langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt fr es pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl el el en en en en en oc it es pt nb it gl pt fr it gl pt gl fr pt pt pt fr pt pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
"O furacán", por Rafael Catoira - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Ensaio Letras Rafael Catoira Rey
A lectura de “Esferas” de Peter Sloterdijk fíxome pensar, de xeito figurativo, no furacán. O furacán como forza perturbadora da natureza achégame unha referencia sobre o individuo no espazo.
Na astronomía de Aristóteles existe o que é movido, o que se move, e o termo medio, o que se move sen ser movido: esencia pura, ser eterno. O espazo estático sería o tempo sen tempo.
No furacán as melenas de forzas viran elipticamente cara a unha dirección. O furacán é un meteoro que se despraza pola atmosfera coñecida. O meteoro, polo contrario, é unha masa compacta que se despraza polo espazo, fóra da atmosfera. Conforman, ambos os dous, un interior e un exterior dun corpo que é o noso planeta.
O furacán está formado de materia leve, aérea que vira destruíndo. No centro: a calma. No centro do furacán o círculo aniña. Aniña o ciclo círculo, o ciclo de vida, morte e resurrección. O que o budismo, o hinduísmo e outras relixións, chaman o samsára. As forzas xiratorias das accións da vida (o dharma: accións do ben, e o karma: consecuencias das accións) determinan a involución ou a evolución nun futuro.
O círculo oriental do samsára é ciclo vital, determinante, actúa dentro do tempo. Pero o círculo da calma occidental é un estado de ánimo determinado pola ausencia do tempo e que está influído e déixase influír pola súa percepción íntima e subxectiva: a psique, na súa definición clásica: “Conxunto de procesos conscientes e inconscientes propios da mente humana, en oposición aos que son puramente orgánicos”. Separación diádica entre mente e corpo, dous círculos concéntricos. Porque o planeta, o furacán, a psique, son díadas. Sería interesante destacar aquí, a distancia que establecen Félix Guattari e Gilles Deleuze no Anti-Edipo contra Freud e Lacan e a súa interpretación psíquica das motivaciones orgánicas. O ser como máquina deséxante fronte aos arquetipos Freudianos. Pero esta é outra cuestión, aínda que nos obriga a recoñecer dous círculos, diádicos, de percepción ao redor do ser.
O círculo interior da calma é a xema do ovo rodeada pola clara. A clara é o núcleo, lugar xenerativo; rodeado do útero, matriz, círculo concéntrico, lugar exterior. A psique, ollo sen pálpebra, ve a súa configuración psíquica rodeándoa, pero sen, aparentemente, poder modificala. É arrastrada sen que ningunha forza a mova. Debatese no perfecto éter do ser en ebulición estático, vendo á súa ao redor, desatadas todas as posibilidades do seu ser en constante destrución.
Átomo primario creador do cosmos no big-bang, o eu estala en choro de separación ao aparecer fronte ao mundo, un mundo que nace aos seus ollos segundo os seus ollos fan nacer ao mundo. Nese estado de unidade diádica permanecerá para sempre. O perfecto equilibrio do ser, rodeado de forzas extremas que lle agardan e que son a vida e que lle obrigan, para preservarse, a formar outras díadas de protección. Da díada placenta-feto, ás díadas nai-fillo, cidadán-estado. Lugares de protección influídos pola primeira estancia no seo materno e que busca a similitude diádica.
O furacán é a destrución creada por elementos ordenados doutra forma á que, no seu estado anterior, aínda que aleatorio, estaba conformado. A temperatura alterada na auga do mar e no ar, xúntanse para crear o furacán. Os elementos exteriores, magmáticos, reorganízanse para xerar, e no centro da xeración destrutiva, a calma.
O eu do ser é este centro de gravidade rodeado de forzas extremas. E chamamos psique a esa percepción. Unha percepción do mundo quebrado e que, aparentemente, non podemos modificar. Freud, Lacan e outros psicanalistas intentan romper esa dualidade e buscan deconstruir (volver reorganizar sintacticamente) os flocos destrutivos do furacán e concentrar todo no núcleo da calma, a estática contemplación dun eu tan etéreo e fóra do tempo como os místicos pensan na contemplación divina.
Por iso lembramos o que posuímos e posúenos: esa calma extrema do círculo rodeado de flocos do noso pensar e do noso sentir que flúen fóra de nós, destruíndo. Lembramos o que tamén somos, un centro de calma etérea cercada por pantasmas que se desataron, ou foron vistos desde o noso interior, para exteriorizarse. Seica a memoria non pode ser un círculo de recordos destrutivos que aniquilan ao eu quedo fronte a un ser quebrado e que busca desesperadamente ese ciclo de calma tan anestesiante como terapéutica?
O furacán é o eu do ser fronte ao mundo. O interior do eu fronte ao eu exteriorizado. O eu que se ve polarizado en dous estados que son Un, porque o un emana do outro e o outro xorde do Un. A dualidade do eu. O eu na súa díada, é o seu propio dobre. Pero vive esa experiencia perturbadora da visión das forzas destrutivas nunha lembranza de algo que xa posúe, a calma. Unha calma edénica na súa lembranza.
Pero é un Edén non perdido, non bíblico. Non é un Edén que se lembre para o retorno. Este é un Edén que permanece estático fronte á contemplación do propio ser fragmentado polas súas propias accións, ou o que a súa psique proxecta como accións que poden ser causantes da destrución do eu.
O centro do furacán é unha das esferas de Peter Sloterdijk: un espazo de inmunidade para protexernos fronte a un exterior ameazante.
O furacán é o noso dobre que envexa unha calma da que el é parte centrífuga.
Saber vivir no centro da calma do furacán, mentres ao noso arredor están desatadas as forzas máis extremas que o noso interior proxectou, ou o mundo fai visibles para deformar a nosa visión, é o achado de que fronte ao metafísico ollo de Deus, fracaso monoteísta dunha realidade compacta, queda o ser espido, que afronta a fragmentación destrutiva do seu ser coa calma xenerativa dun eu aclimatado, coñecedor do seu dualidade e da capacidade de reordenación desa díada no intre en que a acepta para convivir con ela.
En “Esferas III”, Peter Sloterdijk proponnos, ante a imaxe do ser convertido en furacán, a figura de Espumas, forma multiforme que se adapta ás tensións sen necesidade dun centro. Centro sen centro. Círculos en expansión onde o individuo manéxase nas complexas relacións do mundo actual, multiforme, afastado das conviccións clásicas dun Todo que se pechaba en si mesmo e a un individuo que vía a rotura do círculo exterior desde un interior arelado e sen vivilo.
You might also like
* Poesia Rafael Catoira Rey
“Refuxiados” por Rafael Catoira
Poesia Rafael Catoira Rey
No volver que seremos estamos (e VI), por Rafael Catoira
Poesia Rafael Catoira Rey
No volver que seremos estamos (V), por Rafael Catoira
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Posted On 26 Fevereiro, 2019 Palavra Comum 0
Rui Tinoco: Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital. A aparência de diversidade: milhares de pessoas no metro, no …
Rui Tinoco: “O furor internáutico: notas para a sua compreensão”:
Posted On 15 Novembro, 2018 Palavra Comum 0
"O furor internáutico: notas para a sua compreensão" é um artigo de Rui Tinoco para a Palavra Comum
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


document_lang: gl

langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt fr pt pt pt gl pt gl gl gl gl gl pt gl pt gl gl gl pt gl gl pt gl gl es es pt en fr en en en en pt en fr pt pt pt ca gl gl gl es es pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Entrevista a Nelson Quinteiro - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Dança Entrevistas Música Nelson Quinteiro
– Palavra Comum: Que é para ti a arte, nas diferentes formas que tens experimentado até agora?
– Nelson Quinteiro: “A creación artística é caprichosa. Non entende de boa mesa nen de amores correspondidos. O artista é un buscador de simas, de límites, de riscos, de elementos que irrumpan na súa vida e interiores coma quen abre as xanelas ó vento nun día de temporal”. Este é un fragmento do prólogo de Babel. Canto de Sereas, unha das miñas máis recentes creacións. Neste texto fago unha reflexión do arte e da figura do artista como unha raza estraña. “A fame agudiza o enxeño, e ás veces é por iso que padezamos de anorexia. Unha inanición buscada. Unha ascética desexada”. Enlazando con figuras como Baudelaire e Verlaine e o seu exemplo vital ou Oscar Wilde e o seu marabilloso prólogo a O Diario de Dorian Gray, eu son dos que mantén unha visión da arte bastante espartana. Corpo e alma forman as dúas caras dunha mesma moeda. Ó mesmo tempo que as creacións, creo de ben ter un corpo pero sobre todo un alma, unha filosofía de fondo, unha materia gris sobre a que repousar. Todo compón as pezas dunha serie de sistemas que entran en interacción e dos que hai que coñecer os mecanismos, resortes e interruptores para que a máquina funcione.
– Palavra Comum: Como entendes o processo de criação cultural e artística?
– Nelson Quinteiro: Coido que todo tipo de composición e produto final (chámese obra teatral, traballo discográfico ou produción artística, que son os campos nos que teño traballado) debe ser, en si mesma, un proceso co seu propio inicio, nó, catarse e desenlace. O inicio debe ser unha inquedanza, un tema sobre o que falar, unha historia que contar. A partir de aí chega un traballo de documentación, estudo, reflexión interna, conversas. Do meu punto de vista, para que unha obra teña “alma” debe cimentarse nunha base filosófica deteminada. Hai que facer lecturas, escoller os autores, empaparse de pensamento. Por exemplo, baixo as augas de Varadas (2008), para min o meu primeiro e case que máis grande texto de verdade, nadan autoras como Hannah Arendt, Clarissa Pinkola e o seu Mulleres que corren con lobos, Eduardo Galeano (para min un referente transversal a todas as miñas creacións).
Logo viría para min unha seguinte fase á que eu chamo o “Máldito Láudano”, e na que me mergullo personalmente dun xeito case obsesivo e mesmo un pouco autodestrutivo. Trátase dunha ás veces metafórica, pero moitas literal, embriaguez dos sentidos de cara a facer brotar partes do subconsciente. Selección de músicas que me evocan os temas sobre os que vou traballar. Escoita compulsiva ata case vomitar. Viño. Paquetes de tabaco. Soidade. Illamento. Nese proceso é onde xorde o texto, que logo, moitas veces, nen eu mesmo recoñezo. O momento no que escribo tamén é importante. Por exemplo, en Varadas saía dunha relación amorosa moi tormentosa. En Babel estaba vivindo unha historia terrible de enfermidade dunha persoa moi achegada, en As Nenas Perdidas (2011) estaba a pasar unha fase de recomposición persoal.
Dende aí logo vén a interacción dese traballo coas persoas que van executar eses textos, que van interpretar eses papeis, e que cunha chea de preguntas van enchendo as lagoas, e que supoñen a auténtica “catarse” de identificar o ben e o mal, as razóns que levan ós seres humanos aos seus comportamentos. Aquí técese a historia real.
O desenlace é a posta en escea, a composición coreográfica, a iluminación, sonorización, promoción, produción e comercialización.
Todo é un proceso laborioso e con serias implicacións persoais. O tempo é un recurso escaso, e tomar unha ou outra decisión e implicación cos proxectos marca o que pasa polo medio. A túa vida.
– Palavra Comum: Qual consideras que é a relação -ou qual deveria ser- entre as diversas artes (literatura, fotografia, artes plásticas, dança, música, etc.)?
– Nelson Quinteiro: Como ben sabedes, eu estudei Ciencias Políticas, e esa querencia pola multidisciplinariedade da que me impregnei nun momento moi importante da miña vida marca o meu concepto vital e tamén sobre os proxectos artísticos. Para min compoñen un todo, e como nesa teoría da cibernética de sistemas, todo compón unha engrenaxe ou metasistema na que cada peza é fundamental. Creo que quen vexa as miñas obras pode contemplar esa “alma” da que tanto falo. Unha pegada ou linguaxe personal que impregna todo.
– Palavra Comum: Que referentes tens no teu trabalho criativo?
– Nelson Quinteiro: O meu traballo ten dúas vertentes moi diferenciadas. A saber: un ying e un yang, o sol e a lúa, o masculino e o feminino. O máis tradicional enfrontado á ciencia ficción, ó retrofuturismo.
Por un lado está o teatro contemporáneo, ao que eu decidín darlle alma de cabaré. Aquí podemos falar de obras como Lerchas (2007), Varadas (2008), Cabaréncrise (2009), As Nenas Perdidas (2011) ou Babel. Canto de Sereas (2014). Nesta esfera de obras o discurso de xénero, a sexualidade, a sensualidade, o fetichismo, o xogo como valor a recuperar na vida, a reivindicación da muller e do feminino, o peterpanismo como actitude tamén para as nenas, a imaxinación como crisol para a transformación, entran sempre en xogo. A violencia. O poder. A dominación. A autoridade. E o sexo como un elemento fundamental nestes catro factores. É un discurso profundamente antipatriarcal, anticlerical, queer, bizarro, pero sempre dende unha estética e sensibilidade profundamente delicada. Para estas creacións o meu particular “láudano” son escritores como Federico García Lorca, Eduardo Galeano, Michael Ende, John Barry, cineastas como Buñuel, Saura, Almodóvar, Won Kar Wai, Bigas Luna, Eduardo Médem, músicos como Lhasa de Sela, Dominique A, Chavela Vargas…
Por outro lado está o traballo ao que poderiamos chamar “neotradicional”, no que entran espectáculos como As Mans Perdidas (2009), Danza e Contradanza (2010), Brancas (2011), Gharbo! (2012), o disco Orquesta Gharbo! (2013), o espectáculo de rúa Azul. Manifesto vangardista (2014) ou mesmo a performance #Habitante (2014), que son espectáculos tremendamente masculinos e sobre a masculinidade. Aquí fago un traballo de vangarda sobre o canto, a danza, as artes e oficios ou a identidade tradicional galega. Interésame o aspecto intrahistórico, repensando autores como Bertolt Brecht ou Michel Foucault, pero sobre todo o testemuño daqueles que tomaron a identidade galega dende outro prisma. Manoel Antonio. Isaac Díaz Pardo. Luís Seoane. Urbano Lugrís. Maside. Colmeiro. Cunqueiro. E, por que non?, Berrogüetto. Mercedes Peón. Marful. Leilía. Projecto Trépia.
– Palavra Comum: Que caminhos entendes que seria interessante transitar nas artes, nomeadamente na comunicação com o público e a sociedade hoje?
– Nelson Quinteiro: A reconstrución dun tecido cultural e artístico despois da vendetta e xenocidio de baixa intensidade sufridos nestes últimos anos van facer deste traballo unha loita titánica. Como diría Huidobro, hai que construír o presente cos mesmos taboleiros rotos, coas mesmas pedras derruídas. Mais vai ser difícil, porque a profesionalidade artística, a día de hoxe, está quebrada. Estamos a pasar fame, literalmente. E moita precariedade, ninguneo e humillación. Vai ser difícil. Haberá que ir a modiño.
O primeiro paso está nas mans da cidadanía. Cómpre unha auténtica revolución electoral para remover aos imbéciles e escuros, e adoptar outras políticas públicas que aposten os cartos de todas e todos en crear tecido cultural, profesionalidade, postos de traballo, emprego cultural en condicións dignas, creación de público empregando as ferramentas da contratación, a consolidación de espazos e escenarios onde visibilizar o noso traballo de tanta calidade. Hai que reconquistar os medios de comunicación e difusión pública para facer presentes a riqueza cultural de aquí. Hai que crear estrelas, divas, motivar o fenómeno fan. E sobre todo exportar. Investir en universalizar o noso traballo. Coido que por cada euro que se gaste nestes pasos recuperaremos cinco de maneira indirecta.
– Palavra Comum: Que achas de Palavra Comum? Que gostarias de ver também aqui?
– Nelson Quinteiro: Pois para min Palavra Comum é un medio espectacular para a creación e visibilidade dunha intelectualidade galega tremendamente formada e cun talento incrible, en todos os eidos. É un novo “irmandades da fala” comprometido coa língua e cultura galegas. Un punto nodal, un punto de encontro que crea vencellos firmes e sólidos. É un grande traballo. Gustaríame ver Palavra Comum en versión escrita nas bibliotecas, nas aulas, nas librarías, nos quioscos. Gustaríame que fose unha empresa quen de dar postos de traballo, emprego, PIB. Estamos tan faltos desas cousas nesta terriña…
Brancas. Itinerario Escénico Urbano (2011).
Master Class Cabaret, da Compañía Femme Fatale (2013).
Canto de andar o camiño, de Orquesta Gharbo! (2014)
NOTA: a foto de Nelson Quinteiro é de José Luís Rua.
(Galiza) Ramiro Torres nasceu na Corunha no 1973 e estudou Graduado Social. Tem publicado poemas na revista 'Poseidónia' e 'Agália', assim como no blogues 'A fábrica' e 'A fábrica da preguiça'. Inaugurou as edições do Grupo Surrealista Galego com o seu livro "Esplendor Arcano".
You might also like
* Gonçalo Guerreiro Música
Gonçalo Guerreiro | A música como um laboratório onírico
* Entrevistas Ledicia Costas
Entrevista | Ledicia Costas: “Son unha escritora bastante instintiva”
* Música Nacho Muñoz Tiago Alves Costa
Nacho Muñoz – Parkour Sonoro | A cidade como instrumento
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es oc gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en es es en fr es es pt fr es es gl fr es gl pt es fr gl gl gl fr gl pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Furna de Fingal. Viaxe a Escocia - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Unha natureza vibrante, dunha dimensión interminábel, onde o longo horizonte vai reflectir unha beleza profunda. Mar, lagoas, terra, ceo… entremesturados na dose precisa (nunha axeitada alquimia dos sentidos). Non hai un só recanto da paisaxe que non garde unha senlleira intensidade de seu. A mirada fica ateigada nas hipnóticas vibracións silandeiras inzadas dun sosego intemporal, nunha atmosfera chea de misterio. Mergullados nun mundo de sensacións pracenteiras. A mirada é sempre orixinaria en Escocia. Fala nun idioma primordial (a raigame da orixe como devalar). Legado íntimo e transpersoal ao tempo (que cómpre transmitir intacto de xeración en xeración). Unha melancolía morna rexistra a pegada fluinte dunha sucesión de sosegados azuis, grises e verdes mainos. Estratos que se mesturan cunha naturalidade engaiolante. O paraíso podería ser algo semellante ao que estamos vendo eiquí. Deixamos atrás Glasgow e imos cara Oban, onde comezamos unha breve ruta polas Hébridas Interiores. Denantes de chegar a Oban paramos nas ruínas do Castelo de Kilchurn (ubicado nunha lánguida chaira a carón dun lago) que atopamos polo camiño. Cómpre andar a pé un bo tramo ata chegar á torre do Kilchurn Castle. Recortada no claroescuro ao lonxe (cun horizonte de rechamantes luces e sombras vermellas). Non é doado transmitir a sensación de viaxe no tempo, de doce señardade e misterio que sentimos ao subir polas escaleiras de madeira e contemplarmos unha suxestiva aleación de baleiro e densidade, dende os muros que aínda se conservan. Ocos oníricos enmarcan a fuxidía panorámica. O cativo peirao de madeira a carón da auga garda un vibrante recendo magnético. Todo figura elaborado paseniñamente por un corazón romántico: que se cadra ficou mesmo apreixado eiquí (xa para sempre) no invisíbel enigma dun tempo sen tempo. Muros de pedra coas fiestras espidas nunha rehabilitación sutil (reflectindo a sabia austeridade dos elementos precisos), o que permite percorrer a ruína de xeito sinxelo. A capacidade de suxestión anímica hipnotiza diante dunha arquitectura que figura soñada. Os paxaros sobrevoan ceibes polo interior do impresionante marco histórico.
Todo é marabilloso agás un cativo detalle: endexamais papei tanto medo na miña vida! Din que a estética do sublime é unha mestura de intensa beleza e arrepío fronte á inmensidade. Eiquí a mestura de temor (do corpo) e tremor (do sentimento estético) está garantida. Curiosa aleación a que vai fusionar o idealismo romántico entre instinto de supervivencia, pulsión de morte e beleza esgrevia da paisaxe sublimada: sempre a carón dos cumios de intensidade nas emocións. A teima de poñer o volante á dereita fai que o copiloto estea coa alma apreixada nun puño todo o tempo. Zas! Zas! Zas! Has apañar sustos a eito. Todo fica sempre a contados centímetros da desfeita total. Moi perto nosa. Axexas a catástrofe na volta da esquina: a cada intre para ser máis precisos. Non podes case respirar co medo. Sobrevivir a cada rotonda é un milagre. Pasas rozando unha chea de obstáculos en cada curva (esquivados sempre por fraccións de milímetros). Este aspecto, que na relembranza figura cómico, é sen dúbida o meirande atranco psicolóxico de toda a viaxe. Paramos a xantar e repoñernos un pouco de tanto dramático susto metido no corpo, para proseguirmos logo a viaxe no coche de aluguer. “Unha illa chea de auga. Non só polo seu redor. Tamén no seu interior” (di Menchu Lamas como para si mesma). Áxiles fervenzas baixan polas congostras a xeito case de ríos verticais. Como nunha dimensión conxunta da paisaxe líquida, facendo cóncavas lagoas que se suceden unha tras doutra.
As ovellas hieráticas coma brancas pedras, que puntúan nunha fermosa discontinuidade rítmica a paisaxe, son dende logo as grandes protagonistas desta viaxe: puidemos contemplar milleiros de exemplares. En Oban conquerimos praza para viaxar deica á illa de Mull nun grande barco. Percorrémola nun autobús que vai atravesar a illa en diagonal, de cabo a cabo, acompañados sempre pola expresiva locuacidade de Steven (loiro que figura albino). Unha persoa que transmite simpatía e cordialidade. Ama o seu traballo. Conduce o autobús e ao tempo fai de guía oral das marabillas da paisaxe que estamos a contemplar achegándonos a cadanseu segredo. A vocalización precisa nas inflexións da voz, verbas rítmicas ben expresivas como as propias ondulacións da paisaxe, van parellas nunha sincronicidade absoluta. Non fai pausa algunha, só de cando en vez, un coche (ou camión) que vén en sentido contrario obrígao a deterse nunha “passing place” (un intre de silencio que sabemos obedece á paréntese de seguranza). Un balbordo dialéctico de vitalidade desbordante que pasa logo se cadra deseguido a un murmurio sutil na beira mesmo o silencio. Susurros cara a expresar o profundo misterio da natureza, como murmurio. Un mestre do “tête a tête” coa paisaxe (como quería a fenomenoloxía) agroma eiquí de xeito espontáneo, nunha fonda reciprocidade vivificadora. Parece daquela, o noso guieiro, neses intres sutís, gardar as palabras outravolta para o cerne do corpo: ata as repregar nun seu recuncho secreto. Volta despois cunha ladaíña intimista a convocar unha expansión sonora que vai describir decontado cada relevo da orografía, o máis cativo sinal, cunha espontaneidade contaxiosa. Penso en Otero Pedrayo, nunha versión musical actualizada do seu discurso mítico ao redor da paisaxe interiorizada, dende a perspectiva humana e da natureza como literaria forza expresiva, fondamente humanizada no consumado intérprete da paisaxe galega. Teño para min que Steven (non hai moitos anos) debeu ser cantante dun grupo de rock. Non contrastamos o dato. Pero se cadra ha proceder desa experiencia a chea de rexistros e xogo de modulacións que fai coa voz. Malabarista das verbas coas que xoga encolléndoas e dilatándoas en longas modulacións. Materia sonora que vai ser o noso fondo musical ao caudal de impresións dun exterior exuberante e ricaz que imos percibindo dende a fiestra do bus. O home é unha personaxe entrañábel que gosta con paixón do seu dobre traballo de condutor e de guieiro coa palabras, vive feliz na descrición poética dunha natureza exuberante na que sente acougo.
Os escoceses están namorados da súa paisaxe. Lévana dentro (coma un segredo interior). Non só por fóra. O romanticismo deixou esta fértil pegada popular. Existen bancos de madeira á intemperie para axexar no decurso sutil das nubes o misterio do mundo que flúe, a contemplar de vagar os verdes lameiros do infindo. A fasquía do afastado horizonte, soños na imaxinación creadora. Sentimos unha certa envexa ao contemplar estes bos gardiáns do seu anaco de mundo. Un panteísmo popular que impregna o xeito de vivir. Se cadra o trasfondo da cultura propia xorde desa mestura da relixiosidade fronte á paisaxe e derivou neste panteísmo cara o primordial. Un decisivo substrato vén da raigame céltica (moi valorada eiquí e sempre moi presente). O seguinte estrato cultural latexa dende a pegada do romanticismo, que fixo unha senlleira redescuberta e convincente reinterpretación dese sentimento atávico cara á orixe. Aí temos as dúas pontes decisivas de contacto simbólico coa natureza sublimada. Non perderon nunca ese fío orixinario. Celebran ese ritual panteísta da contemplación sublimada como unha cerimonia de comunicación real cos seus antergos. Por iso non existen práticas “sadomasoquistas” coa natureza. Non hai rastro de desfeita algunha. Nengunha ferida no manto vexetal. Tan sequera a mínima cicatriz da pegada destrutiva. No decurso da xornada a humanidade fai un ritual de reencontro de cadaquén consigo mesmo. A estética da paisaxe neste país é unha auténtica devoción colectiva.
A Furna de Fingal (Fingal´s Cave) na illa de Staffa ten a fasquía dunha catedral no medio do océano. Coma un milagre xeométrico na metade do mar. As grandes columnas hexagonais de negro basalto son as testemuñas silentes (hieráticas e solemnes) deste prodixioso lugar. Unha cativa illa deshabitada á que nos achegamos nun pequeno barco pesqueiro. O patrón do barco parece un mariñeiro galego. Vai na compaña doutro mariñeiro que podería ser o seu fillo. Tamén vai un rapaciño duns nove anos, cun simpático gorro, sentado na cabina (sen perder detalle da travesía). Trátase quizais do neto do lobo de mar do Ulin de Staffa (o nome do barco que nos leva). Estamos talvez diante de tres xeracións de mariñeiros. A illa vai amosando o seu perfil misterioso aos poucos. Coma nun ritual de iniciación avanzamos paseniñamente, con solemne lentitude cerimonial. Vai medrando de tamaño. Albiscamos ao lonxe as escuras covas. Aínda que non reflicten o seu tamaño. A babor ou estribor, de cando en vez contemplamos algunha foca mariña. Despois dunha hora de viaxe chegamos á illa. O tamaño da furna non desmerece da idea que levabamos na imaxinación (despois de contemplar vellos gravados e moitas fotografías en distintas perspectivas). A “Furna de Fingal” é unha lenda, un auténtico mito que circulou nas historias dos navegantes coma unha marabilla natural. As negras columnas hexagonais de basalto están alí diante da perplexidade dos nosos ollos abraiados. Baixamos do barco. O mouro basalto está quente: ofrécese cálido ás nosas mans. Unha excitación que fai que avancemos a chimpos ledos de columna en columna ata chegar pouco despois ao interior da gruta. A fenda oceánica que nos conduce ao cerne da caverna onde o mar resoa con forza. O miradoiro está a moita altura. Ten unha cadea, a xeito de límite de seguranza, para non avanzar máis. Unha sensación de vertixe incrementa a percepción de abraio. Brillos dunha rebuldeira auga transparente (alá abaixo) a reflectir fíos coas raiolas do sol. Luminoso verde esmeralda que provoca unha arañeira brillante que se superpón por refracción ás texturas e relevos no teito da cova. Efectos especiais dinámicos da luz líquida reverberando no baixo-relevo do teito. Sorprenden as tonalidades cálidas (nun abano de cor que escintilea do laranxa ao rosa). Pigmentación policroma que aparece nas pedras do interior da gruta (asomando por debaixo da auga transparente). A memoria emocional vai gardar para sempre gravado iste momento (nun 25 de xullo do 2009). O balbordo oceánico no corazón da cova. As fotos que tiramos (onde aparecen Cora e Lois, Cris e Menchu, Darío e Noa, Billy e mais Tania) axudarán se cadra a manter vivo iste recordo da grande e lendaria furna de basalto da illa de Staffa. Fixen a descuberta da illa ao través de Urbano Lugrís. Reparei daquela (no labirinto de esculcas) nunha remota lembranza de cativo: gardaba gravado na memoria o debuxo dunha ilustración da furna de Fingal, nun vello libro de xeografía escolar. Unha imaxe retrospectiva que atravesou décadas, a xeito de “memoria involuntaria”, relembrando o instante exacto onde fiquei fascinado de moi cativo por aquelas xeométricas columnas minerais. O músico Felix Mendelssohn dedicou á cova a coñecida peza “As Hébridas”.
Despois de visitar a Cova de Fingal achegámonos á illa de Iona. Ten o encanto dun lugar sen tempo. A abadía de Iona seica foi o berce do cristianismo escocés. Hai casiñas e algúns cativos hoteis que están cheos. A luz prolongada do serán é coma un lene milagre que se prolonga demoradamente. O día esmorece aos poucos. As cores cobran unha vida e intensidade sorprendente. Decidimos non coller o barco de volta cara Oban e facer noite na illa. A única posibilidade daquela foi alugar unha tenda de campaña nun camping (con sacos de durmir incluídos). A treboada na noite foi estarrecedora. O vento abaneou sen piedade o fráxil abrigo e ameazou toda a noite con deixarnos á intemperie. A chuvia horizontal penetrou na tenda. Empapou o calzado. Ficamos mollados coma pitos. Pola mañán saímos correndo ata chegar tres ou catro quilómetros despois ao único bar-restaurante de toda a illa. Estaba pechado, polo que tivemos que almorzar grazas á hospitalidade dun cativo hotel nunha das casas da illa ubicada a carón do peirao.
As míticas Highlands (as Terras altas) marcaban o seguinte obxectivo da viaxe. Un cativo guión no que non levabamos reservas de hotel (agás a primeira noite en Glasgow) e que imos improvisando ao chou, seguindo con liberdade o decurso dos acontecementos. Dende Oban imos cara Inverness, pasando a carón do lendario Loch Ness (onde a pequena Noa, que nos acompaña, seica albiscou un anaco do mítico monstro do lago). Paramos asemade a carón do Urquhart Castle, aínda que non chegamos a visitalo por dentro. Chegamos logo á cidade de Inverness, onde paramos na fermosa casa do matrimonio John e Elma Allison, situada na Fairfield Road, nunha zona residencial da cidade. Pola mañá cedo saímos cara ás Terras Altas, facendo un laborioso recorrido por unha estreita estrada labiríntica: voltas e reviravoltas por lugares idílicos. Chegamos a Ullapool. Logo á vila de Lochinver. Paramos despois para xantar a carón dunha praia nun cantil onde había un fermoso faro branco. Bañámonos espidos ao serán nun cativo refuxio natural entre grandes laxes no acantilado, arrodeados de rochas xigantes como verticais muros de pedra. Mar transparente con longas algas brillantes que acariñaban os nosos corpos. Logo, xa na estrada de volta cara Ullapool, paramos pouco despois do Ardvreck Castle e imos facer unha ruta a pé de catro quilómetros cara unhas montañas onde existen unhas covas nas rochas calcáreas: as chamadas Bone Caves (as covas de ósos), onde teñen atopado tamén restos humanos prehistóricos. Lugares habitados asemade por osos polares, renos, lobos e osos pardos. Contemplamos o comezo do solpor (dende as rochas nas grutas) á altura das aguias. Tentamos achegarmos a Old Man of Stoer, inmensa pedra vertical ergueita coma un menhir xigantesco. Chantado no mar, a carón da costa, agroma un farallón dunha enorme magnitude, pero non conquerimos localizalo por algún erro, entre as reviravoltas das complicadas estradas. Xa noite pecha, pola ruta de Ullapool a Inverness atopamos ducias de renos na beira do bosque a carón da estrada.
En Glasgow unha afortunada casualidade fai que o único hotel que reservamos previamente (en toda a viaxe) estea ubicado xusto a carón da obra principal de Charles Rennie Mackintosh, a Glasgow School of Art, situado na Renfrew Street, o que nos permitiu ver iste senlleiro edificio protomodernista unha chea de veces, mesmo pola noite co seu espectral recendo fantasmagórico. A catedral gótica da cidade é outra visita obrigada: a Catedral Saint Mungo. Un cativo cemiterio en ruínas ao seu carón, coas tumbas na terra, debe ser visitado devagar. A tipografía en baixo-relevo (e cuberta de musgo) das lápidas é fermosísima. Mergullados, a modo, nun tempo sen tempo nunha reintegración orgánica, fitamos cara a cara as vellas lápidas estragadas: atopamos con sorpresa na escrita de nomes estranxeiros algúns apelidos familiares (dunha sonoridade próxima ao noso idioma). Contemplamos a silueta propia riba das pedras tatuadas case como unha chamada. O sol fai un suxestivo xogo de luces e sombras. Proxeccións que escintilean na orografía deste intenso e poético mapa da morte entre árbores. Os sinais humanos fican subsumidos no devalar do tempo que vai consolidando estrato tras estrato en novos sedimentos amoreados. A beleza romántica deste lugar é indescritíbel. Cumpriría acadar un relato emocional da soidade trascendental: un monólogo interior onde a mente pasea sobre un horizonte feito de esquecidos corpos amoreados, escuras e descoñecidas vidas desaparecidas. O alén é un lene sentimento intanxíbel, señardade de raigame simbólica, invisíbel mesmo, mais dunha beleza táctil, nunha contradictoria e transparente dimensión: unha mestura entre densidade do sentimento e baleiro da ausencia. Albiscando a señardade no infindo dunha anovada “magma mater”. Matinando no sosego, perto do misterio e melancolía: sensacións entremesturadas na psique do soñador solitario. Un ritmo lento impregna todo dunha intensa sensación fluinte de harmonía e doce calma sutil, nunha alianza consolidada entre cultura e natureza. Tamén paga a pena visitar o cemiterio subindo á montaña que hai de costas á catedral, com amplas panorámicas da cidade dende aquela senlleira atalaia. Coas cruces recortadas contra un dinámico ceo, cativo caos de nubes contrastadas. Baixamos devagar despois de percorrer moitos solemnes sartegos neoclásicos: imos aos poucos cara o centro da cidade co seu bule-bule vital. Recuperando o son do complexo balbordo da vida. O ruído do tráfico agroma como banda sonora da axitación metropolitana. A xente amoreada nas rúas, onde de cando en vez a gaita preside o fondo musical da cidade. Nunha das rúas comerciais atopamos por casualidade, ao parar a contemplar a coidada tipografía art nouveau do letreiro, o vello local da The Willow Tearooms (na Sauchienhall Street) deseñado íntegramente polo xenial Charles Mackintosh. Toda a fachada e mesmo o máis mínimo detalle do interior foron proxectados da súa man. A estilizada proclama xeométrica de Mackintosh amosa unha modernidade intemporal e tamén o seu carácter fondamente espiritual. Se cadra endexamais o deseño tivo ese logrado recendo utópico de expresiva transformación total do hábitat cotián. Talvez só con Antoni Gaudí, no idioma da curva orgánica como sintaxe, pola contra, acontece outravolta un fenómeno semellante.
Denantes de abandonar Escocia argallamos unha incursión dunha xornada de vagar en Edinburgh, onde facemos noite nunha casa-hotel situada nunha zona residencial. Uns paseos camiñando permiten coñecer a epiderme do centro histórico, fermosas ringleiras de edificios fondamente evocadores do esplendor da cidade. Podemos asistir así mesmo a algún dos espectáculos parateatrais nas rúas. O Castelo dende o alto cumio da montaña domina á cidade coma se fose un escenario teatral. Dende Edinburgh voltamos de novo cara o aeroporto de Glasgow para poñer remate á nosa intensa e inesquencíbel viaxe escocesa.
(Monforte, 1957) Artista visual y escritor. Realizó exposiciones individuales en galerías y museos de Amsterdam, Estocolmo, New York, París, Burdeos, Zürich, Stuttgart. Obras en diferentes museos: Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, CGAC, MEIAC, MACBA, Artium. Su trabajo ha sido definido por el crítico norteamericano Donald Kuspit como “expresionista conceptual”.
You might also like
Antón Patiño Entrevistas Pintura
Entrevista a Antón Patiño
Entrevistas María Alonso Narrativa
Entrevista à escritora galega María Alonso
Brexit: a campaña, as repercusións e o futuro
More from Antón Patiño
Plenitude do baleiro en Giacometti, por Antón Patiño
Posted On 21 Maio, 2014 Antón Patiño 0
"O adeus de Giacometti" vén ser unha consigna privada que coido condensa a plenitude dende o lonxe. O traballo de …
Mirada do xordo en Bob Wilson
Posted On 19 Março, 2014 Antón Patiño 0
A linguaxe configura tamén a nosa noción da realidade. As verbas conflúen na representación do real engadindo un valor simbólico. …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt fr es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en sv en en en es gl en eo pt es gl oc pt gl pt fr gl gl pt en fr pt pt pt ca pt pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
A seiva calcinada, de Alberte Momán - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Crítica literária Poesia Verónica Martínez Delgado
Padezo dunha memoria extremada e, malia iso, non lembro cando coñecín a Alberte Momán. Tentei recordalo varias veces e só intúo de certo que debeu ser nalgún acto literario. El tampouco se lembra.
Coido que nunca nos coñecemos, debemos recoñecérmonos, sinxelamente, na mesma xeración e identidade, na mesma cidade que fagocita e non devolve nada, na non educación franquista recibida a pesares do asomo e promesa da transición inexistente, na mesma ollada sen ningunha esperanza, na certeza da ausencia de futuro, na cultura do silencio tácito, do medo, da dor e da vivencia das miserias máis escuras. Recoñecino coma ao veciño de porta, co que se medra, co que se comparten xogos, o camiño ao colexio e toda a violencia que as paredes medianeiras soportan nos seus tixolos. Recoñecino como acubillo necesario para conter e soportar o vivido, sen explicarnos os motivos. Ollámonos e soubemos o un do outro e de tantos outros coma nós.
E a comprensión lévao ao silencio respectuoso. Ese que marca un dos trazos fundamentais do carácter do Alberte e que abre un espazo inmenso para a escoita, para a empatía e a comprensión de todos aqueles que padecemos.
Creo que o Alberte escribe para compensar esa cultura do silencio gravada a ferro polas experiencias. E fire tanto coa súa pluma, ata o punto de non ser unha lectura soportable ás veces, pola intensidade dos berros que calou.
Posúo a certeza de que todos e todas precisamos da súa escrita, por sincera, honesta, incisiva, intensa, congruente e ata cruel. Non é doado ler os seus textos porque no mundo hipócrita no que vivimos, onde o líquido prevalece xunto con todo o superficial, ninguén quere escoitar a verdade, sabernos alienados ata o límite de perdernos, aceptarnos no consumo, no maltrato, na falta de identidade, de compromiso, de crenzas e de valores.
Se moitos de nós conseguísemos pensar coma el, reaxir como nos indica na súa escrita e no seu discurso, o país no que vivimos sería ben outro.
Pero non queremos pensar, acomodados nos nosos confortables sofás e vidas pequenoburguesas, anestesiados pola posesión, obsesionados polo ter de Fromm, incluso por posuír todas as modalidades de escravismo que provoca o capital, dende aí, non desexamos que nos zarandeen as conciencias ou o pouco que nos resta delas. E Alberte convídanos a reflexionar, a ser, explicitando cal é a verdadeira miseria da nosa existencia, alentada pola nosa ignorancia.
Por iso, a poesía de Alberte é incómoda e obríganos a tomar distancia, porque as atrocidades que denuncia cheiran a merda e salpican.
En A seiva calcinada, coma en toda a súa obra anterior, mestura con gran ironía e mellor humor, con metáforas intelixentes: o sexo, a castrante relixión coa denuncia política, a cotidianeidade e o individual coa problemática social, contextualizando os seus versos na historia do noso país. Porque o Alberte entende que o mundo é continuo e todo se entremestura, malia que o politicamente correcto e as normas sociais parcelen aos individuos e calquera maltratador poida continuar a ser bo veciño ou bo profesional.
Alberte disecciona en cada texto a mísera herdanza que lle imos deixar aos nosos fillos, a venda dun propio, da nosa seiva, por entrar obrigatoriamente no canibalismo da sociedade e non ser ese alguén en risco de exclusión social, produto e termo inventado para substentar o status quo da democracia totalitaria. Xa que a nosa seiva fica calcinada por nós mesmos, atendamos á ineludible reflexión individual e conxunta que Alberte nos apunta, a que antecede inevitablemente ao cambio necesario.
Licenciada en Historia da Arte en 1998 pola Universidade de Santiago de Compostela. Participou en diversas publicacións periódicas como Madrygal, Revista de Estudos Galegos, Dorna, Ólisbos, Festa da Palabra Silenciada, Arraianos, Olga, e en diversos recitais, conferencias, cursos, obradoiros e congresos, sempre relacionados coa poesía e a literatura galegas. Forma parte tamén da Plataforma de Crítica Literaria A Sega e Grupo Bilbao de Madrid. A súa obra foi estudada nos ensaios Ferroláns na historia da literatura galega, de Henrique Dacosta, e Letras de Cal na produción poética galega dúas 90, de Miguel Louzao Outeiro. Recentemente publicouse ou traballo de fin de grao "Verónica Martínez Delgado: unha poeta do século XXI nas marxes do sistema", de Lidia Gladys Cagiao Conde.
You might also like
* Letras Poesia Verónica Martínez Delgado
“O único lugar onde ficar inmóbil”, por Verónica Martínez Delgado
Crónicas Tradução Xesús González Gómez
A guerra de España: escritores e escritura nos Estados Unidos, por Robert Sayre
More from Crítica literária
A inefável contradição de José Saramago (apontamentos à volta do processo criativo)
Posted On 3 Janeiro, 2019 Alfredo Ferreiro 0
A inefável contradição de José Saramago (apontamentos à volta do processo criativo). Palestra de Alfredo Ferreiro Salgueiro na mesa "Reflexões …
«Plantar rosas na barbárie», poesia da falésia
Posted On 3 Abril, 2018 Alfredo Ferreiro 0
«Plantar rosas na barbárie», poesia da falésia: Todos o poemas do livro de Luís Serguilha semelham um único objeto mutante, …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: gl gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt oc gl pt gl gl gl gl gl gl en es en en en pt gl en oc pt gl pt fr gl gl pt fr pt pt pt en ja pt gl pt ca es pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Terfysg: traducindo ao galego Perturbación, do poeta galés Ifor ap Glyn - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Crónicas David Miranda Barreiro Poesia Tradução
Bangor é unha cidade do condado de Gwynedd, no norte do País de Gales (Gogledd Cymru, en galés). A pesar de ser unha das máis pequenas do Reino Unido, Bangor conta cunha universidade, fundada en 1884, e pola cal recibe o alcume de Dinas Addysg (“a cidade da educación”). En 2006, e da man da profesora e investigadora Helena Miguélez Carballeira, a Universidade de Bangor inaugurou o Centre for Galician Studies in Wales, que forma parte do departamento de linguas e culturas modernas. Este é o único Centro Galego en Gales, que ademais de impartir docencia na lingua e cultura galegas, ten organizado numerosos eventos para celebrar a cultura galega en Gales. Por Bangor pasaron escritores e escritoras coma María do Cebreiro, Chus Pato, María Reimóndez, Xavier Queipo ou Mario Regueira.
Despois de traer a cultura galega ao norte de Gales ao longo destes anos, e grazas a unha iniciativa da lectora de galego Lorena López López, o Centre for Galician Studies in Wales vén de levar un anaquiño de Gales a Galicia. Trátase da publicación dunha edición bilingüe dun poemario do autor galés Ifor ap Glyn, dentro da sección “Voces de fóra” da revista de expresión poética Dorna. Como membro do comité de redacción da revista, Lorena propúxonos a Phil R. Davies e máis a min a tradución dunha escolma de poesía galesa. Phil é licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Birmingham e está e facer un doutoramento na School of Welsh en Bangor, que ten como tema a comparación dos nacionalismos galés e vasco. Pola miña banda, eu son profesor titular do departamento de Estudos Hispánicos na mesma universidade, á que cheguei en 2005 coma lector de castelán.
A tradución ao galego de “Terfysg” publicada por Dorna será presentada oficialmente na Universidade de Bangor o vindeiro 17 de decembro. Haberá tamén un novo acto a finais de febreiro que contará coa presenza do poeta.
(Galiza-Gales) David naceu na Coruña, onde se licenciou en Filoloxía Hispánica. En 2005 emigrou ao País de Gales. Tras obter o seu doutoramento, acadou a praza de profesor titular de Estudos Hispánicos na Universidade de Bangor. Xunto con Martín Veiga, é co-editor da revista Galicia 21: Journal of Contemporary Galician Studies. Ademais da súa actividade académica, David foi membro de diversos grupos musicais, entre eles Nouvelle Cuisine. En 2011 publicou un disco con María do Cebreiro, titulado ‘Lembrarás este cuarto?’(https://bangor.bandcamp.com/album/lembrar-s-este-cuarto).
You might also like
Crónicas Tradução Xesús González Gómez
A guerra de España: escritores e escritura nos Estados Unidos, por Robert Sayre
O gato de Hilario
“Fazer rede” por Fausta Cardoso Pereira
Posted On 27 Setembro, 2018 Fausta Cardoso Pereira 0
Abrir a porta e respirar o entusiasmo do novo. Olhar em frente e não saber por onde começar. Encantar-me com …
“Piruá”, por Kerley Carvalhedo
Posted On 7 Agosto, 2018 Palavra Comum 0
"Piruá": Terminado o filme levamos nosso lixinho para descartar na saída, não sem antes saber pelo meu amigo que o …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies