langs: pt gl de gl gl ca gl gl gl gl ca gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl en it gl gl gl es es en en gl gl es es es fr en fr ca es es fi en fr ca es es it en gl gl es es es tr en gl ca es es tr en gl ca es es tr es gl ca es es tr es gl ca es es en es pt gl gl gl en en en pt gl gl gl en en en en en en gl gl gl nn gl pt gl ja es en gl gl es

text:
Politica de cookies de DOA ARQUEOLOGOS
Cookies Utilizamos só cookies de terceiros para realizar análises de uso e de medición da nosa web para mellorar os nosos servicios. Se continúa navegando, cosideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí .
DOA ARQUEOLOXÍA Arqueólogos en todo Galicia
• ¿QUÉ SON AS COOKIES?
Unha cookie é un ficheiro que se descarga no navegador do usuario cando éste accede a determinadas páxinas web. As cookies permiten a unha páxina web, entre outras cousas, almacenar e recuperar información sobre os hábitos de navegación do usuario ou do seu equipo e, dependendo da información que conteñan e da forma en que utilice o seu equipo, poden empregarse para recoñecer ó usuario.
As cookies poden ser calificadas en distintas categorías, en función de variables como o tipo de entidade que as xestione, o tempo que permanecen activadas ou a finalidade á que se destinen (recórdase que unha mesma cookie pode estar incluída en máis de unha categoría). A partir destas tres variables, poden distinguirse os seguintes tipos:
1. Según a entidade que as xestione:
- Cookies propias: son aquelas que se envían ó equipo terminal do usuario desde un equipo ou dominio xestionado polo propio editor e desde o que se presta o servicio solicitado polo usuario.
- Cookies de terceiro: son aquelas que se envían ó equipo terminal do usuario desde un equipo ou dominio que non é xestionado polo editor, senon por outra entidade que trata os datos obtidos a través das cookies.
2. Según o prazo de tempo que permanecen activadas:
- Cookies de sesión: están diseñadas para recabar e almacenar datos mentras o usuario accede a unha páxina web.
- Cookies persistentes: neste tipo, os datos siguen almacenados no terminal e poden ser accedidos e tratados durante un período definido polo responsable da cookie, e que pode ir de uns minutos a varios anos.
3. Según a súa finalidade:
- Cookies técnicas: son aquelas que permiten ó usuario a navegación a través dunha páxina web, plataforma ou aplicación e a utilización das diferentes opcións ou servicios que nela existan (por exemplo: controlar o tráfico e a comunicación de datos, identificar a sesión, entrar en partes de acceso restrinxido, realizar a solicitude de inscripción ou participación nun evento, usar elementos de seguridade durante a navegación, almacenar contidos para a difusión de vídeos ou sonido, compartir contidos a través de redes sociais, etc.).
- Cookies de personalización: permiten ó usuario acceder ó servicio con algunhas características de carácter xeral predefinidas en función de unha serie de criterios no terminal do usuario (por exemplo: idioma, tipo de navegador a través do cal se accede ó servicio, configuración rexional desde onde se accede, etc.).
- Cookies de análisis: permiten ó responsable das mesmas o seguimento e análise do comportamento dos usuarios dos sitios web ós que están vinculadas. A información recollida mediante este tipo de cookies é usada na medición da actividade dos sitios web, aplicación ou plataforma e para a elaboración de perfiles de navegación dos usuarios de tales sitios, aplicacións e plataformas, coa finalidade de introducir melloras en función da análise dos datos de uso que fan os usuarios do servicio.
- Cookies publicitarias: son aquelas que permiten a xestión, da forma máis eficaz posible, dos espacios publicitarios que, no seu caso, o editor teña incluidos na web, aplicación ou plataforma desde a que se presta o servicio solicitado en base a criterios como o contido editado ou a frecuencia na que se mostran os anuncios.
- Cookies de publicidade comportamental: permiten a xestión dos espacios publicitarios que, no seu caso, o editor teña incluidos na páxina web, aplicación ou plataforma desde a que se presta o servicio solicitado. Estas cookies almacenan información do comportamento dos usuarios obtida a través da observación continuada dos seus hábitos de navegación, o que permite determinar un perfil específico para mostrar publicidade en función do mesmo.
• ¿QUÉ COOKIES USA ESTA WEB?
A continuación detallamos as cookies utilizadas na nosa web, categoría e a finalidade das mesmas, así como a indicación de se están excluidas ou non do deber de información e obtención do seu consentimento.
◊ Relación de cookies utilizadas no dominio www.doaarqueologos.com:
Servidor do que se envía
♦ Relación de terceiros prestadores de servicios de cookies no dominio www.doaarqueologos.com:
Nome do proveedor: Google Inc.
Descripción: Cookies de Google Analytics. Xeneran un ID de usuario anónimo, que é o que se usa para facer reconto de cantas veces visita o sitio un usuario. Tamén rexistran cando foi a primeira e a última vez que visitou a web. Asimismo, calculan cando se terminou unha sesión, orixe do usuario e keywords. Cookies: __ga, __utma, __utmb, __utmc, __utmz. Tamén cookies: GAPS, OGP, OGPC
Máis información sobre o uso destas cookies de terceiro:
Nome do proveedor: Google Inc.
Descripción: as cookies PREF e NID poden almacenar as preferencias do usuario da web e outra información, como é o idioma preferido, número de resultados de búsqueda a mostrar por páxina, rexión onde se atopa o usuario. Tamén permiten ó usuario cambiar a apariencia na visualización da páxina web (tamaño de texto, fonte, etc.). Cookies: PREF, NID
Máis información sobre o uso destas cookies de terceiro:
Contacta con nós. Utiliza calquera destes medios:
OFICINA MÓBIL: 981 806244
MÓBIL: 630 753409 (Pilar)
MÓBIL: 626 102691 (Juan Carlos)
Aínda non estamos presentes nos medios sociais do panorama internáutico (preferimos adicar máis tempo a atenderte e traballar para os nosos clientes).
Onde estamos por se nos queres visitar
2012 © CREOWEBS. Diseñamos y creamos


document_lang: gl

langs: en gl pt lt it en en en en en en en en fr fr en en en fr en en en fr en en en en en en en en en en en en en en es en en en en en en en pt en en en en en en

text:
ConCiencia Programme 2013 - ConCiencia Programme - USC
Ir a o contido principal
Universidade de Santiago de Compostela
ConCiencia - Program of Scientific Popularization 2019
Once again this year Santiago welcomes famous personalities with great scientific significance from all around the world.
First-class scientists will be in the city throughout this year in the 14th edition of the Program ConCiencia, of the University and the Consortium of Santiago de Compostela, in collaboration with the Fundación Española para la Ciencia y la Tecnología - Ministerio de Ciencia, Innovación y Universidades
Among the objectives of this initiative, three key points are:
Popularization of science by Nobel Laureates / Fields Medal / Abel Prize
Projecting the image of Santiago de Compostela as a focal point of intellectual activity.
Promoting contacts between these top scientists and researchers of the USC.
These objectives make the ConCiencia programme different from any other initiative of scientific popularization: apart from a public lecture or specific event, it aims at taking advantage of the visit of the invited scientist, favoring his/her contact with local specialists.
Universidade de Santiago de Compostela
Telephone 881 811 000 |  Contact


langs: gl gl pt it en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl de en de en pt gl gl gl gl gl gl

text:
Programa ConCiencia 2006 - Programa ConCiencia - USC
Ir a o contido principal
Universidade de Santiago de Compostela
Baixo o lema "Conciencia", o Consorcio de Santiago de Compostela vén de deseñar unha programación estable de divulgación científica que traerá ata Santiago a varios científicos do máximo nivel, expertos en diversas disciplinas, entre eles varios Premios Nobel. O ciclo comeza os vindeiros días 16 e 17 de marzo coas intervencións do físico suízo Heinrich Rohrer, Premio Nobel de Física en 1986.
O obxectivo do programa Conciencia é difundir entre a cidadanía a importancia que merece o saber científico como unha forma máis de cultura, ao tempo que se producen intercambios de coñecementos entre a comunidade científica galega e as personalidades máis sobresalientes do ámbito científico internacional.
A lista de poñentes iníciase co científico suízo, Heinrich Rohrer, Premio Nobel de Física en 1986, e continúa coas intervencións o vindeiro mes de xullo de Sir Michael Francis Atiyah, destacado matemático inglés. Para o mes de outubro están previstas as ponencias de Nobel de Medicina sueco Torstein Nils Wiesel, e do Nobel de Química suízo Richard Robert Ernst. Nas distintas participacións abrangueranse, entre outros, temas como as aportacións da Física e a Química á sociedade ou o pulo que recibe o eido da nanotecnoloxía en Galicia.
Sir Michael Francis Atiyah
Universidade de Santiago de Compostela
Teléfono 881 811 000 |  Contacto


langs: gl gl pt it en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es es gl gl gl gl gl gl en gl en fr en gl gl es gl gl gl en en pt gl gl gl gl gl gl

text:
Programa ConCiencia 2017 - Programa ConCiencia - USC
Ir a o contido principal
Universidade de Santiago de Compostela
ConCiencia - Programa de divulgación científica 2017
O programa ConCiencia chega á súa duodécima edición, na que recibirá as seguintes visitas:
O programa ConCiencia, da USC e o Consorcio de Santiago, segue a consolidar o seu prestixio e a súa condición de referente na proxección pública da ciencia, circunstancia sinalada por varios participantes de edicións anteriores.
Entre os obxectivos desta iniciativa, cabe destacar:
A divulgación científica a cargo de Premios Nobel / Medalla Fields / Premio Abel
Proxecta-la imaxe da Cidade de Santiago de Compostela como foco universal do pensamento
Servir de ponte para o reforzamento de contactos científicos entre líderes da máxima relevancia científica mundial e o corpo de investigadores da USC
Estas bases diferencian o programa ConCiencia de calquera outra iniciativa de divulgación científica, posto que buscan, á marxe da clásica conferencia ou acto puntual, a rendibilización da visita destes Premios Nobel favorecendo o seu contacto con especialistas locais.
Universidade de Santiago de Compostela
Teléfono 881 811 000 |  Contacto


langs: es gl pt it en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es es gl gl gl es es gl en es gl gl es en gl gl gl gl pt es en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl

text:
Premio Fonseca 2009 - Programa ConCiencia - USC
Ir a o contido principal
Universidade de Santiago de Compostela
"Polo seu liderado e carácter pioneiro na construción da actual conciencia medioambiental, da cal é referencia pública a escala mundial, e pola comunicación á sociedade de importantes conceptos científicos propios; todo combinado cunha exemplar liberdade e independencia de pensamento e unha brillantez e talento fóra do común, que lle permitiron obter resultados excepcionais en tan diferentes campos do saber científico."
O xurado desta segunda edición estivo formado por Senén Barro, Reitor da USC; Ricardo Capilla, Director Xeral de Investigación, Desenvolvemento e Innovación; Xosé Manuel Villanueva, Xerente do Consorcio de Santiago; Xosé Denis, Director de programas do Consorcio de Santiago; José Ángel Docobo, Director do Observatorio Astronómico da USC; Ramón Núñez Centella, Director do Museo Nacional de Ciencia y Tecnología; José Pardina, Director da revista "Muy Interesante" e polo Director do programa ConCiencia, Jorge Mira.
O Consorcio de Santiago e a Universidade de Santiago de Compostela, conscientes da importancia da transferencia do coñecemento e da necesaria culturización científica da sociedade, acordaron en 2006 crear o programa ConCiencia para invitar ás principais mentes do panorama internacional a transmiti-las súas ideas a unha cidade símbolo da cultura e o coñecemento.
Ao abeiro do programa ConCiencia nace o Premio Fonseca de divulgación científica, coa fin de incentivar a transmisión deste saber ao gran público. Nese labor cómpre recoñecer o papel dos medios de comunicación que, ademais de seren o principal instrumento desa transmisión, esixen unha eficaz adecuación aos mesmos dos contidos a transmitir.
Premio Fonseca 2009 [pdf - 2418Kb][Actualizado: 03/04/2009]
Cerimonia de entrega e conferencia pública
Data: Martes 6 de outubro de 2009
Lugar: Auditorio de Galicia (Avda. Burgo das Nacións s/n - Santiago de Compostela)
Título da conferencia: "Climate change on a living planet" (cambio climático nun planeta vivente)
Cartel anunciador do acto de James Lovelock [pdf - 3480Kb][Actualizado: 15/09/2009]
Enlace aos vídeos da conferencia completa: http://tv.usc.es/serial/index/id/66
O británico James Lovelock (Hertfordshire, 1919), principal pioneiro na historia do desenvolvemento da conciencia medioambiental e inspirador do movemento ecoloxista a nivel mundial, é o gañador do Premio Fonseca de comunicación da ciencia na súa edición de 2009. Este premio, convocado ao abeiro do programa ConCiencia, recaeu o ano pasado no tamén británico Stephen Hawking.
Lovelock é un dos pensadores máis destacados, influíntes e creativos do século XX. É autor da coñecida “Teoría de Gaia”, que cambiou o xeito no que pensamos acerca do noso planeta, ao  postular que a Terra é como un superorganismo que se autorregula. A anécdota é que o nome de Gaia, deusa grega da terra, foille suxerido, a finais dos anos 50, polo seu amigo e veciño William Golding, Premio Nobel de Literatura en 1983.
Acredita unha ampla, rica e variada traxectoria científica, que ás veces queda oculta pola súa significación de líder ideolóxico e emblema do movemento medioambiental: químico de formación, doutorouse en Medicina e entre os anos 40 e 50 desenvolveu investigación en centros pioneiros nos EE.UU., culminados na Universidade de Harvard. Sobre todo estudou o dano que se produce en células vivas no proceso de crioxenización e posterior desconxelación, acadando, con éxito, mecanismos para permitir esa recuperación.
Esa formación tan miscelánea levouno a unha nacente NASA en 1961. Alí creou e desenvolveu moitos dos instrumentos empregados no programa de investigación doutros planetas, con especial énfase no planeta Marte. Precisamente, na tarefa de discorrer métodos de detección de vida en Marte foi como se lle ocorreu a hipótese de Gaia.
A súa enorme popularidade oculta tamén a súa faceta como inventor (moi activa durante o seu traballo para a sonda Viking, a primeira enviada pola NASA a Marte), na que destaca sobre todo coa invención do Detector de Captura de Electróns, acadada en 1957, que é clave en cromatografía de gases para detectar trazas de compoñentes químicos no seu seo, a uns niveis indetectables por outras técnicas.
Ese umbral de detección foi clave en varios achádegos fundamentais da investigación medioambiental, como o descubrimento da ubicuidade de residuos de pesticidas no planeta e, sobre todo, no descubrimento de CFC na atmosfera, que el mesmo fixo nos anos 60 sobre Irlanda e a principios dos anos 70 na Antártida. Logo de escoitar unha ponencia de Lovelock acerca dos resultados, os norteamericanos Frank Rowland e Mario Molina continuaron o traballo e descubriron o grave perigo que o CFC entrañaba para a capa de ozono (o escudo do planeta fronte á radiación ultravioleta), traballo polo que lles foi concedido o Premio Nobel de Química en 1995. A posterior confirmación do burato na capa de ozono nos polos levou aos gobernos do mundo a prohibir o uso do CFC, na que é unha das principais iniciativas medioambientais tomadas a escala mundial.
Por todas estas contribucións ten recibido múltiples galardóns, en eidos que van dende a pura creación técnica ata a climatoloxía.
A súa posición de liderado científico, sobre todo na ciencia medioambiental, foi acompañada por un liderado pioneiro na creación de opinión pública, cuns efectos incalculables a nivel planetario. Ese rol reforzouno a partir de finais dos anos setenta, iniciando un labor divulgador máis directo coa publicación de libros fundamentais no ideario verde. Sobre todo destaca “Gaia: unha nova mirada á vida sobre a Terra”, publicado en 1979, libro ao que seguirían outros moitos, todos cunha profunda pegada e récord de vendas.
Universidade de Santiago de Compostela
Teléfono 881 811 000 |  Contacto


langs: es gl pt it en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es es gl gl gl es es gl en en en gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl en gl gl gl es gl en gl en gl gl gl en es en gl en gl gl gl en gl pt gl gl gl gl gl gl

text:
Premio Fonseca - Programa ConCiencia - USC
Ir a o contido principal
Universidade de Santiago de Compostela
"Pola súa capacidade de divulgar a ciencia, situando ao lector na fronteira do coñecemento nun vasto eido multidisciplinar, dende as orixes do universo aos misterios da mente humana, do mesmo xeito creativo e arriscado que caracterizou tamén a súa brillante traxectoria científica"
Emeritus Rouse Ball Professor of Mathematics
Universidade de Oxford, Reino Unido
Data: MARTES 22 de novembro de 2011
Lugar: aula magna - facultade de matemáticas
Cartel anunciador do acto
Data: MÉRCORES 23 de novembro de 2011
Lugar: aula magna - facultade de física
Cartel anunciador do acto
Cerimonia de entrega e conferencia pública
Data: MÉRCORES 23 de novembro de 2011
Lugar: Novo Auditorio Novacaixagalicia (Preguntoiro, 23 - Santiago de Compostela)
Cartel anunciador do acto [pdf - 192 kb]
Título da conferencia: Mirando a través do Big Bang cara a outro mundo
O xurado desta cuarta edición estivo formado polo reitor da USC, Juan Casares Long; o conselleiro de Cultura e Turismo, Roberto Varela Fariña; o xerente do Consorcio de Santiago, Xosé Manuel Villanueva Prieto; o director de programas do Consorcio de Santiago, Xosé Denis Hombre; o director en funcións dos museos científicos coruñeses, Manuel Miramontes Antas; o editor científico da revista Muy Interesante, Miguel Ángel Sabadell Melado; o profesor do departamento de física de partículas da USC José Daniel Edelstein Glaubach, e polo director do programa ConCiencia, Jorge Mira Pérez.
O Consorcio de Santiago e a Universidade de Santiago de Compostela, conscientes da importancia da transferencia do coñecemento e da necesaria culturización científica da sociedade, acordaron en 2006 crear o programa ConCiencia para invitar ás principais mentes do panorama internacional a transmiti-las súas ideas a unha cidade símbolo da cultura e o coñecemento.
Ao abeiro do programa ConCiencia nace o Premio Fonseca de divulgación científica, coa fin de incentivar a transmisión deste saber ao gran público. Nese labor cómpre recoñecer o papel dos medios de comunicación que, ademais de seren o principal instrumento desa transmisión, esixen unha eficaz adecuación aos mesmos dos contidos a transmitir.
Premio Fonseca de divulgación científica 2011 [pdf - 284 kb]
Enlace aos vídeos da conferencia completa: http://tv.usc.es/serial/index/id/300
Membro da Royal Society de Londres, en 1990 gañou o Science Book Prize e dous anos antes compartiu con Stephen Hawking o Premio Wolf en Física, considerado a antesala dos Nobel. Precisamente en 1965 en Cambridge probou con Hawking, con quen ten varias obras publicadas, que as singularidades poden formarse a partir do colapso de inmensas estrelas moribundas.
Moito tempo antes, como estudante, reinventou a inversa xeralizada, máis coñecida como a inversa Moore-Penrose. Outro descubrimento produto das súas investigacións nos anos sesenta sería a hipótese de censura cósmica, que propón que o universo nos protexe da impredictibilidade das singularidades como os buratos negros ocultándoos da vista. Resolver isto é un dos problemas máis importantes na teoría da relatividade.
A interdisciplinariedade deste profesor de Oxford chega incluso ao mundo da arte, de maneira que as figuras imposibles que deseñou nos anos 50 –triángulo e escaleira de Penrose- foron logo popularizadas con éxito polo artista holandés Maurits Escher.
Como divulgador, ten publicados libros clave como “The emperor’s new mind” (1989), “Shadows of the mind” (1994), “The road to reality: a complete guide to the laws of the universe” (2004) e “Cycles of time” (2010). En colaboración con Stephen Hawking publicou os libros “The nature of space and time” (1996) e “The large, the small, and the human mind” (1997).
Entre os premios recibidos por Penrose destacan, ademais do Premio Wolf 1988, a Medalla Eddington en 1975, a Medalla Dirac en 1989, a Medalla Albert Einstein en 1990, o Premio Naylor en 1991 ou a importante Medalla Copley en 2008.
Universidade de Santiago de Compostela
Teléfono 881 811 000 |  Contacto


