langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Con Trump as cousas son máis difíciles de proxectar, pero non creo que haxa mudanzas radicais”
ESTHER GARRIDO - FOTOS: MIGUEL MUÑIZ · PUBLICADO O 28 DE NOVEMBRO DE 2016 · (0)
Xulio Ríos é un dos grandes expertos galegos en política internacional, un moañés en perpetuo estado de observación con quen ECO ten a sorte de contar como colaborador. Malia que é un bo coñecedor da política chinesa –vén de publicar  China Moderna de Tibidabo ediciones–, poucas frontes se lle escapan. Falamos con el para saber se, na Era Trump, o mundo quedará tan do revés como se di.
Aínda que é cedo para saber dos movementos que decida facer o neoiorquino en política exterior, semella que o escenario pode vivir mudanzas. Cres nunha posible mellora de relacións coa Rusia de Putin?
Que pode supoñer en canto ao que se faga en Oriente Próximo? Trump foi moi crítico coa política exterior de Obama durante a campaña electoral pero as tensións bilaterais e os conflitos obedecen a causas profundas que van mais alá das expresións de simpatía ou antipatía persoal. Os poderes fácticos non facilitarán cambios drásticos en ningún escenario onde se dilucide un pulso estratéxico. O presidente do país máis poderoso do mundo non é o presidente máis poderoso do mundo, non podemos descartar que teña que lidar con dúas oposicións, a dos demócratas e a dos propios republicanos.
Se dá prioridade, como di, ás relación bilaterais entre estados, e dadas as forzas de disgregación que medran no seo da UE, a Bruxelas tócalle perder cada vez máis protagonismo?
A UE leva anos vivindo un proceso interno e acelerado de deconstrución. Con China hai tempo que ese marco bilateral é unha realidade, a UE apenas existe en termos efectivos. Están Alemaña, Francia, Reino Unido… Pero podería representar unha oportunidade para recuperar autoridade e discurso. Unha voz propia.
Unha recente enquisa recollía que aos chineses tanto lles tiña quen gañase, de feito as decisións tomadas por Obama na zona non lles acaían moito. Que movementos farán dende Beijing? Preocúpalles o cambio ou coidan que non lles afecta moito?
Hai que diferenciar niveis. No económico-comercial pode haber tensións pero China confía na negociación e no colchón de interdependencias mutuas. Se como anunciou vai impoñer elevados aranceis ás importacións chinesas, as primeiras vítimas poderían ser as multinacionais estadounidenses que fabrican na China, onde obteñen aínda enormes beneficios. E en xullo de 2016, China posuía 1,2 billóns de dólares en bonos do Tesouro… Se fracasa o TPP, para China non é mala noticia. Se os países de Asia-Pacífico entenden que Trump se desentende do futuro da rexión, a diferenza de H. Clinton que promoveu o Pivot to Asia, isto é unha bendición para a estratexia chinesa, pero pode acentuar un rexurdir perigoso do nacionalismo nipón. Podería aliviar a presión sobre a depreciación do yuan e as saídas de capital pero as negociacións sobre os investimentos poderían ser máis duras. Haberá vantaxes e inconvenientes.
Vés de publicar China Moderna, un traballo que asegura que o país vai camiño de ser o epicentro do mundo. A chegada de Trump facilitaralles o proceso?
A China fáltalle aínda un treito moi complicado, interna e externamente, para situarse de novo no epicentro do sistema internacional. Con ou sen Trump, ese camiño leva tempo trazado e persistirán nel, pero en termos estratéxicos, de confirmarse a viraxe de Trump, pode favorecer no inmediato os intereses da China. Pero paradoxalmente non debemos ignorar que esta China de hoxe é a maior militante contra o proteccionismo e a conquista dese epicentro pasa pola súa afirmación económica global.
(Extracto da entrevista completa que se poderá ler no número de decembro de eco)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


document_lang: gl

langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Contratamos bos profesionais para que nos digan o que temos que facer”
PUBLICADO O 04 DE MARZO DE 2016 · (0)
A película Os bolseiros conta as hilarantes vicisitudes de dous “corentañeiros” na loita por un posto na sede da empresa en California. Realmente Google é tan aberta como parece?
A película rodouse nas instalacións de California e, efectivamente, cando os actores chancean sobre se a comida é gratis en realidade é que é así, é gratis para os traballadores. E tamén é certo que se favorece moito a diversidade e a interacción, dános igual como veñas vestido, o importante é que sexas un profesional que poida achegar, que pense de forma distinta. Os procesos de contratación son sofisticados porque contratamos a bos profesionais non para dicirlles o que teñen que facer senón para que nos digan o que temos que facer nós.
E se este sistema semella funcionar ben, por que lles custa tanto a outras empresas tentar trasladalo?
Tiven a sorte de traballar en compañías nas cales as organizacións eran moi transparentes, pouco xerárquicas, onde a información e a comunicación era natural e iso probablemente nótase cando traballamos. O certo é que cando preguntas nun foro cantos pensan que as persoas son o activo principal dunha compañía case todo o mundo levanta a man, pero despois non se actúa consecuentemente. Temos que crer firmemente que o talento humano é o que vai facer que a nosa empresa teña éxito. Hai que crear unha contorna na cal as persoas sexan felices, dar ferramentas, recoñecer o traballo e deixar espazo. Sinxelamente porque un empregado feliz é máis produtivo. Así que se son máis felices, as nosas empresas serán tamén mellores empresas.
Se alguén sabe sobre tendencias tecnolóxicas que cambian o mundo es ti. Que é o que estamos a vivir?
Un fenómeno precioso, único, moi distinto aos antigos cambios e revolucións que tivemos na historia da humanidade: estamos a ter unha irrupción tecnolóxica moi rápida que afecta a moitísimas persoas, de feito, á maior parte de todos nós.
E en que se traduce esa ruptura?
Pois na mobilidade, na nube, no Big Data e nas redes sociais. Xuntos configuran unha especie de tormenta perfecta que fan que todo estea a suceder con moitísima velocidade e impacto.
Todos vemos que xa está en marcha un novo xeito de traballar e de vivir. O cambio sempre será para mellor?
Supoño que dirás que si… Si, si, é que son optimista por natureza e claramente véxoo así.
Texto: Esther Garrido / Fotos: Miguel Muñiz
(Extracto da entrevista completa que se pode ler no número de marzo de eco)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
Os postos de traballo creados en xullo en Galicia medran un 8,5% respecto a 2017
REDACCIÓN · PUBLICADO O 09 DE AGOSTO DE 2018 · (0)
Así o indica a plataforma de emprego Infojobs, que cifra as vacantes do pasado mes nesta comunidade autónoma en 11.331 fronte as 10.447 do mesmo período do pasado ano. A nivel nacional, o portal acadou as 313.204 ofertas de traballo nese tempo.
Esta última cifra supón un incremento das vacantes nesta plataforma do 34,5% respecto ao mesmo período do ano anterior, con 80.284 vacantes más. A Comunidade de Madrid, con 93.550 vacantes; Cataluña, con máis de 83.000, e Andalucía, que roza as 26.000 ofertas de traballo publicadas, lideraron a creación de emprego en España durante o mes de xullo, concentrando as tres o 64,8% das vacantes ofertadas por este portal. Pola súa banda, Galicia ocupa a sétima posición desta clasificación.
O pasado mes de xullo, o sector de turismo e restauración duplicou o volume de vacantes con respecto a xullo de 2017, concentrando un total de 34.963 ofertas de traballo en InfoJobs. Trátase, despois de comercial e vendas (que en xullo sumaba 64.193 ofertas), do segundo sector que máis vacantes canalizou a través da plataforma. Outras actividades que tamén concentraron un amplo volume de vacantes durante o pasado mes son atención a clientes (34.663 ofertas), compras, loxística e almacén (28.005), e informática e telecomunicacións (27.916). Pola súa banda, o sector de administración de empresas foi o que máis medrou durante nese tempo, cun incremento do 122% respecto a xullo de 2017.
Entre os postos de traballo ofrecidos durante o mes de xullo, publicáronse neste portal un total de 60.029 ofertas que ofrecían contratación indefinida. Esta modalidade representou un 29,7% do total de ofertas de traballo que informan sobre o tipo de contrato. O volume de ofertas con contrato indefinido medra respecto ao mesmo período de 2017, cando se publicaron un total de 44.224 vacantes. Pola súa banda, os contratos de duración determinada representaron o 35,3% das ofertas (71.174 ofertas de traballo).
No que respecta ao tipo de xornada que se vai realizar, entre os postos ofrecidos en xullo destacou o peso da xornada a tempo completo, que representou o 59,7% do total de vacantes publicadas. O 19,2% das ofertas de emprego correspondía a postos de traballo a tempo parcial, mentres que o 3,8% ofrecía realizar xornada intensiva.
Un total de 920.522 candidatos inscribíronse ás ofertas de traballo publicadas en InfoJobs durante o mes xullo. Do total de persoas inscritas, o 40% indicaba ter estudos universitarios, mentres que o 26,8% declaraba posuír un ciclo formativo. En relación co seu nivel laboral, obsérvase que o 58,3% dos candidatos inscritos en xullo ocupaba ou traballaba en posicións de empregado, un total de 511.314 persoas, mentres que o 9,8% dos candidatos era especialista e o 8% ocupaba un cargo de mando intermedio.
No que respecta ás preferencias destes candidatos, cada usuario do portal pode seleccionar máis dunha preferencia en canto á modalidade contractual. En xullo, o 77,2% dos candidatos inclúe entre as súas a contratación indefinida, en contraposición ao 20,7% que manifesta preferir un contrato a tempo parcial.
Así mesmo, cando os candidatos teñen unha preferencia en canto á xornada laboral que queren realizar, a opción máis elixida é a xornada completa, polo 35,8% dos inscritos en xullo. O 12,2% dos candidatos escollerían unha jornada intensiva, na súa maioría intensiva de mañá (7,8%), mentres que o 9% restante preferiría traballar a tempo parcial, principalmente en horario de mañá (4,4%).
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
'Software' libre 2018 con 110 actuacións para empresas, cidadanía e administración galegas
REDACCIÓN · PUBLICADO O 14 DE AGOSTO DE 2018 · (0)
A Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia (Amtega) está a desenvolver o Plan de Acción en Software Libre 2018, con 110 actuacións destinadas a fomentar e promover o uso de software libre na administración pública, o impulso dunha oferta de solucións libres e de calidade para as empresas, e incrementar o uso e coñecemento do software libre por parte da sociedade.
Os acordos asinados permitirán realizar diversas actuacións que inclúen dende a tradución de Software Libre, a organización de xornadas, cursos, obradoiros, o fomento do software libre en proxectos de cooperación ou solidariedade social ou a formación en Software Libre nas Universidades.
Cómpre destacar este ano a inclusión do Programa Girl STEM para a creación de referentes, visibilizar roles e motivar as vocacións tecnolóxicas entre as nenas sempre dende o software e cultura libres. A Asociación Galega de Empresas de Software Libre (Agasol) organizará unha serie de actividades de mentorado próximo desde idades temperás dirixidas ás nenas de entre 14 e 18 anos para espertar o seu interese e reforzar a confianza nas súas capacidades cara estudos STEM.
No ámbito da administración Amtega continúa promovendo o emprego de tecnoloxías libres que fomenten políticas de eficiencia e bo uso de tecnoloxías libres grazas á implantación de solucións de software libre na súa infraestrutura tecnolóxica coa consecución de aforro e mellora de produtividade. Así mesmo, mantén o seu compromiso de liberación de dúas novas solucións TIC desenvolvidas pola administración pública galega a fin de facilitar a súa reutilización por outras administracións.
Software libre na empresa
No ámbito empresarial, as actuacións están dirixidas a promover o uso de solucións libres de calidade que permitan ás empresas mellorar en eficacia e competitividade. Un ano máis é o Centro Demostrador TIC o elemento vertebrador das mesmas. Para reforzar a presenza das solucións libres no Cdtic, a Amtega colabora con AGASOL para ofrecer unha serie de xornadas de difusión de solucións TIC libres.
Así mesmo, o Cdtic Virtual incorporará unha nova solución de facturación web, FacturaScripts e continuarase coa difusión de solucións empresariais libres a través do portal mancomun.gal, con artigos tecnolóxicos, novas, entrevistas así como o boletín mensual de Software Libre empresarial.
Software Libre para a cidadanía
Finalmente entre as actuacións dirixidas á cidadanía en xeral, destacar que se seguen potenciando as tecnoloxías libres dentro dos programas de alfabetización e capacitación dixitais da rede CeMIT así como no resto de iniciativas recollidas no Plan de Inclusión Dixital de Galicia.
Vén de convocarse o XI edición do Premio ao mellor traballo universitario de fin de grado con Software Libre en colaboración co Cixug, que integra as tres universidades, e tamén coa participación da Asociación GPUL.
Neste eido é onde se desenvolverán a maior parte das 27 actuacións que se executarán ao abeiro dos convenios de colaboración asinados cos axentes do ecosistema
Para estes proxecto asináronse convenios con Agasol; con sete Asociacións Galegas de Usuarios de Software Libre (Agusl): Bricolabs, Galpon, Ghandalf, GPUL, Makers Lugo, Melisa e XeoPesca; e co Consorcio para o desenvolvemento de aplicacións Informáticas de Xestión Universitaria de Galicia (Cixug), integrado polas tres universidades galegas. Así mesmo, o acordo de colaboración co Colexio Profesional de Enxeñaría Técnica Informática (Cpeteig) inclúe tamén unha actuación específica para o fomento do software libre como a celebración.
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
O aumento do salario mínimo a 1.000 euros beneficiaría a 143.000 traballadores galegos
REDACCIÓN · PUBLICADO O 17 DE AGOSTO DE 2018 · (0)
Estes son os cálculos que fai UGT-Galicia, nos que apunta que esta comunidade autónoma é unha das sete que teñen unha porcentaxe maior de traballadores con salarios inferiores aos 1.000 euros.
Na análise que fai este sindicato sobre o impacto que terá o IV AENC en materia salarial en Galicia, explica que en Galicia 143.000 persoas asalariadas a tempo completo nos deciles 1, 2 e 3, é dicir, aqueles que teñen un salario inferior aos 1.000 euros. Isto sobre un total de asalariados a tempo completo de 697.100 persoas. Isto supón que o 20,5% dos traballadores galegos a xornada completa perciben un salario mensual inferior aos 1.000 euros brutos, co que só hai catro comunidades autónomas, Murcia, Estremadura, Canarias e Andalucía, cunha porcentaxe de traballadores por debaixo dos 1.000 euros sobre o total superior ao indicador galego.
De feito, Galicia forma parte do grupo das sete comunidades autónomas (Andalucía, Murcia, Canarias, Estremadura, Galicia, Comunidade Valenciana e Castela-A Mancha) con sobrerrepresentación no número de traballadores con baixos salarios. Todas estas comunidades posúen unha porcentaxe maior de traballadores con salarios inferiores a 1.000 euros do que se derivaría polo seu peso sobre o total de persoas asalariadas no conxunto nacional. Tomando os asalariados totais a xornada completa, Galicia ocupa o 5,5% do mesmo sobre o total de España, pero integra ao 6,1% do total dos asalariados con salarios inferiores a 1.000 euros brutos. É dicir, que posúe unha sobreponderación en materia de baixos salarios e sitúase entre as sete comunidades con maior diferenza.
O estudo fai fincapé en que os niveis de renda por habitante en cada territorio dependen do resultado da actividade económica nos mesmos, da súa maior ou menor xeración de valor engadido, o que, ademais, vai unido á calidade do emprego que se xera. Por iso, a maior PIB per cápita, maiores niveis salariais, en termos xerais. Así, en Galicia o salario medio dos traballadores (supostas 14 pagas) é de 1.532 euros, situándose na táboa das 18 comunidades por debaixo da metade, no posto 12º. En relación ao PIB per cápita, este é de 22.497 euros por persoa, co que de novo volve estar da metade para abaixo, neste caso no posto 11º. Neste sentido, UGT denuncia que estes feitos afectan á capacidade global de consumo e, por tanto, achega menos crecemento do seu PIB.
Por isto, o sindicato insiste en que o aumento dos salarios nestes territorios menos desenvolvidos e con niveis salariais relativamente máis reducidos, como é o caso de Galicia, ten un dobre efecto positivo: primeiro, reduce as diferenzas de capacidade de compra e de calidade de vida entre a poboación de diferentes zonas, aumentando a cohesión territorial, e, segundo, sirve para impulsar o crecemento naquelas comunidades con tecido industrial máis fráxil e con menores niveis retributivos, ao axudar ao mantemento do consumo das familias.
Resumindo e concluíndo, o informe sinala que este acordo beneficia especialmente aos traballadores que desempeñan postos peor pagados, que son os máis precarios e os que máis sufriron a desvalorización salarial dende 2009. Por iso, destaca que axudará a reducir as bolsas de pobreza que a crise e as erróneas políticas aplicadas xeraron na clase traballadora e a diminuír as desigualdades interpersoais, entre os que menos gañan e os que perciben os salarios máis elevados nas empresas. Ademais, este aumento terá máis incidencia relativa sobre as comunidades autónomas que concentran en maior medida aos asalariados con menores salarios, como é o caso de Galicia.
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 11 DE MAIO DE 2018 · (0)
Dende 2002 en Galicia só abriu unha nova instalación de acuicultura. As axudas que hai todos os anos van a mellorar as que xa temos, as cifras de produción apenas varían. A polémica adoita acompañar calquera tentativa de nova apertura pero, con máis do 30 % das poboacións de peixe sobreexplotadas no mar, o futuro pasa por elas.
Permítese facer algunha ampliación, melloras enerxética, pero pouco máis. Nin novos tanques de rodaballo, piscinas para linguados ou bateas de mexillón. Os números son os que son e, ben por cuestión ambientais ou por limitar a ocupación de espazo terrestre e costeiro, non abren máis.
Non cómpre petar ás portas de asociacións ambientalistas para saber das nubes que botan máis sombra sobre o sector, a propia FAO (a organización da ONU para alimentación) xa o recoñece: a acuicultura pode estar en pugna coa agricultura, a pesca, a expansión industrial, a navegación e as zonas de recreo. Sen contar os danos que ocasionan na paisaxe as propias instalacións, as estradas de acceso ou as liñas de alta voltaxe. “Son necesarios planos que axusten os intereses para permitir o uso máis proveitoso, porque a acuicultura non require necesariamente o uso exclusivo, outros usos poden acomodarse moi ben”, asegura o organismo internacional.
Entre as cousas máis importantes para evitar males está asegurarse de que os residuos que xeren estean libres de microorganismos porque a sobrecarga de nutrientes pode causar floración de algas e diminución de osíxeno no mar: unha acuicultura ben planificada inclúe sempre medidas para a biodegradación dos residuos. Se todo se fai ben o sector é unha fonte de riqueza e axuda a evitar que se esquilme a vida salvaxe nos océanos.
O poder do bivalvo
Practicamente dun golpe de vista confírmase que Galicia é a comunidade española con máis beneficiarios das axudas que dá Bruxelas á acuicultura vía Fondo Europeo da Pesca 2007-2013. O cal é lóxico: somos o maior produtor nun estado que xa ten a maior colleita por diante do Reino Unido e Francia. Deses cartos públicos máis do 75 % foron ao sector mexilloeiro, o gran puntal ao sumar dous terzos do valor da produción. Hai pouco un grupo de científicos do Instituto de Investigacións Mariñas-CSIC traballaron na ría de Ares-Betanzos e constataron os problemas aos que tiveron que facer os produtores en 2017: dificultade para atopar fazula e un incremento importante de depredadores, sobre todo o sargo, que causa estragos nas bateas. Entre as nove especies con máis produción en España, Galicia leva case todo o rodaballo, ollomol e linguado. Aínda así non perdamos perspectiva: se a produción de acuicultura española en 2015 sumou case 290.000 toneladas o gañador é o mexillón por goleada con 225.000. Porque as bateas tamén son acuicultura.
A onde vai o diñeiro das axudas
Como queda dito non é para apoiar novos proxectos –dada a dificultade de conseguir licencias– senón para investimentos nos que xa hai e para melloras, sobre todo no relativo a eficiencia enerxética, un dos maiores custos para calquera instalación industrial, polo que xa comeza a haber plantas que fan uso da enerxía solar. Hai multitude de opcións, como usar a mesma auga primeiro para a produción de peces e logo para a rega cun só bombeo para os dous sistemas de cultivo, como se fai en Israel desde hai décadas na agricultura.
Tamén se usan os cartos das axudas europeas para diversificar, modernizar as instalacións e mercar novos equipos e maquinaria. E semella que non haberá grandes mudanzas no financiamento da pesca e a acuicultura a partir do 2020 tras a recente votación a favor do ditame do Comité Europeo das Rexións. Galicia, que o lidera en representación de España, defende que a subvención é a mellor opción xa que garante o control do destino e aplicación sobre algo concreto. E porque xera efecto dinamizador directo sobre a economía.
A “rara avis” da familia
Falamos do abalón, un gasterópodo moi prezado no mercado asiático onde chegan a pagar 2.000 euros por quilo. Tras iniciar probas en Santiago en 2011 está desde 2014 en funcionamento na ría de Muros-Noia a maior instalación deste tipo en Europa, máis de 25.000 metros cadrados onde crían uns dous millóns de exemplares. Galician Marine Aquaculture nutre a restaurantes de Taiwan, Corea e Xapón de takabushi, o Haliotis discus hannai alóctono que necesita auga de extrema pureza. En Galicia tamén crece nos fondos mariños da illa da Toxa aínda pero trátase da variedade tuberculata, que non ten a mesma potencia de sabor nin o mesmo tamaño.
Cómpre sinalar que temos tamén 34 produtores certificados en produción ecolóxica de mexillón con 198 bateas ao seu cargo. Produción que seguirá en aumento, xa que a nosa acuicultura ten grandes facilidades para adaptarse á normativa desta esixente produción e o fresco semella ter un mercado á expectativa. Pero sexa ou non ecolóxico, este sistema de produción alimentaria é o que creceu máis rápido no últimas catro décadas a nivel mundial –os noruegueses son os líderes– e, lonxe de morrer de éxito, é certo que hai preocupacións semellantes ás que xa vimos na gandaría: abuso de medicamentos, infeccións, problemas de alimento. Queda traballo por facer para transformala nunha industria que faga enfronte ás posibles consecuencias do seu traballo, porque gañaremos todos. Como dixo Robert Jones, director de acuicultura de The Nature Conservancy, “o 70 % do planeta é auga pero só o 2 % da alimentación humana procede deste elemento. Está a perderse unha oportunidade”.
(Extracto da reportaxe publicada no número 323 – abril 2018)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
O novo código do diñeiro
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 26 DE FEBREIRO DE 2018 · (0)
Circulan en mercados totalmente descentralizados –non hai goberno nin banco central detrás porque son tan virtuais como volátiles– pero entidades financeiras e millóns de persoas invisten nelas. Ata hai empresas que empezan a crear a súa para financiarse. Se algunha vez tes interese por investir nalgunha criptomoeda (ICO nas siglas en inglés) o mellor é asesorase e asumir que sempre haberá riscos. Téndoo claro, hai onde elixir.
Como norma xeral de seguridade o mellor é chegar a elas a través das súas direccións oficiais para evitar páxinas falsas, pero plataformas como Coinbase son opcións seguras para mercar e vender. Para crear unha conta nesta plataforma só fai falta ter máis de 18 anos e vivir en Europa, Australia, Singapur, Canadá ou Estados Unidos. Pero hai moitas moedas virtuais –mais as que se están a xestar este ano– e non todas están en Coinbase, polo que outra opción é rexistrarse en Binance, o exchange asiático máis popular e con moitas moedas onde escoller.
Bitcoin é, dende logo, a “cripto” máis popular ata para os neófitos: en España calcúlase que hai 30 millóns de euros investidos nela e mesmo xa se compran casas. Un ático en Tarragona foi a primeira vivenda mercada neste país por 40 bitcoins a través de Míster Piso. Víctor Monreal, o director executivo da axencia tarraconense pertencente ao Club Noteges, está convencido de que “cada vez serán máis os consumidores que darán o paso de utilizalas para transaccións ordinarias”. No portal idealista. com hai unha lista lista cos propietarios que aceptan transaccións con esta criptomoeda de ter interese en mercarlles, aínda que o historiador económico da Universidade de Cambridge e da London School of Economics, Garrick Hileman, cre que Bitcoin deixou de innovar porque “está a acadar a súa capacidade plena”.  No número deste mes repasamos algunhas das outras que hai para facérmonos unha idea dun paradigma financeiro que veu para quedar […]
(Extracto da reportaxe publicada no número 321 – febreiro 2018)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
Inventor, emprendedor e un dos impulsores da industria galega
TERESA ROCAMONDE · PUBLICADO O 21 DE NOVEMBRO DE 2017 · (0)
Antonio Sanjurjo Badía naceu en Sada no ano 1837 e ata o seu pasamento en Vigo en 1922, sería quen de escribir algunhas das páxinas máis notables da industria viguesa e, por extensión da galega, amais de deixarnos algúns dos relatos máis fermosos a medio camiño entre a historia e a lenda. Convencido defensor da industrialización e a modernidade, que levou ata o sector naval, a fundición, os transportes e mesmo o papel, a lenda conta que foi amigo de Verne, a quen tería coñecido nunha das dúas visitas do escritor a Vigo.
“Hai un gran descoñecemento da historia económica galega. Os plans de estudo, que prestan unha grande atención á literatura, deberan prestarlla igual á economía e ao mundo da empresa”, aseguraba o escritor e xornalista Eduardo Rolland, bo coñecedor de Antonio Sanjurjo Badía, a quen define como unha das figuras clave da industrialización viguesa.
Certamente, non anda sobrada a industria galega de grandes referentes e nomes senlleiros, mais si conta con figuras destacadas que deberan ter un oco na historia desta comunidade, se non polo éxito dos seus proxectos –moitas veces a expensas de intereses foráneos que impediron o desenvolvemento local– si polo que supuxeron á hora de abrir mentes e camiños. Unha desas figuras é a do mecánico, ferreiro, inventor e empresario Antonio Sanjurjo Badía. Un modelo de emprendedor como poucos na historia desta comunidade, a quen a curiosidade e a maña lle viña xa de familia. Seu pai, un ferreiro e reloxeiro de Sada, era coñecido como “O Habilidades” debido á súa capacidade de invención.
O futuro industrial comeza a traballar nese obradoiro familiar de fundición pero aos 17 anos emigra a Cuba xunto co seu irmán Manuel –outro irmán, José, marcha a EE. UU. mentres que o cuarto irmán varón, Miguel, queda na casa ao cargo do negocio familiar–. Na illa caribeña os irmáns Sanjurjo Badía traballan no sector metalúrxico, que coñecen ben, pero que na illa está moito máis desenvolvido. Cun capital mediano e moitas gañas de iniciar ese proceso de industrialización na súa terra, regresa Antonio a Galicia. Establécese en Vigo onde abre, a principios da década de 1860, o seu primeiro negocio: La Fundidora, unha das dúas fundicións que había na cidade nese momento. O aumento de traballadores, ligado á boa marcha da fábrica, obriga en 1880 a abrir unha nova factoría: así nace La Industriosa.
O nome desta fábrica vén da fascinación que tiña Sanjurjo Badía polo traballo colectivo das abellas. Ao parecer, pasaba horas “contemplando a actividade deses animais disciplinados, incansables e industriosos”, asegura o xornalista Fernando Salgado, outro bo coñecedor do personaxe, que conta como, con 73 anos, e sendo xa un dos industriais máis respectados de Galicia, inventou e fabricou unha colmea móbil que permitía extraer os panais e observar o traballo das abellas sen molestalas nin interromper o seu labor.
Aínda que sería a súa boia lanzatorpedos, un minisubmarino disposto para loitar nunha posible invasión norteamericana, a que concentrase a admiración de coetáneos e de moitos enxeñeiros que aínda hoxe resaltan a complexidade do seu mecanismo.
“O interese de Antonio Sanjurjo polas máquinas e a súa capacidade para canto tivese que ver coa mecánica animárono a participar nun proxecto papeleiro”, asegura Salgado. Trátase de La Cristina, “unha das primeiras industrias de papel continuo de España”, tal como explica Xoán Carmona, catedrático de Historia e Institucións Económicas na Universidade de Santiago de Compostela e, sen dúbida, unha das persoas que mellor coñece a historia industrial de Galicia.
La Cristina foi unha ambiciosa proposta na que participaron arredor de medio centenar de destacados nomes da cidade a inicios da década de 1860. Levantárase na zona de Cabral porque alí estaba un río que auguraban provería enerxía suficiente. Mais non foi así. Varios anos de seca –e intereses políticos– provocaron o fracaso da iniciativa. Malia iso, dela saíu o papel co que Juan Compañel imprimiría a primeira edición do Cantares Gallegos de Rosalía de Castro, o Diccionario de escritores gallegos de Manuel Murguía e mesmo os primeiros números do Faro de Vigo.
A primeira liña moderna de transportes
O fracaso de La Cristina non lle impide a Antonio Sanjurjo emprender novas aventuras. En 1903 adquire Automóviles Compostelanos, unha empresa creada tres anos antes para realizar o transporte de viaxeiros entre Santiago e A Coruña. En 1912 conta cunha frota composta maioritariamente por vehículos de combustible líquido e La Regional convértese na primeira empresa moderna de transporte de viaxeiros en Galicia.
Tres fillos con formación internacional
Tres dos cinco fillos que tiveron Antonio Sanjurjo e Concepción Otero eran homes e os tres estudaron enxeñaría no estranxeiro co fin de dirixir os negocios familiares. Pero só sobrevive Manuel, que debe trasladarse a Vigo para facerse cargo dos negocios principais. La Regional será traspasada entón a outro empresario compostelán que se convertería durante case oito décadas, no máis importante do sector do transporte en Galicia: Evaristo Castromil.
Cando Manuel chega a Vigo La Industriosa xa non é só o nome da fundición que elabora todo tipo de produtos e mesmo máquinas de vapor, senón tamén do estaleiro aberto por seu pai en 1911 na zona do Areal vigués, onde case medio século antes se situara o seu primeiro obradoiro de fundición.
Sanjurjo Badía é un dos referentes indiscutibles da primeira reconversión industrial de Vigo. Sen o seu labor de modernización non se entendería o proceso que levou á pequena vila mariñeira a converterse no corazón industrial de Galicia, quizais non todo o potente que se quixera pero, sen dúbida, moito máis do que pode dicir o resto do territorio. E ademais de crear emprego e cultura empresarial, tivo tempo, e enerxía, para desempeñar diversos cargos institucionais e mesmo para inventar curiosos artefactos.
(Extracto da reportaxe publicada no número 318 – novembro 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“A parte exterior é o que máis chama a atención, pero un edificio vive polo que hai dentro”
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 13 DE SETEMBRO DE 2017 · (0)
En Galicia hai máis de 5.000 enxeñeiros industriais cuxo colexio pelexa porque lles permitan asinar informes de avaliación para rehabilitar edificios: Constantino García, vicedecano do Colexio de Enxeñeiros Industriais de Galicia, asegura que quen deseña unha central nuclear está máis que capacitado para facelo. Pero en España estas sinaturas só poden vir da man de arquitectos.
Estas semanas volvestes a retomar a vosa petición de libre competencia para traballar na rehabilitación.
É unha reivindicación que facemos dende hai tempo. E estamos a pedila porque existen competencias dadas en exclusiva a algunhas profesións cando nós tamén estamos preparados para facer este traballo. Temos unha formación moi sólida en instalacións e desenvolvementos de polígonos, fábricas… ata en centrais nucleares. Tras aprobarse en 2010 o decreto onde se regulaban visados e en 2013 a Lei de Rehabilitación, xa houbo manifestacións en contra e asegurouse que ese decreto ía ser revisado aos tres anos. Pero pasaron sete […]
Pero podedes facer o mesmo ca un arquitecto, asinar informes de avaliación?
En Europa, a maioría das veces a parte estrutural dos edificios non está en mans de arquitectos senón en mans de enxeñeiros, porque as estruturas calculámolas normalmente nós e tamén deseñamos as instalacións. Pero en España, no seu momento, unha lei marcou unha serie de limitacións que cremos ilóxicas. Pedimos que se libere, non queremos a exclusividade de nada. Podemos facer unha fábrica pero non podemos asinar unha escola, un pavillón deportivo ou unha avaliación? Máis do 80 % do que hai que avaliar nun edificio está no interior, no que non se ve: estruturas e instalacións. A parte exterior é o que máis chama a atención pero un edificio vive polo que hai dentro e debaixo.
E como ter garantías do voso traballo?
O profesional que poida avaliar debe ter coñecementos e demostralos, que non chegue calquera cunha simple declaración e unha póliza de responsabilidade civil. Hai que respectar uns trámites, respectar unha normativa. Insístese en que a seguridade das persoas ten que estar regulada pero nós facemos instalacións que tamén afectan á seguridade das persoas. E iso sen mencionar as atraccións de feiras, moitas das veces con motores eléctricos e instalacións pneumáticas que non se poden deixar da man de calquera: ten que haber supervisión, que alguén as vexa e non só no momento de deseñalas. Neste caso hai unha responsabilidade dos concellos e tamén das comunidades pero, uns por outros, e a casa sen varrer.
Quen esta sendo agora o voso interlocutor para retomar esta demanda?
Como enxeñeiros industriais o noso ministerio era o de Industria, hoxe Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital. Pero como hai competencias que están en Fomento relacionadas con edificación estábase pendente dalgunha nota conxunta dos dous ministerios para definir límites. Pero non se produciu. Actuamos ante Enerxía pero non tivemos resposta desta parte e tivemos algunha entrevista con Fomento que nos pediu que Industria dese o primeiro paso… Sempre que houbo un cambio de ministro desde o Consello Xeral de Enxeñeiros Industriais de España –que agrupa a todos os colexios– tentamos ter entrevistas.
Pero hai prevista algunha a medio prazo?
Houbo encontros con técnicos de distintos departamentos pero, ou ben estaban pendentes de algo ou poñían escusas. Hai situacións ilóxicas e incongruentes e é o que nos molesta máis.
Como está o mercado laboral no voso sector?
A crise non tivo a mesma incidencia en todas as enxeñerías. A nosa, enxeñería industrial, é unha profesión xeneralista e fómola capeando bastante ben. Na demanda non adoitamos baixar do terceiro posto […]
(Extracto da entrevista que se pode ler completa no número 315 – agosto 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 26 DE ABRIL DE 2017 · (0)
Por se alguén anda despistado cómpre lembrar como funciona o sistema de altas e baixas neste país: as baixas por enfermidade común son cousa dos médicos de cabeceira. Neste proceso as mutuas só poden facer un control, suxerir, pero non poden emitir altas nin baixas. É a baixa por accidente e enfermidade laboral a controlada polos médicos das mutuas no 99 % das empresas públicas e privadas.
En Galicia operan, entre outras, Asepeyo, Fremap, Ibermutuamur, Mutua Gallega ou Muface, ademais de varias mutuas para avogados, arquitectos ou futbolistas, entidades con recursos públicos da Seguridade Social, polo que os excedentes reverten ao fondo de reserva. Logo tamén temos situacións “curiosas” como a dos 12 funcionarios do Concello de Sarria que non estaban inscritos na Seguridade Social, polo que nin a administración pública nin ningunha mutua podían controlalos cando estaban de baixa. Excepcións que confirman unha regra.
Por que faltamos ao traballo?
O máis habitual é que sexa por unha baixa que nos incapacita temporalmente, por unha enfermidade común ou ben por accidente, laboral ou non. Tamén computa como “absentismo” botar media mañá para renovar o DNI ou acompañar ao fillo ao médico, pero evidentemente as repercusións non son as mesmas. “Cada autor ten a súa definición, pero sempre digo que absentismo é a ausencia dun traballador do seu posto durante a xornada laboral en horas efectivas de traballo”, explica a ECO o director xerente de Mutua Gallega, Javier Flórez.
Estas ausencias explícanse por unha variada lista de motivos […]
Estes meses comeza de novo a soar unha canción á que estamos afeitos: que en canto melloran as cifras económicas a xente reláxase. […]
Segundo a Seguridade Social, ata o mes de setembro de 2016 Galicia acumulaba un total de 12.777 baixas, máis que todas as contabilizadas en 2015 e Asociación de Mutuas de Accidentes de Traballo (AMAT) no seu último informe recolle que as baixas laborais en 2015 e 2016 dispáranse: as derivadas dunha incapacidade temporal por enfermidade común superarán os 4,5 millóns, un 15 % máis que en 2015, o que equivale a que máis de 880.000 traballadores non acudiron ao seu posto ningún día.
Jesús Castro, secretario de saúde laboral de CC. OO. en Galicia, vincula este aumento cunhas condicións de traballo cada vez máis precarias e esixentes, o que aumenta o risco de enfermidades que, por un criterio administrativo, non se cualifican como profesionais. Javier Flórez engade un matiz: “O problema non é que suba o número de baixas, é que a duración media segue aumentando. A situación galega é preocupante: as catro provincias están entre as de maior duración media de toda España”. O tempo medio dunha incapacidade temporal en Galicia está en 60 días, cando a media estatal é de 38.
(Extracto da reportaxe que se pode ler completa no número 311 – abril 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 31 DE OUTUBRO DE 2017 · (0)
Non falamos de acampar na montaña arredor dun lume acolledor –iso é para espíritos aventureiros– senón dunha tenda, caravana ou bungalow chantados preto da praia, con bos servizos e rapazada entretida mentres os pais socializan. Ese é o seu mellor público. E triunfan en Galicia. As cifras deste pasado verán confírmano.
Hai un par de números apuntabamos que o turismo rural galego non colga o cartel de “completo” nin de lonxe, cun 30% de ocupación de media no estío. Pero os propietarios de cámpings viviron a súa particular festa. Segundo a FEEC a tempada de verán que vén de rematar foi a mellor da última década cunha cifra de ocupación media en España en torno ao 85-90%. En Galicia, Cantabria, Asturias e Euskadi ata o 70% son clientes españois, asegura a Federación Española de Cámpings. Entre eles unhas 100.000 familias que acamparon por primeira vez este ano, e moitas repetirán.
O turismo de autocaravana e o campismo libre tamén fan competencia ao gremio: A Laracha habilitou en 2014 dúas áreas para autocaravanas. Seguíronlle Fisterra, Ponteceso e Dumbría, que abrirá en breve unha área de servizo en Berdeogas. E isto só na Costa da Morte. En principio é para evitar o campismo descontrolado en espazos protexidos pero visto é que os propietarios dos cámpings ven neles unha ameaza. Aínda que semella que hai para todos, xa que quen busca servizos e certo confort xa sabe a onde ir.
Os cámpings galegos, só no pasado xullo e segundo o Instituto Nacional de Estatística, aloxaron máis de 82.000 persoas. Porque este espazos ou botan para atrás ou xeran auténticos fans: neles fórmanse grupos de amigos que repiten, os pais esquecen que teñen fillos, o ambiente é relaxado, hai varias xeracións que teñen neles dos mellores recordos da infancia…
Máis aló de ofertas alternativas e de luxo como o “Glam-camp”, son os cámpings para familias, con piscina case sempre e moita oferta de actividades, o tuétano do negocio. Hainos tamén de monte, pero non nos levemos a engano: no verán, a xente quere praia e 'chancleteo'.
(Extracto da reportaxe publicada no número 317 – outubro 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
PUBLICADO O 19 DE XULLO DE 2017 · (0)
A finais do próximo ano prevese que dean comezo na contorna do CHUS as obras da nova Facultade de Medicina que, segundo as previsións, estará rematada no 2022, case cen anos despois de estrear a súa primeira facultade propia, a uns metros da catedral e do Hostal que durante séculos exerceu como Hospital Real. Será un paso decisivo na historia duns estudos que se remontan a hai case catro séculos na universidade compostelá. Un documental presentado na propia facultade rememora esta traxectoria.
En 1928 iniciaba a súa actividade en pleno casco histórico compostelán, a só uns metros da catedral, a primeira sede propia da Facultade de Medicina de Santiago. Setenta anos despois, a inauguración do novo Hospital Clínico Universitario de Santiago na zona da Choupana iniciaba a fragmentación da vella facultade, que se iría acentuando coa posterior construción na contorna do CHUS do edificio docente Roberto Novoa Santos e os diversos centros de investigación nos que desenvolve o seu labor boa parte do profesorado.
Os problemas derivados desta separación unidos aos inconvenientes dun edificio pouco adaptado ás novas necesidades docentes da titulación, obrigaron o decano Juan Gestal a iniciar os trámites dunha nova facultade cuxo proxecto, se todo sae segundo o previsto, estará listo a final de ano. En 2018 sacaranse as obras a concurso e podería iniciarse a construción, que levaría en torno aos catro ou cinco anos.
Deste xeito, a actual facultade deixaría de funcionar como tal practicamente un século despois da súa inauguración. A Universidade de Santiago xa comprometeu a cesión gratuíta á Xunta de Galicia do uso dunha parte do inmoble por un prazo de 75 anos para fins institucionais, o que abriría unha nova era para o emblemático edificio do arquitecto Fernando Arbós y Tremanti autor, entre outros proxectos, do Cemiterio de Nosa Señora da Almudena ou do edificio da Caixa de Aforros e Monte de Piedade de Madrid.
Un documental da TVG rememora a traxectoria
Foi o decano Juan Gestal quen presentou a pasada tardiña o pase previo do documental O templo de Galeno. Historia dun símbolo producido por Edicións Bolanda para a Televisión de Galicia. Case dous centenares de invitados asistiron á proxección do filme que repasa a historia da que foi a primeira sede propia da Facultade de Medicina da USC no salón de actos do propio edificio da rúa San Francisco, en pleno casco histórico compostelán.
Este proxecto xurdiu tras o inicio dos trámites para construír a nova facultade na zona da Choupana e “como homenaxe a todo o persoal, alumnado e profesorado que ao longo de case un século fixo desta Facultade de Medicina unha das máis prestixiosas do mundo”, aseguran desde a produtora.
O documental desvela, ao longo de 45 minutos, o devir do actual edificio –e por extensión da medicina compostelá do último século–, para o que conta con documentos históricos, fotografías de época, imaxes actuais e, por suposto, a intervención de profesionais de distintos ámbitos que ofrecen información e anécdotas de gran interese para conformar a imaxe completa da facultade e da propia titulación.
É precisamente o actual decano da Facultade, o Dr. Juan Gestal, quen explica estes inicios da titulación en Santiago así como a xénese tanto do actual edificio como do proxecto previsto para o Campus Vida. O Dr. Xosé Carro Otero, presidente da Real Academia de Medicina de Galicia fala da sona médica de Santiago, a famosa Fonte Limpa, como xerme do prestixio actual da titulación.
O catedrático de Anatomía Javier Jorge explica o papel desta disciplina fundamental nos estudos; a profesora xubilada Carmen Porto fala de como cambiou o papel da muller na universidade e na medicina, mentres que os doutores Joaquín Potel e Sánchez Salorio explican que supuxo o peche do Hospital Real –actual Hostal dos Reis Católicos– tras case catro séculos, para pasar aos novos hospitais de Galeras e, máis tarde, ao de Conxo e ao novo Clínico.
O doutor Avelino Franco fala do Museo Nacional de Anestesia que el mesmo puxo en marcha e que terá un espazo destacado na nova facultade, mentres que os doutores Carlos Diéguez e José Castillo falarán do CIMUS e do IDIS, dous centros de investigación ligados á Facultade e que son hoxe en día punteiros no mundo. Como tamén o é o Instituto de Medicina Legal e a persoa que o puxo en marcha, o Dr. Ángel Carracedo recoñecido internacionalmente. Outro dos nomes destacados da actual medicina compostelá é o do catedrático de Ortodoncia David Suárez Quintanilla, quen explica a importancia da incorporación dos estudos de Odontoloxía como titulación independente.
Ademais destes grandes nomes da medicina, no documental participan outros expertos como o catedrático de Historia da Arte da USC José Manuel García Iglesias que fala da pinacoteca da facultade; o arquitecto Xerardo Estévez, que explica as peculiaridades e anécdotas ligadas á construción do actual edificio e o historiador Ricardo Gurriarán, que fai un percorrido pola historia máis triste da facultade, a referida á guerra civil e á posguerra.
Todos eles son só unha pequena representación dos centenares de nomes ligados durante o último século á Facultade de Medicina compostelá, moitos dos cales estiveron onte no pase previo do filme que o decano aproveitou tamén como despedida, xa que deixará o seu cargo nunhas semanas.
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Por unha persoa que hai tentando desenvolver actividade no campo, hai vinte funcionarios e lexisladores poñendo normas”
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 27 DE XUñO DE 2018 · (0)
Un rural respectado, vivo e con futuro. Sobre todo con futuro, fóra de mitos. Esta é a consigna coa que varias organizacións agrarias, forestais e da caza e pesca de Galicia chamaron a sociedade a unirse á manifestación convocada en Santiago na defensa do rural. José Manuel Iglesias, presidente do Clúster da Madeira teno claro: “Non existen opcións enfrontadas, o inimigo común é o abandono”.
Como xurdiu a idea desta manifestación conxunta?
Podemos dicir que foi espontánea. Chegoume a noticia de varias organizacións forestais e, como levamos tempo traballando con elas e compartindo valores, hai que ser coherente.
Foi difícil conseguir reunir a xente tan diversa para implicarse?
Non, porque nesta causa do recoñecemento social para o rural todos estamos de acordo e, aínda que temos as nosas diferenzas, tamén un obxectivo común: todos somos necesarios. Precisamos dos cortalumes gratuítos que supón a actividade gandeira, dos cazadores, porque senón é imposible controlar os xabarís que esnaquizan cultivos e praderías; ademais, a caza xera actividade económica. Os pescadores son tamén os máis preocupados en manter a saúde dos nosos ríos, e o sector forestal converte unha bomba de biomasa en fonte de riqueza.
Algo co que non todo o mundo concorda….
Só os que levan o cesto saben o que pesa. Moita xente con pouca cultura do rural di o que hai que facer e eu dígolles: “Oe, pois estupendo, vinde e investide aquí, que hai moitas aldeas por habitar”. Por que non arriman o ombreiro no canto de dar consellos? Este 3 de xuño en Santiago vimos a mulleres enxeñeiras que, como dicía Víctor Freixanes, van divertirse ao teatro, a un pub, e calzan as katiuskas para defender o legado dos antepasados. É xente que sabe, literalmente, a terra que pisa e que non vive de consignas. O rural vive de realidades, de comer todos os días. Dicíao Neiras Vilas: “A aldea é a catedral da nosa cultura”. E estalle pasando como ás vilas aztecas, cúbreas a selva. E a ninguén lle preocupa, ao revés, cada vez facemos que a vida no rural sexa máis difícil. Por unha persoa que hai tentada a desenvolver actividade no campo hai 20 funcionarios e lexisladores poñendo máis normas. Estamos a disuadir. Ás veces ata pensamos que hai un interese oculto en que se abandone o campo para que alguén o teña despois a un prezo módico.
Pero hai conselleiros con familias gandeiras, non hai consciencia do complicado que é?
Cando me preguntan se partidos e institucións nos fan caso sempre digo que a culpa foi nosa, porque deixamos que xente que non ten ningún coñecemento ocupase os medios e o espazo público. Hai que contrarrestar esa ignorancia, que non hai noutros países, reivindicando a dignidade do habitante do rural. Os partidos van onde están os votos e seguen a posverdade. En privado dannos a razón, pero despois encóllense de ombreiros e dinnos que teñen que seguir o que din os medios e a xente cunha “cultura Bambi”, que parece que todo debe ser un parque natural. E está ben que os haxa, pero debemos ter os que nos podamos permitir.
Porque nos concellos onde hai Rede Natura é onde hai máis paro, máis incendios e máis ruína. As estatísticas están aí. Como no Parque Natural do Xurés. Ese é o paradoxo dos parques naturais, que arden polos catro custados. Mentres onde hai economía non arde o monte. Esa é a realidade.
Riqueza natural e económica sempre compatibles?
Claro! Hai que ter biodiversidade pero non lle podemos cargar ao gandeiro o custo do lobo. Se o compensamos, entre todos cústanos 10 céntimos e podemos ter unha gandaría puxante e lobos. Temos que facer que o rural sexa un paraíso fiscal e que teña seguridade xurídica. Non temos petróleo, pero agora pode ser a nosa oportunidade coa bioeconomía, temos un territorio co que nos bendeciu a natureza, universidades de onde saen moi bos profesionais, segmentos de valor como os rematantes de madeira, capital galego comprometido que quere investir aquí, mesmo fondos verdes. E vaino a desperdiciar Galicia porque todo o mundo opina e cada vez hai máis leis e inseguridade xurídica?
(Entrevista publicada no número 325 – xuño 2018)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Hai que facer caso dos avisos de actualización”
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 16 DE XUñO DE 2017 · (0)
A sorprendente propagación durante o pasado maio do ransomware WannaCry e das súas variantes afectou a máis de 200.000 persoas de 166 países, dende hospitais ata empresas como Telefónica. As cifras marean pero, en realidade, estas vicisitudes son o pan de cada día a pequena escala, unha pingueira constante que as máis das veces sería facilmente evitable cuns consellos básicos, como os que dá a ECO o experto en software libre José Manuel Sendín.
Cales son os consellos básicos que temos xa que meter na cabeza para evitar virus e demais?
Sempre que estás conectado a Internet tes que ter sistemas operativos e un antivirus actualizado e non usar versións que non sexan oficiais. E, sobre todo, ter coidado coas cousas que abres. Este tipo de problemas adoitan aparecer como consecuencia de que algo estraño entra e bloquéache os arquivos ou accede a información confidencial. Así que tamén debes ter unha copia de respaldo ou backup coa información sensible a resgardo.
Sempre está detrás o factor humano?
Si, normalmente adoita ser por descoido: abres un arquivo que non deberías abrir e iso provoca que se che infecte o computador. Ou non tes copias de seguridade e usas versións de sistemas operativos que non son oficiais. Os problemas adoitan derivar dun fallo propio. Só hai que seguir un mínimo de normas, porque estamos permanentemente conectados a Internet, como por exemplo facer caso dos avisos de actualización. Pero sempre polas canles oficiais.
O medo ás nubes ten sentido?
As nubes, ao contrario do que pensa moita xente, son bastante seguras. Como todo servizo na rede o perigo está en se rompen os contrasinais de acceso. Pero en principio, seguindo a regra do cadeado verde e o http, non hai problema. É certo que Dropbox foi hackeada e filtráronse datos de contas, pero as nubes adoitan ser seguras.
E podémonos fiar dos wifis abertos, como os dos aeroportos?
Eu non recomendo conectarse a eles e nunca o fago, porque sempre existe a posibilidade de que se che coen no dispositivo. De feito, normalmente hai un proceso previo de rexistro ou de aceptación para conectarse cun descargo de responsabilidade.
(Extracto da entrevista que se pode ler completa no número 313 – xuño 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 14 DE SETEMBRO DE 2017 · (0)
Aínda que a maioría dos colexios privados se nutren de diñeiro público dende 1985, segue habendo centros educativos financiados exclusivamente co que pagan as familias cada mes. Algúns pecharon, outros levan décadas traballando e hai novas cooperativas que defenden o seu propio xeito de educar. Aproveitamos o inicio de curso para coñecer algúns deles.
A pesar do que algúns cren os concertos non son un invento “da dereita”. Naceron no apoxeo do primeiro goberno socialista, en 1985, dez anos antes da transferencia de competencias ás comunidades como un xeito áxil para universalizar a educación pública. Como non había os colexios necesarios –con moitos máis nenos que agora– nin diñeiro para ilos levantando, tirouse dos centros privados aos que se decidiu pagarlles os salarios dos docentes e outros gastos a cambio de que se integrasen no sistema público.
Hoxe a rede concertada en España educa a uns dous millóns de alumnos e emprega a 130.000 profesores en 3.500 centros. E nos últimos anos viviu un repunte xa que a LOMCE privilexia a elección de colexio por parte das familias. Así que o resultado destas decisión políticas combinadas no tempo é que España está entre os países de Europa con máis educación concertada: só 68% dos alumnos acode a un centro público, a media en Europa é do 81%. E case o 80% dos colexios privados recibe fondos públicos, segundo os datos do Ministerio de Educación, mentres a escola pública perde unidades: entre o curso 2011-2012 e o 2014-2015 minguou en 69 centros de primaria e 80 de secundaria.
A Confederación Española de Centros de Ensino (CECE) sostén que os concertos supoñen un aforro pero outros estudos din que ao final o gasto das familias é maior na concertada que na pública, en parte polo copago encuberto, co cal se paga vía impostos e vía privada.
Este agosto a Xunta facía pública a renovación dos concertos educativos para 2017-2018, e aumentan en 21 as unidades concertadas na educación galega que dan clase a 86.000 estudantes. Así que cada vez hai menos centros 100% privados como os que aquí listamos: en España só o 3% dos estudantes acode a un dos que se pagan integramente con moito ou pouco esforzo parental, depende do que se coza en cada casa.
E iso que investigadores da Universidade de Arizona, tras seguir a un grupo de rapaces que pasaron polas aulas de centros privados dende a infancia ata a Universidade e comparalos cos que estudaron en centros públicos, descubriron que as mozas eran tres veces máis propensas a ter adiccións e os mozos tiñan o dobre de posibilidades en comparación cos de colexios públicos. Por que? Porque de entrada teñen máis diñeiro para gastar, e de saída, máis presión por obter resultados acordes co que se paga por aprenderlles. Non é sinxelo saber que será o mellor.
No número deste mes coñecemos algúns dos principais centros educativos privados de Galicia. […]
(Extracto da reportaxe que se pode ler completa no número 316 – setembro 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl es gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
O difícil papel do administrador concursal
PUBLICADO O 27 DE OUTUBRO DE 2015 · (0)
Quizais sorprenda oílo pero en España hai poucos concursos de acredores. Estamos nas últimas posicións no uso deste proceso en Europa Occidental, segundo un recente estudo do Consello Xeral de Economistas: boa parte das mortes das nosas empresas realízanse de xeito desordenado e sen pasar por un procedemento de insolvencia. Enrique Bujidos, socio responsable de Reestruturacións de PwC, apunta que “pecharemos 2015 cunha cifra de concursos inferior a 5.000” cando en Alemaña, por exemplo hai de media 50.000 ao ano. E en Estados Unidos, millóns de suspensións de pagos declaradas.
Cando iniciar o proceso?
“A lei di que, se durante máis de dous meses unha sociedade non é quen de facerse cargo das súas obrigas de pago, entra en concurso de acredores”, explica a ECO José A. Canalejas Couceiro, economista, auditor de contas e socio de NW Auditores. Tamén hai concursos de persoas físicas, pero o habitual é que sexan sociedades. “O procedemento iníciase cunha aceptación ante o xulgado e, a partir de aí contactas cos xestores e cos distintos interlocutores que hai na empresa”. Os administradores concursais inician a rolda de entrevistas con administradores, asesores, cos representantes sindicais se a empresa é grande “pero tamén cos propios traballadores cando hai poucos empregados”. A relación co xulgado, “aínda cando os do Mercantil son bastante próximos con nós, é máis formal, vía escritos”, engade un dos protagonistas do recente IX Encontro de Profesionais do Dereito Concursal, organizado polo Consello Galego de Economistas os pasados 15 e 16 de outubro en Compostela e que reuniu a ducias deles para falar dun proxecto de reforma do seu traballo non exento de polémica. As reformas nunca o están.
Despois que o acredor solicite o concurso, preséntase no Xulgado do Mercantil. En Galicia temos sete: Pontevedra suma tres, séguelle Coruña con dous e despois, cun cada unha, as provincias de Lugo e Ourense. Segundo o último informe sobre carga de traballo elaborado polo Consello Xeral do Poder Xudicial con datos de 2013, o Mercantil número 1 da Coruña é o máis saturado: supera a súa carga de traballo asumible nun 203,8 %.
(Extracto da reportaxe que se publica no número de novembro de eco)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
Alerta pola existencia de novos produtos tóxicos na banca
REDACCIÓN · PUBLICADO O 20 DE ABRIL DE 2017 · (0)
Cando aínda están pendentes moitas resolucións pola venda de preferentes e subordinadas e se acaban de iniciar os procesos de devolución da cláusulas chan –declaradas nulas polo Tribunal de Xustiza da Unión Europea–, ábrese unha nova fronte para as entidades bancarias: a comercialización de fondos de investimento “sen informar oportunamente dos riscos aos clientes”. Así o denunciou o sindicato CIG-Banca tras varios informes de economistas e expertos do ámbito financeiro alertando desta nova práctica e mesmo de traballadores das propias entidades, que denunciaron o seu despedimento por negarse a “colocar” estes fondos de investimento, segundo explican desde o sindicato galego.
É o caso dun empregado de Abanca en Ourense despedido “por querer informar ao persoal sobre os riscos de vender produtos financeiros complexos”, aseguran desde a CIG ao tempo que indican que “non se trata só dun conflito laboral, senón tamén contra un modelo comercial que pon os traballadores contra as cordas”. Por este motivo levan xa varios meses con mobilizacións e hai unhas semanas deron un paso máis iniciando unha rolda de contactos con agrupacións políticas e asociacións de consumidores para “concienciar” da necesidade de reforzar o control sobre a banca ante “unha burbulla de produtos financeiros tóxicos”.
En Marea foi das primeiras en reaccionar anunciando unha iniciativa no Congreso para cambiar o sistema financeiro e evitar “malas prácticas bancarias” que permiten, segundo Yolanda Díaz, seguir comercializando “produtos de risco” sen informar os clientes.
Desde CIG-Banca reclaman unha normativa que diferencie claramente entre banca de investimento e comercio polo miúdo para evitar que sexan os propios traballadores das entidades os que deban determinar se un usuario “é dun tipo ou outro” e que se vexan “ameazados” co despedimento se non cumpren cos “imposibles” obxectivos comerciais que lles fixan.
Abanca nega as acusacións
Ás preguntas sobre todas estas cuestións, Abanca limitouse a contestar que "non comercializa produtos tóxicos e por tanto non hai presións para a súa colocación nin de ningún outro tipo" e sobre a iniciativa de En Marea, que "Abanca non fai valoracións sobre cuestións políticas".
Non obstante, os representantes dos traballadores insisten en que o novo modelo converte os depósitos da banca en títulos a través de fondos de investimento, o que temen que sexa “nova estafa de dimensións maiores” ás participacións preferentes e obrigacións subordinadas, que deixaron a miles de galegos sen os seus aforros –que algúns aínda están intentando recuperar–.
(Extracto da reportaxe que se pode ler completa no número 311 – abril 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“A finais deste ano Senseitrade podería empezar a ser rendible”
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 07 DE FEBREIRO DE 2017 · (0)
David Conde, CEO e co-fundador da APP Senseitrade, estaba a gusto traballando na banca privada, pero despois de dez anos decidiu que non ía a pasar o resto da vida facendo o mesmo e tentouno por libre. Primeiro con Twibex35, que foi como un banco de probas para o proxecto co que gañaría recoñecemento máis tarde o VíaGalicia 2015: unha aplicación que recomenda valores nos que investir en Bolsa baseándose en Twitter.
Que pasou co teu primeiro proxecto?
Que o facía a tempo parcial, complementáabao co meu traballo e esa experiencia fíxome ver que, cando decides emprender algo, o mellor é dedicarlle todo o tempo que poidas. É complicado facer dúas cousas á vez.
Para quen é útil descargar Senseitrade?
Por unha banda para xente que está a aprender a moverse en Bolsa, porque temos unha demo na que podes probar e facer investimentos, os nosos indicadores son moi sinxelos de ler. Pero é útil tamén para xente máis profesional que leva tempo nos mercados, aínda que teñan outro tipo de ferramentas, confirmar esa análise con indicadores de sentimento de mercado e cos tuiteos resulta moi interesante. Saber que se está falando dunha acción axuda moito a ter unha idea de se é bo momento para mercar ou non.
Que tipo de investidores adoita haber na Bolsa española?
Pois desde xente que quere accede a ese mundo, que leu cousas en medios e foros está a empezar; ata xente que ten automatizada a súa estratexia e o que fai é configurar un robot para que faga operacións. Do menos ao máis profesional. Nós situámonos no medio, quizais tirando un pouco cara ao investidor menos profesional.
Nos últimos anos este interese investidor foi in crescendo, non formaba parte da cultura financeira deste país.
Si, cada vez hai mais xente interesada, sobre todo porque os tipos de interese están polo chan, os investimentos sen risco dan menos dun 0,5 %. E a Bolsa ofrece unha serie de accións que permiten conseguir rendibilidade sen ter que asumir un elevado risco como Telefónica ou Santander que, independentemente de como se mova o parqué, teñen un bo dividendo. En España hai moito percorrido porque tradicionalmente fomos un país moi pouco investidor en Bolsa se nos comparamos con Alemaña, Francia ou, xa non digamos, Estados Unidos.
Marcádesvos como obxectivo analizar outras fontes ademais de Twitter?
Si, non descartamos engadir outras redes porque seria moi importante poder analizar blogues de opinión, foros como Rankia onde hai miles de usuarios falando sobre Bolsa… aínda que suporá un esforzo técnico maior. Pero para este primeiro paso Twitter demostrounos que é unha ferramenta de predición que funciona ben e é na que estamos centrados.
Como rendibilizades a app?
O uso da app e os servizos básicos son gratuítos pero engadiremos servizos de valor que só estarán dispoñibles para usuarios Premium, será o seguinte paso. Agora, cando os nosos indicadores chegan a uns limiares dispárase unha alerta no servidor e facemos unha simulación de compra de acción, vemos o que pasaría e que rendibilidade obteríamos. Na seguinte versión poremos esas alertas en tempo real a disposición da xente pero como servizo Premium.
Ao pasar por ViaGalicia conseguíchedes préstamos. Canto de importante é ter diñeiro cando un empeza, ademais dunha boa idea?
ViaGalicia dáche un pouco as dúas cousas. Axúdache a dar forma ao proxecto de negocio porque teñen mentores que maduran a idea contigo, pero o diñeiro é moi importante.
Ou sexa que o traballo das lanzadeiras é útil.
Si, porque axudan a ver que puntos debes mellorar e danche recursos. Se detectan unha necesidade pero non tes diñeiro para contratar a quen che axude é complicado. Así que provén tanto do consello como do recurso.
(Extracto da entrevista que se pode ler completa no número 309 – febreiro 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
A metade do gasto en alimentación é fóra do fogar
REDACCIÓN · PUBLICADO O 10 DE AGOSTO DE 2018 · (0)
O novo panel de consumo da consultora Kantar Worldpanel revela que as consumicións que se fan fóra de casa representan un 15% das 1.300 que realiza un individuo nun ano, pero adoitan supoñer un ticket máis alto.
Así o advirte Edurne Uranga, out of home sector director de Kantar Worldpanel, que comenta que este feito produce que, consumindo en menos ocasións, o gasto fóra de casa se iguale ao que facemos para o fogar, “o que demostra a gran magnitude deste mercado”. Neste sentido, fala do importante que é para marcas e distribuidores entender como é ese consumo, “que non segue os mesmos patróns que dentro do fogar”.
Os primeiros datos do panel de consumo fóra do hogar da consultora, que mide por primeira vez todo o consumo extradoméstico da poboación española, identifican as principais diferenzas entre o consumo dentro e fóra da casa nas principais comidas do día. Así, por exemplo, no almorzo o café é practicamente obrigado fóra de casa: está nun 87% desas ocasións de consumo, mentres que en casa só está nalgo máis da metade (56%). Ademais, fóra de casa é máis habitual que o almorzo só inclúa bebida (53% das ocasións), mentres que a maioría dos almorzos caseiros van acompañados dalgún alimento (apenas un 20% inclúen só bebida). E mentres en casa predomina o produto doce como galletas ou bollería, o alimento máis habitual nos almorzos fóra de casa son as torradas. De entre os que almorzan fóra de casa, un 90% faino en cafetarías e panadarías, xeralmente en restauración independente, aínda que as gasolineiras, máquinas vending e a gran distribución tamén se conforman como alternativas para entre un 13% e un 17% da poboación.
Á hora do xantar, se ben a ensalada verde é o prato máis consumido tanto dentro como fóra de casa, os menús realizados fóra adoitan ser máis permisivos, sobre todo na fin de semana. Destacan postres e biscoitos, hamburguesas e pizza, mentres que dentro do fogar os outros pratos máis habituais son a ensalada de tomate, a peituga de polo ou as lentellas. Ao igual que no almorzo, os locais de restauración son o principal lugar para realizar xantares e ceas fóra de casa, xa que concentran sete de cada dez de esas ocasións de consumo. No 30% restante, os españois elixen o supermercado, as máquinas de vending e unha opción en auxe: o delivery e o takeaway, é dicir, a comida a domicilio ou para levar.
No consumo entre horas, as principais diferenzas atópanse tamén no tipo de produtos consumidos: en casa tómanse refrixerios baseados en alimentos, especialmente froita e bocadillos, acompañados de café. Polo contrario, as bebidas son as protagonistas do momento “tomar algo” ou “aperitivo” fóra de casa, onde destacan o café, a cervexa e os refrescos.
Edurne Uranga conclúe: “O mercado fóra do fogar permite contactar co consumidor en novos lugares de compra, achegando ocasións incrementais. Pero un consumo distinto precisa dunha mellor comprensión para capturar esas oportunidades”.
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
Como controlar a presión arterial no verán
REDACCIÓN · PUBLICADO O 13 DE AGOSTO DE 2018 · (0)
Controlar o peso, facer exercicio regularmente e reducir a inxestión de sal permiten manter controlada a presión arterial nesta época do ano. Os especialistas alertan especialmente do abuso de produtos envasados e recordan que o 37% dos hipertensos descoñecen que o son.
A hipertensión arterial é un problema que afecta a unhas 16 millóns de persoas en España, principalmente homes –aínda que a cantidade de mulleres afectadas vaise equiparando a partir dos 70 anos–, e que nos meses de verán o seu impacto aumenta.
O Dr. Francisco José Rodríguez, director da área de Docencia de Cardioloxía de HM Hospitales, dá tres pautas para controlar a presión arterial durante o estío: “O control do peso cunha dieta mediterránea e hipocalórica, o exercicio regular de certa intensidade –polo menos cincuenta minutos, cinco veces á semana– e a redución da inxestión diaria de sal, que non debe superar os dous ou tres gramos diarios”.
Todo iso para loitar contra unha patoloxía que non adoita presentar síntomas, a pesar de que as súas consecuencias poden ser moi graves. Considérase que existe hipertensión arterial cando os niveis de presión sanguínea superan os valores de 140/90 mmHg. Os especialistas alertan de que “a hipertensión arterial está detrás do 85% dos accidentes vasculares, que comprenden desde infartos cerebrais e de miocardio ata rotura de aneurismas aórticos ou insuficiencia renal, entre outros”.
O sobrepeso, un exceso de consumo diario de alcol ou reducir o consumo de produtos frescos e abusar de produtos procesados, que posúen un alto contido en sal, adoitan descompensar as cifras de presión arterial.
Estilo de vida saudable
Unha vez que se detecta a hipertensión, unha das primeiras medidas que o médico debe pautar consiste en indicar un estilo de vida saudable: non fumar, exercicio físico, reducir o sal na dieta e controlar o sobrepeso. Cando isto é insuficiente, recórrese ao tratamento farmacolóxico.
Con todo, o especialista de HM Hospitales advirte que “determinados fármacos como antiinflamatorios non esteroideos, corticoides, algúns antidepresivos ou desconxestionantes nasais levan substancias vasoconstrictoras que poden elevar a tensión arterial e, por tanto, hai que consultar sempre ao médico sobre a pertinencia da súa indicación”. Ademais, algúns produtos de herbolario tamén poden ter un efecto prexudicial hipertensivo e tamén debe consultarse se poden tomarse.
Diagnóstico precoz e controis periódicos
Estímase que o 37% dos hipertensos descoñecen que o son, e isto afecta especialmente a poboación máis nova –entre 18 e 30 anos–. Tamén ten a hipertensión arterial unha maior prevalencia no norte e nordés de España. É importante concienciar á poboación de realizar un diagnóstico precoz desta enfermidade para evitar as súas graves complicacións.
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
Reclamación colectiva galega polos prexuízos da folga de Ryanair
REDACCIÓN · PUBLICADO O 08 DE AGOSTO DE 2018 · (0)
A plataforma En-Colectivo, impulsada pola compañía galega QualityNova Consultores, pretende obter o resarcimento polos retrasos e cancelacións de voos que se produciron o 25 e o 26 de xullo nos aeroportos españois por esta protesta dos tripulantes de cabina.
Segundo explicaron na presentación desta iniciativa os representantes de QualityNova e de Cremades & Calvo-Sotelo Abogados, despacho asesor neste proceso, a folga da tripulación de cabina de Ryanair ocasionou prexuízos a máis de 100.000 viaxeiros en toda España coa cancelación de máis de 400 voos en dous días nos que o movemento de pasaxeiros nos aeroportos é máis intenso, ao coincidir co período vacacional.
Diego Maraña Goldar, portavoz da plataforma e director xeral de QualityNova Consultores; Vicente Conde, socio de Cremades & Calvo-Sotelo Abogados, e Alberto García Ramos, socio director deste despacho en Galicia, sinalaron que a folga en Ryanair reavivou a polémica sobre os problemas do transporte aéreo, que ten unha incidencia importante nos destinos turísticos. Neste sentido, apuntaron que España foi o país máis afectado por esta circunstancia e que, por este motivo, En-Colectivo decidiu poñerse a disposición dos pasaxeiros afectados para presentar unha reclamación conxunta contra a compañía.
Maraña afirmou que “os cidadáns estamos nunha posición de inferioridade cando se reclama ante unha gran compañía”, e que por ese motivo “é máis efectivo realizar unha reclamación conxunta que permita exercer unha defensa mellor coordinada e que permita ter unha maior capacidade de negociación”. “Dende a nosa plataforma consideramos que os reembolsos e indemnizacións que fixa a normativa europea son medidas insuficientes para corrixir a sistemática e masiva vulneración dos dereitos dos consumidores e que non resolven o abuso reiterado sobre os usuarios que teñen planificadas as súas viaxes persoais ou profesionaise aos que a cancelación dun voo lles pode provocar un dano irreparable”, engadiu.
Segundo manifestou, as consecuencias da folga para os usuarios poderían terse evitado se a compañía adoptase medidas con anterioridade para impedir que o paro tivera maior repercusión, e así mesmo puntualizou que a principal diferenza da actuación da súa plataforma con outros mecanismos existentes para iniciar reclamacións é que esixirá a Ryanair, mediante demandas conxuntas, os danos individuais ou materiais, danos morais e o lucro cesante dos viaxeiros que se sumen á plataforma de entre os máis de 100.000 viaxeiros dos voos que se viron afectados pola folga do persoal de cabina.
Por parte de Cremades & Calvo-Sotelo, o seu responsable en Galicia detallou que as compañías adoitan indemnizar aos pasaxeiros polos danos materiais co reembolso do custo do billete e dos gastos xerados como consecuencia das cancelacións de voos, pero asegurou que dende a plataforma van reclamar ademais que “se repoñan os danos morais que estas situacións provocaron aos viaxeiros e o lucro cesante que poidan conlevar”. “Presentando unha reclamación conxunta somos máis fortes e temos máis posibilidades de ser escoitados, polo que animamos a todas as persoas afectadas a que se poñan en contacto con En-Colectivo. Cantos máis sexamos, máis alto soarán as nosas voces”, reivindicou.
Pola súa banda, Vicente Conde informou de que o título de reclamación que van presentar non poden limitalo ao Regulamento 261/2004, xa que regula dereitos mínimos en réxime de pura responsabilidade obxectiva, polo que van “profundizar na culpa contractual da compañía, habida conta que en relación cos precedentes de alteración da normalidade e do clima de folga dos empregados da compañía, que é perfectamente previsible por esta, debeu ter en conta o risco de incumprimento do seu compromiso contractual e atenerse ás consecuencias da súa materialización en dano, valéndonos para a defensa dos nosos posibles clientes, tanto da rica xurisprudencia do Tsjue respecto da aplicación do regulamento referido, como, sobre todo, da dos nosos tribunais en canto a culpa contractual”.
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“Estaba predestinado a estudar Dereito pero non quixen. E non estou arrepentido, a vida tratoume ben”
ESTHER GARRIDO FOTOS: MIGUEL MUÑIZ · PUBLICADO O 30 DE DECEMBRO DE 2016 · (0)
Un dos mellores recordos que ten da nenez é o agarimo recibido da mestra na aldea natal, muller á que probablemente habería que agradecerlle os vimbios que axudou a tecer na mente deste historiador e investigador dun lugar chamado Galicia. Falamos co catedrático Ramón Villares, presidente do Consello da Cultura e membro da Real Academia Galega do noso patrimonio, do seu traballo e tamén un chisco da vida.
Un momento da historia de Galicia que lle guste especialmente?
Gústame moito o primeiro terzo do século XII e o primeiro terzo do XX. A época de Xelmírez, coa expansión e esplendor dunha Galicia referente en Europa, e cando se deron as condicións para que se crease Portugal; o que foi unha vantaxe e un drama. E o primeiro terzo do século XX porque Galicia incorporouse á vida urbana grazas á emigración, ás transformacións agrarias e á revolución industrial do mar. Son dos dous momentos máis brillantes da nosa historia, pero hai máis.
Vén de saír unha nova edición da súa Historia de Galiza onde engade un capítulo que aborda a emigración ao Brasil. Por que di que a presenza dos galegos foi alí máis invisible?
Invisible respecto do conxunto da emigración española, porque carecían da identidade que tiñan en países como Arxentina ou Cuba. En certo modo camuflábanse en parte como españois e en parte como portugueses. De feito, as asociacións do Brasil teñen nomes españois, como Sociedade Hispano-Brasileira ou Casino Español, pero a maioría están compostas por galegos. É unha diferenza que xa advertiu Castelao: non é o mesmo un galego na Arxentina ca un galego no Brasil…
Tamén investigou sobre o exilio aos Estados Unidos de América dende Galicia e Azores. Hai diferencias entre esas diásporas?
As diferencias son notables porque, no noso caso, o exilio foi derivado da Guerra Civil, mentres que nas Azores foi por disidencia co réxime Salazarista, pero non houbo saída masiva. En todo caso o exilio das Azores é intelectualmente moi sólido, vai cara Brasil e USA e ten algunhas similitudes co galego dado que os exiliados instálanse en universidades onde crean departamentos de estudo de cultura portuguesa-brasileira. O caso máis importante entre os galegos foi quizais o de Ernesto Guerra de Cal que, sendo de lingua española, foi virando cara estudos lusitanistas e acabou sendo un experto na materia.
Hai pouco  o Consello da Cultura Galega foi admitido na Comunidade dos Países en Lingua Portuguesa como observador consultivo. Que significa?
É unha das categorías nas que admite candidaturas para asociarse aos seus traballos. A novidade no noso caso é que somos unha institución dun país non lusófono pero cunha lingua do tronco común. De feito non hai ningunha institución española, o Consello da Cultura Galega foi admitido a proposta de Portugal. Para nós é unha ocasión magnífica, pero o que vaiamos a facer no futuro vai depender do noso diálogo con eles e das veces que se nos convide a participar.
Se non se tivese dedicado a Historia, que podería ter feito?
Nunca se sabe, porque somos o resultado de pequenas decisións tomadas tódolos días…
(Extracto da entrevista completa que se poderá ler no número de xaneiro de eco)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl br gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
“A autoxestión enerxética é case unha obriga para unha economía doméstica”
ESTHER GARRIDO · PUBLICADO O 22 DE DECEMBRO DE 2017 · (0)
Fernando Blanco é voceiro do Foro Enerxético de Galicia, runha ecente iniciativa de debatecreada en setembro por unha ducia de colegas de profesión. Independentes e, segundo aseguran, “non vinculados a ningunha empresa ou grupo político”, analizan o panorama enerxético galego, achegan ideas e acenden sinais de aviso: temos bos bimbios para xerar máis riqueza da man das renovables, pero cómpre unión.
Que portas se nos abren, ao menos en teoría, coas recentes poxas eléctricas do Ministerio de Industria?
Pois a poxa de maio de 2017 adxudicou uns 3.000 MW eólicos, dos que as empresas con vinculación a Galicia teñen adxudicadas uns 500 MW. Pero as autorizacións pendentes de ser executadas de concursos anteriores e a posibilidade da repotenciación dos parques eólicos máis antigos elevan este potencial ata un 600 MW.
E temos garantidos ter eses 600 MW?
Non, na convocatoria as empresas adxudicatarias teñen certa liberdade para implantar a potencia adxudicada segundo as súas estratexias industriais. Galicia ten como principal vantaxe o mellor recurso eólico de toda a península ibérica, pero este concurso obriga a que tódolos aeroxeneradores adxudicados estean funcionando o 1 de xaneiro de 2020, o que supón un serio problema porque a nosa orografía é complexa. É preciso realizar obras adicionais como ampliar vías de comunicación, xa que algunhas son demasiado estreitas para trasladar os compoñentes. Ademais a posta en funcionamento dos novos parques supón aumentar a potencia das subestacións e, nalgúns casos, construír […]
De telos, canto emprego se xeraría e de que calidade?
A implantación de parques eólicos produce dous tipos de emprego: os temporais para a construción do parque e os estables, que se conservan unha vez que as instalacións están en funcionamento. Entre os primeiros destaca o emprego na fabricación de compoñentes, a mellora das infraestruturas eléctricas e comunicacións, a enxeñería e a instalación dos aeroxeneradores. Na fase de implantación se producirían entre 1.500 e 2.000 postos no bienio 2018-2019 entre directos e indirectos; e unha vez en funcionamento esta cifra quedaría nuns 120 empregos directos no mantemento dos parques. Ademais dos que se producen de forma indirecta, claro.
Palas, torres e turbinas dos muíños asegurades que se poden facer en Galicia. Onde?
As factorías de Gestamp de Carballiño e Emesa de Coirós fabrican torres, as palas eólicas prodúcense na fábrica de Gamesa en As Somozas e os compoñentes en Acebron, As Pontes. En Ferrolterra existe unha forte implantación de fabricantes de multiplicadoras, mantemento e reparacións en torno a Grupo Intaf Promecan, Sincro Mecánica S.L. e o Clúster das Enerxías Renovables de Galicia. Ademais hai empresas transversais como a coruñesa Elinsa, de cadros eléctricos e electrónica de potencia, de I+D como Norvento en Lugo, ou Adelanta e Instra, que son dúas empresas de enxeñería en Ourense e A Coruña. A eólica mariña non está incluída nesta poxa, pero non podemos esquecer que Navantia e Windar Renovables son empresas de referencia mundial en eólica offshore.
Así que non é imposible soñar cun impulso industrial enerxético…
Non claro. Dispoñemos das fábricas de compoñentes que aproveitarían a implantación deses 600 MW, e que podería supoñer un investimento duns 700 millóns de euros. Pero sería moi amplo o espectro beneficiado en Galicia. […]
Como valorades a regulación que hai en España sobre renovables? O mercado está disposto a investir?
Pois os mercados son moi precavidos porque é difícil acadar rendibilidade monetaria. A suspensión das primas e o incremento dos impostos de 2012 desatou unha inseguridade xurídica moi difícil de vencer cando se precisa de incentivos para competir coas fontes convencionais.
E non hai xeito de ter unha enerxía menos custosa?
En España a enerxía é cara porque carecemos de recursos de baixo prezo como os derivados petrolíferos e o gas natural, así que debemos recorrer ás renovables, que son máis limpas pero cun custe de produción máis elevado.
Pero estamos a pagar vía impostos instalacións de renovables que anos atrás eran menos eficientes?
A organización do mercado imputa na tarifa eléctrica custes como a interrumpibilidade, o imposto eléctrico, o sobrecusto dos mercados extrapeninsulares de Canarias, Ceuta, Melilla e Baleares e incluso as primas á produción de electricidade “verde”. E soben o prezo de cada kWh que consumimos e que poderían imputarse a partidas como os orzamentos xerais do Estado. A transición dende as tecnoloxías convencionais é inminente pero os custes económicos son elevadísimos, as renovables teñen un custo inmediato máis elevado que as fontes tradicionais, pero se imputamos os custes medioambientais as tornas cambian.
Dado o perfil habitacional galego, é realmente un investimento rendible a autoxestión enerxética?
(Extracto da entrevista publicada no número 319 – decembro 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
Pontevedra acada a maior ocupación rural para a ponte de agosto
REDACCIÓN · PUBLICADO O 14 DE AGOSTO DE 2018 · (0)
Xunto con Asturias, Navarra, Guipúzcoa, Barcelona e Cádiz sitúase nunha media do 75% de ocupación para o período comprendido entre o 10 e o 19 de agosto. En canto ás comunidades autónomas, Galicia quédase na oitava posición cun 59% de ocupación.
O turismo rural en España presenta una previsión de ocupación do 56% para a ponte do 15 de agosto, segundo os 9.000 calendarios actualizados en EscapadaRural.com. O volume de reservas rexistradas para a tradicional festividade da Asunción da Virxe, celebrada en todo o país, concéntrase este ano no norte e as zonas de costa. As xornadas nas que se prevé acadar uns valores máximos de ocupación serán as do 11 e 17 de agosto. Así, na primeira delas o volume de reservas sitúase no 61%. Ambos días coinciden coas fins de semana previo e posterior á xornada festiva nacional do 15 de agosto.
En canto aos datos de ocupación por comunidades autónomas, Asturias é o territorio máis solicitado polos turistas rurais, cun 75% de ocupación, seguida de Navarra (74%) e Cataluña (69%). Practicamente ao mesmo nivel sitúanse País Vasco, ao 64% das súas reservas, e Cantabria, cun 63% de ocupación. Andalucía e Murcia, ambas ao 62%, Galicia (59%) e Comunidade Valenciana (54%) completan a tabla das dez rexións con maiores niveis de ocupación.
Con respecto ás reservas por provincias, a tendencia volve coincidir coa media de ocupación do mes de agosto, que avanzaba os mellores números para os territorios do norte de España e aqueles próximos á costa. Así será tamén durante esta ponte do 15 de agosto, na que os aloxamentos rurais de Pontevedra acadarán unha ocupación do 76% e os de Asturias do 75%. Ademais, Navarra, Guipúzcoa e Barcelona estarán ao 74% da súa capacidade. Seguiranlles outras provincias costeiras como Cádiz (73%), Xirona (71%), Málaga (68%), Almería (67%) e Tarragona (66%).
Se ben a media de ocupación para este mes de agosto en España (41%) é catro puntos inferior á recollida durante o mesmo período de 2017, cando se situou nun 46%, as reservas de última hora motivadas tanto pola boa climatoloxía como por esta ponte do 15 de agosto estímase que permitan mellorar as previsións a final de mes.
Como xa adiantaba Ana Alonso, directora de Comunicación de EscapadaRural.com, “é probable que o verán conclúa cun incremento nos índices rexistrados ata agora, grazas ás reservas de última hora”.
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54


langs: gl de gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl pt gl gl it gl gl gl gl en it gl es

text:
ECO Revista do Eixo Atlántico
Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto
Un descoñecido museo que mostra unha apaixonante historia
TERESA ROCAMONDE · PUBLICADO O 17 DE XANEIRO DE 2018 · (0)
Moi poucos coñecen a existencia do Museo Nacional de Anestesioloxía e Reanimación, e menos aínda a súa localización na Facultade de Medicina de Santiago. Ao menos, ata que se levante a nova Facultade proxectada a carón do hospital clínico en cuxo proxecto se contempla un espazo propio para un museo que, visto desde a perspectiva actual, resulta tan apaixonante como aterrador.
Pensar que algúns dos aparellos que se expoñen no Museo Nacional da Anestesia eran usados hai non tanto tempo pode poñer os pelos de punta. Pero o que aquí se amosa é a evolución dunha especialidade clave para o avance da cirurxía e, por tanto da medicina. Tecnoloxías que hoxe semellan instrumentos de tortura mais que foron esenciais no desenvolvemento da Medicina do último século e que chegaron aquí de forma tan sorprendente como o foi a creación de moitos destes aparellos.
A creación do Museo Nacional de Anestesioloxía débese á iniciativa de varios anestesiólogos composteláns que en 1981 decidiron recuperar un importante material da recentemente desmantelada Residencia Sanitaria Juan Canalejo da Coruña. “Foi o Dr. Vicente Ginesta, entón delegado da Sociedade Galega de Anestesioloxía, quen, no marco dunha reunión científica da institución, suxeriulle ao presidente, o Dr. López Guerrero, a posibilidade de recuperar ese material vendido a un chatarreiro para iniciar con el un museo”, conta o Dr. Avelino Franco, un dos fundadores do Museo.
“A idea non tivo unha aceptación entusiasta, ao menos inicialmente”, relata do Dr. Franco, pero pronto recibiu o apoio da Sociedade Española de Anestesioloxía e Reanimación, “en especial do seu presidente, o profesor Nalda Felipe, do vicepresidente Ramón Cobián e do secretario García del Barrio, así como de destacados anestesiólogos, entre eles o profesor Chuliá Campos de Valencia”.
Santiago na historia da anestesioloxía
A elección de Santiago de Compostela como sede deste museo débese tanto a que “aquí xurdiu a idea orixinal” como a un “compromiso histórico ”, explica Avelino Franco. E é que na Facultade de Medicina de Santiago foi onde se usou por vez primeira en España, en 1847, o cloroformo como anestésico cirúrxico e onde se fixeron os primeiros estudos de laboratorio así como os primeiros experimentos e estudos clínicos cos anestésicos.
A orixe da anestesioloxía moderna sitúase só un ano antes en Boston, onde o doutor John Collins Warren eliminou un tumor do pescozo grazas á administración dun anestésico (éter) por parte de William Morton, axudante dun dentista, Horace Wells, que anos antes lograra realizar varias extraccións sen dor usando óxido nitroso. En 1847 probáronse tanto o éter como o cloroformo en partos e ao ano seguinte o doutor John Snow, médico da Coroa, perfeccionou a técnica de aplicación do cloroformo ao administralo en pequenas doses durante o parto, método que foi denominado “Anestesia da Raíña” por ser usado sobre a raíña Victoria de Inglaterra no parto dos seus dous últimos fillos –ao parecer quedou tan agradecida que tras o parto do príncipe Leopoldo nomeou ao doutor Sir–.
Aprobada a creación do museo, inaugurouse en decembro de 1981 cos materiais recuperados do Juan Canalejo pero tamén doazóns particulares de médicos galegos ás que pronto se unirían as de anestesiólogos de institucións hospitalarias doutros lugares de España, así como da propia Sociedade Española de Anestesioloxía e Reanimación. Sería o seu presidente, o profesor Francisco López Timoneda, quen no ano 2001 firmase un convenio de colaboración co reitor da Universidade de Santiago de Compostela, Darío Villanueva para trasladar á Facultade de Medicina o museo situado nas dependencias do Colexio Médico de Santiago.
Desde entón permanece no vello edificio da rúa San Francisco, onde se foi completando a colección de materiais dos séculos XIX e XX ata chegar ás máis de 2.000 pezas entre aparatos, utensilios de anestesia e reanimación e monitores. Tamén posúe unha biblioteca histórica de máis de 300 volumes, máis de 200 cartas de anestesiólogos pioneiros que relatan as súas experiencias iniciais con esta nova especialidade e unhas 3.000 fotografías históricas da anestesia en España, ademais de innumerables folletos e cartelería referente á especialidade, fármacos, material cinematográfico etc. […]
A gran cantidade de material desbordou pronto a capacidade do museo, polo que moitos tiveron que almacenarse e renunciouse á súa exposición. No proxecto da nova Facultade de Medicina de Galicia, presentado recentemente, inclúese xa un espazo específico para albergar o Museo Nacional da Anestesia no edificio do hospital Gil Casares, que quedará, coa estrutura orixinal en forma de H, no centro da nova edificación.
(Extracto da reportaxe que se pode ler completa no número 319 – decembro 2017)
REVISTA ECO - Benito Blanco rajoy, 7 1º A Coruña TFL. 981 14 50 24 - Fax 981 20 62 54