langs: gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl el gl pt gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt vi gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl ca es war pt pt ca pt gl pt gl gl gl gl gl en es es gl gl es gl gl gl pt gl war en gl pt gl gl gl gl es gl gl en gl en es gl pt gl es es gl es en gl lt lv gl ta gl es es pt es fr gl gl fr gl ca gl gl en pt gl gl gl gl pt gl gl es gl gl pt gl gl gl gl es fr fr gl gl fr gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es hbs_lat gl ast en es ca it pt gl gl en es en gl gl gl gl ca pt en es gl es es ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl mwl gl gl gl es gl mwl gl gl gl es en it es gl pt it pt gl gl gl fr it gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl uk gl gl gl en es en gl

text:
Romaría da Barca | Proxecto Buserana
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
A Romaría. Fotografñia de Rivadulla Porta
A Romaría da Barca forma parte do Patrimonio Cultural Inmaterial dos muxiáns, e ademáis é unha xeneradora inesgotabel de elementos do PCI, os sons, os sabores, as cantigas, etc…
A novena. Fotografía de Iago Toba Campaña
Neste apartado iremos falando da Romaría e os elementos que a definen. No apartado de Galerías Fotográficas de este blog podense ver máis fotografías da Romaría.
A ROMARÍA DA BARCA de Xan Fernández Carrera
Capa do libro de Xan Fernández "A ROMARÍA DA BARCA"
O escritor Xan Fernández Carrera ten un libro moi completo no que podemos coñecer diferentes aspectos da Romaría, dende as orixes do Santuario, a historia da Romaría, e mesmo unha escolma literaria sobre a Romaría e a Virxe da Barca. Recomendamos a súa lectura para obter información detallada sobre a Romaría e mesmo ver programas das festas , moitas fotografías, etc…
Fernández Carrera é mestre de Lingua e Literatura Galega , e é ademáis un activo importantísimo da cultura na Costa da Morte e Bergantiños. Pertence a varias asociacións culturais nas que traballa de forma moi activa ( como o Seminario de Estudios Comarcais da Costa da Morte, o Instituto de Estudos Bergantiñáns e a Fundación Gonzalo López Abente). Ten publicado numerosos libros e artigos cos que fai unha valiosa aportación para a difusión do patrimonio da Costa da Morte  e ademáis impartíu conferencias relacionados con este espazo.
Fernández Carrera é unha persoa activa e colaboradora que veu recoñecido o seu traballo a prol do Patrimonio muxián co Premio María Amelia 2010, entregado polo Concello de Muxía a proposta dun grupo de veciños do municipio.
Tamén deseñou numerosas rutas culturais pola Costa da Morte, recollidas en libros ou folletos e que ofrecen unha alternativa de lecer para , ao mesmo tempo, coñecer a zona. As súas rutas son máis ca rutas de sendeirismo, son unha forma de aproximarse aos lugares penetrando na súa historia, patrimonio , etc…
A continuación reproducimos un anaco do texto de A ROMARÍA DA BARCA, publicado no ano 2007,  onde fai alusión á estancia de Rosalía de Castro en Muxía e o poema que a autora  dedicou á Romaría da Barca. Dí Fernández Carrera na páxina 132 do libro:
“A gran poetisa galega , Rosalía de Castro (1837- 1885), dedicoulle un dos seus poemas do libro Cantares Gallegos (1863), á Romaría da Virxe da Barca. Como xa indicamos noutro apartado do libro, Rosalía escribiu esta poesía motivada polo feito de vivir o ambiente desta festa no ano 1953, ano que veu a Muxía acompañada de Eduarda Pondal, irmá do bardo pontecesán, cando contaba tan só dezaseis anos. As dúas hospedáronse na casa de Leandro Abente Chans, médico muxián e tío de Eduarda. Ambas as dúas caeron enfermas de tifus, enfermidade contaxiosa que acabou coa vida da irmá de Pondal.
O longo poema que comeza coa coñecida cantiga popular de Nosa Señora da Barca, consta de 226 versos octosílabos, con rima asonante nos pares, tipo romance.
A paisaxe e o ambiente mariñeiro muxián e da Costa da Morte, tamén lle servíu de inspiración a Rosalía para escribir a súa novela La hija del mar, publicada no ano 1859.
ten o tellado de pedra
ben o pudera ter de ouro
Por campiñas, e por veigas!
Canta pó lo mar abaixo
Que lanchas tan ben portadas
Cal si fosen neve pura,
Pinos qu’ os montes ourean,
C’ orballo da mañan fresca.
As de Muros, tan finiñas,
Qu’ un coidara que se creban,
C’ aquelas caras de virxe,
C’ aqueles ollos de almendra,
C’ aqueles cabelos longos
Xuntados en longas trenzas,
C’ aqueles cores rousados,
Cal si á aurora llos puñera
Pois asi son de soaves
Com’ aurora que comenza;
Fillas da pagana Grecia,
Elas de negro se visten,
Refaixo e mantelo negro,
Zapato e media de seda,
Negra chaqueta de raso,
Mantilla da mesma peza,
Canto enriva de si levan;
Fillas de reinas parecen,
Si á un rayo de sol poniente
Ricos panos de Manila,
Brancos e cor de sireixa,
Cruzanse sobre ó seu seyo
E por antr’ eles relosen,
De diamantes e de pelras,
E pechuguiñas de cera.
As de Camariñas, visten
Sayas de vivos colores
Pó lo pescozo da perna,
Lucindo ó negro zapato
Enriva de branca media.
Chambras feitas de mil rayas
Con guarniciós que lles caen
Sobr’ á rumbosa cadeira.
Para tocar ó pandeiro,
Non hay coma tales nenas,
Que son as Camariñanas,
Feitas de sal e canela.
As de Cé, ¡Virxe do Carme!
¡Que cariñas tan ben feitas!
No ruxe ruxe da festa,
Cada mirar dos seus ollos
Fire como cen saetas,
Nin hay mans, tan ben cortadas,
Tan branquiñas e pequenas,
Com’ as qu’  amostran finxindo
Que non queren que llas vexan.
Son as de Laxe un-has mozas,
Vaya un-has mozas aquelas!
Solo con velas de lonxe,
Porque son vivas de xenio
Aunque son rapazas netas.
Bailadoras… n’ hay ningun-has
Que con elas se entrometan,
Pois por bailar, bailarian
No cribo d’ un-ha peneira;
Mais en tocando á que recen,
En rezar son as pirmeiras…
Dan ó mund’ ó qu’ é do mundo,
Dan á ygrexa ó qu’ é da ygrexa.
As de Noya, ven s’ axuntan
C’ as graciosas Rianxeiras,
Pó los redondos peïños,
Pó las cabeleiras crechas,
Pó los morenos lunares,
E pó las agudas lenguas,
Qu’ abofé qu’ en todo pican
Como si fosen pementa.
Anqu’ un pouquiño soberbias
Por aquelo qu’ elas saben
D’ antigüedad’ e nobresa
(Pois por acó todos somos
Tal cóma Dios nos fixera,)
As meniñas ven compostas
D’ un-ha vila quisquilleira,
Que por onde van, parece
Que van dicindo: «¡Canela!
¿Prantamos ou non prantamos
A cantas hay n’ esta terra?»
Mais si prantan ou non prantan,
Non son eu quen ó dixera,
Que fora pouca cordura,
Que fora farta llanesa.
Baste desir que xuntiñas
Todas na porta da ygrexa
Qu’ un ramiño de asucenas,
Mais frescas qu’ un-ha Ieituga
Mais sabrosiñas que fresas.
Xa que fosen de Rianxo,
Que fosen de Redondela,
De Camariñas ou Laxe,
De Laxe ou de Pontareas,
Todas eran tan bonitas,
Todas tan bonitas eran,
Qu’ o de mais duras entrañas
Der’ as entrañas por elas…
Por eso se derretian,
Cal si foran de manteiga,
Diante delas os rapaces,
Os rapaciños da festa,
Os mariñeiros do mare,
Que dond’ á Virxen viñeran,
Por qu’ á Virxen os salvara
De naufragar na tormenta.
Mais si salvaron no mare,
Non se salvarán na terra;
Qu’ aqui tamen hay tormentas
Sin que lle vallan ofertas,
Qu’ oye á Virxe os que s’ afogan
Do mar antr’ as ondas feras,
Mas non oye os namorados,
Que d’ afogarse s’ alegran.
Ramo de froles parece,
Muxía á das altas penas
Con tanta rosa espallada
N’ aquella branca ribeira,
Que relose antr’ as areas,
Con tanta xente que corre
Que corr’ e se sarandea
O son das gaitas que tocan
E das bombas que reventan,
Uns que venden limoada
Outros augua que refresca,
Con rosquilliñas d’ almendra,
Os de mais alá sandías
Mentras tanto qu’ algun cego
O son d’ alegre pandeira,
Toc’ un carto de guitarra
Para que bailen as nenas.
Bendita á Virxe da Barca,
Bendita por sempre sea!
En quen tantos se recrean!
Todos van por visitala,
Todos ali van por vela
Na sua barca dourada,
Na sua barca pequena,
Dond’ estan dous anxeliños,
Dous anxeliños que reman.
Nun-ha embarcaçon de pedra,
Ali por que Dios ó quixo
A pedra vala que vala,
E mentras dormen os homes,
El’ adoraçon lle presta
Con aquel son campanudo
Qu’ escoitar lonxe se deixa,
E á quen ó mar con bramidos
Cando as campanas repican
E a musica retumbea,
Cal nun céo, pó las naves
Cand’ os foguetes estalan
Nos aires, e voces frescas
Pó lo espaço, c’ as gaitiñas
E c’ os tambores se mescran,
Estonces á pedra vala
Tan alegr’ e tan contenta
Qu’ an qu’ un cento de presoas
Brinca e salta enrriva dela,
Coma si fose mociña,
Mais que un-ha pruma lixeira,
Alegre com’ un-has pascuas
Salta e rebrinca con elas.
Que lle traen os romeiros
Diante da Virxe bendita,
Os pés da sagrada Reina,
E por eso alí lle cantan
Cando se despiden d’ ela:
«Nosa señora da Barca
Ten ó tellado de pedra;
Ben ó pudera ter d’ ouro
Miña Virxe si quixera.”
Rosalía de Castro (Cantares gallegos, 1863)
Fornecido con orgullo por WordPress


document_lang: gl

langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl es gl gl gl gl gl gl et fr gl es es en gl

text:
Sin categoría | Proxecto Buserana
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
Arquivo da categoría: Sin categoría
PAZOS DE MEREXO , MESTRE DA MEMORIA
Publicado o 5 Xuño, 2018 por Proxecto Buserana
Lugo: Gala dos Premios Mestras e Mestres da Memoria 2018
Publicado en Sin categoría | Deixa unha resposta
Proxecto Buserana en Colaboracións
Os Cabezudos manteñen viva a auténtica Romaría da Barca | Que pasa na costa en OS ROMEIROS MÁIS FIEIS
Os Cabezudos manteñen viva a auténtica Romaría da Barca en OS ROMEIROS MÁIS FIEIS
Carmen de Muiños en ALALÁ DE MUXÍA, por Paulino Pereiro
mercedes en ALALÁ DE MUXÍA, por Paulino Pereiro
Autora do blog e coordinadora do Proxecto Buserana:
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt it pt fa gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl gl pt es

text:
Fonte da Tella - Concello de Muxía
A Fonte da Tella está situada no lugar dos Muíños, na parroquia de Moraime. Este lugar chámase deste modo pola existencia dunha gran cantidade de muiños á beira do río Negro que atravesa o lugar, estando esta área recreativa ao lado dunha fonte próxima ao río, sendo un lugar moi apropiado para a práctica do sendeirismo.
Todo 4 /Punto de interese 4
San Xiao de Moraime
San Cristovo de Nemiña
Páxina 1 de 41234
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Caldeiras do Castro Ponte Constante
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en es gl gl gl gl it es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl pt en gl gl gl gl pt gl gl

text:
A Buserana | Proxecto Buserana
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
fotografía de Xan Fernández Carrera
Para o noso proxecto escollemos o nome da Buserana, unha furna que garda unha lenda fermosísima e que une moitos elementos dos que queremos preservar co noso proxecto : unha lenda, un lugar fermoso que forma parte da paisaxe cultural xa que é lugar de lendas, tamén nel pode escoitarse un son fermoso e moi muxián do mar batendo nas rochas e o recendo do salitre e os salseiros que humedecen o rostro e a alma. E ademáis é un lugar literario pois sobre a Buserana escribíu o poeta muxián Gonzalo López Abente, e máis recentemente aparece na novela O noso amor será eterno do tamén muxián X. H. Rivadulla Corcón.
No apartado de literatura de este blog atoparedes un poema de Miro Villar que fai referencia á Buserana.
A furna da Buserana está ao pé do monte Cachelmo , é de difícil acceso por terra pero chégase moi ben por mar. Alí , preto desa furna dín os mariñeiros que se escoitan voces e fermosas cantigas de amor e quen vaia ata alí a solicitar ser correspondido polo seu amor, terá éxito .
Ben , tratándose de patrimonio inmaterial o nome do proxecto non podía ser outro.
A LENDA DA BUSERANA NA OBRA DE GONZALO LÓPEZ ABENTE
Na novela do muxián Gonzalo López Abente que leva o título Buserana (1925) aparece a lenda tal como reproducimos a continuación :
“- Unha vez, hai desto xa moitísimos anos, tantos que aínda os avós dos nosos bisavós non naceran, chegou á porta do castelo, un aventureiro trobador. Este castelo, erguido enriba dun castro céltigo, de altas torres e paredes ciclópeas, está situado non lonxe de aquí, no lugar que hoxe chamamos dos Castelos. Nel vivía o máis poderos Señor das terras de Nemancos e Soneira que domeñaba sen rival dendes das beiras do Xallas deica as ribeiras do mar. Tiña este cabaleiro unha filla moza, linda e boa, cuxa sona pasaba os límites do señorío do seu pai e chegaba ás máis apartadas montañas, e enchía os salóns das mansións aristocráticas das vilas do Reino. Esta garrida princesa era orfa de  nai e vivía na compaña dunha vella parenta do conde. O conde pasaba longas tempadas ausente, adicado a empresas guerreiras contra os mouros . Pois, ben, nunha destas ausencias do castelán chegou o aventureiro trobador.
O trobador, mozo lanzal, de roibas guedellas e ollos de ensoño, acompañándose do seu melodioso laúde que levaba decote ao lombo, cantou unha noite ao pé das murallas do soberbio castelo. Improvisou unha tenra cántiga de amor, tan doce e melancónica, que arrincou bágoas a tódolos habitantes da mansión, e hastra as estreliñas do ceo agacharon os seus luminosos palpebrexos tras dos lenzos das nubes viaxeiras que comenzaron a deitar miúdas pingotas de orballo.
Aquela canzón desfechou as portas do castelo e tamén, de par en par, as do delicado corazón da linda castelá. O amor xurdíu potente e domeñador, axuntando e queimando as almas nobres dos dous rapaces. Felices pasearon o seu idilio por estas verdecentes campías  e por estes coídos e ribeiras de traxedia. Frente ao mar, o garrido Buserán (que así se chamaba o inspirado trobador), improvisaba canzóns de fineza e constancia invencibles que Florinda, a castelán, escoitaba embebida e trasportada ás máxicas rexións do encanto e da quimera.
Mais todo nesta vida remata. Os namorados foron traídos á realidade coa chegada do conde, que ao ser sabidor daquel amor rompeu con man de ferro o lazo que os axuntaba. Buserán foi botado do castelo e Florinda encerrada no seu aposento. A pobre nena aínda puido oír algunhas noites o acento enfeitizador das cántigas do amante, pero, despois, en van escoitaba no silencio. Nunca máis a voz querida chegou ao seu encerro.
E un día toleou. Toleou, cando pasados moitos meses e recobrada a súa libertade, oíu asombrada a un coitado pastor referir como o trobador, unha noite tromentosa, foi arroxado polos srvidores do Señor nas negras entrañas dunha fonda furna da Costa Alta.
Dende entón Florinda vagaba pola costa brava, buscando o seu amado. Un fiel e vello servidor seguíaa decote vixiando os seus pasos. E este, unha noite, co espanto reflexado na face, os ollos desbugallados e os cabelos crispados, chegou ao castelo berrando:- Señor, Señor, a súa filla foi arrebatada do mundo. Levouna Buserán para o fondo dunha furna!
Cando se calmou un pouco e puido enfia-las ideas, contou que ao anoitecer, seguindo coma sempre á infeliz Florinda, viu que esta baixaba a présa polo monte Cachelmo cara ao mar. El tomou a mesma direccióncorrendo a ver se a atrapaba, temeroso de que se despenase pola xigantesca furna que naquel sitio abre a súa boca enorme. Pero non puido atrapala e , pasmado, viu que cando chegou á beira do abismo detívose berrando: Buserán, Buserán, meu amado Buserán! Entón oíu distintamente a voz do trobador que cantaba unha das súas máis lindas canzóns. De súpeto unha xigantesca ola estrelouse aló embaixo nos penedais e unha columna de brétema subiu, subiu, hastra onde ela estaba, e desfiañándose, coma o fume que sae das chemineas do pazo, deixou ver a figura lanzal de Buserán que estreitando nos seus brazos a Florinda, levouna e mergullouse con ela nas fondas escuridades da furna.
Esta é a historia da Buserana, que así se chama dende aquela a furna que se abre na faldra do Cachelmo, e din os pescos que alí baixan a pescar, que aínda hoxe óense moi a miúdo, en determinadas noites, as doces cantigas de Buserán. Pero do que non hai ningunha dúbida é que , dende este sucedido, ten aquela furna a virtude de facer que sexa cegamente amado o que a ela baixe a pedir correspondencia ao seu amor (…)”
Recentemente ( 2012) , a Fundación Gonzalo López Abente, Xunto con Edicións Xerais publicou un volume no que se recollen as novelas curtas de López Abente baixo o título A narrativa mariña de Gonzalo López Abente. Nesta edición excelentemente coidada e preparada por Suso Sambade (patrón da fundación) pode lerse completa, xunto a outras, a novela Buserana.
Tamén na arte aparece reflexada esta lenda, como é o caso de varias das obras da artista muxiá Viki Rivadulla:
“Buserán canta baixiño a Frolinda…A lenda da Buserana” acrílico de Viki Rivadulla do ano 2014
“Frolinda foxe ceiba e faise mariñeira…A outra lenda da Buserana” acrílico de Viki Rivadulla do ano 2017
“Buserán e Frolinda” Monecas de Viki Rivadulla de arxila, tea e madeira
4 reflexións sobre “A Buserana”
Xusto Fisterra, o 18 Xaneiro, 2013 ás 8:21 p.m. dixo:
a enda da Buserana nun conto
Proxecto Buserana, o 19 Xaneiro, 2013 ás 6:42 a.m. dixo:
Grazas Xusto. Incorporamos a ligazón co teu conto no apartado de colaboracións, para que poida lelo todo o mundo.Saúdos
Xusto Fisterra, o 20 Xaneiro, 2013 ás 8:58 p.m. dixo:
de nada,a vos,unha aperta!!
Pingback: A Furna da Buserana | Recunchos da Costa
Os comentarios están pechados.
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt gl pt fa gl en gl es gl es gl en gl gl gl gl fr gl es hu gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl gl pt es

text:
Vilastose - Concello de Muxía
Parroquias de Coucieiro, Moraime e Ozón.
Agrodosío, Baltar, Calo, Casanova, Cibrán, A Grixa, Penela, Senande e Vilastose.
É unha parroquia que destaca pola presenza de antigas casas señoriais nos lugares de Senande, Cibrán e Calo.
No lugar da Grixa de Vilastose pódese atopar a súa igrexa parroquial, a capela da Nosa Señora do Rosario, formando un curioso conxunto xunto cun hórreo e un cruceiro.
Todo 4 /Parroquia 4
Páxina 1 de 41234
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Touriñán Muxía – Monte Facho
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl uk gl gl hbs_lat gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl

text:
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
OS DOCES DE MUXÍA
Publicado o 3 de Marzo de 2013
En Muxía hai uns doces típicos que se facían polas festas , no forno ( ver artigo sobre o forno, no apartado Inicio do blog) e nas casas. Na actualidade seguen facéndose. Imos achegarvos as receitas de estes doces tal e como nolas envía a Panadería O Jurés e tamén a Torta de Améndoa en receita de Fina Caamaño;cantas tartas fixeron aquelas mans! A receita de Fina envióunola Charo Ramón, e coa memoria de Fina queremos homenaxear a tódalas mulleres que nos trasmitiron estas receitas de xeneración en xeneración.
RECEITAS DE O JURÉS:
Ingredientes: ovos , azucre ,lévedo en pó, limón, améndoa moída e coñac.
Batemos todo xunto , menos a améndoa e o coñac que se engadirán ao final. Verquemos a mestura nun molde previamente  untado con manteiga. Cócese a 200º durante  60 minutos
Ingredientes: ovos, anís, limón , lévedo en pó, azucre, fariña
Batemos todo xunto menos a fariña que engadiremos ao final.Botamos a mestura  en moldes previamente untados con manteiga. Cócese a 200º durante  60 minutos
Ingredientes: ovos, fariña, anís, azucre,manteiga de porco ou vaca según gusto, limón e lévedo
Amasar todo xunto ata obter unha pasta non moi blanda , deixamos fermentar en bloque unhas catro horas e dáselle forma trenza, roscón ou bolo.Cócese a 200º durante  15 minutos
Ingredientes: pan ( adoitase facer nas casas para aproveitar o pan reseso), leite, azucre, ovos, anís , figos secos e pasas ( nota nosa: hai quen aromatiza con cominos e dalle un sabor moi bo)
Ponse o pan a remollo no leite ata que estea blando, e logo engadimos o resto dos ingredientes e mesturamos todo.  Verqueremos a mestura en moldes previamente untados con manteiga. Cócese a 200º durante  60 minutos
TARTA DE AMÉNDOA DE FINA CAAMAÑO
Ingredientes:: 9 ovos, 1/2 quilo  améndoaa  moida, 1/2 quilo  azucre,1 Chorro  de  Coñac, raiadura dun limón.
Bater a man os ovos e engadimos o azucre e a raiadura de limón ; seguimos batendo  ata que faga rosca; a continuación, engadimos a améndoa moida e o coñac , removemos e cando estea todo ben mesturado pasámolo a un molde con papel graso. Introducimos no forno a 170º durante trinta minutos( os 10 últimos  tapámola por riba con papel de aluminio)   dependendo do tipo de forno. Facemos a comprobación metendo un palillo  e, se sae seco, sacamos do forno, deixamos repousar durante cinco minutos e a continuación desmoldamos. Adornamos con azucre glas e unhas froitas. Deixar enfriar e lista para comer.
OBRADOIROS DE DOCES NO ANTROIDO
No Antroido sempre facemos obradoiros de doces tradicionais cos nenos e nenas. Teñen moito éxito. Os rapaces aprenden a preparar orellas e roscas de anís e así promovemos o consumo e disfrute dos doces típicos do Antroido, cociñados na casa e moito máis saudables que os doces envasados que podemos mercar.
obradoiro de orellas e roscas de anís
Neste sitio iremos engadindo información e receitas sobre os doces e outros pratos que adoitamos cociñar en Muxía.
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl es gl gl

text:
ALALÁ DE MUXÍA, por Paulino Pereiro | Proxecto Buserana
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
← Anteriores Seguintes →
ALALÁ DE MUXÍA, por Paulino Pereiro
Publicado o 1 Marzo, 2015 por admin
Esta entrada foi publicada en Sen categorizar por admin. Marca a ligazón permanente.
2 reflexións sobre “ALALÁ DE MUXÍA, por Paulino Pereiro”
mercedes, o 1 Marzo, 2015 ás 9:08 p.m. dixo:
Carmen de Muiños, o 19 Marzo, 2015 ás 11:32 a.m. dixo:
Tanto o de Paulino como o de Uxia ,deixaronme cos pelos de punta.GRACIAS Viki por proporcionarme estas emocions.
Os comentarios están pechados.
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt ru gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl pt es

text:
Cesión do pavillón - Concello de Muxía
Podes solicitar a cesión do pavillón polideportivo municipal para actividades deportivas, sempre que o fagas con máis de dous días de antelación e haxa dispoñiblidade.
O que tes que facer é cubrir o seguinte formulario e desde o departamento de Deportes porémonos en contacto contigo para confirmar a cesión ou informar da dispoñibilidade.
A persoa que fai a solicitude tamén será a responsable de calquera problema derivado do uso das instalacións municipais.
Cesión do pavillón polideportivo
Día e hora solicitada
De luns a sábado, de 15:30 a 22 horas
Sempre que non haxa actividades
Rúa Saúde, 28. Muxía, A Coruña
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt gl pt fa gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl el gl fr es gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl gl pt es

text:
Morquintián - Concello de Muxía
Parroquias de Bardullas, Coucieiro, Frixe, Moraime, Nemiña e Touriñán.
Cuño, Figueiroa, Guisamonde, Martineto, Morquintián, Prado, Vilachán e Viseo.
Pola maioría dos seus lugares cruza parte do camiño xacobeo entre Muxía e Fisterar, nos que se mestura a beleza da zona rural e a costa (o coído de Cuño está considerado un punto de interese natural).
Conserva a igrexa románica de Santa María de Morquintián, de valor arquitectónico.
Todo 4 /Parroquia 4
Páxina 1 de 41234
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl gl gl el gl es es gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl el gl gl en en en gl

text:
O Camiño | Proxecto Buserana
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
Fotografía de Gustavo González. 3º Premio no Maratón Fotográfico Ramón Caamaño, ano 2010
O Camiño é unha parte importantísima do patrimonio cultural inmaterial de Muxía. Dende os relatos dos peregrinos ata os topónimos ligados ( Alberguería, Os Malatos, Enfesto, etc…) …
Neste apartado iremos dando conta de todo aquelo que ineludiblemente une a Muxía co Camiño.
Mozos e mozas de Muxía diante do letreiro á entrada de Muxía, promocionando o Camiño, nos anos 60. Fotografía enviada por Mercedes Ramón.
“O Camiño é unha construción histórica, algo que se foi facendo ao longo do tempo coas pegadas de milleiros de peregrinos, algo que segue en construción. Pero este camiño de peregrinación atravesa un territorio, un espazo construído e habitado historicamente, un espazo social. E o camiño forma parte deste espazo, non é un ente illado, e ten que servir para mostrar e valorar o patrimonio, especialmente aquel menos monumental e máis ligado á vida cotiá; tamén para mostrar como somos e axudar a mellorar a calidade de vida alí por onde pasa”
Manuel Vilar Álvarez.  (El Camino al fin de la tierra. Editado pola Asociación de Cámaras                                                     de Comercio)
Fotografía de Eduardo Verdes. Premiada cun accésit no Maratón Fotográfico Ramón Caamaño 2010
JOSÉ ENRIQUE RIVADULLA PORTA: UN TRABALLO PIONEIRO
Hoxe en día temos moitos datos sobre o camiño xacobeo en Muxía, hai publicacións e na Costa da Morte gozamos ademáis dun nutrido grupo de historiadores e investigadores que coñecen e divulgan moi ben todo o patrimonio da zona.
A pesar disto a Costa da Morte foi durante moito tempo lugar moi esquecido e os traballos pioneiros para promocionar a zona teñen un valor inmenso. A pesares de existir documentación e libros que facían alusión á relación de Muxía co Camiño ( Rioboo y Seixas, Licenciado Molina, o Pai Villafañe, etc….) , era necesaria unha obra que tivera a vocación expresa de xuntar todos estes datos .
Se ben co paso do tempo puideronse actualizar datos e ampliar estudios, xa que a historia é unha ciencia dinámica, os primeiros estudios, eses que viron un potencial inmenso e abriron a loita pola posta en valor  do patrimonio da nosa supracomarca, teñen , como digo, un valor que non podemos deixar pasar por alto.
J. E. Rivadulla Porta (1930-1989) foi un investigador coruñés ( ainda que por azares da vida nacera en La Laguna) , pero totalmente ligado a Muxía pola súa muller , Flora Conde Fernández, que era muxiá, e tamén por unha enorme vocación muxiá e un compromiso total co noso municipio ( no seu epitafio, – que el deixou escrito- no cemiterio de Muxía, onde pediu ser soterrado, di: “ escritor, historiador , namorado das  pedras de Muxía” )
Rivadulla traballou nun momento no que había escasos medios – nen ordenador, nen cámaras dixitais, nen axudas da Administración, nen facilidade para publicar, escaso asociacionismo, etc…- e ademáis investigando sobre  unha zona secularmente deprimida e esquecida.
Ainda así Rivadulla desenvolveu un traballo importantísimo tanto de investigación en  arquivos (percorreu arquivos de todo o país e do estado, asiduo do arquivo do Reino de Galicia, gran amigo de Antonio Gil Merino, de Vales Villamarín, de Carlos Martínez Barbeito, Felipe Senén., Núñez Lendoiro, cos que colaborou para diversas publicacións..) como en  traballo de campo, fotografiando tódolos escudos das casas fidalgas, igrexas , cruceiros, cabazos e outros elementos do patrimonio local ( traballo semellante desenvolveu en Betanzos onde traballou co grupo Untia e o Seminario de Estudios Mariñáns , sendo moi recoñecido e facendo numerosas publicacións sobre Betanzos).
O seu material de traballo eran os seus cadernos de campo nos que tomaba notas e facía debuxos, e unha cámara fotográfica, -da que el mesmo revelaba as fotos-, ademáis do vello Seat 127, conducido pola súa muller e  que moitas veces tiñan que aparcar e ir andando aos lugares, ben porque as aldeas non eran accesibles por estrada coma hoxe, ou porque o coche quedara atrancado nalgunha corredoira .
José Enrique Rivadulla Porta tomando datos, probablemente facendo un debuxo dalgún elemento de interese
Rivadulla, ata a de agora o maior experto na  xenealoxía e heraldica de Muxía publicou numerosos artigos de divulgación do patrimonio muxián e reuniu unha grande cantidade de material que se conserva no seu arquivo persoal . Ao seu traballo de campo hai que engadir un importantísimo traballo de investigación en arquivos históricos e bibliotecas, e alén disto era experto na lectura paleográfica e ata el traian moitos documentos para transcribir.
Tamén hai que lembrar que foi Rivadulla Porta quen preparou o dossier documental para solicitar que a Romaría da Barca fora declarada de interese turístico nacional. Coa súa documentación fíxose a solicitude, sendo alcalde de Muxía Jesús María Barrientos Antelo; e hoxe os muxiáns podemos levar con orgullo este recoñecemento para a nosa Romaría.
Pero indo ao noso tema, Muxía no Camiño Xacobeo, temos que traer aquí unha publicación pioneira , a obra de Rivadulla Porta “ Santuario de Ntra. Sra. De la Barca.Notas históricas” publicado  en setembro de 1974, na Imprenta Comercial da rúa Pastor díaz da Coruña.
capa da publicación, de 1974
Este libro é unha xoia para os muxiáns, pois nel están xa os tódolos datos sobre o Santuario da Barca que hoxe se manexan en distintas publicacións . Rivadulla abre a obra falando das lendas das Pedras da Barca e da Virxe da Barca e logo presenta un capítulo fundamental , para o tema que nos ocupa, que se titula Muxía Ruta xacobea. Orixe das Peregrinacións.
Neste capítulo o autor se propón de forma explícita demostrar documentalmente a tradición xacobea e a chegada de peregrinos a Muxía dende tempos remotos. Hoxe en día nas publicacións que falan do camiño en Muxía segue facendose referencia ás mesmas fontes documentais que sacou á luz Rivadulla Porta, e se ben  non se adoita a citar o seu nome,- quizais porque xa son datos que están sobradamente divulgados e non se cita a orixe, – o seu legado está aí e o seu traballo é unha fonte da que irradian traballos  posteriores.
Indo ao que dí Rivadulla Porta no seu libro, como demostración do seu rigor citamos textualmente: ( e traducimos do castelán , pois ainda que Rivadulla foi unha persoa moi defensora da nosa lingua escribiu moito en castelán pois decía que non sabía escribir ben o galego- unha consecuencia da falta de normalización e normativización da nosa lingua naquel momento, pero máis adiante decidirase a escribir en galego_:
“ Para demostrar que a vila de Muxía e o Santuario da Barca era visitado polos peregrinos que viñan a Santiago deixaremos a un lado as lendas e remitirémonos á documentación da que dispoñemos e que presentaremos por orde cronolóxico” ( op. cit. ,Páx. 17)
DOCUMENTACIÓN DE FOROS E DOAZÓNS
A continuación Rivadulla saca á luz unha serie de documentos, indicando a súa procedencia que serán unha primeira demostración  da relación de Muxía co Camiño. Como un segundo elemento de demostración tamén sacará á luz relatos de peregrinos . A día de hoxe estas siguen a ser as dúas pricipais fontes ás que se lles bota man para demostrar a relación de Muxía co Camiño xacobeo., ademáis dos topónimos que fan referencia ao mesmo e que se atopan na nosa zona, e dos que tamén nos falará ( como son a Fonte e o Camiño da Pel, os Montes dos Malatos, a implantación do nome Camiño Francés na zona, etc…).
Continúo citando onde quedaramos, na relación de documentación ordeada cronolóxicamente, e Rivadulla escribe o seguinte:
“ 1.- Ano de 1119. Doazón feita polo Rei Afonso VII ao Mosteiro de San Xulián de Moraime e ao seu Abede Ordonia, polo honrado servizo que en tempo de adolescencia e tempo de guerra o mesmo Ordoño  Abade do citado Mosteiro me prestou dilixentemente. ( O Rei Afonso VII, estivo agochado en Moraime por consello do Arzebispo Xelmirez e o seu Ayo o Conde de Traba, durante a incursión en Galicia de Afonso o Batallador) onde di entre outras cousas : Hac ego intentione et ratione hoc faciens, scilicet, ad restaurationen ipsius cenobii, quod nostris temporibus destructum est a Sarracenis, et ut proficiat ad victum et substentaionem monachorum pauperun et hospitum seu peregrinorum advenientum… ( E eu facendo isto pola mesma intención e razón, é decir para restauración do mesmo cenobio que no noso tempo foi destruido polos sarracenos, para que aproveite o mantemento e sustento dos monxes, dos pobres , dos hóspedes ou peregrinos que cheguen)  (nota: López Ferreiro- Apéndice T-3º- H. Dela S.I.De Santiago)
2.- Ano de 1595 . Foro feito polo Prior do Mosteiro de Moraime , anexo perpetuo do Señor San Beito el Real de Valladolid (….non reproducimos todo o documento que  si pode verse na obra referida) a Antonio Paz e Teresa Xuárez, (…) no que se di textualmente: “(…) afiando de alí ao muro da agra de Xurarantes e polo dito muro ata dar co rego de abaixo, ata dar na area de Lourido e de alí ao Camiño Francés que vai de Lourido para Xurarantes (…) 3 de decembro de 1595(…) (nota: Arquivo de Bujeiro, Leg.-184- Facilitado por Don Bernardino e Don Ernesto García, Industriais da vila de Muxía)”
3.- Año de 1596. – Foro do Mosteiro de Moraime- Frei Lorenzo de Ávila e Frei Bartolomé de Fresneña e Frei Baltasar de Orduña monxes conventuais (…non reproducimos completo o documento que aporta Rivadulla) (…)- e por razón de foro e aforamiento os montes seguintes que están xunto ao lugar dos pozos por terminos que comenzan do ( citamos textualmente)” dho monte nel Camino Francés junto al ayra dos posos que va para Mugia y por el camino real a topar los terminos del foro de Alberte Guerrete…12 de Enero de1596”. (Arquivo do autor, fotocopia)
4.- Pleito entre o Mosteiro de San Martin de Ozón e Gonzalo Núñez e consortes – Ano 1670. Entre o Memorial de Bens de dito Mosteiro, noméanse as partidas seguintes:
Partida 11.-( citamos textualmente:) El tarreo y vega que se dice de aguion con su arboleda según esta sita e inclusa en el Coto de Ozón que por la parte del nordes topa en el agra de Pedro Moyno y por la travesta en el Camino Francés que va de Cebráns para Fumiñeu.
Partida 24.- Otra tenza en la braña de fora junto a la fuente de los Lazadores. (A. R. G. Leg. 6500-34)
5.- Ano de 1719.- Bens do Marqués de Astorga, Conde de Altamira, na feligresía de San Mamede de Salgueiros (…)Continúa máis adiante o documento, que non reproducimos completo: (…) por dita parede ata dar no camiño que vai do lugar de Senra  para o de Trasufre e oitras partes, dividíndoo dita parede do dito lugar de Senra e por dito camiño ata dar no Camiño Francés e por dito camiño abaixo ata o río da Pontella da Serpe (…)
6.- Ano de 1606. Carta  e provisión real de Don Luís Carrillo de Toledo, Conde de Carazenas e Capitán Xeral no Reino de Galicia ao meiriño do Coto de Moraime, Bartolomé do Sisto polo cobro de luctuosas aos Romeiros que morrían en terras do Mosteiro de Moraime ( e o autor remite ao apéndice documental,  que presenta ao final do libro e que reproduce os textos dos documentos  aludidos ao longo do mesmo, sinalando a súa ubicación).
OS RELATOS DE PEREGRINOS
O libro de Rivadulla Porta continúa con con outra fonte documental como son os relatos de peregrinos que reproducimos, (traducidos ao galego), tal como aparecen na súa obra:
Relatos de peregrinos.- Interesa coñecer as impresións dos peregrinos que vindo a Compostela deixaron unha relación do seu paso polas nosas terras.
Relación anónima dun peregrino alemán, ano de 1446-1448( arquivo do autor, fotocopia).
“Dende Finisterre pasei á Barca da Nosa amada Virxe María, que é sen dúbida a cousa máis estupenda e miragrosa que en toda a miña viaxe vin. É de pedra, dunha soa peza, moi grande, perto dela hai outra a maneira de mastro que poderá ter de longo coma uns quince Klasters e cada Klaster uns seis pés. É tan grande este mastro e pesa tanto que vinte bois poderían apenas movelo do seu sitio , e a pesares disto, se algún peregrino se achega a el pode movelo cun dedo só , sen a menor dificultade. Para esto é preciso que o home que a move non estea en pecado mortal, porque se o está ou se foi excomulgado e non fixo penitencia, de ningunha maneira pode facer que se mova. Moitos van alí , ata nenos de poucos anos a quenes vin facer o que outros non poden. Eu mesmo movin aquela enorme pedra coa maior facilidade, cousa para min asombrosa”.
Relación  do Barón León de Rosmithal, ano de 1466 .
Chegou a Santiago co seu séquito de nobles bohemios, cando estaba preso o Arcebispo Don Alonso de Fonseca o I e a catedral sitiada , convertida en fortaleza pola nai do Arcebispo que se pechara nela cun irmá deste, neno de poucos anos, asediándolles o noble galego Bernal Táñez de Moscoso ( antecesor dos Condes de Altamira, que estaba en guerra coas xentes do Arcebispo , sendo un dos motivos, o non querer darlle este feudo á vila de Muxía, como llo prometera o Arcebispo anterior, Don Lope de Mendoza, como dote para casar coa súa irmá Dona Ana de Mendoza.
De Santiago a Estrela Escura ( Finisterre) , hai catorce millas, pero tan pequenas que se poden andar en medio día; este lugar solechamarse polos naturais o fin da terra. Cando íamos a este lugar case a metade do camiño, vimos na costa unha nave cos sus remos, cables e demáis aparellos feitos en pedra e aseguran que esa nave transportou a Deus coa súa nai e desembarcaron alí…
Relación de Nicolás de Popielovo, ano 1484.
O noble Nicolás de Popielovo nascido en Breslau ( Silesia) procedía dunha antiga familia polaca xermanizada. Quería visitar o mundo e por iso o 2 de febreiro de 1483 despois de obter do seu Soberán o permiso que necesitaba para deixar as súas bandeiras, dixou a corte imperial alemá para visitar algúns países de Europa. En xuño de 1484 embarcou para Portugal e dende alí foi a Santiago de Compostela. Viaxaba nun carro sobre o caldescansaba a longa e pesada lanza que solía manexar nos troneos nos que tomaba parte, causando en todos admiración pola terrible forza do seu brazo. Dí o seguinte no seu relato:
“ Chegamos a Sat Iago o véspera de Santa María Magdalena. Ao día seguinte dnde Santiago fixen doce millas alemás a cabalo ata Nosa Sra. Da Barca, onde vin un barco destrozado , feito de pura pedra cun mastro eunha vela colgada, ambos de pedra. O mastro terá unha altura de tres homes. Sen embargo eu e máis outros puidemos mover esta pedra cunha man e esto parece un grande miragre. No mesmo barco navegou a Nosa Señora. Desta nave da Nosa Señora ou da Barca cheguei ata Finisterre.”
Relación de Erich Lassota de Steblovo, ano de 1581.
Lassota en 1579 está en Praga e ao ter novas das pretensións de Felipe II ao Reino de Portugal, baleiro pola morte de Don Sebastián concibe o desexo de loitar baixo as súas bandeiras, como o fai durante catro anos, O 6 de febreiro de 1580 desembarca en Cartagena e comeza o seu diario de España e Portugal.
Na súa narración di o seguinte:
“ En 5 de outubro despois de loitar case todo o tempo con ventos adversoso, empezando tamén a faltarnos as provisións e especialmente pan e auga, apercibimos con gran xúbilo e ledicia Cabo Finis Terrae ( ou Nerium Promontorium) en Galicia, pola mañá, e pola tarde preto de Munxía, entramos no porto ( co Galeón San Miguel) alí xunto co meu compañeiro de sección, fomos ao instante a terra , onde pasamos o 6 de outubro. Munxía é unha pequena cidade, que ten un gran e bo porto ,á súa entradae  á dereita , atópase unha gran Capela ou Igrexa na que se venera con garn devoción á Nosa Sra. Da Barca.No altar maior está colocada unha estatua de madeira que representa á Virxe, alta, máis ou menos  unha ana de Viena, ciberta dun manto branco, cunha cenefa dourada e forro de cor violeta escuro; o seu vestido interior é vermello e ten no brazo un neno. Dise que se un pintor quixera dar outra cor ao vestido, ou volveríase cego inmediatamente, ou sucederíalle algunha desgraza ou unha ignominia publica.A estatua da Virxe din que veu alí en barco de pedra, que está no fondo do mar, coa súa vela, temón e mastro, todo de pedra. A vela e o mastro son moi grandes e pesados de xeito que algúns pares de bois non poderían arrastralos; sen embargo estando alí colocados un home cun dedo pode movelos , e esto experimenteino eu mesmo.
O 7 de outubro fomos de Munxía a Marcandián ( Morquintián), aldea, un cuarto de milla; logo a Loalo, aldea, un cuarto de milla, máis adiante a Ponte Barceboso ( Baosilveiro) que pasa sobre un pequeno río, media milla; a Canosa, media milla, a Finisterre unha milla e media, onde o 8 de outubro quedamos(…).
Continúa Rivadulla Porta concluindo:
Coa documentación antecedente pódense formar as seguintes deduccións:
Pola doazón feita polo Rei Afonso VII ao Mosteiro de Moraime sabemos que acodían peregrinos á comarca de Muxía a principios do século XII, feito que debeu ocorrer con anterioridade a este século;  posiblemente, estas peregrinacións tiveron principio ( vencelladas á Lenda Xacobea) pouco tempo despois de ser descoberto o Santo Sepulcro do Apóstolo.
Os motivos destas peregrinacións debíanse á Lenda da aparición da Santísima Virxe ao Apóstolo Santiago, nesta comarca, á curiosidade de contemplar a Barca de Pedra, onde viaxou a Nai de Deus, e a poder mover cun só dedo,  ou man , semellante mole granítica, que nun principio simbolizaba á Virxe mesma e cuio movemento servía para anunciar ao peregrino que a súa alma estaba libre de culpa e que ao remate do seu longo camiñar, recibía o preciado don do perdón, premio á constancia e á fe.
Pronto se formou o Camiño Francés, trazado cos feridos pés de milleiros de peregrinos que camiñaban cara Occidente, movidos pola esperanza. No século XVI, xa é coñecido este Camiño co tal nome nesta comarca , e xa non son tan só enfermos da alma os que aquí acoden, tamén o fan enfermos do corpo ( mal de Bubas, enfermidades vesánicas, lacerados) que teñen espranza nunha miragrosa curazón .As fontes e arroios onde apagan a súa sede e lavan as súas feridas , son marcadas cun nome, para non ser usadas polos naturais , por medo ao contaxio.
Os frades de Moraime cobran a luctuosan dos que morren nas súas terras ( a mellor cousa de catro pés, é decir, a súa cabalgadura), apodéranse das mellores roupas ou utensilios de valor que leve enriba o falecido.Isto move ao Capitán Xeral da Rexión, no século XVII a mandar Carta e Provisión Real ao Prior de dito Mosteiro, ordeandolle que non cobre a luctuosa aos Romeiros que morren nas súas terras. Isto danos a entender que deberon de ser moitos os falecidos, para tomar o Capitán Xeral tal determinación.
A vila de Muxía está separada e sempre o estivo da antiga xuridicción do Mosteiro de Moraime e hoxe da parroquia do mesmo nome, entre outros , por uns montes chamados os Malatos, cuio nome significa “enfermo, gafo, lacerado”. Isto é moi significativo tendo en conta o dito anteriormente. Ben, nestes montes eran soterrados gran parte dos peregrinos que morrían na vila de Muxía, ou en Moraime, ou ben era o lugar onde acampaban, pois , como é lóxico, as xentes da comarca fuxían do trato con eles, ou ben por ambos motivos. Estes peregrinos enfermos tomaban camiño cara o Santuario, baixando dos Montes á Camposa, camiñando polo Coído e A Pedriña, e a parte traseira da vila, ata dar co Camiño da Pel, que conduce, polo Monte Corpiño, cara o Santuario. Na metade deste camiño, e fronte á Sala do Perello (nota: Sala do trasno, forma unha cova natural que debeu ser habitada antigamente), existe a Fonte da Pel, que máis ca fonte é un baño, onde debían asearse e limparse os peregrinos antes de facer a súa entrada no lugar sagrado.Esta fonte, ou baño,foi mandada tapiar polo Alcalde da vila, Sr. Guzmán , no século XIX, por medo aos contaxios.( nota: arquivo de Bujeiro- Muxía). No ano de 1925, no que houbo unha gran subida do mar, quedou de novo ao descuberto, tal como pode apreciarse na actualidade.(…)
fotografía que aparece no libro de Rivadulla co texto: Fonte da Pel, ou Baño da Pel , pola súa forma e dimensións é moi prosible que nel se bañasen os peregrinos usando auga do mar e a escuma que se forma nas rochas, moi rica en contido de iodo natural
(…)Moitos destes peregrinos enfermos eran acollidos nun hospital que para estes fins se fundara na vila de Muxía, e que no século XVI xa funcionaba,como pode comprobarse polo testamento do mercader  Alonso García, veciño da vila e fundador da Capela da Encarnación.
restos da Capela da Encarnación. Foto de Rivadulla Porta
Os camiños que conducían a estas xentes á comarca de Muxía, están ben definidos no poema do Marqués de Figueroa “ Camiños da terra, camiños do mar, na Vire da Barca se veñen xuntar”. Un camiño francés ( o máis usado) conducía da cidade de Santiago cara o Occidente, pasando por Ponte Maceira, deixando a un lado Negreira, dirixíase a Brandomil, continuando cara Orbellido, pasaba a Olveira, adentrábase na comarca de Buxantes e á altura da Fonte Santa, bifurcábase en dous ramais, un que conducía cara á vila de Fisterra, , pasando por Carboal, vila de Cee, vila de Corcubión, Sardiñeiro e Fisterra. O outro camiño que conducía cara á vila de Muxía baixaba cara Trasufre, pasaba por Senande, Vilastose, Fumiñeu, Cebráns e chegaba ao Mosteiro de Ozón, de alí pasaba ao de Moraime e deste á vila de Muxía.
Había outro camiño que enlazaba as vilas de Muxía e Fisterra, chamado o Camiño da Costa, que inda hoxe é usado polos Romeiros que veñen á Romaría da Barca. De Muxía pasaba a Figueiras , seguía a Xurarantes, Guisamonde, Loalo, Frixe, Baosilveiro, Lires, Duio, Cancela e Fisterra. Como pode apreciarse polos relatos de peregrinos o que chegaba a Fisterra , continuaba cara Muxía, e viceversa. Estas dúas vilas estiveron sempre unidas  e vencelladas á Lenda Xacobea, e o mesmo á historia do Arcebispado de Santiago.
O occidente , onde tódolos días se pon o Sol, sempre foi a Esperanza do Peregrino.
Deixamos aquí os textos deste interesante libro. Volveremos sobre el no apartado das lendas de Muxía
Despois de esta obra Rivadulla Porta publicará “ Santuario de Ntra. Sra. De la Barca-Muxía.LEYENDA, HISTORIA, ARTE, FOLKLORE”,
Capa da obra de 1980
que é unha segunda edición ampliada da obra anterior,  e así o fai constar  , sendo esta publicación do ano 1980 e contando como coautores con Manuel Canosa Mouzo, párroco de Coucieiro – gran colaborador de Rivadulla Porta, Manuel Canosa merece unha mención especial;  era muxián e foi un home moi preocupado pola posta en valor do noso patrimonio e pola historia da comarca, tiña un arquivo con moitos datos que compartíu con Rivadulla en longas tardes de traballo na súa casa de Coucieiro- e , con X. A.Castro Fernández que aportou á publicación a súa interesante tese doutoral. Como aparece na presentación:
“ Nun principio pensouse na reedición da monografía “ El Santuario de Nuestra Sra. Dela Barca( Muxía) . Notas históricas”, de J. E. Rivadulla Porta, con algunhas modificacións , ganando en amenidade e información, para elo apuntou M. Canosa Mouzo a idea de omitir o apéndice documental e agregar dous capítulos, un que tratase sobre a coroación canónica de Nsa. Sra. Da Barca, e o outro do folclore . Sabedores de que J. A. Castro Fernández, natural da vila de Muxía, na súa tese doutoral trataba entre outros, de temas tan interesantes como son: o estudo iconográfico da imaxe da Virxe da Barca e o estilístico do Santuario e retablos, dacordo con el conxuntaron esta temática coa anteriormente tratada, e elo é o resultado aquí presentado. ( Os autores)” . Esta segunda obra leva fotografías de Ramón Caamaño, de Manuel Campos Morgade e do propio Rivadulla Porta.
OUTRAS PUBLICACIÓNS DE AUTORES MUXIÁNS
Seguindo a senda aberta por Rivadulla Porta aparece en1997, a obra de X. Antón Castro, “Muxía, Finisterre da Ruta Xacobea e Santuario de Culto ás pedras”. A obra está dedicada a “María Teresa Rodriguez que defendeu sempre os Camiños da Barca…e a J.E.Rivadulla Porta e Manuel Canosa, que adicaron parte da súa vida a investiga-las do pobo de Muxía”
Capa do libro de X. Antón Castro
No seu discurso,  Castro – profesor e crítico de arte- volve sobre as lendas e o culto ás pedras facendo unha interesante análise do mesmo e retoma os documentos  e relatos de peregrinos que sacara á luz Rivadulla Porta, polo que mostra un gran respeto  “ J. E. Rivadulla Porta, o estudioso máis serio da Muxía xacobea, fala no libro, no que tiven oportunidade de comparti-la autoría con el e con Manuel Canosa Mouzo, doutros documentos que abundan na inclusión da vila no Camiño de Santiago e, en especial de cartas, preitos e bens, onde aparece, con frecuencia , ó longo dos séculos XVII e XVIII , o nome de Camiño Francés ó referirse ó termo municipal de Muxía”(op. Cit. Páx. 27)  Esta documentación á que alude Castro aparecía xa na obra de Rivadulla do ano 1974 , libro que nunha segunda edición, como xa dixemos,  se completa coas aportacións de Canosa Mouzo e o propio Castro no 1980.
Esta obra de Castro comparte con aquelas obras pioneiras o desexo de demostrar documentalmente a relación de Muxía coa ruta e tradición xacobeas e a chegada de peregrinos ata o noso municipio. Falaranos tamén da toponimia e do hospital para peregrinos que houbo en Muxía, como fontes que nos achegan á tradición xacobea e, ademáis de outras moitas cousas que vale a pena ler.
Ao final do libro, Castro incorpora unha ruta trazada por Luís Pereira , muxián que se implicou na recuperación do Camiño Histórico Santiago – Muxía, pero que a pesar de ter esa loable intención de recuperación e posta en valor, comete o erro de facer ir a ruta dende Ozón ata Merexo, – recoñecendo que este non é o Camiño histórico-, o que fai que ainda a día de hoxe algunhas publicacións caian no erro de facer pasar o camiño por Merexo, o que obriga aos peregrinos a ir para atrás e apartarse nun tramo do Camiño histórico :
Dí o libro “ De San Martiño de Ozón prosegue o camiño por Vilar de Sobremonte, pero o novo ensanche da estrada Berdoias- Muxía volveuno moi perigoso para os viandantes, polo que se impón buscar unha perquena variante que nos fai descubrir fermosas paisaxes mariñas. Polo tanto , tomarémo-lo camiño que leva dende a igrexa de San Martiño de Ozón ata Merexo, proseguindo polo Alto de Vilela ata chegarmos ós Muíños” ( op. Cit., páx.125) Esta é unha volta totalmente innecesaria e que non está documentada nen recoñecida dentro do Camiño Xacobeo, de tódolos xeitos hai que recoñecer a boa intención e o traballo de promoción e preocupación pola posta en valor do Camiño por parte de Luis Pereira.
Un autor muxián, actual , que non podemos deixar de mencionar é Manuel Vilar Álvarez, historiador e antropólogo, estudoso do Camiño.
Capa de " O Camiño a Fisterra" de Manuel Vilar
Nos seus traballos Manuel Vilar  incorpora , ademáis do rigor que lle da a súa formación como historiador e antropólogo, unha nova visión, a visión do peregrino, pois Vilar Álvarez é peregrino de tódolos camiños e leva facendo difusión do mesmo ao longo de moitos anos, non só con publicacións, senón tamén con conferencias, artigos, facendo de guía do Camiño, etc… Un traballo que supón unha aportación importantísima ao Camiño.  Aporta unha visión social,dando un enfoque do camiño como elemento dinamizador das zonas polas que pasa.E esa dinamización seríao tanto no plano cultural e social como no económico.
Os seus libros son unha guía do Camiño, non só para facer a ruta senón para tentar de penetrar nela culturalmente.
No ano 2006 publica “ Camiño a Fisterra”  (A Nosa Terra ) e no ano 2009 gaña o Premio Rutas Xacobeas pola obra “ O Camiño á fin da Terra”, obra orixinalmente escrita en galego, pero que a Asociación de Camaras de Comercio publica en castelán. Manuel Vilar é hoxe un referente nos estudos e difusión do Camiño de Santiago e en especial na prolongación cara á Costa da Morte.
obra premiada de Manuel Vilar
Outro muxián que recolle a tradición xacobea de Muxía é X. H. Rivadulla Corcón ( fillo de Rivadulla Porta), pero farao dende outra perspectiva, a da poesía, no libro “ Camiño ao mar” ( Auga Editora, 2010). Os poemas estrutúranse seguindo as etapas do Camiño de Santiago a Muxía. O peregrino fai un camiño iniciático para volver á súa orixe, á súa esencia, á súa casa: o mar.
"Camiño ao mar," de Rivadulla Corcón
Corcón une  a tradición xacobea coa tradición mariñeira de Muxía onde o peregrino – mariñeiro, á vez que camiña vai indo cara o seu interior , cara á súa esencia. O mito de Caronte , barqueiro que recolle as almas e que Rivadulla Porta xa relacionaba no seu primeiro libro coa Costa da Morte, a Pedra de Abalar e a Punta da Barca, volve acadar protagonismo no xogo poético de Corcón xunto ao mariñeiro que volve ao mar para pechar o ciclo e dar sentido ao Camiño.
E outro muxián do que hai que falar; ainda que non temos , ata a de agora, a publicación que agardamos del,  ( unha historia da Muxía medival)  pero que si ten publicados numerosos artigos e traballos e do que non queremos deixar de facer mención , é o investigador muxián José Enrique Benlloch del Río, especialista en Historia Medieval e cuias investigacións poden actualizar e enriquecer os  datos dos que ata agora dispoñemos, pois como xa dixemos a Historia é unha ciencia viva, en movemento .
No seguinte enlace podedes ler a crónica do Camiño que escribiu Manuel Vilar unha vez que fixo de guía para o camiño organizado polo Concello de Muxía. Manolo Vilar descrebe moi ben como foi toda a ruta de Santiago a Muxía:
Crónica da primeria peregrinación do ano 2010,  de Manuel Vilar
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt gl ja gl gl lt ro gl gl ru pt gl gl es ro pt gl uk gl gl gl gl ro gl gl ro gl gl ro gl es ro gl es gl lt es gl es en pl pt en es gl gl gl es gl gl es gl uk es ru gl es gl uk es ru es ru gl gl ru gl gl ru ru gl de uk gl en gl gl ro gl ro gl pt gl it en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl pt es

text:
Directorio municipal - Concello de Muxía
Concelleira de Servizos Sociais (Irma García Barcia
Secretaria (Rosa Ana García Fernández)
Contable (Carlos M. Nogueira Lema)
Administrativa Servizos Xerais (Josefa Vieites Pereira)
Administrativa Servizos Xerais (Susana Rey Bértola)
Administrativo Servizos Xerais (José Noya Suárez)
Administrativo Servizos Xerais (Jesús Blanco Martínez)
Arquitecto municipal (Ramón María Leis Vidal)
Administrativa Urbanismo (María Carmen Barcia Fernández)
Traballador social (Gonzalo Saborido Martínez)
981742001 (ext. 115 )
Educador social (José Canosa Diz)
981742001 (ext. 127 )
Psicóloga CIM (Soledad Agra Tuñas)
Avogada CIM (Isabel Muñoz Rodríguez)
Técnica Cultura (Viki Rivadulla)
Técnico Deportes (Diego Castiñeira Romero)
981742283 (ext. 125) / 618895265
Técnica Medio Ambiente (Mariann Sambad)
Técnico Punto Limpo (José Carrera Trillo)
Policía Local (José Manuel Blanco)
Policía Local (Alejandro Muíño)
Servizo municipal de augas 981742001
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt gl pt fa gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl pt ga es fr gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl gl pt es

text:
Moraime - Concello de Muxía
Parroquias de Coucieiro, Moraime, Morquintián, Muxía, Nosa Sra. da O, Ozón e Vilastose.
Alberguería, Armear, Añobres, Baiuca, Bergantiños, Bouzas, Cartel, Casasnovas, Castelos, Chorente, Figueiras Darribas, Figueiras de Abaixo, Labexo, Lourido, Moraime, Os Muíños, Oruxo, Ribas, Risamonde, Serantes, Vilamaior, Vilariño, Xanzón e Xurarantes.
Dispón dun rico patrimonio artístico-cultural representado na igrexa románica de San Xiao de Moraime do século XII e no seu mosteiro do século XI. Ten unhas inmellorables vistas panorámicas ao mar desde o monte Corpiño de Chorente, as bonitas praias dos Muiños e Lourido, un conxunto de antigas casas señoriais…
Esta parroquia é unha zona idónea para a práctica de actividades relacionadas co turismo rural e a natureza, cruzando por ela unha parte do Camiño de Santiago cara Muxía.
Todo 4 /Parroquia 4
Páxina 1 de 41234
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl

text:
PAZOS DE MEREXO , MESTRE DA MEMORIA | Proxecto Buserana
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
PAZOS DE MEREXO , MESTRE DA MEMORIA
Publicado o 5 Xuño, 2018 por Proxecto Buserana
Lugo: Gala dos Premios Mestras e Mestres da Memoria 2018
Esta entrada foi publicada en Sin categoría por Proxecto Buserana. Marca a ligazón permanente.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt eo gl gl gl gl gl gl gl ru ca es gl gl pt es en gl gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl es gl pt es

text:
Arco Iris - Concello de Muxía
No restaurante poderán saborear receitas tradicionais cun toque actual, elaboradas coas mellores materias primas e feitas no momento. Os sabores que tanto caracterizan a Galicia, tanto do mar como da terra, están presentes.
Na carta hai mariscos, entrantes, peixes, pastas e carnes. Faise marisco por encargo (boi, centolo, nécoras e lumbrigante), con degustacións en marisco e arroces para mínimo dúas persoas.
Tamén ten pensión. Conta con catro cuartos con baño privado, televisor, calefacción central e balcón privado. E dispoñen de bungalows de madeira e apartamentos na praia.
Praia do Lago, 151. Muxía. A Coruña.
Todo 4 /Para comer e petiscar 4
A Casa do Peixe
Páxina 1 de 8123›»
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
La Cruz Casa Carmela
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt hu gl gl gl gl gl gl ru en gl gl es it eo gl gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl gl pt es

text:
A De Loló - Concello de Muxía
Conta con hotel con oito habitaciónes con baño privado, unha delas preparada para persoas con mobilidade reducida. Tamén dispón de cafetería e bar con terraza e ofrece servizos como rutas confeccionadas a medida e de forma persoal.
c\ Virxe da Barca, 37. Muxía. A Coruña.
Todo 4 /Para comer e petiscar 4
A Casa dos Congrios
Páxina 1 de 8123›»
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Santuario Virxe da Barca
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl hu gl gl gl gl es gl gl hu gl gl pt hu gl gl en pt gl gl gl gl

text:
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
SECANDO AO VENTO , de RICARDO LLOVO, sobre os nosos secadoiros
Un video que é moi recomendable para quen queira coñecer de primeira man o secado artesanal do congro que só se conserva en Muxía- e do que temos información neste mesmo blog , no apartado de Secado do congro– é Secando ao vento  de Ricardo Llovo, que foi gravado nos secadeiros de congro de Juan Diz. Convidámosvos a velo pinchando aquí: Secando ao vento.
” Avoas de Muxía. Historias de vida e memoria do noso concello” é un video que fixemos no Concello de Muxía, no ano 2009 dentro dun proxecto de visibilización do traballo da muller e recuperación da memoria colectiva no noso municipio. O proxecto uniu as xeneracións máis novas xunto con avoas de Muxía. Levouse a idea aos centros educativos e a psicóloga do CIM de Muxía, Soledad Agra colaborou cos nenos e nenas para preparalos e que fixeran entrevistas ou conversas coas avoas . O video está subvencionado pola Deputación da Coruña .
Conseguise que os rapaces/as se implicaran e foran quen conversaran coas avoas para facer este video,  nunhas sesións que serviron de contacto interxeneracional e de aprendizaxe para os/as participantes.
Avoas de Muxía from Proxecto Buserana4 on Vimeo.
VÍDEOS APORTADOS POR COLABORADORES :
O vídeo que podedes ver a continuación foi feito polo mariñeiro Manolo Rey ( Manolo de Lilita) ao que agradecemos moitísimo que comparta con nós estas imaxes do seu traballo e dos seus compañeiros. O Playa de Muxía, o barco que aparece nestas imaxes, xa non existe, é un dos moitos barcos muxiáns que foron ao desguace.
O Playa (parte 1) from Proxecto Buserana3 on Vimeo.
Os seguintes videos son colaboracións que nos aporta Pepe Toba Pérez ( Pepe da Rapa), mariñeiro e afecionado á fotografía e ao video, ao que temos que agradecer que comparta con nós estes vídeos dos percebeiros na Pedriña e da pesca a bordo do Farelo,de Muxía.
Rascos no Farelo from Proxecto Buserana2 on Vimeo.
Percebeiros na Pedriña from Proxecto Buserana2 on Vimeo.
Para o Proxecto Buserana comezamos unha recollida de imaxes, como as que mostramos a continuación e nas que colaborou Marlene Sar. Hai que agradecer a súa colaboración ás mulleres que falaron para a cámara . Os vídeos están sen montar , e son unha mostra do material que temos:
Manuela de Santiago from Proxecto Buserana on Vimeo.
Maruja da Chanceira from Proxecto Buserana on Vimeo.
PEPE DO ALLO, O COMPOÑEDOR DE CABERTA
Traballo de QPC sobre o compoñedor de caberta, Pepe do Allo.
Os compoñedores/as, un saber en perigo de extinción
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl pt gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl

text:
Mapa Topónimos | Proxecto Buserana
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
Como todo o resto do blog,o proceso é longo , polo que imos ir poñendo os nomes pouco a pouco. Tamén agardamos que nos enviedes nomes e a súa localización
O escritor Miro Villar envíanos esta carta da Ría de Muxía e Camariñas, dende a súa bitácora As Crebas:
podedes ver a carta e a información premendo na ligazón.
5 reflexións sobre “Mapa Topónimos”
Barca, o 13 Decembro, 2012 ás 11:06 p.m. dixo:
¿Onde está a Praia da Cruz ou o lugar da Cruz. ?O sea o meu territorio. Tamén deberíades añadir os nomes das pedras. Lexiña etc etc…
Proxecto Buserana, o 16 Decembro, 2012 ás 7:15 p.m. dixo:
Se acercas o mapa verás que a Praia da Cruz xa está posto. Os nomes das pedras tamén os iremos poñendo, pero é un proceso que teremos que ir facendo pouco a pouco, pois leva moito tempo . Agardamos a colaboración de todos para ir engadindo nomes. Grazas pola túa suxestión.
Adrián Abella Chouciño, o 4 Febreiro, 2014 ás 5:07 p.m. dixo:
LEXIÑA, vale; os ETC non valen p’a nada..- “Barca”, en Malpica (excepto catro vellos lobos de mar) as axudas que recibo son igualiñas á túa: moita esixencia e pouca colaboración. Non quero ofender, só rogarche colaboración con ese proxecto muxián. Se ben non sei quen leva ese proxecto e se cobra ou non por elo, é moi boa idea e doulle todo o meu ánimo (porque coñecementos sobre Muxía non teño)..- Acabo de entrar nesta páxina por 1ª vez, e vou ir tomando boa nota para seguir co meu “proxecto” (por desgracia en solitario, ata agora)..-
Proxecto Buserana, o 5 Febreiro, 2014 ás 12:42 p.m. dixo:
Ola Adrián, son Viki Rivadulla e levo este proxecto. Non, non cobro por elo. É algo que fago de forma totalmente voluntaria e como boamente vou podendo e asegúroche que me gustaría ter máis tempo para el e tamén agradecería máis colaboración. Eu quero que sexa un proxecto de tódolos muxiáns e agradezo moito a quen me vai enviando fotografías. Non sei que proxecto levas , pero dis que en solitario, eu tamén traballo soa e vou solicitando colaboración de quen queira axudar.Os comentarios para min tamén son unha axuda, e sei que a xente moitas veces non quere esixir, senón que queren darche ideas do que podes facer.Eu estou agradecida a todo o que entra no blog e ten un momentiño para enviarme un comentario.
E asegúroche que a satisfación é moita por poder contribuir dalgún xeito a poñer en valor a memoria e o patrimonio do meu pobo.Ánimo co teu traballo que seguro ha de ser valioso para Malpica. Apertas
Pingback: As crebas » Benvida e parabéns ao «Proxecto Buserana. Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial»
Os comentarios están pechados.
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl gl pt es

text:
Selección dunha persona para posto na oficina de Turismo municipal - Concello de Muxía
– Posuír algunha das titulacións refiridas nas bases.
– Nas oficinas municipais (ata as 13:00 h. do día 18 de agosto de 2016)
– A través da sede electrónica (pax. Web) ata as 24:00 h. do día 18 de agosto de 2016.
Bases e información: Oficinas municipais e páxina web.
Selección: Día 23 de agosto, ás 10:00 h. no Edificio de Servizos Múltiples Municipal.
Anuncios: os avisos relativos a este proceso serán publicados no taboleiro de anuncios da Casa do Concello e na páxina web www.concellomuxia.com.
Relación de personas admitidas e excluídas para o posto de operario de turismo
78.803.900N Non acreditar situación de desemprego.
As persoas excluídas poderán presentar alegacións ata as 12:00 horas do 22 de agosto.
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Obras POS 2016 Clausurouse o curso de “Atención ó cliente e relación con provedores.Dereitos...
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl eo gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl en gl

text:
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
En Muxía consérvanse lendas que están ligadas a lugares da nosa costa . Como a LENDA DA BUSERANA, (á que xa lle dedicamos unha páxina do blog , por dar nome ao noso proxecto, podedes lela no seu apartado), as lendas das pedras da Barca, a Sala do Perello, etc…
Neste apartado imos ir contando estas lendas muxiás.
A LENDA DA VIRXE DA BARCA
Recollemos aquí a versión da lenda que conta o historiador José Enrique Rivadulla Porta no seu libro Santuario de Ntra. Sra. De la Barca ( 1974) e que o historiador Xan Fernández Carrera recolle na súa publicación A Romaría da Barca ( 2007):
“ Durante as predicacións do Apóstolo pola comarca Ártabra, despois de que por medio da súa intercesión a cidade de Duio quedara asolagada, desaparecendo todos os seus habitantes, como castigo por desoir as palabras do Apóstolo e rendir culto ao Sol, retirouse á solitaria comarca de Muxía e alí, na Punta de Xaviña, parouse para orar e suplicar ao Señor que os pobos cesaran na hostilidade con que acollían a súa predicación.
De súpeto o Apóstolo contempla unha barca misteriosa que se achega á beira e nela a Santísima Virxe, radiante de fermosura e maxestade. A Virxe alenta ao Apóstolo e comunícalle o éxito das súas predicacións en Galicia, ordenándolle o regreso a Xerusalén, pois a súa misión na nosa terra fora cumprida.
A embarcación na que chegou a Virxe á Punta de Xaviña era de pedra, o mesmo que a vela e o temón, e alí se atopaban entre o resto das rochas. A barca chamábase  “A Pedra de Abalar”, e a vela “A Pedra dos Cadrís”. Conta a tradición que a Virxe deulle ao Apóstolo, como mostra de amor, unha imaxe súa, a quen Santiago levantou un altar baixo as rochas”
No libro aludido de Xan Fernández poden atoparse outras versións da Lenda da Virxe da Barca, se ben todas coinciden en sinalar as Pedras da Barca como os restos da nave da Virxe.
A LENDA DA SALA DO PERELLO
A lenda di que na Sala do Perello vivía un xastre. Non conservamos máis elementos da lenda; pero o propio lugar é un lugar moi especial, que nos fai comprender que estivera ligado a todo tipo de fabulacións.
A Sala do Perello nuha fotografía de Viki Berre
A Sala do Perello é una Pedra que  está na costa de Muxía, moi perto do Santuario da Barca. A mole granítica forma no seu interior una habitación de boas dimensións onde se pode entrar. Está nun lugar precioso e reúne unha serie de características que o fan un lugar especial. Por una banda é un lugar de lendas, tamén é un lugar que está xunto ao mar aberto e dende o que se ven as postas de sol máis fermosas de toda a costa. Sentarse xunto a Sala do Perello no solpor é una experiencia única.
É, ademais,  un lugar importante no Camiño, pois está no Camiño da Pel, o Camiño antigo polo que entraban os peregrinos ata o lugar sagrado da Barca. Entraban pola parte traseira da vila, polos Malatos ( monte cuio nome fai referencia aos enfermos; din que nese monte se enterraban os peregrinos que morrían na vila),  baixando pola Camposa , o Coído e a Pedriña e , indo polo Camiño da Pel, polo Monte Corpiño, chegaban á Barca.
No camino da Pel, xunto á Sala do Perello hai unha fonte, máis ben un baño, onde se lavaban os peregrinos e enfermos antes de entrar no lugar sagrado, é a Fonte da Pel (o nome dío todo) . Foi mandada clausurar polo alcalde da vila no s.XIX, por medo aos contaxios. Pero una vaga de mar destapouna e deixouna como está na actualidade.
Fonte da Pel. Fotografía de Viki Rivadulla
A Sala do Perello ten un atractivo especial por todo o seu contorno físico, e tamén polas lendas que se asociaban a el. Foi un lugar prohibido, polas connotacións  malignas (un perello é un demo ou un trasno) , pode que o nome quixera alonxar aos vecinos dun lugar frecuentado polos peregrinos e os enfermos e tamén dun lugar que se prestaba a prácticas sexuais, xa que a Sala do Perello , como xa dixemos, é unha mole granítica en cuio interior se forma una habitación ben agachada das miradas. Hai que ir ata a mesma entrada para decatarse de que alí hai un lugar onde se pode entrar na pedra.
A entrada da Sala do Perello. Fotografía de Viki Rivadulla
A forza da paisaxe neste lugar lugar é brutal. Pode sentirse a forza da Terra e do Mar. A forza das Pedras …o espectáculo é impresionante. Lendas, mar, un  lugar prohibido, unha habitación dentro da pedra, a costa, …é un lugar perfecto. Podemos imaxinar o que experimentaban os peregrinos cando chegaban a este lugar e se lavaban na Fonte da Pel, renovando o seu corpo e a súa alma fronte ao mar, fronte á morte diaria do Sol, preparándose para achegarse á Barca , buscando esperanza…
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl es es fi gl gl gl gl gl es pt gl pt gl gl gl gl pt gl gl gl es fi gl es gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl es es gl es gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl ca it gl gl gl gl gl fi ca gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl it gl gl en en gl zh gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl zh gl gl gl gl gl gl gl en en en gl

text:
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
Parte importantísima do patrimonio muxián son as obras literarias que fan referencia ao noso municipio, ou as obras dos autores muxiáns.
Neste apartado recolleremos unha escolma de poemas e narracións que aluden a Muxía ou parte do seu territorio, ou a algo relacionado con nós , como pode ser a Romaría da Barca. Tamén recolleremos unha pequeña escolma de escritores muxiáns.
ROMAXE DE NOSA SEÑORA DA BARCA ( de Federico García Lorca)
e a súa coroa de prata.
que no seu carro a levaban.
Mortos e mortos de néboa
¡Virxen, deixa a túa cariña
nos doces ollos das vacas
e leva sobr’o teu manto
xa ven salaiando a i-alba.
A Virxen mira pra o mar
dend’a porta da súa casa.
URNAS DO MAR  ( de Xavier Seoane)
Aos mariñeiros de Muxía
á beira das túas ondas,
que gardaba a memoria dos avós.
E era dozura nosa
amar a risa alegre das escumas,
a beleza do día
na curva lúa azul das plumas das gaivotas.
Pero un vento de usura e de mentira
e aves frías e mortas
matou o noso soño.
E agora un corvo negro
chegado dos confíns máis cegos do horizonte
chapuza de carraxe os nosos corazóns
como a lingua visgosa dun destino de sombras.
[O MAR, BEN COÑOCIDO,
NON OCULTA SEGREDOS]         de Miro Villar, en Abecedario da desolación (Espiral Maior, 1997)
Nadie me salvará de este naufragio
si no es tu amor, la tabla que procuro,
si no es tu voz, el norte que pretendo.
o mar, ben coñecido, non oculta segredos
na costa da muxía, despido polos brazos
de occidentais paisaxes lambe as súas contornas
ata bater coa lingua na erosión máis profunda,
mentres ollos pechados son martiños peixeiros.
o mar esperta cedo, debruzando nas rochas,
e un brazo tumultuoso penetra ben adentro
na esvaradiza furna da buserana, labios
pedregosos reciben o contacto salobre
das lúbricas areas como carnes abertas.
o mar desvergoñado rebenta en escabrosas
acometidas, ondas máis doridas salpican
as íntimas paredes con escorregadizos
aceites e na furna sonidos interiores
procuran a mestura cos xemidos das augas.
o mar decrece lento na breve retirada
da baixamar, en horas futuras novos azos
serán agradecidos pola furna con voces
de azucre e de melindres, namentres senllos corpos
dormen amalgamados e o amor se reinventa.
o mar, este mar mesmo, testemuña naufraxios
e ten na pel escritas enigmáticas lendas
ou certos episodios, fala dunha doncela
morta de amor, dun vate que mataron por ela.
como tamén son bardo pregunto o meu destino.
Un soneto de Ausencias pretéritas (Espiral Maior, 1992), de Miro Villar
Descubrimos segredos nas pedras do mosteiro,
na ábsida de Moraime, de séculos ocultos,
e soubemos que o lido non nos fixera incultos
de saber do labrado polo mestre canteiro.
E vimos que non todo se aprende por enteiro
cando no cemiterio demos conta dos vultos
co onte a facer gravados gráficos que nós cultos
albiscamos perplexos, de inescrutable aceiro.
Nin san Xián axudaba, por sona de milagres
que tiña e revivimos nas conversas co crego,
biblioteca ambulante do lugar e o pasado.
Narrounos doces contos e anécdotas ben agres
e ata expresou blasfemias desculpadas cun prego,
cantou que amor vicioso non foi nin é sagrado.
Tamén referido á furna da Buserana este poema de Alexandre Nerium, en Nocturnidade do sal, editado por Sotelo Branco:
ó reflote das algas
A PEDRA      ( de Anxo Pastor)
o meu sangue é a memoria doutro tempo,
escoito e vexo con outros ollos,
pecho a miña pálpebra
e estendo os meus invisibles brazos
para ir ó centro dun ardente frío.
tocade por primeira vez a miña pel,
escoitade como vos é devolto o bramido do mar,
a singradura do ouro e do estaño.
como se desminten as miñas fendas
a vida erma e queda,
como bosquexan e claudican os séculos
ante o meu reino de sombra fértil.
Voltade a inclinar as costas,
volvede beizos a beber do meu ventre,
este é o culto branco
o sangue do meu nome.
A Pedra de Abalar. Muxía , 2004
Fragmento da novela A COSTA DA MORTE  ( de José Mas, nunha edición de Héctor Pose, X. M. Varela e Manuel Vilar, en edicións Lea):
Da ermida xermolan en acios os fieis. Rematou a función relixiosa e pronto sairá Nosa Señora a recorrer as rúas da vila.
Marina, o indiano e Aurelio acordan subir a una das rochas desde onde poden dominar a estreita faixa do camino. Segue brillando o sol nun ceo algo velado por una brétema suavísima. Soan os bronces con máis bríos. ¡ Xa está formada a procesión! ¡ Xa se achegan os primeiros penitentes! Relocen as monteiras dos gaiteiros, estes faisáns engalanados que van tocando e ao mesmo tempo miran ás mozas. Vese logo, sobre o azul do mar, a lingua verde dunha bandeira e a nota vermella dun pendón. No centro, bordada en ouro, resalta a imaxe de Nosa Señora.
Vén despois, nunhas andas pequeñas, san Roque, coa súa túnica de peregrino e o seu can famélico. A procesión estírase e ondula. Aparece san Miguel, coas súas ás brancas e o seu peito prateado coma una ave de fábula, e san Xoán, co albo cordeiro. Detrás, san Antón co neno nos brazos e un rapaciño ao que lle entrega un pan. E, por último, no seu raro canastro, que parece una fornela, a imaxe milagrosa, a Nosa Señora da Barca, pequeña, co seu manto azul a cadros con estrelas douradas e o seu vestido vermello. Agora, x amáis preto, vese a lancha de xoguete e a Virxe erguida no centro dela, parce coma se navegase no aire.
Curas, sacristáns, acólitos, romeiros e a banda de música, que une os seus acordes ao xúbilo das campás e ao estrondo dos foguetes e das bombas.
Soan pandeiros, e una voz melancólica de rapaza, que arrastra as vocais finais cunha cadencia indescritible e una poesía infinita, canta:
Nosa Señora da Barca,
velaí vai pola ribeira,
collendo cunchiñas de ouro,
Nosa Señora da Barca,
velaí vai, velai, ¡ai!, vai indo,
na súa barquiña de ouro
parece que vai dormindo.
Viva sábado da Barca,
sábado da Barca viva,
coma o sábado da Barca
non o vin na miña vida.
O entusiasmo desbórdase e a multitude segue detrás da Virxe da Barca, que chega xa en triunfo ás primeiras casas de Muxía. Uns sacerdotes levan as andas.
A IDADE DAS PREGUNTAS. Relato de Luísa Villalta, escrito logo de estar en Muxía , convidada pola Plataforma Nunca Máis de Muxía, o 17 de maio do 2003.
“Está o mar?”, esa é a pregunta, a pregunta dunha nena que vai armando na area do pensamento as súas causas e consecuencias. “E non vai estar”. O mar vai e vén, pero sempre está, nunca marcha. Ela sabe do mar pola pantalla incríbel de todos os días, que tamén ten que casar coas constatacións informes do que lle contan ou ve ou cre que ve. O avó é mariñeiro e non sabe como explicarse a si mesma e aos colegas da clase qué é exactamente o que fan os mariñeiros para traer o peixe no barco, para despois vendelo e que o cociñen na casa e o resto que si, que xa se sabe. O avó é mariñeiro e chama para Madrid, que ten moitas casas sen mar, a non ser o que se ve por televisión. Esta nena, coa súa nai, vive en Madrid porque o pai tamén andaba no mar e alá quedou. Por iso a nena non sabe exactamente como morreu o seu pai, un día que saíu traballar como os demais país que collen o coche, pero estes sempre, que ela saiba, volven de noite.
“De que cor é o mar?”, “Negro”, respóndelle o avó, para facela rabechar. “Non, que é azul, que o vin na televisión”, “Pero é que agora é de noite, e de noite o mar é negro”, “Ai, si?”. E un mar negro, negro, ela nunca o vira, mais despois, fixándose, era verdade, nunha película de espías corrían os asesinos dun barco para o outro, de noite, e no profundo víase un plástico negro, brillante polas luces, como un ceo do revés. A nena vai aprendendo e na area do pensamento van tomando forma algunas verdades universais: o mar polo día é azul e pola noite negro, engadindo o das luces, produto da súa observación persoal. Na película, un dos asesinos caíu pola borda dun barco e morreu. Non se atreveu a comentalo co avó por teléfono, pero supuxo que o pai tamén morreu caíndo ao mar pola noite, así que tivo que cambiar a cor onde imaxinaba a seu pai, azul, por unha especie de plástico negro, con alfinetes brillantes polas luces.
“Cando me vas levar a ver o mar?”, “Que mar nen que mar.Anda, cala e estuda.” A nai andaba sempre teimuda con algunas cousas e , polo visto, non quería volver onde o avó, nen marchar a nengures, mesmo cando chegaba cansada do choio e didía pestes das rúas, do tráfico, do diñeiro, das moitas casas e moita xente ( sen mar) que era Madrid. Hai cousas que lle derruban á nena algunas das formas que consideraba máis sólidas na area do pensamento: as voltas que dá a xente maior para tapar ou desfacer decisión, evidencias, sentimentos. Como o mar na beira da Praia borrando os nomes escritos. Tamén o viu nunha película.
“Que foi o que pasou? Por que está toda esa xente aí?” A nena fica fronte ao televisor surprendida do repentino interese da súa nai polo mar. “ Cala, anda, déixame escoitar”. E cala. Na pantalla un rebumbio de xente daba explicacións nada doadas de entender e, non sabía por qué, dáballe na espiña que o teléfone ía soar dun momento para outro.
Pero non soou. É a nai entón quen chama para alá, para Muxía, e fala coa avoa, que o avó non estaba na casa. Entre o que fala a nai e as imaxes que ve, un grande trasacordo derrúballe novamente os xa estragados restos de moitas cousas na area do pensamento. Segundo se ve na televisión, unha grande desgraza tornou o azul do mar nun plástico negro como de noite, pero en pleno día.E o seu avó non está ao telefone para poder preguntar. “Déixame falar co avó”. “Que non, que o avó non está, que foi ao mar cos demais para axudar coa maré negra. Que puco sentido, co temporal que non se dá ido!”.
Un plástico negro pero sen o brillo dos alfinetes nocturnos, un plástico lento e noxento lambe as rochas e a Praia en pleno día. Daquela decídese e pregúntalle á nai cando a ve colgar o auricular. “E se o mar se pon negro de día, tamén pode levar o avó?” A nai non contesta e ponse a chorar baixiño, como non querendo que a vexa. Entón a nena pergúntase quen lle fixo daño á nai, o mar ou ela perguntando. E pergúntase tamén se alguén vai querer contestar de verdade algún día.
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt gl pt fa gl gl gl gl gl gl gl gl sv fr gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl gl pt es

text:
San Cristovo de Nemiña - Concello de Muxía
Igrexa parroquial de San Cristovo de Nemiña
É un templo románico de reducidas dimensións (13 x 6 m.), a máis pequena das igrexas románicas da comarca. Consta dunha soa nave rectangular, cuberta de madeira e ábside cadrado, cun arco de acceso apoiado sobre dúas columnas adosadas que rematan en sendos capiteis decorados con temas vexetais, semellantes ós da igrexa de Frixe. A bóveda que cubre o ábside é apuntada.
É unha construcción de elevado interese dentro do arte románico rural polas súas proporcionadas dimensións e a pureza do seu estilo, pois tan so se lle engadiu un campanario no século XVII e unha sacristía nun lateral do ábside.
Nemiña, s/n. Muxía, A Coruña
Todo 4 /Punto de interese 4
San Martiño de Ozón
San Xiao de Moraime
Páxina 1 de 41234
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Nemiña San Martiño de Ozón
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl eo pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl

text:
O PROXECTO BUSERANA | Proxecto Buserana
Muxía, pola defensa do Patrimonio Cultural Inmaterial
A benvida ao Proxecto Buserana
Mercado das Rutas do Mar
← Anteriores Seguintes →
Publicado o 30 Xaneiro, 2018 por admin
Esta primeira páxina é a sección de novas, nas que imos colgando cousas que teñen que ver co contido do blog. O resto das páxinas son máis fixas , ainda que se vai engadindo información e abordan diferentes aspectos do noso patrimobio inmaterial.
Aínda que levamos tempo sen colgar novas entradas na sección de inicio do noso blog, o Proxecto Buserana segue actualizando e engadindo contidos das súas páxinas , e segue  a ser unha fonte de información e inspiración sobre o noso patrimonio inmaterial , con todas as súas seccións nas que podedes navegar pinchando nos nomes de cada unha debaixo da fotografía de inicio.
Convidámosvos a navegar polo mar e terra muxián e polo patrimonio inmaterial que nasce da interación do territorio cos  homes e mulleres que o habitan . Isto é a mesma Costa da Morte.
Esta entrada foi publicada en Sen categorizar por admin. Marca a ligazón permanente.
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt gl pt fa gl gl gl gl gl gl gl sv gl gl gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl gl pt es

text:
Sta María de Morquintián - Concello de Muxía
Igrexa parroquial de Santa María de Morquintián
Templo románico, que consta dunha soa nave e de ábside rectangular, que presenta na parte externa da nave principal unha interesante colección de canzorros, onde se representan tanto figuras de animais coma persoas en actitudes burlescas.
A entrada principal consta dunha sinxela porta cun arco rebaixado, apoiado en dúas columnas adosadas que rematan en sendos capiteis; máis enriba vemos unha fiestra circular, que corresponde ós restos dun antiguo rosetón e sobre o cume do teito aséntase unha antefixa. O campanario, tamén de grande interese arquitectónico, está na parte lateral norte, adosado á sacristía.
Morquintián, s/n. Muxía, A Coruña
Todo 4 /Punto de interese 4
Santa Leocadia de Frixe
Páxina 1 de 41234
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Santa Leocadia de Frixe Santa María
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt ca gl gl gl gl gl gl en ca gl gl it gl es es gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl gl gl pt es

text:
Albergue Arribada - Concello de Muxía
Albergue Arribada abre en xullo de 2015 sendo o primeiro establecemento destas características que é totalmente accesible. Sinxelo, moderno e de ambiente mariñeiro (tenta semellar os interiores dun barco), está ubicado no centro da vila de Muxía.
En menos de cinco minutos, o usuario alcanza o paseo marítimo e a praia e, en menos de 15 minutos, está no santuario da Virxe da Barca.
Rúa José María Del Río, 30. Muxía. A Coruña.
Todo 4 /Aloxamento 1
APARTAMENTOS TURÍSTICOS CURRÁS DE TOURIÑÁN
Páxina 1 de 9123›»
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Albergue Bela Muxía Albergue da Costa
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt gl gl gl gl gl gl gl ru ru en gl gl it gl es pt gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl es gl pt es

text:
Albergue Muxía Mare - Concello de Muxía
Situado a escasos 50 metros do mar, os cuartos contan con boas vistas cara o Coído, zona cero da catástrofe do Prestige.
Conta cunhas modernas instalacións. Dispon de habitacións dobres con baño independente, pavillóns con liteiras, cociña, salón comedor, conexión wifi gratuíta, lavandería, baños para homes e mulleres e os seus responsables falan alemán, italiano e inglés.
Rúa Castelao, 14. Muxía. A Coruña.
Todo 4 /Aloxamento 1
Páxina 1 de 9123›»
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Pensión Pedra D´Abalar Leis
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: gl pt es es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl ko gl gl gl gl gl gl gl gl it lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl lt pt gl gl pt gl gl es gl ca es gl en eo es eo gl en es it pt pt pt pt gl gl en gl pt lt gl gl es gl gl ro gl en gl en gl pt es

text:
"PLAYACRUZ" APARTAMENTOS - Concello de Muxía
Playacruz Apartamentos nace no 2018 da idea emprendedora dun muxian adicado a vida mariñeira dende os 9 anos.
A situación e as vistas do Playacruz, engaiolaron a este catedratico do mar e fixeron que brincase a terra para levar adiante a sua idea de amosar a fermosura do mar vista dende os seus apartamentos, os cales dispoñen de toda a equipación necesaria para disfrutar dunha inolvidable estancia. O innovador sistema de renovación de aire do que dispoñen estos apartamentos, fai que o aire mariño impregne as súas estancias.
Benvido a Playacruz Apartamentos
AVENIDA LOPEZ ABENTE 24
Todo 4 /Para comer e petiscar 4
Páxina 1 de 8123›»
Arquitectura tradicional6 Decembro, 2016 - 9:05 p.m.
Museo do Voluntariado2 Decembro, 2016 - 5:27 a.m.
Paseo do río Negro2 Decembro, 2016 - 4:20 a.m.
Os miradoiros27 Novembro, 2016 - 10:24 p.m.
Muxía – Lires – Camariñas2 Xaneiro, 2017 - 1:18 a.m.
Cabo Touriñán – Moreira2 Xaneiro, 2017 - 12:51 a.m.
Agra de Nemiña e Ría de Lires31 Decembro, 2016 - 12:15 p.m.
Muxía – Santiago8 Decembro, 2016 - 3:30 p.m.
Rúa Real, 35. Muxía.
© Copyright - Concello de Muxía
Esta páxina necesita cookies para funcionar. Se segues navegando entendemos que estás de acordo con isto. Aceptar Ler máis


langs: es es es es ca gl es gl gl gl es en en es gl en mg gl en en es gl gl es es gl pt es en en gl es es gl en es pt en gl es

text:
Noticias – Un jardín japonés en Santiago
Jardines japoneses fuera de Japón
Publicado en julio 12, 2017
Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start writing!
New York, NY 10001
Lunes a viernes: 9:00AM a 5:00PM
Sábado y domingo: 11:00AM a 3:00PM
Acerca de este sitio
Este puede ser un buen lugar para presentarte y presentar tu sitio o incluir algunos créditos.
Portela de Villestro 53D
Acerca de este sitio
Página del proyecto para la construcción de un jardín japonés en Santiago de Compostela


langs: es de gl gl es la gl gl gl es es gl es en en es gl es es es en en en

text:
Adhesión a la Red PROEM
Hoy celebramos nuestra incorporación a la Red de Investigación Interdisciplinar para la evaluación psicológica y la PROmoción de la salud mental y bienestar EMocional en los jóvenes (Red PROEM).
Para ASACI es un verdadero placer colaborar con esta Red que aglutina a los principales grupos investigadores, entidades y agentes implicados en la promoción de la salud […]
Copyright 2018 Asaci | All Rights Reserved | Ushuaia Branding