langs: es gl pt it en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es es gl gl gl es es gl en gl gl gl gl gl en gl en es gl gl en es en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl

text:
Premio Fonseca 2010 - Programa ConCiencia - USC
Ir a o contido principal
Universidade de Santiago de Compostela
"Polo seu papel pioneiro na difusión da vida salvaxe, trasladándoa a audiencias masivas cunha mirada orixinal que marcou un antes e un despois na divulgación da natureza a través do medio televisivo, e por terse convertido en referencia pública da comunicación da ciencia no mundo."
Cerimonia de entrega e conferencia pública
Data: XOVES 18 de novembro de 2010
Lugar: Auditorio de Galicia (Avda. Burgo das Nacións s/n - Santiago de Compostela)
Cartel anunciador do acto [pdf - 169 kb]
Título da conferencia: Paxaros do paraíso
O xurado da terceira edición estivo composto por Senén Barro, Reitor da USC; Xosé Manuel Villanueva, Xerente do Consorcio de Santiago; Xosé Denis, Director de programas do Consorcio de Santiago; Ángel Carracedo, Director do Instituto de Medicina Xenómica da USC e Premio Jaime I de Investigación Médica; Xosé María Fernández Pazos, Director do programa "Banda Ancha" da Radio Galega e da revista "Código Cero", Rosa María Ros Ferré, profesora da Universidade Politécnica de Cataluña e Directora do Programa Nacional "Ciencia en Acción"; Marcos Pérez Maldonado, Director Técnico da Casa das Ciencias da Coruña e polo Director do programa ConCiencia, Jorge Mira.
O Consorcio de Santiago e a Universidade de Santiago de Compostela, conscientes da importancia da transferencia do coñecemento e da necesaria culturización científica da sociedade, acordaron en 2006 crear o programa ConCiencia para invitar ás principais mentes do panorama internacional a transmiti-las súas ideas a unha cidade símbolo da cultura e o coñecemento.
Ao abeiro do programa ConCiencia nace o Premio Fonseca de divulgación científica, coa fin de incentivar a transmisión deste saber ao gran público. Nese labor cómpre recoñecer o papel dos medios de comunicación que, ademais de seren o principal instrumento desa transmisión, esixen unha eficaz adecuación aos mesmos dos contidos a transmitir.
Premio Fonseca de divulgación científica 2010 [pdf - 956 kb][Actualizado: 22/4/10]
Enlace aos vídeos da conferencia completa: http://tv.usc.es/serial/index/id/271
O británico Sir David Attenborough (Reino Unido, 1926), é posiblemente o naturalista e divulgador máis coñecido do mundo, cunha carreira que abrangue case 5 décadas, tralas cales se pode afirmar que é a cara e a voz máis respectada dos programas sobre natureza e historia natural (unha proba disto é que, por exemplo, hai 4 especies de animais e plantas que incorporan o seu nome: o dinosauro Attenborosaurus conybeari, o peixe fósil Materpiscis attenboroughi, o equidna Zaglossus attenboroughi e a planta filipina Nepenthes attenboroughii).
Hai poucos lugares no globo que el non visitase na súa ansia de descrición da vida no planeta. Comezou a súa carreira na BBC en 1952, dando o salto ás expedicións polo mundo adiante que o farían famoso coa serie da BBC Zoo Quest (1954-1964), na cal xa deu renda solta á súa paixón por capturar as pegadas da vida salvaxe no seu hábitat natural.
Pero sobre todo, a partir de 1979, consagrouse como a principal figura mundial na realización de programas de televisión sobre natureza. Nese ano dirixiu e presentou a serie máis ambiciosa que xamais se fixera sobre a vida animail: Life on Earth, da BBC, que foi vista por máis de 500 millóns de persoas e marcou un antes e un despois na divulgación científica na televisión.
A estas seguiron outras moitas da serie Life, da Unidade de Historia Natural da BBC, nas que se amosaba a vida natural como nunca antes se vira (con polémica incluída, ao amosar imaxes de baleas asasinas cazando leóns marinos ou chimpancés matando a monos doutras especies).
O seu labor divulgativo vese complementado con máis de 20 libros de gran éxito de vendas. Como naturalista, ten sido unha das principais figuras públicas na defensa do medio ambiente.
Á marxe desa actividade destaca polo seu importante rol directivo na televisión británica. Foi Director da BBC2 entre 1965 e 1968, período no cal propiciou o gran cambio á televisión en cor no Reino Unido.
Posteriormente ocupou o cargo de Director de Programación da BBC de 1969 a 1972. En 1973, cando o seu nome soaba con forza como Director Xeral da cadea, decidiu abandonar os labores directivos e voltar á súa faceta de creador de documentais e escritor.
Ao longo da súa carreira recibiu os máis altos recoñecementos, entre os que se atopa o Premio Descartes de comunicación da ciencia da Unión Europea (foi o primeiro gañador) e o Premio Príncipe de Asturias 2009 de Ciencias Sociais.
Universidade de Santiago de Compostela
Teléfono 881 811 000 |  Contacto


langs: es gl pt it en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es es gl gl gl de de gl es gl gl en gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl es gl gl gl gl gl en en en pt gl gl gl gl gl gl

text:
Finn Erling Kydland - Programa ConCiencia - USC
Ir a o contido principal
Universidade de Santiago de Compostela
Universidade de California - Santa Bárbara, EE.UU.
Premio Nobel de Economía 2004
VENRES 8 de xuño
Lugar: Pazo de Fonseca, rúa do Franco, s/n - Santiago de Compostela
TÍTULO DA CONFERENCIA: Política económica e o crecemento dos ingresos das nacións
Cartel anunciador do acto [pdf - 737Kb]
Venres 8 de xuño
Lugar: Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais
Premio Nobel "polas súas contribucións á macroeconomía dinámica: a consistencia temporal da política económica e as forzas impulsoras detrás dos ciclos económicos".
Mostrou que as políticas económicas a miúdo están infestadas de problemas de inconsistencia temporal. Demostrou que a sociedade podería beneficiarse dun compromiso previo coa política económica e presentou novas ideas sobre o deseño da política económica e as forzas impulsoras detrás dos ciclos económicos.
Nado en Ålgård, Noruega, en 1943, compartiu o Premio Nobel de Economía en 2004 con Edward C. Prescott.
Graduouse na Escola Norueguesa de Economía (NHH) en 1968 e obtivo o doutoramento en Economía na Universidade Carnegie Mellon de Pittsburgh (Pensilvania, Estados Unidos) en 1973, cunha tese sobre o plan macroeconómico descentralizado. En 1978 iniciou a súa traxectoria como docente na propia Universidade Carnegie Mellon. Os campos de investigación de Kydland son a economía xeral e política. As súas áreas principais do ensino e de interese son os ciclos económicos, a política monetaria e fiscal e a economía do traballo.
Desde xullo de 2004 é profesor da Universidade de California-Santa Bárbara. Tamén é profesor adxunto do NHH de Noruega e da Universidade Torcuato Dei Tella de Buenos Aires (Arxentina). Desde entón residiu habitualmente en Estados Unidos, onde xurdiu o seu interese, persoal e profesional, pola economía e a cultura dos países hispanos. Coñece profundamente as realidades de Arxentina, onde viviu e investigou, Colombia e Cuba. Nestes dous últimos países centrou o seu interese desde o Observatorio de Investigación da Real Academia de Ciencias Económicas e Financeiras, que preside desde 2011, un ano despois do seu ingreso como académico correspondente para Noruega. Coñecidas son as súas contribucións macroecónomicas para o fin do illamento cubano.
Alén da docencia, desempeña as tarefas de consultor nos bancos da Reserva Federal de Estados Unidos de Dallas, Minneapolis e Cleveland. Nos seus momentos de lecer cultiva a súa afección pola música blues, que executa á guitarra, e por deportes como o fútbol (é un gran seguidor da Boca Juniors arxentino) e o atletismo, que tamén practica. Correu catro maratóns. Tamén lle gusta realizar grandes rutas na súa motocicleta.
O seu interese por España vén tamén de lonxe e marcado por ese camiño de ida e volta que lle levou a indagar nas influencias da economía española nos diferentes escenarios macroeconómicos do continente americano. Por iso é polo que non dubidou en estreitar vínculos, aceptando en 2009 pasar a formar parte do xurado dos premios Jaime I que outorga a Generalitat Valenciana e a Fundación Valenciana de Estudos Avanzados. Un ano despois ingresou na Real Academia de Ciencias Económicas e Financeiras e tamén desde entón colabora coa Obra Social de Abanca en Vigo, coa Fundación Pedro Barrié da Maza e co Goberno da Rioxa, onde foi nomeado confrade do Viño. Participou tamén no Congreso Internacional Salamanca Social Sciences Festival.
Na Real Academia de Ciencias Económicas e Financeiras impulsou a internacionalización do seu Observatorio de Investigación, liderando estudos dirixidos a investidores españois sobre os mercados de Acerbaixán, Ucraína, México, Cuba e Colombia. Actualmente traballa na elaboración de estudos similares en Kazajistán e Bielorrusia.
Universidade de Santiago de Compostela
Teléfono 881 811 000 |  Contacto


