langs: es pt fr gl gl gl gl gl gl fr en gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en pt es es gl gl gl gl gl en pt es pt gl gl gl gl en pt es gl gl gl gl gl gl gl en pt it gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl en pt es gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl gl en es it gl gl gl gl gl gl en es es gl gl gl gl gl la en gl gl gl gl gl en es es fr gl gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl en pt es gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl en pt en gl gl gl gl gl gl hu gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt en gl gl gl en sv gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl en pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt es gl mk gl en uk gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl en pt gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl en pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en es gl gl pt gl pt gl es gl gl en de en gl gl gl gl en en fr gl gl gl gl gl gl en de pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt es en es es it gl es es es it es es es es uk es es it gl es es es it es es es es uk es es it gl es es es it es es es es it es es it gl es es es it es es es es

text:
O día que visitei a Favela de Santa Marta
O pasado mes de setembro fomos até Río de Janeiro nunha viaxe con moito de sentimental. Aló naceu a miña nai mentres os meus avós buscaban a vida como tantas e tantas familias galegas nos anos máis negros da emigración, e aló viviu durante os seus primeiros dez anos de vida, cando decidiron voltar a Galiza.
Río é unha cidade espectacular, “maravilhosa” e chea de contrastes, para min a mellor de todas as que levo visto. Ten unha parte cunha imaxe moi explotada froito desa postal turística que Brasil vende ao mundo e que todas temos na cabeza, mais tamén hai outro Río que é preciso explorar para formar o puzzle da cidade e entender a súa ideosincrasia. Parte dese “outro Río” son as favelas.
Todas temos en mente unha imaxe determinada das favelas, pero a realidade non é tan sinxela. Por poñer algo de contexto, cómpre indicar que as favelas son asentamentos contruídos nas ladeiras dos diferentes “morros” que rodean Río. Cada barrio acomodado ten ao seu lado a súa favela, que foron (e van) medrando conforme persoas incapaces de pagar os altos prezos da vivenda noutros sitios foron construíndo as súas casas como puideron, combinando madeira, tixolo e “uralita”, nunha imaxe caótica e colorida. Estes labirínticos espazos serviron tamén para que, a partir da década dos setenta, diferentes bandas de narcos fosen tomando o control e aumentase a violencia e unha imaxe de marxinalidade que, aínda seguindo hoxe presente, tenta mudar aos poucos grazas ás diferentes “pacificacións” e ao florecemento de iniciativas sociais e culturais que están a transformar a vida nas favelas. Con todo, e malia eses esforzos, de cando en vez segue habendo tiroteos que empañan o soño dun futuro mellor para Río de Janeiro a curto prazo.
Coñecer de preto unha favela era unha das cousas que tiñamos na nosa listaxe de cousas a facer no Río, non co morbo das “visitas” que ofrecen algunhas axencias locais consistentes en subir turistas nunha furgoneta por unha estrada próxima sacando fotos como se se tratase dun safari. Nós o que queriamos era coñecer os diferentes proxectos sociais e culturais que se están a desenvolver e ver que podíamos aportar nós e que podíamos aprender para os nosos diferentes ámbitos de traballo. Por iso descartamos os tours, e logo de investigar un pouco, decidimos que a mellor opción era visitar a Favela de Santa Marta, unha das pacificadas e nas que máis proxectos sociais e culturais se están a desenvolver, así como tamén unha das máis “seguras” en canto ao grao de receptividade de visitas alleas á comunidade.
A planificación comezou unhas semanas antes de coller o avión para alá. Para iso falamos con Bruno, amigo da familia (e, por certo, tamén guía local), quen se comprometeu a tentar organizar unha visita a Santa Marta. A escasos días de partir chegounos a noticia da aparición dun fusil pendurado da icónica figura de Michael Jackson (logo falaremos disto), a modo de declaración de guerra, o que nos levou a poñer en “stand by” a visita á mesma até que, finalmente, o último día da nosa estadía en Río puidemos achegarnos, acompañados por Bruno e tamén por Salete, habitante da comunidade de Santa Marta.
Chegamos a pé á Praça Corumba, situada na parte baixa do Morro de Dona Marta, ás portas da favela. Aló quedáramos con Salete, que tras as presentacións deunos instrucións do que deberíamos e non deberíamos facer, a modo de consellos para termos unha visita segura. Isto que implica? Pois o máis obvio e lóxico, respetar, mais tamén ter unha actitude segura de nós mesmas: “se encontrarmos alguém com uma arma na mão, não nos assustamos, como se isso fosse normal para nós”. Con ela iniciamos o camiño cara o interior favela, a través dunha rúa chea de postos nos que se vendían todo tipo de cousas, a modo de feira improvisada (froita, verdura, cacharrada varia… ), até que chegamos á “Estação 1” do Plano Inclinado de Santa Marta; trátase dun servizo gratuíto a medio camiño entre un funicular e un ascensor que, a través de cinco estacións e un cambio de vehículo no medio, nos permite chegar até a cima do morro. Conforme fomos subindo puidemos ir apreciando a magnitude da comunidade de Santa Marta, diferenciada claramente en tres zonas, e obtendo unha espectacular perspectiva de Río de Janeiro, desde o Cristo Redentor ao Pão de Açúcar.
Na parte alta de Santa Marta atópase a Pracinha do Pico, e desde aló subimos unhas escaleiras que nos levaron cara o edificio da UPP, a Unidade da Policía Pacificadora, encargada de manter a “tranquilidade”. Na parede deste edificio situada do lado da favela contábanse ducias de impactos de bala, conservados baixo un colorido mural símbolo do cambio que está a experimentar a comunidade. Volvemos sobre os nosos pasos cara a pracinha e paramos ao lado dun campo de fútbol falar cuns nenos que se nos achegaron co interese de saber de onde éramos e convidarnos a xogar con eles ao balón; eles formaban parte dunha escola de fútbol, outro dos proxectos que se están a desenvolver para manter aos pequenos afastados dos problemas que viven no seu entorno.
Aí comezamos o noso descenso, a través de empinadas rúas estreitas, rampas e escaleiras construídas en formigón entre paredes de tixolo e murais de cor. Sobre as nosas cabezas cruzábanse, dunha maneira caótica, centos de cables de luz e rede que levan electricidade e WiFi gratuíto a toda a comunidade, froito doutro proxecto para mellorar as condicións de vida da comunidade. Durante a baixada fomos atopando con todo tipo de xente nos seus quefaceres diarios (persoas que ían traballar, xente que volvía coa compra…); algúns deles paráronos para falar e contarnos sobre a vida aló, cantos eran na familia (un neno falounos dos seus catorce irmáns, todos convivindo na mesma casa) ou ofrecernos algún tipo de artesanía.
Seguimos o camiño marcado por Salete até que chegamos a outra “pracinha”, coñecida pola súa estatua homenaxe a Michael Jackson. Michael gravou aló en 1996 varias escenas do videoclip ‘They don’t care about us’, e a comunidade de Santa Marta quedou moi agradecida co artista, adicándolle o espazo no que entoaba parte da letra. “Eu apareço no vídeo do Michael”, díxonos unha señora que quixo que entráramos no seu local para ver o clip e amosarnos a escena exacta na que saía ela.
A historia de Michael en Santa Marta tamén ten a súa parte de controversia, pois o famoso narco Marcinho VP foi quen se encargou persoalmente da seguridade do ídolo pop durante a gravación, que durou apenas unha hora (se vos interesa o tema, tedes máis info nesta ligazón). E se falamos de controversia, tamén temos que facelo da súa estatua, que nos últimos anos sufriu diversos actos vandálicos e serviu de punto de “presión” nas loitas entre bandas.
Desde a varanda da pracinha adicada a Michael tíñase unha boa perspectiva do tamaño da favela e os seus tellados, moitos deles convertidos en terrazas nas que se organizan churrascadas cando vai bo tempo, e nas que os nenos xogaban con cometas construídas con bolsas de plástico. Desde ese punto continuamos o noso descenso polas estreitas rúas da favela. “Tudo bem?” “Tudo bem”. Esa era a clave que nos indicaba que por ese camiño baixabamos seguras, e así fomos camiñando até chegarmos á Praça Cantão, outro dos puntos emblemáticos de Santa Marta grazas ao proxecto “Favela Painting”, ideado polos artistas Hass and Hahn.
Na praza concentrábase bastante xente e, segundo puxemos un pé nela, produciuse un silencio (que logo entenderíamos) que nos fixo sentir un pouco incómodas, polo que non paramos moito tempo aló. Seguindo rúa abaixo chegamos até a Escola de Samba; a samba é, xunto co fútbol, outra das actividades que axudan a construír unha sociedade afastada da violencia e abrir un futuro mellor para as habitantes da favela. Rematada a visita á escola, que por cuestión de minutos non puidemos ver en pleno ensaio, chegamos ao que fora o noso punto de partida, moi próximos á Estação 1, onde nos despedimos de Salete. Xa nós sós percorrimos os últimos metros de rúa que nos levaron fóra da comunidade de Santa Marta, de volta á Praça Corumba.
Así concluíu unha das experiencias máis enriquecedoras de toda a nosa viaxe e quizais da vida: a visita á favela de Santa Marta resultou imprecindíbel para poder coñecer de preto algúns dos proxectos que aló se están a desenvolver e a vida no outro Río de Janeiro, o de milleiros de persoas que viven nas diferentes comunidades dos morros que rodean a cidade. O único que botamos en falta foi non dispór de máis tempo para compartir con algunhas persoas coas que puidemos falar, pero iso vai ter que quedar para a próxima.
A anécdota: cando chegamos á parte alta da favela cruzámonos cunha patrulla da UPP saíndo nunha operación. A verdade é que non nos sorprendeu en exceso o armamento que levaban enriba, pois é bastante habitual ver policía fortemente armada en todo Río. Non os volvemos ver durante toda a visita e, como comentei antes, o “tudo bem” foi marcando o noso percorrido pola favela abaixo. Todo o camiño? Ben, realmente non, xa que nalgún punto entre a estatua de Michael Jackson e a Praça Cantão a resposta foi que “não”, e quen nos facía de guía reorientou o camiño de baixada sen que apenas nos tivéramos percatado. Rematada a visita, saímos da comunidade pasando por diante da patrulla policial que vixiaba a entrada á favela e cando non levábamos camiñado nin 100 metros fóra da favela sentimos, tras de nós, uns dez ou quince disparos, o que nos fixo entender que tanto a policía como a banda sabían da nosa presenza na comunidade e agardaron a estarmos fóra para actuar. Afortunadamente, como puidemos saber despois, non houbo que lamentar vítimas.
En canto a cobertura, FreedomPop é o primeiro OMV en empregar dúas redes, maioritariamente a de Orange, aínda que tamén dispón dun acordo con Movistar para dar servizo aló onde non chega a rede de Orange, polo que teremos un bo servizo na práctica totalidade do territorio. Polo de agora a máxima velocidade de conexión é o 3G, aínda que desde a compañía aseguran estar negociando a incorporación do 4G para que as usuarias poidan empregar as maiores velocidades de conexión dispoñíbeis en cada lugar.
Terá futuro o modelo de negocio de FreedomPop no noso país? Até o de agora a compañía foi superando as súas previsións de crecemento, tanto en usuarias da tarifa básica como nas de pago, mais debemos agardar a que se estabilice o mercado para ver se mantén o éxito nos próximos anos..
Zetta, o calote do “iPhone extremeño”
Nos últimos días varios medios levaron ás súas páxinas titulares como “Zetta, a primeira marca extremeña de móbiles” ou “Zetta, nace un novo rival para o iPhone”. Esta marca, descoñecida para a inmensa maioría da xente, ten ademais como logo unha landra cunha dentada, e unha historia detrás demasiado bonita para ser certa: un mozo extremeño en paro e un inmigrante chinés coñécense nunha tenda de telefonía e apenas seis meses despois teñen no mercado unha liña de móbiles, accesorios e outros gadgets para competir coas grandes marcas, así como varias tendas físicas.
O aspecto principal que facía inverosímil a historia é o tempo transcorrido. Malia todo o que se ten avanzado, os tempos de fabricación dun teléfono móbil adoitan superar bastante os seis meses, sobre todo se se fan desde cero, xa que hai varios procesos que se deben cumprir: deseño, selección das compoñentes, testeo e fabricación de prototipos, produción en masa, ensamblaxe, empaquetado e distribución, cada un cos seus tempos. Por iso semellaba difícil de crer que Zetta, unha compañía recén creada e sen apenas persoal, puidese ter creado xa non un, senón varios modelos de teléfono e unha gama de accesorios para eles en tan pouco tempo.
Afortunadamente, o engano da compañía pouco durou, pois a comunidade internauta conseguiu destapar que o que estaba a vender Zetta en realidade eran dispositivos da marca chinesa Xiaomi, cambiándolle o logotipo na carcasa e nas caixas de packaging. A ocultación do logo de Xiaomi no interior dos trebellos, no espazo reservado para a batería, fixérono dunha forma aínda máis rudimentaria, tapándoo cunha simple pegatina.
Existen diferentes marcas, a maioría chinesas, que fabrican dispositivos de marca branca e que calquera pode personalizar para comercializar baixo a súa propia identidade, mesmo Pepsi fixo o propio cun móbil lanzado hai uns meses. Porén, o caso de Zetta é diferente, xa que neste caso estamos ante un calote no que alguén vende como propios produtos modificados de outras marcas sen autorización (e a un prezo bastante superior), aproveitándose da publicidade que lle fan os medios ao publicar comunicados acriticamente. Unha actitude da que, por certo, non están alleos os medios galegos, que teñen publicado historias semellantes como “o Facebook galego”, programado por dous adolescentes en tres días e que ao final descubriuse como unha simple capa de personalización dunha rede social xenérica.
Teléfonos “robustecidos” que o aguantan todo
Os teléfonos “robustecidos” non son algo novidoso, aínda que para moitas será a primeira vez que escoiten o termo. Trátase dunha adaptación do inglés “ruggedize”, que fai referencia aos aparellos que posúen unhas cualidades orientadas a ter unha grande durabilidade. Levando isto ao mundo dos teléfonos, estaríamos a falar de dispositivos que contan cunha protección especial contra agresións de todo tipo, como caídas, sólidos (pó, area), líquidos e mesmo altas temperaturas.
Os fabricantes clásicos da telefonía, como Motorola e Nokia, foron mantendo ao longo da súa historia algún que outro modelo deste tipo en catálogo, aínda que sen darlle moita publicidade ao estar pensados para as usuarias dun entorno profesional, persoas con empregos nos que os terminais tiñan serios riscos de caída, polo que na meirande parte dos casos a maior protección era un acabado en goma que facía rebotar o trebello ao tocar o chan.
Coa chegada dos smartphones produciuse unha revolución que fixo que os nosos teléfonos deixasen de ser simples aparellos que serven para facer e recibir chamadas a abrirnos a porta a todo tipo de ferramentas que nos facilitan a comunicación, organización e mesmo o traballo. Á vez, estes dispositivos resultan máis delicados cós teléfonos de antano, especialmente pola fraxilidade das pantallas, o que fixo medrar o interese polos teléfonos robustecidos.
A protección dos dispositivos pode acadar varios graos, e hoxe en día cada vez é máis habitual atoparnos con modelos que son resistentes a pequenos somerxementos en auga e pó. Porén, para casos máis extremos temos que acudir a marcas que se especializaron en teléfonos altamente robustecidos, como CAT, empresa coñecida pola maquinaria industrial.
No catálogo de CAT temos smartphones robustecidos que se adaptan a diferentes necesidades, tendo modelos de gama media baixa e outros que, polas súas especificacións, situaríanse nunha gama media - alta. Un dos últimos modelos, o CAT S60, destaca pola presenza dunha cámara térmica que permite coñecer a temperatura dos obxectos que capta, ou recoñecer a presenza dunha persoa na escuridade, o que fai que poida ser de gran axuda, por exemplo, para equipas de rescate.
*En Mallando no Android temos unha análise completa do CAT S60
Pokémon Go leva o xogo ás rúas
Nas últimas semanas as rúas do país enchéronse de “entrenadores” que, teléfono en man, camiñan pola rúa, recollendo obxectos en “Poképaradas”, organizando loitas polo control de “ximnasios” e cazando Pokémons cun obxectivo claro: facerse con todos. É a febre de Pokémon Go, o xogo de realidade aumentada que está a causar furor entre persoas de todos os rangos de idades.
A popularidade que acadou o xogo en tan só dúas semanas débese, en grande medida, a un factor sentimental, o de moitas xogadoras que senten nostalxia ao poder volver xogar cos Pokémon. Porén, ao mesmo tempo, tamén ten como factor determinante a aposta pola realidade aumentada, unha tecnoloxía cada vez máis presente nos videoxogos, e que após títulos previos coma Ingress (tamén coa empresa Niantic por medio) demostrou con Pokémon GO ter acadado a madurez suficiente como para poder transformar as nosas rúas nun taboleiro de xogo de enormes dimensións.
Á estes factores únese a simplicidade: Pokémon Go non precisa grandes coñecementos técnicos (tampouco do Universo Pokémon) para poder comezar a xogar e desfrutalo, xa que coas indicacións do tutorial oficial calquera usuaria pode saír a rúa e avanzar na caza para completar a listaxe no “Pokédex”. Iso si, as novas funcionalidades que aparecen a medida que o xogo avanza presentan xa unha maior dificultade.
O éxito inicial de Pokémon Go causou un vertixinoso ascenso do prezo das accións de Nintendo, que, porén, xa sufriron unha caída de preto do 18% despois de chegar ao pico. Aínda tendo compras integradas, o modelo de negocio de Pokémon Go, coma o de Ingress, baséase no uso dos datos de densidade de usuarias por zona, e a súa obtención é totalmente dependente do uso continuado e masivo do xogo. Isto obriga ás compañías detrás do seu desenvolvemento a conseguir manter no tempo o interese no xogo, e obrigaráas a articular unha folla de ruta que inclúa novidades en próximas actualizacións que permitan manter o interese das xogadoras. Esta tarefa será complicada, mais sen ela, a burbulla de Pokémon Go non será máis que unha febre de verán.
Unha nova era para os auriculares
Durante estes últimos anos conseguiuse chegar a un consenso no uso de estandares nos aparellos de telefonía, e nomeadamente nos cargadores e auriculares, o que nos permitiu compartir os accesorios entre os nosos diferentes trebellos. Porén, este debate volve poñerse agora riba da mesa ante a chegada dos primeiros dispositivos que prescinden do conector de audio jack 3.5 mm, o máis extendido entre os auriculares con cable.
Aos poucos, e sen case darnos de conta, as usuarias fomos desprazando os reprodutores musicais mp3 polos nosos smartphones, uns aparellos nos que somos moito máis exixentes en termos de deseño. Segundo sinalan varios estudos, buscamos maioritariamente teléfonos que teñan pantalla grande e sexan, ao tempo, lixeiros e delgados para non resultar unha molestia no peto do pantalón ou no noso bolso.
Estas exixencias de deseño supoñen todo un reto para os fabricantes, xa que os obriga a ter que replantexarse a ubicación das distintas compoñentes internas que conforman os dispositivos. Certamente a presenza dun jack supón un gran consumo de espazo físico interno ademais dunha limitación clara no deseño, especialmente en termos de grosor.
Ante isto, a industria tecnolóxica estase a plantexar dúas alternativas. A primeira é recuperar o uso do conector de carga para enchufar tamén os auriculares, unha opción que se empregaba antes da popularización do jack 3.5, aínda que daquela con sistemas propietarios. De elexir esta opción é máis ca probábel que o novo USB Tipo C, unha vez completada a súa expansión, sexa a elección maioritaria.
A segunda alternativa é apostar polo uso do estándar sen fíos Bluetooth, unha opción que resulta moito máis eficiente ao aproveitar unha característica universal xa dispoñíbel no 100% dos dispositivos actuais e, ademais, prescindir dos cables. Lonxe dos altos consumos enerxéticos de antano, as últimas versións de Bluetooth non supoñen un gasto enerxético de relevancia nos nosos dispositivos, baza que conta ao seu favor.
Con estas propostas no centro do debate, a idea semella ter callado no sector, e un recente encontro de fabricantes realizado en Shezen (China) serviu para unificar posturas e tentar estandarizar unha ou dúas opcións, facilitándolle a vida ás usuarias e permitindo compartir os futuros accesorios entre os dispositivos, como viña sendo até agora.
Eiro, o robot galego para aprender programación
En decembro de 2014 naceu en Compostela a firma Neukos Robotics, unha empresa dedicada ao desenvolvemento de produtos e prestacións de enxeñaría e I+D con fins robóticos. A compañía, agora establecida no viveiro de empresas da Cámara de Comercio de Santiago, vén de dar a coñecer o seu primeiro proxecto de envergadura. Trátase de Eiro, un robot con fins educativos que busca financiamento a través dunha campaña no portal de micromecenado colaborativo Goteo, co fin de que poida ser unha realidade comercial en pouco tempo.
O obxectivo principal de Eiro é axudar ás usuarias a introducirse no mundo da programación. Así Eiro, que ten unhas dimensións finais de 140 x 150 x 93 milímetros e un peso de 880 gramos, non virá montado na caixa, senón en pezas para que as usuarias poidan construílo por si mesmas. Nesta liña, o kit de venda incluirá as diferentes partes impresas cunha impresora 3D (e indicacións por se hai quen quere deseñar outras pezas compatíbeis para personalizar o seu robot), así como todas as compoñentes electrónicas, entre as que destacan unha unidade compatíbel con Arduino, unha placa de expansión, sensor ultrasónico, vibrador, sete servos, un LED RGB, un módulo Bluetooth e un conector de cable para o computador. Tamén dispón de aplicación propia para Android que permite programar os movementos que queremos que faga o robot desde o noso teléfono móbil.
O deseño de Eiro está inspirado no traxe tradicional galego tanto nas cores, cunha vestimenta que combina o vermello e o negro, como nas diferentes partes, incluíndo a faixa á altura da cintura. Esta non é a única referencia ao noso país, posto que nalgúns dos bailes que se lle poden programar recoñécense os movementos típicos da muiñeira.
A través do xogo, Eiro permite ás usuarias, especialmente ás crianzas, descubrir o mundo da programación dun xeito divertido, así como potenciar o desenvolvemento de competencias como a autonomía, a iniciativa ou o traballo en equipo, polo que podería ser máis ca interesante a súa introdución en contornos educativos, onde xa temos visto outras alternativas semellantes vidas de outras latitudes.
Rebaixas no roaming antes da súa fin
O 15 de xuño de 2017 chegará a ansiada fin do roaming en Europa, unha cuestión que levamos tratando moitos anos e que permitirá, ao fin, poder viaxar polos diferentes estados membros do Espazo Económico Europeo sen ter que pagar sobrecustos por falar por teléfono ou navegar. Porén, e mentres agardamos a que chegue esa data, desde esta semana podemos desfrutar dunha importante rebaixa nos sobrecustos da itinerancia, achegándonos á converxencia que teremos o ano que vén.
Malia esta nova rebaixa, que se suma ás que se foron producindo nos últimos dous anos, é evidente que o gran momento vivirémolo en xuño de 2017, cando se eliminen totalmente eses sobrecustos. Porén, xa se fala de que non vai haber unha política de “barra libre”: desde a Comisión Europea están a estudar algún tipo de limitación como medida de uso razoábel. A finalidade destas limitacións é evitar que a xente aproveite a ocasión para contratar tarifas de outros países que puidesen ser máis vantaxosas, polo que é máis que probábel que haxa un volume máximo de consumo ou limitación temporal. Está previsto que estas medidas sexan dadas a coñecer antes do 15 de decembro.
Mentres agardamos á universalización destes cambios, algunhas operadoras xa se adiantaron ás normativas europeas. No caso español, Vodafone eliminou o roaming nas súas tarifas e as súas clientas poden empregar os seus móbiles en Europa e USA coas tarifas locais. Outras, como Orange, ofrecen bonos que permiten navegar ou falar por apenas 1 euro por día de uso.
Chegan os pagos co móbil
Móbil? Carteira? Chaves? Somos moitas as que antes de saír da casa revisamos os petos para comprobar se levamos connosco eses tres artigos básicos, mais este xesto podería ter os días contados: máis cedo ca tarde bastará con levar unicamente o teléfono. Isto será posíbel grazas á combinación da tecnoloxía de comunicación a curta distancia NFC e os lectores de pegadas dixitais, cada vez máis habituais nos smartphones de todas as gamas. O NFC permite establecer comunicación entre o noso teléfono e outros dispositivos (un TPV para pagos, unha pechadura que queremos abrir…), mentres que o lector de pegadas dixitais encargarase de identificarnos para autorizar as operacións (pago, apertura da porta…), resultando un sistema moito máis seguro ca os códigos PIN, o mecanismo máis habitual cando facemos pagos con tarxeta.
Na actualidade non hai moitas empresas que ofrezan estes servizos de pago co móbil no noso país; das poucas que o fan, o BBVA e Vodafone son as máis destacadas. Mentres que o servizo que ofrece o BBVA é exclusivo para as clientas dos seus produtos bancarios, a operadora británica permítelle ás súas usuarias ter virtualizadas todas as súas tarxetas bancarias, con independencia da entidade emisora, na aplicación Vodafone Wallet, unha carteira virtual coa que poder pagar co móbil nos terminais compatíbeis dos comercios.
Porén, a práctica exclusividade da que gozan arestora estes dous servizos comezará a desaparecer en breve, pois ao longo deste 2016 está previsto que cheguen ao noso país fortes competidores, como Google con Android Pay (que virá preinstalado en todos os teléfonos Android) e as alternativas de diferentes fabricantes. Entre estas, destacan Apple Pay e Samsung Pay, este último cun importante acordo de implantación con Abanca, que sen dúbida será de especial relevancia para a súa potenciación entre a poboación galega.
Con independencia de que elixamos usar a alternativa do fabricante do teléfono, do banco ou da operadora; os pasos para facer pagos móbiles serán moi semellantes: só teremos que abrir a aplicación de pagos elixida, seleccionar a tarxeta na que queiramos cargar o gasto, achegar o móbil ao terminal de cobro (TPV) e autorizar a transferencia coa nosa pegada dixital. Así de fácil, e sen ter sequera que sacar a carteira do peto… ou da casa.
A realidade virtual está a chegar, e semella que desta vez vén para quedarse.
O 22 de xaneiro de 1984, durante o descanso da Super Bowl, as televisións norteamericanas pasaron o que sería o spot máis impactante da historia de Apple. Inspirado na novela ‘1984’ de George Orwell, o anuncio amosa un futuro gris, no que homes de aspecto uniforme e pensamento único fican pasmados ante unha pantalla desde a que lles fala a voz do ‘Gran Irmán’ (unha representación de IBM). Ao tempo, unha heroína de zapatillas e shorts vermellos corre cara a pantalla, lanzando contra ela un martelo que a fai explotar, mentres unha voz anuncia o lanzamento do primeiro Mac.
A realidade virtual chega con forza neste 2016, con moitas propostas sobre a mesa para somerxirnos nun mundo paralelo ao que vivimos. Desde que Google nos descubriu hai algo máis dun ano que un anaco de cartón e algo de maña chegan para que calquera poida construír un destes lentes na súa casa, o interese pola realidade virtual medrou exponencialmente, até o punto de que practicamente todos os fabricantes de teléfonos dispoñen xa ou están traballando nas súas alternativas.
O sector dos videoxogos e do entretemento será o grande beneficiado do auxe da realidade virtual, permitindo ás usuarias poñerse na pel da personaxe a interpretar e vivir unha experiencia multimedia en 360 graos, mais tamén seremos partícipes da revolución no mundo da decoración, onde poderemos previsualizar como quedará a nosa casa cuns ou outros mobles sen ter que andar cun metro ou montando estantes, así como ter videochamadas en tres dimensións cos nosos seres queridos.
Que, onde e por que
Cada vez que teño idea de escribir algo para a rede, a modo de reflexión persoal, éntrame a dúbida de onde publicalo. Durante todos os anos que levo partillando artigos na Internet probei practicamente de todo, desde os espazos de MSN (si, aqueles con música), até o Tumblr, onde manteño esta bitácora a modo de blog, non tan actualizada como quixera.
Polo camiño pasaron, entre outros, Blogger e Wordpress. O primeiro serviume para botar a andar diferentes proxectos, mais Wordpress é unha plataforma infinitamente máis potente para proxectos completos, aínda que ao meu ver non tan áxil cando só queres unha páxina en branco na que escribir, sen máis florituras.
É o que quero nestes momentos: unha libreta coas páxinas en branco. Por iso levo unha tempada pensando como reorientar e reorganizar os artigos que teño en liña.
Téntame a idea de pasarme a Medium, darlle unha oportunidade e ver que tal. A súa incuestionábel sinxeleza é un dos aspectos máis positivos que lle vexo, mais disgústame a idea de non ter ferramentas (ou, cando menos, non telas atopado cunha busca rápida), que me permitan importar todo o feito en plataformas anteriores.
A lenta agonía dos operadores alternativos
No 2006 apareceron os primeiros operadores móbiles virtuais (OMV), unha alternativa ás tres compañías con rede propia (hoxe catro, con Yoigo), que mes a mes foron aumentando a carteira de clientes e liderando as táboas de portabilidades con cifras positivas. Porén, dez anos máis tarde, as OMV están a sufrir a presión das grandes compañías sobre elas. O proceso de concentración do mercado está a facer que a súa cota de usuarios conxunta estea por baixo do 10%, o que os condea á súa paulatina desaparición. Corremos o risco de volver á situación de partida, no que tres grandes compañías reparten toda a torta, e os síntomas xa son máis que evidentes.
Os OMV viviron a súa particular burbulla até o ano 2012. A relativa facilidade de pór en funcionamento un virtual animou a moitas empresas de diferentes sectores (cadeas de supermercados, axencias de viaxes, emisoras de radio…) a lanzar os seus operadores, orientándoos a un nicho concreto de clientes. Hoxe a maioría deles pecharon, confluíndo noutros, ao non acadar os seus obxectivos de implantación, resistindo só uns poucos dos que teñen os prezos máis competitivos ou os que combinan todos os servizos de telecomunicacións (fixas e móbiles) nunha única factura.
Os OMV desaparecerán, ou cando menos pasarán a ser algo anecdótico. É algo que practicamente todas as fontes do sector dan por feito. Porén, pasarán á historia tendo conseguido rachar co monopolio práctico que exercían Movistar, Vodafone e Orange, e meter presión competitiva para rebaixar moito os prezos. Iso si, para volver onde todo comezou. Quen dixo aquilo de que a historia sempre se repite?
Pouco escribín neste blog durante o 2015. E non, non vai ser propósito de ano novo teclear máis a miúdo. Os pensamentos flúen cando flúen, e temos ducias de maneiras de os canalizar.
2015 foi un ano intenso. Intensísimo. Iniciámolo cun “-De hoxe nun ano! -Malo será!” a catro e rematarémolo a tres. Unha luz que foi deixando de alumear até apagarse por completo. Unha labazada da realidade que, porén, ensinoume a mellor lección de todo o ano: a importancia de escoitar, de apertar, de bicar e de acariciar como se fose a última vez.
Tamén me vin envolto en ilusionantes proxectos colectivos, como o que pensamos e artellamos para mudar Cabanas de raíz. E aí estamos, pasiño a pasiño, facendo do noso concello un lugar máis xusto, igualitario, democrático e centrado nas persoas. Como ten que ser.
Viaxei o que puiden, visitando lugares máxicos que tiña pendentes desde había tempo, mais sen perder a perspectiva da riqueza que temos ao noso carón. E fixen moitos quilómetros no coche, algúns deles non exentos de polémica.
Mais, sobre todo, do 2015 quédome coas conversas. En todos os seus formatos: coas xornada de cañas (e o descubrimento da cervexa artesá), coas sobremesas, cos cafés… e cos intercambios de tweets. De todas elas aprendín moito, e quero que sexan tamén o centro do ano que vén.
Imos ver como vai o 2016. Mais asoma como un ano aínda máis intenso, con varios proxectos en mente. Será un punto e seguido. E como me tarde que empece! :)
Dec 31, 2015 1 nota
Mochilas tecnolóxicas, unha solución de emerxencia para chegar aos lugares máis remotos
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº133 do Sermos Galiza.
Durante os últimos anos xurdiron diversos proxectos tecnolóxicos cun punto en común: o uso de mochilas. Malia que as fins destes proxectos son do máis diverso, case todos coinciden en dous aspectos: servir para mellorar ou salvar a vida das persoas e dar resposta rápida e eficaz ante situacións de emerxencia ou catástrofes.
Neste senso, unha das iniciativas máis ambiciosas é a Mini Rede Instantánea desenvolvida pola Fundación Vodafone en colaboración con Huawei e Telecoms Sans Frontières. Trátase dunha mochila compacta de 11 kg de peso que inclúe todo o necesario para establecer unha rede móbil que pode ser despregada en apenas dez minutos, polo que resulta de vital importancia en situacións de emerxencia. Esta mochila está provista dunha batería que lle proporciona catro horas de autonomía, aínda que o sistema pode alimentarse a través do chisqueiro dun vehículo ou cun xerador externo. Ten capacidade para proporcionar 5 chamadas simultáneas nun radio de 100 metros, e permite o envío de sms a milleiros de persoas, o cal resulta de gran utilidade para informar á poboación tras unha catástrofe. Deixando de lado as situacións de emerxencia, Vodafone tamén está a empregar estas mochilas de xeito itinerante en países en vía de desenvolvemento, achegando ás aldeas un servizo de transferencia de cartos de xeito seguro.
Outro exemplo é a mochila medicalizada desenvolvida poolo Instituto Tecnológico de Aragón co SALUD (servizo aragonés de saúde), e que foi creada pensando nas necesidades de salvamento nos Pirineos. A mochila está equipada cun sistema de monitorización de múltiples  parámetros (electrocardiograma de 12 derivacións, tensión arterial, saturación de oxíxeno en sangue….), que son transmitidos de forma inarámica desde os dispositivos médicos a unha tablet que centraliza os datos e os envía a outra aplicación análoga nun hospital ou centro referencial, permitindo a asistencia en remoto. A aplicación compleméntase cun sistema de chat e envío de fotografías, o que permite achegar máis información para un tratamento máis preciso. Os puntos fortes desta mochila medicalizada son a precisión e fiabilidade que ofrece o uso de dispositivos médicos profesionais, así como a portabilidade (pesa uns 8 kg), o que permite extender o seu uso a lugares de montaña ou entorno hostiles, xa que se empregan materiais robustos.
Na nosa terra, a TVG tamén está a incorporar mochilas tecnolóxicas ao seu día a día. Concretamente, desde hai un par de anos a televisión pública dispón de “mochilas 3G”, un modelo que se incorpora a unha cámara de televisión tradicional, permitindo facer retransmisións en directo a través da rede móbil grazas ás 8 tarxetas SIM con capacidade 3G das que está provista. Estas mochilas axilizan o proceso dos directos, xa que evitan ter que despregar centros de transmisión e ademais permiten acceder a lugares aos que antes era inviábel que chegase unha unidade móbil.
Tamén na rede podemos atopar diversos proxectos de micromecenado que teñen ás mochilas tecnolóxicas como protagonistas. Un deles é ‘Soular’, unha iniciativa que ten como obxectivo arpoveitar os longos traxectos que percorren a diario as nenas de Kenia para ir á escola coas súas mochilas ao lombo. Provendo estas de placas solares, poderían cargarse para aportar até 8 horas de luz LED nas casas polas noites, iluminando os fogares e evitando o uso do queroseno, un combustíbel caro e perigoso.
A comunicación en mobilidade é un dos campos de maior avance da tecnoloxía nos últimos tempos. Hai trinta anos pouca xente diría que hoxe en día todos levaríamos o noso teléfono no peto. Quen sabe se de triunfaren estes proxectos, acabaremos non só co teléfono no peto, senón tamén coa rede ao lombo!
TEDx Galicia, ideas para mudar o mundo e o país desde Carballo
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº131 do Sermos Galiza.
Poden as ideas mudar o mundo? Con esta premisa na cabeza, Richard Saul Wurman e Harry Marks crearon en 1984 a conferencia TED, que desde 1990 adquiriu carácter anual. TED, acrónimo de ‘Technology, Entertainment, Design’ (Tecnoloxía, Entretemento e Deseño) é hoxe unha organización sen ánimo de lucro que axuda a difundir ideas, sendo as conferencias TED o seu evento máis visíbel. Nelas, as pensadoras e emprendedoras dispoñen de 18 minutos estritos para expor un relatorio sobre calquer tema, coa premisa de que contribúan dalgún xeito a mellorar o mundo. Estas intervencións son logo difundidas de xeito gratuíto a través de diversas plataformas en liña, como TED.com, YouTube e iTunes.
De xeito paralelo, os TEDx son programas de eventos locais, independentes de TED pero que unicamente poden ser organizados por quen consiga unha licenza (gratuíta) que os autorice. Ao tratarse de eventos que non teñen ánimo de lucro, as conferenciantes que participen non poden cobrar e renuncian a calquera dereito de copyright. Porén, a organización pode establecer un prezo por entrada ou buscar patrocinios coa única finalidade de cubrir os custes. Hoxe en día, TEDx xa recolle máis de 30.000 presentacións levadas a cabo en máis dun cento de países.
No noso país vense celebrando o evento local TEDxGalicia desde 2010. A edición do 2014, que foi retrasada por razóns organizativas, tivo lugar a semana pasada na localidade de Carballo, onde se deron cita 12 poñentes de diversa procedencia. O TEDxGalicia foi orquestrado por Marcos Pérez, máximo responsábel da cita, e polo actor Vicente de Souza, encargado de poñer a nota humorística ao evento con dous monólogos, sobre o cerebro e a fe matemática.
As xornadas tiveron catro grandes eixos temáticos (non cronolóxicos). O primeiro deles constituírono as palestras sobre as posibilidades da internet. Os  irmáns Enrique e Marcos Saavedra, que foron os encargados de inaugurar a xornada, falaron sobre o “movemento maker”, un movemento que se basea na concepción do coñecemento como “Saber + Comunicar”, e propón empregar as posibilidades de difusión da Rede para liberar o noso coñecemento e que outras poidan empregalo nos seus proxectos. Pola súa parte, Iván Gómez explicou como emprega robots integradores (que almacenan datos, coma a porcentaxe de paro) e robots semánticos (que interpretan publicacións online, coma os xornais) para conseguir analisar datos en diferentes ámbitos mediante o cruce da información obtida por cada un. Pola súa banda, as posibilidades da internet para conseguir a difusión de grandes eventos centraron a palestra de Iñaki Quenerapu, que explicou como o seu frikismo e a ‘tribo’ formada arredor de Star Wars levárono a organizar o desfile das tropas imperiais en Santiago.
Un segundo bloque temático foi o dos exemplos de desenvolvemento persoal e profesional, con historias de superación e oportunidades, coma a de Milagros Cotelo, unha carballesa que conseguiu superar as barreiras da discapacidade e impulsou diversos proxectos artísticos. Pola súa parte, Ana Corredoira, mostra da nova xeración de mozas gandeiras, contou a súa experiencia e retos á fronte de ‘A Cernada - Lácteos Ecolóxicos’, explicando como con ganas e esforzo é posíbel transformar a tradición nun negocio rendíbel. Finalmente, Blanca Olmé deu un punto de vista máis reflexivo falando de transformación persoal e obxectivos vitais, que ela baseou en tres “filtros”: autenticidade, humildade e profesionalidade.
Un terceiro bloque foi o constituído por experiencias de solidariedade. Así, María Castro presentou a súa iniciativa ‘Juntos Podemos’, que colabora con albergues e entidades sociais de Santiago de Compostela axudando ás que máis o necesiten. Mentres que Lucía Santiago explicou o proxecto ‘Onde hai música’, unha iniciativa que traballa para levar a música clásica a lugares pouco habituais, achegándose así a un público que fuxe dos formalismos que caracterizan os auditorios e pazos de concertos. Non foi a única nota musical da xornada, pois tamén houbo unha actuación do chelista Juanjo Díez.
Por último, o cuarto grande bloque temático centrouse no mundo da empresa e a sociedade en xeral. A cabalo co anterior bloque, Pedro Giménez falou da responsabilidade social cooperativa, un novo modelo de negocio aplicado por moitas empresas que se basea na simbiose coas entidades sen ánimo de lucro, aproveitando o coñecemento  que as ONGs teñen de realidades concretas para mellorar a situación. Jorge Cebreiros reivindicou o papel das empresas na economía do país, mentres que Fernando Sánchez reflexionou sobre o risco da polarización da sociedade, exemplificándoo cun país imaxinario chamado Extremistán e pondo de manifesto como camiñaremos cara ese mundo se non miramos de mudar as cousas.
Desde as experiencias persoais de superación e as mostras dos pequenos graos de area que podemos aportar ás grandes ideas de cambio social, as conferencias TED e TEDx poñen de manifesto que é posíbel termos un mundo mellor. As palestras que explicaron como mellorarmos o mundo desde Carballo estarán proximamente dispoñíbeis na rede para que calquera poida visualizalas.
Análise da Surface Pro 3
Pasou xa bastante tempo desde que analicei a Surface Pro de Microsoft, que desde o primeiro momento me pareceu unha das mellores fusións tablet - netbook do mercado. Durante este último mes estiven a trastear cunha evolución deste trebello, a Suface Pro 3, que desde logo resultou ser un máis que digno compañeiro de viaxe.
A Suface Pro 3 medrou até as 12 polgadas, cunha resolución 2160 x 1440 píxeles e formato 3:2. Existen diferentes versións atendendo a diferentes combinacións de procesador (i3. i5, i7), memoria RAM incluída (4 / 8 GB) e memoria interna (64, 128, 256 ou 512 GB). No meu caso concreto, estiven probando o modelo i5 con 4 GB de RAM e 128 GB de memoria interna.
Incorpora dúas cámaras de 5 megapíxeles cada unha, sen flash, aínda que tampouco é algo que se bote en falta, xa que ao pensar no dispositivo como un portátil máis ca como unha tablet non pensamos en sacar fotos, senón nas videoconferencias.
En canto a conectores, atopamos un porto USB 3.0 e un MiniDisplay Port no marxe dereito do dispositivo, jack de audio 3.5 no lateral esquerdo e conector da funda na parte inferior.
O deseño apenas muda sobre os modelos anteriores en canto á estética, pero si en aspectos como o grosor, que se reduce até os 9,1 mm ou no tamaño, que medra para acoller máis polgadas. Todo ilo sen que o peso pase dos 800 gramos, unha cifra máis que acaída. As rendixas de ventilación agóchanse en dúas rexillas situadas nas partes laterais superiores, moi ben disimuladas. Ademais, a evolución destes aparellos é máis que evidente, resultando moi silenciosos.
Segue mantendo unha bisagra na parte traseira do dispositivo, cuxa función é mantelo en pé. Permite un gran abano de ángulos de apertura, chegando aos 150 grados, co que podemos adaptar en todo momento ao uso ou situación na que nos atopemos. Realmente isto é un acerto total.
As opcións de conectividade son Bluetooth e WiFi, aínda que ao dispór de porto USB podemos conectarlle un pincho cunha tarxeta SIM que nos permita traballar en calquera lugar baixo a rede móbil.
Entre os materias empregados destaca o magnesio, que lle aporta un acabado metálico moi agradábel ao táctil e que achega unha sensación moi premium. Os laterais teñen un toque metálico que tamén contribúen nesta sensación de produto de calidade.
Pasando a falar do teclado, Microsoft volveu apostar pola combinación funda - teclado nun mesmo produto. Pódese soltar e enganchar tantas veces como se queira, o que facilita o uso como tablet (sen teclado) ou como netbook (con teclado). Dispón de teclas físicas, cun tacto moito máis natural, e tamén o touchpad para empregar en ausencia do rato.
Tamén se inclúe no paquete un lápis que está pensado para traballar con One Note e nos permite introducir textos ou debuxos empregando a escritura natural.
Sistema operativo e experiencia de uso
Para evitar fragmentacións absurdas do sistema operativo, Microsoft decidiu empregar unha versión completa de Windows, a 8.1 Pro, o que nos permite facer practicamente todo o que podemos realizar desde un ordenador de sobremesa ou portátil ao uso, co punto a favor de ter unha pantalla táctil que mellora a experiencia de usuario. Realmente conséguese esa sensación de ter un produto capaz de todo o que podemos facer con calquera computador con Windows.
En moitos aspectos, a experiencia é superior a termos un computador, como pode ser empregar para reproducir vídeos, estar botados no sofá difrutando dela… pero á hora de traballar con teclado completo precisamos unha superficie plana. Isto pode non supór unha eiva para moitas usuarias, pero se pensamos nun produto que está pensado para a mobilidade, a imposibilidade de poder usar o dispositivo en superficies inestábeis ou sobre as pernas faise raro.
Con todo, é un produto ideal para mobilidade, máis se lle sumamos as capacidades do lapis para tomar notas rapidamente, o que nos permite deixar na casa papel e boli e empregar un único dispositivo para atodo.
A autonomía do dispositivo pareceunos sensacional, superando as 9 horas con poucas esixencias e baixando a unhas 7 para uso máis intensivo. Non tivemos problemas de rendemento, máis ben ao contrario, cun procesador que aguantou perfectamente coas nosas necesidades sen ter lag ou sobrequecementos excesivos.
Surface Pro 3: pros e contras
Os problemas que atopara na versión anterior que probara foron máis que mellorados, e quizais o aspecto máis negativo sexa o que comentaba de solucionar a teima de poder empregar o teclado sen ter que estar sobre unha superficie plana. O prezo, desde 799 € o modelo máis básico, tamén xoga en contra, aínda que non teño moi claro que podería facer Microsoft neste senso, máis que rebaixalo.
Entre os aspectos que xogan ao seu favor está claramente a súa utilidade en mobilidade: resulta especialmente interesante para transportar e traballar en calquera lugar, sen ocupar moito espazo nin pesar en exceso, algo que agradecemos ao novo deseño.
Tamén cabe sinalar a mellora na calidade (e tamaño) da pantalla, mellorando a visión en calquera ángulo e cun brillo que resulta máis que satisfactorio para traballar.
Pódese mercar tanto en tendas físicas como a través da Store en liña de Microsoft.
O CES debulla a tecnoloxía que nos agarda neste 2015
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº129 do Sermos Galiza.
O CES de Las Vegas é, xunto ao Mobile World Congress de Barcelona e o IFA de Berlín, unha das tres citas anuais imprescindíbeis para as empresas tecnolóxicas e entusiastas do sector da electrónica de consumo. Xurdiu en xuño do 1967 como unha expansión do Chicago Music Show, un evento que malia non ter moito que ver coa temática que posteriormente adquiriu o CES, servía para dar a coñecer novos produtos electrónicos. Durante varias décadas celebrouse dúas veces por ano, en verán e inverno; porén, logo de varios movementos que contemplaban mesmo a posibilidade de ir mudando de cidade en cada nova edición, en 1998 adoptouse a decisión de establecer unha única cita anual na cidade de Las Vegas.
Non foron poucos os exitosos produtos que debutaron no CES ao longo da súa historia, como o CD (1981), o DVD (1996), a videoconsola Xbox (2001) ou as diferentes televisións conectadas á Internet (2011), mais tamén houbo oco para grandes fracasos, como o MiniDisc (1993), e centos de trebellos que non chegaron sequera a ser postos á venda. Con todo, cabe destacar que non todo o que se ve nestas feiras aspira a converterse en produtos de mercado, posto que a afluencia de público especializado e compañías de todo o mundo permite ás empresas facer demostracións e amosar prototipos das tecnoloxías nas que están a traballar, e que teñen un duplo obxectivo: amosar o que son capaces de facer e recoller opinións de persoas expertas.
Durante toda a semana pasada o CES trazou as liñas do que nos agarda, tecnoloxicamente falando, para este 2015; un ano que virá marcado pola tecnoloxía de vestir (wearables), os drones e as selfies. Ou mesmo unha mixtura de todo iso, como plantexa Nixie, o drone no que traballa Intel que poderemos levar ancorado no pulso e que sairá voando para situarse frente nosa e podernos sacar a mellor das selfies. Algo menos futurista pero imprescindíbel para moitas persoas é o Vibe Selfie Flash, un flash LED para o móbil co que poderemos sacar autorretratos ben iluminados aínda que empreguemos a cámara frontal do noso smartphone.
No eido da automoción puidéronse ver diversas solucións orientadas a mellorar a experiencia da condución, con sistemas de navegación intelixentes, ocio a bordo e control total do vehículo nun único sitio, todas elas compatíbeis con Android Auto e Apple Car Play. Dado que a maioría destes sistemas van incorporados nos salpicadeiros dos vehículos, podermos disfrutar dun ou doutro dependerá dos acordos entre fabricantes de automóbiles e empresas tecnolóxicas. Mención á parte merece Mercedes Benz, quen amosou un prototipo de vehículo eléctrico autónomo, o F 015, no que catro pasaxeiras poden ir conversando cara a cara mentres o coche conduce só.
Nun aspecto máis doméstico, as chaves para este ano estarán no deseño e na eficiencia enerxética. Sony por exemplo conseguiu que os seus televisores da serie X900 (entre 65 e 75 polgadas, calidade 4K e Android TV) teñan só 4,9 mm de grosor, agás onde se agochan as compoñentes electrónicas, e LG presentou as súas lavadoras con sistema Twin Wash, isto é, con dous tambores de diferentes tamaños que poden funcionar a un tempo ou por separado, adaptándose ás necesidades de cantidade de roupa que precisemos lavar, o que reduce notabelmente o consumo enerxético.
No CES tamén houbo sitio para os smartphones e tablets, visibilizándose a forza das alternativas chinesas cos seus produtos económicos e cun deseño cada vez máis premium. Así e todo, os principais fabricantes presentaron unicamente dispositivos nas gamas de entrada, gardando as súas cartas para o MWC que se celebrará na primeira semana de marzo e estará moito máis centrado no mercado do móbil.
Morte & Destrución 2015
Cicais é que ando un tanto #vivaantes ultimamente, mais hoxe déuseme por lembrar o concurso b̶i̶z̶a̶r̶r̶o̶ f̶r̶i̶k̶i̶ deleznable que organizaba hai anos o Sr. Deleznable: Morte & Destrución.
O conto non ten moito que explicar. Está baseado nas deathlists e consiste en predicir quen morrerá o ano que vén. Quen acerte un número maior, gaña. Doado, non?
Cada participante enviará un correo a md15(at)iagovarela(dot)eu antes das 00.00h do 1 de xaneiro de 2015 indicando o nick que usará durante o concurso e unha listaxe de 13 persoas que cre que morrerán durante o 2015.
Os persoeiros, para ser definidos como tal, deben aparecer nunha web de referencia como a Wikipedia ou semellantes.
A lo menos 3 dos 13 candidatos a defuntos han ser galegos.
Caso óbito sumará un punto. Caso de empate, gañará quen consiga antes os puntos.
O agasallo será algo a anunciar proximamente.
Disposición adicional única: caso de haber pouca participación, o concurso pode ser anulado.
Como o funciona o dereito ao esquecemento na Internet
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº125 do Sermos Galiza.
Unha sinxela busca do noso nome na Internet pode devolvernos numerosos resultados. Perfís nas distintas redes sociais, artigos que teñamos escrito, información académica… e mesmo multas de tráfico publicadas en boletíns oficiais. A inmensa cantidade de datos publicados na rede sobre nós escapa do noso control, aínda que non ao dos buscadores que, coma Google ou Bing, adoitan indexar esa información para ofrecela nos seus resultados.
Durante varios anos, o español Mario Costeja González loitou xudicialmente contra Google, ao entender que a aparición nos resultados de busca de ligazóns a novas de La Vanguardia nas que se falaba de varias débedas súas (segundo el, xa pagadas) que afectaban á súa reputación. O proceso rematou en maio deste ano cunha sentenza do Tribunal de Xustiza da Unión Europea pola que se exixiu a Google a retirada de resultados de busca, obrigando ademais a que os buscadores implementasen formularios nos que calquera usuaria puidese exercer o seu dereito ao esquecemento, é dicir, a non aparecer nos resultados de busca, aínda que a información orixinal enlazada non se ten que eliminar.
Esta medida, que algunhas persoas poden atopar beneficiosa, abre novas e diversas polémicas, xa que por unha banda choca con dereitos básicos, como o da información ou da liberdade de expresión, mais tamén resulta ambigua na súa aplicación práctica, xa que son os propios buscadores os que teñen que dirimir se un resultado é ou non axeitado, pertinente ou excesivo.
Os trámites para pedir a eliminación dos resultados dun buscador comezan cunha solicitude da persoa ou entidade interesada a través dos formularios destinados a tal efecto, nos que deben cumplimentarse diversos datos e xuntar documentación acreditativa da identidade. Recibida a solicitude, o buscador ten que valorar se procede ou non a eliminación, establecendo as súas propias normas en base aos criterios xenéricos que marca a UE. É un proceso que se fai individualmente e de xeito manual, e que no caso de Google emprega a varias ducias de persoas, entre avogadas e asistentas legais. Este equipo é o encargado de valorar aspectos como quen publicou a información ou a natureza do contido, de cara a tomar unha decisión final sobre se procede ou non a eliminación dos resultados de busca.
Así e todo, cabe sinalar que o buscador pode denegar unha solicitude de borrado de información dos seus resultados se, por exemplo, se trata dunha persoa cun papel relevante na vida pública, caso no que prevalece o interese público da información. Isto non quere dicir que a persoa ou entidade solicitante non poida acudir á vía xudicial se non está dacordo, deixando en mans dos tribunais a decisión final.
A aplicación deste (suposto) ‘dereito ao esquecemento’ é unha medida moi polémica, pois contradí as bases do funcionamento de Internet, xa que se elimina a igualdade entre todas as usuarias, ao tempo que se deixa en mans de empresas privadas a decisión do que debe ou non debe aparecer na rede, converténdose así en elementos censores. Ademais, a súa utilidade como elemento de recuperación da honra é bastante cuestionable, xa que os buscadores están a situar notas ao pé que advirten ás internautas no caso de se teren borrado resultados en cumprimento dunha solicitude de dereito ao esquecemento, o que causa un auténtico “Efecto Streisand” no que o usuariado ten aínda máis curiosidade por saber que é o que se quere ocultar.
Coma noutros moitos casos, estamos perante outro exemplo de disparidade entre normas básicas da Internet (igualdade entre usuarias) e lexislación (dereito á honra), que, ao se xudicializaren, dan como resultado protocolos de actuación de difícil aplicación. A solución só pode vir dunha maior integración do fenómeno de Internet na lexislación, aprobando leis que teñan en conta a realidade da Internet e abandonando os modelos que conciben a Internet coma un medio de comunicación tradicional ao cal a lexislación xa existente pode aplicar tal cal.
WiFi de balde: onde está o negocio?
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº123 do Sermos Galiza.
Hai uns meses saltaron as alarmas tras coñecermos o escándalo de Gowex, unha das firmas máis recoñecidas das que se adican a fornecer redes sen fíos – WiFi – gratuítas en lugares públicos. Jenaro García, CEO da compañía e persoa premiada en numerosas ocasións polo seu “bon facer” nos negocios, recoñeceu ante o xuíz ter falseado as contas da empresa durante 10 anos, o que supuxo un importante mazazo para a firma que presidía, condeándoa á quebra técnica. Ante esta situación abriuse un importante debate social: é posíbel ofrecer conexión a Internet de balde e ao mesmo tempo manter un negocio rendíbel?
Antes de nada cómpre destacar que a meirande parte das empresas que, coma Gowex, ofrecen servizos de WiFi gratuíto son unicamente xestores de infraestrutura, isto é, non conectan directamente aos usuarios á Internet, senón que subcontratan o acceso a un operador tradicional (como podería ser Telefónica ou R), que non ten por que ser o mesmo nos diferentes emprazamentos nos que operan. Do que se encargan estas empresas é de aspectos como a provisión de nomes de usuario e contrasinais para a autenticación das clientas da rede. Ademais, nalgúns casos deseñan pequenas redes urbanas ou se ocupan de instalar e manter os puntos de conexión (routers) cos que ofrecen o servizo.
Estas empresas seguen diferentes modelos de negocio. Un dos máis comúns é a xestión de redes promovidas polas difererentes administracións (especialmente os concellos), que sacan a concurso subvencións para a creación e explotación das súas redes WiFi públicas que nos permiten estarmos conectadas en lugares como aeroportos, estacións, liñas de tren ou autobús e prazas de vilas e cidades. Estes acordos benefician a ambas partes. Por un lado, as administracións dispoñen dun servizo de conexión básico que ofrecer á veciñanza e visitantes, atendendo a crecente demanda de conectividade que exiximos as usuarias, unha demanda especialmente vencellada a sectores coma o ocio, as viaxes e o transporte. Por outro, a empresa adxudicataria aforra o custe da infraestrutura necesaria para ofrecer a conexión a Internet.
Porén, para conseguiren beneficio económico deben ir máis alá. Neste senso hai dúas liñas diferenciadas. Dunha banda, un dos modelos básease na venta de bonos extra dunha determinada cantidade de datos ou tempo dispoñíbel que permiten, previo pago, acceder a conexións de maior calidade, aproveitándose da lexislación vixente, que protexe aos operadores de telecomunicacións tradicionais prohibindo que a WiFi gratuíta teña velocidades de descarga maiores de 256 Kbps en sentido descendente. Doutra, existe un modelo baseado na publicidade, habitual en aeroportos, no que unha marca patrocinadora cubre os gastos da conexión premium a cambio de amosar anuncios ou facerse cos datos das usuarias da rede.
Outro modelo de negocio totalmente diferente é o de FON, unha compañía que plantexa os beneficios de compartir entre usuarias. Para ser usuaria de FON basta con darse de alta e mercar un router da compañía (39 €), que debemos instalar na nosa casa, creando unha rede interna e outra para “foneiros”. Desde xeito, calquera usuaria de FON poderase conectar á dita rede común, compartindo a nosa conexión, do mesmo xeito que nós poderemos conectarnos ás redes doutras usuarias.
Sexa un ou outro modelo, mesmo o terceiro introducido polas operadoras, con puntos de acceso a Internet sen custe para as propias clientas, o negocio das conexións gratuítas seguirá a expandirse. Cómpre que o acontecido con Gowex axude a reflexionar sobre como deben ser as relacións administración – empresa, para que a WiFi siga a medrar como o servizo público imprescindíbel que é.
Compravenda en Internet: a rede é o noso maior mercado
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº121 do Sermos Galiza.
A bicicleta estática que mercamos para cumprir as boas intencións de ano novo e non chegamos a usar, o móbil que deixamos nun caixón substituído por un modelo máis novidoso, as mazás que deu de máis este ano a maceira ou a mesa de escritorio que non nos colle no novo piso. Todas temos pola casa ducias de obxectos que xa non empregamos e están a ocupar espazo mentres que, con certeza, haberá quen ande a buscar artigos semellantes aos que nós xa non precisamos.
Por sorte en Internet atopamos ducias de opcións para desfacernos de todas esas cousas, páxinas e empresas que se encargan de pór en contacto a usuarios interesados nun mercado de compravenda, especialmente de segunda man, que se atopa no seu mellor momento. Elixir unha ou outra alternativa para cada ocasión non é tarefa doada, e dependerá en certa medida dos obxectos a transferir ou da comodidade da operación.
As opcións máis sinxelas ofrecen á vendedora un espazo no que publicar o seu anuncio de xeito gratuíto, unha fórmula que se inspira nos taboleiros de anuncios e xornais de clasificados, habituais anos atrás. Este tipo de portais adoitan ter funcionalidades premium opcionais orientadas a maximizar a visibilidade do anuncio, polas que a usuaria si tería que pagar. Desde o punto de vista da compradora estas webs resultan tamén moi cómodas, xa que dispoñen de potentes motores de busca e categorizacións que facilitan dar co que se quere mercar. Ademais, moitas delas nin sequera exixen ter que se rexistrar, facilitando o proceso de trato con quen está a vender un determinado produto.
Unha fórmula diferente é a da poxa, popularizada por portais coma eBay. Nestes espazos a vendedora establece un prezo de saída, en xeral moderadamente baixo, e o tempo no que se manterá activa a venda. As posíbeis compradoras que participen na almoeda irán ofrecendo cantidades de xeito ascendente polo artigo en cuestión, quedando finalmente adxudicado á última persoa que tivese poxado.
Nas últimas semanas popularizouse un terceiro sistema de compravenda orientado a smartphones e tablets, a través de aplicacións móbiles como Wallapop. A diferenza dos servizos web, empregar aplicacións axuda a que todo o proceso sexa aínda máis sinxelo. Á hora de publicar un anuncio poderemos empregar a propia cámara do teléfono para sacar as fotos do produto que pretendemos vender, co que aforramos ter que transferir as imaxes ao ordenador. A busca de cousas que mercar vese mellorada coas opcións de proximidade, grazas á localización dos teléfonos, mentres que o proceso de contacto para solicitar máis información ou tramitar a compra resulta inmediato grazas aos servizos de mensaxería instantánea dos que dispoñen estas aplicacións.
Con todo, moitas usuarias son aínda reacias a este tipo de operacións de compravenda a través de Internet, sobre todo polas dúbidas que xera a seguridade da propia transacción. Os servizos máis sinxelos, e que poñen menos trabas á hora de publicar os anuncios, son ao tempo os máis vulnerábeis ás estafas, xa que deixan en mans de vendedor e comprador chegar a un acordo, eludindo calquera tipo de responsabilidade. De non estarmos tratando con alguén coñecido, o mellor é buscar ofertas nas que sexa posíbel facer entrega en man, evitando así calquera tipo de disgusto. Porén, as opcións máis completas son partícipes do proceso de compravenda, ofrecendo plataformas de pagamento seguras como Paypal, a cambio do cal cobran unha pequena comisión, xa incluída no prezo de venda.
A educación dixital e o sentido común son imprescindíbeis para non correr riscos á hora de facer este tipo de operacións na Internet. A meirande parte das incidencias que se producen son froito da inxenuidade das compradoras por non ter lido tranquilamente as descricións dos produtos ou non cerciorarse dos anuncios inexactos antes de mercar. En calquera caso, e tomando as precaucións debidas, a compravenda en liña presenta múltiple vantaxes, como evitarmos o consumo en comercio transnacional mediante o intercambio local ou reducirmos a creación de residuos mediante a reutilización. Quen sabe, igual na nosa próxima viaxe pola N550 xa podemos ter os grelos de Ordes comprados desde a casa e listos para recoller.
A tecnoloxía nos blogs en galego
Este artigo foi publicado orixinalmene no AFondo 86 – Debullando no Blogomillo.
Os encantos da peculiar orografía galega son ao mesmo tempo unha importante traba para termos conexións a Internet de calidade, nomeadamente no rural, onde existen grandes áreas illadas ou con accesos de moi baixa calidade. A situación vai mellorando pouco a pouco grazas aos sucesivos Plans de Banda Larga postos en marcha desde diferentes administracións, aínda que a inversión segue sendo totalmente insuficiente para facer reverter a situación, cuns plans pouco ambiciosos para atender as necesidades actuais e cun ritmo de implantación moito máis lento do que cabería agardar.
Malia este atranco de base, cómpre salientar que a comunidade internauta galega é historicamente moi activa, pioneira na adopción de novidades tecnolóxicas e servizos chegados do mundo da Internet. É por iso que o fenómeno blog non pasou de longo no noso País e a comezos do 2003 naceu Blogaliza, que malia xurdir sen unha folla de ruta clara acabaría por ser un factor chave para que moita xente se interesase por ter un espazo na Internet no que poder tratar temas do máis diverso, construíndo unha grande comunidade blog en galego, o chamado blogomillo.
Por suposto, os blogs tecnolóxicos tamén formaron parte do desenvolvemento desta comunidade. No 2007 chegaron dúas bitácoras referenciais neste eido, aínda que con contidos moi diferenciados. Dunha banda ‘Trebellos’, un blog no que podiamos atopar contidos de actualidade sobre os aparellos tecnolóxicos que ían aparecendo na rede naqueles anos de expansión masiva de Internet e que lamentabelmente pechou tras apenas un ano de vida, ao embarcarse os seus editores en diferentes proxectos. Mellor sorte correu ‘Tecnoloxía’, un proxecto creado pola profesora de secundaria María Loureiro, que non só segue operativo, senón que ademais é un referente na blogosfera estatal. Nel, a súa autora vai compartindo os materiais que emprega para dar aulas, ademais de outras curiosidades sobre electricidade, electrónica ou materiais, entre outros.
Desde aqueles tempos até a actualidade o blogomillo tecnolóxico galego ten evolucionado, especializándose, se ben hoxe en día, e a diferenza do que acontece noutras disciplinas que se tratan na nosa lingua, son poucos os blogs que seguen con actividade. Polo camiño houbo proxectos que se foron disgregando en bitácoras separadas máis especializadas, caso de Mallando na e-ira, ou intentos por unificar forzas de cara a creación dunha rede de blogs en galego, como foi Vencello, que lamentabelmente non frutificaron.
Na actualidade só temos dous blogs tecnolóxicos referencias nas súas respectivas temáticas, dos cales unicamente un ten actualización diaria. En ‘O meu Ubuntinho’ atopamos consellos, manuais e indicacións para sacarlle todo o partido a Ubuntu, unha das distribucións de Linux máis estendidas, mentres que ‘Mallando no Android’ é o espazo para estar ao día de toda a actualidade arredor dos trebellos que empregan o sistema operativo impulsado por Google. Polo camiño foron quedando numerosos espazos, como ‘Memoria Pixelada’, un proxecto que hoxe en día fica conxelado, onde se recollía a actualidade do mundo do videoxogo con análises e reflexións dalgúns dos mái populares.
Adicación e esforzo, as chaves do éxito
O éxito dun blog tecnolóxico depende de moitos factores, en grande medida da adicación dos seus editores. Trátase dun tipo de publicación que exixe unha actualización permanente, moi sacrificada, sen levar a cabo unha profesionalización que, se xa é moi difícil de por si, aínda o é máis escribindo nunha lingua minorizada coma o galego. Isto débese a que os principais servizos de xestión de publicidade en liña non teñen aínda soporte para a nosa lingua, polo que de querer optar a un sistema de beneficios baseado na publicidade débese chegar a acordos puntuais con anunciantes, unha tarefa que exixe tempo de adicación, sorte e un maior número de trámites fiscais.
Ao mesmo tempo, tamén é necesario traballar para conseguirmos unha maior audiencia, para o cal é moi interesante construír unha comunidade arredor do blog. A esta tarefa axudan as redes sociais, que ademais de ampliar a audiencia do noso espazo serven como canle de comunicación e interacción coas lectoras, respondendo dúbidas ou comentarios de xeito máis próximo e áxil co que se consegue nos comentarios dunha publicación dun blog.
O xeito de facermos información para a Internet atópase nun proceso de evolución e reinvención que non só pode abrir a porta a novos formatos, aínda verdes, a medio camiño entre os xornais dixitais e os blogs, senón que tamén terá que dar resposta a como monetizar ese traballo, de cara a unha profesionalización dos medios na rede, perante o que os medios escritos en linguas minorizadas, coma o galego, teñen un novo reto.
Os trebellos Android xa falan galego
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº119 do Sermos Galiza.
Iago Varela / Luis P. Castelo
A semana pasada tivemos coñecemento dos últimos datos sobre uso do galego recollidos polo Instituto Galego de Estatística. A situación é preocupante: a regresiva política lingüística levada a cabo pola Xunta fai que a nosa lingua perda falantes na práctica totalidade de concellos do país, chegando ao punto de que por primeira vez na historia o monolingüismo en galego deixou de ser maioritario.
Porén, estes datos contrastan coa situación de cada vez maior presenza e uso da nosa lingua na Internet e nas novas tecnoloxías: Por exemplo, os datos máis recentes amosan que o galego está entre as trinta linguas máis empregadas no Twitter, mentres que na rede social Tuenti a porcentaxe de perfís en galego é moito superior ao emprego da lingua segundo os datos do IGE.
Un factor importante nesta situación é o feito de que o noso país conta cunha comunidade de usuarios moi activa na rede, comprometida co noso idioma e consciente de que a supervivencia dunha lingua pasa, inexorabelmente, polo seu uso nas novas tecnoloxías e, nomeadamente, na Internet.
Así, o galego pode presumir dunha das comunidades de tradutores máis vizosas do ciberespazo: disfrutamos do traballo de diversos colectivos que levan encargándose de traducir ao galego tanto sistemas operativos coma navegadores e outros programas, e que teñen conseguido nalgunha ocasión que o galego fose a primeira lingua na que se completase a tradución do navegador Firefox. Neste sentido, temos que recoñecer o labor do Proxecto Trasno, que leva desde o 1999 coordinando o traballo de tradución de software libre ao galego.
As redes sociais e os dispositivos móbiles, chaves para o uso da lingua
Coa chegada das redes sociais e os dispositivos móbiles, a Internet entrou a formar parte en aínda maior medida do noso día a día, e a nosa lingua non podía quedar á marxe. No tocante ás redes sociais, nalgunhas delas, coma Facebook, Tuenti e Google+, foron as propias compañías as encargadas de habilitar as versións traducidas das mesmas, probablemente motivadas pola grande actividade dos usuarios de Internet na nosa lingua. Non foi así o caso de Twitter, onde tivo que levarse a cabo unha longa campaña de presión popular cunha grande mobilización (Twitter en Galego) para que a compañía habilitase as ferramentas de tradución colectiva da rede social, que posibilitou que hoxe sexamos quen de chíar na nosa lingua.
No tocante aos smartphones, e a pesar do crecente número de aplicacións na nosa lingua, só Windows Phone e algúns fabricantes Android incluían o galego nas súas interfaces. Mais a situación está a piques de cambiar, xa que a semana pasada coñecimos que a recén presentada versión do sistema operativo Android (Android 5.0 ou Lollipop) contará con versión en galego de serie, polo que é cuestión de meses que todos os trebellos que actualicen a Android 5.0. teñan esta nova opción idiomática.
A cuestión do Android en galego non é un tema menor, xa que este sistema operativo está presente en máis do 90% dos telefones intelixentes que se venden no País. Ademais, a adaptabilidade deste sistema operativo a todo tipo de dispositivos, coma os sistemas de televisión conectada ou a tecnoloxía de vestir (wearables) fará que poidamos disfrutar da nosa lingua en calquera tipo de trebello.
Ao mesmo tempo, a tradución de Android ao galego facilita tamén o traballo aos desenvolvedores á hora de facer aplicacións na nosa lingua: Se até o de agora unha persoa usuaria, para seleccionar o galego, tiña que navegar polo menú de cada aplicación para o escoller ex professo, incluso se tiver o seu smartphone a opción de idioma galego; a partir de agora, coa versión de serie en galego, será o noso idioma o que aparecerá de xeito predeterminado en todas as aplicacións con versión na nosa lingua. Ademais, para facilitar a labor das empresas de desenvolvemento á hora de ter as súas aplicacións en diferentes idiomas, Google habilitou meses atrás un servizo de tradución profesional que inclúe o galego para que a parte lingüistica non supoña un freo ao propio desenvolvemento.
E todo isto foi posible de novo grazas á presión da comunidade de usuarios, que hai apenas un ano enviaron a través da campaña #AndroidEnGalego varios milleiros de sinaturas solicitando a inclusión da nosa lingua no sistema operativo móbil máis empregado no noso país.
A lingua galega está nunha situación preocupante, á que o goberno da Xunta contribúe aplicando políticas lesivas para a súa pervivencia. A comparativamente mellor situación do noso idioma na rede, lonxe de calquera tanto que se poida querer apuntar a administración conservadora, foi conseguida unicamente polo compromiso da comunidade de persoas usuarias, amósandonos o camiño a seguir: cun goberno que na lingua, coma noutras moitas cousas, as poucas veces que fai, desfai, que a nosa lingua siga viva depende unicamente de nós.
A historia detrás do meme
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº117 do Sermos Galiza.
Son irreverentes, atrevidos… e case sempre conteñen altas doses de ironía e humor. Falamos dos memes, imaxes e frases que forman parte da cultura popular de Internet e que se transmiten de forma viral para expresar todo tipo de sentimentos ou caricaturizar situacións, formando unha listaxe de dimensións incalculábeis e en constante crecemento. Moitos deles son froito da casualidade, dunha mala imaxe, da idea feliz de alguén, mais outros agochan historias moito máis complexas. Pero, que ten que acontecer para que algo acabe por converterse en meme?
En ocasións, unha mala fotografía subida a Internet pode dar pé a que alguén consiga sacarlle punta e facela viral. É o que lle aconteceu a Keisha Johnson, unha adolescente americana que tras compartir unha foto súa en Instagram acabaría protagonizando centos de fotomontaxes. Coñécese como ‘confused black girl’ (rapaza negra confundida) e os seus intentos por parar as mofas a través de denuncias de pouco serviron para frear o viral.
É por iso que hai quen decide facer o contrario e sacar tallada do asunto. Kyle, memeizado como ‘bad luck Brian’ (Brian mala sorte), fíxose famoso logo de que un amigo compartise unha foto súa cun sorriso que deixa ver os seus xa inconfundíbeis brackets. Recentemente deuse a coñecer co seu aspecto actual, o que lle serviu para manter unha canle en YouTube con bastante éxito, ademais de ter participado en diversos programas da televisión.
Algo semellante ocorreu co pequeno Sammy, o bebé coñecido como ‘success kid’. A súa nai, a fotógrafa Laney Griner, compartiu unha foto de Sammy na praia como parte do seu portfolio profesional. Nela, o pícaro posa co puño pechado e xesto de ter conseguido os seus propósitos. Hoxe en día, ademais de protagonizar milleiros de memes, empresas como Virgin Mobile ou Vitamin Water pagaron á familia importantes sumas de cartos por usar a imaxe en diversas campañas publicitarias.
Malia todo, en ocasións os memes teñen unha orixe máis dantesca, coma a dun dos primeiros memes da Internet moderna, o sorriso maléfico de trollface. Trollface apareceu por primeira vez na escena do crime dunha violación dunha nena de 7 anos cometida por Henry Lee Lucas, un asasino en serie autor de 11 asasinatos probados (malia que el aseguraba ter acabado coa vida de 300 persoas). Lee Lucas debuxaría esta imaxe na cela na que pasou o resto da súa vida, condeado a cadea perpetua, e despois de que un usuario compartise un esbozo da mesma feita no popular programa de debuxo Paint, a imaxe non tardou en ser compartida milleiros de veces para ilustrar todo tipo de situacións.
Outro dos lugares comúns dos memes é o uso de imaxes de animais, e especialmente cans e gatos, que acaparan case todo o protagonismo. Un dos máis famosos é Tardar Sauce, o ‘grumpy cat’ (gato gruñón). A súa dona publicou varios vídeos do menino no YouTube, e non tardou en recibir a chamada dos cazatalentos; hoxe en día, Tardar Sauce é a imaxe dalgúns produtos de Friskies, ten a súa propia marca de café e protagoniza varios libros e un filme que se estreará este inverno.
Xa por último, cómpre non esquecerse das persoas con traballos de repercusión pública, como artistas e políticos, figuras que están máis expostos a ser carne de meme. Son habituais as brincadeiras con imaxes de Julio Iglesias facendo referencia ao seu éxito entre as mulleres ou, máis recentemente, as do líder de Podemos, Pablo Iglesias, quen mesmo ten adicada unha conta paródica no Twitter onde se comparten novos memes a diario.
Casualidade, imaxinación… poucos son os ingredientes que fan falla para convertir calquera imaxe en meme. Por iso o mellor é tomar as cousas con humor e saber sacarlle partido para evitar que os nosos intentos por silencialo todo acaben por ter o efecto contrario, o que se coñece como Efecto Streisand, do que falaremos noutro número. Ou non.
Que facer se perdemos ou nos rouban o móbil?
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº115 do Sermos Galiza.
Os cálculos máis optimistas estiman que cada minuto róubanse uns 150 móbiles arredor do mundo. Outros tantos pérdense, a meirande parte deles esquecidos polos seus donos en medios de transporte ou mesas de bares e restaurantes, os lugares máis habituais para estes sucesos.
Até non hai moito tempo, sufrir calquera destes percances supuña a perda da axenda de contactos e, no peor dos casos, un pequeno susto na factura telefónica se non se cancelaba axiña a tarxeta SIM. Porén, hoxe en día os nosos smartphones abren as portas a toda a nosa intimidade, desde as comunicacións, como o correo electrónico ou o WhatsApp, até as contas de todas as nosas redes sociais, sen esquecermos das fotografías, documentos ou outra información sensíbel que puidéramos ter nos mesmos.
É por iso que cómpre tomarmos precaucións adicionais para protexer toda a nosa información sensíbel, un proceso que debe comezar no momento no que adquirimos calquera novo trebello. O primeiro que debemos facer é asegurarnos de coñecer e manter a bo recaudo a información sobre a marca e modelo do dispositivo, ademais do seu IMEI (número de serie do teléfono que podemos atopar na caixa, ao carón da batería ou marcando a secuencia *#06# ). Isto permitiranos que no caso de non ser capaces de localizar o dispositivo por outros métodos poidamos solicitar como último recurso á nosa operadora o bloqueo do smartphone por IMEI, impedindo que poida ser empregado por outro usuario.
Do mesmo xeito, é recomendábel manter activo o código PIN de desbloqueo da tarxeta SIM, así como establecer algunha das opcións de seguridade que ofrecen os dispositivos para desbloquear a pantalla, coma o patrón de desbloqueo, un código de acceso ou a pegada dixital. Estas precaucións non evitarán o disgusto, mais axudarán a que sexa moito máis complicado o acceso ás nosas contas ou datos.
Á hora de tratar de localizar o dispositivo perdido ou roubado, e como paso previo á solución final de bloqueo por IMEI, nas diferentes tendas de aplicacións temos innumerábeis ferramentas que nos permiten localizar e xestionar en remoto os nosos trebellos, aínda que máis ou menos todas elas realizan as mesmas funcións. Do mesmo xeito, este tipo de funcionalidades véñense implementando de forma máis ou menos nativa nas diferentes plafaromas móbiles, coma Android, iOS, Windows Phone ou RIM.
En Android está incluído o chamado Administrador de Dispositivos, un panel ao que podemos acceder coa nosa conta de Google desde calquera navegador para ver nun mapa onde se atopa o dispositivo (a precisión será máis ou menos boa dependendo dos servizos de ubicación dispoñíbeis). Ademais permite facelo soar, bloquear ou borrar todo o seu contido de forma remota. Practicamente idénticos son os equivalentes de Apple (Find my iPhone), Windows Phone e Blackberry, aínda que este último dispón dalgunha opción extra menor.
Se con estes asistentes non somos quen de localizar o noso telefone, cómpre que mudemos canto antes as claves de todas as contas para evitarmos que alguén se faga pasar por nós, facendo maior o digusto de termos extraviado o trebello.
Seguindo estas pequenas pautas, que podemos complementar coa adquisición dalgún wearable como pulseiras e reloxos que vibran no noso pulso ao afastármonos do teléfono, conseguiremos estar un pouco máis seguros ou, no peor dos casos, menos desprotexidos.
Pegasus: controlando o tráfico desde as alturas
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº113 do Sermos Galiza
Desde hai varios anos as estradas de Galiza están baixo a atenta mirada do Pegasus, o helicóptero da DXT con base no Aeroporto de Alvedro. Este aparello volveu gañar notoriedade nas últimas semanas tras ser dotado de radar para así medir tamén a velocidade dos vehículos, sendo o primeiro do mundo certificado para a vixilancia aérea das estradas. Sermos Galiza acompañou durante unha xornada ao equipo responsábel do Pegasus para coñecer de preto como é o seu día a día, ademais de descubrir como funciona todo o equipamento tecnolóxico do que está dotado o helicóptero.
As mañás na base do Pegasus comezan cunha reunión na que se decide o plan de voo da xornada. Non hai planificacións a longo prazo, máis aló das quendas laborais, senón que se establecen prioridades atendendo a eventos que poidan derivar nun aumento da circulación ou ás necesidades do tráfico vial que xorden por conxestións, accidentes ou a propia climatoloxía. Tras esta xuntanza é o momento de se achegar ao helicóptero. A simple vista o que diferenza ao Pegasus doutros aparellos da mesma serie é a presenza dunha cápsula externa no lateral esquerdo: no seu interior sitúase toda a aparataxe do mesmo, destacando dúas cámaras (unha panorámica para facer seguemento dos vehículos, e outra con obxectivo para ler as matrículas) e o radar laser, estando montados sobre unha plataforma móbil capaz de xirar 360º. Xa no interior do aparello atopamos unha sofisticada mesa de mandos, na que destaca o joystick co que se manexan as cámaras, unha pantalla de visualización e un equipo de gravación de vídeo que rexistra a patrullaxe.
Subimos a bordo. Viaxamos cun piloto e un operador de cámara, o equipo humano mínimo para realizar unha patrullaxe no Pegasus, aínda que o habitual é que viaxe tamén algún membro da Garda Civil de Tráfico da demarcación que se sobrevoa. Tras deixar atrás Alvedro poñemos rumbo á AP9, onde se comproba que a posta a punto de cámaras e radar feita en terra é correcta, antes de dirixirnos a diversos puntos das estradas galegas. Os voos realízanse a unha altitude máxima de 1000 pés (uns 300 metros) debido ás limitacións técnicas da aparataxe e teñen unha duración de arredor de 2 horas.
Malia o alto grao de complexidade de todos os sistemas tecnolóxicos que integra o helicóptero, non hai moito lugar para os automatismos. Piloto e operador de cámara viaxan atentos ao que acontece baixo os seus pés e fixan a súa atención en calquera actitude que poida parecer sospeitosa. Identificado o obxectivo, o piloto sitúa o helicóptero nunha posición axeitada ao tempo que o operador dirixe as cámaras cara o vehículo; unha delas encargarase do seguimento, ao tempo que a outra amosará unha imaxe nítida do interior e da placa de matrícula. O sistema recolle tamén os datos de posición, hora e velocidades, polo que no caso de haber infraccións estas quedarán gravadas en soporte dixital.
A operación repítese unha vez tras outra até o fin da patrullaxe, momento no que o helicóptero pon rumbo á súa base. Unha vez aterrado, revísanse as infraccións gravadas, que serán enviadas ao Centro de Tratamento de Denuncias Automatizadas (ESTRADA) cunha proba gráfica que recibirá o condutor denunciado xunto á correspondente sanción económica.
As infraccións máis habituais
As sancións máis habituais tramitadas pola patrulla Pegasus son as que teñen que ver con adiantamentos indebidos, non respectar a sinalización e a distancia de seguridade, ou conducir falando polo móbil ou revisando papeis.
Porén, e malia o que poida parecer, o Pegasus non ten tanto afán recaudatorio como se lle atribúe, pois só tramitan unhas 40 denuncias ao mes, senón máis ben un efecto disuasorio, que se une tamén á progresiva concienciación das persoas ao volante, convertendo infraccións outrora habituais, coma conducir sen o cinto de seguridade, en anecdóticas, e conseguindo así mesmo unha menor siniestralidade nas estradas.
Cables submarinos: a telaraña que conforma a Internet
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº111 do Sermos Galiza
Non a vemos, mais baixo as augas que enchen os océanos e mares arredor da Terra agóchase unha extensa rede de cables que chega até os lugares máis recónditos do planeta. Falamos dos cables submarinos, pezas chave para o correcto funcionamento das nosas comunicacións, xa que a través deles circula o 99% do tráfico intercontinental de voz e datos.
A instalación do primeiro cable submarino produciuse moito antes do nacemento da Internet, o 29 de agosto de 1850. Estaba deseñado para transmitir comunicacións telegráficas unindo ambos lados da Canle da Mancha, entre as localidades de Dover e Calais. Porén, para falarmos do primeiro cable transatlántico habería que agardar á década seguinte, cando se conectaron Irlanda e Terranova, o que permitía recibir en minutos as mensaxes que até aquel momento demoraban até 10 días en ser transmitidas. Desde aquel momento a rede de cables subacuáticos medraría rapidamente, en grande medida impulsados polo Reino Unido, que tiña especial interese en conectar a illa coas súas colonias, algunhas tan afastadas como Australia ou a India.
Hoxe en día existen preto dun millón de quilómetros de cables baixo os nosos mares que interconectan continentes e países. Estas conexións fanse sempre por varios puntos, evitando un colapso global no caso de que se produza un corte ou avaría nun deles.
A instalación dun cable submarino é altamente custosa, podendo acadar varios centos de millóns de euros, polo que é preciso realizar numerosos estudos previos que avalíen o xeito de a facer eficientemente. A necesidade de soterrar os cables a profundidades que varían entre os 600 e os 1000 metros obriga ademais a empregar robots capaces de funcionar en condicións extremas; coordinándose estes traballos desde uns barcos denominados cableiros, encargados da instalación e das tarefas de mantemento das rede subacuáticas. Global Marine é unha das compañías máis destacadas entre as poucas que realizan este tipo de funcións e, lonxe do que puidera parecer, só dispón de sete buques que operan principalmente nas augas dos océanos Atlántico, Pacífico e Índico.
Estes traballos de substitución de cables submarinos son bastante frecuentes, pois teñen unha vida útil de arredor de só 25 anos, tras os cales adoitan ser mudados por outros con tecnoloxías máis actuais, hoxe en día fibras ópticas. Malia todo, non sempre son retirados, deixándose algúns na auga para realizar diversos experimentos científicos, en colaboración coas universidades, sobre materiais, condución eléctrica ou mesmo para medir a variación e evolución das correntes mariñas.
O outro maior motivo de substitución son os incidentes producidos por cortes. Na actualidade prodúcense uns 150 ao ano, a meirande parte deles causados polas áncoras dos grandes barcos ou os movementos de placas tectónicas, aínda que as roturas por acción animal (bancos de peixes ou trabadas de tiburóns, que se sinten atraídos polos campos magnéticos) son responsábeis dunha ducia de incidentes graves cada ano. De feito, xa o primeiro cable submarino, na Canle da Mancha, foi partido en dous polas redes dun pesqueiro francés ás poucas horas da súa estrea.
Porén, e malia a súa importancia (pensemos que un corte importante pode deixar as comunicacións de millóns de persoas altamente degradadas), os actuais cables de fibra óptica submarinos non adoitan ser branco de sabotaxes, aínda que cando se empregaba o cobre si sufrían algún roubo puntual. Así, apenas existe lexislación que protexa estras infraestruturas estratéxicas; só Australia e Nova Zelanda establecen cuantiosas sancións aos barcos que danen estes cables.
Hai apenas un par de semanas vén de se pór en marcha o último gran proxecto de expansión da rede de cables submarinos. Trátase de multiplicar a capacidade da chamada ‘conexión do Pacífico’, entre a China e os Estados Unidos, pasando por Xapón, a ruta que máis tráfico condensa, de tal xeito que cando estea rematada poderá transmitir a unha velocidade de 60 terabits por segundo.
Quen queira coñecer máis sobre esta importante e descoñecida rede de cables pode acceder á web de TeleGeography, onde poderá observar a súa distribución e a situación das principais estacións terrestres o que, por certo, axuda a entender certos conflítos políticos por territorios que a priori poderían resultar irrelevantes.
Algúns dos fracasos máis importantes da historia da tecnoloxía
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº109 do Sermos Galiza
A historia da tecnoloxía está chea de casos exitosos e produtos que contribuíron a mellorar a nosa calidade de vida e mudar os nosos hábitos. Porén, tamén achamos unha longa listaxe de fracasos, que en moitas ocasións causaron perdas millonarias aos que puxeran os seus aforros e esperanzas en futuríbeis produtos.
Analizar as causas que conducen a que un produto ou servizo funcione ou non non é tarefa doada, pois mentres que unhas veces a tecnoloxía vai un paso por diante da sociedade e non estamos preparados para ela, outras chega cun produto tardío ou que non aporta nada novo sobre o que xa hai no mercado, e tamén temos o papel fundamental xogado polo factor prezo, moitas veces un disuasor fundamental na implantación destas novidades.
Por exemplo, e malia que este ano está a ser o ano do despegue definitivo dos reloxos intelixentes, intentos previos de desenvolver esta tecnoloxía non foron tan exitosos: en 2008 Microsoft presentou a serie MSN Direct Smart Watches, uns reloxos que permitían acceder a información da bolsa, novas ou clima a través das ondas de radio FM a cambio dunha suscrición de 9,99 dólares ao mes. Non chegarían a triunfar, en grande medida porque daquela xa existían os telefones intelixentes, con moitas máis funcións e sen necesidade de pagarmos cotas extras.
Este non é o único fracaso da compañía de Bill Gates, pois tamén foron os responsábeis do reprodutor musical Zune, chamado a facerlle fronte ao iPod de Apple. Porén, a ausencia dunha tenda de música no momento do seu lanzamento ou as complicadas opcións de configuración fixeron que o trebello fose considerado un dos maiores fracasos da historia tecnolóxica recente. O Microsoft Kin, un telefone orientado á xente moza, ou as versións Millenium e Vista do seu sistema operativo Windows son outros produtos que non contan entre os éxitos de Microsoft.
Xa no eido das redes sociais, houbo quen creou o Twitter Peek, un dispositivo semellante a un smartphone, pensado para a xente máis entusiasta de Twitter, pero que tiña como única opción a de acceder a dita rede social para actualizar o estado ou comprobar o que comparten os usuarios seguidos. O trebello apenas chegou a saír á venda, acabando no caixón dos esquecementos. Pola súa banda, Facebook tentou algo semellante ao lanzar telefones centrados na rede social a través de botóns físicos ou de interfaces de usuario como Facebook Home, proxectos que serían abandonados ante o elevado nível de críticas e as baixas cifras de uso. O outro gran xigante tecnolóxico, Google, tamén colecciona unha boa cantidade de fracasos nos seus servizos, como a ferramenta de traballo colaborativo Wave (que sería integrado posteriormente en Drive), Buzz (pensado para competir con Twitter) ou Currents (un lector de feeds), entre outros.
No que ten a ver co mundo multimedia e do entretemento no fogar destaca a mala acollida que tiveron os televisores en 3D, algo que contrasta co interese do público neste tipo de contidos nas salas de cinema. Tampouco chegou a ser un éxito o estándar HD DVD debido á falta de apoios das produtoras e ao xurdimento do Blu-Ray, con mellores prestacións. Centrándonos en trebellos concretos cómpre falarmos das Olympus Eye-Trek FMD-700, uns lentes que prometían simular unha pantalla de 52 polgadas a apenas centímetro e medio dos nosos ollos, aínda que non chegarían a se comercializar polas molestias que causaban tras só media hora de uso. O que si se puxo á venda foi o Eyetop Wearable DVD Player, un reprodutor de DVD portátil inspirado nos compact disc que, conectados a uns lentes, permitían visionar películas aló onde se quixer.
Rematamos co Xybernaut Poma Wearable PC, o dispositivo que poderíamos considerar o australopithecus das Google Glass. Unha pequena pantalla diante do ollo, un teclado amarrado no pulso, unha caixa para o procesador e moitos cables conformaban un ordenador vestible nada lixeiro nin funcional.
Como se pode ver, os desenvolvementos tecnolóxicos levan consigo a súa visible porción de fracasos, da que nin tan sequera as grandes compañías coma Microsoft e Google se libran. E é que, do mesmo xeito que após anos de accidentes, os irmáns Wright conseguiron por fin que o ser humano voase, todos estes fracasos contribúen e contribuirán ao desenvolvemento de tecnoloxías que algún día consideraremos esenciais.
Vehículos conectados: unha tecnoloxía en auxe
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº107 do Sermos Galiza
Cada vez é máis común a conexión de obxectos cotiás á rede, algo que deu en se chamar Internet 3.0 ou Internet das cousas. Até non hai moito tempo este fenómeno estaba asociado maioritariamente aos fogares dixitais, nos que os electrodomésticos estarían conectados á Internet a través de redes WiFI para así realizaren múltiples funcións (pensemos, por exemplo, nun frigorífico que permite controlar a cantidade de comida gardada e así realizar a compra cun só clic). Porén, e malia que en ocasións supoña recorrer a alternativas de Internet móbil ou vía satélite, cada vez son menos os obxectos non conectábeis. Entre os últimos avances están os vehículos, nos que a conectividade permanente non só contribúe a mellorar a seguridade, senón que tamén axuda a planificar como chegar ao destino e mellora sustancialmente a experiencia global de condución.
Así, no tocante á seguridade, non moita xente sabe que a conectividade móbil será de facto obrigatoria en todos os vehículos que se comercialicen na Unión Europea a partir do vindeiro ano: E é que todos eles terán que incorporar de serie o sistema eCall, un sistema de seguridade pasiva (isto é, actívase cando se produce o accidente) que ao detectar unha colisión medianamente seria a través dos diferentes sensores do vehículo realiza unha chamada automática ao 112, ao tempo que determina a posición do sinistro a través de sistemas GPS. Este proceso axiliza os trámites para reducir o tempo de atención aos accidentados, ao tempo que supón unha solución para aqueles casos no que os ocupantes non se poidan comunicar (por exemplo, por estaren inconscientes).
Paralelamente á cuestión da seguridade, a industria do automóbil está a traballar arreo para facer que os coches conectados axuden a mellorar e facilitar a condución e tamén para sermos máis eficientes ao volante.
Na actualidade, no Estado español hai 24 marcas de vehículos que xa ofrecen algún tipo de solución de conectividade, aínda que o mercado está moi fragmentado pola falta dun estándar único e o uso de sistemas operativos adaptados por cada fabricante. O máis habitual é que estas solucións ad hoc implementadas nos vehículos inclúan un asistente de voz que permite a introdución de comandos falados e empregar o ordenador de abordo sen termos que mirar a pantalla; aplicacións que axudan ao uso do GPS para organizarmos a viaxe e ferramentas para control da música que teñamos almacenada en discos ou tarxetas de memoria. Os menos tamén permiten acceder a redes sociais ou ao correo electrónico.
Previsibelmente esta situación de fragmentación mellorará no 2015, cando entrarán con forza no mercado tres ou catro sistemas operativos chamados a rematar con ela: Android Auto (Google) e Carplay (Apple) son os mellor posicionados, mentres que é posíbel que os outros dous candidatos (MirrorLink, de Nokia, e Windows in the car, de Microsoft) acaben unidos nun único produto tras a fusión de ambas empresas.
A filosofía xeral detrás de todas estas alternativas vén a ser a mesma: ofrecer unha solución que inclúa acceso a mapas con información en tempo real (por exemplo, con rutas alternativas por mor dun accidente), a reprodución e control total da música (tanto en local, como a través da nube con aplicacións como Spotify) e un asistente de voz intelixente, Google Now no caso de Android Auto e Siri en Carplay. O éxito de calquera deles dependerá da adopción destes sistemas polos distintos fabricantes de vehículos. Neste senso, Apple ten acordos con marcas coma Ferrari, Mercedes, Honda ou Hyundai, mentres que Google traballa cunha listaxe moito máis ampla, abranguendo todas as gamas de automóbiles.
Con todos estes avances tecnolóxicos que se están a incluír nos nosos vehículos semella que a realidade supera á ficción. Igual Kitt, o coche fantástico, non o era tanto…
Tecnoloxía para o verán
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº105 do Sermos Galiza
Chegou o verán e, para moitos, as moi desexadas vacacións. É común a crenza de que esta é unha época de desconexión, e isto ten parte de razón. Aquelas persoas que poden marchan da casa abandonando o ordenador de mesa e pode ser un bo momento para abandonarmos tamén os portátiles, xa que estes sufren moito durante a época estival: quéntanse coas altas temperaturas e esíxenlle ao ventilador estar funcionando a pleno rendemento case todo o tempo. Porén, estarmos conectados, ben sexa cun smartphone ou cunha tablet, pode servirnos tamén para planificar as nosas propias vacacións e, aproveitando algunhas aplicacións, disfrutar ao máximo da nosa época de descanso descubrindo novos lugares ou aforrando cartos.
Así, calquera teléfono ou tablet permitiranos, ademais de seguir disfrutando dos contidos multimedia, da actualidade, das nosas redes sociais ou do correo electrónico; ter acceso a toda a información necesaria para a planificación básica dunha viaxe: desde o imprescindíbel Google Maps, que empregamos incluso como GPS para obter direccións, até as copias descargadas de xustificantes de hotel ou as guías turísticas en pdf. As posibilidades multiplícanse se empregamos sistemas Android con Google Now, pois este servizo avisaranos mediante as súas tarxetas non só do horario dos voos, senón tamén até da hora na que deberíamos saír da casa!
Cargar cun trebello durante as vacacións pode tamén aforrarnos cartos. As opcións son múltiples, coma as páxinas de ofertas de voos, nas que podemos atopar auténticas gangas de última hora; ou as aplicacións que permiten compartir gastos, caso de BlaBlaCar; sen esquecernos dos propios servizos web de ofertas turísticas ou as coñecidas páxinas de cuponeo coma Groupalia. Porén, podemos empregar unha alternativa incluso máis simple, coma Foursquare, que non só nos permitirá descontos nos establecementos adheridos, senón que tamén nos serve para descubrir novos restaurantes onde xantar ou os puntos turísticos máis destacados dunha nova cidade.
Xa no tocante ao ocio, as vacacións poden ser un bo momento para empregar trebellos diferentes aos que adoitamos utilizar durante o inverno, a pesar de que debamos evitar a súa exposición ao sol polo risco de malfunción ou incluso estalido. Neste senso, para non danarmos o noso dispositivo principal, ou incluso levarmos un disgusto se nolo rouban, podemos reaproveitar un terminal máis vello que poidamos levar á praia sen medo á area, ao sol ou á salitre.
Quen ache na lectura un xeito de entretemento pode empregar un libro electrónico, que non só resiste mellor a luz intensa cás tablets, senón que tamén ten un gasto de batería moi baixo, podendo chegar a súa duración até o mes de uso. En cambio, as persoas máis aventureiras terán durante as vacacións todo o tempo do mundo para empregar trebellos menos habituais (e máis custosos), coma terminais e cámaras de fotos sumerxíbeis ou cámaras de video de aventura coma as Go Pro. É tamén interesante que tanto uns coma outros empreguen aplicacións específicas, coma Goodreads ou Endomondo, para rexistrar os avances nas súas respectivas actividades.
En calquera caso, un dos problemas principais que enfrontamos durante as vacacións é o da duración da batería. Ben sexa para sacarmos centos de fotos ou para compartirmos o que facemos nas redes sociais, necesitamos trebellos que permitan un uso prolongado, ou se non os temos, alternativas que nos permitan recargalos, coma as baterías externas que permiten cargar varios dispositivos ou os cargadores de coche. Obviamente, tamén será importante comprar un adaptador se viaxamos a algún lugar cun modelo de enchufe diferente, ou do contrario ficaremos obrigatoriamente desconectados até atopar onde mercar un.
Para rematar, é importante, de viaxarmos ao estranxeiro, informarnos sobre as tarifas de roaming que nos ofrece o noso operador. As catro compañías con rede propia que operan no Estado español teñen bonos especiais para poder seguir navegando noutros estados da Unión Europea a prezos máis reducidos que os máximos marcados por esta. Porén, se imos pasar varios días, pódenos ser de utilidade facérmonos cunha tarxeta SIM de cartón prepago do país ao que viaxemos, sen esquecernos de escoller aloxamentos que dispoñan de conexión WiFi, a poder ser, gratuíta.
As vacacións de verán poden ser un gran momento para empregar os nosos trebellos favoritos rexistrando os nosos mellores momentos, máis moito máis importante é sermos capaces de aproveitalos e as persoas coas que os compartimos. Bo verán!
Algunhas das redes sociais máis raras do mundo
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº101 do Sermos Galiza.
Cando oímos falar de redes sociais tendemos a pensar en Facebook, Twitter ouInstagram. Todas elas viviron nos últimos anos un crecemento moi importante, sendo hoxe en día importantes ferramentas de interrelación entre as persoas e fonte de información. Porén, lonxe de ser as únicas, na Internet atopamos milleiros de redes sociais alternativas, algunhas baixo o paraugas de grandes empresas, caso de Google+, e mesmo varias de orixe galego, coma Cabozo. Mais se buscamos con algo máis de calma atopamos outras que, por unha ou outra razón, poderían formar parte dunha listaxe do máis bizarro da rede. Neste artigo seleccionamos algunhas delas.
A nosa aventura comeza en Diapermates, o portal de referencia para todo amante dos cueiros, aínda que cabe facer fincapé en que o seu público non son recén nados, senón adultos que ven neste elemento de hixiene infantil un fetiche. Por aló podemos ver imaxes e vídeos de persoas vestindo cueiros que agardan que os visitantes puntúen e comenten. Se en vez dos cueiros preferimos as almas en pena, a nosa rede é Lost Zombies, o lugar no que se reúnen os non – mortos da rede; e, sen deixar de lado o paranormal, UFO Social é o punto de encontro da xente que ten visto OVNIs ou que asegura ter sido abducida.
Se falamos de amor, a Internet xoga hoxe en día un papel fundamental para coñecer outras persoas, sexa o quefor que busquemos. Prison Inmates é a opción que pon en contacto á xente que está cumprindo condena nalgún cárcere dos EEUU, aínda que tamén permite a calquera internauta iniciar unha relación coas persoas convictas rexistradas nela. Quen non se resiste a tirar a toalla logo dun mal matrimonio pode probar sorte en Divorce 360, aínda que de superar os 60 anos pode ser mellor opciónEons, xa que é requisito ter esa idade, ou máis, para entrar. Tall Friends é a opción para aqueles que buscan alguén á / da súa altura e Fubar a alternativa dos máis vagos que prefiren conversar nun bar virtual antes ca saír da casa. Poderíamos seguir esta listaxe centrándonos en perfís específicos, como granxeiras/os que buscan similar enFarmers Only ou ricos e famosos que prefiren a exclusividade que lles achega A Small World, unha rede na que só podes acceder se es convidado. En calquera caso, independentemente do que se busque nunha media laranxa, I just made love permite xeolocalizar e compartir os lugares nos que practicamos sexo con todos e cantos detalles queiramos (número / sexo das persoas que interviron, posicións, data, lugar e outros comentarios extra).
A xente guapa ten o seu lugar en Beautiful People, aínda que para poder ser admitidos hai que enviar unha foto para que os xa membros decidan se somos dignos de entrar nela. Quen non o consiga pode acudir á opción contraria, The Ugly Bug Ball, onde aceptan a todos os que son “riquiños”. Tamén relacionado coa apariencia física temosMy Free Implants, unha web na que as persoas que queiran aumentar os seus peitos poden buscar quen llos financie (e si, hai xente interesada en facelo).
Quen precise canalizar o seu odio pode empregar a modo de terapia grupal Hatebook, o lugar no que a xente vai falar mal das persoas ou das cousas que detesta. O seu lema, “os inimigos dos teus inimigos son os teus amigos”, é toda unha declaración de principios que deixa claro a intencionalidade do sitio. Finalmente, Line for Heaveninterconecta a pecadores arrepentidos que poden limpar a súa conciencia e realizar boas accións a modo de redención divina, que serán avaliadas por outros usuarios da plataforma.
Entre tanta opción semella difícil escoller algunha da que formar parte, aínda que a inmensa maioría da xente acabará por usar as máis habituais… ou por achegarse ao bar máis próximo a compartir unha cervexa e conversa coas amizades.
No camiño cara as SIM libres
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº99 do Sermos Galiza.
A madurez do mercado da telefonía móbil e a popularización das portabilidades fan que a meirande parte da poboación estea familizarizada coas tarxetas SIM e co cambio delas ao mudar de compañía telefónica.
Mais as tarxetas SIM tal e como as coñecemos na actualidade poden ter os días contados de prosperar as chamadas SIM libres. Estas novidosas tarxetas achegan aos usuarios o control total sobre as mesmas, podendo cambiar de rede e usar a de outra compañía sempre que se queira, por exemplo ao estar nunha zona na que o noso proveedor de servizos habitual carece de cobertura ou cando viaxamos a outros países.
O primeiro paso para a adopción destas SIMs libres deuse en Holanda, país pioneiro en regular este tipo de servizos cunha lei que permite ás empresas ofrecer aos clientes a posibilidade de se conectaren a Internet usando a rede da compañía que prefiran. Isto supón un grande avance, sobre todo nas redes M2M (Machine to Machine), as redes de comunicación entre máquinas, como as que empregan os ascensores ligados a unha central de alarmas, os vehículos que se conectan a Internet por cuestións de seguridade intelixente e uso de mapas ou as máquinas de venda automática (vending), que poden así informar da evolución do seu stock, evitando desprazamentos en van.
Este sistema ve incrementado o seu potencial co uso das SIMs libres, xa que se unha empresa repoñedora de máquinas expendedoras ten varias unidades situadas en diferentes localizacións, coas SIMs libres podería asociar unha compañía telefónica diferente a cada unha, atendendo á que mellor cobertura tivese en cada lugar e garantindo así que non van quedar sen conexión.
Mais pensando en usos máis cotiáns, a implantación das SIMs libres permitirá que calquera usuario poida mudar tantas veces como queira de compañía a través de procesos áxiles e sen necesidade de ter que mudar a tarxeta física, unha solución idónea coa que nunca quedaremos incomunicados e sempre gozaremos do mellor servizo, independentemente de onde nos atopemos. Esta é unha posibilidade que será especialmente importante a partir de decembro de 2015, que será cando o roaming, o sobrecusto que temos que pagar por comunicarnos cos nosos trebellos cando viaxamos ao estranxeiro, vivirá a súa extensión definitiva, segundo unha decisión do Parlamento Europeo de hai unhas semanas.
Unha liña de traballo paralela ás tarxetas libres son as chamadas softSIM ou SIM software, que aparecen nunha patente de Apple en 2011 e tamén na axenda do 3GPP, un dos organismos de discusión sobre os estándares que rexen a telefonía móbil.
O softSIM elimina por completo as tarxetas SIM físicas, mudándoas por unha aplicación software na memoria do teléfono que almacena os datos das tarxetas virtuais. A vantaxe deste sistema é que permite manter diferentes SIMs virtuais almacenadas na memoria e activalas ou desactivalas segundo as nosas necesidades.
Así, vemos como os avances en tarxetas SIM chegarán até o punto de facelas desaparecer fisicamente, mais aumentando as súas potencialidades.
Por que desaparecen canles da TDT e temos que volver resintonizar?
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº95 do Sermos Galiza.
A implantación da Televisión Dixital Terrestre no Estado español estivo ligada á polémica desde o primeiro momento, en boa medida pola mala planificación do proceso e a falta de información (e formación) clara e concisa para os usuarios. O cese das emisións da televisión analóxica en marzo do 2010, o chamado “apagón analóxico”, parecía ter soterrado o tema para sempre. Nada máis lonxe da realidade.
Esta semana un total de nove canles da TDT botaron o peche como consecuencia dunha sentenza do Tribunal Supremo que invalida a concesión das súas licenzas de operación, unha situación que reduce nun 37,5% a oferta televisiva ofrecida até o de agora no Estado.
Aínda que algunha das canles afectadas por esta medida eran, en termos de audiencia, practicamente irrelevantes, o peche afecta tamén a algunhas frecuencias que nos últimos anos destacaron por ofrecer unha programación diferenciada, apostando pola emisión de filmes e documentais en aberto fronte ás reposicións, un hábito moi estendido na TDT. É o caso de LaSexta 3, Nitro ou Xplora, os casos máis polémicos deste apagado.
A orixe do conflito atopámola en xullo do 2010, cando por medio dun Real Decreto o Goberno presidido por Rodríguez Zapatero repartiu as frecuencias libres entre seis empresas privadas que xa tiñan outras canles de televisión en funcionamento, obviando a Ley General de Comunicación Audivisual, que establece que o reparto de frecuencias ten que se facer a través dun procedemento de concurso público. En novembro do ano pasado o Tribunal Supremo ditaminou a nulidade deste reparto, deixando ás nove canles sen licenza de operación, aínda que outras oito poderían seguir o mesmo camiño de prosperar dous recursos pendentes de resolución.
Dita sentenza provocou gran malestar, tanto entre os telespectadores, que ven mermada a oferta televisiva, como, especialmente, nos grupos de comunicación, que co peche das súas canles perden importantes vías de financiamento publicitario. Nesta liña, tanto Mediaset (Telecinco + Cuatro) como o Grupo Atresmedia (Antena 3 + LaSexta), protagonizaron varias campañas nas que amosaban o seu rexeitamento a esta medida, acusando ao Goberno de prohibirlles seguir emitindo. En certa medida esta afirmación ten sentido, pois a sentenza do Supremo non obrigaba, directamente, a pechar as canles, polo que o Executivo podería ter artellado un concurso público co que repartir as frecuencias conforme á legalidade.
Agora ben, a cuestión non é tan sinxela. Parte do espectro radioeléctrico que o Goberno Zapatero concedeu irregularmente correspóndese co denominado “Dividendo Dixital”, frecuencias que desde xaneiro de 2015 serán empregadas polas compañías de telefonía móbil para o desenvolvemento do 4G. E a extensión destas redes de alta velocidade móbil será chave para o cumprimento da recén aprobada Ley General de Telecomunicaciones, pola que se garante o acceso universal a velocidades superiores aos 10 Mbps no 2017 e 30 Mbps no 2020. Esta adaptación do espectro aos novos usos obriga a trasladar a meirande parte das emisións de TDT a outras frecuencias, o que implica o reaxuste dos centros de emisión da TDT, ademais da adaptación das antenas comunitarias e a resintonización de televisores e outros aparellos receptores. Os custes derivados deste cambio serán asumidos, novamente, polo usuarios.
O caso da TDT é o claro exemplo de como o curtopracismo político e a utilización de parches conforme van xurdindo os problemas deriva en cuantiosos gastos periódicos para a Administración e para os usuarios, gastos que non terían existido de ter feito unha lexislación coa mirada posta no futuro.
Cabinas telefónicas: desaparición ou reinvención?
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº93 do Sermos Galiza.
Seguramente pouca xente sexa capaz de responder a cando foi a última vez que empregou unha cabina telefónica, ou cal é a que ten máis preto do seu domicilio. Os teléfonos públicos, outrora símbolo do acceso universal ás comunicacións, teñen data de caducidade, 2016, e semella que ninguén vai facer nada por evitar a súa paulatina desaparición.
A primeira das cabinas do Estado instalouse no madrileño Parque do Retiro na década de 1920, mais estas non se popularizarían realmente até os anos oitenta, vivindo a súa época de esplendor desde entón até o 2000, cando os télefonos móbiles comezaron a gañar a batalla das comunicacións a pé de rúa. Na actualidade, a lexislación que rexe as telecomunicacións exixe a presenza de cando menos un teléfono público de pagamento, accesíbel as 24 horas do día, por cada 1500 persoas nos concellos de máis de 500 habitantes. Ademais, aquelas localidades con menos poboación pero cunhas características peculiares (illamento xeográfico, baixa penetración da telefonía fixa, cotas baixas de cobertura móbil ou aumento significativo da poboación estacional) tamén son lugares nos que Telefónica, operadora encargada de fornecer servizo universal, está obrigada a manter un teléfono público.
A liberalización das telecomunicacións e a consecuente aparición de operadores alternativos fomentou o florecemento dunha rede ampla de teléfonos públicos, aínda que o alto custo de mantemento, a falta de uso e os cambios nos hábitos dos usuarios están a reducir a súa presenza ás mínimas cotas legais. É o caso de Compostela, onde o número de teléfonos públicos apenas chega aos setenta, ficando ademais moitos deles inoperativos, vítimas do vandalismo.
Máis aló das súas posibilidades como ferramentas de comunicación, as cabinas son para moitos elementos de fascinación, e unha viaxe arredor do mundo achéganos diversas curiosidades sobre as mesmas: desde cabinas de xeo en Alaska, ao máis puro estilo iglú, até as customizadas con formas extravagantes ou de personaxes de ficción, como Homer Simpson ou Hello Kitty. Porén, probablemente o modelo de teléfono público máis icónico sexan as clásicas cabinas vermellas de Gran Bretaña, un deseño que debemos a Sir Giles Gilbert Scott, que gañou, en 1924, un concurso público para modernizar os teléfonos públicos atendendo á idiosincrasia británica. Estas cabinas teñen influído diversas obras artísticas, máis recentemente unha versión vestida en lá, obra do grupo artístico Knit The City (tece a cidade).
Mais, aínda así, a cabina telefónica máis famosa do mundo sexa probablemente a situada no deserto de Mojave, en plena Reserva Nacional americana, a 13 km da estrada asfaltada e a 25 da casa máis próximas. En 1997 un curioso foi visitala, e ao regreso da súa viaxe compartiu o seu número na rede, alimentando unha febre de mitómanos que chamaban á cabina coa esperanza de que alguén descolgase o teléfono. Algúns tiveron sorte, pois houbo quen acampou durante un mes respondendo a máis de 500 chamadas de descoñecidos. No 2000, a compañía telefónica retirou a cabina e o número de teléfono da mesma foi adquirido por un coleccionista.
Aínda que a fin da vixencia da regulación arredor das cabinas, no 2016, condenará á desaparición á meirande parte dos teléfonos públicos que hai polo País, haberá un importante número delas que sobrevivan, adaptándose a novos usos e necesidades.
A operadora R aproveita desde hai anos algúns dos seus 170 teléfonos públicos como nodos (puntos de interconexión) da súa rede, e mais recentemente está empregándoos para crear unha rede sen fíos (WiFi) para dar acceso gratuíto a Internet aos seus clientes. Unha opción semellante é a que o concello de New York estuda para dar uso ás 12000 cabinas obsoletas, que pasarán a ser puntos de acceso WiFi gratuíto para veciños e visitantes, obtendo financiamento coa publicidade situada nas paredes das mesmas. Pola súa banda, Telefónica está a experimentar con cabinas que serven como punto de carga para automóbiles eléctricos e artistas xaponeses propoñen que se reciclen como acuarios.
Como tecnofanático que son (con permiso de Jose Tecnofanático), as Google Glasschamaron a miña atención desde o primeiro vídeo no que se amosaba unha interface a modo de hype. E xa non digamos tras a espectacular posta en escena durante o I/O 2012, que podedes ver nun vídeo resumido aquí.
Hai unhas semanas tiven a oportunidade de probalas en serio. Xa tivera ocasión de trastear un pouco con elas un par de veces, pero quería saber que se sentía usándoas no día a día, como poden mudar a nosa relación co entorno. Vivir unha semana como Google Glass Explorer.
Podedes ler as miñas experiencias nesta análise en galego das Google Glass.
Das emoticonas aos emojis: mil maneiras de representar as nosas emocións
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº91 do Sermos Galiza
En 1897 a National Telegraphic Review and Operators Guide documentou nas súas páxinas a utilización do número 73 en Código Morse como simplificación de “amor e bicos”, no que se considera o primeiro exemplo de linguaxe abreviada para a expresión das emocións. Porén, na escrita, a orixe das emoticonas (representacións pictóricas das emocións) atribúese ao científico estadounidense Scott Fahlman, quen propuxo a un compañeiro, en 1982, a utilización da secuencia
para indicar a presenza de bromas nos correos electrónicos ou
para o contrario. As cariñas ledas e tristes de Fahlman tiveron boa acollida nunha sociedade que comezaba a empregar o correo electrónico, mais a verdadeira explosión no uso das emoticonas chegaría coa implantación dos SMS, xa que a limitación de caracteres obrigou a sermos concisos.
O uso do termo “emoticona” (emoción + icona) para definir as secuencias de códigos ASCII que expresan emocións estableceuse primeiramente de xeito popular, aínda que non tardaría en ser oficializada coa súa incoporación aos dicionarios. Así mesmo, foron xurdindo outros termos derivados coma “smiley”, que nun primeiro momento foi empregado indistintamente xunto con “emoticona”, aínda que hoxe en día o seu uso cínguese só a aquelas que representan expresións faciais.
As representacións das emoticonas evolucionaron ao longo do tempo, pois se ben as orixinarias eran simples sucesións de caracteres, durante a década do 2000 popularizáronse as cariñas amarelas, co mesmo significado pero moito máis visuais. Grande parte deste éxito débese ao MSN Messenger, un servizo de mensaxería instantánea de Microsoft, hoxe integrado en Skype, que por aquela época era moi popular entre o público adolescente. As sucesivas versións do programa incluían novas emoticonas, mesmo animadas, cuxo número podía ser ampliado mediante paquetes adicionais.
Paralelamente ao devagar das emoticonas en Occidente, en 1999 apareceron no Xapón os primeiros emojis, como resultado dos traballos da operadora NTT DoCoMo na creación da súa plataforma web para móbiles. A súa denominación vén da unión de dúas palabras, “imaxe” (e) e “letra” (moji), e caracterízanse por ser moito máis significativos que as emoticonas. A súa incorporación ao estándar de caracteres Unicode, no 2010, axudou á súa expansión arredor do mundo, polo que hoxe en día os nosos trebellos recoñécenos sen termos que instalar software adicional.
No noso País, a aplicación WhatsApp, xunto a outras opcións de mensaxería que chegarían máis tarde, foi unha peza chave para dar a coñecer e fomentar o uso de emojis, xa que conta cun amplo abano destas figuriñas que podemos empregar para enriquecer as nosas mensaxes. Porén pouca xente coñece o significado real de moitos deles, xa que son derivados da tradición e cultura nipona. Así, atopamos referencias aootsukimi (festa en honor á lúa de outono), ao kodomatsu (unha árbore empregada como adorno para celebrar o Aninovo) ou elementos da gastronomía coma o dango (un dumpling elaborado con fariña de arroz) ou o kamaboki (pastel de peixe cortado en rebandas). Tamén é importante fixármonos nas cores, pois o seu uso non responde a unha cuestión estética senón significativa: o corazón vermello úsase para amosar amor ou paixón, mentres que o azul representa un sentimento de tristura. No medio quedan o amarelo, lila e verde para amores confiábeis, prohibidos e envexosos, respectivamente.
Porén, e pese a estas diferencias culturais, o uso de emojis, coma o de emoticonas, atópase moi extendido entre os usuarios das diferentes aplicacións de mensaxería instantánea. E é que, incluso se para nós o peixe colgando ten un significado totalmente diferente ao que ten en Xapón, a finalidade do seu uso é a mesma, simplificar e enriquecer a comunicación.
Drones, o futuro está no aire
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº83 do Sermos Galiza
Os vehículos aéreos non tripulados (UAV, polas siglas en inglés Unmanned Aerial Vehicle) ou drones lévanse empregando na industria militar desde a II Guerra Mundial, tanto en misións de recoñecemento do terreo como en operacións de ataque. Porén, nos últimos meses viviuse un incremento no interese social por estes aparellos debido ao florecemento dos usos civís, un movemento animado polo sector do xoguete.
Os drones presentan unha amplísima variedade de formas e tamaños, desde minúsculos xoguetes helicoptiformes que caben no peto a avións que portan instrumentación e cargamento, así como tamén unha grande diversidade de características e utilidades. Os máis avanzados son capaces de seguir unha ruta programada previamente, funcionando sen ningún tipo de interacción humana durante todas as fases do voo, ademais de poder tomar decisións autonomamente atendendo ás súas funcionalidades.
Os máis semellantes aos avións adoitan estar construídos en fibra de carbono e pesar entre 60 e 100 kilogramos. Os seus usos máis habituais son as tarefas de control, coma o control de pragas en grandes extensións de terreo. No Estado español estase a probar o uso para a vixilancia forestal e o control de verquidos; de feito, nas Rías Baixas estase a realizar un estudo sobre como poderían empregarse estes dispositivos ante unha catástrofe ambiental como a do Prestige.
Doutra banda, os drones de hélices son os máis axeitados para tarefas que precisan certa precisión, en gran medida grazas á súa capacidad de despegue e aterraxe en vertical, o que os fai interesantes para traballar en lugares con alta densidade poboacional e espazo de maniobrabilidade limitado, nomeadamente as zonas de vivendas, ou tamén para aqueles labores nos que se precisa manter un obxecto voante en suspensión ou desprazándose lentamente, algo que non se consegue cun avión.
Deixando de lado as posibilidades destes trebellos como xoguetes, son moitos os usos profesionais dos drones. Un dos máis extendidos é como cámara (fotográfica ou de vídeo) aérea, algo que están a empregar moitos medios de comunicación para tomar imaxes aéreas de manifestacións, “ver” por riba dun muro ou sobrevoar un curuto dunha montaña para conseguir imaxes máis impactantes. Porén, son as empresas que dalgún xeito teñen que repartir os seus produtos ao domicilio dos clientes os que están a ver nos drones unha posibilidade de aforro económico e, sobre todo, de tempo, con prazos de entrega inferiores a 30 minutos. A primeira proposta chegou da man de Domino’s Pizzas, que pensou nestes dispositivos para distribuír os encargos de comida rapidamente, unha idea na que tamén traballan empresas de mensaxería como DHL ou Amazon. Precisamente o presidente desta última, Jeff Bezos, revolucionou a rede ao anunciar que están a traballar no proxecto Amazon Air, un exército de minidrones co que distribuír as compras feitas nesta tenda en liña nun radio de 16 kilómetros desde o almacén de distribución.
Algúns perigos dos drones
Malia todo, non todo é tan doado como semella. Cabe sinalar que estas propostas de uso comercial farán necesario establecer algún tipo de regulación do espazo aéreo, pois sen ela correríamos o risco de converter o ceo nun enxamio de obxectos voantes non tripulados. En calquera caso, o maior risco é o da seguridade, pois estes dispositivos non fican alleos á posibilidade de seren hackeados. Nesta liña, o hacker Samy Kamkar alertaba deste perigo, indicando no seu blog todo o necesario para construír un drone capaz de rastrexar outros avións non tripulados e facerse co control dos mesmos, convertíndoos nun exército de drones zombies baixo o seu mando.
En calquera caso, se ben parece que o uso masivo de drones está aquí para ficar, os problemas que aparecerán con eles necesitan aínda dun maior traballo de regularización para que sexan realmente útiles nos nosos quefaceres e non un problema máis co que lidar.
Por que Google vende Motorola a Lenovo?
Hai menos de 2 anos, Google mercou Motorola Mobility por 12500 millóns de dólares, na que foi unha das operacións máis importantes da compañía do buscador. Deixando de lado a cuantiosa suma económica desembolsada, Google fíxose nese momento cunha das empresas pioneiras da telefonía móbil e, sobre todo, cunha avultada carteira de patentes deste sector, imprescindíbeis para defender o sistema operativo Android (e por extensión, os fabricantes que o empregan) na chamada “Guerra das patentes” que mantén con Apple.
Seguir lendo en Praza Pública
Consumo colaborativo: un hábito en auxe na Internet
Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº81 do Sermos Galiza
É bastante habitual termos un trade na casa, unha ferramenta que en moitos casos non usaremos máis dunha ou dúas veces ao ano. Coma co trade, tendemos a facernos con infinidade de cousas ás que non lle sacamos todo o rendemento que poderiamos, un hábito que o consumo colaborativo quere contribuír a evitar.
A invención do termo de consumo colaborativo atribúese a Marcus Felson e Joe L. Spaeth en 1978, aínda que adquiriu relevancia a partir da publicación no 2010 do libro ‘What’s mine is yours: the rise of collaborative consumption’, de Rachel Botsman. A idea que subxace neste modelo económico baseado na compartición é o aforro e a optimización dos recursos, aínda que tamén está ligado ás microcolaboracións para levar adiante proxectos de diversa índole.
Deixando a un lado temas económicos, para enterdérmonos o éxito destas fórmulas de consumo alternativas debemos ter en conta que coa popularización das redes sociais na Internet faciltiouse a posta en contacto de persoas que comparten intereses. Así, xurdiron diversos espazos web especializados en carpooling (compartir coche), en intercambio de prazas de aloxamento ou bens e en financiamento colectivo.
Compartir coche entre varias persoas que se dirixen a un mesmo lugar non é unha idea novidosa, aínda que as novas tecnoloxías axudan a poñer en contacto a persoas que non se teñen por que coñecer. Das múltiples plataformas de carpooling, a que maior crecemento está a ter é Blablacar, un servizo que diferenza dous tipos de usuario: condutores e viaxeiros. Os primeiros detallan na web o traxecto a realizar, indicando as prazas libres e a cantidade de cartos que piden por elas, mentres que os viaxeiros poden buscar entre as ofertas para contactar co condutor que máis lle conveña. Ao final da viaxe, ambos saen beneficiados, o condutor porque non gasta tanto e o viaxeiro porque adoita atopar mellores rutas e prezos que coas ofertas de transporte tradicionais.
Ligado ás viaxes e desprazamentos, a busca de aloxamento económico ou gratuíto tamén se viu influenciado polo fenómeno do consumo colaborativo. Entre as opcións preferidas por viaxeiros solitarios ou xente moza está o couchsurfing, no que unha persoa fai de anfitriona ofrecendo onde durmir de xeito gratuíto, a cambio de coñecer novas persoas que lle aporten algo e mellorar o seu propio perfil para poderen viaxar tamén deste modo. Quen prefira maior independencia e un servizo semellante a un hostal pode optar por redes como AirBNB onde, a diferenza do couchsurfing, cóbrase ao hóspede polo aloxamento, aínda que estes prezos adoitan ser sensibelmente inferiores aos prezos de mercado.
Unha proposta diferente é a que nos ofrece EatWith, un servizo que pon en contacto a xente que lle gusta cociñar e compartir mantel con quen busca novas experiencias culinarias. Neste caso, os anfitrións ofertan un menú degustación para quen se queira apuntar (pagando o prezo que teñan fixado), o que adoita resultar unha moi boa opción cando se xuntan diferentes culturas, permitindo un maior achegamento e coñecemento das mesmas.
O crowdfunding ou micromecenado, é unha nova fórmula de cooperación colectiva na que se pide colaboración popular para conseguir o financiamento necesario para levar a cabo calquera tipo de proxecto. É moi habitual que este tipo de campañas estean vencelladas a proxectos tecnolóxicos e cinematográficos; a persoa que colabora adoita recibir algunha contrapartida á súa colaboración, cuxo valor dependerá do que teña aportado, como mostra de agradecemento.
Viaxes, intercambio de obxectos que deixamos de usar por outros que precisamos… as posibilidades de calquera sistema de consumo colaborativo son tantas e tan diversas como poidamos imaxinar, só temos que dar coa persoa axeitada, algo que facilitan as páxinas webs especializadas neste tipo de contactos. Así pois, o ordenador pode ser o noso mellor aliado para sermos máis eficientes, tamén coa nosa propia economía.
Zeitgeist: o que din de nós as nosas buscas
*Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº79 do Sermos Galiza
Iago Varela / Luis P Castelo
Desde o ano 2000 Google publica antes de rematar o ano o chamado Google Zeitgeist, unha serie de listaxes dos termos máis buscados ordeados por categorías e ámbito xeográfico. Os resultados deste informe aportan gran cantidade de dados de gran valor para estatistas, empresas e usuarios curiosos, xa que son unha ferramenta que axuda a entender a evolución da sociedade a partir dos seus intereses e preocupacións.
Como vén sendo habitual nos últimos anos, a nível mundial, os termos máis buscados foron os doutros servizos web, coma Facebook, YouTube, Yahoo ou Hotmail, uns resultados que debemos entender como un hábito dos usuarios por acceder de xeito rápido a estas páxinas máis que por interese na busca en si. Porén, é curioso sinalar que tanto a nível mundial como estatal a busca “Google” en Google sexa a terceira en número de consultas.
Os sucesos do día a día tamén fan aparición no informe, onde podemos ver a importancia das novas de actualidade, coma o accidente de tren de Santiago ou o atentado de Boston, e dos últimos debates e acontecementos políticos, como podemos ver nas cifras das buscas sobre a “Doctrina Parot” (+1000% con respecto a 2012) ou “Ana Botella (+400%). Dentro dos aumentos de procuras relacionadas coa realidade galega destaca “Novagalicia”, que tivo un crecemento do 110%.
Na mesma liña, a crise e o clima de conflitividade social deixáronse notar tamén nas buscas, o que se demostra nun crecemento tanto nos termos directamente ligados á palabra (‘crise económica’, ‘crise en España’…) como na procura de xeitos de aforro (‘como aforrar luz’) ou de páxinas de axuda para facermos a declaración da renda ou presentarmos bolsas. Tamén ten unha posición destacada no informe a terminoloxía de fenómenos ligados directamente á crise, como os escraches (‘que é escrache’).
Desde o punto de vista do entretemento vemos que, malia as críticas, os realities son os programas de televisión que máis captan a atención da xente. Así, ‘Gran Hermano 14’, ‘Masterchef’, ‘Gandía Shore’ ou os concursos ‘Splash’, ‘Mira quién baila’, copan as buscas neste ámbito, aínda que tamén temos sitio para as series, entre as que a triunfadora deste ano é Homeland, arrebatándolle o posto a The Walking Dead.
Outro aspecto curioso é o aumento nas procuras de personaxes públicas xa finadas, o que podemos ver nos casos de Nelson Mandela (+600%, sempre con respecto a 2012) ou Chávez (+300%). Porén, o falecemento que conlevou maior aumento no número de buscas en Google foi o do actor Paul Walker, que supuxo un aumento do 4150%, isto é, 41 veces a media máis do anteriormente.
Xa no ámbito tecnolóxico, o éxito de Android ratifícase no informe Zeitgeist, onde os terminais que empregan este sistema operativo copan 7 dos 10 trebellos tecnolóxicos máis buscados. Doutra banda, a confusión dos usuarios tras o fin da gratuidade da aplicación WhatsApp disparou as procuras sobre como pagar por este servizo (‘como pagar WhatsApp’) e o interese polas alternativas (‘como usar Line’); non en van, Line sitúase á cabeza das aplicacións máis buscadas. As futuríbeis Google Glass tamén teñen un crecemento notábel en Galiza, superando os 550 puntos porcentuais.
Para concluír, cómpre sinalar a importancia das buscas relacionadas directamente coa cultura web, con neoloxismos directamente impulsados na rede, coma “hipster” ou os relacionados con servizos web cunha alta viralidade, coma a rede social Instagram (+550%) ou o xogo CandyCrush (+3900%).
Phubbing: cando preferimos o teléfono á persoa que temos en fronte
*Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº77 do Sermos Galiza
Unha cafetaría, un grupo de persoas que comparten mesa… e cadaquén coa mirada fixa no seu telefone. A escena, lonxe de ser anecdótica, repítese a diario en bares, restaurantes e, en xeral, en calquera outro lugar até o de agora reservado ás relacións humanas, froito da proliferación dos terminais intelixentes e da hiperconectividade, é dicir, dispór de conexión permanente á Internet.
A revolución tecnolóxica que vivimos nos últimos anos levounos a pasar, case sen ter tempo a nos decatar, de termos teléfono na nosa casa a levalo no peto, e dun dispositivo que servía para chamar a outro que nos mantén conectados á rede e que ofrece os goles do noso equipo favorito en tempo real ou permite actualizar as redes sociais onde queira que nos atopemos.
Tamén é certo que mudaron os hábitos de traballo, as necesidades de comunicación entre as persoas e as formas de ocio, polo que moitas veces os smartphones son imprescindíbeis no día a día para moitas persoas. Porén, hai a quen lle resulta complicado ter momentos de desconexión e prefire prestar máis atención ao que acontece no mundo virtual que ao que lle está a contar a persoa que ten en fronte mentres toman uns viños ou comparten un prato de polbo. Este comportamento deuse en chamar phubbing, unha construción que xurde da unión dos termos phone (teléfono) e snubbing (desprezar) e que semella ser o mal tecnolóxico máis estendido nos nosos días.
Os detractores do phubbing puxeron en marcha diversas campañas para tratar de desconectar aos phubbeiros (as persoas que fan phubbing), sendo a máis orixinal a que podemos seguir na web http://stopphubbing.com/ Nela ofrécense diversas estatísticas, como que o 87% dos adolescentes prefiren comunicarse por mensaxes de texto ca en directo, así como tamén unha listaxe das actitudes que máis molestan á hora de ser “phubbeados” por outros, como que a persoa que está co móbil ande a chatear con alguén ou que comece a rir con algo visto na pantalla que non comparte. Todo ilo cunha idea seria de fondo, tratar de erradicar o phubbing das nosas vidas, pero desde unha perspectiva humorística e informal.
Así mesmo, en diversos foros foron aparecendo técnicas coas que tratar de evitar o phubbing, a meirande delas xogos que poden afectar ao noso peto. Así, unha das máis socorridas consiste en colocar xuntos os telefones de todo o grupo que comparte mesa e facer pagar a seguinte ronda a quen non sexa capaz de evitar coller o móbil para actualizar o seu estado nunha rede social ou consultar os últimos correos recibidos.
Na mesma liña, o dono dun restaurante israelí decidiu premiar ás persoas que apagan os seus teléfonos mentres cean no seu establecemento cun 50% de desconto na factura do consumido, unha medida que foi secundada por centos de locais arredor do mundo, pois o fenómeno do phubbing parece non coñecer de fronteiras. Unha idea máis orixinal tiveron no Brasil, onde outro empresario da hostelaria decidiu mudar os vasos da cervexa por uns con base irregular que obrigan a colocar o smartphone a modo de pousavasos para sostelo en pé.
Iniciativas e xogos como estes, ou o propio éxito global da campaña Stop Phubbing, demostran que en certa maneira hai unha identificación xeral con esta práctica, tanto por parte dos phubbeiros coma dos sufridores deste fenómeno. Ao fin e ao cabo, o obxectivo último da campaña é facernos pensar sobre as nosas relacións sociais, para que a próxima vez que saiamos tomar unha caña coas nosas amizades reflexionemos se debemos prestarlles máis atención a estas ou ao móbil.
5 claves para ser un bo Gurú de Internet
Canto se ten falado dos Gurús de Internet! A eles adicáronselles ducias de libros, milleiros de posts en blogs e non se sabe cantos eventos. Se queredes convertirvos nun deles, deberedes seguir estes cinco pasos (ollo! todos e cada un deles). Preparados? Imos aló.
Para ser Gurú de Internet tes que ter as mans pequenas. Non hai gurú que non critique a Samsung Galaxy Note, non porque non lles guste ou non lles pareza útil, que si (a pesar de levar Android), pero resulta demasiado armatroste nas súas mans. Por iso preferían os antigos iPhone coas súas 3,5 polgadas (o tamaño ideal), aínda que moitos evolucionaron e xa empezan a aceptar as – endiañadas – 4, un estándar na meirande parte dos smartphones.
Tamén debes ter Twitter, pero tes que ser un dos 50.000 primeiros usuarios rexistrados. Demasiado tarde? Pasou o teu tren, podes deixar de ler isto. Cumpres o requisito? Nese caso debes adoptar unha actitude superior, non respostar con asiduidade a quen te menciona (plebeos!), sobre todo cando soltas algunha barbaridade ou dato sen contrastar e alguén ten a ousadía de che cuestionar publicamente (que atrevemento!).
A túa máxima será criticar Google+. Dá igual o motivo, é de Google e Google é malo. Facer a broma de “entrei e non había ninguén” puntúa o dobre. Es consciente de queGoogle+ non é unha rede social pero ti es un gurú e claro, quen mellor que ti para saber o que é ou deixa de ser unha cousa? Vai saber máis quen creou o produto? É que algunha vez estiveches equivocado?
Deberás ir a canto evento de social media haxa, pero como poñente, claro. Aló relacionaraste unicamente con outros gurús, ao fin e ao cabo, estas citas son para iso, non? Deberás non esquecerte de compartir fotos do bonito que é o teu hotel e do moito e ben que comiches, se é en Instagram, mellor, porque #acepta #moitos #hashtags. Ao acabar a túa presentación farás RT de todas aquelas mensaxes nas que se diga o ben que o fixeches.
De cando en vez presumirás de que unha empresa che ofreceu unha cantidade importante de euros por poñer unha mensaxe promocional nos teus perfís sociais. Por suposto, dirás que renunciaches. Porén, debes ter moito ollo e non caer na tentación de twittear o regalo que che fai a empresa amiga, non sexa que haxa algún espabilado que sospeite da túa parcialidade.
E ti, tes as mans pequenas?
PS: Léase con humor
A televisión reinvéntase para non perder protagonismo
*Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº75 do Sermos Galiza
Aínda que a invención do Disco de Nipkow, en 1884, está considerada como o primeiro fito na historia da televisión, non sería até a chegada do ionoscopio de Taylor e Zworkyn cando coñeceríamos un aparello completamente electrónico e con iluminación propia, máis semellante aos actuais. Para a primeira emisión televisiva habería que agardar até 1927, cando a BBC iniciou a súa andaina pública tras a concesión dunha cédula real (Royal Charter), unha prerrogativa que permite o seu funcionamento e que segue a renovarse cada dez anos.
Desde aqueles primeiros anos até a actualidade, a televisión ten sufrido unha gran transformación, tanto nas emisións como nos aparellos que empregamos para consumir os contidos. Así mesmo, tamén mudaron os hábitos dos espectadores, pasando de ser meros consumidores do que outros decidisen emitir a ser parte fundamental nos programas interactivos e ter o control do como, cando e onde disfrutar dos seus contidos televisivos favoritos. Esta evolución acentuouse na última década, paralelamente ao espallamento das conexións de banda larga. Porén, esta xeralización e mellora das conexións a Internet tamén obrigou á reinvención de aparellos e contidos, para as televisións non perderen protagonismo a favor dos computadores.
Para dar resposta á demanda social de termos o control do que se ve xurdiron as televisións conectadas (SmartTV), que permiten acceder a contidos en liña ou previamente descargados para consumir cando se quixer. As canles de televisión non son alleas a esta demanda, polo que a meirande parte delas desenvolveron aplicacións para SmartTV e tablets, facilitando o acceso aos contidos xa emitidos e a outras opcións orientadas á interacción cos seus programas.
Na mesma liña, os servizos de televisión de pagamento están a incluír funcionalidades extra para dar máis control ao usuario. Así, por exemplo, a galega R desenvolveu un sistema que grava as canles e permite xa non só acceder a estes contidos cando quixer cada quen, senón que ademais o espectador pode pausar momentaneamente a emisión en tempo real ou acceder a contidos de pagamento por visión.
En termos de calidade de imaxe, o maior salto viviuse co paso da televisión analóxica á dixital, tanto nas plataformas de pagamento por visión como nas emisións en aberto (TDT). Porén, as melloras cualitativas non quedarían estancadas e pasouse de considerar a evolución á alta definición (HD) un gran paso, a falar dos sistemas FullHD ou á última moda, os 4K (4 veces máis resolución ca FullHD), aínda que xa hai fabricantes como Panasonic, Sony ou LG traballando nos 8K. Malia todo, esta evolución presenta problemas, xa que hoxe en día resulta practicamente imposíbel acceder a contidos con resolucións tan elevadas.
Ademais da falta de contido, outro aspecto que ralentiza a popularización destes trebellos de alta calidade é o prezo. Os modelos de máis de 50 polgadas (tamaño mínimo para que compense a inversión) parten duns 4000 € en marcas como Sony, Samsung ou Philips, aínda que xa hai un fabricante chinés (TCL) que promete dispositivos 4K por menos de 1000 euros, o que serviría para popularizar o seu espallamento.
Tamén existe un consorcio nipón do que forman parte Sony, Toshiba e Hitachi que están a traballar para levar o 4K a pantallas de pequeno tamaño (até 12 polgadas), de seguro que pensando tamén en aplicalas a tablets. Pola súa banda, LG decidiu innovar dando á súa nova televisión OLED de 55 polgadas unha forma curva coa que conseguen simular o ollo humano, o que reduce a perda de detalles percibidos.
Semella que a televisión, amada e odiada a partes iguais, ten aínda moito percorrido por diante. Iso si, deberá seguir reinventándose para non acabar nos expositores dos museus de reliquias tecnolóxicas.
Podería ter escollido unha das moitas citas que se recollen na Wikiquote sobre Mandela, pero preferín recopilar algunhas cousas que atopei entre todo o que se publicou entre onte e hoxe da figura política máis importante dos nosos tempos.
A foto: dos centos de fotos de Mandela, a que El País leva á súa capa (e abre este artigo) é a que máis me gusta.
A portada: a da revista Time.
As citas: “todo parece imposíbel até que se fai” / “a educación é a arma máis poderosa para mudar o mundo”. Apliquémolas.
A curiosidade: seis nomes para un mesmo home: Nelson, Madiba, Rolihlala, Dalibhunga, Khulu e Tata. Que significan? A resposta aquí.
O dato: eu non o lembraba, pero até o 2008 estivo na listaxe de terroristas dos EEUU.
A canción: U2 adicoulle o tema Ordinary Love
O cinismo: o dos políticos que fan todo o contrario a Mandela e lamentan a súa morte, como Mariano Rajoy.
O titular absurdo: o de La Razón.
Volveuse unha tradición nos USA e Canadá celebrar tal día coma hoxe, o día despois doThanksgiving Day, o Black Friday, unha xornada na que as tendas enchen de carteis de ofertas e descontos, moitos deles ligados á electrónica.
Lonxe desas latitudes, no País Valencià, viviron hoxe tamén o seu particular venres negro co corte do sinal da súa televisión pública. Por suposto, unha vez máis, a represión gubernamental executouse coa colaboración eficaz dos grises, hoxe vestidos de azul, cousas da moda.
Os grises do Século XXI, eses seres tan afables no seu Twitter, onde estupidez tras estupidez conseguen facer un guiño á sociedade que lle ri (que lle rimos) as grazas. Os mesmos grises que día tras día agreden a traballadores que defenden lexitimamente os seus postos de traballo con manifestacións ou peches nas empresas; a xubilados que reclaman diante dos seus bancos o roubado por estes co beneplácito do Goberno; ás persoas que se opoñen a desafiuzamentos que deixan na rúa a xente sen recursos, dá igual que sexan anciáns ou familias con nenos; a xornalistas que queren facer o seu traballo, informar do que pasa e das atrocidades que cometen “en el ejercicio de sus funciones”.
Os grises do Século XXI, o brazo executor. “Cumplimos órdenes de arriba”, excusan. Sempre cumpren ordes de arriba, claro. Obedecen. Eu pregúntome onde ten cada un o límite da obediencia, o límite da paciencia. Porque a min estáseme acabando.
Non, non vou falar do famoso anuncio. Tampouco dos centos de vesións alternativas de pais que procuran o minuto de fama dos seus fillos. Non, falo doutros paus.
Onte un colega – e en varias ocasións compañeiro de andainas – deste mundiño dos blogs, tivo que afrontarse a pronunciar esas dúas palabras que xuntas dan arrepíos: “teño cancro”. Lin con atención as súas verbas, os seus pensamentos transformados en post… e non puiden evitar sentir admiración pola cordura das súas palabras, a súa mensaxe en positivo, o bo ánimo transmitido. Unha actitude fundamental para que todo vaia ben.
En maior ou menor medida, máis grandes ou máis pequenos, todos levamos paus a diario. Ás veces chegan en forma de enfermidade, outras porque quedamos sen traballo, non aprobamos un exame, as cousas se complican ou non cumprimos os obxectivos que nos marcamos (ou nos marcan).
Para a nosa desgraza, fixéronnos crer que tiñamos que vivir nunha sociedade competitiva, darlle paus ao do lado para chegar máis arriba, chegar antes, ser mellor. Fixéronnos crer que había que aparentar, finxir, avergoñarse. Fixéronnos crer que o único modelo de felicidade era o de traballar toda a vida para ter un coche, unha casa, vivir en familia e disfrutar durante a xubilación… aínda sen garantías de chegarmos a ela.
Vai sendo hora de practicar a insumisión con quen nos quere obrigar a ser infelices, competitivos. Cómpre saber buscar o positivo no día a día e non admitir paus dos que nos queren amolar. Apreciemos as cousas pequenas, cada Estrella Galicia que tomamos cos amigos, o café máis pausado dos domingos ou a excursión de fin de semana que saiu mal porque comezou a chover.
Desfrutemos da vida. En calquera caso, non imos saír vivos dela.
Surface Pro, tablet e netbook nun só produto
As persoas que viaxamos con certa regularidade por razóns de traballo adoitamos plantexarnos antes de iniciar calquera desprazamento cal é (ou máis ben, cales son) o dispositivo máis axeitado para usar como ferramenta de traballo e conexión dependendo da natureza da viaxe.
Partindo de que o smartphone é innegociábel… que debemos usar para todo o demais? Unha tablet? Un portátil? Algo intermedio? As tablets adoitan ser a mellor opción para desprazamentos rápidos; nesto senso eu son partidario de gastar un pouco máis e coller sempre a versión con conectividade móbil 3G (ou 4G), pois non sempre imos atopar unha rede WiFi ao noso dispor. Porén, se precisamos crear contido (léase, escribir) debemos ter “algo máis”.
Existen multitude de teclados Bluetooth que se anuncian como a repanocha da produtividade; a miña experiencia dime que unicamente compensa ter un grandeciño e non estas cousas diminutas que non amañan nada e simplemente farán que nos vexamos cargando con algo mediocre.
A medio camiño está a Surface Pro de Microsoft, que poderíamos definir como unha mixtura entre tablet e netbook. Malia que xa existe a súa sucesora, a Surface Pro 2, quen non precise estar á última pode optar pola orixinal, cuxo prezo ten descendido moito nas última semanas.
Facendo un repaso polas súas características, a Surface Pro integra unha pantalla LCD Clear Type de 10,6 polgadas (1920 x 1080), formato 16:9 e protección Gorilla Glass. O seu procesador é un Intel Core i5, ten 4 GB de memoria RAM, 64 GB de memoria interna (hai un modelo de 128 GB) e dobre cámara.
O seu deseño non chama a atención por fermoso, máis ben é bastante sobrio, pero si polo ben pensadas que están as cousas. No marco atopamos un porto USB 3.0, o jack 3.5 de audio, controis de volume, un conector magnético para teclado e outro para o cargador, así como o porto Mini DisplaPort ao que se pode conectar un HDMI ou VGA. Arredor deste mesmo marco tamén atopamos unha fendidura que fai de disipadora de calor e na parte traseira incorpora unha patilla que permite manter o disposivo vertical para usar en modo portátil.
Así mesmo, un aspecto necesario para sacarlle todo o partido ao dispositivo son os teclados Touch Cover e Type Cover. Ambos os dous son teclados completos que fan á vez de funda para a pantalla do trebello. As diferenzas entre eles son os materiais (un aspecto máis suave no Touch, plástico puro no Type) e o tipo de teclas (de tacto no Touch, de presión no Type). A miña predilección sería unha mixtura de ambos, pois se ben a textura do Touch pareceume superior, como teclado quedaríame co Type ao ser moito máis preciso. Calquera deles mércase por separado.
Na caixa vén un pequeno lapis que facilita o traballo á hora de facer debuxos ou escribir en modo manual. O recoñecemento está baseado en tecnoloxías desenvoltas por Wacon, seguramente os mellores especialistas neste tipo de funcionalidades.
Sistema operativo e experiencia de uso
A Surface Pro emprega Windows 8, recén actualizada a 8.1. Cabe destacar o esforzo que fixo nesta versión Microsoft por ofrecer un sistema operativo moi pictórico e tablet friendly que tampouco perde funcionalidades cando se emprega en modo computador.
Cando usamos o dispositivo como tablet resulta interesante o uso das aplicacións; nesta liña, se cadra é un pequeno handicap a non existencia dun gran abano de ferramentas na tenda de Microsoft, pero pouco a pouco este número vai crecendo. A pantalla reacciona moi ben a calquera movemento dos nosos dedos e o teclado en pantalla é dos máis cómodos que teño probado.
Se decidimos usar a Surface como portátil estaremos ante un minicomputador completo ao que poderemos conectarlle un rato externo no porto USB. E aí atopamos unha eiva: un só porto nun trebello que aspira a ser empregado como netbook? En calquera caso, é algo que podemos subsanar cun concentrador USB, pero isto debera ter sido pensado polo fabricante para non ter que invertir máis.
O rendemento é bastante bo, non esquezamos os 4 GB de RAM nos que se apoia. Pero tamén é certo que os usos que se lle dan a este dispositivo tan orientado á mobilidade van máis na liña de navegación, redes sociais, ofimática e algún programa específico. Para probar estas prestacións instalei simuladores matemáticos que requiren bastantes recursos e funcionaron sen problemas nin saltos.
No apartado de aspectos negativos o principal é o peso, 907 gramos. Se ben é certo que non é demasiado para falar dun netbook, querer ser tamén unha tablet fai que isto chirríe, xa que resulta 2 ou 3 veces máis pesados que as alternativas da competencia. Así mesmo, a autonomía tamén é algo a ter en conta, e outro punto que nos lembra no que nos atopamos máis próximos a un portátil ca a unha tablet: así, traballando con teclado chegamos a un máximo de 5 horas.
Doutra banda, no lado dos puntos positivos e a súa usabilidade, ofrece grandes posibilidades para os usuarios en constante movemento, que teñen un produto híbrido que os pode sacar dun apuro como tablet e que lles permite traballar cun ordenador completo. Non debemos esquecer tampouco as moitas posibilidades que nos ofrece un sistema operativo como Windows, no que practicamente funciona calquera cousa.
En resumo, trátase dun dispositivo moi completo e con moitas posibilidades, que se ben precisa de refinamentos, iniciou unha nova liña á que lle auguro moito futuro.
O faino-ti-mesmo chega á telefonía móbil grazas aos trebellos modulares
*Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº 73 do Sermos Galiza
A mediados dos anos 90, a baixada de prezos dos produtos informáticos popularizou os computadores de uso persoal, que foron facéndose oco nos salóns e cuartos de moitas casas. Foi neste período cando, paralelamente ao xurdimento doutros negocios relacionados co campo como cibercafés ou servizos técnicos, apareceron as tendas de informática especializadas nas que calquera podía ser asesorado sobre como construír un computador completo a medida, podendo escoller os compoñentes que mellor se adaptasen aos seus requerimentos e, nalgún caso, mesmo aforrar algúns cartos. Hoxe en día, a crise e a estandarización do modelo de grandes superficies comerciais fixo que botaran o peche ou que reorientaran o seu negocio moitos destes establecementos, instaurándose a práctica habitual de mercar un computador que vén producido en cadea e listo para usar.
Porén, a telefonía móbil pode agora facer rexurdir este modelo case esquecido do faino-ti-mesmo se prospera un novo concepto de móbiles modulares no que están a traballar conxuntamente tanto empresas cunha longa traxectoria no sector, como Motorola, como novas start-ups que procuran financiamento colectivo (crowdfunding) para saír adiante, caso de PhoneBlocks.
A idea detrás dos móbiles modulares, con inspiración nos famosos xogos Lego, é que cada usuario ou usuaria podería facer un móbil a medida só coas características que lle interesar, ademais de poder mellorar cada unha delas só cambiando a peza necesaria e non a totalidade do terminal. Así, os terminais modulares evitarían non só ter que mercar todo un telefone novo se calquera aspecto concreto fica desfasado despois de usarmos o noso smartphone durante un tempo, senón tamén outros fenómenos como o pago que realizan moitos usuarios por prestacións que non van empregar nunca, ou a dificultade para o público máis exixente de atopar un dispositivo que condense todo o que desexa ou precisa nun momento no que entre modelo e modelo achamos poucos mais significativos cambios. De calquera xeito, o obxectivo último é rematar coa obsolescencia programada, é dicir, a “data de caducidade” que os fabricantes impoñen nos dispositivos que comercializan, condenando a estes ao descatalogamento prematuro e obrigando aos usuarios a mercar un novo trebello, alimentando así un consumismo permanente que os beneficia.
Este tipo de dispositivos por pezas contan con dúas partes fundamentais, coñecidas como endoesquelete e módulos. O primeiro viría a ser o marco ou estrutura básica que permite que os diferentes módulos intercambiábeis teñan o seu sitio, é dicir, un lugar onde colocalos. Pola súa banda, por módulo poderíamos entender calquera cousa: unha cámara, un sensor GPS ou calquera outro compoñente a personalizar e/ou intercambiar para construír o móbil a medida.
Pero as vantaxes dos móbiles modulares non quedan só na personalización, xa que, se pensamos neles como dispositivos que podemos ir actualizando conforme van mudando ou medrando as nosas necesidades, estaríamos a falar dun trebello que tería unha vida útil notabelmente maior. Así pois, desde un punto de vista económico, os nosos gastos en hardware móbil veríanse moi reducidos, aínda que de seguro os mellores beneficios chegarían pola parte medioambiental: falamos dunha importante redución do lixo electrónico, xa que o habitual sería intercambiar pezas concretas e o número de veces que se cambiaría o esquelete completo sería inferior aos cambios de smartphone que se realizan hoxe en día.
Malia todo, para que un proxecto coma este se faga realidade e os móbiles modulares sexan algo cotián débese contar co compromiso de moitos xogadores. Pensando niso, estableceuse un modelo open source (aberto) que facilita a fabricación de pezas adaptadas. Isto permitiría a ensamblaxe de módulos de diferentes proveedores, o que resulta fundamental nunha iniciativa que leva por bandeira a flexibilidade de escolla. Será pois o noso próximo smartphone tamén o derradeiro?
Fairphone, o primeiro terminal de comercio xusto
*Este artigo foi publicado orixinalmente no Nº 71 do Sermos Galiza
As multimillonarias campañas de márketing que acompañan o lanzamento dos smartphones de gama alta conseguen desviar a nosa atención cara a potencia dos procesadores, o tamaño e a calidade das pantallas ou o número de megapíxeles das cámaras. Porén, poucas veces paramos a pensar de onde vén o produto que temos nas nosas mans ou en que condicións foi fabricado, cuestións que só nos plantexamos cando algún medio denuncia algún dos innumerábeis escándalos de explotación laboral e/ou infantil que se producen diariamente nas fábricas de produción.
Desde as súas orixes, a fabricación de produtos electrónicos foi sinónimo de polémica. Isto débese en grande medida ao escurantismo de fabricantes non dispostos a amosar os seus centros de produción, empregando como desculpa a espionaxe industrial, ou á negativa a revelar a procedencia das materias primas argumentando intereses económicos que puideran favorecer á competencia.
Despois de reflexionar sobre o nível de contribución da sociedade a alimentar estas fórmulas de fabricación, e tras dous anos de preparativos, xurdía a comezos deste ano en Holanda a sociedade Fairphone (literalmente, “teléfono xusto”). Trátase dunha entidade sen ánimo de lucro que, segundo afirman, ten como principal obxectivo a produción dun smartphone aplicando os principios de transparencia e comercio xusto, un sistema bastante establecido nos sectores da alimentación e textil.
Malia todo, garantir o comercio xusto en toda a cadea de produción dun smartphone non é unha tarefa doada e o primeiro atranco aparece na consecución das materias primas. Un dos minerais básicos empregados na fabricación de produtos electrónicos é o coltán, cuxas reservas mundiais atópanse nun 80% na República Democrática do Congo. Lonxe de ser unha fonte de riqueza para o país, a explotación do coltán é empregado desde os anos 90 polos grupos armados para se financiaren, favorecendo o establecemento de mafias que controlan a extracción do mineral, na que participan nenos de curta idade, e alimentando unha serie de guerras con poucos visos de teren fin. Segundo Fairphone, para salvar este problema traballan con minas libres de conflito grazas ás iniciativas Raise Hope for Congo e Conflict-free Tin Initiative.
O seguinte punto que merece especial atención, e co que quizais estamos máis familiarizados, é a cadea de ensamblaxe dos produtos: téñense denunciado casos de fábricas nas que os traballadores soportaban quendas de máis de 16 horas diarias e tiñan que aloxarse en barracóns da propia empresa cunhas condicións de salubridade inexistentes, nunha situación práctica de escravitude. Desde Fairphone chegaron a un acordo cunha empresa chinesa, A’Hong, unha compañía que, aseguran, garante unhas condicións de traballo e uns salarios dignos, algo difícil de atopar neste tipo de plantas do continente asiático.
No tocante á distribución, Fairphone tamén asegura garantir estándares de comercio xusto e co máximo respeto polo medio ambiente; como mostra disto, Fairphone comprométese a facerse cargo do teléfono unha vez rematada a vida útil do mesmo, para que non acabe esquecido nun armario ou nun colector do lixo non axeitado.
En cantos as características técnicas, o Fairphone sitúase en pé de igualdade coa competencia: ten unha pantalla de 4,3 polgadas con resolución de 950 x 540 píxeles, procesador de 4 núcleos a 1,2 GHz, 1 GB de memoria RAM e 16 GB de memoria interna e dobre cámara, a principal de 8 megapíxeles e a frontal de 1,3. Inclúe dobre SIM, o que permite empregar dúas liñas de teléfono a un mesmo tempo no mesmo dispositivo e emprega unha versión personalizada de Android 4.2. Custará 325 € e poderase mercar a finais deste ano.
Independentemente de como resulte este terminal no mercado, o mero feito de levar a cabo a súa fabricación demostra que se poden facer as cousas de xeito que se garanta a calidade humana e medioambiental, factores que deberan pesar á hora de elixir o noso próximo smartphone como a funcionalidade máis básica que calquera trebello poida incorporar.