langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl pt gl nb gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es pt en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl es gl gl es gl es es es gl gl es gl es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro de Interpretación das Fortalezas Transfronteirizas do Baixo Miño
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Castelo de Santa Cruz - 36780 A Guarda, Pontevedra
Declarado Monumento Histórico Artístico. Afectado pola Declaración xenérica sobre Protección de Castelos Españois: Decreto do 22 de abril de 1949 (BOE 125, de 5 de maio de 1949).
Rehabilitación e ampliación do Castelo de Santa Cruz de A Guarda como Centro de Interpretación Fortalezas Baixo Miño.
Dirección Xeral de Patrimonio Cultural + Xunta de Galicia
No contexto da denominada Guerra de Restauración (1640-1668), na que Portugal recuperaba a súa independencia fronte ao reino de España, construíronse numerosas fortalezas ao longo do Baixo Miño coa fin de establecer fortíns que freasen as escaramuzas e ameazas do goberno veciño. En 1663, trala toma de Goián polas tropas lusas e ante a debilidade e deterioración das súas defensas, o rei Filipe IV considerou necesario construír un forte que defendese a vila de A Guarda e, ao mesmo tempo, dificultase o paso das tropas inimigas cara a Baiona.
O forte ou castelo de Santa Cruz construíuse entre 1663 e 1664 –probablemente utilizando a pedra da muralla medieval que rodeaba a vila guardesa– baixo a posible dirección dos enxeñeiros Carlos e Fernando Grunemberg. Ao terminar as obras, o Capitán Xeral de Galicia –Luis Poderico– comunicou á Corte o 12 de maio dese mesmo ano que A Guarda está xa en defensa cun forte de catro baluartes de pedra, pero faltan os cuarteis, e facer unha cisterna para a auga. Por outra banda, o nome do conxunto foi unha homenaxe a Álvaro de Bazán –Marqués de Santa Cruz de Marcenado e Capitán Xeral da Armada Española durante os reinados de Carlos V e o seu fillo Filipe II–, que faleceu en 1588 mentres organizaba a Escuadra Invencible contra os ingleses. E o seu primeiro Maestre de Campo e Gobernador foi Jorge de Madureira.
Non facía un ano da súa construción cando quedou cercado por unha expedición portuguesa o 11 de novembro de 1665. A noite do sábado 21 de novembro de 1665, os portugueses asaltaron e superaron as defensas exteriores do castelo. Ao día seguinte, a escaseza de municións e alimentos, así como tres minas que colocaron os portugueses, fixeron capitular o castelo ao xefe inimigo João Manso. Destas datas de ocupación suponse a construción da atalaia que se erixiu no porto guardés, completando a defensa portuguesa da vila: era un torreón circular de pedra de vinte metros de diámetro e oito de altura, dotado dunha cámara abovedada interior que servía de polvoreira sobre a que se dispuña unha plataforma para a artillaría e a garita do sentinela –foi demolida no ano 1943, existindo na actualidade unha réplica da mesma–.
Ata que finalizou a guerra, o forte foi unha avanzada portuguesa, e só coa paz do 13 de febreiro de 1668 volveu ser parte do estado español: os portugueses evacuaron o castelo o primeiro de maio de 1668.
A mediados do século XIX, co cambio das tácticas bélicas e no contexto das dificultades económicas do estado, a fortaleza foi abandonada: o seu último gobernador foi o capitán Juan Manuel Péres González e o seu último capelán Bernardo Vicente Patiño, que deixaron o inmoble en 1855. Un ano máis tarde, remitíase un informe ao Tribunal de Guerra para a desamortización e/ou posta en venda do conxunto en diferentes parcelas.
No ano 1860, o Estado vendeu o castelo a distintos propietarios mediante poxa pública. Dende ese momento o conxunto perdeu o seu carácter militar e desapareceron a práctica totalidade das edificacións interiores da fortaleza: estas foron substituídas por outras de nova planta –vivenda e anexos– acordes coas necesidades de uso dos novos propietarios civís. Un dos novos donos –Ángel González Sobrino– restaurou as murallas e dispuxo algúns sectores para recreo e outros usos de cultivo. Doutra banda, a finais do século XIX, outro dos propietarios instalou unha fábrica de embutidos –Sociedade Comercial Lomba e Lomba– que exportaba produtos a Cuba e Porto Rico. Despois da súa disolución en 1891, seguiu co negocio o mesmo rexedor Juan Antonio Lomba Álvarez, quen xa instalara a Cerámica de Santa Cruz, a cal chegou a prover á mesma casa real.
Ao mesmo tempo, o espazo interior do conxunto foise transformando nun abigarrado xardín e ocupáronse en gran parte as súas estruturas defensivas exteriores con novos usos e diversas construcións.
O centro de interpretación sitúase no interior do núcleo fortificado, nunha cota intermedia onde existe unha gran chaira practicamente libre de vexetación singular, con excelentes vistas sobre o conxunto do recinto fortificado, moi ben situada en relación aos percorridos interiores e sen afectar en ningún momento ás estruturas defensivas e sen emerxer sobre o perfil da muralla.
Aproveita parte da única edificación actualmente existente na fortaleza, edificación que, a pesar do seu carácter residencial netamente alleo ao uso defensivo-militar, conserva un valor testemuñal en relación á última etapa de uso do conxunto fortificado; polo que se articula en dúas partes relacionadas entre si:
Unha construción xa existente no conxunto resolta mediante unha fábrica maciza e masiva que servirá de espazo de difusión e exposicións.
Tres pequenos pavillóns de nova planta que, de acordo co pasado militar da fortaleza e a propia disposición dos pavillóns militares, propóñense como elementos lixeiros pero resistentes, de construción seca. A estrutura e o panelado exterior de aceiro achegarán o acabado fundamental e estes pequenos pavillóns servirán de espazo previo de recepción, cafetaría-terraza e aseos.
Entre a construción preexistente e os pequenos pavillóns téndese un gran limiar ou zona cuberta. Aquí hai capacidade para acoller grupos e proporcionar o necesario espazo de relación e acollida, con sombra no verán e protección fronte ás inclemencias meteorolóxicas na época invernal.
(PINTOS PENA + RODRÍGUEZ ABILLEIRA)
Premio Gran de Area de aportación á Arquitectura 2016. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia - Delegacións de Pontevedra e Vigo. Pontevedra 2016.
Obra candidata aos XVII Premios COAG, na categoría de Equipamentos. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2017.
GÓMEZ SOBRINO, Jesús; El castillo de La Guardia. Concello de A Guarda + Comisión ‘Fiestas del Monte’. A Guarda 1976.
PINTOS PENA, Santiago + RODRÍGUEZ ABILLEIRA, Jaime; “Centro de interpretación de las fortalezas transfronterizas Baixo Miño”, Rodríguez + Pintos. Pontevedra 2016.
VV.AA.; “Reconstrucción de la Atalaya y pavimentación de calles del casco viejo”, Ayuntamiento de A Guarda: Proyecto Escuela Taller. Concello de A Guarda. A Guarda 1995.
VV.AA.; “Rodríguez+Pintos: Centro de Interpretación Fortalezas Baixo Miño - A Guarda”, Afasia Archzine. Barcelona 2016.
VV.AA.; “Centro de Interpretación das Fortalezas do Baixo Miño - A Guarda”, Revista Aproin, 112. Asociación de Promotores Inmobiliarios da Provincia de Pontevedra. Vigo 2016.
VV.AA.; “Rodríguez+Pintos: Centro de Interpretación en A Guarda (Pontevedra)”, Arquitectura Viva. Madrid 2016.
VV.AA.; “Centro de interpretación de las fortalezas transfronterizas Baixo Miño”, Premios Gran de Area 2016. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia - Delegacións de Pontevedra y Vigo. Pontevedra 2016.
VV.AA.; “Rehabilitación y ampliación del Castillo de Sta. Cruz de A Guarda como Centro de Interpretación Fortalezas Baixo Miño”, Desarrolla. Vigo 2016.
VV.AA.; “Castillo de Santa Cruz”, Galicia Suroeste. A Guarda 2017.
VV.AA.; “Centro de interpretación de las fortalezas transfronterizas Baixo Miño”, XVII Premios COAG. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2017.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


document_lang: gl

langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl pt gl it gl it gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es es pt gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Castelo de Torre Novaes
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Lugar de O Castelo, Os Novais - 27320 Quiroga, Lugo
42.459747, -7.247857 (mostrar ruta)
Declarado Monumento polo Decreto 22/04/1949 sobre Protección de Castelos Españois.
A construción do castelo de Torre Novaes ou de Os Novais iniciouse cara ao século X, aproveitando unha fortificación anterior –probablemente as ruínas dun antigo emprazamento suevo ou castrexo–, e dominando o paso do río Sil sobre o alto dun outeiro. Por un dos seus lados, aínda poden apreciarse diversos tramos de muros, fosos e defensas.
No conxunto obsérvanse dúas etapas construtivas correspondentes con dous corpos independentes ben diferenciados. Por unha banda, está a torre da homenaxe: a parte máis antiga de todo o monumento, de planta cadrada e cunha porta con bóveda de medio punto de pedra cabaleira cara ao sur. Por outra banda, o outro edificio é o pazo, que data do século XII. Ten planta trapezoidal e na súa entrada conserva un arco de medio punto coroado por unha Cruz de Malta e sobre el tres ocos desiguais de fiestras.
Ao longo dos séculos XVI e XVII, a edificación estivo habitada polos Comendadores, que se titulaban Cabaleiros Hospitalarios de San Xoán de Xerusalén.
Na actualidade, permanece á espera dunha oportunidade para recuperar o esplendor adquirido por unha das familias máis antigas da historia de Galicia e máis ilustres da provincia: os (Vázquez de) Novaes, distinguida pola súa lealdade aos soberanos e ao Estado.
ALONSO DE DIOS, Alberto; “Castillo de Torrenovaes”, Galicia Máxica.
BOGA MOSCOSO, Ramón; “Castelo dos Novais”, Guía dos castelos medievais de Galicia. Edicións Xerais. Vigo 2003. Páx.143-144.
FRANCO, Óscar; “Castelo de Torres Novaes”, Patrimonio Galego. 2012.
VARELA CAMPOS, María Paz; “Castillo de Torrenovaes”, Castillos y fortalezas de Galicia. Vigo 1999. Páx.73.
VÁZQUEZ SEIJAS, Manuel; “Castillo de Torre Novaes”, Fortalezas de Lugo y su provincia. Lugo 1959. Páx.301.
VILA ANCA, Ramón; “Castelo dos Novaes”, Ramón Vila Anca. Blog. 2013.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl ro gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es en es gl fr gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl es es es gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Vivendas para Mozos en Monforte de Lemos
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Praza Doutor Goyanes - 27400 Monforte de Lemos, Lugo
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación do antigo Hotel Comercio para Vivendas para Mozos en Monforte de Lemos.
Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS) + Xunta de Galicia
O antigo Hotel Comercio daba hospedaxe á flor e nata dos foráneos que visitaban Monforte de Lemos a finais do século XIX e primeiras décadas do XX.
No mesmo, existiu o primeiro cinematógrafo da poboación; e dende 1909 ata 1911 albergou as oficinas da Sociedade Liceo Artístico mentres non se poñía en marcha a nova sede desta emblemática sociedade local.
O lema orixinal do concurso de ideas: de60en60, definía xa a estratexia de proxecto: inserir bloques onde se concentren as instalacións e servizos para liberar o maior espazo posible; definir un sistema, onde de 60 en 60, insíranse armarios, aseos, cociñas… e se acouten as vivendas. Así, dende o inicio búscase liberar o perímetro pétreo de servidumes, xerando a maior cantidade de espazo libre en contacto coa fachada e buscando un contrapunto entre a fábrica orixinal e a nova arquitectura de xunta seca.
O espazo xa estaba, a escala xa estaba, o tempo xa estaba… tan só tivemos que volver poñelo en valor.
Toda a rehabilitación fundaméntase en xerar estratexias que non eliminen o tempo e a atmosfera herdada. Dalgunha maneira o novo uso, os novos materiais, as novas cores teñen que rehabilitar a esencia do que foi. A rehabilitación non como ruptura senón como continuación.
Uno dos alicerces fundamentais do deseño foi a recuperación das magníficas carpintarías orixinais e a súa inserción nas vivendas e no sistema construtivo. Recuperar estes elementos parecía evidente e é a clave para conservar a esencia do edificio orixinal. Parte da estrutura de madeira orixinal foi reempregada. Empregando un sistema estrutural mixto madeira-metal reducíronse as luces e puidéronse reempregar as vigas de madeira aserrada existentes, cumprindo coas normativas actuais de estrutura e incendios. Tamén se recuperou a excepcional escaleira culminándoa cun lucernario completo na cuberta.
Optimización, flexibilidade e diversidade.
O proxecto reflexiona sobre modelos de vivendas de transición: proponse unha arquitectura de sistemas que permite crear espazos diversos pensando en diferentes tipos de usuarios e familias. Xeráronse vivendas dun, dous e tres dormitorios. Inicialmente proxectáronse once vivendas, aínda que durante a fase de desenvolvemento do proxecto a propiedade decidiu reducir o seu número a oito. O problema cuantitativo, o poder chegar a un maior número de usuarios é aquí importante, explorando os límites da vivenda mínima pero xerando espazo de calidade.
Arquitectura branca con toques de cor e madeira natural, onde os baños e dormitorios se converten en caixas de luz. Arquitectura flexible, que favorece a vida e o encontro, vivendas con espazos diáfanos e continuos que se poden dividir e non como suma de estancias estancas. A luz e o espazo son os protagonistas.
(COUTO TOUCEDO + LÓPEZ ALBA)
Primeiro premio no concurso de ideas convocado por Xestur no ano 2006 para a rehabilitación do antigo Hotel Comercio en Monforte para vivendas para menores de 35 anos en réxime de aluguer.
BARAHONA, Miguel; “Vivir sin retórica”, Diseño Interior, 238. Madrid 2012. Páx.30.
LÓPEZ ALBA, Óscar; “Hotel Comercio: un cofre pétreo para arropar viviendas”, OLA estudio.
PENOUCOS, X.R.; “El ejemplo del Hotel Comercio”, La Voz de Galicia. Terras de Lemos (Sarria), 6 de setembro de 2011.
RODIL, Ana; “Tras dos años de incógnitas, el bajo del Hotel Comercio será un centro de arte”, El Progreso. Monforte de Lemos, 29 de marzo de 2015.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl nb gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es es gl en gl es gl gl gl gl gl gl it gl gl pt gl es es es gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Escola Politécnica Superior de Ferrol
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Mendizábal 2 - 15403 Ferrol, A Coruña
Hospital (Pavillón principal de hospitalización)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Adaptación de edificio para Escola Politécnica Superior de Enxeñeiros de Ferrol e Departamentos para a Universidade.
Consellería de Educación e Ordenación Universitaria + Deputación Provincial de A Coruña
Alonso Rodríguez, José Antonio
O incendio ocorrido o 7 de febreiro de 1891 destruíu en gran parte o vello Real Hospital de Mariña de Nosa Señora de Dolores –construído para cuartel e transformado en centro sanitario cara ao 1767– acelerou o lento proceso da construción dun novo hospital militar que substituíse ao existente e que dese resposta ao incremento das necesidades hospitalarias da cidade.
Tras dito incendio, o Ministerio de Mariña contratou coa sociedade francesa Tollet a construción do Hospital de Mariña do Departamento de Ferrol. Esta sociedade encargaríase de redactalos planos e construír o novo Hospital de Esteiro, pero baixo a co-dirección dun enxeñeiro da base naval designado como inspector das obras pola propia Capitanía de Ferrol e co asesoramento do Xefe de Sanidade.
Conseguida a propiedade dos terreos, a parcela resultante pechouse cun amurallamento de cachotería. Entre 1896 e a inauguración do recinto o 16 de xullo de 1902 levantáronse os catro grandes pavillóns hospitalarios –Servizos Xerais, Medicina, Cirurxía e Venéreos–, dous medianos –Contaxiosos e Presos– e cinco pequenos destinados a dependencias de servizos, como a farmacia, o local para os presos, as cociñas e o pavillón de infecciosos –estes dous últimos hoxe desaparecidos–.
Seis meses despois de que a Xunta de Galicia crease a Universidade de A Coruña, o Concello de Ferrol aprobaba –na sesión plenaria do 10 de xuño de 1990 o convenio coa Xerencia de Infraestrutura do Ministerio de Defensa– a entrega polo Ministerio ao Concello do antigo Hospital de Mariña para o seu destino a usos universitarios da Universidade. Trala sinatura do documento de cesión o 21 de xuño, houbo que agardar uns meses a que se producira o desaloxo dos edificios militares, facéndose cargo formalmente das instalacións o Concello o día 3 de outubro dese mesmo ano.
Construído ao redor do 1945 polo Consello ordenador das construcións navais militares, o antigo pavillón principal de hospitalización tiña unha capacidade de trescentas camas para suboficiais. Albergaba tamén unha policlínica e os servizos xerais.
A adaptación do edificio hospitalario (…) permitiu comprobala sólida construción dos seus sotos cunha estrutura fortemente reforzada e un orixinal sistema de ventilación. (…) O acondicionamento destas zonas, para laboratorios e talleres, foi un dos aspectos máis destacados da recuperación deste edificio, que no relativo a cerramentos, carpinterías, forxados e cuberta tivo que ser completamente reconstruído.
Instaláronselle dúas amplas escaleiras interiores, incorporando os dous patios orixinais aos espazos de comunicación mediante cadansúas pantallas acristaladas.
CASTELO ÁLVAREZ, Bernardo; “Desde el Santo Hospital de Caridad al Centro Cultural Carlos III”, Ferrol Análisis, 2. Ferrol 1991.
CASTELO ÁLVAREZ, Bernardo; “Rehabilitación, reconstrucción e intervención en el Santo Hospital de la Caridad para su reconversión en Centro Cultural”, Actas V Jornadas de rehabilitación de edificios antiguos. Almendralejo 1996.
DALDA ESCUDERO, José Luis + DÍAZ SOTELO, José; Plan Especial de acondicionamiento y ordenación para usos universitarios del Antiguo Hospital de Esteiro. Documento consultado na Oficina de Planeamento do Concello de Ferrol. Ferrol 1991.
INSUA CABANAS, Mercedes; Arquitectura hospitalaria. Tese de doutoramento defendida na Universidade de A Coruña, no Departamento de Enxeñaría Industrial. A Coruña 2000.
INSUA CABANAS, Mercedes; Arquitectura hospitalaria gallega de pabellones. Universidade de A Coruña, Servizo de Publicacións. A Coruña 2002.
INSUA CABANAS, Mercedes; “Arquitectura hospitalaria militar: la rehabilitación del Hospital Naval de Ferrol”, Arquitectura, defensa y patrimonio. Universidade de A Coruña. A Coruña 2002. Páx.67-92.
SORALUCE BLOND, José Ramón; O antigo Hospital de Esteiro: Campus Universitario de Ferrol. Vicerreitorado de Extensión Universitaria, Universidade de A Coruña. A Coruña 1996.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl en gl gl gl es gl gl gl gl gl de en es es pt en gl en gl nl gl gl it gl es gl gl gl gl gl en gl es es gl gl es gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Fundación Luis Seoane
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
San Francisco 27 - 15001 A Coruña , A Coruña
Antigo Cuartel de Macanaz
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Remodelación do antigo Cuartel de Macanaz e da súa contorna para sede da Fundación Luis Seoane.
O Cuartel de Macanaz –antiga Caixa de Recrutas– foi levantado no 1703. De planta irregular con dúas alturas, as súas estancias articulábanse ao redor dun patio de armas porticado no que destacaban as lousas de granito e as columnas do mesmo material.
O artista é un home, non sei se coa sensibilidade máis aguda que os demais homes, pero si coa linguaxe máis adecuada e fonda que os demais para expresar a alegría, a angustia e tamén o pracer, se existe, do momento en que vive... Na arte, como en calquera outra actividade humana, só aparentemente se producen retrocesos, e non existe o pasado senón como expresión, como historia, como algo morto, ao que nos, no presente, lle damos vida.
Luis Seoane: Anotaciones sobre la creación artística, 1951.
Por iso concibir un museo no que vai estar presente a figura de Luis Seoane só pode ter as ataduras máis enteiras, as máis fortes e revolucionarias do lugar, para que acompañen merecidamente á idea, ao impulso creador, sempre libre.
Aproveitar as claves do edificio existente e da súa contorna para poder definir o novo obxectivo: crear recintos adecuados de exposición para un museo hoxe e establecer un estreito vínculo entre todo iso e o espazo público da cidade, aproveitando e recuperando as trazas históricas que aínda perviven, sobre todo facendo fincapé nas que conectan exterior e interior, como a muralla, os muros, os pavimentos e os piares de pedra. Hai un elemento fundamental no edificio que exemplifica esta idea: o patio aberto, referencia espacial de toda a proposta.
Libérase ao edificio da súa atadura na fachada oeste... créase un espazo alto, un moble de laxas de pedra onde se sitúan os servizos de acollida e dende o que rapidamente se ven as salas de exposicións temporais, as comunicacións verticais e o patio... deste xeito o espazo público pode penetrar no edificio e, abrindo o vestíbulo, chegar a atravesalo. Visualmente este concepto está sempre presente mediante transparencias e pantallas de vidro...
Buscouse abrir a esquina nordeste ás vistas e aproveitar a súa posición como zona de descanso…
Proponse recuperar o percorrido no entorno da muralla, a desaparición do edificio de Xefatura de Sanidade e no seu lugar crear un atrio mediante un muro de pedra con bancos que encerra un bosque de álamos …
(CARRASCO LÓPEZ + CREUS ANDRADE)
Primeiro premio no Concurso Público de Ideas para a sede da Fundación Luis Seoane. A Coruña 2000.
Premio na categoría de Rehabilitación nos XI Premios COAG. Santiago de Compostela 2003.