langs: gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ast es gl gl gl gl gl en gl es es es es es fr en nl pt pt es en es es pt gl pt gl pt gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl ast gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl pt gl en sv fr de de fr fr fr sv en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en fr gl de gl oc gl sv gl fr en gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl ca gl gl gl gl es gl es gl es gl en gl gl gl gl gl gl gl gl es de gl gl gl fr fr en ru gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ast es gl gl gl gl gl en gl es es es es es fr en nl pt pt es en es es pt gl pt gl pt gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt ca gl es ca en

text:
19ª Conferencia Anual Plácido Castro: “Plácido Castro e o universalismo galeguista” | Fundación Plácido Castro
Presentación: Unha fundación para Plácido Castro
A primeira etapa británica (1908-1930)
Da guerra ó exilio (1936-1948)
A segunda etapa británica (1949-1955)
Exposición fotobiográfica: Documentos gráficos sobre a vida e obra
Plácido Castro en 10 preguntas
Plácido Ramón Castro del Río (English Version)
Juan M. Trillo Santamaría e Rubén C. Lois González
1ª Conferencia Anual: Irlanda e as novas formas da vida internacional
2ª Conferencia Anual: “Nós, os pobos das Nacións Unidas…” Fantasía e realidade dunha orde internacional
3ª Conferencia Anual: Portugal e o galeguismo
4ª Conferencia Anual: Galicia, un país de Europa
5ª Conferencia Anual: Plácido Castro no teatro galego, preámbulo posible
6ª Conferencia Anual: Significado e importancia de Plácido Castro no panorama da tradución en Galicia
7ª Conferencia Anual: Plácido Castro e a Prensa da súa época
8ª Conferencia Anual: A poesía en Plácido Castro
9ª Conferencia Anual: Plácido Castro e o debate sobre o celtismo en Galicia
10ª Conferencia Anual: Plácido Castro e o seu modelo de desenvolvemento turístico para Galicia
11ª Conferencia Anual: Linguas e educación. Unha reflexión ao fío do debate
12ª Conferencia Anual: Nacionalismo ¿unha teoría política vixente?
13ª Conferencia Anual: Galeguismo e saudade: A visión de Plácido Castro
14ª Conferencia Anual: Plácido Castro, Rosalía e ‘Cantares gallegos’
15ª Conferencia Anual: Plácido Castro e a arte galega do seu tempo
16ª Conferencia Anual Plácido Castro: Plácido Castro e o humanismo, onte e hoxe
17ª Conferencia Anual Plácido Castro: “Plácido Castro, Johán Carballeira e os debates (e inquedanzas) do seu tempo”
18ª Conferencia Anual Plácido Castro: “Plácido R. Castro e a loita pola Autonomía de Galicia”
19ª Conferencia Anual Plácido Castro: “Plácido Castro e o universalismo galeguista”
20ª Conferencia Anual Plácido Castro: “O GALEUZCA e Plácido Castro”
Premio de Tradución Plácido Castro 1ª edición 2001
Libros da Fundación e sobre Plácido Castro
Texturas Internacionais nº8: Irlanda en Plácido Castro
Galicia, un país no mundo
Plácido R. Castro del Río, unha escolma xornalística
Galicia e a Sociedade das Nacións
Plácido Castro: A despedida dos amigos
1933-2013: 80 anos da participación e admisión de Galicia no Congreso de Nacionalidades Europeas
101 Máximas de Plácido Castro
Congreso sobre Plácido Castro e o seu tempo
XVI Conferencia Anual Plácido Castro
“Poesia inglesa e francesa vertida ao galego”
XVII Conferencia Anual Plácido Castro
Facebook Twitter Youtube Youtube
Presentación: Unha fundación para Plácido Castro
Quen é Plácido Castro
A primeira etapa británica (1908-1930)
O compromiso galeguista (1931-1936)
Da guerra ó exilio (1936-1948)
A segunda etapa británica (1949-1955)
Os derradeiros anos (1956-1967)
Exposición fotobiográfica: Documentos gráficos sobre a vida e obra
Máximas e Reflexións de Plácido Castro
Plácido Castro en 10 preguntas
1. ¿Onde radica a singularidade de Plácido Castro?
2. ¿Que formación recibiu Plácido Castro?
3. ¿Como se fixo galeguista?
4. ¿Que ideas principais poden resumir o pensamento de Plácido Castro?
5. ¿Cales son as súas principais facetas?
6. ¿Que dicir do Plácido xornalista?
7. ¿E do militante político?
8. ¿E do tradutor?
9. ¿Como encadralo en termos de ideoloxía política?
10. ¿Como concibía o nacionalismo?
Ensaios e outras obras
1ª Conferencia Anual: Irlanda e as novas formas da vida internacional
2ª Conferencia Anual: “Nós, os pobos das Nacións Unidas...” Fantasía e realidade dunha orde internacional
3ª Conferencia Anual: Portugal e o galeguismo
4ª Conferencia Anual: Galicia, un país de Europa
5ª Conferencia Anual: Plácido Castro no teatro galego, preámbulo posible
6ª Conferencia Anual: Significado e importancia de Plácido Castro no panorama da tradución en Galicia
7ª Conferencia Anual: Plácido Castro e a Prensa da súa época
8ª Conferencia Anual: A poesía en Plácido Castro
9ª Conferencia Anual: Plácido Castro e o debate sobre o celtismo en Galicia
10ª Conferencia Anual: Plácido Castro e o seu modelo de desenvolvemento turístico para Galicia
11ª Conferencia Anual: Linguas e educación. Unha reflexión ao fío do debate
12ª Conferencia Anual: Nacionalismo ¿unha teoría política vixente?
13ª Conferencia Anual: Galeguismo e saudade: A visión de Plácido Castro
14ª Conferencia Anual: Plácido Castro, Rosalía e 'Cantares gallegos'
15ª Conferencia Anual: Plácido Castro e a arte galega do seu tempo
16ª Conferencia Anual Plácido Castro: Plácido Castro e o humanismo, onte e hoxe
17ª Conferencia Anual Plácido Castro: "Plácido Castro, Johán Carballeira e os debates (e inquedanzas) do seu tempo"
18ª Conferencia Anual Plácido Castro: "Plácido R. Castro e a loita pola Autonomía de Galicia"
19ª Conferencia Anual Plácido Castro: "Plácido Castro e o universalismo galeguista"
20ª Conferencia Anual Plácido Castro: "O GALEUZCA e Plácido Castro"
Máximas e Reflexións de Plácido Castro
Nova Ampliar Link Facebook Twitter
Plácido Castro en 10 preguntas
1. ¿Onde radica a singularidade de Plácido Castro?
2. ¿Que formación recibiu Plácido Castro?
3. ¿Como se fixo galeguista?
4. ¿Que ideas principais poden resumir o pensamento de Plácido Castro?
5. ¿Cales son as súas principais facetas?
6. ¿Que dicir do Plácido xornalista?
7. ¿E do militante político?
8. ¿E do tradutor?
9. ¿Como encadralo en termos de ideoloxía política?
10. ¿Como concibía o nacionalismo?
Ensaios e outras obras
19ª Conferencia Anual Plácido Castro: “Plácido Castro e o universalismo galeguista”
19ª Conferencia Anual Plácido Castro: “Plácido Castro e o universalismo galeguista”
Pronunciada por Xulio Ríos en As Neves, 25 de Xaneiro de 2018
Quixera agradecer, en nome propio e da institución que represento, á Fundación Plácido Castro a elección do municipio de As Neves para celebrar esta XIXª Conferencia Anual que pretende reivindicar a figura deste insigne galeguista. Sei tamén que a elección obedece a unha expresión de solidariedade co noso municipio trala dramática vaga de lumes de hai uns meses, circunstancia que igualmente agradecemos. Somos sabedores da sensibilidade de Plácido Castro a propósito da protección e defensa do noso patrimonio natural e da nosa paisaxe como un dos atributos característicos da identidade galega.
O tema desta conferencia refírese a un aspecto pouco coñecido da nosa historia recente. Ao se cumpriren 85 anos da participación galega no Congreso de Nacionalidades Europeas, é obrigado virar a mirada para o papel de Plácido Castro e destacar a importancia de estarmos no mundo. Se con Plácido Castro temos aínda unha débeda de gratitude tamén a temos con aquela súa xeración que deu pasos fundamentais nunha época mais complicada aínda que a actual para situar a nosa Terra no concerto das nacións.
Xulio Ríos, quen hoxe nos acompaña, biógrafo de Plácido Castro, xa abordou esta cuestión nun libro editado en 1992 pola editorial Galaxia que leva por titulo Galicia e a Sociedade das Nacións, e poderá ilustrarnos sobre os pormenores e circunstancias que rodearon aquel transcendental evento.
Ogallá que esta conferencia de hoxe sirva tamén para coñecer máis a interesante figura de Plácido Castro e contribuír ao seu recoñecemento público que, sen dúbida, tanto merece.
Xosé Manuel Rodríguez Méndez
Alcalde Concello de As Neves
“Plácido Castro e o universalismo galeguista”
Quixera, en primeiro lugar, agradecer ao Alcalde e o Concello de As Neves a súa activa colaboración para a organización desta XIXª Conferencia Anual Plácido Castro coa que a Fundación certamente pretende divulgar a súa figura e tamén reflexionar sobre algún aspecto relevante da súa traxectoria ou do seu pensamento. Neste caso, aproveitando que en 2018 conmemoraremos o 85 aniversario da súa participación no IXº Congreso de Nacionalidades Europeas, un evento que a Fundación procura celebrar dende hai quince anos, consideramos atinado evocar esta efeméride de tanta transcendencia para Galicia.
O primeiro que cómpre sinalar é que Plácido Ramón Castro del Río foi unha “rara avis” no galeguismo. E foino, de entrada, por dúas razóns. Primeiro, pola súa orixe familiar. Plácido naceu nun entorno acomodado e de clase alta en virtude dos negocios do seu pai, empresario de  minas, armador de buques e relacionado cos abastecementos de carbón, tamén vicecónsul de Suecia e Noruega en Corcubión. Cómpre sinalar que a inmensa maioría dos galeguistas da súa xeración eran mais ben de clase media. En segundo lugar, pola súa formación pois dende moi noviño foi enviado a estudar ao Reino Unido. No colexio Scarborough, Plácido foi educado de forma exquisita xunto a parte da elite británica, mesmo da realeza, asentando nel unha formación humanista que lle procurou amplos saberes en numerosas materias. Plácido cursou primeiro estudos de Arquitectura Naval (probablemente seguindo as indicacións e preferencias familiares), que abandonou, e cabe imaxinar que se licenciou en Filoloxía Inglesa na universidade de Glasgow, un extremo aínda por confirmar, ou en Cambridge, onde tamén estudaría.
