document_lang: gl

langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt gl fr gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en de en en en gl gl en fr pt pt pt de pt pt gl fr pt pt gl gl fr gl pt gl ca gl pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
O soño inventado - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
A tarefa encomendada pola mestra para o día vindeiro era clara: escribir un soño e lelo en alto para toda a aula. O soño desa mesma noite ou doutra noite calquera. Por tolo ou absurdo que fose.
El non quería desgustar a mestra, á que lle tiña moita lei. Sempre facía as tarefas, por difícil que fose atopar tempo e gañas. Nos exames non lle ía tan ben, estudaba ben de comezo, intenso, mais logo a concentración e o ánimo decaían… logo ía aprobando, pero con cualificacións frouxas. Os mestres preguntábanlle, algo decepcionados: “Pero se sempre fas ben as tarefas, traballas ben en clase e non dás problemas”… sen pedírllelo, os docentes subíanlle decote a nota final.
Era un corredor de fondo, un maratoniano da regularidade infantil, non un artista da inspiración, un caloteiro co truco de maxia no intre xusto. Por iso sempre, tamén logo de mozo, desprezaba os exames por inxustos, por deshonestos. Así transcorreu o seu devir académico, con notas mediocres en ciencias, gramática e educación física, algo superiores en literatura e lingua e excelentes en debuxo. O debuxo era o seu, nunca o interpretou coma unha materia de estudo, senón como un desafío. E fóra da aula, coma un refuxio. Naquel tempo e naquela terra, un refuxio valía máis ca o ouro.
O noso neno estaba aquel día aínda en primaria e tiña que escribir un soño. El, que era o “soñador” como lle dicían retranqueiro os seus pais e irmáns, por non chamarlle pasmón. El, que non soñaba.
Ata que comezaron os bombardeos era posible que si soñara, non o lembraba, era moi pequeno e a esa idade os anos mídense en eternidades. Agora durmía cun ollo entreaberto para sentir as alarmas, descansaba ben, pero non soñaba. Se cadra non durmía profundamente dabondo para dar soñado. Dicíanlle que estaba a salvo, mais el sabía que lle mentían, que era polo seu ben, para que durmira, xa que non podían pararlle as bombas e ninguén estaba seguro baixo esa chuvia de chumbo. Mentiras para sentirse seguro e durmir ben.
Sen soños, que ía contar no día vindeiro na aula? Se os maiores mentían, concluíu, el tamén podía mentir ós demais para facelos sentir ben. E escribiu unha bonita historia, era un heroe de guerra do seu pobo (no campo de batalla, non nunha casoupa agardando o proxectil final, sobre eses heroes ninguén escribe), ferírono, unha enfermeira o curaba, casaba con ela, volvía á guerra e gañaban. Ou algo polo xeito, infantil e épico.
Leu a historia de primeiras timidamente, logo con afouteza dramática. Cando rematou observou en silencio a mestra e os compañeiros. Estaban abraiados. Todos aplaudiron e lle deron os parabéns. E o máis importante: ninguén se decatou da mentira.“Quen tivera soños así”, dicían.
Aparte desta, daqueles anos gardaba só lembranzas borrosas. Non había soños, só cascallos e ausencias. Cascallos a escola, cascallos a súa casa, cascallos atoando as rúas e a cidade enteira. Cascallolandia. Cascallópole. Ausencias dun compañeiro, do pai de outro, dun curmán… Dicíanlle, “Marcharon”, mentiras novamente para non incomodalo nin incomodarse eles, non co obxectivo de que o rapaz as crese, senón para non falaren máis do tema.
Do pai, nunca máis soubo. “Marchou”, dixéronlle de igual xeito, mentres a nai se desfacía en bágoas. O neno tiña certa unha cousa: o seu pai non era dos que marchaban por vontade, dos que abandonaban. Polo tanto, a única explicación posible… Ben, había varias, e todas eran a mesma: bomba, disparo de francotirador, mina antipersoal, detido e torturado e executado…
A nai anunciou á prole que marchaban, pero doutro xeito: colleu os seus tres fillos máis pequenos, parte do pouco que tiñan e liscaron cara a fronteira. Primeiro foron fuxidos, logo refuxiados. Agora eran estranxeiros nada máis, no país que os acolleu e que sempre os miraría como estranxeiros, sempre. Porén, pouco lembraba desa fuxida.
Agora estaba establecido neste país, frío e civilizado, que xa era máis seu có outro, Cascallolandia. Durmía profundamente, sen medo ás bombas. Rematou o seu ensino, sen moitos honores mais sen grandes dificultades alén da aprendizaxe do idioma do seu novo país, ó pouco da chegada. “Os nenos xa se sabe, adáptanse a todo”, din os adultos paifocos, que saberán eles. E o dos cómics comezaba funcionar. Non paraba de debuxar e ter encargos (non tan ben pagados como se pensaba, todo sexa dito) e a súa primeira novela gráfica funcionaba moi ben.
Coa súa obra tiña a mesma sensación que cando escribira o seu soño inventado e o lera para a aula. Esa mentira ben feita, esa admiración desatada por unha invención, esa satisfacción amarga de dar fabulado ben porque non hai verdade que amosar.
O seu editor comentoulle un día, informalmente:
– Estaría ben unha banda deseñada sobre o teu país.
– O meu país? Cal deles?
– O de alá. Volve estar de actualidade, volve a guerra.
– Seino -dixo el, pero non o sabía, non quería saber de alá.
– Ti estiveches alí de neno, podes contalo, as túas lembranzas. Terías carta branca, enfocalo como queiras. Dariámosche un adianto. Pode dar para outra novela gráfica, algo persoal, que dis?
– Si, vale, pensareino -mentiulle.
Xa estaba máis que pensado. Non tiña nada que escribir nin debuxar sobre o asunto, e si moito traballo por diante noutros proxectos. Daqueles anos só lle restaban lembranzas esluídas de ruína, destrución, cascallos e mais aquela anécdota do soño inventado e lido en alto para a clase.
Seguía sen soñar. En efecto, aínda non sabía a que se refería a xente con iso de soñar, se o que vían era como unha película pasada cos ollos pechados ou que cousa. Se cadra as pálpebras se convertían en pantallas pola cara de dentro. Só chegou envexar na puberdade os soños húmidos e eróticos dos seus compañeiros, pero tampouco lles daba moito creto a eses bocaláns. Pero se están durmidos, como saben o que están vendo? Andrómenas.