AGRASAR QUIROGA, Fernando; “J. Creus e C. Carrasco”, Artistas Galegos. Arquitectos, tomo VII: Cara ao novo milenio. Nova Galicia Edicións. Vigo 2004. Páx.382-413.
ARANDA NAVARRO, Fernando; “Fundación Luis Seoane”, Creus e Carrasco: arquitectura 2000-2012. General de Ediciones de Arquitectura. Valencia 2012. Páx.26-33.
CARRASCO LÓPEZ, Covadonga + CREUS ANDRADE, Juan; Centro de Cultura Contemporánea de A Coruña. Concello de A Coruña. A Coruña 2005.
VV.AA.; “Fundación Luis Seoane”, Galicia: Arquitectura recente. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2005. Páx.121-122.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl it gl ca gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es gl fr gl en gl gl gl gl gl gl it gl gl it gl gl gl gl gl gl pt es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Hotel Pazo de Lestrove
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Vivenda de recreo do arcebispado compostelán
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico
Proxecto de rehabilitación do Pazo de Lestrove
Dirección Xeral de Turismo - Xunta de Galicia
Aínda que a historia do Pazo de Lestrove presenta unha serie de lagoas temporais, é coñecido que inicialmente, no século XVI, pertenceu á familia fidalga dos Quiroga.
A mediados do XVIII, baixo o arcebispado de Bartolomeu Rajoy pasou a mans da Igrexa por medio dunha permuta de bens e rendas. Neses anos levantouse un muro perimetral de pedra para delimitar unha gran superficie de terreo destinada a fincas, bosques e xardíns.
O seu sucesor, Felipe Fernández Vallejo, levou a cabo unha reforma total do edificio. Destaca a fonte dedicada ao apóstolo Santiago que se conserva na actualidade.
En 1855, a desamortización de Madoz supuxo o cambio da propiedade do inmoble, que pasaría a mans civís, concretamente ás de Bernardo Arbizú. Esta venda provocaría a protesta do abade de Xunqueira ante a raíña Isabel II.
O seu seguinte propietario doou o pazo –trala súa morte en 1926– á Mitra compostelá para que o destinase a lugar de recreo e descanso dos arcebispos de Santiago de Compostela. Sen embargo, este novo uso supuxo un abandono constante do edificio e a súa progresiva ruína.
O obxectivo xeral da actuación era reconstruír totalmente o edificio e a súa contorna, adaptándollos a novos usos que fixesen factible o seu mantemento actual como establecemento hoteleiro, conservando os valores propios dunha construción histórica. A partir da elaboración dun programa previo que respondía ás novas necesidades propostas, a formalización da idea suxería dúas orientacións diferentes aínda que complementarias. Por unha banda, a restauración das zonas edificadas en pedra que aínda permitían a súa reconstrución, seguindo a organización orixinal e pola outra, a rehabilitación das zonas que presentaban un estado de ruína avanzado. Estas últimas foron acometidas baixo un concepto de reinterpretación arquitectónica actual con criterios flexibles e respectuosos.
A marxe aplicada a dita reinterpretación permitía a utilización de materiais como o aceiro cortén que (…) aporta unha relación amable e sen estridencias co granito galego (…). Os novos e potentes volumes de aceiro apoiáronse decididamente sobre os vellos muros de pedra da vella construción.
Primeiro premio no I PREMIO DE ARQUITECTURA CARMEN FERRO. Mellor proxecto de rehabilitación de establecementos de hostalaría no medio rural galego (2000-2005). Pontevedra 2006.
Accésit no XII Premios do COAG, ano 2006. Sección Rehabilitación.
Mención especial nos PREMIOS UNIÓN EUROPEA DE PATRIMONIO CULTURAL - EUROPA NOSTRA 2006. Categoría: Restauración e rehabilitación do patrimonio arquitectónico.
Finalista no PREMIO ARQano do ano 2007. Categoría RESTAURACIÓN E REHABILITACIÓN. Período 2001-2006 dos Colexios Oficiais de Arquitectura de Asturias, Cantabria, Castela e León e Galicia.
ABUÍN DE TEMBRA, Avelino + CORTIZO SÓÑORA, Justo; Grandeza e decadencia do Palacio de Lestrove. Pousadas de Compostela, D.L. Santiago de Compostela 2012.
AMADO LORENZO, Antonio; “Pazo de Lestrove: La Coruña”, Restauración & Rehabilitación, número 106. Valencia 2008. Páx.38-45.
AMADO LORENZO, Antonio; “La rehabilitación del Pazo de Lestrove”, Restauro. Revista internacional del patrimonio histórico, número 5. 2009. Páx.32-39.
VV.AA.; “Restauración del Pazo de Lestrove: se ha buscado la recuperación integral del edificio”, Roc Máquina, número 127. Biscaia 2011. Páx.36-44.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl es gl pt pt pt gl gl gl hbs_lat fr hbs_lat sl hbs_lat fr hbs_lat hbs_lat en en en en en en en en es es fr fr fr fr fr fr fr fr es es es es es es es fr gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Museo do Coiro Fábrica de Curtidos Familia Nogueiras
A Granxa s/n - 32660 Allariz, Ourense museo restaurante fábrica allariz
Alfredo Nan s/n - 32664 Allariz , Ourense hotel fábrica allariz
Restaurante 'A Fábrica de Vilanova'
Ponte de Vilanova 52 - 32660 Allariz , Ourense restaurante fábrica allariz
Vivenda en Requeixo de Valverde
Requeixo de Valverde 61 - 32667 Allariz , Ourense vivenda muíño allariz
Imaxes etiquetadas con "allariz"
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl es gl gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl fr en gl es pt gl fr gl es gl gl gl gl gl it gl gl pt gl gl es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro Cultural Marcos Valcárcel
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Progreso 30 - 32003 Ourense, Ourense
42.337300, -7.865572 (mostrar ruta)
Almacén textil / Banco
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación da Casa Simeón para Centro Cultural en Ourense.
Deputación Provincial de Ourense + Xunta de Galicia
Suances Pereiro, José Javier
O Edificio Simeón foi deseñado polo arquitecto Serra y Pujal entre 1894 e 1897. Conta cunha superficie en torno aos catro mil metros cadrados e orixinalmente foi un almacén téxtil propiedade da familia García-Blanco.
Devandita familia constituíu un dos patrimonios máis importantes de Galicia, dedicándose no mencionado edificio á venda ao por maior e detalle de paquetería e quincalla; pasando logo a especializarse en téxtiles de calidade –seda, lá, algodón– procedentes de negocios familiares sitos en Cataluña.
A edificación é de estilo ecléctico, con símbolos alusivos ao comercio e á industria no seu frontón de remate. Destaca a sobriedade da súa arquitectura e unha magnífica carpintaría en madeira, encaixando perfectamente cunha intervención que respectou o seu carácter señorial para destinalo inmoble a vivendas e comercio.
Na década dos oitenta, o edificio foi mercado pola Deputación Provincial de Ourense á familia Simeón García.
Conceptualmente [a intervención] entende a arquitectura do pasado –aquela que se ha de conservar, restaurar ou rehabilitar–, coma un legado vivo que pode e debe admitir toda axuda que dende a contemporaneidade –propietaria doutros modos de vivir e doutras tecnoloxías– é posible achegarlle. É condición, sen embargo, que esas contribucións sexan capaces de establecer co preexistente o necesario diálogo de proporción, cromatismo ou textura.
(…) A rehabilitación do inmoble combinou a recuperación da antiga arquitectura con harmónicas e moi limitadas novas operacións, sempre tentando respectar a esencia do edificio, tanto dende o punto de vista formal como espacial. A adaptación funcional, o cambio de uso dun servizo mercantilista a un uso público, non implicou cambios substanciais na estrutura espacial, adaptando os novos usos aos espazos existentes.
BALTAR TOJO, Rafael; “José Javier Suances Pereiro”, Artistas Galegos. Arquitectos, tomo VI: Da modernidade ao século XXI. Nova Galicia Edicións. Vigo 2003. Páx.20-49.
FACAL RODRÍGUEZ, María Jesús; "Los orígenes del Banco Simeón: Evolución de los negocios de Simeón García de Olalla y de la Riva (1857-1983)", Congreso Bancario en Santiago de Compostela. Universidade de Vigo. Vigo 2005.
GONZÁLEZ BOUZÁN, Francisco; Onte e hoxe = Ayer y hoy: Centro Cultural da Deputación de Ourense. Deputación Provincial de Ourense. Ourense 2010.
SUANCES PEREIRO, José Javier; “Rehabilitación del Edificio Simeón para Centro Cultural”, Obradoiro, 28. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2000. Páx.31-46.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl pt gl ca gl gl gl gl gl gl gl en en gl es gl gl fr gl en gl gl it gl gl es gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Museo Etnográfico de A Limia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Celanova 63 - 32650 Vilar de Santos, Ourense
42.086860, -7.795184 (mostrar ruta)
Casa Reitoral + Hospital da Orde de Santiago.
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación da Casa Reitoral de Vilar de Santos para dedicala a Museo Etnográfico da Limia.
Padroado do Museo Etnográfico da Limia + Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia.
Rodríguez Peña, Xosé H.
Antiga casa reitoral do século XVIII que foi tamén hospital da Orde de Santiago.
Procederase ao levantado da cuberta existente e entramado de teito e planta alta, procedendo a unha nova construción. (…) Reposición do muro de cachotería en planta alta na zona actual de galería e fiestra central. (…) Demolición de tabicaría existente na planta alta, respectando unicamente os muros de carga, con formación de nova tabicaría en cuartos de aseos. (…) Forxado de teito de planta baixa con perfís metálicos e lousa de formigón. (…) Formación de zona axardinada.
Os materiais empregados nas obras de rehabilitación serán os tradicionais na localidade, tendo en conta o tipo de edificio que nos ocupa.
RODRÍGUEZ PEÑA, Xosé H.; “Rehabilitación da Casa Rectoral de Vilar de Santos para adicala a Museo Etnográfico da Limia”, documento consultado na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia, coa signatura 1994/037. Ourense 1994.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl en gl gl pt gl it gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es gl fr gl es gl gl it gl ca gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Hotel Rural Dona Blanca
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
42.366972, -8.116591 (mostrar ruta)
Afectadas pola delimitación da contorna de protección do mosteiro de San Clodio por disposición do Decreto 24/2001, do 25 de xaneiro.
Proxecto de reforma e rehabilitación de dúas antigas casas de pedra xunto ao mosteiro cisterciense de San Clodio para hotel rural.
Dúas antigas vivendas de pedra xunto ao mosteiro cisterciense de San Clodio.
Idéase a transformación das dúas vivendas nunha unidade ou casa grande para turismo rural nunha zona con gran atractivo paisaxístico e enolóxico. Resólvense serios problemas de niveis inserindo unha nova peza de acceso e relación baixo unha cuberta térmica inclinada que se inverte, medrando ata chegar á esquina xa convertida en torre-balcón. De novo o muro de pedra montado en celosía, con reforzo de vidro, conducirá o espazo central de relación entre tódalas estancias. Xa en obra, unha ampliación en semisoto, con luz e ventilación superior, completa o programa con área termolúdica de auga e vapor.
GRANDE, Julio; “Fernando Blanco Guerra”, Artistas Galegos. Arquitectos, tomo VII: Cara ao novo milenio. Nova Galicia Edicións. Vigo 2004. Páx.352-380.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Evento cultural no que participamos da man da revista de tendencias Disquecool, coordinadora e creadora do Off Culturgal 9x9, un espazo baseado na exposición de nove ideas e nove minutos para presentar cada unha delas.
A Feira das Industrias Culturais 2014 –Culturgal 2014–, consolidada xa como o espazo ideal para o escaparate e o intercambio de actividades culturais, celebrouse do 5 ao 7 de decembro de 2014 no Pazo da Cultura de Pontevedra. Este ano a programación oficial do evento contou con cento vinte actividades; ademais das actividades promovidas polos propios stands, que fixeron que a listaxe superase os cento cincuenta actos realizados.
Un deses stands –o número sesenta– estivo ocupado pola revista de tendencias Disquecool, coordinadora e creadora do Off Culturgal 9x9, un espazo aberto para o foro e o debate baseado na exposición de nove ideas e nove minutos para presentar cada unha delas: seis minutos dedicados á exposición propiamente dita do proxecto e tres para as preguntas do público. O concepto é puro dinamismo e totalmente visual: a exposición debía ir acompañada de dezaoito diapositivas –con vinte segundos para cada unha delas– que se sucederían de xeito automático.
Os proxectos seleccionados para participar no Off Culturgal 2014 foron a tenda de consumo responsable A Tenda da Gata, o Coro Local de música contemporánea de Pontevedra, o fotógrafo Etel Bande, o festival Graffiti+Viño, a editorial Irmáns Cartoné, videopoesía a través de Versogramas, o estudio de deseño e arquitectura Metrocuadrado e a aplicación musical para móbil Wiimbo.
E tamén Proxecto ARGA.
¿E de que falaron as nosas dezaoito diapositivas?
Nos seis minutos dos que dispoñiamos, intentamos transmitir ao público o complicado que resulta atopar información sobre unha arquitectura rehabilitada. E coa intención de poñer fin a esta dificultade nace Proxecto ARGA, que a través do estudo da metamorfose arquitectónica pretende inventariar, divulgar e poñer en valor tódalas Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia. Así expuxemos o proceso que seguimos á hora de elaborar as nosas fichas e incluír unha rehabilitación na nosa base de datos: devanditas fichas divídense en tres partes complementarias entre si: unha primeira de arquivo documental, unha segunda de arquivo gráfico e unha terceira de xeolocalización.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl pt gl gl es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl it gl es gl gl gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - San Paio de Abeleda
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Lugar de Abeleda - 32774 Castro Caldelas, Ourense
42.389642, -7.448747 (mostrar ruta)
Ben de Interese Cultural.
Erixido no século XII, San Paio de Abeleda foi un dos centros monásticos máis influentes da Ribeira Sacra e da provincia ourensá.
Hoxe convertido en ruína, apenas queda nada do seu pequeno e primitivo claustro. En canto á igrexa, é de planta de cruz latina, dunha soa nave con tres corpos, separados cada un deles cun arco de medio punto con arquivoltas adornadas de impostas axadrezadas e policromados capiteis con flores e quimeras. No século XIV foi obxecto dunha profunda reforma, conservándose da fábrica románica tan só unha portada tardía.
Coa reforma monástica o conxunto pasou a converterse en abadía, e trala desamortización de Mendizábal foi abandonado. No ano 1872 o mosteiro foi mercado, xunto con tódolos seus bens, pola Casa de Alba.
No 1972 clausurábase finalmente a parroquia de San Paio de Abeleda, pasando a quedar integrada na de Santa Tegra de Abeleda. Dende ese momento, o cenobio caeu no esquecemento: o tempo e o traballo eficaz dos espoliadores deixaron apenas en pé os vellos muros.
Hai uns anos foi adquirido por mans privadas carentes de recursos suficientes para pensar nunha auténtica remodelación –existe un proxecto para a súa conversión en hotel rural–.
Na actualidade, destacar o papel da asociación O Sorriso de Daniel, que vén realizando un labor cultural extraordinario que –na medida das súas posibilidades– fomenta non só a conservación máis ou menos digna do que queda, senón tamén o seu recordo.
”O mosteiro románico de San Paio de Abeleda abre as súas portas”, Galicia Confidencial. Ourense, 30 de agosto de 2013.
“El monasterio de San Paio de Abeleda (Ourense) protagoniza una serie fotográfica para acabar con 40 años de abandono”, La Región. Ourense, 31 de agosto de 2012.
“O mosteiro de San Paio de Abeleda, en Ourense, protagoniza unha serie fotográfica para acabar con 40 anos de abandono”, Galicia Hoxe. Ourense, 31 de agosto de 2012.
”Rouban os seis retablos do antigo mosteiro de San Paio de Abeleda”, La Voz de Galicia. Ourense, 11 de xullo de 2005.
DURO PEÑA, Emilio; El monasterio-parroquia de San Payo de Abeleda. Anuario de Estudios Medievales. Madrid 1989.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl es es gl es pt pt gl gl gl es gl pt gl en en en en en en en en it pl it it uk pl it fr fr fr en en en en en en en en fr fr nl de fr nl fr fr it nl it it nl nl it nl fr fr fr fr fr fr fr fr gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Illas S. Simón e Sto. Antón: Restaurante
Illas S Simón e Sto Antón - 36693 Cesantes / Redondela, Pontevedra restaurante comedor redondela
Museo do Coiro Fábrica de Curtidos Familia Nogueiras
A Granxa s/n - 32660 Allariz, Ourense museo restaurante fábrica allariz
Restaurante 'A Fábrica de Vilanova'
Ponte de Vilanova 52 - 32660 Allariz , Ourense restaurante fábrica allariz
Restaurante 'Minas de San Fins'
Poboado das Minas de San Fins - 15212 Vilacova - Lousame, A Coruña restaurante cuartel vivenda lousame
Restaurante 'O Muíño' en Meira
Parque Profesor Río Barxa - 27240 Meira, Lugo restaurante muíño meira
Salón de Banquetes Castro de Amarante
Santo Estevo de Castro de Amarante 5 - 27576 Antas de Ulla , Lugo restaurante fortaleza antas de ulla
Imaxes etiquetadas con "restaurante"
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl lt gl gl eu gl en gl lt gl gl gl gl gl gl gl it gl es es gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Hórreo da Miguensa
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Aldea de Castro - 15981 Dodro, A Coruña
Inventariado. Catalogado no Plan Xeral de Ordenación Municipal de Dodro. Nivel de protección 1.
O hórreo da Miguensa –tamén coñecido como o hórreo do Arco– está datado a mediados do século XVIII. Considérase un exemplar único en Galicia ao asentarse sobre unha gran estrutura de pedra feita a base de perpiaños de granito que configura unha entrada coroada por un arco de medio punto –chamado de campanel polos canteiros da zona–, e que dá acceso ao patio da vivenda adxacente.
Sobre este corpo descansa un tornarratos perimetral, voado, de perfil inclinado e borde recto. Os penais son de cachotería encintada, de boa calidade. E os costais contan con tres piares na parte central que serven para delimitar os catro claros nos que se organiza a cámara, que se pecha con balaústres de madeira dispostos verticalmente e reforzados cunha faixa central. A cuberta, a dúas augas e sen remates ornamentais, está feita con tella curva do país sobre un entramado de madeira.
Na parte da zona interior hai unhas escaleiras de pedra que dan acceso ás entradas da cámara comunicadas por unha gran lousa de pedra.
Na actualidade, este hórreo presenta un estado deplorable. E segundo denuncia a Unidade Veciñal de Dodro, está en perigo inminente de derribo, pois caéronse varios elementos da súa estrutura –como tellas, pedras e madeira–. Este grupo presentou xa unha moción no Concello para debater unha intervención de urxencia coa colaboración dos propietarios para a cesión do elemento patrimonial.
C.B.; “Reclaman la rehabilitación del hórreo do Arco en Dodro”, El Correo Gallego. Área de Compostela, 20 de novembro de 2015.
C.B.; “Reclaman la rehabilitación del hórreo do Arco en Dodro”, Galicia Hoxe. Dodro, 20 de novembro de 2015.
LÓPEZ, Uxía; “Advierten del riesgo de caída inminente de un hórreo único en Galicia”, La Voz de Galicia. Dodro, 13 de novembro de 2015.
PEREIRAS MAGARIÑOS, Beatriz; Patrimonio Etnográfico do Concello de Dodro. Dodro 2011.
VIEITES, Elixio; “Hórreo da Miguensa”, Patrimonio Galego.
VV.AA.; “Hórreo con arco”, Planeamento Urbanístico do Concello de Dodro. Ficha CP-61. Dodro 2010.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: es gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl nb gl gl gl gl gl gl gl en en es es es gl fr gl es gl gl it gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Hotel Rural Casa de Aldán
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Avda. José Graña 20 - 36945 Porto de Aldán (Cangas), Pontevedra
42.281502, -8.820686 (mostrar ruta)
Fábrica de salazón (en ruínas)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación de antiga fábrica para casa de turismo rural.
A fábrica ten a súa orixe na segunda metade do século XVIII coa chegada a Galicia dos fomentadores –nome co que se coñecía aos comerciantes cataláns–, que viñan ás costas galegas na procura da sardiña ausente no mar Mediterráneo.
O proxecto traballa sobre as ruínas dunha salgadoira (…). Procura establecelo diálogo entre un tempo inicial, que contempla o uso dos materiais tradicionais básicos –pedra e madeira–, e un tempo contemporáneo incorporando de maneira moi controlada, sistemas construtivos e materiais singulares como o zinc, o aceiro inoxidable ou o aceiro corten.
Así recupera a cuberta con faldóns de tella que definen o volume de augas tradicionais na nave principal da salgadoira á que contrapón unhas pezas de volumetría variable definidas con cuberta de zinc que flotan sobre os anexos edificados inicialmente para apoio do funcionamento da fábrica.
A definición destas pezas, xunto a unha galería con cuberta similar que une as dúas partes, enriquecen os percorridos internos e o tratamento do espazo interior cheo de matices, como consecuencia do tratamento da luz, dos materiais e das dimensións que comprime e expande de maneira controlada.
O tratamento do encontro entre o espazo público e a edificación ten a intención de recuperala perda do mar que nun tempo bañou a base dos seus muros e que na actualidade afastou como consecuencia de recheos.
Diploma nos PREMIOS UNIÓN EUROPEA DE PATRIMONIO CULTURAL - EUROPA NOSTRA 2003. Categoría: Restauración e rehabilitación do patrimonio arquitectónico.
VÁZQUEZ, Javier; “Alfonso Penela Fernández”, Artistas Galegos. Arquitectos, tomo VI: Da modernidade ao século XXI. Nova Galicia Edicións. Vigo 2003. Páx.386-413.
VV.AA.; "Salgadeira de Aldán", Buxa. Asociación Galega do Patrimonio Industrial. Ames 2010.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Extracto do artigo publicado en Plataforma Arquitectura, o sitio web de arquitectura máis lido en español: con canais en inglés, español e portugués ao que acceden mensualmente máis de sete millóns de arquitectos de todo o mundo.
Proxecto ARGA é presentado baixo o título La segunda vida de los edificios.
O nacemento dunha idea
O abandono dun (…) edificio (…) significa a súa ruína, polo que a súa posta en valor permite a súa reintrodución na vida activa da sociedade. Entendemos que o novo uso se presenta como a mellor garantía para a súa supervivencia –sempre que sexa compatible–, concibindo este acto dende a capacidade da edificación de estar viva e de participar na sociedade do momento.
Somos conscientes de que uns usos vanse e outros veñen, pero os edificios quédanse. Grazas a eles, somos capaces non só de satisfacer novas necesidades, senón tamén de convivir co noso pasado dun modo razoable (…).
Esa consciencia foi a mesma que puxo de manifesto que mentres resulta relativamente doado encontrar información sobre unha arquitectura con varios séculos de existencia, e de igual modo tamén o é o obter datos sobre unha arquitectura contemporánea; pola contra, a dificultade aparece ao querer coñecer o proceso que leva a unha arquitectura deteriorada e obsoleta a converterse nunha arquitectura rehabilitada e de novo en funcionamento.
E desa necesidade de coñecemento naceu precisamente Proxecto ARGA.
(…) Dende a súa inauguración en setembro de 2014, Proxecto ARGA ampliou o seu labor de difusión da arquitectura galega máis allá da rehabilitación, pero en torno a ela.
Un antes e un despois
(…) Coa creación desta plataforma virtual conseguiuse dar resposta, de maneira pioneira, a esa inquietude de coñecemento sobre as transformacións arquitectónicas. Unha instancia aberta a todo público, sen necesidade de posuír coñecementos previos en materia de arquitectura ou rehabilitación.
A través da elaboración deste catálogo de carácter dinámico, aspírase –ficha a ficha, intervención a intervención– a desvelar a arquitectura rehabilitada galega, considerando a total ausencia dunha recompilación verdadeiramente contundente sobre o estado da arte na rehabilitación arquitectónica en Galicia.
A visión de conxunto que ofrecen as intervencións recollidas ata o momento (…) puxo de manifesto que a recuperación dunha arquitectura obsoleta (…) se presenta sempre como unha operación difícil e complexa de realizar, posto que a reconversión de usos abrangue unha serie de características esenciais que deben ser respectadas para que (…) a arquitectura preexistente perdure no tempo. Así entendemos a autenticidade como a (…) parte fundamental portadora da súa memoria. (…) e a súa conservación vai ligada ás solucións adoptadas durante a actuación na edificación preexistente á reversibilidade das mesmas. E esta reversibilidade permite manter a identidade do inmoble rehabilitado, é dicir, respecta eses lazos emocionais que nos conectan coa memoria (…).
Por outra banda, se ordenamos cronoloxicamente as arquitecturas rehabilitadas recompiladas ata agora (…) veremos como a medida que devanditas datas se aproximan máis ao momento actual existe unha maior preocupación pola existencia de compatibilidade entre a función orixinal e a función demandada polo promotor. Procúrase evitar calquera distorsión que poña en perigo a herdanza arquitectónica, intentando recuperar a conexión perdida trala intervención entre o novo uso e o orixinal (…).
Esta evolución tamén nos amosa como se pasou de actuacións de grandes dimensións con altos presupostos por parte de promotores públicos a intervencións en inmobles sensiblemente máis modestos en canto a tamaño e cuns orzamentos moito máis limitados, xeralmente debido a promotores privados con nulas ou escasas axudas do Estado.
De igual maneira revélase o nacemento dunha nova filosofía de vida: aquela que nos leva a converter a nosa residencia no noso lugar de traballo, dando lugar a unha economía baseada en pequenas empresas ou negocios familiares (…).
Do mesmo xeito tamén se observa como a industria hoteleira se presenta como unha segunda oportunidade na loita pola supervivencia destas arquitecturas obsoletas: trátase dun novo uso que aumenta o prazo de vida do inmoble (…). A actividade turística aporta uns ingresos que non só fan rendible a inversión inicial, senón que tamén fan autosostible ao conxunto hoteleiro. E o éxito destas intervencións fai desta industria algo cada vez máis apetecible aos inversores.
Pero independentemente do obxectivo final de ter unha nova función, a rehabilitación dunha arquitectura obsoleta depende precisamente da intención de permitir darlle continuidade e en ofrecerlle a oportunidade de que siga formando parte da sociedade do momento.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Muíños de mar de Estaca de Bares
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Faro da Estaca de Bares 6 - 15337 Mañón, A Coruña
43.786789, -7.677486 (mostrar ruta)
Inventariado. Conxunto de interese tipolóxico e arquitectónico.
A excepcionalidade deste conxunto da Estaca de Bares –formado por cinco muíños– débese a que descenden polo acantilado aproveitando un curso de auga que desemboca directamente sobre o mar.
Estas pequenas construcións presentan unha planta rectangular, sobre a que se levantan dúas alturas. Na inferior –como é habitual–está o inferno, a parte do muíño onde se sitúa o rodicio. Algúns deles téñeno de madeira e outros de metal, pero debido ao seu mal estado non se poden apreciar moi ben. Na parte superior está a moa de moer o gran. As canles para a condución da auga están feitas de laxas verticais e cun gran reforzo de cachotaría para contrarrestar a presión da auga, o que fai que se vexa como un espectacular muro alombado enriba delas.
Lamentablemente, o seu mal estado vai en aumento, pendente da aplicación por parte da Deputación da Coruña dun plan de restauración datado no ano 2000.
VIEITES, Elixio; “Muíños de Bares”, PatrimonioGalego.Net.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl fr en gl es es nl gl fr gl gl it gl gl gl gl gl gl gl es es pt gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Vivenda 'A Bodega'
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
A’Bodega. Proxecto de rehabilitación unha antiga bodega de pedra.
Pou Van den Bossche, David
Exemplo de arquitectura tradicional galega, formada por dous corpos: o principal de planta baixa, que integraba a adega e a cuadra; e un torreón de dous niveis que acollía a palleira. Ámbolos dous volumes atópanse semienterrados contra á estrada na fachada oeste, mentres que no alzado leste ábrense sobre a paisaxe da Ribeira Sacra.
Recupérase unha antiga adega para rehabilitala integralmente nunha nova vivenda. O proxecto parte de tres premisas:
Respectar o volume inicial e a arquitectura local. A aldea é harmónica: construcións de pedra e o verde existente –de pasto e salvaxe– están en equilibrio. A proposta intégrase neste contexto acomodándose aos límites dos muros existentes. Tamén se integran os valores da arquitectura local –volumes de pedra seca tectónicos, de poucas perforacións– sen renunciar á súa propia linguaxe.
Os materiais locais. A materialidade baséase na creación dunha carcasa de pedra existente –pola cuberta recupérase lousa dunha antiga casa– e a madeira. O resto consiste en construción tradicional para traballar de acordo ao coñecemento do construtor local.
A luz, a ventilación e as vistas. Tendo en conta as anteriores premisas e dadas as difíciles condicións da preexistencia había que garantir unhas condicións de aire e luz para garantir o confort na vivenda, pero sobre todo había que conseguir que a casa gozase da paisaxe.
O alcume a casa sen xanelas –así é como a bautizou a xente da aldea– explica moi ben a estratexia de baleirados que se expuxo para contrarrestar a situación inicial do volume principal, semienterrado e cunha croxía de gran anchura. Mediante a perforación das esquinas créanse patios que establecen relacións diagonais que garanten iluminación interior, ventilación cruzada e visuais alargadas. Así mesmo esta estratexia define os ocos en fachada como baleirados, e non como xanelas convencionais, dando unha aparencia de casa tectónica, sen xanelas, pero establecendo unha relación continua do interior coa paisaxe exterior, que penetra.
ORTEGA VÁZQUEZ, Estel + POU VAN DEN BOSSCHE, David; “A’Bodega”, Cubus. Taller d’Arquitectura. Barcelona 2015.
PAZ, Carlos; “Reactualizando lo rural. A'Bodega por Cubus Arquitectura”, Metalocus. Madrid 2016.
VV.AA.; “A Bodega”, Tectónica Blog. Madrid 2016.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es en gl en gl es gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es es gl es gl gl gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Centro de Interpretación da Ruta dos Muíños da Costa da Morte
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Camiño do Pardal 17 - 15259 Muros , A Coruña
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Muíños do Cachón. Restauración de muíños de mareas en Muros (A Coruña).
Con data do 15 de setembro de 1815, Ignacio Pérez Bazarra solicitou construír uns muíños fariñeiros de marea ao seu regreso de América, impulsado polo aumento do cultivo do millo. O Gremio do Mar de Muros regaloulle os terreos para a construción; sen embargo, houbo unha serie de problemas cun exiliado político que solicitaba devanditos terreos en propiedade. Este conflito retrasou o inicio das obras ata a década dos anos trinta, momento no que se inaugurou o Muíño Bazarra.
Ergueuse un conxunto de muíños de mareas reunidos nunha única edificación de planta rectangular cuxas dimensións o converteron no muíño da súa tipoloxía máis grande de Galicia e nun dos máis importantes de Europa. Consta de dúas plantas: a inferior construída só con perpiaño e a superior combinando con cachotería. Na planta baixa atopábanse as seis entradas de auga con cadansúa comporta, e na planta alta localizábanse as pedras de moer e unha lareira. A cuberta realizouse a dúas augas e estaba sostida por trabes de madeira.
A finais do século XIX engadíuselle ao conxunto un anexo dedicado primeiro a serradoiro. E anos máis tarde foi adquirido por Abelardo Dubert Siaba –fillo dun francés afincado en Muros–, quen rehabilitou a zona do serradoiro baixo o nome dos Baños de Santa Rita, unha casa de baños inaugurada no 1914 e especializada na curación de enfermidades a base de baños tépedos de algas e auga mariña.
O conxunto foi abandonado entre os anos cincuenta e os setenta da pasada centuria: primeiro o muíño e despois a casa de baños. Este último espazo foi empregado ata a década dos setenta como almacén de gran e de aparellos de pesca.
Dende entón, o conxunto quedou abandonado e a súa propiedade pasou por nove donos distintos, ata que acabou sendo de titularidade municipal cara aos anos oitenta da pasada centuria.
O proxecto contempla dous ámbitos ben diferenciados: por unha banda o muíño e por outra o recheo de terras no que serán situadas ao aire libre distintas actividades.
No muíño eliximos a madeira e o vidro como materiais tanto estruturais como de acabamento interior. A súa aplicación de xeito indiferenciado en planos horizontais e verticais permitirá significar a nosa propia filosofía de rehabilitación que pretende redescubrir a arquitectura propia dos muíños, e o seu carácter, compatibilizando o seu redescubrimento coa existencia daqueles outros elementos lóxicos dunha arquitectura dos nosos días.
Tres elementos definirán cualitativamente os diferentes espazos e unha relación –a luz natural– definirá o conxunto. Unha parede técnica –bar-cafetería–, as escaleiras e o bloque técnico de servizos constitúen os elementos determinantes. Estremeiros cos bloques de pedra das chemineas, que cortarán á cuberta a través dos lucernarios de vidro, ascenden as escaleiras relacionando as plantas entre si. A definición das circulacións polas escaleiras ten unha grande importancia funcional por canto non só servirán para dar acceso a unha e outra planta, senón que permitirán relacionar os distintos espazos sen interferencias.
O bloque técnico concíbese como unha construción en altura, cunha planta que duplica o uso dos aseos. Concíbese como un elemento autónomo da estrutura xeral, dotado dunha capacidade autorresistente que a independiza de movementos. O edificio dos muíños proxéctase –dentro da súa vocación museística– como un lugar para a contemplación dos mecanismos dos muíños e o seu funcionamento. Por esta razón o proxecto centrouse en definir as condicións dos solados e dos forxados que ían soster estas actividades e que, ao tempo, inclúen o valor poético do mar como suxeito da composición.
Os mecanismos de pedra, os arcos sobre a auga, os reflexos baixo a cuberta do muíño, serán así os elementos dun espazo soñado.
No exterior, na outra beira da canle, unha gran masa forestal sobre o muro achéganos as ideas racionalizadoras da paisaxe. Cruzando polos pasais e as pontellas, a franxa de mar introdúcenos nunha fraga mesta. Un paseo limita a beira do recheo.
Primeiro Premio dos VI Premios do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, na categoría de Rehabilitación, ano 1994.
Seleccionado na III Bienal de Arquitectura Española. Consello Superior dos Colexios de Arquitectos, 1995.
ALONSO DE DIOS, Alberto; “Muíño das Mareas do Pozo do Cachón”, Galicia Máxica.
ANAYA DÍAZ, Jesús + VOLPINI REYES, Pilar; “Muíños do Cachón. Restoration of wate mills in Muros, A Coruña”, Anaya Arquitectos. Madrid.
ANAYA DÍAZ, Jesús + VOLPINI REYES, Pilar; “Rehabilitación dos Muíños de Maré do Pozo de Cachón”, Obradoiro. Revista de Arquitectura, 23. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1994. Páx.64-77.
ARCO DA VELLA, Xoán; “Muíño de Marea Pozo do Cachón, Muros”, Xoán Arco da Vella. Marín 2012.
BAS LÓPEZ, Begoña; Muíños de marés e de vento en Galicia. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña 1991.
FRAGA, Iván; “O Muíño de Mareas do Pozo de Cachón”, A Fraga dos Mouros. 2015.
LARA COIRA, Manuel; “Muíño das Mareas ou Muíño do Pozo Cachón”; Buxa. Asociación Galega do Patrimonio Industrial. Ames 2009.
VV.AA.; “Muíños de marea Pozo de Cachón, Muros”, Espazos sonoros. 2013.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl en gl it gl gl gl gl gl gl gl fr en gl es en gl fr gl es gl gl gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl es gl es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Biblioteca Universitaria 'Casa do Patín'
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Carlos III, 101 - 15403 Ferrol, A Coruña
43.481290, -8.223468 (mostrar ruta)
Inventariado. Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación da ‘Casa do Patín’ para biblioteca do Campus de Esteiro en Ferrol.
Consellería de Educación e Ordenación Universitaria + Concello de Ferrol
A Casa do Patín é un dos escasos edificios que sobreviviron ao que foi a área central do xa desaparecido barrio histórico de Esteiro, considerado como o primeiro barrio obreiro que naceu en Galicia.
A primeira noticia que coñecemos desta edificación é que no ano 1758 Matías Abadiano era propietario dunha vivenda que ocupaba tres predios do desaparecido barrio –un cuarto predio, propiedade da Armada, completaba o solar–, formando un único bloque limitado por un muro de sillería, único caso da barriada.
Consta de planta terrea e dous andares, aproveitándose a primeira para tendas, e as restantes con fins residenciais; aínda que existen referencias ao seu destino militar no pasado, ben sexa na súa totalidade ou en parte.
Aínda mantendo unha volumetría uniforme como corpo arquitectónico único, a súa estrutura interior estaba dividida en catro edificios, mediante muros de carga que definían perfectamente as dimensións dos catro predios ocupados polo edificio.
Un Plan Parcial Reformado do ano 1977 para o novo polígono residencial permitiu salvar o deteriorado conxunto coa intención inicial de rehabilitalo para destinalo a museo municipal.
Finalmente, no 1996 o Concello de Ferrol e a Universidade de A Coruña ratificaron a súa incorporación ao conxunto universitario do Campus de Esteiro.
O obxectivo xeral da actuación era consolidar e limpar a totalidade do edificio, adaptándollo a novos usos que fixesen posible o seu mantemento actual como biblioteca do campus universitario, conservando os valores propios dunha construción histórica.
Con esta finalidade liberouse o interior da edificación, respectando os muros de carga que dividían estruturalmente o espazo (…). Recuperouse o patio interior como elemento organizador, e potenciouse a súa existencia mediante a colocación dun lucernario que xera unha gran entrada de luz natural.
CASTELO ÁLVAREZ, Bernardo; La Casa del Patín en el contexto histórico del barrio de Esteiro. Ferrol 1995.
DALDA ESCUDERO, José Luis + DÍAZ SOTELO, José; Plan Especial de acondicionamiento y ordenación para usos universitarios del Antiguo Hospital de Esteiro. Documento consultado na Oficina de Planeamento do Concello de Ferrol. Ferrol 1991.
FERNÁNDEZ FERNÁNDEZ, Xosé + SORALUCE BLOND, José Ramón; “Casa do Patín”, Ferrol. Colección Arquitecturas da Provincia da Coruña, tomo XIV. Deputación Provincial de A Coruña. A Coruña 2001. Páx.122-123.
MIRAZ FERNÁNDEZ, Federico; “Memorias del viejo Esteiro. La Casa del Patín”, Fiestas Patronales de Esteiro 1993. Concello de Ferrol. Ferrol 1993.
SORALUCE BLOND, José Ramón; “A Casa do Patín”, O Antigo Hospital de Esteiro: Campus Universitario de Ferrol. Vicerreitorado de Extensión Universitaria, Universidade de A Coruña. A Coruña 1996. Páx.164-172.
VV.AA.; Historia del Santo Hospital de la Caridad ferrolano. Ferrol 1982.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl es es es en gl gl es gl gl gl en en en en en en en ca fr ca ca ca fr ca ca fr it nl it it nl nl it nl en en en en en en en en fr ru nl it nl nl fr fr gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Facultade de Belas Artes de Pontevedra
Maestranza 2 - 36002 Pontevedra, Pontevedra facultade cuartel pontevedra
San Francisco 27 - 15001 A Coruña , A Coruña museo cuartel a coruña
Lugar de Vilavella - 32549 A Mezquita, Ourense hotel casa de postas cuartel a mesquita
Illas S. Simón e Sto. Antón: Centro de Interpretación e Documentación
Illas de San Simón e Santo Antonio, 36693 Cesantes - Redondela, Pontevedra centro de interpretación cuartel clínica redondela casa da cultura dormitorios
Restaurante 'Minas de San Fins'
Poboado das Minas de San Fins - 15212 Vilacova - Lousame, A Coruña restaurante cuartel vivenda lousame
Imaxes etiquetadas con "cuartel"
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es es es hu es gl en gl es gl gl gl gl gl gl gl it gl es gl gl es gl es es es es es es es gl es es es es es es pt es gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Hostal dos Reis Católicos
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Praza do Obradoiro - 15705 Santiago de Compostela, A Coruña
Hospital (real, nacional, provincial e clínico)
Proxecto de consolidación e reforma do Hospital Real de Santiago de Compostela para a súa adaptación en Parador de Turismo e Albergue de Peregrinos.
Instituto Nacional de Industria + Empresa Nacional de Turismo
De la Joya, Rafael
Manzano Monis , Julián Luis
Os Reis Católicos decidiron levantar en Compostela un centro hospitalario de nova planta que se convertese no símbolo do poder rexio na cidade. As obras comezaron na primavera de 1501 seguindo as trazas dos irmáns Egas, claramente inspiradas no modelo cruciforme italiano de Il Filarete –tamén seguido nos hospitais de Toledo e Granada–. O proxecto inicial era de catro patios, pero só se construíron dous.
Unha vez levantadas as principais dependencias –enfermerías, capela e os patios de San Marcos e San Xoán–, os responsables da institución pensaron en enriquecer a imaxe do edificio para engrandecer o aspecto da fundación real. O proxecto foi confiado a Martín de Blas e a Guillén de Colás, que en decembro de 1518 se comprometeron a elaborar unha portada a modo dun grande arco triunfal que ennobrecese o acceso ao edificio hospitalario.
A mediados do século XVI o estado no que se encontraba o Hospital Real era lamentable. Presentaba problemas de estabilidade, os patios ameazaban con derrubarse, a fachada principal sufría importantes danos, a auga entraba na capela e as enfermerías convertéranse en corredores insalubres nos que se amoreaban os pacientes. Para reparar todo isto chamouse ao reputado arquitecto Rodrigo Gil de Hontañón, quen asumiu un proxecto que finalmente sería executado por Francisco Julí. Cabe destacar que os patios dianteiros que actualmente coñecemos son o resultado desta intervención.
Nos primeiros días de 1679, frei Tomás Alonso asinou un contrato para a construción dunha balconada de cantería na fachada principal.
Durante o século XVIII unha bonanza económica fixo posible que se retomase o vello proxecto de ampliación e modernización do edificio a mans de frei Manuel de los Mártires, o que suporía a substitución dos patios traseiros –levantados en madeira– por outros de pedra similares aos existentes. O patio de San Mateo, de planta rectangular, atribúese –en opinión de Folgar de la Calle– a Lucas Ferro Caaveiro, quen aparece vinculado ás obras do Hospital Real dende 1752. E o patio de San Lucas, que presenta a particularidade de que as súas catro fachadas se unen mediante un tramo lixeiramente curvo, xerando un espazo elíptico, único na arquitectura galega.
En 1804 redactáronse as novas Constitucións polas que o Hospital Real perdía a súa xurisdición. Sen embargo, as obras novas e as reparacións puntuais non cesaron durante todo o século XIX.
Dada a antigüidade do edificio, a súa construción parcial en épocas diferentes (…), en atención ás necesidades funcionais que ían xurdindo, (…) e en xeral o desgaste lóxico sufrido por tódolos elementos da edificación, en consonancia co clima e antigüidade –máxime tratándose de materiais hoxe en desuso–, fai todo elo na necesidade dunha reconstrución case total do interior (…): substitución total das cubertas e das armaduras correspondentes, dos forxados de piso, substitución parcial de muros interiores, en estado semirruinoso, saneamento xeral do edificio, da rede vertical e horizontal de alcantarillado, demolición de tabiques e muros de distribución, levantado do pavimento de lousas en patios, e restauración dos paramentos exteriores dos mesmos; e para finalizar, sería necesaria a reconstrución do edificio, segundo o programa de necesidades que esixe o seu novo destino.
(MANZANO MONIS + OSUNA FAJARDO + VALVERDE VIÑAS)
Proxectouse unha xeraquización do espazo que se reflectía en tres zonas fundamentais:
As habitacións propias para aloxamento de S.E. o Xefe do Estado e o seu séquito, ministros e altas personalidades con acceso pola porta independente da entrada principal; (…) Parador de Turismo aproveitable en todo o tempo, con acceso pola porta lateral dereita da fachada principal e que ocupa principalmente a metade da planta na súa zona dianteira, a excepción feita das habitacións e dependencias das altas xerarquías do Estado. Dito Parador, consta de portal, zaguán, recepción, salón de tertulia, comedor e servizos anexos, máis habitacións onde se poden aloxar con toda comodidade 134 persoas; (…) o albergue de peregrinos de condición modesta, que sen o tipo de luxo que entraña todo parador de turismo poidan encontrar aloxamento coa amplitude e dignidade debidas. Esta zona ocupa a parte posterior do edificio e ten a súa entrada pola rúa lateral dereita. A cabida deste albergue, que pode ter a mesma ou distinta administración que a anterior –pois os seus servizos poden funcionar con autonomía– calcúlase para douscentos cincuenta peregrinos. O edificio será pois suficiente para albergar a máis das personalidades oficiais, trescentas sesenta e dúas persoas.
(MANZANO MONIS + OSUNA FAJARDO + VALVERDE VIÑAS)
AZCÁRATE, José María; “El Hospital Real de Santiago: la obra y los artistas”; Compostellanum, tomo 10, número 4. Santiago de Compostela 1965. Páx. 507-522.
CANO LASSO, José + DE LA JOYA, Rafael + MORENO BARBERÁ, Fernando; “Hostal de los Reyes Católicos en Santiago de Compostela”; Revista Nacional de Arquitectura, número 156. Madrid 1954. Páx. 3-24.
CASTRO FERNÁNDEZ, Belén María; “La nueva imagen Xacobea de Santiago de Compostela en el período franquista: el Hostal de los Reyes Católicos y los peregrinos de paradores”, Porta da Aira, número 11. Ourense 2006. Páx. 421-520.
CASTRO FERNÁNDEZ, Belén María; Santiago de Compostela. Hospital de los Reyes Católicos”, Francisco Pons-Sorolla y Arnau, Arquitecto - Restaurador: Sus Intervenciones en Galicia (1945-1985). Tese de doutoramento presentada na Facultade de Xeografía e Historia, Universidade de Santiago de Compostela, Santiago de Compostela 2008. Páx. 281-291.
ESTEBAN CHAPAPRÍA, Julián + GARCÍA CUETOS, María Pilar; “Hospital Real. Santiago de Compostela”, Alejandro Ferrant y la conservación monumental en España (1929-1939): Castilla y León y la primera zona monumental. Xunta de Castela e León, Consellería de Cultura e Turismo. Valladolid 2007. Páx. 292-299.
GARCÍA GUERRA, Delfín; El Hospital Real de Santiago (1499-1804). Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña 1983.
GARCÍA ORO, José + PORTELA SILVA, María José; “La experiencia de la peregrinación Jacobea y el Gran Hospital de Compostela”; Liceo Franciscano, número 172-174. Santiago de Compostela 2005. Páx. 19-84.
LORENZO ASPRES, Alberta; "Hospital Real de Santiago de Compostela", Intervencións no Patrimonio Galego para a industria hostaleira. A Coruña 2014. Páx. 571-620.
MANZANO MONIS, Julián Luis + OSUNA FAJARDO, José + VALVERDE VIÑAS, Jesús; “Proyecto de consolidación y reforma del Hospital de Santiago de Compostela para su adaptación a Parador de Turismo y Albergue de Peregrinos”; documento consultado no Arquivo Histórico Universitario de Santiago de Compostela, co legaxo 1952-1971. Madrid 1952.
MÉNDEZ FONTE, Rosa; “Hospital Real de Santiago de Compostela”, La Conservación de los Monumentos Arquitectónicos de Galicia (1840-1940). Editorial Embora. Ferrol 2010. Páx. 334-343.
ORTEGA ROMERO, María del Socorro; “Noticias sobre la construcción de los patios posteriores del Hospital Real de Santiago de Compostela”; Memoria artis: studia in memoriam Mª Dolores Vila Jato, volume I. Xunta de Galicia, Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo. Santiago de Compostela 2003. Páx. 435-439.
ROSENDE VALDÉS, Andrés A.; El Grande y Real Hospital de Santiago de Compostela. Consorcio de Santiago + Editorial Electa España, S.A. Madrid 1999.
SZÁSZDI LEÓN-BORJA, ISTVÁN; “El Hospital Real de Santiago de Compostela, un proyecto común europeo, correspondencia a reyes y príncipes”; Iacobus, números 7-8. Centro de Estudos do Camiño de Santiago. Santiago de Compostela 1999. Páx. 5-39.
ULLED MERINO, Antonio de J.; “Santiago de Compostela”, La Recuperación de Edificios Históricos para Usos Turísticos. La Experiencia Española. Editorial Tecniberia. Madrid 1986. Páx. 93-106.
VILA JATO, María Dolores; Parador dos Reis Católicos de Santiago de Compostela. Paradores de Turismo de España. Madrid 1999.
VILLAAMIL Y CASTRO, José; “Reseña histórica de la erección del Gran Hospital Real de Santiago, fundado por los Reyes Católicos”; Galicia Histórica, ano II, número 8. Madrid 1903. Reedición, Santiago de Compostela 1993.
VV.AA.; O Hospital Real de Santiago de Compostela e a hospitalidade no Camiño de Peregrinación. Xacobeo 2004, Xunta de Galicia, Museo do Pobo Galego e BBVA. Santiago de Compostela 2004.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl es es gl fr gl fi gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl es pt gl gl es es es es es es es es es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Museo de Belas Artes de A Coruña
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
A construción do convento coruñés das Capuchinas iniciouse no ano 1675 e nela poden distinguirse dúas etapas: a primeira, de 1675 a 1680, vinculada á figura de dona Catalina de Estrada; e a segunda, de 1680 a 1683, na que o pulo fundacional deriva do convento madrileño da Purísima Concepción das Capuchinas.
Dona Catalina de Estrada y Salazar, tras enviuvar, decidiu construír un cenobio co obxectivo de acoller mulleres –principalmente da súa liñaxe– de categoría social elevada pero sen bens de fortuna. Desaparecida esta, a empresa fundacional pasou a depender das capuchinas madrileñas baixo a dirección da Madre Sor Clara Isabel de Rivera. Sen embargo, a súa actuación non foi inmediata debido a unha serie de dificultades que retrasaron a posta en marcha do proxecto ata o ano 1683.
Tres décadas máis tarde, a construción sería contratada a Casas y Novoa.
A maior parte do templo foi sufragado polo arcebispo de Santiago frei Antonio Monroy, quen donou vinte e oito mil cincocentos ducados para a mencionada construción, á cal tamén contribuíron os vecinos.
O Ministerio de Cultura encárgame a construción do Museo Provincial de Belas Artes no antigo Convento das Capuchinas. Situado entre dúas estruturas urbanas: a histórica –antigo barrio da Pescadería–, con calidade espacial, e a nova, sen calidade.
O proxecto consiste na rehabilitación de parte do antigo edificio, que só conservaba a súa fachada principal e a primeira coxía, e unha nova construción. A complexidade do programa do Museo suxire utilizar unha retícula como orde e estrutura básica. Esta xérase a través de relacións co antigo edificio e da idoneidade da dimensión dos espazos que vai acoller. Sobre elas irei configurando os diferentes usos e baleiros públicos sobre os que flota por riba o espazo expositivo, máis íntimo.
Entre as dúas actuacións, o vello e o novo, créase unha rúa acristalada onde se sitúa o acceso público principal, espazo de referencia visual que coa luz cambiante do solo nos achega á realidade.
A convivencia co antigo edificio realiceina utilizando referencias deste –a cor, a escala, o material– e sobre todo a súa presenza constante coas dúas sutís imposicións. Así constrúo en pedra ata a cornixa do convento, definíndoo como un zócalo que enlaza co antigo. O resto son paneis sándwich de aluminio, elementos lixeiros e vidro.
A miña proposta non renuncia á importancia do edificio como referencia e estrutura urbana, prolongación do espazo público.
A fachada principal e o espazo que esta define conserváronse e restauráronse. O resto derrubouse para construír o novo museo.
A complexidade actual do concepto de museo e das súas funcións suxire a procura dun espazo integrador con carácter público. Un espazo con percepción do exterior, con posibilidade de asollamento, eixo xerador e elemento orientador do edificio. Este eixo concrétase no espazo entre o vello edificio e o novo como unha rúa que enlaza, a entrada actual, coa primitiva, aínda de posible utilización hoxe para a igrexa e o salón de actos.
O museo, de exposición permanente, nace a partir da planta primeira, como unha caixa reticular, flexible e múltiple nas súas posibilidades. Este é un espazo neutro, rodeado por todo o edificio, onde a luz natural non trata de iluminar os cadros, só de axudar a articular o espazo.
A planta baixa, pétrea, é prolongación da praza e enlaza coa rúa interior, que será de uso vario, alterno e intermitente. A rúa abren as tendas, bar, servizos. No solo da planta baixa prodúcense ocos e vultos. Enriba deles e neles expoñerase. (…)
Unha sala de exposicións temporais, como se dunha caixa negra se tratase, semientérrase neste espazo. Acollerá aquelas mostras que esixan a total independencia do exterior.
O museo estrutúrase nunha retícula: abstracción de estrutura flexible. A retícula será o elemento estético. El módulo escollido (6 x 6) vén da súa idoneidade coa modulación do edificio existente.
Na planta baixa do edificio existente ábrense ocos a modo de soportais. Neles sitúanse os elementos de atención ao público (…) a modo de elementos soltos, exentos e lixeiros que ofrecen o seu propio ritmo, a súa propia diversión e lixeireza no conxunto rixidamente ordenado.
No exterior preténdese definir o espazo do museo. A orde da retícula e das columnas do interior percorre o perímetro exterior. Trátase de dar un significado a este espazo, hoxe anodino. De definir un baleiro contra o ruído existente, ruído da desorde das estridencias das construcións próximas. Un espazo público no museo.
O edificio vello aporta a escala pétrea que producen a súa fachada e a súa esquina (…).
No enlace dos espazos definidos polo novo edificio e o vello, onde está o intercambio das tramas de dous edificios, producirase a penetración da esquina cara á rúa interior.
A proposta debe integrarse con claridade na orde urbana, impoñendo as súas propias leis e non marxinándollas ao ditado dos propios condicionantes e miserias do lugar; en lugar de diluíla no cotiá, perdendo o seu valor referencial, que se hoxe non é tanto de monumentalidade.
Premio Nacional de Arquitectura 1997.
Premio Dragados y Construcciones de Arquitectura Española en 1995.
Primeiro Premio nos VII Premios COAG. Ano 1996.
BALDELLOU SANTOLARIA, Miguel Ángel; “Manuel Gallego Jorreto”, Artistas Galegos. Arquitectos, tomo VI: Da modernidade ó século XXI. Nova Galicia Edicións. Vigo 2003. Páx.81-113.
ESTRADA CATOIRA, Félix; “Fundación del Convento de Capuchinas de la Coruña. Año 1676 a 1683”, Boletín de la Academia Gallega. A Coruña 1931. Páx.29-46.
GALLEGO JORRETO, Manuel; “Museo de Belas Artes de A Coruña”, Obradoiro, número 23. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1994. Páx.94-113.
GALLEGO JORRETO, Manuel; “Museo de Belas Artes de A Coruña (2)”, Obradoiro, número 24. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1995. Páx.80-87.
GALLEGO JORRETO, Manuel; “Museo de Bellas Artes de La Coruña”, Manuel Gallego Jorreto. Works 1982-1995. Arquitecturas de autor 4. T6 ediciones. Pamplona 1997. Páx.37-43.
GALLEGO JORRETO, José Manuel; Manuel Gallego. Arquitectura 1967-2015.. Catálogo de exposición. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña 2015.
ISASI, Justo; “Vistas cruzadas. Museo de Bellas Artes de La Coruña”, Arquitectura Viva, número 43. Madrid 1995. Páx.30-37.
LÓPEZ PICHER, Mercedes; “Una fundación del siglo XVII en el reino de Galicia. El Convento de religiosas Capuchinas de La Coruña”, Capuchinas. A Coruña 2012.
QUINTÁNS EIRAS, Carlos; “Museo de Bellas Artes en La Coruña”, Tectónica, número 1: Envolventes (I) - Fachadas ligeras. ATC ediciones. Madrid 1995. Páx.50-69.
VV.AA.; José Manuel Gallego Jorreto: Museo de Bellas Artes da Coruña. Ministerio de Fomento. Madrid 1999.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl es es es pt gl pt gl es gl gl gl es gl es gl es gl gl pt pt gl pt pt pt gl de fr de de de de de de en de oc en en en en en en de de hy bn hy my my hy hy my en en en en en en en en en en de de de de de de de de en it en it en en en it en es es en en fr fr fr fr fr fr fr fr tr es es es es es es es fr pl pl pl pl pl pl pl pl gl ar gl gl gl gl

text:
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Río Tea - 36860 Ponteareas fábrica hidroeléctrica ponteareas
Centro Cívico de Teis
Baixada aos Ríos 68 - 36216 Vigo , Pontevedra centro cívico fábrica vigo
Centro de Interpretación da Conserva
Palmeira 22 - 36626 Illa de Arousa , Pontevedra museo fábrica illa de arousa
Centro de Interpretación dos Parques e Xardíns de Compostela
Parque de Belvís - 15703 Santiago de Compostela , A Coruña centro cultural fábrica santiago de compostela
Fábrica de Papel de O Castro
Lugar de O Castro - 15214 Lousame fábrica lousame
Hotel Rural Casa de Aldán
Avda. José Graña 20 - 36945 Porto de Aldán (Cangas), Pontevedra hotel fábrica cangas
Museo do Coiro Fábrica de Curtidos Familia Nogueiras
A Granxa s/n - 32660 Allariz, Ourense museo restaurante fábrica allariz
Museo do Mar de Galicia
Avenida da Atlántida 160 - 36208 Vigo, Pontevedra museo fábrica vigo
Camiño dos Patos - 32500 O Carballiño , Ourense museo fábrica o carballiño
Santiago 32 - 36202 Vigo fábrica panificadora vigo
Alfredo Nan s/n - 32664 Allariz , Ourense hotel fábrica allariz
Restaurante 'A Fábrica de Vilanova'
Ponte de Vilanova 52 - 32660 Allariz , Ourense restaurante fábrica allariz
Imaxes etiquetadas con "fábrica"
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl gl gl nb gl gl gl gl gl gl gl en en gl es en es gl fr gl gl gl gl gl it gl gl gl gl es gl es gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Restaurante 'Minas de San Fins'
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Poboado das Minas de San Fins - 15212 Vilacova - Lousame, A Coruña
42.752597, -8.820747 (mostrar ruta)
Cuartel da garda civil + Vivendas de poboado mineiro.
Inventariado (i/ conxunto mineiro). Edificio de interese tipolóxico e arquitectónico.
Rehabilitación de antigas vivendas para restaurante do conxunto museístico das Minas de San Finx.
Consellería de Cultura e Turismo - Xunta de Galicia
Na década de 1880 o británico Thomas W. Burbury solicitou a concesión para unha mina de estaño logo de realizar algunhas prospeccións na zona. O seu sobriño, Henry W. Burbury, seguiu facendo prospeccións. En 1890 aparecía como propietario da concesión Phoenicia, inscrita no rexistro da propiedade de Noia. A compañía inglesa The San Fins Tin Mines Limited rexistrou a concesión mineira de estaño Phoenicia.
Dende 1933 o propietario foi Alfred Burne, que residiu na casa da xerencia construída polos seus antecesores. Nesa etapa o mineral extraído era principalmente o estaño, dado que aínda non se coñecían moitas aplicacións para o volframio. Ata o remate da Guerra Civil a explotación pasou por mans de diversos propietarios ingleses. Finalmente, a mina foi nacionalizada ao rematar a guerra, pasando a ser explotada por Industrias Gallegas, unha sociedade propiedade da Fundación Barrié de la Maza dende 1941.
Durante a Segunda Guerra Mundial creceu a demanda do volframio por parte de Alemaña e Inglaterra. A explotación continuouse a partir de 1940, debido ao acordo asinado en Hendaia entre Hitler e Franco, para subministrar volframio ás fábricas de armas alemás. Isto provocou a chegada á mina de centos de traballadores, dada a situación existente de miseria na posguerra.
A partir da década de 1960, pola caída do prezo dos minerais, foi decaendo a actividade da explotación, que rematou en 1989, cando debido aos baixos prezos do volframio nos mercados internacionais, as minas quedaron definitivamente abandonadas.
A idea principal do proxecto ao recibir o encargo foi a de que, a pesar do cambio de uso, a nova construción reflectise mediante a súa arquitectura o contexto no que se encontra: o contexto industrial, mineiro que se pretende poñer en valor.
(…) O edificio non posúe forxados interiores nin carpinterías e encóntrase totalmente baleiro, nun estado de deterioro importante.
A actuación, que parte dun presuposto moi reducido, propón respectar a potencia dos ocos do alzado actuando no interior do inmoble. Un único elemento consistente nunha lámina de formigón que se vai pregando no interior do edificio configura os diferentes espazos e usos necesarios para configurar o restaurante. Esta lámina pregada xerará os percorridos, aseos, barra e zonas de servizo en planta baixa. A segunda dobrez da lámina, en perpendicular á anterior, fará que esta se converta nos forxados que formarán os dous comedores en planta alta.
O anexo, practicamente derruído no estado previo, utilizarase para situar a cociña que dea servizo ao restaurante.
(CASTRO LORENZO + MARÍN DURÁN)
CASTRO LORENZO, Alfonso + MARÍN DURÁN, Álvaro; "Restaurante Minas de San Fins", 2es+ Estudio de Arquitectura.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar


langs: gl gl gl lt gl gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en gl gl gl es pt pt fr gl gl es pt pt fr gl gl gl en lt gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl de en gl es es gl en gl gl it gl gl gl pt gl gl gl gl fi gl gl gl gl gl es gl gl gl ar gl gl gl gl

text:
Proxecto ARGA - Museo de Arte Sacra da Colexiata de Santa María
Arquitecturas Rehabilitadas de Galicia Proxecto ARGA
O buscador devolverá resultados que conteñan todos os termos incluídos na busca, ata un máximo de catro. O resto serán ignorados. Considerarase un termo de busca cada palabra individual ou frase entrecomiñada.
Porta de Aires 23 - 15001 A Coruña, A Coruña
43.370940, -8.392646 (mostrar ruta)
Museo de Arte Sacra da Colexiata de Santa María.
Rafael Taboada Vázquez (abade)
Gallego Jorreto, José Manuel
Vivenda situada no casco histórico da cidade, e que segue a tipoloxía de parcela gótica.
Pola necesidade de acometer na Igrexa da Colexiata obras de reparación de moi diverso tipo propuxen a conveniencia de realizar un estudo previo global. Como consecuencia formulei unha actuación encamiñada a potenciar e vigorizar a imaxe da Igrexa, para reforzar o seu papel ordenador do espazo urbano, á vez que suxerín a necesidade de gardar e a posibilidade de exhibir o seu tesouro artístico.
Nun solar de tan só catro por oito metros proxectei un cofre, un espazo con seguridade para gardar unhas xoias, que antes eran elementos de uso e agora son elementos de exhibición. Estas características son as que dan a este pequeno espazo a categoría de Museo.
Penso que todo sexa unha escaleira para conseguir así a unidade espacial desexada, que adquire un certo carácter de moble. Malia o seu tamaño matízanse os diversos espazos que o forman: a escaleira iníciase de pedra, logo é de madeira e ao final, metálica e moqueta. Alixéirase ao tempo que ascende cara á luz cenital.
A construción do pequeno museo da Colexiata xurde como a necesidade de crear un lugar digno e seguro para gardalas xoias –cofre de seguridade– e con posibilidades de ser visitado. As súas dimensións obrigan a unha proximidade nos detalles e a unha escala de certa intimidade, que se complica coa procura da unidade e continuidade espacial do recinto.
A dificultade para situar a escaleira, suxire a transformación do propio museo en escaleira. Matízanse as diferenzas funcionais –acceso, antesala e o propio museo– e espaciais no que se vai configurando.
A escaleira-museo vai adquirindo diferentes tratamentos a través da luz, pavimentos, paramentos, cor e detalles da varanda para potenciar estas ideas.
Na fachada resalta este carácter unitario. Utilízase como elemento de concordancia co que lle rodea, a mesma idea do proceso construtivo de fachada, é dicir, elementos acristalados, recercados, de xambas pétreas, que á súa vez enmarcan elementos cegos brancos.
Primeiro premio no I Premio de Arquitectura Julio Galán Carvajal na categoría de Rehabilitación.
BALDELLOU SANTOLARIA, Miguel Ángel; “Manuel Gallego Jorreto”, Artistas Galegos. Arquitectos, tomo VI: Da modernidade ao século XXI. Nova Galicia Edicións. Vigo 2003. Páx.81-113.
CREUS ANDRADE, Juan; “Museo de Arte Sacra de A Coruña”, Obradoiro, 33. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 2008. Páx.226-239.
GALLEGO JORRETO, José Manuel; Manuel Gallego. Arquitectura 1967-2015.. Catálogo de exposición. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña 2015.
VV.AA.; “Museo de Arte Sacra da Colexiata de Santa María do Campo”, Galicia: Arquitectura Recente. Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Santiago de Compostela 1992. Páx.40-43.
imaxe {0} de {1}
evitar autopistas evitar peaxes Aplicar