langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl en gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es en gl en gl es gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro de Conservación e Estudo da Natureza Casa das Ínsuas
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
José Pardo y Pardo Montenegro 27 - 27370 Rábade, Lugo
43.115618, -7.616626 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación do antigo concello para Centro de Recepción das Ínsuas.
Asociación Galega de Custodia do Territorio
A comezos do século XX foi necesaria a construción dunha casa consistorial: Rábade convertíase nun concello independente ao segregarse de Begonte o 28 de maio de 1925.
Nos anos setenta e oitenta o concello experimentaba unha progresiva transformación e un importante crecemento, o que desembocaría na construción dunha nova casa consistorial.
Así o antigo concello quedaba abandonado, ata que co cambio de século a corporación municipal chegaba a un acordo coa Asociación Galega de Custodia do Territorio para a xestión do seu uso.
O novo programa distingue dous usos principais.
Por unha banda, o Centro de Documentación reúne os fondos bibliográficos relacionados co estudo e a conservación da natureza, depositados por diversas entidades e persoas a título individual. Este espazo tamén pode ser empregado como sala de xuntas por aquelas entidades que así o desexen.
Por outra banda, o Centro de Interpretación está formado por tres salas contiguas que conforman un espazo de máis de cen metros cadrados dedicado tanto á exposición permanente do centro como a exposicións temporais.
Ademais o programa complétase cun espazo dedicado a viveiro de empresas naturalistas e cun auditorio de oitenta prazas.
(ASOCIACIÓN GALEGA DE CUSTODIA DO TERRITORIO)
TRIGO MAYOR, Gloria; “Rehabilitación do antigo concello de Rábade para Centro de Recepción das Insuas”. Lugo 2010.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


document_lang: gl

langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl pt pt es pt gl pt gl pt gl pt gl es gl pt es pt gl es gl en de en en en nl nl fr fr fr zh zh fr fr fr en fr en fr pl it it fr uk fr fr mg mg mg mg mg bn mg mg nl nl nl nl nl nl nl nl gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Castelo de Pobra de Parga
A Pobra 17 - 27380 Guitiriz castelo guitiriz
Castelo de Torre Novaes
Lugar de O Castelo, Os Novais - 27320 Quiroga castelo quiroga
Centro de Interpretación da Torre do Bolo
Campo da Torre 14 - 32550 Viana do Bolo, Ourense museo castelo viana do bolo
Centro de Interpretación das Fortalezas Transfronteirizas do Baixo Miño
Castelo de Santa Cruz - 36780 A Guarda, Pontevedra centro de interpretación castelo a guarda
Hotel Monumento Castelo de Maceda
Rúa do Castelo s/n - 32700 Maceda, Ourense hotel castelo maceda
Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de San Antón
Paseo Alcalde Francisco Vázquez 2 - 15001 A Coruña, A Coruña museo castelo a coruña
Museo Etnográfico de San Paio de Narla
Torre de Xiá - 27220 Friol , Lugo museo castelo friol
San Martiño do Pino - 27375 Cospeito castelo cospeito
Castelo 7 - 27600 Sarria castelo sarria
Imaxes etiquetadas con "castelo"
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl ro gl gl gl gl gl gl fr en gl es en es gl fr gl gl gl gl it gl gl gl es gl gl hu es gl es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Escola de Deportes Náuticos de Abelleira
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Lugar de Sorribos - Abelleira 113. 15290 Muros, A Coruña
42.801911, -9.021185 (mostrar ruta)
Rehabilitación de edificación e contorna para escola de deportes náuticos no lugar de Abelleira, Muros.
A antiga edificación foi obxecto dunha concesión administrativa de ocupación con destino a secado e industria de madeiras.
En 1997 declarouse a caducidade de devandita concesión e o Concello de Muros solicitou a concesión administrativa do inmoble.
No exterior non quedaba vestixio algún da antiga actividade e a zona estaba empezando a ser usada como escolleira improvisada.
Proponse un orde acorde coas características do preexistente, marcado pola idea de recuperar o volume orixinal, mantendo os muros e potenciando os valores compositivos dos ocos existentes en fachada.
A planta alta disponse de tal forma que espacialmente non distorsione a lectura da totalidade do volume interior. Sobre as barras horizontais da estrutura de cuberta, que serven como tirantes estabilizadores do conxunto, apóiase unha bandexa formada por pontóns e entaboado de madeira que se retranquea da fachada suroeste, creando unha dobre altura sobre o vestíbulo de acceso, ao mesmo tempo que se despega dos muros lonxitudinais de fachada desprazándose lixeiramente cara un dos lados e rompendo así a simetría en planta.
A caixa de servizos da planta baixa, definida transversalmente polas liñas do piso e que contén os aseos, zonas de almacenamento, a escaleira e o moble de apoio ao vestíbulo, serve para acoutar cun sinxelo xesto os espazos da planta baixa.
(ARROKABE: Andrés Quintela, I+O)
Premio Manuel Gómez Román na categoría de Construcións adxectivas rehabilitadas ou reconstruídas.
Accésit na categoría de Rehabilitación nos XIII Premios COAG. Santiago de Compostela 2011.
GÁNDARA, Lucas; “De entre el Mar y la Tierra”, Revista Dot, número 41. Páx.40-41.
METAGÉNESIX; “Escuela de deportes náuticos”, Nova Arquitectura da Galiza. Lisboa 2011. Páx.42-43.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl es pt gl gl gl gl gl es gl es gl gl gl gl gl en en en hbs_lat hbs_lat nb hbs_lat en en hbs_lat vi en en en en en en en en en en es es es es es es es es en en en en en en en en gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Altamira 18 - 15704 Santiago de Compostela, A Coruña hotel pazo vivenda santiago de compostela
Misión Biolóxica de Galicia
A Carballeira 24 - 36143 Pontevedra , Pontevedra centro científico pazo pontevedra
Museo Pazo de Tor
Lugar de Tor - 27591 Monforte de Lemos, Lugo museo pazo vivenda monforte de lemos
Parador Nacional de Monforte de Lemos
Praza Luis de Góngora y Argote - 27400 Monforte de Lemos, Lugo parador mosteiro pazo monforte de lemos
Bergazos 17 - 36512 Lalín vivenda pazo lalín
Pazo de O Casal
Aldea O Casal - 15865 Brión pazo vivenda brión
Pazo e Torre de Guimarei
A Costa - Guimarei 14 - 36680 A Estrada pazo torre a estrada
Imaxes etiquetadas con "pazo"
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en es es pt en gl en gl es gl gl gl en it gl gl gl gl gl en gl es gl es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Hotel Pazo de Altamira
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Altamira 18 - 15704 Santiago de Compostela, A Coruña
42.880564, -8.541504 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación de edificio para hotel na rúa Altamira.
Hotel Pazo de Altamira S.L.
Antigo Pazo de Altamira.
O edificio orixinal –do cal se manteñen as fachadas, as travesas, a posición da escaleira e a organización xeneral–, dedicaba a planta baixa a comercio e as superiores a vivendas, accedendo a estas dende a rúa Altamira a través dun portal que daba sobre o comercio á altura dunha entreplanta.
(CARRASCO LÓPEZ + CREUS ANDRADE)
A rehabilitación mantén en certa maneira a organización de distribución de usos do edificio orixinal, ocupando a planta baixa o local de maior actividade pública –o restaurante– e dedicando as plantas superiores a dormitorios.
O antigo portal á rúa Altamira transfórmase na recepción do hotel, aberta neste caso cara ao restaurante dende unha couta superior. A peza formada pola recepción, a cafetería, o oficio do restaurante e a escaleira entre recepción e comedor é como un bloque de mármore tallado que dá fondo ao restaurante. As paredes deste espazo son un envoltorio calado por grandes ocos de cantería con carpinterías de madeira moi acristaladas que permiten a relación coa singular paisaxe urbana da contorna.
A planta de habitacións resólvese cun distribuidor en abano ao que se abren as cinco portas dos dormitorios e a dun oficio e un montacargas –estas dúas últimas integradas no forro deste vestíbulo–. Este espazo únese visualmente ao da escaleira intentando que se perciba como un único ámbito. A relación entre estes dous espazos permite tamén a iluminación natural do vestíbulo de acceso ás habitacións aproveitando a luz que entra polo oco acristalado do ascensor.
A distribución dos dormitorios intenta que cada un de eles, a pesar de ser diferente aos outros, teña unha serie de cualidades similares –galería, balcóns, superficie–.
A última planta concíbese como unha peza especial na que un lucernario que percorre lonxitudinalmente o cumio do edificio chega ao faldón norte transformándose nun teito de cristal sobre a sala de estar.
(CARRASCO LÓPEZ + CREUS ANDRADE)
Finalista V Premios Enor. Vigo 2011.
VV.AA.; “Rehabilitación para hotel en la Rúa Altamira”, Arquiscopio Revista, Canarias.
VV.AA.; “Rehabilitación de edificio para hotel en la rúa Altamira”, On Diseño, número 317. Barcelona 2011.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl war gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en pt es es es pt gl fr gl gl it gl gl gl gl gl es es es pt es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Hórreo 'Gran Suite'
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Lugar de Rois - 15911 Rois, A Coruña
Gran Suite. Aproveitamento dos hórreos en desuso.
Del Río Regos, Manuel
A función para a que foron concibidos os hórreos é a de almacenar e curar o gran dende a época da colleita, que ten lugar nos meses de outono, ata o devalante da lúa de marzo, na que se malla e pasa ás huchas. Este ciclo de uso conleva un período de desocupación destas edificacións comprendido entre os meses de primavera e outono, durante o que se poden encaixar múltiples propostas de aproveitamentos alternativos compatibles coa función de seu, e sen producir alteracións substanciais que contraveñan a condición de ben patrimonial.
Tendo en conta estas consideracións, a intervención centrouse no acondicionamento do seu interior a fin de convertelo nunha suite persoal para xente nova para uso durante a época estival. Para isto propoñemos un sinxelo sistema de auto-edición, baixo custe e rápida montaxe que resolve unhas funcións mínimas de asento, escritorio, descanso e almacén, e coa suficiente neutralidade para permitir a cada un dos usuarios personalizalo ao seu xeito.
Os contedores e superficies empregados son obxectos cotiáns reutilizados, e todos comparten o mesmo sistema de ancoraxe mediante cinchas suxeitas aos balaustres de cerramento do hórreo, que pola súa condición de secuencia de fendas ofrece un magnífico sistema continuo de guías de ancoraxe.
(DEL RÍO REGOS + RILO CALVO + TUBÍO PAZOS)
DEL RÍO REGOS, Manuel + RILO CALVO, Xabier + TUBÍO PAZOS, Ricardo; “Gran Suite. Aproveitamento dos hórreos en desuso”, Cenlitrosmetrocadrado. Santiago de Compostela 2013.
PARRA, Enrique; “Hórreos habitables”, Pedacicos Arquitectónicos. Murcia 2013.
VV.AA.; “Del palé a los muebles originales”, Küpu. Vimianzo 2013.
VV.AA.; “Cenlitrosmetrocadrado”, Folio. Periscopio Media SA de CV. México 2013.