E dos soños esperto, eses outros soños… andrómenas tamén. A xente soñaba de máis e traballaba de menos. Total, logo soan as sereas e non estás seguro en ningures. Aquelas sereas, rachando a noite… aínda lle facían arreguizos.
Sobre o tema dos soños, non pensaría moito niso se non fose pola súa muller, moi preocupada polo asunto.
– A ti o que che pasa é que tes soños, pero logo ó acordar non os lembras. Bloquéalos. Como todo o vivido naquela guerra -os telexornais preferían en troques o eufemismo “conflito”-. Cando iso saia, vivirás máis feliz. Deberías acudir ó psicanalista.
“Cando iso saia, cando soñe, a clase rematará”, matinaba el, pola contra. “A bomba acadará a escola. E eu xa non precisarei escribir nin debuxar, porque xa terei os meus soños. Contarei o meu soño e sentarei no meu pupitre. Tería que mudar de oficio. Rematar co de inventar historias”.
Unha noite foi cedo para cama. A insomne da súa muller non traballaba o día seguinte e quedou mirando libros no sofá, seguramente ata tarde. Durmiu sen compaña, emperador da súa cama, profundamente como unha hora ou dúas, logo acordou e mirou o reloxo. As tres. Era absurdo acordar a unha hora así. Deu un par de voltas para volver retomar o sono, pero non foi quen. Como o estómago protestaba decidiu ir á cociña a comer un iogur. Advertiu que a esposa xa estaba durmindo ó seu carón, non a sentira chegar. Marchou silandeiro ata a cociña, con coidado de non espertala.
Colleu un iogur da neveira e acendeu o televisor pequeno da cociña e quitoulle o son, para non molestar a muller. Estaban dando novas de Cascallolandia, que noutras circunstancias adoitaba evitar cambiando de canle, mais xa era tarde para iso. Apareceu aquel neno, cos ollos ben abertos, paralizado polo medo, diante del, a cámara, detrás, a cidade destruída unha vez máis, pedras ciscadas, tixolos, terra, fume, poeira. O ceo nocturno iluminábase cos proxectís e a xente bulía dun lado para outro. O rapaz non, estaba aí quedo e mudo, na pantalla, mirando para el e para o seu iogur. Logo cambiaron de nova, deixándoo alí estarrecido en pixama, de pé na cociña.
Bebeu un pouco de auga e marchou para cama, onda a súa muller. Non durmiu ben no que restaba de noite. Aquel neno fitaba para el cos seus ollos de medo. Aquel neno lía en alto o seu soño para toda a clase, e era a mesma historia que el lembraba inventar e ler na aula había dúas décadas. Aquel neno era a un tempo o cativo do televisor e el mesmo naqueles anos, e os seus compañeiros de aula non estaban sentados en cadeiras, senón en obuses. E todos miraban abaixo cos ollos baleiros, tapaban as orellas, asemellaban non querer oír a súa historia. E a mestra ergueuse e tiroulle das mans o caderno que estaba a ler, acusándoo: “Mentes. Ti non soñaches isto”. Logo a explosión, o tragar po e terra, po na lingua, encorar…
Volveu acordar, tusindo, coas costas enchoupadas de suor. Xa non adormeceu máis.
Pola mañá almorzou só, a cismar coa cunca de café. Cando apareceu a súa muller non tardou en espetarlle:
– Penso que soñei.
E contoulle o acontecido. O das novas da televisión e o soño posterior. Ela inquiriu:
– Que hora era cando acordaches por primeira vez? Cando fuches para a cociña?
– As tres e pouco. Mirei o reloxo.
– Eu fun para cama ás catro, estiven a ler no sofá. E non te vin saír do dormitorio.
– Si tal. Ti quedabas na cama. Xa te deitaras.
– Estiven esperta ata as catro e en todo ese tempo ti non saíches do dormitorio. Estou segura.
– Estabas na cama.
– Acende o televisor.
Colleu o mando a distancia do televisor e tentou acendelo, sen éxito.
– O televisor pequeno da cociña está fundido dende hai dous días, non lembrara avisarche porque total, case nunca o miramos. O de erguerte ás tres, baixar á cociña e ver ese rapaz na pantalla… tamén o soñaches.
Ese día estivo a matinar no acontecido. E que acontecera? Neste mundo do real, nada, tan só unha mala noite. Só no outro, o dos soños e as lembranzas. Soñara todo, a súa esposa tiña razón. A clase concluíra. En teoría rematou co debuxo e a banda deseñada, non? Non era o que lle dicía o cinismo? Cambiar de oficio? Rematar coa mentira?
Decidiu irse duchar, vestir e comezar o día. Pero de camiño ó baño, sentou na súa mesa de traballo. Bosquexou a lapis moi superficialmente aquel rapaz da televisión. Debuxou un fondo a gris degradado de edificios medio esboroados e pedras. Pensou e lembrou na panadería do seu tío, que sempre lle agasallaba bolos ata que “marchou”, un obús rebentou o negocio con el dentro. Había dúas décadas que non lle viña o do tío á mente. Fóronlle chegando máis cousas, máis historias esquecidas.
Foi debuxando todo en bosquexos sinxelos, como para lelo na aula para a señorita e os outros nenos. Precisamente, facíao por aqueles nenos. A súa tarefa de clase atrasada. Rematar coa fraude, debuxar a verdade.
Tería que chamar logo ó seu editor. Despois.
(Galiza-Alemanha) Francisco Castiñeira naceu (nacérono) na emigración en Suíza no 1977 e hai anos reside en Regensburg (Alemaña), mais será e sentirase sempre un coruñés con morriña dos Mallos. Dentro da narrativa curta colaborou en diversas publicacións e libros colectivos, e xa en solitario editou as escolmas de relatos "Seica chove" (Baía Edicións) e recentemente "Podería falar de nubes" (Redelibros).
You might also like
* Alfredo Ferreiro Crítica literária Ilustração Narrativa Referências literárias
A inefável contradição de José Saramago (apontamentos à volta do processo criativo)
* Narrativa Xavier Frias Conde
O porquê não se importa
* Aida Saco Beiroa Alfredo Ferreiro Ilustração Letras Música Narrativa
Vencedores no Certame de Narrações Breves Manuel Murguia de Arteijo
More from Francisco Castiñeira
Posted On 5 Julho, 2017 Francisco Castiñeira 0
E non sabes con quen me atopei? Coa Sabela, a do Roxo. Si, ía ben de tempo sen vela, porque …
Posted On 24 Novembro, 2016 Francisco Castiñeira 0
- Que queres? -inquiriume secamente o vello. Medio corpo tapado pola porta que abrira só en parte, o outro medio …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: es gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fr es pt gl en it en en en gl gl en fr pt es pt vi ca pt pt oc ca es pt en ja pt gl pt fr es pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Crónicas Fotografia José Luis Abalo Xosé Enrique Acuña
A muller estaba alí e os teléfonos móbiles xa chegaran. Aterraron nas nosas vidas por man dos que podían, despois por conta dos que os necesitaban e máis tarde colonizaron entre os que non puideron ou xa non quixeron escapar deles. Pillalos pola rúa, fotografalos, non era doado nos primeiros momentos. Eran cousa de coches con vocación representativa e de despachos nos que uns terminais aínda xigantescos se amosaban á vista dos visitantes co único e indisimulado ánimo de abraiar na clientela. Certo día adoptaron a autonomía e tamaño preciso para que pasearan polas cidades e non foron poucos os elixidos que con fachenda de novo rico percorrían paseos, avenidas e centros comerciais en pose de facer negocio. O conto era airear relacións privilexiadas, edificantes pelotazos, viaxes vertixinosas ou insinuar, case sempre en voz alta, o posible potencial económico do portador do aparato. Pasaron anos e tecnoloxías e o común dos mortais botou man e oído deses móbiles que chegan para enfiar as máis normais ou reservadas das conversas e para, sen piedade, asentar negativos apuntes na agre literatura das contas correntes. E o fotógrafo xa non foi quen de liscar deles. Aparecíanlle en calquera esquina para ser fonte de retrato ou documento. Mesmo logrou facer aparecer, como os antigos espiritistas, a muller coa que fala ou enreda un telefónico e anónimo paseante.
* Artur Alonso Novelhe Fotografia Poesia
* Alfredo Ferreiro Fotografia Poesia
“Empurra-me a lua”, poema e foto de Alfredo J. Ferreiro Salgueiro
* Fotografia Luís Chacho
“Maqueta” por Luís Chacho
“Fazer rede” por Fausta Cardoso Pereira
Posted On 27 Setembro, 2018 Fausta Cardoso Pereira 0
Abrir a porta e respirar o entusiasmo do novo. Olhar em frente e não saber por onde começar. Encantar-me com …
“Piruá”, por Kerley Carvalhedo
Posted On 7 Agosto, 2018 Palavra Comum 0
"Piruá": Terminado o filme levamos nosso lixinho para descartar na saída, não sem antes saber pelo meu amigo que o …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: es gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt ca en es pt gl gl ca gl gl gl gl en en gl gl gl en gl gl gl gl gl en en es gl gl gl gl gl sv en gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl en gl ca es es gl en en en en en ca gl en fr ca es pt fr ca gl pt oc es gl pt en fa gl ca gl es gl pt gl en es pt pt pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Duane Michals, poesía e fotografía - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Crítica de arte Fotografia Lito Caramés
Cando observas as miñas fotografías estás a mirar os meus pensamentos
O fotógrafo Duane Michals entende a vida do mesmo xeito que practica a fotografía: desde o inconformismo. Para Michals unha imaxe non suplanta un fato de palabras, por iso viuse na necesidade de buscar novos termos de linguaxe fotográfica. O interesante dunha foto é o que non é visible, declara este creador a contracorrente.
Para min a fotografía son preguntas e mais historias
Opina que o que non se pode ver é infinitamente máis importante que aquilo que é visible. A primeira razón pola que Michals é revolucionario é polos contidos. Non usa a fotografía como método para lembrar o que viu senón para inventar o seu mundo. Cando precisa superar as formas convencionais é quen de crear secuencias e de escribir por riba das fotografías, mirando como se fose un herexe (Enrica Viganò, comisaria).
As dependencias da casa Garriga i Nogués, sede actual da Fundación MAPFRE en Barcelona, veñen de encherse coas fotografías do artista norteamericano Duane Michals, un home de 85 anos cunha vitalidade contaxiosa e emperrado arestora en danar todo o que poida a unha persoa á que odia: Donald Trump. Decidiron os responsables da Fundación MAPFRE que a exposición de Michals se titule simplemente: Duane Michals. Un título austero para a retrospectiva máis ampla que se fixo nunca sobre o fotógrafo inventor das secuencias. Austero, si, pero acae ben co ser dese home que visto pola rúa, sen referentes, pode ser confundido cun poeta, ou cun activista dos dereitos civís.
Michals non é un fotógrafo convencional. Ao longo da súa vida divorciou totalmente o seu traballo profesional como fotógrafo para revistas e para outros medios (un traballo que lle permite vivir sen luxos) do que realmente lle interesa: a fotografía artística, os traballos de investigación sobre a imaxe, sobre os modos de expresar estados de ánimo, crítica social, emocións. Na presentación da mostra Duane Michals, o fotógrafo (que malia os seus anos viaxou a Barcelona para atender aos medios de comunicación, presentar as súas creacións ás personalidades culturais da cidade e mais para manter conversas co público) na presentación, recoñeceu que desde os inicios os seus intereses centráronse en pescudar formas de expresión (a arte é principalmente expresión, foron as súas verbas). E nunca lle gustou da fotografía (á que chegou por vieiros indirectos) o silencio, o mutismo que transmite unha imaxe conxelada.
