langs: gl pt pt en en en pt gl pt pt pt ca gl gl eo gl gl gl pt gl gl pt ca gl it gl gl gl gl pt pt it gl gl gl mwl pt en pt pt gl gl pt pt pt gl gl pt pt gl es pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en en gl pt nl pt pt pt pt gl pt gl pt pt pt gl pt gl pt pt gl en en en es pt es en pt gl pt gl gl pt pt pt pt pt es pt pt gl gl gl pt pt pt gl gl gl it pt gl pt pt pt gl gl gl it pt pt pt pt ca gl gl pt ca pt pt pt gl pt gl pt gl gl gl gl gl ca pt gl gl gl eo it gl gl pt gl gl gl gl it en

text:
8 de marzo, día da muller traballadora – Revirada
Sexualidade, afecto e saúde – Relatos
O pasado xoves, 8 de marzo produciuse un dos actos máis multitudinarios a efectos de mobilización nesta cidade e non só pola celebración do día internacional da muller TRABALLADORA.  Dende vai décadas o poder incorporou esta data na axenda pública, roubándolle a etiqueta de traballadora, baleirándoa de contido e deixándoa no día da muller, onde tódolos poderes públicos, institucionais e políticos lavan as mans e enchen as bocas coa palabra igualdade, pois xa a ONU en 1975 institucionalizou o día con este fin.
Pero este 8 de marzo era diferente, tanto en contido como en forma e estratexia. Trátase da primeira folga feminista de mulleres, é dicir, por primeira vez a nivel histórico chámase a unha folga xeral de 24 horas, segregada por sexo para ver que acontece se faltamos as mulleres aos nosos postos de traballo, ás nosas tradicionais tarefas de coidados, ademais de ser folga estudiantil e de consumo.
Neste artigo quero discutir diferentes confrontamentos que foron xurdindo na organización deste acto, tanto a nivel institucional coma dende o plano dos movementos sociais de esquerda.
En primeiro lugar, sinalar a polémica que suscitou a existencia de dúas manifestacións ao mesmo tempo (tan só con media hora de diferenza). A primeira marcha, convocada simplificando pola plataforma feminista galega ás 19.00 no Obelisco e a segunda, convocada por galegas 8M ás 19.30 na Praza de Pontevedra. Eu pertencín á organización da segunda manifestación, e me vexo na obriga de argumentar o porqué  de convocar unha marcha autónoma.
Antes de nada, creo que é de xustiza desenmascarar ás organizadoras de ambas. Na marcha convocada no Obelisco atopámonos con organizadoras como a Asociación Casa Museo Emilia Pardo Bazán (na que forma parte o Concello), a Plataforma Feminista Galega (onde intervén tamén o Concello) e partidos políticos como Podemos, a Marea ( si! De novo o concello!), alén de sindicatos como CC.OO e UGT (que dicir destes vendeobreiras?)
Índa por riba da cantosa e vertical convocatoria, liderada polo partido que actualmente ostenta o poder na nosa cidade e co fin de disipar calquera atisbo de dúbida sobre o patrocinio da susodita manifestación, puidemos ver perplexas nos carteis por toda a cidade a convocatoria da marcha baixo a sinatura “Mulleres que transforman realidades”, casualmente o mesmo lema da Marea Atlántica do pasado ano e colocando ven visible o logo do Concello da Coruña.
A resposta que deu a plataforma feminista galega ante esta total evidencia, foi que se pediu unha subvención ao Concello para a tirada de carteis e que este por contrapartida, imprimiunos dotándoos co seu selo, tamén afirmaron que este feito para nada resta autonomía á convocatoria. Encantariame saber se estas mulleres serían de igual opinión se nos seus carteis aparecese impreso o logo do PP ou proclamas electorais de PSOE ou Ciudadanos.
Deseguida decátaste que algunhas compas e colectivos que asistiron ás reunións de salón, deron o seu visto bo a que o Concello de xeito voluntario se responsabilizara de imprimir os carteis, a condición de que iso non supuxese incluir o seu logo, pois obviamente este feito supón o súa fagocitación no acto. Estas actas fixéronse públicas, tamén a demanda e esixencia deses grupos a que se lles borrase da convocatoria do Concello (agora xa se poden dicir as cousas como son, a convocatoria é do Concello da Coruña gobernado pola Marea Atlántica, partido responsable de aniquilar aos movementos sociais), facendo este caso omiso ata un día antes da convocatoria grazas á presión pública destes colectivos.
Con este fio, chama poderosamente a atención que publiquen alegremente que as organizadoras son, cito textualmente, “movemento feminista unitario A Coruña”. Nesta cidade existen e existiron grupos autónomos feministas, activos, cañeros, libres de partidos e siglas, e contestatarios como Acción Rabuda, Feminismos Coruña, Curuxa Feminista ou a Asamblea Feminista d´A Insumisa. Algúns como Feminismos Coruña contaban nas filas da súa organización coa actual concelleira de Igualdade, Diversidade e Seguridade Cidadá, Rocío Fraga. Estes colectivos, índa que é certo que algúns (curuxa está vixente) xa non están en activo, seguen tendo a súas listas de difusión que se empregan para comunicar convocatorias ou ben para informar de sucesos relevantes. Non existiu por parte deste feminismo unitario (¿?) ningún afán de invitación para que mulleres que pertencen ou pertenceron ao feminismo autónomo a nivel local participasen nesta manifestación conxunta.
Tamén é importante sinalar que a Plataforma Feminista non só non se sumou ao chamamento unitario de Vigo o 4M, gran antesala da folga a nivel Galicia, senón que o rexeitou tachándoo de violento. Non esquezamos o apoio incondicional deste colectivo cando o ano pasado CC.OO parou a manifestación unitaria do 8M en Santiago de Compostela, esixindo que a policía levase detidas a unhas compañeiras por faceres pintadas ou escachar un escaparate do Bershka. Pregúntome eu a cantas mulleres máis terán que violar e asasinar para que estos señoros nos dean o beneprácito de nos poder encolerizar.
Outro motivo de desconcerto consiste no acto en si, pois a culminación do mesmo consistía en render homenaxe a Emilia Pardo Bazán, non vou entrar a debater sobre o valor e a valentía desta muller en contradicir á súa sociedade, estudar e escribir en prol dos dereitos á educación das mulleres. Claro que hai que respectar a Pardo Bazán, pero non nos esquezamos da condición social desta muller, trátase dunha aristócrata pertencente á alta nobreza da Corunha. O seu contexto, condición económica e estrato social lle permitía estar nunha situación privilexiada fronte a outras mulleres, iso non lle resta valor á súa labor, por suposto que non. Outra cousa é que co gallo de render homenaxe a esta señora nun día sinalado como internacional e da muller traballadora, no contexto previo que contorna unha folga está fóra de lugar, posto que doña Emilia carecía da condición de traballadora ao poder vivir da súa condición de aristócrata.
Por outra banda, compre resaltar o incómodo da prohibición explícita por parte do Concello ante levar bandeiras fóra da cor lilás. A resposta a isto é, ao meu entender, lóxica por unha parte, explícome, podo entender e asumir como sensato que non se queira que a xente acuda con bandeiras fóra das feministas, pois dilúe o motivo principal e rematan por ter protagonismo sindicatos e/ou partidos, ata o entendo e o respecto. Mais seguramente por outros motivos ben distintos aos da Marea. Para min é fundamental a autonomía política apartidista de calquera convocatoria cidadá, agora ben, tratándose dunha folga xeral e a primeira feminina e feminista a nivel histórico, creo que é fundamental deixar liberdade a que cada muller exprese o feminismo ou a súa condición de muller do xeito que considere oportuno. É dicir, se quere sacar a bandeira independentista estreleira e iso tamén a define que a saque, se quere levar a bandeira antifa porque sente que é outro trazo distintivo nela, que o leve, se sinte que desexa portar a bandeira do seu sindicato porque é imprescindible a súa loita sindicalista neste día, pois que a porte. Creo que non se debe nin se pode coartar a liberdade de levar cada unha os símbolos de loita que nos identifique nun día de folga.
Non deixa de resultarme gracioso, ou canto menos entre chamativo e hipócrita, que a Marea faga unha defensa tan fervorosa á autonomía da convocatoria no senso da prohibición de portar bandeiras,  namentres impón o seu selo e eslogan ao chamamento, entón por aclararnos, o feito de que as mulleres leven de xeito voluntario as súas bandeiras resta autonomía ao evento e que nos carteis apareza o concello non? ou se cadra máis ben o concello quere ter un protagonismo absoluto neste acto, instrumentalizándoo co fin de sacar del un rédito electoralista?
Neste contexto, mulleres feministas e autónomas organizamos unha alternativa a este insulto por parte do poder. Organizámolo de xeito horizontal, convidando a calquera organismo, grupo, e/ou individualidades a sumarse ao evento. Convidamos tamén a sindicatos. Nas reunións eramos poucas mulleres, non superando en ningunha asamblea as 15 integrantes. Había mulleres moi plurales en canto a activismo e métodos de loita, sendo o común denominador a necesidade de realizar unha convocatoria autónoma. Había mulleres militantes da CIG, que nunca quixeron que a súa organización tomase relevancia neste acto. Pediuse permiso a galegas 8M para utilizar a súa convocatoria, eslogan, tipografía e manifesto, pois había acordo de que este era a maneira máis plural e unitaria.
Na manifestación contábase por miles as persoas que acudiron, mulleres e homes, sendo as primeiras as que tomaron o protagonismo.  Índa que é certo que había moitas bandeiras da CIG tamén o é que existían outras bandeiras como a de Coruña Antifascista, a independentista, anarquistas, okupas ou bandeiras moradas, mostra da diversidade das integrantes e das simpatías individuais no percorrido.
Os medios de desinformación, apresuráronse en afirmar e reducir a convocatoria á CIG, mais isto é algo que os medios fixeron sempre, reducir, simplificar e mentir sen contrastar. Puiden ver e escoitar como compañeiras deste sindicato esforzábanse en explicar que elas apoiaban esta marcha e que se trata dunha convocatoria libre de siglas e sindicatos, pois por iso é unha convocatoria autónoma. Mais xa sabemos como funcionan as fábricas de opinión.
Tamén quero sinalar que se convidou a mulleres da CUT e de CGT, sen resposta. Algo despois decateime por un compañeiro(¿?), que estes facían unha convocatoria propia o 3 de Marzo por cualificar a do 8M como fascista e nazi (¿?!¿) ao non permitir que os homes participaran da organización. Isto é certo, non se permitía aos homes vir aos preparativos previos e asambleas decisorias, pois é unha folga de mulleres e entendemos que somos nós as que o temos que organizar. Eu con sinceridade, negueime a facer pedagoxía. Penso que se es un home comprometido coa igualdade e o feminismo é sinxelo de entender que debes respeitar que as mulleres se organicen como lles prazca para unha folga que lles pertence a elas de puro dereito, porque son elas ás que se quere visibilizar, e que ti como home podes, por suposto apoiar, endexamais copar e vir dirixir, nin ousar dicirnos como organizarnos e coordinarnos. Se es deste pensamento, ou simplemente non respeitas nin entendes que as mulleres nos organicemos de xeito autónomo e non mixto, non fai falla que nos apoies, quédate na túa casa ou vaite ao bar a consumir, simplemente apártate e deixa facer. De ser certa esta información, o único que da mágoa, é que me consta que mulleres deste sindicato apoiaban a organización non mixta, pero tiñan que respeitar o mandato dunha organización xerárquica e patriarcal.
No trancurso da manifestación fixéronse paradas para amosar o noso rexeitamento a organizacións como Intermon Oxfam, a Igrexa, os abusos a traballadoras do Mercadona, a aniquilación do barrio das putas para convertelo nun bulevar comercial capitalista, recuperouse a memoria da loita por parte de anarquistas mulleres nas Atochas e ata se cambiou de novo o nome da praza das Atochas por praza das Mulleres Libres. Léronse comunicados, portáronse antorchas, bengalas, foguetes e se pendurou a pancarta de cabeceira, bastante precaria que fixemos as mulleres que o organizamos.
Entendo o malestar de moitas mulleres cando expresan a súa tristura de que un día tan importante non poida existir unidade, por iso a necesidade miña individual de expresar as razóns.
Cando o poder trata de impoñer a súa idea de feminismo esixindo e negando o dereito ás mulleres de expresalo como consideren é preciso crear un bloco crítico xa na propia manifestación ou ben en forma de convocatoria propia. Cando o poder prescinde do dereito a organizarse de mulleres pertencentes a un feminismo crítico, autónomo, activo e de base, e este mesmo poder as silencia e vende unha convocatoria como feminismo unitario, é pertinente que estas mulleres se xunten e se organicen de xeito autónomo. Cando o poder imprime o seu selo e o seu logo á convocatoria, é de xustiza o non acudir cando se entende que eles son parte do problema. Non existe un único feminismo, e de así ser, non sería nin burgués nin institucional.
Para rematar, é importante mencionar que ás mulleres desta cidade negóusenos o dereito á folga por facelo festivo neste concello, no acto institucional da Marea o xoves pola mañá, foi o Alcalde e non unha muller o que falou alegando os motivos desta folga, pero estas causas non lles importaron para organizar e contratar a mulleres que desen concertos durante esta xornada, aquí non lles pareceu importar que había unha folga de mulleres.
O que máis se leva discutindo nestes días é a confrontación que supón unha organización e percorrido propio, aquí tentei albiscar as razóns e relatar como vivín estes días a título individual. Se fixésemos bloco crítico leriase en clave de provocación, se facemos convocatoria propia tamén se nos tachará de confrontadoras, mais penso que a confrontación non só é boa senón necesaria, non por ser feministas debemos unificarnos cando iso supón unha perda de autonomía, apoiar o liderazgo do poder político e doblegarse a unha convocatoria levada pola Marea. O feminismo é diverso e estamos no dereito de criticar tanto os xeitos de actuar como de intentar instrumentalizar un día para levarse crédito político os que ostentan o poder.
MILLOR DESCONTROLADAS QUE INSTITUCIONALIZADAS!
8 de Marzocoruñadia da muller traballadora
Próximo ArtigoPara nom se marear, mantenha a olhada adiante *
I Concurso de Poesía Feminista da Comuna
IV EDICIÓN DO CURSO DE HISTORIA DE TEORÍA FEMINISTA NA UDC
Formaçom feminista para grupos
Buscanse fotos para completar un centenario (1916-2016)
Deixe uma Resposta Cancelar Resposta
O seu email não será publicado.
Sign me up for the newsletter
Tweets por el @Reviradafeminst.
Para nom se marear, mantenha a olhada adiante *
8 de marzo, día da muller traballadora
Convocatória nº4 “O trabalho ou a Vida!”
II Encontro Mulheres e Lusofonia. Mulheres, Territórios e Memórias. Compostela, 6, 7 e 8 de Abril
Elena em CARTA A MI MATERNIDAD
A Caixa de Pandora não se pode voltar a fechar! | Confraria Vermelha Livraria de Mulheres em O fim do piropo ou o princípio do respeito
Editorial Nº1 “Feminismos Take-Away” – Revirada em Gitanas feministas: construyendo pensamiento y movimiento social (IIª – IIIª parte)
Editorial Nº1 “Feminismos Take-Away” – Revirada em Puritanismo rancio en el arte
Editorial Nº1 “Feminismos Take-Away” – Revirada em O fim do piropo ou o princípio do respeito
Arte e cultura Revirada
Notas caprichosas sino-ocidentais 西花散記
Sexualidade, afecto e saúde
Sexualidade, afecto e saúde – Relatos


document_lang: gl

langs: en pt pt en en en pt gl pt pt pt ca gl gl eo gl gl gl pt gl gl pt ca gl it gl gl gl gl pt pt it gl gl gl mwl pt en pt pt gl gl pt pt pt gl gl pt pt en pt gl es gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt lt gl en gl en gl gl pt nl pt gl pt pt en pt th pt gl pt pt gl en en en es pt es en pt gl pt gl gl pt pt pt pt pt es pt pt gl gl gl pt pt pt gl gl gl it pt gl pt pt pt gl gl gl it pt pt pt pt ca gl gl pt ca pt pt pt gl pt gl pt gl gl gl gl gl ca pt gl gl gl eo it gl gl pt gl gl gl gl it en

text:
As Brigantias Roller Derby: mulleres ‘on wheels’ no corazón de Monte Alto – Revirada
Sexualidade, afecto e saúde – Relatos
Falamos co equipo de Roller Derby `As Brigantias´ durante a previa do seu último partido na Coruña para coñecer un pouco máis deste deporte feito `por e para mulleres´ que continúa medrando con forza na Galiza.
-Como nace o Roller Derby e cales son as súas regras básicas?
O roller derby moderno naceu nos anos vinte. Nun principio tratábase de facer carreiras de velocidade, pero despois co tema do contacto comezaron a organizarse partidos amañados, unha cousa como Pressing Catch. Entón empezou a decaer e desapareceu, ata que nos anos 70, en Texas, un grupo de mulleres decidiron retomar o roller e crearon unha liga, que se chama WFTDA, e toda a normativa, todo o regulamento, parte daí sobretodo co lema de que é un deporte `para e por patinadoras´.
Un partido de roller derby dura unha hora dividida en dous tempos marcados por jams de dous minutos. Saen a pista cinco xogadoras de cada equipo, catro bloqueadoras e unha jammer. A primeira jammer en cruzar o pack de xogadoras, é a jammer líder e ten a vantaxa de poder cortar as seguintes jams antes do tempo. Cóntanse os puntos por cada cadera de bloqueadora contraria que pasa a jammer. E despois hai un montón de normativas, hai unhas zonas legais e ilegais tanto para impactar coma para bloquear, por iso hai sete persoas arbitrando. Isto cunha pizarra… (risas) enténdese millor.
-E como vos achegastes a este mundo? Sabíades patinar?
Eu persoalmente si que fixera patinaxe, pero pola miña conta. Un día vin que un colega puña que lle gustaba Roller Derby Madrid no Facebook e dixen: “Oh!.. patín e contacto que guai”, entón metinme a ver se había na Coruña e vin unha páxina pero ninguén respondía ás mensaxes. Decidimos reunirnos tal día no Obelisco e miramos de formar o noso propio equipo. E así foi.
-Canto tempo hai diso?
Cinco anos. A primeira reunión eramos seis e hoxe desas seis quedamos dúas. A media de idade do equipo é alta, rondamos os 30 anos, super diversas todas a nivel persoal-profesional e ainda así o equipo está funcionando moi ben. Custou moitísimo porque, claro, non o tomamos como un pasatempo fan falla moitas cousas: buscar patrocinios, o material…
-Porque é todo autoxestionado? Coma vos organizades?
Claro. Traballamos cos comités entón na axenda de traballo levamos rexistro de todas as actividades que imos facendo. E co tema da financiación tiramos do merchandaising que afortunadamente está tendo bastante éxito e logo con subvencións municipais. Bueno, as xogadoras pagamos tamén unha cuota mensual de 20 euros e a tesouraría e aberta, todo o mundo ten acceso.
-Cal diríades que é a situación actual do derby na Galiza?
Pois que hai un montón de equipos, de feito, somos a comunidade autónoma con máis equipos de Derby, pero, o tema é que é difícil, por iso nós decidimos que queríamos formar un equipo potente. E, de feito, está dando resultado porque estamos xogando partidos, pero levamos cinco anos loitando para chegar ao punto en que estamos agora. Cremos que o deporte é un pouco máis coñecido de cando comezamos pero ainda hai moito traballo…
-E a nivel do estado español? Cal é a situación?
Pois mira hai unha selección española que xoga a principios de febreiro o mundial de Derby de Manchester. Agora o que pasa é que a asociación de deportes de rodas (FIRS) quere meter Roller Derby, entón o que nos están pedindo dende as federacións é que se xogue só baixo o reglamento da FIRS e non baixo o da WTFDA. Iso sería rexeitar a nosa normativa sobre todo a nivel integrador, porque no Roller participan por exemplo persoas tranxénero, cousa que noutros deportes non; sen embargo, se entramos dentro da FIRS, esa sería outra cuestión…traballaríamos dunha forma completamente vertical. Agora o que queremos facer e unha liga Galega pero ainda non sei se se fará este ano, porque non hai equipos suficientes.
-Cal diríades que é a relación entre o roller e os feminismos?
Eu creo que non existe outro deporte que sexa autoxestionado por mulleres en absolutamente todo. De feito, quen levantou o Roller moderno e está a crear mundiais europeos e a WFTDA e a intención e ademais clara: é un deporte feito por e para mulleres. Ademais, non encerra nen límite de idade nen tampouco tes que ter ningún tipo de corpo. Creo que realmente é unha oportunidade aberta ás mulleres para podermos entrar en redes sociais totalmente distintas ás habituais, porque aquí ningunha nos coñecíamos e agora somos practicamente inseparables.
-Entón, pensades que existe relación entre o mundo do roller e o activismo?
Penso que sí. A verdade polos equipos que coñezo e despois nós, a nivel de Brigantias, si que estamos bastante involucradas sobre todo no tema das violencias. Colaboramos con algunha campaña porque realmente cremos que vivimos nunha sociedade machista e sufrimos violencias a diario e si que queremos visibilizalo. Tamén fixemos un evento polo 25n e viñeron equipos de Pontevedra, de Ourense…sumouse moita xente.
-E con que estereotipos e mandatos de xénero cres que rompe o derby?
Uf! Eu creo que moitísimos. De feito, a min encantaríame que se dese nas escolas, que hoxe nas bancadas houbese mogollón de nenas. Porque toda a cultura da patinaxe na Coruña é a patinaxe artística. Refírome a que tes que levar maillot e estar super delgadiña para facer as piruetas…e aquí poden ver corpos diversos e que todas participan. Dá o mesmo como sexas. Sobre todo, que podemos practicar un deporte en equipo, un deporte de contacto, que é estratéxico e que ante todo somos compañeiras.
-E o tema do contacto? Pensades que é algo que empodera?
Eu creo que si. De feito, o primeiro que traballamos nos adestramentos cando chegan as fresh meats (1) é o de pedir disculpas. Porque o tema é que se queres ser boa bloqueadora, tes que aprender a bloquearme. Ao principio sempre dicimos `non, ti golpéame ben porque logo na pista vai ser o dobre´. E, claro, agora vas pola rúa, inconscientemente tropezas, apoias un xeonllo e segues camiñando (risas). Non é que sexa violento, é sobre todo descubrirmos que somos máis fortes e temos máis resistencia do que pensamos.
-Antes falabas da comunidade trans dentro do Derby. Teño entendido que en España existe algún equipo especificamente Queer…
-Si, si, chámanse Vagine Regime.
-Existe algo similar na Galiza?
É todo a nivel nacional. De feito, este verán hai unha Derby Comme, que son catro días de Derby en Barcelona onde se fan scrimatch (2) temáticas e está tamén o Vagine Regime. Hai un grupo propio tamén a nivel mundial e despois en cada país hai un equipo que o representa. Ademáis, agora, lendo as entrevistas que lles fan as xogadoras para o mundial, si que vin que moitas ao meterse no Derby aprenderon a entender máis as persoas trans e as persoas homosexuais…
-E máis aló da ética, pensades que estética punk con que nace o Derby e algo que está tan presente na Galiza?
Ben, si que é certo que o Derby atrae iso. Despois, claro, é un pouco tamén o que queres desmitificar pero si, hai de todo, xa che digo, no noso equipo temos a `Shakira´ (risas). E despois temos os nosos derby names, iso cada xogadora.
A ver, mola poñerllo as túas compañeiras, que pasa? as primeiras que chegamos escollémolo nós. Eu chámomelle `Lady Moratón´ porque un dos meus comics favoritos é Lady Snowblood. É coma o teu alter ego.
-E se alguén está interesadx en pasar a formar parte do equipo agora mesmo, é unha opción?
Si, claro, esa tamén é outra das cousas, porque hai equipos que traballan con `try outs´ (3) e o resto do ano estan pechados, nós decidimos non pechar. Calquera interesada que se poña en contacto connosco derivámola para o comité de recrutamento e xa che mandan que tes que facer para ser unha derby girl. Tes un mes de proba, se necesitas material, e temos nese momento, pois deixámosche e a partir dos tres meses tes que entrar nun comité. Ademáis, as fresh meats teñen que sacar unhas mínimas e é a nosa responsabilidade motivalas. Porque, bueno, xogamos tamén coa idea de que as veteranas somos madriñas das fresh meats, entón calquera cousa que precises dentro do equipo, tela coma persoas de referencia. Pero, vamos ,que calquera que lle que apeteza entrar tanto para patinar como para ser voluntaria pode facelo porque  tamén necesitamos persoal na pista.
– E se alguén en Galiza quere ir ver un partido, como pode facelo?
Pois polas redes sociais e tamén enviamos notas de prensa a semana anterior aos partidos. Polo de agora e mentres poidamos tirar, queremos que a entrada sexa gratuita e que a xente veña ver derby, sobre todo cantas máis nenas e nenos millor. O deporte é unha ferramenta super poderosa, educacional. Ademais, nos coles xa se marca moito a diferenza, no deporte sobre todo co tema da forza e do traballo en equipo.
Nós participamos no `Deporte na rúa´ na Coruña e abrimos a que probaran nenas. E, claro, quedamos alucinadas porque si que é certo que, se cadra, coa idade vas tendo certos medos, pero, jolín, as nenas nos alucinabamos porque era en plan: `tes que atravesar por aquí´ e era coma ´pum pum pum´, e daste conta de que é algo que vas cambiando cos anos. De feito, un dos obxectivos de Brigantias e formar un equipo infantil.
-E que significou o Roller dende unha perspectiva persoal?
Un salvavidas (risas). Teño 35 anos e parte das miñas amigas teñen iso… vida familiar, e o Derby permíteche pois á parte de ocupar o teu tempo, desafogar todo nun espazo onde ninguén ten esa relación de amizade dende fai tempo ou familiar. Aquí coñécenme coma `Lady Moratón´. Dentro disto eu son `Lady Moratón´.
-E xa por último: cales son os vosos obxetivos a curto prazo como equipo?
Estamos pendentes de que oficialmente nos consideren WFTDA, entón xa teríamos o logo da patinadora e virían sobre todo máis equipos europeos, porque ca WFTDA, estás dentro do ranking mundial. E, bueno, o equipo infantil … e encher hoxe Monte Alto, e a after party tamén! (risas).
(1) Carne Fresca. As principiantes.
(3) Xornadas para reclutar xogadoras
A liga As Brigantias Roller Derby é un club sen fin de lucro que busca fomentar a cultura Roller Derby e a visibilización dos deportes femininos na sociedade galega. Estamos na procura de persoas emprendedoras que compartan a nosa visión e paixón polo deporte, fomentando a inclusión, a diversidade e o respecto entre deportistas.
Son Ana e gústame escoitar historias, as veces escribilas. Vivo na Coruña a ratos e a ratos en Granada, Santiago ou Portugal. Os feminismos son pra min unha revolución que brota do miudo para arramplar con todo, deconstruir para reconstruir dende o placer e o amor coletivo, estar atentxs a escoita e coidar uns dxs outrxs. Coma dixo algunha por ahí: Se non me fai rir prefiro non seguir.
Ana FernándezBrigantias Roller Derby A Coruñaestereotipos de xéneroRoller Derby
Próximo ArtigoOs usos da española: un percorrido polo século XX.
Deixe uma Resposta Cancelar Resposta
O seu email não será publicado.
Sign me up for the newsletter
Tweets por el @Reviradafeminst.
Para nom se marear, mantenha a olhada adiante *
8 de marzo, día da muller traballadora
Convocatória nº4 “O trabalho ou a Vida!”
II Encontro Mulheres e Lusofonia. Mulheres, Territórios e Memórias. Compostela, 6, 7 e 8 de Abril
Elena em CARTA A MI MATERNIDAD
A Caixa de Pandora não se pode voltar a fechar! | Confraria Vermelha Livraria de Mulheres em O fim do piropo ou o princípio do respeito
Editorial Nº1 “Feminismos Take-Away” – Revirada em Gitanas feministas: construyendo pensamiento y movimiento social (IIª – IIIª parte)
Editorial Nº1 “Feminismos Take-Away” – Revirada em Puritanismo rancio en el arte
Editorial Nº1 “Feminismos Take-Away” – Revirada em O fim do piropo ou o princípio do respeito
Arte e cultura Revirada
Notas caprichosas sino-ocidentais 西花散記
Sexualidade, afecto e saúde
Sexualidade, afecto e saúde – Relatos


langs: pt gl gl gl gl gl fr gl en fr gl de fr es en fr gl it fr gl de fr gl war fr gl de fr gl fr fr de th gl en fr fr en en fr en en fr sq en fr gl en fr de fr nl es gl fr gl en fr ia en gl gl gl gl gl en en en

text: Irmás Cartoné é unha pequena editora independente dedicada á tradución ao galego de textos clásicos da literatura universal.


langs: gl pt pt en en en pt gl pt pt pt ca gl gl eo gl gl gl pt gl gl pt ca gl it gl gl gl gl pt pt it gl gl gl mwl pt en pt pt gl gl pt pt pt gl gl pt pt gl pt pt es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl pt nl pt gl pt pt pt pt gl pt gl pt eo pt gl pt pt pt ca pt it pt gl pt pt gl en en en es pt es en pt gl pt gl gl pt pt pt pt pt es pt pt gl gl gl pt pt pt gl gl gl it pt gl pt pt pt gl gl gl it pt pt pt pt ca gl gl pt ca pt pt pt gl pt gl pt gl gl gl gl gl ca pt gl gl gl eo it gl gl pt gl gl gl gl it en

text:
A identidade como resistencia – Revirada
Sexualidade, afecto e saúde – Relatos
foto de Sabela Losada Cortizas
Teño trece anos e ao meu redor hai risos, voces, gargalladas, brincadeiras, botellas que circulan coa vergoña da inexperiencia, tusidos, máis risos, compañeiros de clase aos que se sumou algún coñecido, fume de tabaco, anécdotas contadas sen moito xeito, xesticulación excesiva, troula preadolescente de fin de curso, ledicia de comezo de verán.
—E ti… Ti non tes medo de estar aquí soa rodeada de rapaces? Fai-‐se o silencio.
Son a única rapaza, certo. Entre nove rapaces. Nove pares de ollos que de repente apuntan todos cara min.
—Bua, como se a fósemos violar, —solta outro. Bótanse a rir.
Eu sigo coa boca aberta, apampada, sen saber que dicir. Falan entre eles coma se eu non estivera alí.
Os meus amigos, os que están sentados ao meu carón, os que veñen á miña casa pola tarde e comen os bocadillos que nos fai a miña nai mentres charlamos e facemos os deberes, eles rin tamén.
Ese día, no escondite onde nos xuntamos ás veces a mocidade da urbanización, nese preciso momento que me deixou conxelada, eu comprendo claramente tres cousas:
—Eu non son igual ca eles, aínda que até entón o parecera. Hai un eu —rapaza— e un eles —rapaces—. Inconfundible. Inesquecible.
—Eu teño que ter coidado. De feito, debería ter medo. Os homes non, e até poden facer brincadeiras sobre violacións. Eu téñome que protexer.
—Como volver confiar nos amigos que vin rir escollendo o outro bando? Si, hai distintos bandos. Aínda que segundos atrás parecese un grupo homoxéneo de amig@s. Eu estou soa.
Minutos despois algún xa se pon pesado. Ninguén lembra a conversa anterior. Ninguén salvo eu, que non bebín ningunha pinga de alcol aínda que a festa continuou un bo tempo máis. Que xa non puiden pasalo ben.
En realidade non foi esta a primeira vez que a confrontación eu-‐eles me batera nos fuciños. Un ano antes, cando na escola se organizaran uns campionatos de futebol para alumnos de último ciclo tamén comprendín varias cousas. A min nunca me interesou o futebol pero a algunhas das miñas amigas si, e acompañeinas cando se foron anotar.
—Non pode ser, o campionato é masculino —dixo sen máis o director.
Seica neste caso o plural “alunos” non era inclusivo e non o soubemos interpretar.
—Pero o que podedes facer as nenas é poñervos de animadoras, con pompóns e minisaia. Iso daríalles folgos aos xogadores! —agregou sen retranca algunha o profe de galego, que andaba por alí.
Mentres preguntabamos como facer a denuncia no consello escolar e pintabamos as faixas da nosa primeira manifestación, eu comprendín varias cousas:
—Hai un nós —rapazas— e un eles —rapaces— no que nós somos o outro, e eles son o que está por defecto. Nós, rapazas, temos que preguntar en cada caso se somos e se estamos incluidas ou non.
—Eses comentarios que a miúdo difrázanse de brincadeiras son humillantes, pero unha acostúmase a convivir con eles todos os días da súa vida (hoxe chamanse moi erradamente micromachismos). As mulleres acostumámonos desde cativas a soportar, co risco de ser tachadas de hipersensibles se protestamos. Hai un afora que está atento e xulga se ante o machismo cotián unha pelexa ou ri. Anos despois saberei que as mulleres teñen niveis máis altos de depresión, fatiga e ansiedade e entenderei facilmente por que.
—O do masculino xenérico é outra estratexia para volvernos esquizofrénicas.
—Os homes deféndense entre eles: o consello escolar votou en contra. Os homes saben moito de corporativismo, incluso interxeracional, interclasista, entre descoñecidos. Nós, mulleres, estamos a anos luz de saber apoiarnos e defendernos así.
—Esa foi a primeira vez que me sentín muller. E foi consecuencia de sentirme insultada como muller. A identidade ás veces xorde como un xeito de resistencia.
O meu fillo máis vello está, como eu entón, no último ano de escola. Nuns meses fará doce anos e empezará o instituto. Posiblemente xuntarase c@s amig@s e organizarán unha festa de despedida aproveitando o comezo do verán. Faille ilusión comezar o intituto. Síntese maior. Na casa aínda estamos de mudanza. Voltamos o ano pasado despois de vivir varios anos no extranxeiro. Entre outras cousas, iso significa abrir caixas e caixas que estiveron pechadas por anos cun xesto de sorpresa que se pode transformar nun sorriso nostálxico. Ou nun amago de dor. Depende. Nunha das caixas atopei varios dos diarios que escribín hai máis de vinte anos. Nas páxinas do que teño nas mans a rapaza que fun cóntame a súa vivencia dos últimos días de escola e os primeiros días de instituto. Fálame como pronto o fará meu fillo.
Miro ao meu neno e paréceme tan noviño… Tan inocente aínda, coa cabeza chea de literatura fantástica, música, soños e preguntas sobre o funcionamento do mundo. Amósolle algunhas páxinas. A rapaza que fun fala tamén de libros, música, soños e preguntas, e móstrase nerviosa polo cambio. Rimos xunt@s lendo os comentarios sobre os bolis de colores, mochila e carpetas que recibiu de regalo e está desexando estrenar.
Lembro ben ese primeiro ano no instituto. Así que non me sorprende o que atopo escrito nas páxinas seguintes. Como podería esquecer iso e todo o que veu despois? Desde hai anos, grazas aos estudos sobre maltrato, sábese que a violencia continuada ten nas vítimas repercusións duradeiras. Seino ben. Pero eu tardei anos en porlle nome. Porque en sí, a historia non ten moito de extraordinaria. O tal Xiao, un d@s primeir@s amig@s que fixen no intituto, preguntoume ao pouco se quería sair con el. Fíxoo en público, diante de toda a clase, ao millor estilo macho-‐ galán-‐gañador, e a miña resposta negativa non lle gustou. Meses despois, o mozo da súa irmá (outro macho-‐galán-‐gañador) inventou, ou iso me contaron anos máis tarde, que se liara comigo para darlle celos á moza. Eu era unha rapaza chamativa-‐ provocadora-‐diferente. E a ela, unha noiva-‐tradicional-‐posesiva, non lle gustou. Ninguén me preguntou se fora certo ou non. Cantas veces teremos escoitado historias así de adolescencia? Esta pasaría por outro culebrón máis dos que algunha xente goza nos seráns na televisión, se non fora porque @s dous irmáns, co alento da súa nai, a complicidade do alunado e a connivencia do profesorado do instituto máis progre da cidade, cargaron con todo nunha campaña de acoso e derribo contra min: a rapaza que tiña unha crianza máis libre, unha familia diferente e á que se lle notaba ben esa diferenza. E que non tiña nin idea do que tramaban @s outr@s nin de que iba todo o que estaba pasando. Eu acababa de cumplir catorce cando empecei o instituto, cando escribín entre bágoas o que agora aparece no meu diario. Miro ao meu neno que sorrí. Lereille tamén esas páxinas dorosas que falan de acoso, bloqueamento, agresións, ameazas… de toda a violencia machista que recibín?
En medio dun combate feroz entre os meus desexos e o que @s outr@s xulgaron que debía ou non debía desexar formouse a miña identidade. Enraizada desde a orixe coa aprendizaxe do xénero. Marcada polo acoso escolar e a violencia machista. Igual que a de tantas outras mulleres, supoño.
Un combate no que nós, nenas e preadolescentes, puxemos o corpo, e en absoluta soidade tivemos que crear desde a nada ferramentas e estratexias para facer fronte a unha violencia inexplicable. Un combate no que a identidade xurdiu como aquilo que son fronte ao que os demáis din que debería ser. A identidade era levantarse e aferrarse a sí propia para defender o dereito a vivir outro xeito de ser muller. A pesar de carecer de referentes, a pesar dos golpes, inventando.
Non son procesos que comecen na adolescencia. Sabemos ben que inician incluso antes do nacemento coas expectativas familiares de xénero, clase, crenzas etc. Sabemos que a construcción da identidade é un proceso complexo que dura toda a vida e no que incide o contexto histórico, político e social ademáis da vivencia persoal. Sabemos que a miúdo estoupa na adolescencia. Sabemos que a aprendizaxe do xénero se traduce adentro da familia nun mundo dicotómico de rosa para as nenas e azul para os nenos que se ve fortemente reforzado polo resto de axentes socializadores: escola, relixión, medios de comunicación, publicidade, grupos de pares… O mundo é hoxe más sexista que cando eu fun adolescente. A medida que pasan os anos en lugar de desaparecer vanse profundizando os mandatos de submisión-‐hipersexualidade-‐vulnerabilidade para as mulleres e agresividade-‐dominación-‐poder no caso dos varóns.
Pero a identidade e o xénero non só teñen que ver coa construcción. A miúdo tan importante como iso é o seu carácter destructivo e sobre todo violento. Algunha das súas formas de violencia chega a ser tan terriblemente refinada e sutil cara quen se sae do formato binario que o máis probable é que lle pareza unha alucinación. Ou incluso pense que é algo merecido. Curiosamente son máis os estudos, as denuncias e a visibilidade sobre a violencia que sofren os nenos que non responden ao modelo do macho: os nenos que rexeitan o futebol, gostan das bonecas, da roupa rosa ou da maquillaxe, ou que gostan doutros nenos. E que pasa coas nenas? Non só falo das que lles trepar ás árbores ou non queren saber nada de pintar os beizos e as unllas. Que pasa coas nenas que, coma min, medramos sen que ninguén nos dixera que, por sermos mulleres, había cousas que non podíamos facer? Que nunca nos enteramos de que non podíamos despatarrarnos polo chan, seducir aos rapaces, amosar a valía, falar alto para que se nos escoite, dormir con
quen queiramos, facer o que gostamos, bañarnos espidas? Que nos acostumamos desde cativas a vivir sen pedir permiso? Como mulleres tamén aprendimos que somos o que non é home. Pero tampouco somos eso outro que nos din que debemos ser, pero nin sequera sabemos o que é.
Para nós cae coma un raio o castigo disciplinante. Un castigo que a sociedade xulga como merecido, que aproba e até celebra. Pois como dicía sobre min o meu titor: “Algo faría…” Un castigo exemplarizante que nos remite a caza e queima pública das bruxas, un dano terrorífico para aquela rapaza que ousa emerxer como suxeito desexante, activo, intelixente, poderoso e atractivo. Un castigo exercido ademáis como consolo por todas esas mulleres que siguen fielmente o mandato xenérico. “Perdoa, eu tiña-‐te envexa”, dixéronme algunhas compañeiras anos despois. “Grazas, aprendín moito de ti”, dixéronme outras. Eu seguía sen entender que fora aquilo que eu fixera de extraordinario. Ao rematar o instituto, borrach@s, por todos lados parecían empeñad@s en perdirme perdón.
Hoxe en día, cando bullying é unha palabra habitual, eu podo poñer nome ao que sufrín e sábese que hai nen@s que se suicidan porque non poden soportar a violencia na escola, segue a ignorarse a estadística de que as nenas son a maioría das vítimas do maltrato escolar. Nenas que como eu reciben ameazas de morte, insultos e golpes, ás que lle fan o vacío, nenas que son difamadas, estigmatizadas, ailladas e atacadas, que son gravadas na intimidade para ser expostas en forma pública. Pero non puiden atopar referencias sobre o maltrato escolar machista. Parece que até agora non se ten visibilizado que tamén hai unha compoñente de xénero nesta forma de tortura escolar. Tampouco atopei unha análise en profundidade da relación entre o bullying, a violencia de xénero e as consecuencias de ambos sobre a construcción da identidade. Haberá que tomar todas estas cousas en serio, deixarse de decorar os institutos con cartaces cheos de palabras bonitas e procurar protección e accións para que as nenas e mulleres non teñamos que seguir sendo vítimas.
Nun momento no que parece demodé definirse como muller, para min segue a ser unha identidade revolucionaria. Como negar que esa identidade marcou a miña vida? Como non sorrir cada vez que lembro todas as patadas nos collóns que din, sexan metafóricas ou reais? Hai un brillo especial no ollar que aínda nos une a moitas das que sabemos que non só non sufrimos envexa de pene, senon que somos certas en que a envexa é do que somos, é por sermos mulleres. Iso que nos fai botar gargalladas pintando unha faixa, chamándonos ante un problema, convivindo, defendéndonos, facendo gas pementa na casa, acompañándonos nas denuncias, sabéndonos autónomas ou criando en tribo.
Nun mundo feroz contra nosoutras, onde es@s que tanto falan de feminismo son quen máis reproducen a violencia, o que nos queda é a identidade. Saber o que somos e o que non. O bando no que estamos. E aferrarnos a iso, ao que somos fronte ao que nos etiquetan. Agora chamarannos feminazis, pero non é iso unha derivación de aquilo que nos chamaban na adolescencia? Non é simplemente un novo insulto por sermos mulleres? Suxeitos e mulleres. Mulleres que viven sen medo e sen pedir permiso, facendo o que nos da a gana.
A miña identidade sigue ben certa. Non porque o que eu non son me exclúa, senon porque agora son eu quen claramente o rexeita. Eu son a outra, e iso me enorgullece, son os meus desexos, e me rodeo só de quen respecta, valora e defende todo iso que son. Que importa se como mulleres nacemos ou nos facemos, se podemos ser o que queiramos?
Á noite falo coa miña amiga Leo, nai dunha rapaza que, como o meu, tamén ten doce anos.
—Pois eu penso que sí —dime—. Por que non lle vas amosar esas páxinas ao teu fillo? Parécennos pequen@s aínda, pero como non vou falar eu coa miña filla se a primeira vez que un tipo apretóuseme empalmado no autobús eu tiña tamén doce anos?
Foi el quen continuou preguntando polos diarios. O meu pequeno ten curiosidade e sabe que na casa falamos sempre de todo. Esa é a miña responsabilidade como nai feminista de varóns. E como muller, unha vez que decidín que xa non sigo calando.
Compostelana de nacemento, xa desde pequena cústabame achar unha vocación entre tantas posibilidades. Medrei nunha casa no medio do monte chea de libros e persoas facendo artesanías; formeime en xénero, cooperación internacional e xestión cultural, e aos vinte anos marchei a Latinoamérica onde traballei en proxectos de desenvolvemento e con organizacións de mulleres en varios países, ademáis de colaborar en proxectos culturais diversos. Son a creadora de Dalúa Libros onde publico libros para nenas e nenos (www.dalualibros.com). Fun parte de Mulheres Livres e outros coletivos, e teño escrito sobre rebelións populares en Sudamérica, autocoñecimento feminista, maternidade, crianza e educación libres en periódicos e revistas feministas e libertarios. Levo máis de quince anos vivindo arredor do océano Atlántico e sigo a comprobar da man dos meus fillos que compartir momentos e experiencias con persoas de distintos lugares é a millor aprendizaxe que hai no mundo.
Próximo ArtigoOs usos da española: un percorrido polo século XX.
E se fôssemos violentas? Encontro-diâlogo no CS A Comuna da Corunha
XII Novas Fronteiras na Igualdade de Oportunidades 2.0: Educación Afectivo Sexual, Prostitución, Trata e Outras Violencias
Xornadas “Dereito e Xénero” en Compostela
Nin muller nin home
Liberdades fundamentais na informática – I
QUANDO “NO COMMENT” JÁ NOM É UMHA OPÇOM CONTRA O MACHISMO
Deixe uma Resposta Cancelar Resposta
O seu email não será publicado.
Sign me up for the newsletter
Tweets por el @Reviradafeminst.
Para nom se marear, mantenha a olhada adiante *
8 de marzo, día da muller traballadora
Convocatória nº4 “O trabalho ou a Vida!”
II Encontro Mulheres e Lusofonia. Mulheres, Territórios e Memórias. Compostela, 6, 7 e 8 de Abril
Elena em CARTA A MI MATERNIDAD
A Caixa de Pandora não se pode voltar a fechar! | Confraria Vermelha Livraria de Mulheres em O fim do piropo ou o princípio do respeito
Editorial Nº1 “Feminismos Take-Away” – Revirada em Gitanas feministas: construyendo pensamiento y movimiento social (IIª – IIIª parte)
Editorial Nº1 “Feminismos Take-Away” – Revirada em Puritanismo rancio en el arte
Editorial Nº1 “Feminismos Take-Away” – Revirada em O fim do piropo ou o princípio do respeito
Arte e cultura Revirada
Notas caprichosas sino-ocidentais 西花散記
Sexualidade, afecto e saúde
Sexualidade, afecto e saúde – Relatos


langs: la gl gl gl gl gl gl la fr gl gl en fr en gl en en en gl gl gl gl gl gl gl gl en en en

text:
72 páxinas para as túas anotacións, bosquexos e historias ben gardadas por estes monstros.
Irmás Cartoné é unha pequena editora independente dedicada á tradución ao galego de textos clásicos da literatura universal.


langs: es es

text: Comentarios en: Empresarios yucatecos consolidarán nexo con España y Estados Unidos


langs: es en es en en en en en en es es gl en

text:
Alejandro Núñez Hernández - Home
Visita la versión original de mi sitio web en español
Powered by Create your own unique website with customizable templates. Get Started


langs: en en en en en en es en fr en en en en en es pt en en en en en en en en en en en en en en gl gl gl it es en gl gl nl en en en pt nl en en en en en en

text:
territorialization | Antía González Ben
My singing grandma | A avoa cantora
Posted by Antía González Ben
My 92 year-old grandma Bene has been in the hospital with oxygen for the last two weeks. She no longer recognizes most of the family, nor she is able to articulate where she is any more. And yet, she’s been using her slight remaining breath to sing all day and night long! She’s being singing songs from the radio, songs from her childhood and even songs that nobody–not even her children–had ever heard from her. For instance:
“I’ve sorrow and happiness,
I’ve two ills at the same time,
when sorrow is killing me
happiness gives me strength.”
My father and aunt where puzzled, the nurses where perplexed, and I’m just fascinated by this whole thing. Oh dear, I give thanks to The Music for being always there when nothing else may comfort us…!
“A child in the dark, gripped with fear, comforts himself by singing under his breath. He walks and halts to his song. Lost, he takes shelter, or orients himself with his little song as best as he can … How very important it is, when chaos threatens, to draw an inflatable, portable territory.” (Deleuze and Guattari 1987, 311 & 320)
A miña avoa Bene, de noventa e dous anos, estivo ingresada no hospital as últimas dúas semanas. A coitada xa non é quen de recoñecer á maior parte da familia, nin tampouco de articular ónde é que se atopa. Malia iso, estivo empregando o feble alento que lle queda para cantar noite e día! Deulle por cantar cancións da radio, cantinelas da súa nenez e incluso pezas que ninguén–nin tan sequera os seus fillos–lle tiñan escoitado xamais. Por exemplo:
“Teño pena e alegría,
teño dous males a un tempo,
cando a pena che me mata,
a alegría dáme alento.”
O meu pai e mais a tía están abraiados, as enfermeiras quedan perplexas con ela, e eu estou sinxelamente fascinada por toda esta historia. Miña nai querida, dou grazas á Música por estar sempre aí cando ningunha outra cousa é quen de reconfortarnos…!
“Un rapaz que está ás escuras, envolto polo medo, trata de tranquilizarse cantaruxando entre murmurios. O raparigo camiña e detense de acordo coa súa canción. Desorientado, trata de buscar acubillo, empregando a cantinela tan ben como pode para guiarse a si mesmo … Qué importante é para nós debuxar un territorio inchable, portátil, cando sentimos que o caos nos ameaza.” (Deleuze e Guattari 1987, 311 e 320)
Tags: Deleuze and Guattari, Music, soothing, territorialization
Site search | Busca interna
This website is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Create a website or blog at WordPress.com
Privacy & Cookies: This site uses cookies. By continuing to use this website, you agree to their use.
To find out more, including how to control cookies, see here: Cookie Policy


langs: es en en en en en es en fr en en en en en es pt en en en en en en en en en en en en en en en en nl en en en en en en en en en en en en en en en gl gl gl it es en gl gl nl en en en pt nl en en en en en en

text:
Music | Antía González Ben
I found this recording on my laptop and felt compelled to share the story it has behind with the world, for how much it means to me…
So it was Talent Show week and, when I asked 7 year-old Zoe what she was going to do during her time slot, she muttered: “I’ve no talents, Ms. Antia.”
I said: “Come with me to the music room — Right now!!”
After a short pep talk, a couple of jokes and barely 10 minutes of songwriting, Zoe came up with this awesome song:
(I was there just watching, hearing and marveling at her bustling creativity, I promise!)
Lauren came into the classroom while Zoe was in the middle of her writing process and, after trying pretty much every instrument in the classroom, she decided she was going to accompany Zoe with the bongoes.
Zoe gladly agreed and, after some deliberation, both decided they’ll start a band called “The Puppy Rockers.”
Of course, they wanted to look cool on stage, so they asked me to play the keyboard with them. That will help them look “like a real band”! (I apologize for the rumpus that my performance adds to the final result).
I can barely describe the excitement and dedication that they both put into the project. Every instant of playground time or free choice time they had during that week, they came right to me running and uttering the motto: “Let’s go to the music room, Ms. Antia! We need to rehearse!!”
Indeed, I remember Zoe asking me that week, while sitting on the school bus on our way to the swimming pool: “Ms. Antia, do you imagine if we get discovered and then The Puppy Rockers turn into a real band!? Can’t wait for the Talent Show to take place!!”
It’s anecdotes like this what makes teaching one of the most rewarding works ever!
Tags: creativity, exclusion, expectations, inclusion, Music, talent, teaching
My singing grandma | A avoa cantora
Posted by Antía González Ben
My 92 year-old grandma Bene has been in the hospital with oxygen for the last two weeks. She no longer recognizes most of the family, nor she is able to articulate where she is any more. And yet, she’s been using her slight remaining breath to sing all day and night long! She’s being singing songs from the radio, songs from her childhood and even songs that nobody–not even her children–had ever heard from her. For instance:
“I’ve sorrow and happiness,
I’ve two ills at the same time,
when sorrow is killing me
happiness gives me strength.”
My father and aunt where puzzled, the nurses where perplexed, and I’m just fascinated by this whole thing. Oh dear, I give thanks to The Music for being always there when nothing else may comfort us…!
“A child in the dark, gripped with fear, comforts himself by singing under his breath. He walks and halts to his song. Lost, he takes shelter, or orients himself with his little song as best as he can … How very important it is, when chaos threatens, to draw an inflatable, portable territory.” (Deleuze and Guattari 1987, 311 & 320)
A miña avoa Bene, de noventa e dous anos, estivo ingresada no hospital as últimas dúas semanas. A coitada xa non é quen de recoñecer á maior parte da familia, nin tampouco de articular ónde é que se atopa. Malia iso, estivo empregando o feble alento que lle queda para cantar noite e día! Deulle por cantar cancións da radio, cantinelas da súa nenez e incluso pezas que ninguén–nin tan sequera os seus fillos–lle tiñan escoitado xamais. Por exemplo:
“Teño pena e alegría,
teño dous males a un tempo,
cando a pena che me mata,
a alegría dáme alento.”
O meu pai e mais a tía están abraiados, as enfermeiras quedan perplexas con ela, e eu estou sinxelamente fascinada por toda esta historia. Miña nai querida, dou grazas á Música por estar sempre aí cando ningunha outra cousa é quen de reconfortarnos…!
“Un rapaz que está ás escuras, envolto polo medo, trata de tranquilizarse cantaruxando entre murmurios. O raparigo camiña e detense de acordo coa súa canción. Desorientado, trata de buscar acubillo, empregando a cantinela tan ben como pode para guiarse a si mesmo … Qué importante é para nós debuxar un territorio inchable, portátil, cando sentimos que o caos nos ameaza.” (Deleuze e Guattari 1987, 311 e 320)
Tags: Deleuze and Guattari, Music, soothing, territorialization
Site search | Busca interna
This website is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Create a website or blog at WordPress.com
Privacy & Cookies: This site uses cookies. By continuing to use this website, you agree to their use.
To find out more, including how to control cookies, see here: Cookie Policy


langs: gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl it es gl gl gl pt gl it es gl pt gl zh sv sv sv sv fr sv sv sv bg en

text:
Comunidade de montes de Cabral
Neste parque hai unha zona de recreo con mesas é grelladas, é o lugar onde todos os anos se celebra a “Festa do Pan de Millo”


langs: gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl it es gl gl gl pt gl it es gl gl gl zh sv sv sv sv fr sv sv sv bg en

text:
Comunidade de montes de Cabral
Esta finca conta cunha ampla variedade de árbores e plantas que xunto coa carballeira fan deste enclave un lugar fermoso.


text:
Comunidade de montes de Cabral
Neste parque fíxose unha plantación, ten bancos, mesas, asadeiros e arranxouse a fonte poñendo unha cometida de auga.


langs: gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl it es gl gl gl pt gl it es gl gl gl de sv sv de de bg en

text:
Comunidade de montes de Cabral
Do mesmo xeito que no parque da Ponte, leváronse a cabo tarefas de limpeza e acondicionamento.


langs: en en en en en en en en en gl en pt en en en fr en en en en en en en en en en en en es es es gl es es es es es es es es es es en en en hu en en en en en en en en es en en la en en en en en en en la en en en en en en en en el hu en en en en en en en en en en en en en en

text:
- AECOC. Asociación Española de Codificación Comercial. www.aecoc.es
- AENTEC. Asociación Española de Nuevas Tecnologías. www.aentec.net
- AETIC. Asociación Empresas de Tecnologías de la Información y Comunicaciones de España. www.aetic.es
- AIEI. Asociación de Inversores y Emprendedores de Internet. www.aiei.es
- ANEI. Asociación Nacional de Empresas de Internet. www.a-nei.org
- ARDE. Asociación de Robótica y Domótica de España. www.webdearde.com
- ASIMELEC. Asociación Multisectorial de Empresas Españolas de Electrónica y Comunicaciones. www.asimelec.es
- asLAN. Asociación de Proveedores de Red, Internet y Telecomunicaciones. www.aslan.es
- ASTIC. Asociación Profesional del Cuerpo Superior de Sistemas y Tecnologías de la Información de la Administración del Estado. www.astic.es
- Cable Europe. Asociación Europea del Cable.  www.cable-europe.eu
- CECABLE. Centro de Estudios sobre el Cable. www.ilimit.com/cecable
- FACEL. Asociación española de fabricantes de cables y conductores eléctricos y de fibra óptica. www.facel.es
- FENITEL. Federación de Instaladores de Telecomunicaciones. www.fenitel.com
- FUNDETEC. Fundación para el Desarrollo Infotecnológico de Empresas y Sociedad. www.fundetec.es
- AEPOC, European Association for the Protection of Encrypted Works and Services. www.aepoc.org
- Bluetooth Special Interest Group (SIG). www.bluetooth.com
- Broadband Forum. www.broadband-forum.org
- Cable Europe. European Cable Communications Association. www.cable-europe.eu
- CTIA. The wireless association. www.ctia.org
- DVB Project. www.dvb.org
- Ethernet Alliance. www.ethernetalliance.org
- Fixed Mobile Convergence Alliance (FMCA). www.thefmca.com
- FTTH Council Europe. www.ftthcouncil.eu
- GSM Association. www.gsmworld.com
- ICMA. International Card Manufacturers Association. www.icma.com
- IMS Forum. www.imsforum.org
- MEF. Metro Ethernet Forum. www.metroethernetforum.org
- MEF. Mobile Entertainment Forum. www.m-e-f.org
- MMA, The Mobile Marketing Association. www.mmaglobal.com
- Mobile Advertising Alliance. www.mobileadvertisingalliance.com
- Mobile Data Association. www.themda.org
- Multimedia over Coax Alliance (MoCA). www.mocaalliance.org
- NFC Forum. Near Field Communication. www.nfc-forum.org
- NGN Forum. www.ngnforum.org
- Open Patent Alliance (OPA). www.openpatentalliance.com
- Open Grid Forum Europe. www.ogfeurope.eu
- Optical Internetworking Forum (OIF). www.oiforum.com
- SD Card Association. www.sdcard.org
- SIM Alliance. www.simalliance.org
- Smart Card Alliance. www.smartcardalliance.org
- TETRA Association. www.tetra-association.com
- TM Forum. www.tmforum.org
- UMTS Forum. www.umts-forum.org
- WiMAX Forum. www.wimaxforum.org
Login info Username: * Password: *


langs: gl es gl gl en gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
O domingo pillo o público na praia do tamariz e poño proa ao norte. Antes apaño uns pasteliños de Belén pra senalcume e extravíome na marxinal lisboeta. Despois pazo de mafra, coa súa biblioteca inzada de beleza e morcegos. Tradúzolle a visita a uns parisinos e imaxino a última noite de manuel II en portugal, durmindo na cama da raíña, como home dobremente desprazado. Enfío rotondas e rotondas: nas beiras, hai ciscados montes de tomates que caeron dos tratores ao viraren, e esmágoos cos pneumáticos. Logo mosteiro de Tomar, aínda máis extraordinario ca mafra. Figos á saída. Quilómetros e quilómetros de curvas, semáforos que se pechan nas aldeas, limitacións de velocidade. Ovos-moles en Guimaráns. Condución senil dos tugas que me preceden. Solporiza e fáiseme noite en braga, cando procuro letreiros pra pontedelima. En ponte de lima procuro en van letreiros pra valenza. E despois, cando pillo estradas máis coñecidas, atácame o home do saco. Resisto os combates. Despois descanso.
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: gl es gl gl gl es gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
A última obra do centro moi-dramático galego, O regreso ao deserto, é un sorprendente despropósito. Dirixida pola mesma directora que escolle os directores da compañía, o que xa en si resulta bastante peculiar, sorprende que soterren tanto o texto, confundan tanto o ton e se organicen tan escolarmente que non se poida dicir de qué ía a obra; sorprende que sexan capaces de sacar rexistros inda-máis-peores do xa normalmente incomprensíbel celso parada ou da estarrecedora rocío gonzález (digna sucesora de luma gómez); sorprende que xoguen tan mal coa música e cos espazos con só tres mobles; sorprende que se poida perpetrar unha ridícula escena de pelexa de dez minutos con moito menos movemento cunha pintura de goya (con marco e todo); e sorprende que logo de nonseicantas representacións descoñezan tan severamente a letra dos papeis.
Hai veces en que a falta de calidade debería aconsellar, como pouco, un mes máis de ensaios. Quizais, tamén, a substitución do elenco e da dirección. Indo ao máximo, e tendo en conta que é o buque insignia do teatro galego, demisións. Así que o único que non sorprende é que as butacas estivesen, unha vez máis, practicamente baleiras.
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: gl es en gl gl fr gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
Dicía woody allen que se debe distinguir entre o hipocondríaco e o alarmista, pois el non imaxinaba que estaba enfermo, pero se lle partían o fuciño ou algo así, xa logo pensaba que era cancro.
Acosado a destra e sinistra pola enfermidade e pola morte, cavilo na estrañeza dos desarranxos gástricos das últimas semanas: estrés, úlcera, gastrite vírica? cancro?
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: gl es gl gl gl gl en gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
Como mañá teño que visitar unha empresa que está algo lonxe, fun alugar un coche de véspera ao sitio habitual. Foi un día intenso, de moito tecolear, e cando me sentei ao volante decidín roubar un respiro e liscar quilómetros: puxen proa ao leste no panel de mandos do fiesta, porque tiña gana de ver o mar.
A estrada era estreita e silenciosa, e ao chegar ao primeiro aparcadoiro fronte a auga botei pé a terra. O recendo dos sargazos, a torre da central térmica de longannet, o longo paseo ao sol frío da ribeira, as aves lonxanas beliscando a area, os chíos dos carráns, a máquina de fotos sen batería, a soidade… iso é culross, unha aldeíña feituca onde os nenos xogan e os maiores beben cervexa na taberna.
Iso é culross, e eu aí vin caer a tarde.
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: gl es ca gl gl gl es gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
Con martin pawley e cunha rapaza fermosa e deslumbrante botamos a tarde no cinema. Vemos primeiro Zona franca, de Amos Gitai, da que saio confuso coa sensación de que seguramente perdín algo moi interesante cando durmía. Bendícennos cun chocolate no bar de sempre, onde nerviosamente falamos dun artigo de Xeladeiro, do sistema educativo e de parapsicoloxía: custábame apertar a mirada dos rizos xeniais de Bossanova, dos seus finos dentes brancos, do seu corpo balanceado entre unhas pernas moi fracas e uns peitos perfectos cinxidos nun xarsei de lá. Afortunadamente confesa que non é blogueira.
Desconecto e imos ver Auga, de Deepa Metha, que non lle gustou a martin porque sabía que a nós nos ía gustar. Un filme só lixeiramente lambido, unha fábula con gandhi ao fondo sobre a vida das viúvas na india: mensaxe, fermosos planos, humor e personaxes extraordinarios. Tomamos unhas tapas hipercalóricas no bar da tenente risitas, e de camiño á despedida ía ensaiando frases pra Bossanova. Mais ela desarmoume cunha sentenza que non agardaba, tatexei, quedei pampo e retireime.
Levo a súa luz comigo.
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: en pt pt pt pt en gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl pt gl sv fi en gl th en fr fr gl ca en en gl gl en en en en en en en en pt pt pt en en

text:
404 Not Found | LAZOS Pro-Solidariedade
It seems we can't find what you're looking for.
You have typed the web address incorrectly, or the page you were looking for may have been moved, updated or deleted.
Please try the following instead:
Check for a mis-typed URL error, then press the refresh button on your browser.
Copyright © 2019 LAZOS Pro-Solidariedade Theme by: Theme Horse Powered by: WordPress


langs: es es gl gl es gl gl pt gl gl gl gl gl fr it gl gl gl gl sv gl gl it gl gl gl sv gl it gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl gl gl pt gl es de

text:
Sendeirismo e montañismo Marcha Nórdica
Dende S. André de Teixido
Dende S. André de Teixido
Camiño Portugués pola costa
Descargar folla de inscrición
Inscribirse a través da web
Descargar folla de inscrición
Inscribirse a través da web
A través da WEB
Solicita a túa licencia
¿Qué facer no caso de accidente?
O clube na prensa
Visitaron a nosa páxina...
Pagina optimizada resolución 1440x900 para Chrome y Firefox. Propiedad del Club Vía Láctea Senderismo. Diseñada y creada por colaborador externo.


langs: gl gl gl en en en fa en en gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
O momento foi algo estúpido. Pero alí estabamos os dous, deitados no medio dun escenario completamente ás escuras, alumeando coa pantalla do móbil na carta dun restaurante. El dedícase a bailar, e ten un corpo compacto e moreno, traballado nos campos de fútbol de italia e en compañías de repertorio de medio mundo. Eu, apampado, algo bochechudo, concentrábame en manter o móbil aceso e en aproveitar esa torrenteira de enerxía circulante mentres el, o único bailarín hetero a este lado do muro de hadrián, cavilaba lixeiramente na escolla dos entrantes.
Leave a comment Comment RSS
Mail (will not be published)
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: zh ja gl gl pt es eo gl de es gl gl en fr pt en en en gl gl en gl en fa en en gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
Por razóns profesionais, e neste país tan supermegafeccionado aos ranquins e aos tops, propóñome facer a lista dos dez galegos e galegas vivos que todo alieníxena debería coñecer.
Non seguen orde. Prégase confirmación ou rexeite.
Leave a comment Comment RSS
2 Comments to “top10”
turonio | March 31st, 2009 at 9:08 pm
Ana María Ríos pasou á historia! hai que suplila por alguén máis vixente.
Eu conténtome con coñecer a Verónica Codesal, que non é cousa cativa.
Migraine Man | April 3rd, 2009 at 1:31 am
Segundo o Estatuto de Galicia, tamén poderían estar Fidel Castro ou Martin Sheen, xa que logo.
Mail (will not be published)
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: gl gl gl gl es en en en fa en en gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
teño a esfinxe completamente relaxada
O blogueadoiro que emprego sinálame os blos que nese momento se están a actualizar no mundo. Nunca vin ningún coñecido. Hoxe un chámame a atención: Cock under lock, que vén sendo algo así como pirola baixo chave. Polo que albisco é unha descrición de ferretes, un tras outro. D, o autor, emprega todo tipo de trebellos, dos que xunta foto, e aparentemente cambia bastante de parella. O seu meil é lukeperry@hotmail.com.
Como o meu inglés é precario, métoo na batedora do altavista. E resulta certamente pavero. Pásoo ao galego, nunha reviravolta: Relubrifiquei o meu membro, e comencei a facilitarllo dentro do seu puckered furado. Supprisingly, ela non parecía ter aversión isto en todos. Podería sentir a esfinxe relaxar e deixei o meu esvarado principal dentro. Empurrando máis lonxe, tiña polo menos a metade do meu eixo pra riba alí antes de que facilitase pra riba. Tomando algúns minutos deixeina relaxar ao redor do meu martelo como traballei lentamente cara adiante e cara atrás.
Dixo quintiliano: bloguem memorem esse oportere. Se alguén me di para que vale o trebello da foto, pago ronda de cubalibres. O boli non.
in técnica | 8/01/2004 | Previous: | Next: european stars
Leave a comment Comment RSS
Mail (will not be published)
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: gl gl gl gl gl gl gl es en en fa en en gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
Despois dunha tarde intensa con Fufli, de lavandería en lavandería, en coche, pasando por tendas de decoración e de toallas, chega a noite imprevista: tomaba o último corto con 12Uvas &friends, coa idea posta na cama e na lectura, pero (m)alicia resgátame.
Recuncamos xuntos nas artes escénicas: o espanto perpétrao (unha vez máis) Berrobambán. Fóra temas persoais, que os hai, non lembraba tantas ganas de liscar, de puro cutrerío. Pero a cortesía con (m)alicia e o pracer de rexoubar proximamente con Neit e con Iop pagaron a pena da permanencia, do frío e do horror.
Logo afortunadamente entramos nunha serie de preguntas imperfectas, anacos de historia común descoñecidos, que nos meteron en calor a medida que accedíamos aos bares. Tamén estaban Plattdorf e o sorrideiro e fermoso Mánager. Pensei que a miña envexa por Plattdorf ía ser maior, pero velos gabear un por riba do outro púxome romántico, inocente, maternal, ou algo.
Así é de explicar que estivese parolando unha boa hora con Geneve, un mozote espilido, que agardo volver a ver. Só de lembralo bríllanme os ollos contra a pantalla. Pero a cabeza e a noite son reviradas e preferín irme con Non-acho-a-Ana, un reintegrata demasiado caprichoso, demasiado borracho e demasiado agresivo. Tanto, que de camiño, co beizo inchado e as tetas doridas de rabuñadas e trabadas, lisquei del.
Coa autoestima elevada, nada máis me cumpría.
in áncoras | 18/09/2004 | Previous: comer palabras | Next: catástrofes
Leave a comment Comment RSS
Mail (will not be published)
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: zh en gl pt en en en gl gl it en gl en fa en en gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
Aínda antes de raiar o día collerei un coche de alugueiro e porei proa ao sur. Ás oito chega Barataria ao parque-temático-beatle, disposto a pasar cando menos todo o resto de agosto aquí comigo e a preparar o seu desembarco definitivo en outubro. E o nerviosismo non me deixa durmir dende hai catro días.
Leave a comment Comment RSS
Turzi | August 19th, 2008 at 12:07 am
Que vostede o pase ben…
Anonymous | August 27th, 2008 at 1:57 pm
hola Cesare, Son Susana de La Voz de Galicia. Estou facendo unha reportaxe sobre as peticións de apostasía. Martiño Suárez faloume de ti e contoume que tes multitude de anécdotas. Guastaríame poñer en contacto contigo a poder ser o máis cedo posible porque xa sabes que os periodistas sempre estamos a cen. Un saudiño
Mail (will not be published)
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: gl la gl gl gl en en en fa en en gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
Hai tempo que as veño escoitando. Chegaban ás noites chiando como se as matasen, chiando como nunca escoitei berrar outras aves antes. Era imposíbel velas: nun instante cruzaban o ceo como unha frecha de ruído; eu miraba rápido pra riba da cabeza pero todo estaba escuro. Os días foron medrando, medrando moito, e aquilo que foi noite chegou a ser noitiña, e logo serán. E agora xa as podo ver berrar co seu peito branco e o peteiro vermello: son as gabitas.
Unha parella delas decidiu facer niño diante da fiestra da miña oficina. Todos os días desta hora veñen chegando, e a base de remexer co peteiro nos coios fixeron unha coviña no chan. Métense dentro, moven o peito, fan sitio, desprazan coas patas algún coíño molesto: furan, aniñan. Supoño que nalgún momento destes arduos labores do solpor pensarán: que fai ese saco de cemento aí? Quen foi amoreando laxes naquel recanto? quen trazou con cal este camiño sobre os coios? Pero despois é claro que esquecen, que se dedican ao niño, ou a berrarse cousas bonitas como trae a comida ou espabila ou que bonito é isto todo dende o aire.
Elas érguense cedo, e cando chegan os obreiros xa non están. Os obreiros marchan cedo, e cando chegan elas xa non están. Pero dun día pra outro, cos oviños frescos, vaise producir unha colisión urbanística. E témome que vou estar aquí pra vela, dende a fiestra da oficina.
Leave a comment Comment RSS
Mail (will not be published)
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: zh en gl gl es en en fa en en gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
Como asterófilo que son, que sei páxinas enteiras da ‘Odisea de Astérix‘, que comprobo nesta nova estadía escocesa canto de verdade hai en ‘Astérix en Bretaña‘ (o meu xardín é máis pequeno ca Roma, pero o meu pilum é máis grande có teu sternum), penso que que o goberno complete a serie de asterix en galego non é máis ca un disparate a estas alturas.
En vez de loitar porque non se produzan prácticas monopolísticas na edición de linguas peninsulares (do que Harry Potter é unha cruel vítima), ou en vez de pensar nos produtos culturais que consomen os nosos mozos, prefiren poñer parches lingüísticos a historias que xa son só importantes na infancia dos señores deputados. Decididamente, están tolos estes do bloque.
Leave a comment Comment RSS
Mail (will not be published)
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: gl gl gl gl fr en en fa en en gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
Por diversas circunstancias aínda non teño contrato. E quizais inda tarde tres semanas máis en telo. Iso significa que tampouco teño conta bancaria, nin móbil británico, nin letreiro na porta, e que tampouco teño asistencia sanitaria nin carné da biblioteca nin podo apuntarme ás clases de esgrima, como era a miña vontade (e a pesar dun pequeno francés que xa me mediu os ombros pra escollerme o traxe).
Afortunadamente, os supermercados desta illa-putrefacta teñen surtido abondo de menciñas como pra practicar relaxadamente a automedicación contra unha forte alerxia: gorxa, febre, moqueira… é a aclimatación? ou a moqueta?
Leave a comment Comment RSS
Mail (will not be published)
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo


langs: zh gl gl gl en en en fa en en gl gl it it it gl hu de en fr ca ca en en en gl es gl gl gl it en en gl es pt gl es gl es gl es it gl en la gl pt es pt es es it en ca pt pt gl en gl tr pt en

text:
Quedámos pra tomarlle un café nouturnio en atenas con Ferre e coa súa moza. Eles os dous atravesaban hai uns días severos problemas de parella, logo de quince anos de noivado en casas separadas. A semana anterior, mentres eu estaba na cama coa gripe, mandárame Ferre mensaxes moi dramáticas, de auxilio. Logo calou.
Cando coincidimos pra ese café Ferre está moi esmacelado e coxea dunha lesión de xeonllo que o mandou un ano prá cama en 1990 e que parece que lle regresa. Barataria, que é a primeira vez que o ve, pensa que é fermoso malia todas as circunstancias. Éo, si. Nun privado, Ferre dime secretamente que casan pró vindeiro setembro. Non me fala da crise. Tampouco me sae felicitalo.
Leave a comment Comment RSS
Mail (will not be published)
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
outra vez é en Lecturas
Select Month November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003 November 2003
A torre da derrota
Isto non é un cabaré
12Uvas Athletics Barataria Barcelona Belokan birds birdwatching Birthday BNG China cycling death family Ferre fire friendship Galicia Ghalleira Glasgow goose Greece health Henri Kate Linguistics literature London love lusophony metablogging music Obama olympics oystercatcher politics Scotland sex Spain Sport Teenagers Terrorism theatre Ulises Vilamarple Walter
peke on nota póstuma
orso on nota póstuma
X on nota póstuma
Free Arcade Games Online on spoiler
moinante on nota póstuma
en güzel oyunlar on quintanismo