ZABALBEASCOA, Anatxu; “Hórreo todo el año”, El País. Madrid, outubro 2014.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: es gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl gl gl nb gl pt gl gl gl gl gl fr en it es es de es pt gl fr gl en gl gl gl gl gl gl it gl gl gl fr gl es es es es gl es es gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Hotel AC Palacio del Carmen
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico
Reforma do antigo convento das Oblatas para hotel de cinco estrelas e equipamento sociocultural.
AC Dos Santiago, S.L.
Dalmau Miralles, José Luis
Marqués de la Riva, Lorenzo
Pereiro Alonso, José Luis
Aproveitando as condicións que presentaba o barrio do Carme de Abaixo –situado extramuros pero a unha distancia prudencial do centro e preto dunha corrente de auga–, José Ignacio de Eleizegui fundou entre os anos 1795 e 1798 unha curtidoría que se mantería en funcionamento durante noventa anos.
A traxectoria favorable desta industria non só se mantivo senón que se viu incrementada, e durante as décadas dos anos corenta e cincuenta do século XIX converteuse na principal tinería de Compostela, dedicándose á produción dos chamados coiros fortes destinados á confección de solas e outros obxectos ríxidos, que se empregaban tal e como saen da man do curtidor.
Tralo retiro e defunción de Eleizegui fíxose cargo da tinería o seu xenro –Juan Barcia Caballero–, quen se encargou da súa venda en 1885 á familia Harguindey. Esta mantívoa en funcionamento ata o 1922.
Pero o sector meridional xa se escindira da propiedade a finais de 1880. En devandito sector instalaríase tres anos máis tarde a orde das Irmás Oblatas, reutilizando parte das infraestruturas da curtidoría como lavadoiros do convento.
Trala súa fundación, o convento non sufriu ampliacións nin modificacións documentadas ata principios do século XX, cando en 1903 a superiora lle pediu ao concello compostelán a concesión de licenza para reparar un muro de cerre do convento.
Á hora de abordar o proxecto, a estratexia escollida polos arquitectos para a colocación dos elementos hoteleiros consistiu en concentrar o groso das habitacións, os seus distribuidores, os recorridos horizontais e verticais de instalacións, e demais dependencias no novo edificio a construír, en substitución do que se derrubaba:
Esta opción minora as dificultades de adaptación da construción tradicional (a empregar na parte que se conserva) ás necesidades dos usos hoteleiros previstos.
Como concepto global, o edificio novo é unha construción máis baixa (…) que o edificio que se conserva, ao que abraza / rodea, e co que se une mediante elementos o máis lixeiros posibles (…). A opción de composición e materiais deste edificio novo é a dunha arquitectura contemporánea, aínda que con referentes á tradicional.
(BRIONES DEVESA et al, 1999)
BRIONES DEVESA, Manuel et al.; “Proyecto de demolición del Convento de las Oblatas - Santiago”; documento consultado no Arquivo Municipal de Santiago de Compostela, coa signatura 1999/858-1. Carpeta I. Santiago de Compostela 1998.
BRIONES DEVESA, Manuel et al.; “Proyecto de ejecución para la reforma del antiguo convento de las Oblatas para hotel de cinco estrellas y equipamiento sociocultural”; documento consultado no Arquivo Histórico Municipal de Santiago de Compostela, coa signatura 1999/858-1. Carpeta II. Santiago de Compostela 1999.
BRIONES DEVESA, Manuel et al.; “Estudio volumétrico de reforma del antiguo convento de las Oblatas para hotel de cinco estrellas y equipamiento sociocultural”; documento consultado no Arquivo Histórico Municipal de Santiago de Compostela, coa signatura 1999/858-1. Carpeta III. Santiago de Compostela 2000.
BRIONES DEVESA, Manuel et al.; “Proyecto de reforma del antiguo convento de las Oblatas para hotel de cinco estrellas y equipamiento sociocultural”; documento consultado no Arquivo Histórico Municipal de Santiago de Compostela, coa signatura 1999/858-1. Carpetas IV-VII. Santiago de Compostela 2001.
CABANAS PIÑEIROA, Justo; “Conventos de Santiago”, Galicia: revista gráfica mensual; Ano 4, número 19. Santiago de Compostela 1935. Páx. 67-68.
CORRAL FERNÁNDEZ, Jacinto; “Los conventos de la Provincia de Santiago y la Inmaculada”, Liceo franciscano; ano 7, números 19-21. Santiago de Compostela 1955. Páx. 303-325.
DEL CASTILLO LÓPEZ, Ángel; “Santiago de Compostela. Convento del Carmen”, Inventario de la Riqueza Monumental y Artística de Galicia. Reprodución facsímile da edición de 1987, Ed. Fundación Pedro Barrié de la Maza, A Coruña 2008. Páx. 627.
LORENZO ASPRES, Alberta; "Carme de Abaixo ou as Oblatas", Intervencións no Patrimonio Galego para a industria hostaleira. A Coruña 2014. Páx.485-524.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl de en gl es fr gl fr gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl de gl gl es gl es es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de San Antón
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Paseo Alcalde Francisco Vázquez 2 - 15001 A Coruña, A Coruña
Uso militar / Castelo
Declarado Monumento Histórico Artístico. Afectado pola Declaración xenérica sobre Protección de Castelos Españois, Decreto do 22 de abril de 1949 (BOE 125, de 5 de maio de 1949).
Conversión do Castelo de San Antón para Museo Arqueolóxico Provincial (I/ Modificación do faro e ordenación de accesos ao castelo).
Concello de A Coruña
Pons - Sorolla y Arnau, Francisco
Nun pequeno illote en medio da baía coruñesa edificouse a finais da Idade Media unha capela dedicada a Santo Antón na que se atendía aos navegantes apestados do mal gangrenoso Lume de Santo Antón. Máis tarde, o lugar foi empregado como lazareto para confinar temporalmente aos viaxeiros sospeitosos de padecer algunha enfermidade contaxiosa, especialmente a lepra.
O século XVI caracterizouse polo progresivo aumento das viaxes e transaccións económicas ao longo e ancho do Atlántico, esixíndose a defensa do porto de A Coruña, constantemente asediado por piratas. Así, no 1520 o Consello de A Coruña propúxolle ao monarca Carlos I –aproveitando a súa visita– instalar na cidade a Casa de Contratación da Especieira, para o que sería necesario reiniciar a fortificación das debilitadas murallas medievais así como a construción doutros baluartes defensivos que mantivesen protexida á cidade, entre os que se había de contar con este illote.
As obras do castelo comezaron no 1587, seguindo o modelo renacentista do forte de San Telmo –obra realizada polo arquitecto militar Escrivá para o vicerrei de Nápoles: planta xeométrica de estrela con baluartes troncocónicos e abertos en merlóns para deixar libres as pezas da artillería. Para devanditas obras, transportáronse ata o vello lazareto sillares da destruída rampla e das paredes do antigo faro de Hércules.
Debido ao ataque e cerco que sufriu a cidade no 1589 por parte da escuadra de Francis Drake, o monarca Filipe II ordenaría o remate do castelo enviando ao enxeñeiro militar Tiburcio Spanochi e ao alférez Pedro Rodríguez Muñiz –destinado en Galicia ao servizo do Marqués de Cerralbo, Capitán Xeral de Galicia–, para que ambos realizasen tan necesitadas obras. Este proxecto estaría dentro doutro máis amplo e que afectaría ás rías galegas: fortíns dispostos á defensiva e ofensivamente á potencia e ao alcance da nova artillería.
Durante o ataque dunha escuadra francesa á cidade no 1639, a baía coruñesa quedou protexida polos fogos cruzados da batería de Santa Cruz, do castelo de Santo Antón e a fortaleza de San Diego –hoxe desaparecida, e dende a que se tendía unha cadea ata o castelo–. Trala contenda, o Marqués de Valparaíso propuxo a reforma e restauración da fortificación, sendo aceptada por Filipe IV. Construíuse daquela un bonete, repasáronse as casamatas, substituíronse algúns solos por cantería e canalizouse a auga da choiva dende a cuberta ata a cisterna.
Cando no 1777 o Corpo de Enxeñeiros do Exército se estableceu na cidade, propuxéronse novas intervencións acordes cos avances propiciados pola Ilustración; incluso algúns para unir mediante un pontillón a illa con terra firme –pero non chegou a realizarse–. Montaigú trazou a batería baixa e un pequeno porto; Marín proxectou un ameado para a illa e Ricaud deseñou a parte superior para Casa do capelán, a capela e a Casa do Gobernador. Estas últimas serían realizadas polo enxeñeiro militar López Sopeña.
Nos anos corenta do século XX realizouse un pequeno corredor que unía a histórica Porta de San Miguel coa Casa do Boteiro, punto dende o cal, e ata entón, partía unha barca que facilitaba o avituallamento, transportaba o relevo e ata aos mesmos presos.
No 1960, o Ministerio do Exército cedía o castelo ao Concello de A Coruña, estudándose a súa futura utilidade: acuario, hotel, casino, residencia para personalidades ou museo. Finalmente, a Comisión de Monumentos propuxo esta fortificación para Museo Arqueolóxico Provincial baixo o decreto do 24 de setembro de 1964.
A actuación revístese de carácter monumental para potenciar visualmente a edificación e organizar, no seu interior, os espazos destinados ás pezas de colección. A dimensión expositiva determina que –tanto o conxunto como cada un dos seus elementos– se acondicione para ser visto polo público.
(…) O carácter dos traballos baséase en conservar e manter a esencia da fortaleza retirando e modificando os elementos que alteraban a súa harmonía.
CASABELLA LÓPEZ, Xan; Castillo San Antón. Concello de A Coruña. A Coruña 1989.
CASTRO FERNÁNDEZ, Belén María; “Castillo de San Antón”, Francisco Pons-Sorolla y Arnau. Arquitecto y restaurador: sus intervenciones en Galicia (1945-1985). Tese de doutoramento presentada na Facultade de Xeografía e Historia. Universidade de Santiago de Compostela. Santiago de Compostela 2008. Páx.577-581.
FERNÁNDEZ FERNÁNDEZ, Xosé + SORALUCE BLOND, José Ramón; “Castelo de San Antón”, A Coruña. Colección Arquitecturas da Provincia de A Coruña, tomo VI. Deputación Provincial de A Coruña. A Coruña 1997. Páx.98-99.
LÓPEZ GÓMEZ, Felipe Senén; Guía general del Museo Arqueológico e Histórico ‘Castelo de San Antón’. Museo Arqueolóxico e Histórico de A Coruña. A Coruña 1994.
RIVEIRA BULLÓN, Adelaida; “Reconstrucción infográfica y volumétrica de la etapas constructivas del castillo de san Antón”, Patrimonio de Galicia: fortificaciones y arquitectura militar. Universidade de A Coruña. A Coruña 2013.
SORALUCE BLOND, José Ramón; O Castelo de San Antón. Museo Arqueolóxico Provincial de A Coruña. A Coruña 1984.
VÁZQUEZ NAVEIRAS, Fernando; Análisis constructivo del Castillo de San Antón. Traballo final de carreira presentado na Escola Universitaria de Arquitectura Técnica. Universidade de A Coruña. A Coruña 1999.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl pt pt pt gl gl gl es gl vi it en en fr fr pt es pt es en es pt fr fr ru nl ru nl nl ru fr en en en en en en en en it nb it vi it it it vi gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Praza do Obradoiro - 15705 Santiago de Compostela, A Coruña parador hospital santiago de compostela
Parador de Santo Estevo de Ribas de Sil
Mosteiro de Santo Estevo - 32162 Nogueira de Ramuín , Ourense parador mosteiro nogueira de ramuín
Parador Nacional Condes de Vilalba
Valeriano Valdesuso s/n - 27800 Vilalba, Lugo parador torre da homenaxe vilalba
Parador Nacional de Monforte de Lemos
Praza Luis de Góngora y Argote - 27400 Monforte de Lemos, Lugo parador mosteiro pazo monforte de lemos
Imaxes etiquetadas con "parador"
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl es en gl en gl es gl gl gl gl gl gl it gl gl pt gl es es es gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Facultade de Ciencias do Traballo
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
San Ramón 17 - 15403 Ferrol, A Coruña
43.483150, -8.223735 (mostrar ruta)
Hospital (Pavillón de Maternidade)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Proxecto para a remodelación do antigo edificio de maternidade para Escolas Universitarias de Graduados Sociais (e Enfermería).
Consellería de Educación e Ordenación Universitaria + Deputación Provincial de A Coruña
O incendio ocorrido o 7 de febreiro de 1891 destruíu en gran parte o vello Real Hospital de Mariña de Nosa Señora de Dolores –construído para cuartel e transformado en centro sanitario cara ao 1767– acelerou o lento proceso da construción dun novo hospital militar que substituíse ao existente e que dese resposta ao incremento das necesidades hospitalarias da cidade.
Tras dito incendio, o Ministerio de Mariña contratou coa sociedade francesa Tollet a construción do Hospital de Mariña do Departamento de Ferrol. Esta sociedade encargaríase de redactalos planos e construír o novo Hospital de Esteiro, pero baixo a co-dirección dun enxeñeiro da base naval designado como inspector das obras pola propia Capitanía de Ferrol e co asesoramento do Xefe de Sanidade.
Conseguida a propiedade dos terreos, a parcela resultante pechouse cun amurallamento de cachotería. Entre 1896 e a inauguración do recinto o 16 de xullo de 1902 levantáronse os catro grandes pavillóns hospitalarios –Servizos Xerais, Medicina, Cirurxía e Venéreos–, dous medianos –Contaxiosos e Presos– e cinco pequenos destinados a dependencias de servizos, como a farmacia, o local para os presos, as cociñas e o pavillón de infecciosos –estes dous últimos hoxe desaparecidos–.
Seis meses despois de que a Xunta de Galicia crease a Universidade de A Coruña, o Concello de Ferrol aprobaba –na sesión plenaria do 10 de xuño de 1990 o convenio coa Xerencia de Infraestrutura do Ministerio de Defensa– a entrega polo Ministerio ao Concello do antigo Hospital de Mariña para o seu destino a usos universitarios da Universidade. Trala sinatura do documento de cesión o 21 de xuño, houbo que agardar uns meses a que se producira o desaloxo dos edificios militares, facéndose cargo formalmente das instalacións o Concello o día 3 de outubro dese mesmo ano.
O Pavillón de Tocoxinecoloxía, tamén chamado de Maternidade foi construído segundo un proxecto de 1969 realizado polo Servizo Técnico de Casco e Máquinas e Instalacións Navais en Terra, dependente do Arsenal da cidade; sobre o solar que ocupaba un antigo pavillón destinado a servizos varios –estufa de desinfección, carpintería, despensas, talleres de fragua, etc...– e que fora derrubado na primeira década do século XX.
Adaptouse para aulas e locais administrativos a planta baixa do edificio (…) tras un verán de intensas obras.
Estaba no ánimo dos responsables do Reitorado e a súa Delegación no Campus de Ferrol, dedicar a oficinas administrativas do Campus as dúas plantas altas do edificio; sen embargo, a petición da Escola de Enfermería de integrarse nun Campus e non quedar illada en locais hospitalarios (…), fixo necesario rehabilitalas dúas plantas altas do edificio (…) para instalar nelas a Escola Universitaria de Enfermería.
CASTELO ÁLVAREZ, Bernardo; “Desde el Santo Hospital de Caridad al Centro Cultural Carlos III”, Ferrol Análisis, 2. Ferrol 1991.
CASTELO ÁLVAREZ, Bernardo; “Rehabilitación, reconstrucción e intervención en el Santo Hospital de la Caridad para su reconversión en Centro Cultural”, Actas V Jornadas de rehabilitación de edificios antiguos. Almendralejo 1996.
DALDA ESCUDERO, José Luis + DÍAZ SOTELO, José; Plan Especial de acondicionamiento y ordenación para usos universitarios del Antiguo Hospital de Esteiro. Documento consultado na Oficina de Planeamento do Concello de Ferrol. Ferrol 1991.
INSUA CABANAS, Mercedes; Arquitectura hospitalaria. Tese de doutoramento defendida na Universidade de A Coruña, no Departamento de Enxeñaría Industrial. A Coruña 2000.
SORALUCE BLOND, José Ramón; O antigo Hospital de Esteiro: Campus Universitario de Ferrol. Vicerreitorado de Extensión Universitaria, Universidade de A Coruña. A Coruña 1996.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Torre de Caldaloba
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
San Martiño do Pino - 27375 Cospeito, Lugo
Torre da homenaxe (castelo)
Declarado Monumento polo Decreto 22/04/1949 sobre Protección de Castelos Españois.
Sobre o outeiro de Couto de Mato, érguese unha solitaria torre da homenaxe: único vestixio que se conserva en pé da antiga Fortaleza de Vilaxoán, pertencente ao Mariscal Pardo de Cela, quen a recibiu en propiedade polo seu casamento con dona Isabel de Castro e Osorio.
No seu momento, devandita fortaleza estaba defendida por catro fosos concéntricos que tiñan unha profundidade que oscilaba entre os oito e os dez metros, o que a convertía nun bastión case inexpugnable. O grosor dos seus muros sobrepasaba os dous metros con cincuenta, e proporcionaba á edificación unha gran solidez; como se puido comprobar nos numerosos ataques que sufriu durante as guerras irmandiñas, que non conseguiron derrubala, se ben lle causaron bastantes desperfectos no seu sistema defensivo.
Durante o devandito levantamento popular, nesta fortaleza resistiron dona Constanza e Fernán Ares de Saavedra, filla e xenro respectivamente do axustizado Pardo de Cela. Tratábase do último reduto da nobreza galega que ofreceu resistencia á centralizadora política dos Reis Católicos, personalizada neste caso por López de Haro
A excepción da torre, tódalas dependencias do castelo fóronse derrubando co paso do tempo, debido principalmente aos sucesivos ataques aos que foi sometido o conxunto; e ao posterior abandono, chegando o seu propietario a vendelas súas pedras –que se atopaban esparexidas polo chan para acometer a construción dunha prisión próxima– ao redor do ano 1775.
A torre da homenaxe que hoxe se conserva –impoñente cos seus máis de trinta metros de altura– ten unha planta cadrada de dez metros de lado. Distribuída en catro andares –deducidos polas pegadas que presentan os paramentos interiores–, os seus muros están feitos en cachotería de lousa, reservándose a sillería granítica para esquinais, porta e fiestras. Probablemente o teito era de bóveda de canón rodeada de arcos faixóns que a reforzarían. Todo o conxunto estaba rematado cunha serie de almeas a día de hoxe totalmente desaparecidas.
Entre 1998 e 2002, baixo a supervisión dos técnicos da Dirección Xeral de Patrimonio da Xunta de Galicia, realizáronse diversas actuacións orientadas á consolidación da torre. Repuxéronse pezas de cantería nos recercados de ocos e esquinais, e construíuse un muro de unión entre os paramentos superiores separados ata o momento por unha gran greta central. Os elementos incorporados foron sinalados como novos mantendo a lectura da fábrica orixinal. Tamén se impermeabilizou a plataforma superior sobre os restos da bóveda derrubada.
Con todo, a día de hoxe, o avance da vexetación está a poñer en perigo o resultado desta actuación.
A uns poucos de centos de metros sitúase o Pazo de Caldaloba, fundado por Rodrigo Díaz Sanjurjo y Montenegro no 1621; e, segundo a lenda, estaría comunicado coa torre mediante un túnel secreto.
BOGA MOSCOSO, Ramón; “Torre de Caldaloba”, Guía dos castelos medievais de Galicia. Edicións Xerais. Vigo 2003. Páx.159-160.
DOS FREIRÍA, Eloi; “Torre de Caldaloba”, Patrimonio Galego.
FRAGA, Iván; “A lendaria resistencia da Torre da Caldaloba”, A Fraga dos Mouros.
GAGO MARIÑO, Manuel; “Caldaloba e os tres últimos anos da resistencia da nobreza galega”, Capítulo Cero.
HUERTA FERNÁNDEZ, Santiago + LÓPEZ MANZANARES, Gema; Informe sobre la estabilidad y consolidación de la torre de Caldaloba, castillo de Vilaxoán. Departamento de Estruturas da Edificación da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid + Universidade Politécnica de Madrid. Madrid 1998.
VARELA CAMPOS, María Paz; “Torre de Caldaloba”, Castillos y fortalezas de Galicia. Vigo 1999. Páx.58.
VÁZQUEZ SEIJAS, Manuel; “Torre de Caldaloba”, Fortalezas de Lugo y su provincia. Lugo 1959. Páx.107.
VV.AA.; “Torre de Caldaloba”, Enciclopedia de los monumentos de España. Tomo de Galicia. Sossa Editorial. Vigo 1998. Páx.137.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl es gl gl gl pt gl es pt pt pt pt gl es gl fr nl nl nl nl nl fr fr ro ro ro it it nl ro ro en en en en en en en fr it en it en en en it en en en en en en en en en en en en en en en en en pl pl pl pl es pl es es gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Albergue Público 'Casa da Torre'
Rego do Campelo - 36800 Redondela , Pontevedra albergue oficina redondela
Colexio de Farmacéuticos e Médicos de A Coruña
Rego de Auga 29 - 15001 A Coruña, A Coruña oficina vivenda a coruña
Concellería de Urbanismo de Ourense
Padre Feijoo 10 - 32005 Ourense , Ourense oficina vivenda ourense
Departamentos e Salón de Actos do Campus de Esteiro
San Ramón 15 - 15403 Ferrol, A Coruña oficina hospital ferrol
Oficina de Turismo de Lugo
Miño 10,12 - 27001 Lugo, Lugo oficina comercio lugo
Oficina de Turismo de Ourense
Ponte Romana 1 - 32003 Ourense, Ourense oficina vivenda ourense
Subdelegación de Estranxeiría en Pontevedra
Michelena 28 - 36002 Pontevedra , Pontevedra oficina banco pontevedra
Imaxes etiquetadas con "oficina"
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: pt gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl pt gl gl pt gl ca gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es es gl it gl es gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Restaurante 'A Fábrica de Vilanova'
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Ponte de Vilanova 52 - 32660 Allariz , Ourense
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Proxecto básico e de execución de rehabilitación da antiga fábrica de curtidos de Vilanova, en Allariz – Ourense.
Consellería de Cultura + Dirección Xeral de Patrimonio Histórico e Documental da Xunta de Galicia.
A orixe da construción da fábrica de A Raspiña ou de Vilanova remóntase á Orde dos Cabaleiros Hospitalarios ou de San Xoán, ao redor do ano 1175.
No século XVI devandita edificación foi transformada pola familia Sandoval nunha casa soarega baixo o nome de Casa Torre, daquela a única vivenda extramuros da vila.
Entre finais do século XIX e principios do XX, as dependencias sufriron unha nova reconversión: desta volta para transformarse en fábrica de coiros curtidos polo sistema de pías. A nova industria conformouse mediante un único volume de dúas plantas e dous recintos descubertos: o do sur era o patio de acceso principal, namentres que o do norte –á beira do río– era empregado para os labores de curtido.
A fábrica estivo en funcionamento ata finais da década de 1950, e nos anos noventa –xa en estado de ruína– foi adquirida polo Concello dentro do plan estratéxico para o desenrolo do Parque Etnográfico do río Arnoia.
A intervención que aquí se propón foi guiada polos seguintes principios:
Respectar, conservando, os valores de todo tipo: históricos, etnográficos, tipolóxicos, espaciais, formais e construtivos que o edificio e o seu entorno conteñen.
Recuperar certos valores do tipo dos anteriormente descritos, que existiron noutras épocas e hoxe desapareceron, ou se atopan danados ou desvirtuados.
Introducir novos valores, compatibles cos anteriores, como consecuencia das novas necesidades que se van acubillar e que requiren dun certo nivel de confort.
A devandita proposta respectou con esmero o tipo edificatorio, o espazo e a linguaxe construtiva, e controla a cuantía e o grado de novas intervencións para conseguir harmonizala Historia e o Presente, aproveitando ao máximo as posibilidades que o conxunto ofrece para conservar, revalorizar, potenciar e gozar dos valores nel contidos. A concreción destes principios supón o absoluto respecto de muros e ocos de tódalas fachadas, así como dos elementos estruturais: piares, trabes, tesoiras, pontóns e entarimado, e tamén a riqueza espacial do conxunto.
Dende unha perspectiva funcional conservaranse restaurando, cando sexa necesario, as pías, a noria e os espazos que as conteñen, dedicando estas dúas pezas cubertas a Museo do Coiro e aloxando na outra, a de dúas plantas a unha pequena taberna-bodegón, que permite utilizalo Patio de Entrada e o Exterior como complemento da devandita actividade en épocas nas que o tempo o permita.
Premio Europeo de Urbanismo 1994 (i/ dentro da intervención do Parque Etnográfico do río Arnoia)
CARMONA BADÍA, Xoán + FERNÁNDEZ VÁZQUEZ, María Teresa; “Historia e actualidade do patrimonio industrial de Galicia: as fábricas de curtidos de Allariz”, Patrimonio cultural de Galicia e norte de Portugal. Deputación Provincial de Ourense. Ourense 1997. Páx.63-79.
LARA, Manuel; “Fábrica de A Raspiña ou de Vilanova”, Buxa. Asociación Galega do Patrimonio Industrial.
PORTELA FERNÁNDEZ-JARDÓN, César; “Rehabilitación da antiga fábrica de curtidos ‘Vilanova’”, Obradoiro, 26. Comisión de Cultura do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1997. Páx.37-39.
PORTELA FERNÁNDEZ-JARDÓN, César; “Proxecto básico e de execución de rehabilitación da antiga fábrica de curtidos de Vilanova, en Allariz - Ourense. Primeira Fase”. Documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1997/178. Pontevedra 1996.
PORTELA FERNÁNDEZ-JARDÓN, César; “Proxecto básico e de execución de rehabilitación da antiga fábrica de curtidos de Vilanova, en Allariz - Ourense”. Documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1997/178. Pontevedra 1995.
SOTO VÁZQUEZ, ÁUREA E.; “Actuación no entorno de Vilanova”; Oficina Municipal de Rehabilitación do Concello de Allariz. Documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1999/207. Allariz 1996.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl vi gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es gl it gl en gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl es es gl es es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Pousada Torre Lombarda
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Fábrica de curtido de coiro
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico
Rehabilitación da antiga fábrica de coiros 'A Lombarda'.
A Torre Lombarda foi levantada a finais do século XII para protexer a Porta de San Lázaro e reforzar un dos puntos máis débiles da muralla da vila de Allariz. O seu nome obedece ao seu carácter defensivo e ao feito de estar dotada de lombardas, armas de fogo empregadas no século XV.
Entre os séculos XVI e XVII, a torre remodelouse transformándose en Casa Grande; e a principios do XIX converteuse nunha fábrica de curtidos de coiro, da que era titular Domingo Antonio Rumbao Conde.
Mediante venda posterior, a súa propiedade pasou ás irmás Parada –últimas propietarias particulares– que pouco tempo despois, e á mercé dun convenio urbanístico, cederon a fábrica ao Concello, actual dono.
A intervención que aquí se propón foi guiada polos seguintes principios:
Respectar, conservando, os valores de todo tipo –históricos, etnográficos, tipolóxicos, espaciais, formais e construtivos– que o edificio e o seu entorno conteñen.
Recuperar certos valores do tipo dos anteriormente descritos, que existiron noutras épocas e hoxe desapareceron, ou se atopan danados ou desvirtuados.
Introducir novos valores, compatibles cos anteriores, como consecuencia das novas necesidades que se han de acoller no edificio e que requiren un certo nivel de confort.
En resumo, a proposta coidou con agarimo o tipo e a cuantía das intervencións para acadar harmonizar a Historia co presente, forzando ao máximo as posibilidades que este ofrece para conservar, revalorizar, potenciar e gozar da riqueza e dos valores contidos no conxunto edificatorio.
A concreción destes principios supón o absoluto respecto dos muros e dos ocos de tódalas fachadas, así como dos elementos estruturais do mesmo (…) restaurando ou repoñendo as pezas de madeira ou de pedra que polo seu mal estado de conservación o requiren, pero conservando en todo caso a riqueza espacial interior.
Na Planta Baixa, na que se aloxarán os servizos comúns (…) optouse por situalos nos espazos máis axeitados para cada caso, logrando a mínima intervención e que esta non deteriore ou oculte ningún dos valores significativos do edificio.
(…) Na planta superior localizáronse as habitacións (…), para o que se tiveron que acoutar e pechar unha serie de espazos seguindo a pauta que no seu día fora empregada no edificio da fábrica para dar intimidade ás oficinas e outras dependencias, con respecto ao espazo máis xeral e que consiste en construír unha serie de cerramentos de madeira, de menor altura que o nivel das tesoiras, e que se comportan como caixas ou contedores autónomos. Estes, situados dentro dun contedor espacial máis amplo, formado polos muros exteriores, o solado e a cuberta do edificio.
(…) En xeral seguiuse o criterio de respectar escrupulosamente –restaurando ou repoñendo– os materiais actuais do edificio existente. E no referente aos novos materiais e técnicas escollidas para dar resposta ás novas demandas construtivas, elixíronse pensando en satisfacer catro parámetros: estética, confort, duración e conservación.
Premio Europeo de Urbanismo 1994 (i/ dentro da intervención do Parque Etnográfico do río Arnoia)
CARMONA BADÍA, Xoán + FERNÁNDEZ VÁZQUEZ, María Teresa; “Historia e actualidade do patrimonio industrial de Galicia: as fábricas de curtidos de Allariz”, Patrimonio cultural de Galicia e norte de Portugal. Deputación Provincial de Ourense. Ourense 1997. Páx.63-79.
GARCÍA OTERO, Juan María + PORTELA FERNÁNDEZ-JARDÓN, César; “Allariz: un antes y un después”, Restauración & Rehabilitación, número 81. 2003. Páx.34-41.
LARA COIRA, Manuel; “Torre Lombarda”, Buxa. Asociación Galega do Patrimonio Industrial. Ames 2012.
LORENZO ASPRES, Alberta; "Fábrica Torre Lombarda", Intervencións no Patrimonio Galego para a industria hostaleira. A Coruña 2014. Páx. 621-650.
PORTELA FERNÁNDEZ-JARDÓN, César; “Rehabilitación de la antigua fábrica de cueros ‘A Lombarda’”; documento consultado na Oficina Municipal de Rehabilitación de Allariz. Allariz 1994.
PORTELA FERNÁNDEZ-JARDÓN, César; “Rehabilitación da antiga fábrica de coiros ‘A Lombarda’”, Obradoiro, número 26. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1997. Páx.41-45.
PUGA BRAU, Xosé; Allariz. Recupera-lo pasado para proxecta-lo futuro. Deputación Provincial de Ourense. Ourense 2003.
VV.AA.; Allariz: rehabilitación integral e evolución do casco histórico. Oficina Municipal de Rehabilitación de Allariz. Allariz 2006.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl it en gl es es gl en gl en gl gl gl gl it gl gl gl gl gl es es pt es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Museo Etnográfico de San Paio de Narla
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Torre de Xiá - 27220 Friol , Lugo
43.007191, -7.820635 (mostrar ruta)
Residencia permanente do señor feudal Vasco Gómez Seixas e dos seus descendentes.
Ben de Interese Cultural. Afectado pola Declaración xenérica sobre Protección de Castelos Españois Decreto do 22 de abril de 1949 (BOE número 125 de 5 de maio de 1949).
Proxecto básico e de execución de reforma e acondicionamento da Torre de Narla para servir de complemento ás instalacións do Museo de Lugo .
Deputación Provincial de Lugo
Álvarez-Ude de la Torre, José
Os primeiros documentos que fan referencia á primitiva Torre de Xiá –chamada así pola parroquia onde se sitúa– son do século XIV, aínda que con motivo das Revoltas Irmandiñas a fortaleza viuse moi afectada e no XVI tivo que ser reconstruída por Vasco Gómez Seixas.
A actual edificación está composta pola torre da homenaxe, o corpo central e o torreón: elementos que abranguen dende o século XVI ao XIX. A maiores hai unha pequena igrexa exterior.
O conxunto foi adquirido pola Deputación Provincial de Lugo no ano 1939 –coa mediación de Vázquez Seijas, interventor da dita Deputación e secretario da Xunta do Museo– para evitar que o seu propietario o convertese en canteira. Na reunión do 2 de outubro de 1959 creouse o Padroado para velar continuamente pola súa conservación e proceder á súa total recuperación.
O proxecto contemplaba a total posta en servizo da planta baixa, mediante cerramento acristalado das arcadas do patio e solado das cabalerías e dependencias anexas. Ademais, fíxose unha renovación de pisos e teitos, instalación eléctrica e outras reformas e melloras que fixeron o edificio aceptable para unha instalación museística.
ARIAS VILAS, Felipe; “El Museo Etnográfico e Histórico de San Paio de Narla”, Boletín del Museo Provincial de Lugo, Tomo 2. Lugo 1984. Páx.211-228.
BOGA MOSCOSO, Ramón; “San Paio de Narla”, Guía dos Castelos medievais de Galicia: itinerarios, arquitectura, historia, lendas e información práctica. Edicións Xerais. Vigo 2003. Páx.89-92.
SANTOS FERRO, José Ángel; La fortaleza de San Paio de Narla: formación de la estrutura militar, la destrucción, las transformaciones y la rehabilitación. Traballo fin de máster - Universidade da Coruña. A Coruña 2011.
SANTOS FERRO, José Ángel; Origen y evolución de 4 fortalezas bajo medievales en la parte suroeste de la provicia de Lugo y sus dominios monásticos sobre el priorato de Vilar de Donas. Tese doutoral do Departamento de Composición Arquitectónica - Universidade da Coruña. A Coruña 2013.
VARELA CAMPOS, María Paz; “Fortaleza de San Paio de Narla”, Castelos e fortalezas de Galicia. Nigratea. Vigo 1999. Páx.38-45.
VÁZQUEZ SEIJAS, Manuel; “San Paio de Narla”, Fortalezas de Lugo y su provincia: notas arqueológicas, históricas y genealógicas. Deputación de Lugo, Servizo de Publicacións. Lugo 1997. Páx.36-44.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: es gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl es gl nb gl es gl it gl gl gl en en es es es en gl en gl gl pt it gl gl gl pt gl gl es gl es es gl gl es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Barbería de Raúl
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Avenida Santiago 54 - 36680 A Estrada , Pontevedra
Acondicionamento de barbería en A Estrada (Pontevedra).
Taboada Castro, Juan José
Desenvólvese o proxecto a partir dun local comercial no seu día destinado a ultramarinos familiar, situado nos baixos dun anódino edificio de vivendas, tanto ou máis que o entorno urbano no que se insire e cuxa maior bondade, estaba no patio de parcela que o paso dos anos e a poli-actividade dos seus propietarios foi caracterizando e definindo.
(CAMBA CONSTENLA + TABOADA CASTRO)
Aquí, encárgasenos acondicionar o local como unha pequena barbería, por tanto de uso exclusivo para homes, na que unicamente traballará o seu propietario, o cal pretendía de ela que fose acolledora, masculina (...) e onde a maiores de cortar o pelo se daría a posibilidade de tomarse algo, conectarse a internet, ler o xornal... Todo en atención ao cliente pero tamén a un mesmo, o dono e barbeiro, que entende o lugar de traballo case como extensión da súa propia casa... ou tal vez a casa como extensión do seu propio traballo.
Formalizamos estas ideas a partir de tres materiais: o ladrillo perforado pintado de branco; a madeira termotratada; e o vidro. A maiores o terrazo existente no solo que pulimos e abrillantamos. Unha materialidade de sobra recoñecible, asumible, presente no subconsciente.
Conformamos con estes ingredientes un espazo, o principal, no que se enfatiza a profundidade do local fixando a atención no acto de barbear e nun fragmento tomado do patio. Para isto traballamos coa proporción do mesmo e coa sucesión dunhas cadernas de madeira termotratada que no seu ir e vir o amoblan todo, prolongan a barbería no patio ou o patio na barbería e caracterizan sensorialmente o espazo. A súa materialidade e o seu desenrolo furgan no imaxinario colectivo...
(CAMBA CONSTENLA + TABOADA CASTRO)
Galardón nos X Premios Gran de Area, na categoría de Obra Executada. Delegacións de Pontevedra e Vigo do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Pontevedra 2012.
Obra finalista nos XV Premios COAG, na categoría de Reforma Interior. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2013.
CAMBA CONSTENLA, Miguel + TABOADA CASTRO, Juan José; “Barbería Raúl”, Cooper in the Window. A Estrada 2012.
CAMBA CONSTENLA, Miguel + TABOADA CASTRO, Juan José; “A Barbería de Raúl”, Fundación Arquia. Barcelona 2012.
CAMPOS, Noelia; “Arquitectura para un corte de pelo”, Faro de Vigo, 20 de setembro de 2012. A Estrada 2012.
CELA, Ana; “En el sillón del barbero”, Faro de Vigo, 29 de xaneiro de 2015. A Estrada 2012.
REQUEJO FERNÁNDEZ, Javier José; “A Barbería de Raúl, en A Estrada, Pontevedra”, Galicia Cool Magazine. 2014.
VV.AA.; “A Barbería de Raúl”, Premios Gran de Area 2012. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia: Delegacións de Pontevedra e Vigo. Pontevedra 2012.
VV.AA.; “Barbería de Raúl”, XV Premios COAG. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, Santiago de Compostela 2013.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: es gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es es gl en gl es gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl es gl es gl es es es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Parador Nacional de Monforte de Lemos
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Praza Luis de Góngora y Argote - 27400 Monforte de Lemos, Lugo
Mosteiro beneditino de San Vicente do Pino + Pazo dos Condes de Lemos (Pazo de Alba)
Ben de Interese Cultural. I/ declaración de Conxunto Histórico polo Decreto 444 de 22/02/1973. Decreto 22/04/1949 sobre Protección de Castelos Españois.
Proxecto básico e de execución de Parador de Turismo en Monforte de Lemos (Lugo).
Ministerio de Economía e Facenda + Secretaría do Estado de Comercio, Turismo e Pemes + Instituto de Turismo de España
Fernández - Cuenca Campuzano, Carlos
Na actualidade aínda se conservan no monte de San Vicente do Pino o mosteiro, o pazo condal e a torre da homenaxe da fortaleza xunto co seu recinto. Tamén podemos contemplar os restos das murallas da vila.
O mosteiro de San Vicente do Pino foi moi favorecido polos reis casteláns. Afonso VI –1o47-11o9– outorgoulle moitos privilexios en compensación pola cesión de terras que o abade Miguel II fixera ao conde Froilán Díaz para refundar alí a vila de Monforte de Lemos.
Consolidada a vida monástica trala súa incorporación á Congregación de Valladolid en 1496, comezaron as obras da actual igrexa, de amplas proporcións e con planta de cruz latina. No 1618 decidiuse ampliar a sancristía vella, abríndose para elo no muro oeste un novo arco como paso a unha pequena dependencia anexa, que no 18o2 se habilitaría como oratorio abacial. Esta sancristía funcionou como sala capitular a partires da segunda metade do século XVIII, momento no que comezou a construírse unha nova entre o brazo norte do cruceiro e o refectorio. Esta peza, xunto co claustro, o alxibe e a torre - campanario, poderían ser obra do arquitecto Lucas Ferro Caaveiro, coa posible participación trala súa morte en 177o do seu fillo Miguel. Este tería realizado a escaleira de honra e a de acceso ao coro e campanario, plenamente neoclásicas e destruídas tralas obras de reconversión do mosteiro en parador.
Coa desamortización de 1835 desapareceu a vida claustral en San Vicente, converténdose en centro hospitalario e en asilo de anciáns; para quedar baleiro no 1919. Un ano máis tarde foi cedido á abadía de Samos, que enviou monxes para que renovasen a vida regular ata o 1995, ano no que o cenobio foi adquirido polo Estado.
O pazo dos Condes de Lemos foi mandado construír pola condesa Beatriz de Castro tralas revoltas irmandiñas sobre os restos dalgunha edificación anterior. Sufriu un importante deterioro tralo incendio acaecido en 1672.
A torre da homenaxe é a herdanza máis importante –por ser a única peza conservada– da fortaleza monfortina. Data de finais do século XIII ou principios do XIV, e sufriu diversas modificacións ao longo da súa historia.
O Convento (…). A circulación organízase ao redor do claustro (…). Planta Semisoto (…). Establécese un salón no antigo refectorio, que é un dos locais con máis personalidade do Mosteiro (…). Tamén nesta planta establécese o edificio de nova construción para servizo de cociñas xa que nesta cota estará a entrada de persoal e mercadorías (…). Planta Primeira (…). Acristalarase o claustro alto (…). Mantendo as cruxías existentes, respectando totalmente os ocos (…), cun criterio o máis conservador posible, obtemos quince habitacións de bo tamaño (…). Planta Segunda (…). Ao ser idéntica, tamén se obteñen quince habitacións coas mesmas características da planta anterior (…).
Corpo anexo de habitacións - Ampliación. Xa que no propio edificio non se pode chegar a un número rendible de habitacións, construirase un corpo exento de habitacións que se organiza graduado, aproveitando a forte pendente da ladeira norte, comunicado a través do semisoto (…). O tratamento deste corpo de habitacións é en tres plantas retranqueadas, que aínda que utilizando materiais rexionais como son a pedra e a carpintaría en branco, que son os invariantes da arquitectura local, terá un deseño actual que marque claramente as distintas épocas de construción (…). Créanse dezaoito habitacións de nova construción (…).
Edificio de Salóns de Convencións e Instalacións (…). O antigo Pazo de Alba restaurarase exteriormente, para aloxar no interior, aproveitando os magníficos espazos interiores da planta principal, salóns de convencións (…).
ALONSO MONTERO, Jose María; “Plan Director del monte de San Vicente do Pino en Monforte de Lemos”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1998/271. Lugo 1998.
ARIAS, Plácido; “Monasterio de San Vicente de Monforte”; Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Lugo; tomo 4, número 35. Lugo 1951. Páx. 192-204.
DÍAZ LÓPEZ, Natalia; Conjunto monumental de San Vicente del Pino de Monforte de Lemos. Evolución, reformas y transformaciones. Traballo inédito elaborado no Máster en Rehabilitación Arquitectónica da Universidade de A Coruña. A Coruña 2009.
FERNÁNDEZ - CUENCA CAMPUZANO, Carlos; “Proyecto básico y de ejecución de Parador de Turismo en Monforte de Lemos”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1999/263. Madrid 2000.
GOY DIZ, Ana Eulalia; “Nuevos datos sobre el Monasterio de San Vicente del Pino de Monforte de Lemos”; Galicia monástica: estudos en lembranza da profesora María José Portela Silva. Universidade de Santiago de Compostela. Compostela 2009. Páx. 517-535.
LORENZO ASPRES, Alberta; "San Vicente do Pino", Intervencións no Patrimonio Galego para a industria hostaleira. A Coruña 2014. Páx. 445-484.
RODRÍGUEZ FERNÁNDEZ, Carlos; “Estudio artístico de la Iglesia y Monasterio de San Vicente del Pino de Monforte de Lemos”; Boletín do Museo Provincial de Lugo; tomo 3. Servizo de Publicacións da Deputación Provincial de Lugo. Lugo 1987. Páx. 69-85.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: es gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl en gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl de en es es es nl gl fr gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl es gl gl es es es es es es es es gl es es gl es gl es es es es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Hotel Monumento San Francisco
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Campillo de San Francisco 3 - 15705 Santiago de Compostela , A Coruña
Proxecto básico e de execución de intervención no convento de San Francisco de Santiago de Compostela. Reestruturación da zona destinada a hospedaría.
Provincia dos Padres Franciscanos de Santiago
Nunha cidade excepcional como era a Compostela das peregrinacións fixeron a súa aparición os frailes menores no século XIII. O seu asentamento orixinal estaba ligado á presenza de San Francisco de Asís na cidade. Segundo a tradición, o santo aloxouse nas proximidades da ermida de San Paio do Monte Pedroso, onde a lenda situou o seu encontro cun pobre carboeiro chamado Cotolay. Nos anos vinte documentouse a instalación dos frailes no novo enclave compostelán, sendo os terreos cedidos en préstamo aos franciscanos polos monxes beneditinos de San Martiño Pinario.
A finais do século XIII supoñemos a existencia dun convento de frailes menores xa organizado ou coas súas dependencias principais xa rematadas. En canto ao antigo templo medieval, nada se conservou: a construción da nova igrexa no século XVIII non deixou ningunha pegada da preexistencia.
No século XV aumentou o apoio dos prelados aos franciscanos. Tamén se produciu unha importante escisión no seo da Orde que deu lugar ao movemento reformador da Observancia. Este feito supuxo importantes sacudidas no convento santiagués, posto que a súa condición de cabeza de Provincia o presentaba como un enclave cobizado. As obras emprendidas no seguinte século como consecuencia destes feitos alteraron por completo a disposición das dependencias. Caracterizado sempre polo consubstancial principio de austeridade, o cenobio deixou atrás a súa imaxe de centro medieval e transformouse nun amplo recinto acorde co estatus de convento principal da Provincia.
En substitución do antigo claustro medieval, construíronse dous claustros novos. As obras comezaron polo Claustro da Portaría, cuxas trazas foron atribuídas a Ginés Martínez. Máis tarde, construíuse o Claustro de Santiago –chamado de Cristal– segundo as trazas de Juan González de Araujo. As dependencias destinadas a refectorio e cociña sufriron na década de 1680 importantes desperfectos motivados pola condución de augas co afundimento do solo do primeiro; por iso foi necesario a reparación de dita estancia e a consolidación e apuntalamento da cociña. A obra quedou paralizada e non se reemprendeu ata o 1719, cando se construíu a estancia chamada De Profundis. En canto ao refectorio, este realizouse entre os anos 1726 e 1730, segundo reza a inscrición gravada no lintel da porta que comunica esta estancia co Claustro de Cristal.
No ano 1655 Juan de Urrea custeou unha enfermería para o convento que estaba situada no pavillón que hoxe ocupa a cafetería e que posteriormente se destinou a dormitorio dos legos. E ao atoparse esta en malas condicións, durante o ano 1671, foi reparada e ampliada. En canto ao noviciado, este comezou a construíuse en 1713. Ocupaba os lenzos sur e leste do xardín da enfermería.
A comezos do século XIX, en Santiago de Compostela –como noutras cidades do país– constituíuse a denominada Xunta de Concello e Asociados para o sostemento da Orde Pública. E con data do 31 de agosto de 1835 emitiu a comunicación oficial que decretaba a exclaustración de tódolos relixiosos, por cuxo cumprimento a comunidade franciscana viuse obrigada a abandonar o seu convento. O edificio foi ocupado por varias familias e a igrexa correu o risco inminente de se converter nun depósito de pólvora. Para evitar este perigo, reuníronse os exclaustrados e conseguiron que o Gobernador Eclesiástico abrise de novo o templo ao culto, pechando materialmente toda comunicación entre a igrexa e o resto do edificio. Neste estado permaneceu por máis de vinte anos, durante os cales os relixiosos ocupáronse das reparacións indispensables para a conservación das súas fábricas. Pero o deterioro seguía o seu avance.
Realizadas as xestións necesarias e superadas non poucas dificultades, o convento foi adquirido tras saír á poxa pública o día 13 de marzo de 1862. Dous meses máis tarde comezaron as obras de reparación do conxunto baixo a dirección do arquitecto da cidade Manuel Prado y Valle. E dende o 16 de outubro dese mesmo ano puido lerse a inscrición situada na porta do convento: Colexio de Misións para Terra Santa e Marrocos.
Xa entrado o século XX, continuaron as melloras do cenobio que tiñan como finalidade conservar no mellor estado posible tódalas instalacións do edificio e adecualas aos novos usos e funcións que se ían facendo necesarios para a supervivencia da Comunidade. E dende a centuria anterior, víñase pensando na construción dunha nova enfermería, máis adecuada ás novas esixencias de hixiene e salubridade. E así se construíu un pavillón cunha altura de cinco pisos: os dous superiores destinados un a celas para hóspedes e sala de recibo, e outro a habitacións para relixiosos, como coristado –zonas que sufrirían varias reformas e ampliacións posteriores– e un faiado onde se instalaría o taller de fotogravado no 1909.
Durante os primeiros anos do século XX no Claustro de Santiago ou de Cristal emprendeuse unha reforma notable: cubrir todo o oco do claustro cunha claraboia mediante unha armazón de ferro fundido e vidro, feita nos talleres de fundición coruñeses Solórzano. Tamén se cubriron con tella os catro lados do tellado do claustro. Por outra banda, os vidros da cuberta foron cambiados en varias ocasións, ata chegar á última intervención acometida no 1999 e que correu a cargo do Consorcio de Santiago e da Comunidade franciscana, baixo a dirección do arquitecto Alfonso Penela Fernández.
No ano 1967 resolveuse dar un xiro ao uso das habitacións do denominado Dormitorio Novo da Portaría: decidiuse dedicar esta zona a residencia para estudantes universitarios. Transcorridos máis de dez anos decidiuse pechar a residencia universitaria. Posteriormente, realizouse una reforma nesta zona entre os anos 1984 e 1986 –baixo a dirección de Campanero García e Costa Buján– para acondicionar as habitacións da residencia universitaria ao novo uso de hostal. Pretendíase incorporar dunha forma máis intensa o actual complexo arquitectónico de San Francisco á vida da cidade, iniciativa que se estaba seguindo nese momento noutros edificios históricos que se remodelaron para acoller funcións de corte administrativo trala localización da capitalidade de Galicia en Santiago de Compostela. Ao mesmo tempo esta actividade comercial convertíase no soporte económico principal da Provincia Franciscana de Santiago.
Necesidade de adecualas instalacións e dependencias da hospedaría aos requirimentos da normativa e lexislación sectorial vixentes, ao tempo que se mellora o nivel e a categoría turística da mesma. Aproveitando estas obras estudouse a posibilidade de mellorar unhas celas que quedaron obsoletas e non alcanzaban os parámetros mínimos de habitabilidade esixidos. Dado que a adecuación das habitacións da hospedaría á normativa vixente reduce o número de habitacións para mantelos ratios de rendibilidade do novo Hotel, propúxose a ampliación do mesmo na última planta da ala situada entre os claustros, espazo que ata o momento estaba sen uso.
No deseño dos novos elementos introducidos para permitila compartimentación das plantas do novo aloxamento e evitar a confusión que pode supoñe-la resolución historicista do proxecto, destacouse a súa lectura como elementos orixinais. O seu deseño é contemporáneo, evitando a confusión na súa interpretación, integrándoos axeitadamente na arquitectura existente, e construíndoos de xeito que se garanta a súa reversibilidade sen afecta-las fábricas orixinais.
(ALONSO FERNÁNDEZ + CASTRO NIETO)
ALONSO FERNÁNDEZ, Pedro + CASTRO NIETO, Francisco; “Plan director del convento de San Francisco en Santiago de Compostela”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2002/083. Inclúe versións anteriores: maio 1997, maio 2000 e novembro 2001. Vigo 2001.
ALONSO FERNÁNDEZ, Pedro + CASTRO NIETO, Francisco; “Proyecto básico de intervención en el convento de San Francisco”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2003/036. Vigo 2003.
ALONSO FERNÁNDEZ, Pedro + CASTRO NIETO, Francisco; “Proyecto básico y de ejecución de rehabilitación de pequeña construcción anexa al convento de San Francisco para alojamiento de infraestructuras del conjunto monumental”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2004/390 e 2005/003. Vigo 2004.
ALONSO FERNÁNDEZ, Pedro + CASTRO NIETO, Francisco; “Proyecto básico y ejecución de intervención en convento de San Francisco: ampliación del portón de acceso a Huerta Conventual”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 2005/268. Vigo 2005.
ÁLVAREZ GARCÍA, Julia; “Proyecto de restauración de la iglesia de San Francisco”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1998/206. Santiago de Compostela 1998.
CAMPANERO GARCÍA, Arturo + COSTA BUJÁN, Pablo; “Proyecto básico de reforma interior de ala este del convento de San Francisco”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1984/056. Santiago de Compostela 1984.
COSTA BUJÁN, Pablo; “Proyecto básico de remodelación - rehabilitación de cubierta y biblioteca general en el convento de San Francisco”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1989/019. Santiago de Compostela 1989.
COSTA BUJÁN, Pablo; “Proyecto básico y de ejecución de adaptación de claustro y locales para Museo de Tierra Santa en el convento de San Francisco”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1993/017. Santiago de Compostela 1993.
FERNÁNDEZ-GAGO VARELA, Carlos; “Proyecto de restauración y consolidación de estructuras generales de la iglesia de San Francisco de Santiago de Compostela”; documento consultado no Arquivo da Provincia Franciscana de Santiago. A Coruña 1975.
GONZÁLEZ MONTAÑÉS, Julio Ignacio + SASTRE VÁZQUEZ, Carlos; “Convento de San Francisco”; Conventos e mosteiros de Galicia. Edicións Nigra Trea, SL. Vigo 1999. Páx. 44-48.
LÓPEZ FERNÁNDEZ, Atanasio; “Convento de San Francisco de Santiago, s. XIII y XIV”; El Eco Franciscano, XXXI. Madrid 1914. Páx. 291-301.
LÓPEZ FERNÁNDEZ, Atanasio; “La provincia de España de los frailes menores. Apuntes histórico-críticos sobre los orígenes de la Orden Franciscana en España”; El Eco Franciscano. Santiago de Compostela 1915. Páx. 123-287.
LORENZO ASPRES, Alberta; Intervencións no Patrimonio Galego para a industria hostaleira. A Coruña 2014.
MÉNDEZ FONTE, Rosa; “Iglesia de San Francisco, en Santiago de Compostela”, La Conservación de los Monumentos Arquitectónicos de Galicia (1840-1940). Embora. Ferrol 2010. Páx. 243-246.
PENELA FERNÁNDEZ, Alfonso; “Proyecto de restauración del claustro norte del convento de San Francisco”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1998/147. Vigo 1997.
RÍOS MIRAMONTES, María Teresa; “La enfermería y el noviciado del Convento de San Francisco de Santiago”; Liceo Franciscano, ano 38, números 112-114. Santiago de Compostela 1985. Páx. 201-205.
RODRÍGUEZ PAZOS, Manuel; “El convento de San Francisco de Santiago y sus dos iglesias, la actual y la derruida en 1741 (1518-1862)”; Liceo Franciscano, XXXII. Números 94-95-96. Santiago de Compostela 1979.
RODRÍGUEZ PAZOS, Manuel; “El Colegio de Santiago y Tierra Santa”; Liceo Franciscano, LXIII. Número 63. Santiago de Compostela 1946.
SEARA MORALES, Iago; “Proyecto para restauración de cubiertas y contrafuertes en la iglesia de San Francisco”; documento consultado na Dirección Xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1988/037. Santiago de Compostela 1988.
TAIN GUZMÁN, Manuel; “La capilla compostelana de la Venerable Orden Tercera de San Francisco”; Monjes y monasterios españoles. Actas del Simposium. Estudios Superiores de El Escorial. San Lorenzo de El Escorial. Madrid 1995. Páx. 127-240.
VILA JATO, María Dolores; “San Francisco de Santiago de Compostela”; Galicia en la Época del Renacimiento. Colección Galicia Arte, tomo XII. Edicións Hércules. A Coruña 1993.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl it gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es es gl fr gl es gl gl gl gl gl gl gl gl it gl en gl es gl es es es es gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Facultade de Humanidades e Documentación
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Rúa das Ánimas - 15403 Ferrol, A Coruña
Hospital (Pavillón de Servizos Xerais e Dirección)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Proxecto para Facultade de Humanidades en Ferrol.
Consellería de Educación e Ordenación Universitaria + Deputación Provincial de A Coruña
O incendio ocorrido o 7 de febreiro de 1891 destruíu en gran parte o vello Real Hospital de Mariña de Nosa Señora de Dolores –construído para cuartel e transformado en centro sanitario cara ao 1767– acelerou o lento proceso da construción dun novo hospital militar que substituíse ao existente e que dese resposta ao incremento das necesidades hospitalarias da cidade.
Tras dito incendio, o Ministerio de Mariña contratou coa sociedade francesa Tollet a construción do Hospital de Mariña do Departamento de Ferrol. Esta sociedade encargaríase de redactalos planos e construír o novo Hospital de Esteiro, pero baixo a co-dirección dun enxeñeiro da base naval designado como inspector das obras pola propia Capitanía de Ferrol e co asesoramento do Xefe de Sanidade.
Conseguida a propiedade dos terreos, a parcela resultante pechouse cun amurallamento de cachotería. Entre 1896 e a inauguración do recinto o 16 de xullo de 1902 levantáronse os catro grandes pavillóns hospitalarios –Servizos Xerais, Medicina, Cirurxía e Venéreos–, dous medianos –Contaxiosos e Presos– e cinco pequenos destinados a dependencias de servizos, como a farmacia, o local para os presos, as cociñas e o pavillón de infecciosos –estes dous últimos hoxe desaparecidos–.
Seis meses despois de que a Xunta de Galicia crease a Universidade de A Coruña, o Concello de Ferrol aprobaba –na sesión plenaria do 10 de xuño de 1990 o convenio coa Xerencia de Infraestrutura do Ministerio de Defensa– a entrega polo Ministerio ao Concello do antigo Hospital de Mariña para o seu destino a usos universitarios. Trala sinatura do documento de cesión o 21 de xuño, houbo que agardar uns meses a que se producira o desaloxo dos edificios militares, facéndose cargo formalmente das instalacións o Concello o día 3 de outubro.
O edificio de Servizos Xerais –corpo principal do conxunto de pavillóns– é a peza central do sistema Tollet, xa que ao redor do mesmo se ordenaban o resto de dependencias.
Na planta baixa do mesmo estaban as cociñas, o roupeiro, o oratorio, as oficinas administrativas do hospital e as dependencias do médico de garda. A planta alta estaba ocupada na súa maioría pola comunidade de monxas que atendían aos hospitalizados, segundo a tradición das ordes caritativas.
Na década dos corenta sufriu unha remodelación que alterou a funcionalidade dos andares. Tamén foi cando se lle engadiron as dúas galerías que transformaron a súa imaxe.
A rehabilitación realizada (…) ademais de potenciar a organización simétrica da planta e a disposición dos ocos en fachada (…), liberando o pouco espazo interior do edificio para zonas de comunicación e encontro, como a gran escaleira central, as galerías, etc… ordena as dependencias de forma sinxela e rigorosa cun intenso recurso aos acristalamentos e aos elementos estruturais de modernos materiais e deseño actualizado. A sillería só se ve interrompida no seu desenvolvemento por láminas de cristal, o que fai máis contrastada a intervención resaltando o monolítico corpo orixinal. Soamente a elevación da cuberta sobre a cornixa (…) e a serie de baixantes, transforma a compacta e primitiva volumetría, dando unha sensación de apertura e desencaixe dos espazos interiores.
O aporte de novas construcións necesarias realizarase con técnicas adecuadas, para que dentro dun conxunto o principal e o engadido amosen unha lectura inmediata de valores (…). A construción engadida realizarase con estruturas metálicas envolventes e tanxentes á edificación primitiva, diferenciando formas e texturas en ocos e macizos, de tal xeito que o carácter permanente dos primitivos quede remarcado cos elementos aportados –formigón, aceiro, cristal, etc…–.
ALCALÁ NAVARRO, Alfedro; Estudio de detalle proyecto Facultad de Humanidades en Ferrol. Ferrol 1995.
CASTELO ÁLVAREZ, Bernardo; “Desde el Santo Hospital de Caridad al Centro Cultural Carlos III”, Ferrol Análisis, 2. Ferrol 1991.
CASTELO ÁLVAREZ, Bernardo; “Rehabilitación, reconstrucción e intervención en el Santo Hospital de la Caridad para su reconversión en Centro Cultural”, Actas V Jornadas de rehabilitación de edificios antiguos. Almendralejo 1996.
DALDA ESCUDERO, José Luis + DÍAZ SOTELO, José; Plan Especial de acondicionamiento y ordenación para usos universitarios del Antiguo Hospital de Esteiro. Documento consultado na Oficina de Planeamento do Concello de Ferrol. Ferrol 1991.
FERNÁNDEZ FERNÁNDEZ, Xosé + SORALUCE BLOND, José Ramón; “Facultade de Humanidades”, Ferrol. Colección Arquitecturas da Provincia de A Coruña, tomo XIV. Deputación Provincial de A Coruña. A Coruña 2001. Páx.282-283.
INSUA CABANAS, Mercedes; Arquitectura hospitalaria. Tese de doutoramento defendida na Universidade de A Coruña, no Departamento de Enxeñaría Industrial. A Coruña 2000.
INSUA CABANAS, Mercedes; Arquitectura hospitalaria gallega de pabellones. Universidade de A Coruña, Servizo de Publicacións. A Coruña 2002.
INSUA CABANAS, Mercedes; “Arquitectura hospitalaria militar: la rehabilitación del Hospital Naval de Ferrol”, Arquitectura, defensa y patrimonio. Universidade de A Coruña. A Coruña 2002. Páx.67-92.
SORALUCE BLOND, José Ramón; O antigo Hospital de Esteiro: Campus Universitario de Ferrol. Vicerreitorado de Extensión Universitaria, Universidade de A Coruña. A Coruña 1996.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl pt gl en gl gl gl gl gl gl en en gl es es es gl fr gl gl es it gl gl gl gl es gl gl gl gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Casa do Parque das Fragas do Eume
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Lugar do Convento 1 - 15619 Monfero, A Coruña
43.342558, -8.037718 (mostrar ruta)
Rehabilitación de vivenda para Casa do Parque das Fragas do Eume.
Consellería de Medio Ambiente e Desenvolvemento Sostible
Blanco Lorenzo , Enrique Manuel
A ruína a recuperar era a que se coñecía como Casa dos Caseiros, que tras anos de abandono encontrábase nun estado desolador. As construcións consistían nunha vivenda, unha palleira e unha cuadra, todas elas en pedra.
O noso traballo consistiu en unificar tódalas construcións. Unir tódolos elementos cun acceso que se mostra a modo de enxaretado de listóns de madeira.
A creación dun espazo fluído e que se poida subdividir, facer que tódalas habitacións ou salas se conecten, como dar un paseo polas fragas, no que acceder por un lado e saír polo outro ou que poidas facer un percorrido de ida e volta silencioso, sen que cada recuncho perda o seu carácter.
Pretendíamos que a nosa actuación fose silenciosa, nada se escoita mellor, ni máis alto, que o silencio.
Os materiais son do lugar: pedra de lousa, madeira e a luz.
Gañador dos IV Premios Manuel Gómez Román na modalidade de construcións tradicionais. Ourense 2015.
Obra seleccionada nos Premios da XIII Bienal de Arquitectura e Urbanismo. Madrid 2016.
SABÍN-BLANCO, Arquitectos; “Rehabilitación de vivienda para Casa do Parque das Fragas do Eume”. Fundación Arquia: IV Premios Arquia 2012-2013. Fundación Caixa de Arquitectos.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl es gl es gl en en en en en en en en en en en en en en en en en fr en en en en en en en en gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Edificios etiquetados con "monforte de lemos"
Lugar de Tor - 27591 Monforte de Lemos, Lugo museo pazo vivenda monforte de lemos
Parador Nacional de Monforte de Lemos
Praza Luis de Góngora y Argote - 27400 Monforte de Lemos, Lugo parador mosteiro pazo monforte de lemos
Vivendas para Mozos en Monforte de Lemos
Praza Doutor Goyanes - 27400 Monforte de Lemos, Lugo vivenda hotel monforte de lemos
Imaxes etiquetadas con "monforte de lemos"
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl es gl en gl es gl es gl en gl gl gl ru ru it it it it tr tr it fr fr fr ja fr fr fr fr fr ru ru ru ru gd ru ru ru fr sv fr en it en en en it fr fr nl fr da fr fr nl fr fr ru nl it nl nl fr fr gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Escola Politécnica Superior de Ferrol
Mendizábal 2 - 15403 Ferrol, A Coruña facultade hospital ferrol
Escola Universitaria de Deseño Industrial
San Ramón 15 - 15403 Ferrol, A Coruña facultade hospital ferrol
Escola Universitaria de Enfermería e Podoloxía
Naturalista López Seoane - 15403 Ferrol, A Coruña facultade hospital ferrol
Facultade de Belas Artes de Pontevedra
Maestranza 2 - 36002 Pontevedra, Pontevedra facultade cuartel pontevedra
Facultade de Ciencias do Traballo
San Ramón 17 - 15403 Ferrol, A Coruña facultade hospital ferrol
Facultade de Humanidades e Documentación
Rúa das Ánimas - 15403 Ferrol, A Coruña facultade hospital ferrol
Imaxes etiquetadas con "facultade"
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Premio da XIII Bienal Española
O Ministerio de Fomento, a través da Dirección Xeral de Arquitectura, Vivenda e Solo, en colaboración co Consello Superior dos Colexios de Arquitectos de España (CSCAE), a Fundación Caixa de Arquitectos e a Unión de Agrupacións de Arquitectos Urbanistas, convoca a XIII Bienal Española de Arquitectura e Urbanismo correspondente ao período 2013-2015.
Esta Bienal nace co interese posto naquelas arquitecturas que expoñen alternativas de progreso nunha época de recuperación da paisaxe e de renovación do espazo urbano da cidade e as súas construcións. Polo que os proxectos seleccionados para esta Bienal deberán ser reflexo de procesos culturais e sociais de cambio que afectan a un panorama ao que a arquitectura española dá resposta, poñendo énfase na súa proxección internacional.
A XIII Bienal Alternativas pretende ser un motor de reflexión e incentivo de novas ideas para a arquitectura e o urbanismo español, ofrecendo modelos que sirvan de referencia para unha mellor xestión dos nosos recursos patrimoniais e paisaxísticos, e unhas cidades que ofrezan unha maior calidade de vida aos seus habitantes. E en resposta a esta situación, a XIII Bienal pretende mostrar o recoñecemento desta realidade e expresar o seu apoio a aquelas actuacións que mellor representen estas premisas, así como a vontade de afrontalas e superalas con éxito.
A XIII Bienal pretende vincular as propostas arquitectónicas e urbanísticas dos participantes coas problemáticas do noso tempo, apostando por aquelas solucións que con máis acerto se adecúen ás necesidades e aos cambios que están a experimentar a profesión de arquitecto, os programas arquitectónicos e as demandas sociais. Por iso, na I Convocatoria de Investigación esta Bienal pretende potenciar os traballos referidos aos seguintes aspectos:
Patrimonio e Transformación. Entendido como un concepto que engloba intervencións de diferente tipo e escala sobre as preexistencias e sobre o construído.
Urbanismo: paisaxe e cidade. A integración do proxecto arquitectónico e urbanístico dentro dos procesos de transformación e reciclaxe das paisaxes constitúe un dos retos máis importantes para a cultura arquitectónica do século XXI.
Investigación. Transferencia Social. Propostas Innovadoras. Asistimos a un cambio na maneira de traballar significativo. Transformáronse os dous elementos básicos tradicionais: a autoría e a obra. Valorarase a capacidade para investigar e abordar solucións, así como as transferencias sociais e técnicas que a arquitectura e o urbanismo establecen coa sociedade, proporcionando un avance técnico acorde co territorio e a contorna cultural no que se asentan.
Foi nesta última categoría na que participou Proxecto ARGA… e na que resultamos PREMIADOS!!!
Formaremos parte destacada da Exposición e do Catálogo da XIII Bienal Española, podendo ser incorporados como selección de España da próxima edición da Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo, que se celebrará en xullo en Sao Paulo (Brasil).
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl it en gl es es gl en gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl en gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Reitorado da Universidade de A Coruña
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Maestranza 9 - 15001 A Coruña, A Coruña
Antiga Maestranza de Artillería
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico
Rehabilitación da antiga Maestranza de Artillería para usos universitarios.
Consellería de Educación - Xunta de Galicia
A primeira mención ao edificio da Maestranza de Artillería da Coruña remóntase a xuño de 1751: o Comandante Xefe da Artillería de Galicia –Manuel Silvestre Valiente– puxo en coñecemento do Capitán Xeneral de Galicia –Conde de Itre– a precaria situación na que se atopaban os Almacéns de Artillería da cidade herculina.
A idea das distintas obras de acondicionamento do almacén existente foi rexeitada polo enxeñeiro Francisco Llobet a prol dun proxecto dun tinglado de nova planta –aprobado polo Marqués de Ensenada en xullo de 1952–, que presentaría problemas na súa construción dada a proximidade ao convento de San Francisco.
En abril de 1763, de novo Llobet suscitaba a necesidade dunha ampliación do Tinglado por resultar insuficiente o espazo dispoñible para o resgardo de madeiras e outros efectos de artillería. O proxecto propoñía a creación de dous novos corpos rectangulares unidos en chafrán polo pequeno corpo de entrada, pechándose o conxunto da edificación polo lado que limitaba coa horta franciscana. As obras sucedéronse en función do diñeiro dispoñible debido aos excesivos custes das mesmas.
No 1771 desenvolveuse unha nova ampliación –baixo a dirección do enxeñeiro militar en xefe Balthasar Ricaud– do paralelepípedo proxectado por Llobet. A nova incorporación foi unha armazón para fraguas que lle daría finalmente ao edificio a forma de hexágono irregular.
Entre 1842 e 1860 construíuse unha nave rectangular exenta no patio, nave que probablemente se realizou para albergar dependencias militares diversas, tales como oficinas ou espazos de almacenamento.
No 1867 o enxeñeiro militar Navarro González proxectou o aumento dunha planta nas fachadas contiguas á entrada do edificio, para albergar as dependencias de oficiais e mestres de talleres.
Co estalido da Guerra Civil en 1936 o Parque de Artillería pasou a chamarse Parque Divisorio número 8, e as imperiosas necesidades de guerra supuxeron un cambio orgánico e funcional no edificio; xa que sen desatendelas súas misións de depósito de armamento e municións, tívose que transformar nunha fábrica de materiais de guerra. Así o Parque asumía unhas funcións para as que non fora creado sendo preciso unha redistribución interior de acordo coas necesidades do momento.
A maiores, no 1938, un primeiro proxecto de ampliación afectaba ao corpo rectangular do patio, que se pretendía substituír por unha nova edificación de planta case cadrada de dúas alturas, destinada a talleres e fragua, con dúas exedras semicirculares para as dependencias do xefe e do mestre de talleres.
Un segundo proxecto de ampliación no ano seguinte pretendía melloralo servizo do edificio e a súa estética xeral, para o cal se dotaba de unidade en altura ao conxunto.
Unha vez desaloxado o edificio da Maestranza polas Forzas Armadas –e cedido polo Ministerio de Defensa ao Concello da cidade–, procedeuse á demolición da maioría das edificacións.
As opcións básicas de deseño que se adoptaron foron as seguintes:
Respectala traza básica do edificio, integrando nela, dende o punto de vista compositivo, os novos elementos (…) e corrixindo os antigos que non estaban de acordo con ela (…). En todo caso buscouse o contraste no tratamento dos que son os elementos propios do edificio primitivo (…) e os que son elementos novos (…) manifestándose tanto na elección de materiais como na volumetría.
Aproveitar ao máximo tódolos elementos aptos para o novo uso (…) reducindo ao mínimo as demolicións necesarias e unificar, con maior pendente, a cuberta, construíndo unha nova planta baixo a mesma, iluminada e ventilada a través de grandes bufardas, o que permite dar cabida á totalidade do programa (…).
Rompelas fachadas da ala Leste, sacando cara fóra os volumes do Paraninfo e do hall principal, mediante muros-cortina de vidro continuo. O Paraninfo, así, ábrese ao mar, permitindo a vista da baía coruñesa dende tódalas localidades. Pola súa parte, o hall principal, en tripla altura, ábrese ao patio, permitindo unha iluminación natural extraordinaria en toda esa parte do edificio (…).
Aseguralo bo comportamento do edificio de cara ao futuro, facéndoo capaz de asumila evolución que, previsiblemente, experimentará a Universidade. Conxuralo perigo da obsolescencia a curto prazo é, sen dúbida, un dos retos que este tipo de actuacións presentan. Neste sentido, ao edificio do Reitorado dotouse dun alto nivel de automatización, necesario non só para o seu propio funcionamento como edificio intelixente, senón tamén para integralo futuro anel de comunicacións da Universidade, e para remodelacións que se fagan necesarias co tempo.
(DÍAZ GARCÍA + FREIRE PEDREIRA + SORALUCE BLOND)
DÍAZ GARCÍA, Gustavo + FREIRE PEDREIRA, Jesús N. + SORALUCE BLOND, José Ramón; A antiga Maestranza de Artillería, Rectorado da Universidade da Coruña. Universidade de A Coruña, Servizo de Publicacións. A Coruña 1994.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es es gl fr gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Albergue Público de Mondoñedo
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
43.427776, -7.366227 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación para albergue da antiga residencia da Orde Terceira en Mondoñedo.
Dirección Xeral de Turismo - Xunta de Galicia
A comezos do século XVIII, o bispo Muñoz e Salcedo desexaba crear un mosteiro de Pais Descalzos alcantarinos. Así llo fixo saber ao Cabido, que coincidiu co primeiro nas necesidades espirituais de Mondoñedo e na idoneidade de levar a cabo a fundación. Unha vez de acordo, elevaron a petición ás dignidades eclesiásticas correspondentes e en 1727 os primeiros frades xa estaban na cidade para buscar localización e ultimar os acordos para a fundación.
Os terreos que se consideraron adecuados pertencían ao Cabido e, tras compensación, autorizáronse as obras que se viron freadas por un litixio derivado da oposición dos relixiosos do Convento dos Picos. En 1729, tras un acordo, elevouse a petición a Roma e seguiuse coas obras. A aprobación de Roma chegaba no 1731 e con ela autorizouse aos relixiosos de Alcántara para que comezasen a vida de comunidade.
Xunto coa edificación conventual, tamén se construíu a igrexa de San Pedro de Alcántara e a capela da Venerable Orde Terceira –que aínda mantén o uso orixinal–.
Apenas un século despois de que os frades se instalasen no cenobio, a desamortización de Mendizábal obrigou á orde de Alcántara a desaparecer de Mondoñedo. O conxunto conventual pasou a ser propiedade municipal, e do convento –hoxe derrubado– só se conservou un pequeno claustro.
En canto á Orde Terceira, compartindo a medianeira coa súa capela, atópase a vella residencia: de planta rectangular, a finais do século XX só conservaba os muros de fachada e a cuberta, a cal foi restaurada durante os anos noventa polos seus antigos residentes.
A nova estrutura adáptase ao sistema de muros e afecta dunha maneira especial ao medianeiro que divide o edificio e a igrexa, xa que se encontraba en moi mal estado. Formulouse un sistema estrutural que dota de maior rixidez aos primitivos muros, erguendo un novo de formigón na zona posterior do edificio que se complementa co recinto destinado ao oco do ascensor. Nesta parte posterior, reforzada coa nova estrutura, sitúanse as zonas húmidas do albergue –como cociñas, aseos e duchas– en tódolos andares. O soto utilízase como almacén e servizo do resto do albergue.
Na parte dianteira do albergue –que non mostraba problemas de estabilidade– levouse a cabo unha intervención estrutural reversible e usouse un forxado de madeira que deixa a súa armazón inferior á vista. Aquí sitúanse os dormitorios –nos andares superiores– e a zona de estar –no baixo–.
Mantívose o esquema primitivo de ocos da fachada xa que, aínda que existían vans tapiados, a súa liberación non melloraba as novas necesidades funcionais. Deste xeito o inmoble non perde o aspecto que mostraba antes de ser rehabilitado e quedan patentes tódalas intervencións anteriores realizadas pola Orde Terceira ao longo da historia do edificio. A distribución espacial do novo proxecto contempla a mellor utilización da luz, pois as fiestras de maior tamaño do alzado principal coincidían coa zona de dormitorios, mentres que as da fachada posterior, moito máis pequenas, adaptábanse perfectamente para cumprir as necesidades dos cuartos húmidos. Os vans restauráronse seguindo sistemas tradicionais coa utilización de argamasas de cal.
Empregouse nalgunhas partes –como pavimento– pedra da zona, co obxecto de manter un vínculo cos materiais do lugar, mentres que nos espazos con forxados de madeira será esta a que quede á vista. Para alixeirar o ambiente oclusivo dos grosos muros de pedra empregáronse –na separación entre corredores e dormitorios– biombos e portas de cristal, sostidas cunha estrutura de madeira que harmoniza coa armazón do mesmo material dos teitos e a tarima do chan.
FERNÁNDEZ VILALBA, Xosé Isidro + SAN CRISTÓBAL SEBASTIÁN, Santos; El convento de San Pedro de Alcántara. Deputación Provincial de Lugo. Mondoñedo 2004.
GARRIDO MORENO, Antonio; “Albergue de Mondoñedo”, Arquitecturas no camiño, 1994-2004. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2005. Páx.308-311.
VV.AA.; “Convento de Alcántara”, Concello de Mondoñedo.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar