguén máis que o nacionalismo coloca no debate electoral a soberanía como horizonte estratéxico, a necesidade imperiosa de podermos decidir sobre o noso. Ao contrario, faise evidente -como dicía- a coincidencia de todas as forzas na defensa do marco autonómico e da Constitución española. O máis significativo, en todo o caso, é que esta coincidencia na defensa dos piares básicos do actual réxime político, non vai sequera acompañada de propostas tácticas que busquen, no mínimo, forzar as costuras do sistema. Ao final, todo fica en retórica baleira. No entanto, nós integramos unha forza política que é capaz a un tempo de manter a perspectiva no horizonte estratéxico sen descoidar nunca a atención aos problemas cotiáns nin ás propostas para resolvelos.
Por iso o diferencial do nacionalismo non está só na alternativa estratéxica. Sabemos que a conquista e o exercicio da soberanía non é para mañá e como o proxecto nacionalista de que nós participamos nunca foi ideoloxista presenta propostas tácticas, perfectamente veríficábeis, mais que, se se executasen, representarían unha mudanza importante e abrirían novas vías para o futuro. No mínimo, porían en evidencia diante do pobo galego tres cuestións esenciais para podermos avanzar en consciencia e en organización.
Unha: que non somos un País subsidiado que vivamos da caridade dun Estado protector, senón que vivimos do noso propio traballo e esforzo. Dúas: que, moi ao contrario, somo un País espoliado, ao que España rouba o froito do seu traballo, os seus aforros, os seus recursos e os seus dereitos colectivos. E tres: somos un País con enormes potencialidades que só precisan das condicións adecuadas para seren desenvolvidas, condicións que parten da capacidade soberana do pobo galego de decidir sobre si propio.
Ninguén máis que o BNG vai colocar no debate propostas que poñan en cuestión o corsé autonómico e representen realmente políticas novas que dean ao noso País capacidade real de actuar. E quero pór apenas algúns exemplos. Só o nacionalismo está a falar dun novo sistema de financiamento, baseado no concerto económico, o que significa tanto como asumir que nos debemos autorresponsabilizar do noso futuro. Só o BNG defende unha Facenda galega, unha Axencia galega antifraude e a plena capacidade normativa para podermos aplicar políticas impositivas progresivas e xustas, gravando, por exemplo cun tipo de 35% as grandes fortunas.
Ninguén máis que o nacionalismo propón, poñamos por caso, un marco galego de relacións laborais ou a redución progresiva das subvencións até a eliminación total do ensino concertado para podermos mellorar realmente o público. Ninguén, excepto o BNG defende a necesidade de que a Galiza teña unha política exterior propia, entre outras cousas para negociar directamente acordos económicos con terceiros países ou para podermos aproveitar o inmenso potencial neste ámbito do mundo lusófono.
As eleccións son máis un medio e unha oportunidade para levar as propostas do nacionalismo á sociedade, para dar o debate político e para fortalecer o proxecto nacionalista
O noso propósito como nacionalistas é crear consciencia nacional e organizar o povo para podermos avanzar socialmente. Nese traballo debemos utilizar todos os medios ao noso alcance. E as eleccións son máis un medio e unha oportunidade para levar as propostas do nacionalismo á sociedade, para dar o debate político e para fortalecer o proxecto nacionalista. Sabemos que o reto é complexo, mais temos a fortaleza ideolóxica e a vontade política suficiente para o superar con vantaxe. Temos, ademais, organización, programa e un equipo humano excepcional encabezado pola nosa Portavoz Nacional, Ana Pontón, e conformado polo conxunto da militancia e da base social do BNG. Eses son os nosos grandes valores á hora de encarar un proceso electoral en que o traballo persoal de tod@s e cada un/ha de nós é chave para o éxito.
Estamos prontos, como Partido e como militantes nacionalistas, para enfrontar ese reto e todos os que viñeren por diante, por moi difíceis que foren. O noso único compromiso é coa Galiza e co povo traballador galego. Reafirmámolo hoxe aquí, neste acto de tributo ao camarada Reboiras en que, máis unha vez, recollemos o seu exemplo de traballo incansábel na autoorganización do povo galego e proclamamos a fidelidade á causa do povo, da soberanía e da independencia nacional á que o noso camarada entregou a súa vida. Por iso proclamamos tamén, máis unha vez, que a loita continúa e continuará até a vitória final.
Texto do discurso pronunciado no acto de tributo da UPG a Moncho Reboiras (Ferrol, 12-VIII-2016)
O orixinal encóntrase en Sermos Galiza: http://www.sermosgaliza.gal/opinion/nestor-rego-candamil/nacionalismo-unica-garantia-mudanza-real/20160814095749050283.html
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: es en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en es gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Nestes días, moitas persoas están a descubrir con sorpresa que vivimos nun Estado autoritario, nada democrático, en que os dereitos e liberdades son violados con total descaro por parte dos gobernantes. Así é. Dereitos básicos como a liberdade de opinión, de expresión, de información, de reunión, están sendo pisoteados día si e día tamén polo rexime político español. Que non diremos do dereito democrático de votar para poder decidir, iso que sempre nos dixeron que era a base da democracia!
A constatación do carácter antidemocrático dos Estado español é hoxe absoluta. O que xa pode ser máis relativa é a sorpresa. O nacionalismo galego denunciou no seu día que a chamada Transición -é dicir, a solución pactada co últimos xestores da ditadura- non supuña ruptura democrática senón continuidade do franquismo sociolóxico -rapidamente ‘reconvertido’ á democracia- no aparello do Estado. Pola mesma razón votamos contra a Constitución española, porque asentaba un rexime encabezado por unha monarquía re-estabelecida por Franco, claramente autoritario e que negaba dereitos fundamentais ás persoas e ás nacións. O máis importante, o dereito de autodeterminación do pobo galego, O dereito da Galiza a decidir libremente o seu futuro como nación no mundo.
A permanencia nas mans da familia Franco do patrimonio roubado polo ditador -Pazo de Meirás, Casa de Cornide, estatuas do Pórtico da Gloria…- é simbolicamente ben significativo de como a ‘democracia española’ lexitimou o poder e os privilexios -incluído o botín de guerra- dos que o tiñan usurpado pola violencia das armas, contra a vontade popular e por encima de millares de mortos. A actuación policial, xudicial, política e mediática destes días en Cataluña non fai máis que destapar a faceta mais autoritaria dun Estado que apela insistentemente a esa Constitución que os povos da Galiza, de Euskal Herria e de Cataluña maioritariamente non votaron.
Así as cousas, engánase quen pense que isto non vai con nós porque afecta só a Cataluña. Cando son vulnerados dereitos, vulnérannolos a tod@s. Cando son pisoteadas e negadas as liberdades democráticas, négannolas a tod@s. Nese sentido, fica claro que defender os dereitos do povo catalán é defender os nosos propios dereitos. Tod@s estamos, por tanto, interpelados, e tod@s debemos mobilizarnos en defensa da democracia e da liberdade.
Ora, tamén é verdade que a maneira furibunda en que o Estado ataca os dereitos e liberdades do povo catalán ten a ver co feito de que o proceso de independencia de Cataluña, para alén dunha lexítima aspiración nacional, está a implicar unha verdadeira revolución democrática, cuxa onda expansiva atinxe a totalidade do sistema político español. Cataluña está a demostrar como é o soberanismo, a reivindicación dos dereitos das nacións, o factor que realmente pon en cuestión o rexime de 78 e abre a esperanza de construír nas nosas nacións sociedades novas, xustas, igualitarias, realmente libres e radicalmente democráticas.
Aquí, o BNG vén de presentar as Bases Democráticas. Son, nin máis nin menos, as bases en que debe substentarse a soberanía da Galiza, o novo País que queremos construír. Un País con capacidade real de decidir sobre os seus asuntos, como única maneira de deixar atrás este marco estatutario -que xa demostrou que non serve para resolver os nosos problemas- e poder comezar a erguer unha Galiza capaz de desenvolver as súas potencialidades, con progreso e benestar. Trátase, en definitiva, de sermos libres para vivirmos mellor. Mais tamén son as bases sobre as que poder edificar no noso País unha democracia real, baseada na participación permanente da sociedade.
O soberanismo catalán conseguíu de forma magnífica converter o exercicio do dereito de autodeterminación nunha bandeira de defensa dos dereitos civís de tod@s, en Cataluña e en todo o Estado. Agora xa non se trata (só) de independencia si ou non, trátase de democracia ou ditadura. Mais visto o visto fica claro -polo menos para quen quixer ver- que a independencia, tamén para nós, é hoxe por hoxe a mellor maneira de garantir democracia e liberdade. Nós sabemos de que lado estamos.
Artigo publicado orixinalmente no xornal A NOVA PENEIRA, setembro de 2017.
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: es en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl pt gl gl en ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es en gl gl gl es gl es gl hu gl gl it es en gl gl gl gl es en gl gl es gl fr gl gl gl pt gl gl ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl en

text:
Palabras para Bautista - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Ouvimos dicer que morreu Bautista Álvarez. Nós sabemos que non é verdade. Sabemos que as persoas que entregan a súa vida a unha causa xusta non morren nunca. Poden deixarnos fisicamente mais permanecen para sempre na nosa memoria, acompáñanos o seu exemplo e encoráxanos a continuar. E que causa poderá haber máis xusta que a da liberdade? Que causa máis necesaria que a da emancipación do povo galego, dos traballadores e traballadoras do noso País? Que causa máis nobre que a da liberación da nosa Patria? Que causa máis lexítima que a da independencia da nosa nación?
A esa causa, a da liberdade da Galiza, dedicou Bautista toda a súa vida. Desde moi novo comprometeuse, en tempos difíceis, na defensa da lingua e da cultura galegas e arriscou a súa vida e a súa liberdade para impulsar – após a deserción dos que nada querían arriscar- a reorganización política do nacionalismo galego, agora xa claramente desde unha perspectiva popular e antiimperialista. Axudou a construír unha forza capaz de sumar a enerxía libertadora da loita de liberación nacional e da loita dos traballadores e traballadoras galegas contra a explotación capitalista até acabar conformando unha organización partidaria e combativa, a UPG, que conta xa cunha traxectoria de máis de cincuenta anos de traballo initerrumpido en prol dunha Galiza libre e socialista. Mais de trinta, a propósito, con Bautista Álvarez como presidente.
Non foi, por tanto, o compromiso de Bautista, como tantas veces acontece, intenso, rutilante e no entanto efémero. Foi intenso, si, e brillante, mais tamén permanente, constante, continuado, inaccesíbel ao desalento, e exemplo de firmeza e de lealdade á súa Patria e ao seu povo. Da estirpe dos bos e xenerosos, comunista e patriota galego exemplar, entendeu desde cedo que se a emancipación de clase dos traballadores e traballadoras galegas estaba intimamente ligada á loita pola soberanía da Galiza e que a primeira non podía realizarse sen a segunda, iso exixía conformar unha organización nacionalista o máis ampla e plural posíbel que abandeirase a conquista da soberanía nacional.
A ese labor dedicou xenerosamente grande parte dos seus esforzos políticos, de 1982 en diante, como dirixente e como deputado do Bloque Nacionalista Galego. E a defender a necesidade dunha frente nacionalista que encarnase a auto-organización do povo galego destinou tamén boa parte da súa produción teórica, hoxe recollida nos tres volumes das súas Obras Escollidas que non só son de recomendábel lectura, como nos lembrou a compañeira Pilar García Negro, senón tamén terra fértil en que continuar cultivando e facendo medrar e florecer a árbore da liberdade.
Desculpade se dediquei moito tempo -nun acto de despedida e tributo que necesariamente ten de ser breve- a trazar algunhas liñas da traxectoria política de Bautista. Non é que esquecese o home, a persoa. Non. É simplemente que me preocupa a facilidade con que este noso país esquece e minusvalora os seus adaís e os seus heroes cotiáns. Infelizmente, non é doenza de que estea libre o nacionalismo. Contra iso tamén temos de combater. E teño a certeza de que, se o fixermos, a figura política de Bautista non fará mais que se agrandar ano tras ano.
Aliás, o percurso político e vital de Bautista Álvarez están intimamente ligados, como poucas veces acontece. Sendo así, creo que todas as persoas que tivemos a sorte de coñecer persoalmente o Bautista compañeiro e militante, tamén coñecemos o Bautista humano. Todas as que tivemos a oportunidade de convivir con el poderiamos contar cen anécdotas que ilustran a súa personalidade, a súa maneira de ser, sempre interesado en coñecer, en falar, en debater; sempre disposto a escoitar mais tamén sempre predisposto a defender con convicción, con paixón, mesmo con vehemencia as súas posicións políticas ou as súas opinións sobre o que queira que for. Era, como todos e cada un/ha de nós, un ser humano, sinxelo e ao tempo complexo. Foi a súa capacidade de entrega xenerosa, a firmeza das súas conviccións, o seu talento para a análise da realidade social e política, mais tamén a súa paixón e vehemencia, o que o tornou un líder político e referent excepcional para varias xeracións de galegas e galegos.
Hoxe estamos aquí para despedilo. Ao dirixente político, ao patriota, ao camarada; tamén ao home, ao amigo. E cada vez temos máis claro que non, non morreu Bautista. Hoxe, como o guerreiro rexo que retorna á súa casa, subiu con nós o outeiro até alcanzarmos as portas deste magno castro de San Cibrán das Las que para el é paisaxe familiar, territorio da infancia; desta citania, desta grande cidade do seu tempo que moi ben pode representar a grandeza que é capaz de alcanzar unha Galiza dona de si. Subiu con nós o outeiro Bautista ao son da Marcha do antigo Reino e xa nos acompañará sempre até conquistarmos a nova República.
Estará nas bandeiras que nos marcan o camiño, no combate ideolóxico necesario para gañarmos a batalla das ideas, no traballo de concienciación nacional e social, nas mobilizacións populares, no labor de auto-organización do povo galego que tanto o preocupaba. Estará, con certeza, nas rúas de Compostela e na Praza da Quintana no Día da Patria e tamén no día en que, como predixo Castelao, os sinos de bronce anuncien a alborada de gloria, o día da vitoria.
Ouvimos dicer que morreu Bautista Álvarez. Nós sabemos que non é verdade. Déixanos fisicamente, mais temos a certeza de que as persoas como Bautista nunca morren, que permanecen para sempre na memoria e no corazón do povo, no corazón da nosa Patria. Bautista Álvarez viviu para a Galiza. Fixo norma da coherencia política e da lealdade á causa do povo galego e da liberdade da nosa Nación. O seu contributo ao nacionalismo galego e ao País foi inmenso e o seu legado continuará alimentando e fertilizando incansabelmente a nosa loita que debe continuar, que vai continuar, pola independencia nacional e o socialismo. Por iso ficará sempre connosco. Que a terra che sexa leve. Até a vitoria sempre, camarada.
Palabras pronunciadas no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez, no Castro de San Cibrao das Las (San Amaro)
Cen anos da revolución de outubro
Conciencia de clase e de nación
Cuba inicia unha nova etapa
Francia con Macron, todo baixo control
Desde o pobo galego: Viva o pobo catalán!
O colonizado colonizador ou o descarado exercicio da indignidade
O deseño historiográfico colonial: apropiación e aniquilación
O final do camiño
O irracionalismo degradante dun Estado que nega a súa plurinacionalidade
O que non podemos calar
Que é o nacionalismo?
8 de marzo: camiñando cara a folga de mulleres
María Pilar García Negro
CASTELAO: Un dereito e un deber (para as galegas e os galegos do presente)
O valor máxico das palabras
Regresar á nosa identidade
Navia Rivas de Castro
Compromiso militante, activismo, para que?
A mocidade a camiño da independencia
Algunhas conclusións ao fío dos últimos procesos electorais
Bautista Álvarez, sempre connosco
Cataluña e Galiza: cuestión de democracia
Defender a Galiza, defender a soberanía
Gañar o povo para a nosa causa
Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre
Nacionalismo, única garantía de mudanza real
O fin da democracia formal
Sentar as bases para a Galiza soberana
Vimos de lonxe, imos para lonxe
Novos tempos, tempos de gañalo todo
A hora de Cataluña, a hora dos pobos
O españolismo abre camiño ao fascismo
Por unha banca nacional(izada) galega
Xestionar mellor non é transformar
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT


langs: gl en gl ca gl en en en en en en en eo en en en en en gl gl gl gl gl es es gl fr it it it fr it it es gl gl pt en de gl ca gl en gl gl en gl gl pt pt pt gl gl es es es gl gl pt it gl pt gl gl gl gl gl pt es gl es gl gl es es gl hu en fr es es es en gl gl en gl gl gl es gl gl gl gl gl gl fr gl es gl gl en en en en en en en en en en ca pt es gl pt gl es es en pt es en es es pt es en pt gl gl en

text:
Loita obreira contra a precariedade e o espolio colonial - UPG
Foro Internacionalista: Brasil, Compostela e Vigo, 2019
Homenaxe a Moncho Reboiras 2019
Acto de Lembranza a Bautista Álvarez no aniversario do seu pasamento
Fotos Tributo a Moncho Reboiras 2017
Foro internacionalista: Proceso de Paz en Colombia, Vigo 2017
Fotos homenaxe a Moncho Reboiras 2016
Fotos do XIV Congreso
Fotos do XIII Congreso
Acto de lembranza a Bautista Álvarez no cabodano do seu pasamento
Bautista Álvarez. Patriota exemplar.
Homenaxe a Moncho Reboiras 2018
Intervencións no acto de despedida e tributo a Bautista Álvarez
Foro Internacionalista. Arnau Comas, Cataluña a camiño da independencia
Ocupación do Pazo de Meirás. Declaracións de Néstor Rego
Discurso de Xesús Seixo no 1º de maio de 2017 en Vigo
Foro Internacionalista. Bruno Carvalho e Colombia
Foro Internacionalista. Prersentación acto sobre Colombia
Homenaxe a Moncho Reboiras 2016. Discurso de Néstor Rego
XIV Congreso UPG. Discurso de clausura, Néstor Rego
María Pilar García Negro
Navia Rivas de Castro
Loita obreira contra a precariedade e o espolio colonial
17/07/2017/in Social /by UPG
O sindicalismo nacionalista e de clase lidera a resposta operaria fronte aos abusos da patronal e as políticas antiosociais e antigalegas impostas polo PP
Unha vaga de mobilizacións e protestos sacude o noso país. A loita obreira vén de se intensificar nas últimas semanas. Faino grazas á decidida aposta da CIG na vía do conflito para poñer fin aos abusos da patronal e tamén para reverter as políticas antisociais e antigalegas impostas polo Partido Popular, desde os gobernos español e galego. O sindicalismo nacionalista e de clase, volveu demostrar que o camiño para a emancipación do pobo traballador galego pasa pola súa autoorganización, face ao entreguismo das centrais sindicais españolas e o seu permanente pactismo.
Combater a precariedade, procurar a mellora substancial das condicións salariais e de traballo, mais tamén confrontar o espolio colonial que continúan a padecer os nosos sectores estratéxicos, alentan a conflitividade que visa a enorme capacidade de resposta do noso pobo e das súas clases traballadoras.
Exixir o mantemento do emprego e o desenvolvemento das nosas capacidades produtivas é a causa que empurra toda a Costa da Morte, defendendo o futuro de Ferroatlántica fronte a ameaza de segregación empresarial coa que o grupo empresarial Villar Mir tenciona especular con dúas centrais hidroeléctricas galegas (río Xallas e río Grande), para facer caixa e acabar por deslocar a produción ao sur da península. Ferroatlántica é un exemplo clamoroso dos efectos e consecuencias que o vixente marco de dependencia que padece Galiza ten para o seu pobo. A carencia de soberanía é a que segue a permitir que a explotación dos nosos recursos naturais só beneficie ao grande capital foráneo, en troca e de a orientar á satisfacción das necesidades do noso país e das súas clases populares. Un verdadeiro espolio colonial que só poderá ser superado pola vía de atinxirmos plena capacidade de decisión.
A loita heroica do plantel de Ferroatlántica, empurrado pola solidariedade de toda a comarca e do resto do país, é un exemplo da nosa capacidade de resistencia e combate. A demanda do noso dereito a producir e a utilizar os nosos recursos ao servizo do desenvolvemento de Galiza, deixou en evidencia a carencia dunha política económica e industrial de país por parte da Xunta de Galiza do Partido Popular, que volve axir como mera delegación administrativa do goberno español actuando de maneira servil e cómplice aos intereses da oligarquía española.
A imposición unilateral dun novo Plan de Transporte, por parte da Xunta, sumado á estrutural precariedade no sector do transporte de viaxeiras e o bloqueo na negociación colectiva, foi outra das frontes de batalla sindical nas últimas semanas. Un conflito que atinxiu dimensión nacional, con varias xornadas de folga, e no que a acción decidida da CIG logrou reorientar a resolución do conflito após CCOO e UGT asinaren un acordo incompleto e insuficiente con Xunta e patronal. Desta maneira, o sector comeza a dar pasos decididos cara a un convenio nacional, ao se reactivar o Marco Galego de Negociación con “plena lexitimidade e capacidade para a negociación no ámbito galego de transporte de viaxeiros por estrada”. Para alén de lograr a garantía de subrogación, a mobilización permitiu fixar nun 2% a revisión salarial nos convenios provinciais. Da loita ha de depender tamén garantiren o actual número de postos de traballo, na medida en que o Plan da Xunta prevé a redución de liñas e, xa que logo, a destrución de emprego no sector.
O bloqueo patronal da negociación colectiva provocou que xa se realizaran cinco xornadas de folga no sector metal na provincia da Coruña. O empresariado négase mesmo a considerar os reclamos dos e das traballadoras, no referido a reducir a crecente precariedade no sector, garantiren a subrogación do persoal, cuestións como as mutuas, as ETTs o plus por desprazamento ou a situación da industria auxiliar. A acción decidida da CIG por estender o conflito e asentalo na base do sector, axitando nas empresas e nos centros de traballo, conseguiu reforzar a posición dos e das traballadoras do sector, incorporándoos á loita organizada. A actitude combativa alentada polo sindicalismo nacionalista choca coa demostrada por CCOO e UGT que na provincia de Pontevedra volveron asinar un acordo que apenas mellora en nada as condicións do sector. Unha sinatura precipitada coa que de maneira evidente o sindicalismo pactista procuraba evitar que o alcance do conflito na Coruña acabase por se estender ao sur do país.
A resposta diante da brutal precariedade que se estaba a padecer nas obras de ampliación da Ponte de Rande, e que acabou por se saldar coa morte dun operario por causa dos incumprimentos denunciados semanas antes pola CIG, foi tamén obxecto de disputa tanto coa UTE adxudicataria como coas administracións públicas. A situación na Ponte de Rande é un clamoroso exemplo de como o Partido Popular coloca as administracións do lado da patronal, ignorando os graves incumprimentos do convenio colectivo e da normativa de seguridade laboral, con xornadas extenuantes de até 12h a sesenta metros de altura, remuneradas por baixo dos salarios legais.
A factoría viguesa de PSA Peugeot-Citroën volveu ser albo de protestos. A intensificación dos ritmos de traballo e a insuficiente contratación de persoal están a provocar unha escalada de precariedade, que resulta na maior explotación dos e das traballadoras desta transnacional do sector da automoción. Diante dos abusos da dirección da factoría e da negativa a se sentaren a negociar con tres dos sindicatos que teñen representación no Comité de Empresa, o persoal vén de secundar dúas xornadas de folga.
Desde a Unión do Povo Galego saudamos con entusiasmo toda esta conflitividade, por ser o principal indicador e síntoma da capacidade de loita da clase traballadora galega e chamamos ao conxunto do pobo a se sumar a ela, apoiando o sindicalismo nacionalista e de clase. No capitalismo, agravado no caso galego polo marco de dependencia que impoñen o Estado español e mais a UE, ningún dereito está garantido e todo fica en disputa. A loita obreira nas empresas e na rúa é, pois, o camiño para avantarmos cara unha Galiza ceibe e socialista que poña fin á explotación.
Categorias Seleccionar categoria Galiza Internacional Mocidade Social
Diante da emerxencia sanitaria e da crise económica e social07/04/2020 - 15:53
A UPG celebra o seu XV Congreso16/03/2020 - 12:59
III Asemblea Nacional da FRUGA. Dez anos na defensa do rural galego. Homenaxe a Milucho.04/02/2020 - 14:07
XV Congreso da UPG. Autodeterminación para a Galiza existir e avanzar22/01/2020 - 13:10
Seguir a @GalizaUPG Tweets by GalizaUPG
© Copyright - Unión do Povo Galego 2017 | Desarrollado por MEIGASOFT
40 aniversario da UMG 50 anos da morte do Che. Convocatoria para a constitución dun Comité Nacional...