Esta longa etapa da súa vida, en estreito contacto co Reino Unido, confirmou en  Plácido unha sensibilidade anglófila, a diferenza tamén dos seus coetáneos de xeración galeguista, en gran medida xermanófilos. Coma moitos deles, Plácido entrou en contacto con Europa sen pasar por Madrid, pero, a diferenza deles, mentres moitos amosaban a súa preferencia por Berlín e o alemán, el viuse seducido pola vida británica en todas as súas dimensións, dende a política á cultural. Esta “devoción” non lle impediu desenvolver unha natural simpatía polo nacionalismo irlandés, sempre seguido moi de preto polo galeguismo da época, á vez que matizaba a comprensión do imperialismo británico a partir do seu profundo coñecemento da política inglesa. A erudición de Plácido, o “culto” Plácido como o alcumaban na época, expresouse no seu dominio de varias linguas, coñecementos de poesía, astronomía, música, pintura, etc.
Ao longo da súa vida (1902-1967), Plácido desenvolveu tres vocacións principais.
A primeira foi o xornalismo, tanto antes como despois da guerra. As súas primeiras colaboracións en El Pueblo Gallego, as “Crónicas desde Londres”, iniciounas con apenas 25 anos, amosando nelas unha gran madurez e un profundo coñecemento da política británica. Nunha misiva de Valle-Inclán ao seu pai, quen lle escribira interesándose pola súa opinión a propósito das colaboracións do seu fillo, recoñecía nel un “joven de provecho”,  unha “pluma fácil, ágil y despierta”, pero cun “funesto sentido provinciano” en razón do que consideraba unha perda de tempo andar coa vella teima do celtismo… Despois da guerra, Plácido colaboraría coa BBC, desde Londres, ou co Jornal de Noticias de Porto. Trala volta a Galicia, as súas colaboracións sucederíanse en La Noche, o Diario de Pontevedra, ou, sobre todo, Faro de Vigo, que por aquel entón dirixía o seu amigo Álvaro Cunqueiro, en quen posiblemente influenciou coa súa cultura arredor dos mitos célticos. Se na primeira etapa primaba a análise política, na segunda, era a cultura e temas conexos quen primaban nas súas colaboracións.
A segunda vocación foi a política. Plácido foi elixido membro do Comité Directivo do Partido Galeguista canda a súa fundación, en 1931. A partires de 1933, na Asemblea extraordinaria celebrada en Ourense, desempeñou como secretario de Relacións Internacionais, en boa medida como recoñecemento do seu labor no IXº Congreso de Nacionalidades Europeas. Naquela asemblea, Plácido foi o máis votado para a dirección polos delegados do Partido (1.654 sufraxios). Alexandre Bóveda substituíno á fronte da secretaría de Organización. Plácido participará en 1934 no Pacto de Compostela e asumirá a representación do Partido nas reunións de Galeuzka.
En terceiro lugar, a tradución. Foi esta unha constante moi relevante, que combinaba co seu profundo amor pola poesía. En 1946, a Federación de Sociedades Galegas de Arxentina premiouno, xunto a Lois Tobío e Florencio Delgado Gurriarán. A súa tradución de As Rubayyat de Omar Khayyam, a partires da versión inglesa de Fitzgerald, é moi celebrada. A súa figura é recoñecida como a dun dos grandes pioneiros da tradución en Galicia. Paga a pena mergullarse no volume preparado por Laura Linares, Verbas Atlánticas, recentemente editado pola propia Fundación, onde se recolle, en versión bilingüe, esa inmensa obra que Plácido foi construíndo paseniñamente ao longo sa súa vida. Sempre defendeu a idoneidade da lingua galega para a tradución poética e mesmo nos anos máis duros do franquismo non deixou de expresar en galego os seus poemas e autores estranxeiros favoritos.
En canto á súa traxectoria, é perceptible con nitidez a existencia dun Plácido antes e outro despois da guerra civil (1936-1939). Antes da guerra, hai un Plácido entusiasmado e comprometido co ideal galeguista. Preside as Irmandades da Fala de A Coruña, a Asociación de Escritores en Lingua Galega da cidade herculina, implícase a fondo na campaña a favor do Estatuto de Autonomía para Galicia, etc. En boa medida, da as costas aos plans familiares que seguramente optaron por envialo a formarse ao Reino Unido coa esperanza de que continuase cos negocios que lle procuraran aquela vida acomodada, pero desenténdese totalmente dese rumbo e opta por implicarse a fondo no movemento de redención da identidade galega.
Trala guerra, con 38 anos cumpridos, Plácido debe reorientar a súa vida. Pola súa militancia galeguista, é condenado a unha multa de 25.000 pesetas, oito anos de desterro a 100 km de Muxía e 15 anos de inhabilitación absoluta. Opta por trasladarse a Vigo vivindo primeiro na rúa Lepanto e despois na rúa Reconquista. Na cidade olívica mantense en contacto cos irmáns Álvarez Blázquez, con Paco del Riego (con quen fixera a campaña polo Estatuto en Lugo) ou con Xaime Illa (con quen fundaría anos adiante a editorial Sept). A decadencia do negocio familiar e outras circunstancias, entre elas a asfixia imposta polo franquismo, lévano de volta ao Reino Unido. En Londres incorporase á BBC, colaborando nos programas en galego, castelán e inglés, entre 1948 e 1955. Ao seu cumpriren os 15 anos de inhabilitación regresa a Galicia e pasa a impartir aulas de inglés no Instituto Laboral de Vilagarcía. Asenta en Cambados, onde o coñecido como “o inglés”, casara en 1944 con Jesusa Sineiro Vidal.
A Plácido Castro podiamos definilo como un liberal demócrata, galeguista e progresista, moito mais próximo á ala esquerda do galeguismo cá dereita. Entre as ideas centrais do seu pensamento procedería destacar as seguintes:
Progreso con identidade. Plácido chega ao galeguismo dando un rodeo polo Reino Unido. Certo que os seus contactos con Antón Villar Ponte facilitaron o seu achegamento á causa galega, mais a pregunta clave que está na orixe da súa entregada militancia galeguista é a seguinte: ¿Como un país tan pequeno como o Reino Unido pode progresar e ter tanta influencia no mundo? Plácido, resumidamente, considera que iso débese a que mantén firme a defensa da súa identidade e os seus valores.
Unha Galicia galega. Se Galicia quere existir e progresar, ser un país importante no mundo, ten que afondar na súa identidade, non destruíla asimilándose a outras culturas. É por iso que presta atención ao celtismo ou a saudade como trazos que nos caracterizan, efectuando lecturas e interpretacións xenuínas, un empeño que foxe dos tópicos (morriña, indecisión, etc.) e procura ir ao cerne da nosa forma de ser exaltando os valores positivos da nosa dimensión humana.
O nacionalismo é un credo moderno. Plácido rexeita de plano as catalogacións esquemáticas e descualificadoras do nacionalismo, así, indeterminado, e aposta por un nacionalismo construtivo, entendido como unha nova forma de unión cos outros (non se trata de erguer valados), de punto de contacto co mundo, de achega responsable ao conxunto da humanidade.
A reivindicación dunha acción exterior propia. En 1933 formula os eixes elementais da política exterior galega, sinalando Europa, o celtismo atlántico, a lusofonía, con especial atención a Portugal pero tamén a Brasil, ou Galeuzka, como vectores substanciais desa acción, sinalando camiños que hoxe, en boa medida, están aínda por percorrer adecuadamente.
Falar do compromiso universalista de Plácido Castro ten dous significados principais. Primeiro, histórico, pois Plácido encarna aquela “Galicia, célula de universalidade” da declaración de principios do Partido Galeguista (ademais de Galicia, unidade cultural, Galicia, pobo autónomo, Galicia, comunidade cooperativa).  Segundo, actual, pois esa defensa do universalismo é unha actitude e posición de principio clave fronte á uniformización e asimilación que nos suxire a mundialización, un proceso que fai rexurdir as identidades a modo de ecolóxica reacción. Coa súa mentalidade aberta e experiencia de mundo, Plácido era un gran e convencido valedor da convivencia multicultural e da coexistencia das linguas sen que a defensa da propia leváseo a desprezar outras e viceversa. As actitudes de confrontación e menosprezo a este respecto, propias desa ignorancia que tanto aniña ás veces entre os propios galegos, non teñen cabida no pensamento e na actitude intelectual e práctica de Plácido Castro. Precisamente, un dos seus esforzos mais meritorios foi a promoción da ensinanza adaptada do inglés, unha lingua que admiraba sen por iso desairar a que consideraba propia, o galego.
Lois Tobío, compañeiro de xeración e en moitos aspectos cunha vida paralela á de Plácido, explicou nalgunha ocasión a razón de ser da Galicia, célula de universidade, en primeiro lugar por motivos de oportunidade, relacionados coa dificultade do galeguismo para acceder ao mundo traballador onde pesaban as influencias socialista e anarquista e para quen o futuro da humanidade era unha humanidade solidaria pero en gran medida indiferenciada, presa dun ideal uniformador. Esa concepción do universalismo que aspiraba a que todos os homes fosen iguais en todos os sentidos, era un obstáculo enorme para sensibilizar e atraer ao mundo obreiro á causa da redención galega. Os galeguistas poñían o acento na ausencia de conflito desa loable aspiración igualitaria co desenvolvemento das patrias, das culturas nacionais, ás que non se debía renunciar. A humanidade é un organismo completo onde cada unha das nacións é unha célula de universalidade, dicían.
A profundización teórica das relacións entre nacionalismo e internacionalismo foron abordadas por Ramón Villar Ponte nun traballo que foi dado a coñecer no Seminario de Estudos Galegos, o think tank do galeguismo da época. En palabras do propio autor, a finalidade desta obra era patentizar como o feito das nacionalidades é admitido sen discusión aínda polos mais decididos defensores do internacionalismo, e como tamén, por inmediata consecuencia, o amor e a identificación coa patria non é condenado nin se estima como cousa perniciosa.  Nas súas notas argumentais, Villar Ponte recorre a autores como Proudhon, Kropotkine, Alexinsky, Lasalle, etc., para explicar a ausencia de conflito entre ambas ideas.
A defensa destas concepcións universalistas facíase tamén en oposición ao chamado cosmopolitismo ao considerar, como dicía Risco, que crear valores universais non é asimilarse aos valores xa creados por outros pobos, senón por en valor e dar a coñecer os nosos, unha misión entendida como obriga de contribución á civilización universal e garante da excelencia da diversidade do xénero humano.
Tres son os elementos que informan a concepción da universalidade galeguista: antiimperialismo, federalismo internacional e pacifismo. Son tres vertentes destacadas dun mesmo principio. O imperialismo considerase a antítese perfecta dos anceios de liberdade das nacionalidades. O nacionalismo galego, dicía Plácido, é a negación mesma do espírito conqueridor posto que representa a renuncia á gran patria forte, un movemento totalmente alleo ao chauvinismo. No programa de acción para os grupos galeguistas aprobado na IIª Asemblea (1933) afírmase que a loita contra o imperialismo españolista da vella monarquía ou contra o social-patrioteirismo non cabe inspiralo na xenreira contra ningún dos pobos que con Galicia conviven no Estado senón contra a idea de xunguilos pola forza, baixo unha artificiosa uniformidade.
Tamén o galeguismo apostou con claridade polo federalismo e a escala universal, a modo de unidade superior creada polo pacto e a comenencia mutua, sen intervención algunha de violencia, un federalismo baseado no libre consentimento de todas e cada unha das nacionalidades integrantes da estrutura federal. Castelao resumía a proposta no Sempre en Galiza: autonomía integral de Galicia para federarse cos demais pobos de España, República Federal española para confederarse con Portugal; Confederación Ibérica para ingresar na Unión Europea; os Estados Unidos de Europa para constituíren a Unión Mundial.
En canto ao pacifismo, importa resaltar o valor da proposta cando segue sobrando quen opine que as reivindicacións nacionalistas, das nacións pequenas, son as mais desestabilizadoras e perigosas para a paz mundial, ignorando o feito de que as grandes catástrofes bélicas foron da man dos nacionalismos estatais mais expansivos.
En suma, nada mais afastado da realidade que pensar que os galeguistas eran portadores dunha visión reducida, localista, do conflito nacional. A defensa do ideal nacionalista incorporaba unha cultura e unha mentalidade sinceramente universalista. O nacionalismo viña representar o vínculo capaz de integrar a Galicia no mundo sen por iso renunciar á súa propia e xenuína identidade.
Houbo no plano doutrinal e intelectual un importante esforzo complementado con propostas políticas de alcance que aínda hoxe resoan como inalcanzables no marco galego e estatal contemporáneo. No borrador do Estatuto galego recollíase expresamente, por exemplo, a posibilidade de establecer unha representación consular galega nos países onde o continxente de emigrados galegos constitúa un núcleo importante.
E o esbozo de Plácido para unha política exterior propia asentaba en tres piares básicos: a fraternidade ibérica con vascos e cataláns, a intensificación das relacións cos pobos lusitanos de ambos os dous lados do Atlántico, o estreitamento dos lazos que nos unen ás terras célticas de Europa, unha formulación, en fin, que con independencia da viabilidade e interese político que suscite reafirma esa mentalidade aberta e construtiva que final e lamentablemente viuse malograda pola inexistencia de tempo histórico suficiente para ser aplicada.
O Congreso de Nacionalidades Europeas (CNE)
Dende 1925 ata finais dos anos trinta constituíron unha referencia importante para advertir a persistencia de problemas nacionais en Europa que estaban aínda pendentes de resolución e para reclamar a atención permanente dos Estados sobre a imperiosa necesidade de salvagardar o respecto dos dereitos elementais das minorías.
A iniciativa da creación deste movemento correspondeu aos grupos alemán e maxiar, destacando na súa consolidación o rol individual de quen foi o seu Presidente desde o primeiro momento, o deputado esloveno do Parlamento italiano, Josip Wilfan, personalidade carismática e de grande capacidade aglutinadora. A representación do Congreso era compartida cun secretario xeral, Ewald Ammende, estoniano, xornalista do Revaler Bote e do Rigasche Rundschan.
A amplitude e intensidade da presenza e o grao de influencia das minorías xermanas existentes en varios estados europeos apreciábase, en primeiro lugar, no indiscutible papel do idioma alemán como vehículo fundamental dos debates e documentos impulsados dende o Congreso. E sería no futuro, no marco da complicada evolución europea dos anos trinta, causa decisiva da calella sen saída na que se precipitou a organización.
O congreso fundacional celebrouse en Xenebra, do 14 ao 16 de outubro de 1925. Nel participaron 50 delegados de 27 grupos nacionais organizados e pertencentes a 10 Estados diferentes (Checoslovaquia, Iugoslavia, Romanía, Polonia, Alemaña, Austria, Italia, Letonia, Estonia e Lituania) representando un total aproximado de dez millóns de persoas. Nela establecéronse como principios fundamentais os seguintes:
A liberdade nacional é, como a liberdade relixiosa, un ben espiritual do mundo civilizado. Todo Estado no que convivan diversos grupos nacionais debe ser obrigado a garantir a esas colectividades a liberdade de desenvolvemento cultural e económico, e aos seus membros o desfrute ilimitado dos seus dereitos cívicos.
O dereito de autonomía considérase unha vía idónea para propiciar a cooperación entre as minorías e as maiorías, para que as relacións entre os pobos de Europa sexan melloradas e poidan desenvolverse sen conflitos.
A Sociedade das Nacións deberá ocuparse dunha maneira mais extensa da solución do problema nacional no que atinxe á realización dos dereitos das minorías.
Un principio esencial desta organización é o coñecido como de loyauté des minorités (lealdade das minorías). Quere dicir que o obxectivo do CNE e das agrupacións que nel se integran é premer nos gobernos para que os dereitos das minorías sexan respectados pero excluíndo manifesta e expresamente os ataques directos e así mesmo as declaracións de carácter irredentista.
Dende o primeiro momento, o CNE mostrou o seu desexo de colaborar activamente coa Sociedade das Nacións, a ONU de entreguerras, para resolver os conflitos que enfrontaban a algúns Estados coas minorías que coexistían no seu territorio e igualmente contribuíndo ao perfeccionamento e mellora do tratamento legal desta problemática, tanto no plano internacional como estatal.
O CNE procurou a presenza dun representante da Sociedade de Nacións en todos os congresos e as resolucións adoptadas transmitíanselle puntualmente para o seu coñecemento e efectos.
O IXº Congreso de Nacionalidades Europeas
O ano en que se desenvolveu o IXº Congreso de Nacionalidades Europeas (1933) foi abondoso en acontecementos que influíron decisivamente na intensificación e agravamento da crise que asolaba o continente. En xaneiro, o presidente alemán Paul von Hindenburg, designaba primeiro ministro a Adolf Hitler, líder do Partido nazi que dez anos antes protagonizara unha tentativa de golpe de estado. Nas eleccións lexislativas de 1930 converteranse na segunda fracción parlamentaria despois dos socialdemócratas, e nas presidenciais celebradas en 1932, Hitler disputáballe a Hindenburg, nunha pelexada segunda volta, a presidencia de Alemaña.
O IXº CNE desenvolveuse en Berna os días 16, 17 e 18 de setembro de 1933. A sede do Secretariado do Congreso situouse no Hotel Savoy da capital suíza. A orde do día foi a seguinte:
Discurso de apertura do Presidente.
“Desasimilación” nacional e dereitos das nacionalidades.
Os dereitos, e especialmente en materia de idiomas, das nacionalidades na vida das colectividades relixiosas.
Actividade da SDN no decurso do pasado ano, en materia de protección das minorías nacionais.
A cuestión do self-gouvernement (autogoberno) para os territorios de poboación alóxena unida.
Esencia e desenvolvemento da colectividade nacional.
As sesións tiveron lugar nas salas do Pazo Federal (Sala do Gran Consello). Segundo a orde do día distribuída no Congreso o sábado 16 de setembro, pola tarde, e despois da intervención inaugural do presidente Wilfan, estaba prevista a declaración do deputado Otero Pedrayo, representante do novo grupo galego de España que neste ano sumábase ao Congreso como novo membro. Otero non asistiría e sería Plácido Castro quen ostentaría a representación en solitario.
Os grupos que nesta altura forman parte do Congreso son os seguintes: grupo vasco de España; grupos búlgaros de Romanía e Iugoslavia; grupos alemáns de Estonia, Letonia, Lituania, Polonia, Dinamarca, Checoslovaquia, Hungría, Iugoslavia, Romanía e Italia; grupo grego de Italia; grupos xudeus de Estonia, Letonia, Lituania, Polonia, Checoslovaquia, Romanía e Bulgaria; grupos iugoslavos (eslovenos e croatas) de Italia, os eslovenos de Austria, e os croatas de Austria; o grupo catalán de España; os grupos lituanos de Polonia e de Alemaña; os grupos ucraínos de Polonia e de Romanía; os grupos húngaros de Checoslovaquia, Iugoslavia e de Romanía; os grupos rusos de Estonia, Letonia, Lituania, Polonia, Chechoslovaquia (Carpatorusia) e de Romanía; o grupo sueco de Estonia; o grupo checoslovaco de Austria; o grupo eslovaco de Hungría; e o grupo rusoblanco ou bielorruso de Polonia.
A oportunidade de convocar o congreso fora obxecto de debate entre os dirixentes da entidade dende a primavera. Era doado prever que os acontecementos de Alemaña e a nova política do seu goberno en relación ás nacionalidades e minorías rematarían por afectar moi fondamente á sorte do Congreso. Nunha reunión do Buró de dirección do CNE celebrada en Viena no mes de abril, manifestáronse fortes presións contra a idea da convocatoria neste ano propoñéndose o aprazamento para 1934. Os partidarios desta alternativa argumentaban que era mellor agardar a ver que pasaba en Alemaña pois o CNE non resistiría unha discusión que por outra banda era inevitable en relación a un elemento tan considerablemente importante na súa organización como o elemento xudeu.
Ammende, co apoio do presidente Wilfan, quizais por medo a que unha suspensión temporal puidera se converter en definitiva por imponderables históricos, consideraba posible e necesario que o CNE favorecese un encontro de representantes moderados alemáns e xudeus, avogando por un entendemento conciliador. O grupo alemán era o máis numeroso do CNE (con minorías en sete países) e mais potente desde o punto de vista político e asegurador tamén da maior parte do financiamento da secretaría xeral. Os xudeus demandaban un pronunciamento contra a política de Alemaña en relación á súa minoría. Se os xudeus abandonaban o CNE, os alemáns terían tanta influencia que os demais grupos probablemente optarían por abandonar o CNE ante o temor de seren utilizados.
En ausencia dos representantes xudeus, Mr Wilfan abriu o congreso. O decorrer da sesión levou a que os xudeus dirixiran unha carta ao presidente con data 17 de setembro comunicando que se estaba a crear unha situación que destruía as condicións esenciais para posibilitar a súa colaboración no seo do congreso. O texto foi lido parcialmente aos asistentes, o que levou a un observador xudeu asistente ao evento a distribuir inmediatamente exemplares na sala contigua á da conferencia, reproducindo a totalidade do texto.
En medio de múltiples tensións que levaron a conferencia ao bordo da ruptura, desde o Buró promoveuse unha declaración segundo a cal “o conxunto de medidas de carácter netamente antisemita que poden observarse en certos países é considerada por estes grupos como contraria aos dereitos xerais do home e aos ideais do congreso”. Os alemáns entón reaccionaron exhibindo a posibilidade de abandono que finalmente non se produciu.
Leo Motzkin, presidente executivo do comité das delegacións xudeas, foi reelixido membro do Buró directivo do CNE quizais coa ilusoria esperanza de que a súa saída non podía ser definitiva.
A participación galega no IXº CNE
O achegamento ao CNE representaba para Galicia un feito de capital importancia, en primeiro lugar, porque era a primeira vez que se podía escoitar a nosa voz no gran concerto internacional dos pobos.
O semanario A Nosa Terra, portavoz do Partido Galeguista, informou en varios números desa participación galega. A valoración non ofrecía dubidas: “Cando en Hespaña se nos nega toda persoalidade, cando se nos inxuria e se nos desprecia, que se oia a nosa voz autóctona e persoal no gran concerto dos pobos, que como tales, en esprito i en xusticia, poidamos dialogar con dignidade con nacións irmáns niste arelar infindo de futuros, é algo que ten de soerguer o noso esprito de todo iste patuxar en somas lamentas en que decote vimos loitando con todo o cerrilismo mais burdo” (ANT 311, 25 de setembro de 1933).
O acontecemento non dubida en considerarse como unha efeméride fundamental para o nacionalismo galego por que con iso asegúrase que a xustiza da causa galega quedase recoñecida por esa ducia de nacionalidades participantes do congreso, segundo recollía A Nosa Terra ou El Pueblo Gallego.
Para os galeguistas, a asistencia ó congreso de Berna perseguía como obxectivos fundamentais: a procura de apoio moral da opinión pública internacional (segundo Plácido a nova da participación galega foi recollida pola prensa europea) diferenciando esta da axuda política para resolver problemas que en principio soamente compre dilucidar ós galegos; o establecemento dun marco de cooperación estreito cos movementos afíns que permitisen a universalización de Galicia no dobre senso de facer que Europa nos coñeza e de nós coñecer mellor a Europa; e, finalmente, o recoñecemento da condición de nación por parte dun organismo internacional como este de considerable prestixio e reputación.
Na crónica da participación na prensa galega informouse do tratamento e estudo das moi interesantes cuestións de orde internacional que afectan intimamente a todas as pequenas nacionalidades.
Ademais de referirse aos elevados niveis de participación observados no congreso, Plácido relatou as numerosas cuestións que foron obxecto de estudo e discusión por parte dos presentes: a situación na Ucraína soviética, das minorías da Alta Silesia, do problema xudeu, dos emigrados alemáns e tamén o asunto relativo á redacción dun convenio internacional sobre a protección e liberdade de todos os cidadáns dun Estado con independencia da súa raza, idioma ou relixión.
Entre as resolucións aprobadas, Plácido destacou dúas: unha na que se afirma que o xeito mais doado de resolver os problemas das minorías consiste na implantación da mais ampla autonomía; e outra sobre a necesidade de que o ensino da relixión se faga na lingua dos fieis.
Na declaración presentada pola delegación galega á consideración do Congreso proclamábase que Galicia é unha nación ben definida, ao tempo que se reivindica o dereito innegable do pobo galego a dispor de si mesmo, e na liña das disposicións internacionais relativas ás minorías, reclama a plena liberdade de empregar o seu idioma materno, sobre todo no ensino e así mesmo o respecto dos seus costumes.
Segundo Plácido Castro, ese documento sintetizaba os informes previamente recollidos polo Secretario Xeral do CNE, durante unha visita efectuada á nosa Terra con anterioridade. Ewald Ammende trasladarase a Galicia na primavera do mesmo ano aceptando o convite feito por Otero Pedrayo. Ambos os dous coincidiran na celebración do Aberri Eguna.
Nunha Memoria redactada por Vicente Risco informábase aos agrupamentos que formaban parte do congreso das características do noso país a todos os niveis. O documento constitúe unha intelixente e ordenada exposición que dende a primeira á derradeira frase sinala dous obxectivos claros: clarexar que o caso galego é perfectamente asociable ao doutras minorías europeas que non consideran suficientemente recoñecidos uns dereitos elementais; e que, así mesmo, esa situación enmárcase nun contexto de fonda discriminación por parte do goberno do Estado e causa cuantiosos danos económicos e de toda índole.
Contou igualmente Plácido Castro que a representación galega foi acollida cordialmente tanto polo Presidente do Congreso, Josip Wilfan, como tamén polo presidente do Parlamento suízo M. Motta, e formou parte do comité permanente do CNE na súa visita de cortesía ao primeiro ministro noruegués e presidente do Consello da Sociedade de Nacións, M. Mowinckel.
As dificultades xurdidas no IX Congreso non auguraban un futuro especialmente luminoso á organización. O abandono consumado dos xudeus representaba unha seria hipoteca na medida en que ademais de reducir significativa mente a súa representatividade, non favorecía a moderación das tensións, cada vez mais presentes no seu seo.
En Berna, na capital suíza, reuníronse novamente ao ano seguinte, do 4 ao 6 de setembro. O presidente Wilfan efectuou na ocasión un balance optimista e eloxioso da actividade desenvolvidas nos dez últimos anos pero, en realidade, a súa funcionalidade tiña xa máis pasado ca futuro.
Tamén nesta edición constou a inscrición de Plácido Castro como único representante da delegación galega; sen embargo, o Consello Nacional do Partido Galeguista optou por remitir un informe para o seu coñecemento e non enviar o seu delegado.
No Congreso do ano seguinte (Xenebra, 2 e 3 de setembro), os polacos tampouco asistiron. A tónica dos debates foi a usual, sen mais sobresalto que o producido na discusión sobre a protección das minorías nos Estados autoritarios. Nese senso, as opinións tamén estaban divididas.
O XIIº CNE celebrouse en Xenebra os días 16 e 17 de setembro no Hotel Bellevue. A primeira sesión estivo dedicada á memoria de Ewald Ammende, o secretario xeral que consagrara boa parte da súa vida ao seu funcionamento e consolidación. Insistíase na necesidade de continuar a obra que el comezara e defendera pero a preocupación polo futuro era moi fundada: soamente estaban presentes oito grupos dos 13 representados no congreso precedente.
En Londres, no Central Hall de Westminster, os días 14 e 15 de xullo de 1937, celebraríase a XIIIª edición que finalmente situaría aos escasos delegados aínda presentes ante a imposibilidade de efectuar un diálogo proveitoso e eficaz pola ausencia dos interlocutores e protagonistas principais como pola inexistencia de espazo político suficiente para viabilizar os seus postulados nun ambiente internacional presidido polo dramático agravamento das tensións en Europa. A Conferencia de Estocolmo do ano seguinte sería a derradeira.
A comprensión sobre a necesidade e a importancia de completar o traballo social realizado en Galicia a prol das reivindicacións propiamente nacionalistas, coa integración na comunidade universal dos pobos, a través dos diversos organismos dos que esta se dota, estaba presente na acción política dos galeguistas republicanos. As Irmandades da Fala xa alentaran en 1918 o achegamento á Liga contra o Imperialismo e pola Independencia Nacional, máis rupturista que o CNE. Comprendíase a importancia do recoñecemento internacional para a lexitimación dos propios postulados e demandas. Diríase incluso que moitas das súas reflexións e propostas lonxe de ser cousa do pasado incorporan unha enorme actualidade se temos en conta todo o acontecido en Europa a partir de 1989.
Tiñan os galeguistas unha percepción clara, en primeiro lugar, da crise do modelo de Estado centralista. Este necesariamente debía organizarse de xeito que considerara a realidade nacional sobre a que actuar, se ben isto podía traducirse de diferentes xeitos. A conciencia sobre a necesidade de transformación do Estado abarcaba un aspecto esencial da política exterior dos galeguistas que conducía Plácido Castro. Neste senso, o modelo de Galeuzka continúa sendo, onte coma hoxe, plenamente necesario e conveniente para Galicia. O PG soubo coordinar admirablemente as necesidades históricas coas posibilidades reais con que contabamos, inferiores a outras realidades nacionais peninsulares.
Outro aspecto a destacar á a proclamación de Galicia como unha nación europea. Alén do feito histórico e simbólico, o acontecemento é sobradamente revelador sobre a ubicación do noso pais no contexto internacional. Non menos importante é a estratexia utilizada para inserirse en Europa: da man de vascos e cataláns, mesmo como unha prolongación do acordo acadado na península.
O clima internacional da época era adverso e difícil para que Galicia obtivera certo protagonismo e relevancia no foro europeo. Ademais, a nosa Terra incorporouse ao congreso con certa tardanza en relación a outros grupos organizados (os cataláns por exemplo levaban xa 7 anos) e mesmo podería afirmarse que cando comezaba a súa agonía. Por outra banda, o CNE estaba instalado nunha dinámica representativa das minorías e un tanto afastado das cuestións relativas ás nacionalidades homoxéneas demograficamente que convivían no seo de Estados plurinacionais.
A alusión de Castelao a que non era o lugar mais doado para nós explícase pola inevitabilidade de atopar unha solución no marco do propio Estado e sen cuestionalo en absoluto, pero sen dúbida naquela afirmación pesaba tamén a reserva sobre as significativas inhibicións respecto da política nazi en Alemaña, as dependencias financeiras do IV Reich e a comprensible autoexclusión das minorías xudeas, producida precisamente en vésperas do IXº CNE. A Castealo non lle faltaba razón.
Plácido Castro desempeñou un papel clave no fomento da actividade política exterior do galeguismo e achegou unha reflexión e un entendemento propio da causa galeguista a partires da súa propia experiencia persoal, tan rica e diferente á dos seus coetáneos. Paga a pena por iso adentrarse na súa figura e rescatar algunhas das súas aseveracións, onte coma hoxe ben útiles e necesarias para que Galicia non deixe de ser galega en todos os sentidos.
Castelao, Sempre en Galiza, Ediciós Galiza, 1944.
Castro, Xavier: O galeguismo na encrucillada republicana (Vol.I e II), Deputación de Ourense, 1985.
Ríos, Xulio: Plácido Castro, Ir Indo edicións, colección Galegos na Historia, Vigo, 1997.
Ríos, Xulio: Galicia e a Sociedade das Nacións, Galaxia, Vigo, 1992.
Ríos, Xulio: Nós no Mundo. Unha política exterior para Galicia, Galaxia, 2010.
Ríos, Xulio (ed.): Irlanda en Plácido Castro, IGADI, 2011.
Ríos, Xulio (coord.): Galicia, un País no Mundo, Ediciós do Castro, 2004.
Toro Santos, Antonio Raúl de: Galicia desde Londres, Xunta de Galicia, 1994.
Villares Paz, amón: Historia de Galicia, Galaxia, 2004.
VVAA: Plácido Castro, no Centenario, IGADI, 2002.
VVAA.: Congreso sobre Plácido Castro e o seu tempo, Xunta de Galicia, 2006.
Arquivos anexos a descargar:
PDF da XIX Conferencia Anual Plácido Castro: "Plácido Castro e o universalismo galeguista" (2 MB)
O IGADI promoveu en 2001 a creación da Fundación Plácido Castro na que tamén participan os concellos de Cambados, Corcubión, Vilagarcía de Arousa e a Asociación de Tradutores Galegos. A Fundación ten por obxecto a reivindicación da figura, obra e pensamento de Plácido Ramón Castro del Río, atendendo á conservación e divulgación do seu fondo compromiso con Galicia e cunha visión universalista do mundo.
Sede oficial e Arquivo Permanente:
Pazo de Torrado, Rúa Príncipe, 10
Tel 986 543 987
Rúa Luís Braille, 40
Tel 986 84 34 36
Presentación: Unha fundación para Plácido Castro
Quen é Plácido Castro
A primeira etapa británica (1908-1930)
O compromiso galeguista (1931-1936)
Da guerra ó exilio (1936-1948)
A segunda etapa británica (1949-1955)
Os derradeiros anos (1956-1967)
Exposición fotobiográfica: Documentos gráficos sobre a vida e obra
Plácido Castro en 10 preguntas
Plácido Ramón Castro del Río (English Version)
Ensaios e outras obras
Juan M. Trillo Santamaría e Rubén C. Lois González
Xosé Luis Franco Grande
1ª Conferencia Anual: Irlanda e as novas formas da vida internacional
2ª Conferencia Anual: “Nós, os pobos das Nacións Unidas…” Fantasía e realidade dunha orde internacional
3ª Conferencia Anual: Portugal e o galeguismo
4ª Conferencia Anual: Galicia, un país de Europa
5ª Conferencia Anual: Plácido Castro no teatro galego, preámbulo posible
6ª Conferencia Anual: Significado e importancia de Plácido Castro no panorama da tradución en Galicia
7ª Conferencia Anual: Plácido Castro e a Prensa da súa época
8ª Conferencia Anual: A poesía en Plácido Castro
9ª Conferencia Anual: Plácido Castro e o debate sobre o celtismo en Galicia
10ª Conferencia Anual: Plácido Castro e o seu modelo de desenvolvemento turístico para Galicia
11ª Conferencia Anual: Linguas e educación. Unha reflexión ao fío do debate
12ª Conferencia Anual: Nacionalismo ¿unha teoría política vixente?
13ª Conferencia Anual: Galeguismo e saudade: A visión de Plácido Castro
14ª Conferencia Anual: Plácido Castro, Rosalía e ‘Cantares gallegos’
15ª Conferencia Anual: Plácido Castro e a arte galega do seu tempo
16ª Conferencia Anual Plácido Castro: Plácido Castro e o humanismo, onte e hoxe
17ª Conferencia Anual Plácido Castro: “Plácido Castro, Johán Carballeira e os debates (e inquedanzas) do seu tempo”
18ª Conferencia Anual Plácido Castro: “Plácido R. Castro e a loita pola Autonomía de Galicia”
19ª Conferencia Anual Plácido Castro: “Plácido Castro e o universalismo galeguista”
20ª Conferencia Anual Plácido Castro: “O GALEUZCA e Plácido Castro”
Premio de Tradución Plácido Castro 1ª edición 2001
Premio de Tradución Plácido Castro 2ª edición 2002
Premio de Tradución Plácido Castro 3ª edición 2003
Premio de Tradución Plácido Castro 4ª edición 2004
Premio de Tradución Plácido Castro 5ª edición 2005
Premio de Tradución Plácido Castro 6ª edición 2006
Premio de Tradución Plácido Castro 7ª edición 2007
Premio de Tradución Plácido Castro 8ª edición 2008
Premio de Tradución Plácido Castro 9ª edición 2009
Premio de Tradución Plácido Castro 10ª edición 2010
Premio de Tradución Plácido Castro 11ª edición 2011
Premio de Tradución Plácido Castro 12ª edición 2012
Premio de Tradución Plácido Castro 13ª edición 2013
Premio de Tradución Plácido Castro 14ª edición 2014
Premio de Tradución Plácido Castro 15ª edición 2015
Premio de Tradución Plácido Castro 16ª edición 2016
Premio de Tradución Plácido Castro 17ª edición 2017
Premio de Tradución Plácido Castro 18ª edición 2018
Libros da Fundación e sobre Plácido Castro
Texturas Internacionais nº8: Irlanda en Plácido Castro
Galicia, un país no mundo
Plácido R. Castro del Río, unha escolma xornalística
Galicia e a Sociedade das Nacións
Un galego en Irlanda
Plácido Castro: A despedida dos amigos
1933-2013: 80 anos da participación e admisión de Galicia no Congreso de Nacionalidades Europeas
101 Máximas de Plácido Castro
Congreso sobre Plácido Castro e o seu tempo
XVI Conferencia Anual Plácido Castro
“Poesia inglesa e francesa vertida ao galego”
XVII Conferencia Anual Plácido Castro
Aviso legal e política de cookies
Facebook Twitter Youtube Youtube
Web da man de PositiBos.com