Michals. Boy in Leningrad. 1958
Michals. Empty New York, 1964
Hai fotógrafos que sempre fan a mesma foto
Está claro que Michals non é un fotógrafo convencional. Nesa profesión foi sempre un outsider. Tamén o sería en calquera outra, pois é unha persoa moi curiosa, intelixente, e como consecuencia inquieta, ademais de inconformista. No ano 1958, con 26 anos, Michals viaxa á URSS. É a súa primeira viaxe fóra de EEUU, nuns anos nos que as relacións entre ambos países non estaban no seu mellor momento, e non era doado moverse nin obter visados para entrar na antiga Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas. Visita bastantes cidades: Leningrado (hoxe de novo San Petersburgo), Minsk, Moscou, Kiev. Como turista en país estraño quere tirar fotos dos lugares e das xentes coas que se atopa, pero non ten máquina de retratar, e leva a que lle presta un amigo. Comenta Michals que aprendeu a dicir en ruso: permíteme que lle faga unha foto? ás persoas coas que ía cruzando por rúas e prazas. E así, sen preparar, sen demasiadas pretensións foi tirando fotos de mulleres, nenos e homes en interiores e con fondos arquitectónicos. Na primeira sala da Fundación MAPFRE, e na parede, Michals escribiu con rotulador, manualmente, unha mensaxe a carón desas fotografías de xuventude feitas na URSS: These are the photographs that changed my life. Duane Michals. De volta a New York gustaron moito esas instantáneas, limpas, espontáneas, frescas, e compráronllas. E aí arrinca a súa carreira como fotógrafo; abandona o deseño gráfico e pasa á fotografía autodidacta; por iso escribiu nas paredes da casa Garriga i Nogués que son as fotografías que lle mudaron a vida.
Michals. Magnus Was Burnt by Solange’s Fiery Mane, 2008
Na mente do principiante hai moitas posibilidades, pero na do experto hai poucas
Cando vexo a unha muller que chora, pregúntome por que chora, como se sente realmente, que emocións hai por tras desas bágoas. Entrar no seu mundo, iso é o que me interesa. Aínda que as emocións son perigosas porque son vagas e transitorias. A vida é unha gran pregunta (D. Michals).
Na exhaustiva mostra Duane Michals están presentes aqueles traballos non profesionais aos que o fotógrafo dedicou tempo e esforzos. Pero tamén hai unha sala enteira reservada ás súas producións profesionais, os seus retratos de actrices e actores de cine, de artistas e doutros personaxes ben coñecidos. Michals sempre foi (e aínda é) unha persoa moi curiosa; e esa curiosidade non lle permite aceptar as técnicas, métodos e linguaxes artísticas xa tripadas. De aí as solucións ás que recorrerá para fuxir dese silencio da imaxe que tan pouco lle agradaba, e das que se falará máis adiante. Na presentación da mostra da súa fotografía, Duane Michals comentou, ao caso da curiosidade e de manter as mentes abertas, que hai un libro que lle agrada moito, e que recomenda: Mente Zen, Mente de Principiante, editado en España por Gaia Ediciones. O autor do libro é un monxe budista xaponés, Shunryu Suzuki, radicado en California, onde aprendeu zen e foi fundador de varios centros zen, entre eles o de San Francisco. O libro contén unha escolma de pequenos artigos e reflexións que Suzuki foi escribindo para os seus alumnos. Polo que se relaciona con Michals, o libro comeza cunha frase contundente … e suxestiva: Na mente do principiante hai moitas posibilidades, pero na do experto hai poucas. Por iso Michals fala do libro: o interesante é manter sempre unha actitude aberta, curiosa ante todas as cousas; ter un ollar limpo, sen prexuízos, disposto a sorprenderse a cada pouco. Por iso Michals divorcia perfectamente o seu traballo profesional, formal, encargado por revistas e outros medios, do que realmente o atrae, a investigación, o coñecemento.
Por iso, Michals (Pensylvania, 1932) non é un fotógrafo convencional. A este peculiar fotógrafo influíuno moito o cine, como un fenómeno revolucionario do seu tempo. E sempre procurou manterse en contacto e ao día co que acontecía na arte contemporánea (foi amigo de Andy Warhol, por exemplo), así como da literatura en xeral e da poesía en particular (ten escrito bastantes poemas). É coñecedor, tamén, do pensamento filosófico actual e mais dos avances científicos. Na presentación, diante dunha das súas fotostexto, deu unha disertación sobre a física cuántica, respecto da representación do tempo e mais do espazo nas súas instantáneas. Antes de revolucionar a fotografía coas súas propostas a contracorrente, xa apuntaba maneiras rebeldes e diferenciadas. No ano 1964 decide facer unha serie titulada Empty New York. Os domingos erguíase ás catro da mañá e percorría a cidade durmida, e retrataba aqueles espazos que, noutros días, noutras horas, eran formigueiros humanos. A serie mostra arquitecturas baleiras, sen seres humanos: rúas, centros de traballo, teatros, parques, restaurantes. Michals sempre dixo que esta serie fíxoa inspirado polo fotógrafo francés Eugène Atget, que confeccionara uns 60 anos antes milleiros de imaxes de París e da súa transformación, pero igual, sen persoas. Algunhas das imaxes desta serie de Michals fan lembrar as particulares creacións de Sugimoto, que hai un ano estiveron expostas nas mesmas salas onde agora están as de Michals.
Os temas que trata Michals nos seus innovadores traballos fotográficos son todos; a vida. Desde a vitalidade ata a morte; o tempo que desaparece, e o espazo que case sempre é unha ilusión; un espello. O fotógrafo de Pensilvania ten afirmado que o que máis o atrae dunha fotografía non é o que se ve, senón o oculto, o descoñecido, o misterio. E tamén declara (influído polo pensamento zen?) que as cousas importantes acontecen dentro de nós, non fóra; de aí unha das frases que o fixeron célebre: Cando observas as miñas fotografías estás a mirar os meus pensamentos. Por avatares ocultos pero que existen, hai nestes meses unha exposición no MNAC dun pintor pouco coñecido: Pere Torné Esquius. Poètica quotidiana. Pois ben, Torné Esquius pinta e debuxa algunhas escenas onde semella que lle interesa o que non está representado; o que xa pasou, a historia que a persoa observadora pode intuír ou inventar. Esa intención de Torné Esquius de ir máis aló do visible queda evidente na pintura La cambra trista (1913): un cuarto baleiro onde acaba de suceder unha escena dramática. E así mesmo nun dos debuxos da seris Els Dolços indrets de Catalunya (1903) pasa algo similar; todo está estragado nese interior, como se se tratase da escena dun crime. De certo teríanlle gustado a Michals esas pinturas e deseños.
Michals. Dr. Heisenberg’s Magic Mirror of Uncertainly, 1998
Michals. Andy Warhol, 1972
Duane Michals: rebelde, poeta, comprometido
Gañei a vida como afeccionado-profesional, sen ansias de montar un estudo, contratar persoas ou comprar o equipo preciso para alcanzar o éxito comercial. Funcionaba comodamente coa miña industria artesanal. A miña idea era dedicarme a unha cousa que me encantaba e lograr que alguén me pagase por facela. En consecuencia, levo cincuenta anos sen traballar (D. Michals, 2014).
A exposición Duane Michals, que actualmente ocupa as salas de dous andares da casa Garriga i Nogués, as dependencias da Fundación MAPFRE en Barcelona, presenta ao público unha extensa escolma de 270 fotografías, máis algún dos vídeos que este inquieto profesional anda a confeccionar nos últimos tempos. Hai retratos tomados naquel para Michals fundacional ano de 1958 na URSS (These are the photographs that changed my life) pasando por todas as experimentacións que realizou, ata tomas que non teñen máis dun ano. Duane Michals está comisariada pola periodista e estudosa da historia da arte Enrica Viganò, especializada en comisariar exposicións e que foi fundadora de Admira, unha axencia de Milán dedicada desde 1997 á organización de eventos culturais relacionados coa fotografía (xa ten organizado outras exposicións de Michals). Tamén é autora de libros sobre arte, en concreto dun, publicado tamén en España, onde entrevista a Michals: Duane Michals habla con Enrica Viganó. Neste vídeo hai información interesante sobre a mostra.
Trátase neste caso dunha magna exposición antolóxica do traballo deste fotógrafo atípico e revolucionario. Michals, fuxindo do silencio dos retratos estáticos que non eran do seu agrado, e por suposto da moda dos anos 60 e 70, que era andar á caza do intre decisivo, acaba sendo un dos renovadores das linguaxes fotográficas, axudado evidentemente por non ter unha formación académica e pola súa rebeldía. Entre as súas achegas á historia da fotografía cóntanse as secuencias e mais as fotostexto, que a seguir se aclararán. A súa rebeldía e compromiso social non lle permitiron entrar de cheo no mercado especulativo da arte (como xa se explicou, mantivo unha separación absoluta entre o seu traballo profesional e mais as realizacións fotográficas que desexaba facer). Nunca tivo estudo profesional como tal e as copias que agora están na Fundación MAPFRE (moitas delas vintage) son de pequeno formato, por négase a tirar as copias en grandes formatos para así vendelas máis caras.
Duane Michals comezou a ter éxito a partir de pequenas exposicións que ía presentando en galerías pouco coñecidas. Pero pouco a pouco os especialistas foron atendendo os seus traballos. Froito do seu éxito son os numerosos libros de fotografía que leva publicados. Entre eles Sequences (1970), Duane Michals. Photographs with Written Text (1981), A Visit with Magritte (2011), The House I Once Called Home (2003), Questions without Answers (2002).
Como profesional traballou para moitas revistas: Mademoiselle, Esquire, Harper’s Bazaar, Vogue, e tamén se dedicou á confección de carteis para empresas como Energizer, IBM ou Microsoft. Fixo a portada do disco Synchronicity (The Police, 1983), na que xoga co tempo e mais co espazo. E ten retratado a personaxes como Truman Capote, René Magritte, Andy Warhol, Marcel Duchamp, Passolini, de Chirico, Marguerite Duras, Truffaut, Clint Eastwood, Scorsese, Madonna, Richard Gere ou Sean Penn.
Michals. Clint Eastwood, s. d.
Dr. Heisenberg’s Magic Mirror of Uncertainty
Sempre que fixen algunha cousa foi coa intención de liberarme, de expresarme con máis claridade. Así, comezar a facer secuencias liberoume da tiranía do momento decisivo. Hai uns anos había a crenza de que ir pola rúa coa esperanza de atopar o intre perfecto era o único xeito de facer unha fotografía (…) Introducín ideas novas na maquinaria fotográfica: non che cómpre deambular polas rúas cunha cámara á procura da vida, Ti es a vida (D. Michals, 2001).
A inquietude intelectual de Michals manteno atento a todo cambio e proposta que se dea na sociedade. Especialmente na arte. E, outra volta, nas paredes da casa Garriga i Nogués de Barcelona, pediu que quería escribir outra sentenza alí onde aparecen retratos que lle fixo a tres grandes artistas plásticos: These are my heroes: Magritte, Balthus, de Chirico. É dicir, o surrealismo en tendencias ben diversas. Por biografía tocoulle convivir co pop art (amigo de Andy Warhol, de quen dixo na presentación que era boa xente, ambicioso, pero moi pesado) e mais cos enfants terribles do expresionismo abstracto, fillos directos do surrealismo europeo.
Nos anos 60 comeza a súa primeira revolución no mundo da fotografía. Como ben di o propio Michals, daquela facer fotografía era andar á caza da imaxe impactante, a teoría do intre decisivo; se non se capta ese minisegundo a foto non vale. Esta tendencia fotográfica atribúese a Cartier-Bresson (inventor da fotoreportaxe) que logo foi seguida por moitos outros naqueles anos. Pero Michals di ao respecto: Por moi elegante que sexa Cartier-Bresson e moi brillante que sexa Robert Frank, dedicábanse a reaccionar diante dos feitos, eran reporteiros de xornal. E eu, por contra, era narrador. Michals non quere ser reporteiro, a el non lle chega con que unha imaxe mostre un salto, ou un bico, ou do voo dun paxaro, pretende contar unha historia; e suxerir cousas que non están visibles pero que se poden deducir dunha lectura das imaxes. Michals buscaba o modo de fuxir do silencio da imaxe.
E entón é cando inventa a secuencia. A secuencia é a sucesión de varias imaxes (mormente 5, 6 ou 7) que mostran unha historia, diversos pasos dun feito. Tal proposta foi un escándalo nos anos 60, pois viña a dicir que unha imaxe soa non era suficiente, case a dinamitar as esencias da fotografía. Michals, dentro da liberdade que tiña ao divorciar totalmente a fotografía profesional da fotografía que quería facer, limitouse a dicir: ampliei o instante decisivo a seis ou sete instantes. Entre as secuencias máis coñecidas –moitas delas agora na Fundación MAPFRE Barcelona– cómpre citar Death Comes to the Old Lady (1969), secuencia na que unha inquietante figura negra, borrosa, visita a unha anciá, e ela desaparece. Ou The Fallen Angel (1968), ou Grandpa Goes to Heaven (1989). Os temas abordados nestas composicións son todos: eros, tánatos, o tempo, reflexións filosóficas. E para elaboralas bota man de amigos e coñecidos, que lle serven de modelos. Un caso especial, polo que ten de reflexión filosófica, de demostración de coñecer o pensamento actual e de xogar co tempo e o espazo é Dr. Heisenberg’s Magic Mirror of Uncertainty (1998). O doutor Heisenberg foi un físico afamado e coñecido por ditar o principio de incerteza (contribución fundamental á física cuántica), segundo o que é imposible medir de xeito preciso a posición e o momento lineal dunha partícula. Pois ben, Michals o que fai é xogar –nunha secuencia de 6 instantáneas– coa face dunha moza e co seu reflexo nun espello: a incerteza vén de comprobar que o reflexo sempre é diferente en cada unha das fotos. E, co seu fino sentido do humor, Michals engade o espello, que logo está a suxerir outros mundos; o de Alicia e outras dimensións.
Michals. Now Becoming Then, 1978
Time is such a funny thing, it’s like the hole inside a ring
A escritura liberoume porque deu voz ás imaxes. Como o cine sonoro. Eu dígoche o que non podes ver na fotografía. Escribir foi liberador porque de cada vez engadía unha capa máis (D. Michals, 2001)
As secuencias foron, por tanto, a súa resposta rebelde á convicción xeral de que a fotografía só podía ser o intre que a glorifica. Pouco despois Michals segue camiño e chega, por propia necesidade expresiva, á fototexto. Michals, o fotógrafo intelixente, non convencional, reiterou en moitas ocasións que o que lle atraía dunha imaxe non era o visible, senón o que pode haber por detrás, a historia dos espazos, das xentes. E tamén –aínda que isto sexa un ataque frontal contra a propia fotografía– que unha imaxe non vale mil palabras. Se a estes dous convencementos se engaden as súas preocupacións filosóficas, sociais, estéticas, máis a rebeldía, o compromiso, chégase á fototexto.
A fototexto é unha composición que se autoinventa Michals para poder solucionar os desexos expresivos. Consiste nunha imaxe –que para o observador pode dicir pouca cousa, non son imaxes orixinais, raras–, sobre a copia da que o fotógrafo escribe manualmente un texto indagativo, especulador. Os textos poden ser reflexivos sobre temas que lle preocupan, explicativos, descritivos, pero nunca panfletarios, nin adestradores.
Un exemplo moi ilustrativo compono Black is Ugly (1974). Na fotografía aparece un home negro de avanzada idade, sentado de perfil, mirando á esquerda, con expresión cansa e nun cuarto espido. Por riba e por baixo da foto un texto manuscrito de Michals: Durante toda a súa vida creu as mentiras que lle explicaban os brancos. Pensaba que ser negro era feo e un castigo de deus (aínda que non comprendía cal era o seu pecado). Así estivo toda a vida pasando frío cando os brancos andaban quentes, pasando fame cando os brancos comían. Parecíalle a orde natural do mundo (sen entender por que o castigaran). E, cando lle dixen que todo iso non era verdade, non me creu. Era demasiado tarde. Contemplando a fotografía non se espera a mensaxe que o acompaña. A reflexión é dura, a conclusión á que pode chegar o espectador, terrible
Con esta técnica da fototexto Michals aborda calquera tema que lle preocupe, en moitos casos botando man do humor e da fina ironía. Nas salas da Fundación MAPFRE xorden temas como a condición humana, a sociedade, o racismo, a emancipación da muller, a homosexualidade, a relixión, etc. E por suposto tamén se mete co mercado da arte cunha serie que titula: How Photography Lost its Virginity en the Way to the Bank. O propio Michals afirmou que: utilizo a fotografía como ferramenta de investigación do tempo. Úsoa co mesmo desexo dun escritor. Son un contacontos.
Noutros casos de fototextos, Michals bota man directamente do poema, como alegoría do tempo, como ferramenta de investigación que o aproxima á física cuántica. Tal acontece no caso de Time is Such a Funny Thing, no que se acompaña unha montaxe fotográfica entre a portada dun xornal e o retrato dun home novo. O poema, reflexivo sobre o tempo, de difícil tradución comeza: Time is such a funny thing, / it’s like the hole inside a ring, / It’s always now and never then, / But when I saw it’s now again / It’s never now but always then. / We’re always here but never there, / But when I go from here to there, / When there is here and here is there / Should you think you’re very tall / Next to a tree you’re not at all, / and if you think you’re very small / next to a bee you’re ten feet tall (…)
Nos últimos anos, e seguindo coas ansias de contar historias e mais de fuxir do silencio da imaxe. Duane Michals anda a crear vídeos de non máis de sete minutos de duración, nos que sintetiza unha complexa historia. Algún destes vídeos tamén está agora na Fundación MAPFRE Barcelona. E para rematar no presente, o fotógrafo confesou que nestes intres anda argallando unha exposición dedicada ao señor Donald Trump, do que dixo que non lle cae nada ben, e que procurará atacalo tanto como poida, ata deixar de ser unha persoa educada.
ata o 10 de setembro de 2017
(Galiza-Catalunha) Nado en Caroi, Cotobade, en 1949. Profesor de Ensino Secundario, e de Cultura e Lingua Galegas (Proxecto Galauda). Autor do libro de relatos "E agora pasa un tren" (Biblos) e coautor de traballos de historia e antropoloxía: "América, América" (Roure), "Galicia a lo claro" (Popular), "El Islam en las Aulas" (Icària), entre outros. Membro de Furafollas Agrupación Teatral.
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés Pintura
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
* Crítica de arte Escultura Lito Caramés
A forza e a espiritualidade das esculturas de Jaume Plensa
* Carlos L. Bernárdez Pintura
As leccións do mestre Castelao
More from Crítica de arte
Irmáns Santilari, ourives con lapis e con pincel. Teatro das Vaidades
Posted On 10 Maio, 2018 Lito Caramés 0
Irmáns Santilari, ourives con lapis e con pincel. Teatro das Vaidades: Pere e Josep Santilari presentan obras na galería Artur …
Pamen Pereira: tempos imaxinarios e vanitas
Posted On 1 Março, 2018 Lito Caramés 0
Pamen Pereira: tempos imaxinarios e vanitas Cal é o resultado de xuntar nunha peza artística pedras e andoriñas? Na galería de …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es oc es pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en de gl en fr ca es pt oc es gl pt fa ca gl pt en fr es pt gl fr gl en pt en es pt pt pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
A pintura de Alfonso Sucasas: o costumismo transcendido - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Carlos L. Bernárdez Crítica de arte Pintura
A vizosa obra de Alfonso Sucasas (Lalín, 1940 – Vila de Cruces, 2012) estivo marcada polas súas fondas fidelidades pictóricas configurándose como froito dunha elaboración moi meditada. Os anos setenta semellan a chave da súa evolución que poderiamos balizar entre referentes do movemento renovador da arte galega d’Os Novos, en especial Laxeiro, e os ecos da pintura de Francis Bacon que se manifestan en boa parte da figuración dos anos setenta no contexto galego e español. No que atinxe ao noso artista, velaí está o conxunto da súa obra dos setenta e primeira metade dos oitenta como proba desta asimilación de referentes estéticos, un bo exemplo é Os tres amigos do Lamela (1980, colección do Museo Provincial de Lugo).
A pintura de Sucasas non nos aparece, pois, illada, senón imbricada nos dificultosos esforzos modernizadores que se desenvolven no espazo cultural galego destes anos, nun contexto en que os maiores contactos internacionais e a propia dinámica interna fai que vaian aparecendo síntomas de renovación que favorecerán a eclosión artística. Un proceso que se comeza a forxar na segunda metade dos setenta e que terá un punto culminante nos oitenta, un momento que sen dúbida abriu unha nova traxectoria para a arte do noso país, e que tamén na obra persoal do lalinense é especialmente brillante.
A situación da nosa cultura e arte nesta altura debemos enxergala repasando condicionantes históricos, especialmente a ausencia dunha normalización cultural e política que xa viña do período inmediatamente anterior e o divorcio entre as clases dirixentes e a cultura nacional galega, problema que vén do pasado pero que segue a ser evidente no presente.
O horizonte cultural dos setenta destacou –e isto é xa un lugar común– por unha maior liberdade expresiva, pola multiplicidade de liñas, conceptos e linguaxes, sen unha única tendencia dominante, aínda que en moitos creadores era notoria a pegada da nova figuración, en obras que abalan entre unha figuración de ecos baconianos e baixo a sombra de Gordillo, non faltando tampouco o influxo das correntes da abstracción –desde as máis xeometrizantes até as máis expresivas ou matéricas–, un panorama que delata a vontade de romper con modelos ancorados en certo tradicionalismo e provincialismo que aínda luxaban o mundo artístico galego desta década.
Un cúmulo de influencias que se iría limitando posteriormente na procura de acentos persoais de cada autor. O que si se percibe na maioría das obras e artistas desta altura é a firmeza, a enerxía, a integridade e a ausencia de mediacións; valores que deberían ser irrenunciábeis para a toda a pintura moderna. Enténdase integridade como un valor pictórico, no sentido de valor de orde conceptual e tamén de vixencia. En moitas obras esta integridade compositiva faise máis que evidente con esa inmediata conexión entre o icónico e a cor que evita a teatralidade máis simple.
Non debemos esquecer que, neste contexto, os artistas con inquietudes tiñan que facer fronte a unha situación na que sobrevivía o remol do localismo tradicional e folclórico e que non sempre era doado superar estas pexas, o que frecuentemente levaba a intentos desnortados dunha modernidade que non era quen de transcender as nosas fronteiras.
Sucasas viaxa e reside nos sesenta en Madrid, Venezuela e o Brasil e regresa a Galiza en 1968, instalándose en Vigo, traendo consigo unha bagaxe formativa ben notábel. Pintor de trazo firme e persoal sempre vai reclamar a liberdade do artista, a soidade da creación e a singularidade da súa visión. Así e todo, e sendo esta afirmación no persoal certeira, a súa pintura aparece nun contexto definido –o xa sinalado– e inserida nos dificultosos esforzos modernizadores na Galiza deses anos.
Que Sucasas supera estas dificultades percíbese con toda rotundidade ao contemplarmos o seu traballo destes anos, eis os seus expresionistas –e beconianos– “Polípticos”. En obras como estas á intensa forza plástica e á calidade hai que unir o profundo desacougo que causa o seu tratamento da figura humana. Corpos encerrados en espazos claustrofóbicos e que, sen explícitas referencias, nin metafísicas nin filosóficas, fan densa, tanxíbel, a condición dolorosa e angustiada do ser humano. Mais, ao tempo, o artista propón un novo tratamento espacial dos temas, esmiuzándoos, analizándoos e relacionando de diferentes xeitos as diferentes partes representadas para conectalas máis intensamente co espazo circundante.
É evidente que a investigación plástica de Alfonso Sucasas se fai en diálogo coa tradición –unha tradición que é moi afín ao popular e ao escultórico, como acontece con moita arte galega– escolmando dela elementos significativos, perseguidos de xeito obsesivo, e cheos dunha intensa forza plástica. Desde os retablos e tímpanos de igrexas rurais até boa parte da tradición pictórica figurativa, o lalinense sérvese de elementos de grande alento expresivo para forzar a rosca, para escavar todo o pasado artístico, mais coa plena consciencia de que fai parte del e para amosármonos non só a percepción angustiada da existencia senón a máis vitalista, que acabará dominando na súa produción das últimas décadas.
Sucasas vai permanecer fiel ao seu horizonte estético e a estes postulados: tradición galega e nova figuración, coa figura humana sempre presente, e con esa propensión expresionista e nórdica que tamén caracterizou e reivindicou boa parte da tradición plástica galega do século XX, fundamentalmente desde os anos vinte. A respecto da liña de continuidade coa historia da arte galega, o poeta Ramiro Fonte falaba de que Sucasas seguía estratexias pictóricas que se podería denominar dun “costumismo transcendido”, aludindo a un proceso de distanciamento do artista a respecto do puro costumismo e do ruralismo e que, xaora, o superaba.
O que resulta evidente é que o cúmulo de influencias que sinalamos, sen desaparecer, iranse limitando posteriormente na procura de acentos persoais: a firmeza, a enerxía, a integridade e a ausencia de mediacións; valores que deberían ser irrenunciábeis para a toda a pintura moderna, e que o artista desenvolve ao longo da súa dilatada traxectoria. Enténdase integridade como un valor pictórico, no sentido de valor de orde conceptual e tamén de vixencia. En moitas obras esta integridade compositiva faise máis que evidente con esa inmediata conexión entre o icónico e a cor que evita a teatralidade máis simple, un aspecto ben perceptíbel nas súas composicións fieis á tradición máis clásica, como nos nus femininos ou nos temas relixiosos ou mitolóxicos, estes últimos ben afastados das concepcións tradicionais, como tamén se afastan da convención as revisións da cultura popular galega, velaí obras como As ofrecidas (1996, colección particular).
A obra de Alfonso Sucasas é un todo que mestura plástica académica e primitivismo popular, psicoloxía e percepción, comunicación e expresión, o que explica de xeito rotundo a súa peculiar visión do ser humano, da vida e mais do mundo que o rodea.
No seu traballo, desde as súas obras dos anos sesenta, enxergamos a progresiva conformación do seu estilo dentro da estética fondamente alicerzada na figuración. O noso pintor é un notábel debuxante, conxugando a atenta observación da realidade –ese ser humano omnipresente no seu traballo– cunha precisa execución gráfica, marcadamente expresiva. Adopta sempre un ollar que ten moito de antropolóxico mais nunca distanciado, interesado pola realidade ordinaria pero tamén por dotar a esta dun sentido máis fondo, xerando tensións. Velaí os frecuentes xogos de máscaras ou as reelaboracións de motivos clásicos, con esa inquedanza que se manifesta entre o real representado e o oculto, que xa estaba presente na arte europea dos anos vinte e trinta e na obra de artistas do movemento renovador da arte galega como Manuel Torres, Arturo Souto ou Laxeiro.
Sucasas, debuxante e pintor, é un creador que pertence ao que o coñecido artista expresionista Oskar Kokoschka denominaba “pintores lexítimos”, os que non teñen máis remedio que ser expresionistas; para os que a pintura é unha respiración fonda, para os que a arte é confesión, porque parten dunha tensión íntima, dun conflito que está na cerna da súa identidade.
O traballo plástico de Sucasas móvese, xa que logo, no territorio do grotesco, no amplo sentido que o termo abrangue, unhas veces esaxerado, noutras ocasións asimilado ao deforme, outras achegado ao satírico ou mesmo ao incongruente. De todas estas lecturas do grotesco participa a arte de noso pintor, co seu gusto polo esperpento e as carautas, o entroido e o caricaturesco. É o seu un “grotesco” popular que afunde as súas raíces no mundo social das camadas máis baixas da sociedade que comezara a ser representado na grande arte no século XIX (Gustave Courbet, Honoré Daumier…) e que en Sucasas é tamén unha forma de pintar Galiza, o seu país, só entendíbel desde os fundamentos ligados ao pobo, por medio dun variado conxunto de imaxes populares espalladas en disfraces choqueiros e carautas de entroido mais tamén en escenas clásicas como o “Rapto de Europa” ou Susana e os vellos (2002, colección particular), ou relixiosas, velaí os temas de “Adán e Eva”, que pasadas polo seu estilo singular acaban por conformar un todo indistinguíbel, é dicir “un estilo”.
A figuración de Sucasas está chea de figuras mergulladas en mundos enleados entre soños e xogos ocultos: esas parellas que beben e/ou xogan ás cartas ou eses grupos enleados en perigosas ligazóns, ás veces con evidentes alusións eróticas. Nas obras centradas na presenza feminina mostra outra das características que singularizan o seu estilo, como é a capacidade de recrear e transmitir os sentimentos e emocións humanas cunha clara suxestión erótica facendo que se respire frecuentemente unha tensión psíquica e sexual.
O mundo creado polo noso pintor é, daquela, unha mestura de inocencia e perversidade, un mundo recoñecíbel e que, ao tempo, pode ser prohibido. É unha pintura feita de silencios e envolvida nunha atmosfera tensa mesmo cando recrea temas clásicos, con ilustres precedentes que van desde o barroco a Paul Cézanne. Son temas que permiten reelaborar os xogos e tensións psicolóxicas entre os personaxes, as miradas, os movementos convulsos e tamén favorecen o pormenorizado estudo compositivo que novamente nos recorda os interiores de escenas semellantes da tradición barroca e moderna. O pintor de Lalín utiliza, xa que logo, a linguaxe realista como fidelidade á tradición e ao popular, prefirindo a aposta polo diálogo coa tradición e polo enigma.
A pintura de Alfonso Sucasas é, pois, todo menos incoherente. Realiza unha aposta decidida pola modernidade, que reivindica a tradición do movemento renovador galego, e que se sitúa no vieiro dos artistas que poñen ao día a nosa arte, mais sen concesións á moda de última hora. Os sólidos alicerces de identidade que percibimos no conxunto da súa obra, son nel dunha extrema naturalidade e non funcionan como freo, senón todo o contrario, para que a súa obra supere, con moito, un valor simplemente local.
En Alfonso Sucasas observamos, xa que logo, algunhas das características destas correntes figurativas contemporáneas máis creativas como é a tensión entre obxecto e abstracción, evidenciando a dialéctica interior-exterior e suxeito-obxecto, facendo agromar os equilibrios inestábeis e os desprazamentos a respecto da experiencia habitual da realidade que está en condicións de provocar no observador do cadro unha intensificación misteriosa das súas capacidades emotivas, mantendo a tensión entre a descrición puntual e mais a narración enigmática.
NOTA: as obras de Sucasas son “Festa” e “O fillo da do Viso”..
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés Pintura
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
* Carlos L. Bernárdez Pintura
As leccións do mestre Castelao
* Lito Caramés Pintura
As pinturas de Velázquez, e compañía, desembarcan en Montjuïc
More from Carlos L. Bernárdez
Centenario do pintor Antonio Lago Rivera
Posted On 6 Junho, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
Cúmprense este 2015 os cen anos do nacemento de Antonio Lago Rivera (A Coruña, 1916-París, 1990). O noso pintor pertenceu …
Un pintor que sabía o que facía. Achegas á obra pictórica de Luís Seoane, com entrevista ao seu autor
Posted On 25 Fevereiro, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
NOTA DE PALAVRA COMUM: O nosso colaborador permanente, Carlos L. Bernárdez, publica em Laiovento "Un pintor que sabía o que …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies