langs: es gl gl ca gl gl es gl gl en es gl fr el pt en gl gl it gl gl es gl gl gl gl es es es es es gl gl es gl gl en gl gl gl gl gl fr es gl id pt gl id pt gl la pt gl gl pt gl gl pt gl gl gl pt gl gl de gl gl gl pt gl de pt gl es gl gl gl gl pt gl gl gl pt gl gl gl gl pt eo gl gl gl gl pt gl gl sw de gl gl pt gl gl pt gl gl gl pt sq gl gl gl gl es gl gl pt pt gl pt es gl pt gl gl pt it gl gl gl gl pt gl gl gl gl pt gl gl gl gl pt gl it gl gl en gl en gl gl gl en gl hbs_lat gl gl en gl gl gl pt gl gl pt es en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl en es gl en gl gl en gl pt gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl en en pt gl gl gl gl gl gl en gl es gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl pt gl gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl gl en gl hbs_lat gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl pt gl gl en gl en gl gl gl de gl es hbs_lat gl en gl en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl pt gl hbs_lat gl pt gl gl en en gl it gl gl hbs_lat gl gl gl gl gl en gl gl en gl es es gl pt en en gl gl en gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl pt gl gl en gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl gl gl pt gl en en gl gl hbs_lat gl gl en it pt gl hbs_lat gl gl gl gl hbs_lat gl gl gl gl es gl gl hbs_lat gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl en gl en gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl gl pt gl en gl en gl gl gl fr gl gl gl en gl gl en es es gl en gl gl gl es gl en gl gl es gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl en en eo en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl gl gl es pt gl ia es gl en war gl gl gl en gl gl gl es gl es gl en gl gl pt gl gl gl en gl en en gd en oc en en gl pl gl be ky gl ko gl en en en gl gl ca gl en gl gl gl gl it gl fr gl gl es es es es gl gl es es gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl ca gl gl es gl gl en es gl fr el pt en gl gl it gl gl es gl gl gl gl pt gl ca gl gl gl en

text:
[ 4 julio, 2019 ] Entre “ camellos “ y “ elefantes “ : papelinas, recetas médicas y 2 tipos de esclerosis Sociedade
[ 1 julio, 2019 ] Asumiendo responsabilidades, pero no de boquilla entredicha entre copiosas barbas, rasuradas caras, amargadas sonrisas y serios labios con vestigios de recién pintados. Sociedade
[ 26 junio, 2019 ] ¿ Tantos impedimentos hay para llevar Justicia al pueblo mundial o existe un exceso de cobardía ? Sociedade
[ 25 junio, 2019 ] Entre leones y ardillas.. y la escala evolutiva sigue sin corregir ni identificar sus rasgos Sociedade
[ 7 junio, 2019 ] Una reflexión del momento, caracterizado por la incredulidad permanente Sociedade
iniciaciónContos e guiónsSíndrome de Marat
12 outubro 2017 Invisible Contos e guións 4
Unha visión actualizada da Revolución francesa adaptada ao mundo económico, á situación política e ás complexidades dun imperio dunha lei vengeira dominada pola perversión do sistema. Drama clave
No canto da cortina: Unha gran xanela de tea que simula unha guillotina (tecido branco e cru, cortado en diagonal irregular)
Dentro do escenario unha cama no fondo, unha bañeira á esquerda. Á dereita un vello secretario, iluminando a mesa un aparello de brazo articulado con lámpada e luz escura, e unha cadeira xiratoria. Todo este mobiliario de estilo art déco. Nun lado do escenario: unha porta (simular unha cortina tipo cega en diagonal, similar a unha guillotina).
No centro, dúas cadeiras, algunhas maletas, libros e xornais espalladas no chan. Nunha parede colga unha gran imaxe desenfocada e desenfocada dun novo revolucionario francés cunha actitude desafiante.
Soa insistentemente a cortina de timbre (son: a Marseillaise).
MARAT levántase da cama, grumpidamente.
Se achega á porta, xorde a sombra, observa a través da xanela ficticia e ábrese. Fronte a el unha muller de ao redor de 25 anos, pelo escuro, atractivo e revestido cun abrigo longo: é CARLOTA
Bo día señor, perdón por inconvenientes. Vivín aquí ata o pasado mércores ... Eu mudei ... e creo que deixei un obxecto moi especial. É un agasallo que me gustaría recuperar.
Pensei se podería atopalo ...
MARAT: Ben, non, se non me contas ...
(Impulsivo e cun pé avanzando o franqueo simulado da porta) Non lle molestaría botar unha ollada.
MARAT: Non pasan nada (abrindo e botando algúns botóns de pijama)
Perdóneme ... -sorcido- Pode que non sexa o mellor momento. Observo que aínda non desempaquetou as súas pertenzas.
MARAT: Non hai coidado. Pódese dicir que non son do meu todo. Eles pertencían aos cidadáns dun pobo ... mesmo unha parte podería ser a súa, ou tamén podería ser a herdeira dos máis importantes.
(tratando de atopar unha resposta rápida, traducida nun babbling). Non, non Tiven todo o que tiña aquí. Só espero atopar ...
¿Te molesta? (achegándose á mesa) Podo ver ... botar unha ollada?
MARAT: E saciar a súa curiosidade, non. Terá que esperar a min para organizar o que teño espallado. E antes de nada, non podo facer nada, se antes non tomarei un baño para me limpar. Pido desculpas
Non teño présa Podo esperar ou volver máis tarde.
MARAT: Non é necesario, sentir alí (apuntando a unha cadeira)
(Toma asento e mira a través dunha das copias espalladas no chan e pronuncia en voz alta. "O amigo das persoas".
MARAT: De regreso a ela, ela quédase co pijama e descobre unha "tanga" vermella. A súa parte traseira mostra unha superficie irregular, chea de feridas, arañazos e contusións. Introducirase na bañera.
MARAT: Podes pensar o que desexas, (sorrindo), pero non o provo.
(Volteando e de costas para el, botando o que está no chan): Guau, Señor! (perdón pola expresión). Perdóneme, non me presentei. O meu nome é Carlota, o teu ...
Con un certo blush volvéndolle: Ahem .. Dereito de dicir: Encantada
Este xornal é unha reliquia que data de 1789. (sorprendido)
MARAT: En efecto. Teña coidado, non te lastimes. O papel é moi traizoeiro e pode causar feridas ao toque de ollalo. Non dunha soa vez, pero é perigoso parala e lela, se non tes a convicción firme e grave de intentar entender o que se escribiu.
Recomendo a Carlota, afastar esa xoia de intencións e reflexións, pode acabar provocando un grave trastorno. De feito, algúns lectores foron colmados, e hoxe aínda creo que continúan facendo, un dedal protector no dedo anular, para evitar cortes aleatorios nos seus delicados dedos.
(The BAILE El rompe coa escena saltando, en "catro patas" e diante do público que detiña levantando o dedo índice, volvendo o camiño que entrou e camiñando de xeito marcial.
Ten razón, Jean Paul. Teño as miñas luvas e séntome coma se os cordóns de la se cortasen no zigzag.
MARAT: (Xa fóra da bañeira e co vestido encerrado, suxeitando e axustado axustado o cinto da prenda, el se inclina para poñer un par de zapatillas, gravadas cun fleur-de-lis):
Recoméndovos, suxerilo a Carlota, Carlota esixiría, se o deixase ... para divertirse con outra lectura. Cae ben.
(Alarmado cae o xornal e agarra un libro): (Aumentando o ton de voz e sorprendido):
"Pimpernel escarlata "... Ten un dúo Pimpinela escrito?
MARAT: (exhaustivamente) Non sei a quen se refire, pero non.
Chamada ao teléfono móbil Carlota que interrompe a conversa.
Si, dime Sylvi (hai silencio)
Si, si, Sylvi, sei que iso é importante ... Si, si (mudo, dubide e escoite).
Non obstante, MARAT A fiestra foi semiabrada (subir ao escenario cego), estourando no espazo un son clamoroso, aínda na distancia que está aumentando gradualmente, facéndose cada vez máis audible no eco ...
"Marat, o que fixeron coa túa revolución, Marat fixeron coa revolución, Marat fixérono con ... "
MARAT Cun sorriso cínico que bordea os seus labios grotescamente, recréase e pecha a fiestra (a sombra volve lentamente), extinguindo o rumor que comezara a inundar a sala. Mire, vai cara a abaixo, volvendo a cabeza cara a Carlota, que xa rematou a breve conversación e sinala algo nun pequeno almofadón.
(Dubitativo) Meu amigo Sylvi. Presentouse ante certas competicións da Asemblea Nacional de Intelixencia, xa coñeces a ANI. "Aqueles", os que solicitan aos patriotas a través de anuncios de televisión ... e seleccionárono...!
¿Que pensas? (cuestionándose) ... ¿Que pensas? Pero, problemas. Ela díxome que está namorada e que necesita consellos para superar unha cuestión de ética que me pode afectar.
(Levantouse, vai á mesa). Pero iso é un problema persoal, perdóname. Pensas que deberiamos ver se é ...?
MARAT: Tome, a atopei. Eu estaba no baño (ofrece un abridor de cartas).
Como sabías o que estabas buscando?
MARAT: Moi sinxelo Esta ferramenta útil e perigosa, que pode causar que as boas e malas fuxir cando se usen, non era a miña propiedade (sorrindo irónicamente) ... Non se corresponde co meu arsenal.
Se non é indiscreción, ¿que fai? Jean Paul.
Ten algo que ver co ensino, as finanzas, os consellos comerciais ... quizais?
MARAT: Carlota é moi curiosa. Estou aquí de paso. Volvín ao país recentemente. Desafortunadamente, antes de instalar ben ... e logo de coñece-la, non teño máis remedio que ausentarme ou saír para sempre ...
MARAT: (Sonreir e cunha aparente emoción). Os meus impresións agora están na súa ferramenta letal.
É unha broma de Carlota, unha forma de romper o frío límite de aceiro que aínda nos separa.
MARAT Achegouse á mesa, seleccionou un puro dunha caixa, cheiroa e decapitoulla picoteando nun dos seus extremos para obter o efecto da cheminea, logo de usar un utensilio curioso e práctico: guillotina de corte puro.
MARAT: Pero teña coidado Carlota, (cortando con rapidez o cigarro (simula cando baixa a guillotina)
MARAT: - (dirixindo a súa mirada ás mans de Carlota que sosteñen o abridor de cartas)
Tamén tendo a consumir os praceres do perigo. (recollendo o xornal "o amigo da xente" do chan).
É Jean Paul. O tabaco é moi malo para a saúde.
MARAT: E a ignorancia tamén é querida Carlota. Incluso a estupidez pode ser contaxiosa.
MARAT: ¿Es un estudante persistente e tenaz?
Perdóneme (angustiado e sentado na cadeira)
MARAT: Non, non teño nada que ver co ensino ... nin coa indecencia e falta de respecto que agora prevalece na aula, e na sociedade de caprichos e residuos oficiais.
Non xeneralice a Jean Paul
MARAT: Ademais de ser editor, son médico e enfermo que non se deixa curar.
Un hipocondríaco que viaxa ao mundo vello para contemplalo antes de abandonalo. Nunca vou volver ao mesmo lugar.
Dono "conferencias" nos foros aos que, como unha especie de pantasma, son convocado.
Intento abrir, para os que paran no meu camiño, o pensamento que pode analizar o destino pechado da súa non conformidade escondida, a súa transgresión moderada e descoñecida. Ás veces conseguín iso e noutros, como nesta vila moderna, admito que non podo obter a capacidade correcta (dirixindo a súa mirada aos postos), ... aínda que coa colaboración dos seus líderes comprometidos, creo ... Aspiro e espero que poidamos poñer a cada un no seu lugar.
(Levántase de novo) Non será vostede? -Con unha mueca un deses agitadores, do GrAPo "Grupo Antisistema Popular" que perseguen as autoridades.
MARAT: ... Estou parecendo un personaxe de ficción Carlota. (debuxando un sorriso forzado e persistente)
A señorita me descubriu. Agora non teré máis remedio que desfacerme.
Calma, as siglas do grupo de loita de rúa non son aptas para definir un cabaleiro, como podo finxir que son.
-sharar o sorriso e ofrecer o abridor de cartas ... Cunha daga árabe ?, que abre os sobres que conteñen boas noticias e cortan os malos?
MARAT: (gozando do clima relaxado)
... e con esta ferramenta!
Marat de súpeto detén e volve á xanela, murmurando ... un contraceptivo eficaz (mostrando o cortador de puro) se as reivindicacións xustas son ignoradas e traizadas ...
(Emocionado, cambia de posición e aplaude, coma se participasen nun desempeño admirado)
Nese preciso momento os aneis de timbre (son choppy: a Marseillaise)
MARAT: (Dubitativo, mirando a espiña simulada da porta, abre e cumprimento ao visitante): MAXIMILIAN Health
Saúde da cidadanía.cruzando a porta que se atopa cara a cara CHARLOTTE, que xa fixera un xesto para ausentarse. Maximilian chega antes do seu paso-
Non, non te marches aínda, señorita!
-preguntando o brazo de Carlota e indo á fiestra que se abre a metade-
(The BAILE ... el presta atención coa man no oído e en presenza do silencio que cruza, cambiante, cos brazos)
Alí A continuación están un grupo de manifestantes, dispostos a engullir a todos os seres humanos que se atreven a andar pola rúa.
-Dirixindo a Jean Paul-
MARAT: E, por suposto, non o podes evitar.
Permíteme usar a súa xanela para lanzar a miña proclamación. Probablemente o meu único discurso coherente e totalmente racional, eo último que o noso amado e ben considerado amigo Sade usará nas súas sátiras para responder e destacarse da súa tímida tolemia e autoridade recentemente liberada. E sospeito que intentará ridiculizarnos, facendo que a historia sexa responsable ... se todo sae mal.
MARAT: Por favor CARLOTA, non te abandones aínda.
-as direccións Maximilian- : Ela tamén lle gustará a túa mensaxe, ou quizais non?
-con unha actitude inqueda- Entón ... Estás Marat e Robespierre? ¡Deus meu, a Virxe e San José!
MARAT: Por favor, Carlota, suplico que non cite a Deus, nin moito menos o seu elenco de cera, barro e cartón ... É un grupo moi privilexiado, demasiado importante, e os seus protectores e espías están en todas partes.
Pero ... -balbuceando- E o que fago aquí ...!
Tornouse o protagonista da historia. Deberiamos estar aquí os "tres mosqueteros", pero Sad (e), aparentemente, dálle o seu personaxe.
Grazas a Jean Paul, señorita ... (Abre a ventá por completo e o son inunda o cuarto ea capacidade do teatro).
Soniquete: "Marat fixo coa túa revolución. Marat ...
La BAILE levantando os brazos, invitando ao público a seguir cantando ...
"Marat fixeron coa túa revolución "
(O bailarín coa palma da man detecta un corte que corta o ambiente e obtén o silencio do teatro)
Cidadáns, por favor, silencienos por favor e escoite:(xa diante da xanela aberta e apoiándose nun farol sobre o que descansa o texto que se deba a continuación)
Nestes momentos críticos e desafortunados, de tanta desilusión social.
Agora que podemos ser derrotados por unha enfermidade terrible, como a seca de ideas ea ansiedade cruel ... ansiedade dun pobo indignados coas mentiras dos-pagáns factuais, poderes xudiciais sempre democrática da " izquierdonas e derechonas ", e que inexorablemente ser combatido ... algúns chegaron á conclusión de que somos absurdo e forzado vítimas dunha broma, unha falsa liberdade que aínda segue a probar a nosa paciencia, impulsando, provocando a admitir parvadas como arrogancia soberano e descaro de seguir apoiando os bubblers administración incompetente, caro e inútil, que buscan exercer eses mesmos fiadores esenciais da harmonía, xustiza e paz.
Teña en conta que cidadáns, se estamos en silencio cos seus "topicazos", o mesmo que lanzan connosco dubidar de continuar a respectar o que din nunha constitución fraudulenta, o principio de autoridade non existe como un pacto de irmandade, con base no principio non foi determinada pagan, con pouca xustiza á esquerda para nós, e con Inquisición saudable para perseguir, castigar e multar, a aplicación da lei en toda a extensión aqueles que se aproveitan e transgredir os dereitos mesquinhez inadecuados concedidos polo poder inmaculado das persoas e comezando con circulación e pregunta VERDADE. O certo tantas veces violados e marxinados.
Afortunadamente temos impedido sangue prazo, aínda que desexen publicar os provocadores "descontrolados" que se infiltraron e militantes anónimos na nosa filas, o mesmo que agora están en execución como autómatas e executores aparentemente leais á causa xeral, se senten participantes das nosas acusacións, co único propósito de sementar o caos e propiciar a caída das nosas aspiracións a un pozo de negritude descoñecido e profundo.
Paz, sempre quixemos a paz ... ea liberdade! (levantando os dedos co sinal de vitoria).
(The BAILE imita a gesticulación do altofalante)
Os cidadáns, eles, os nosos inimigos petulantes non son o noso obxectivo máis adverso, son simplemente os detritos que compoñen unha ridícula figura humana cunha coroa de suposta honestidade, que non é espiñas precisamente. Non son o obxectivo final.
Os obxectivos son aqueles que intentan distraernos da pirámide inalcanzable do poder encuberto e protexido. Son os verdadeiros arquitectos e culpables deste fiasco nacional. Eles ir ao baño da súa defecación inominável, e tentar realizar o seu merda drena unha "transparencia invisible", mentres os seus campións escondidos, que lanzan a longa sombra de bullying é "merda" todos os días nós, nos nosos soños, esperanzas ... e nos nosos medos.
MAXIMILANO, el dá a súa voz MARAT, e amplía a lectura desde o mesmo atril:
MARAT: Para estes, para estes líderes da política asociada ao glute económico e á corrupción máis delirante, QUE somos nós? Simplemente o produto da túa colleita ... E unha colección moi boa dálle as nosas débedas e miserias.
Nós humillámonos tanto que a xente, os que din que foron escollidos pola maioría dos esclavos desilusionados de hoxe das súas ambicións excesivas. Temos humillado tanto cobiza dos banqueiros intransixente, voraz e incorrixibles política, das nosas compras costosísimas, e os acredores multimedia, xerárquicos e subsidiadas polos grupos de información vendido para o mellor postor, deixamos de gozar da vista paciencia e boas maneiras, abocándonos para practicar un descoñecido doutrina ata hoxe: a presunción de inocencia para aqueles que polas súas accións merecen, perseguindo os maquilladores que se aproveitaron das nosas debilidades maceración unha xestión imparable e desastrosa.
Nós aceptamos o caos e parálise dos mediocres, legitimándoles para guiar as nosas vidas, desfacéndose de responsabilidade por non esixir referencias reais dos seus beneficios e sabedorías nun mundo profesionalizada. Temos dado que o crédito, tal voto de confianza a eses personaxes cínicos, que fixeron xixi na nosa confianza, tendo caprichosa dos nosos petos, a nosa inocencia, conciencia, .. ea nosa honestidade.
E quero dicir os que non demostraron ou arriscaron todo na vida, converténdose no seres indescritibles que desviados e desperdiçaram recursos herdanza "estado" sen respectar as nosas achegas traballadoras. Refírome a aqueles que sempre actitude conciliatória son usados para aconsellar o que eles non serían capaces de facer e recibir.
(Interrompe a BAÑO saltando e fronte ao público)
Si, aqueles submisa, obediente e arrogante ao mesmo xesto tempo, os que aprecian, mentres fala, perlas cultivadas de seu descaro falacias, que sempre nos calmou co sorriso malicioso tras o terremoto desvalorizado intereses estranxeiros, que nunca coincide co seu. Aqueles que afirman ser solidariamente e totalmente comprometidos en servir a sociedade.
MAXIMILIAN separar o BAILE entre unha loita, tratando de restar importancia.
Fíxose un experimento nas súas fraudes, en pequenos personaxes dos seus erros e en catividade na galera sen dirección da débeda global. Por iso, vou querer expresar os meus pensamentos, que "outros" poden ser intolerante, pero para ti unha fonte de inspiración, que lexitimar o dereito inalienable de escoller o seu destino, libre do xugo de demagoxia, dunha tiranía mimada de feitos consuman que irremediablemente intentan, e con moita desdicha, esconderse no cuarto de atrás e nos sótanos, que enterran os absurdos máis tolos dun poder nefasta.
La BAILE, (agarra o abridor de cartas e fai como para cortar as venas), mostrando a acción CHARLOTTE y MAXIMILIAN que se sentaron
Con grandes avances no escenario, el intervén MARAT.
MARAT: Atended (Volteando, mirando a Maximiliano e Carlota, dándolle unha patada ao BAÑO, cun sorriso doce, mirando aos ollos da aprobación do público).
Conseguiron borrar o sorriso. ¡É suficiente o suficiente!
O que quere que estea a suceder, os problemas non rematan co común e maldixo Pero a crise económica preocupante, agravado polos altos impostos que nos castigar por eles para continuar a recibir os seus salarios onerosa, amosar desprezo claro e caro dun insistente insulto á nosa paciencia ... E para a nosa evidente falta de reacción.
A falta de sacrificio dos que, ademais do abuso acordou e gasto sumptuary excesivo dos seus actos detestables, abrigadas e protexidas na violación somerxida e insaciable de súas promesas, continuar a estimular os seus erros, ademais de ter que soportar a audacia descarada, dominar connosco a colección indolente e corrupta de subvencións e fondos disfrazados sen ningunha xustificación que reste pan para alimentar aos cidadáns necesitados e indefensos.
Eles tornáronse, polo tanto, estes "talentos" da mediocridade, a quen comezar a pagar os seus trucos cando escoller o seu voto en batterers licenciados para encubrir e continuar facendo as moitas oportunidades que levan os seus chisteras, converténdose no enterrador do noso malentendidos ... ea nosa falta de unidade ... ata hoxe, os cidadáns!
Ata o día de hoxe!
.. E SÚA RENTA DE CANTIDADE. -grega o bailarín- que agarra un micrófono e continúa coa disertación, lendo desde o farol.
Pero as ameazas de expropiación e sufrindo as súas vivendas, a falta de postos de traballo e oportunidades, colapso social sancións para respiración, as regras estúpidas que nos asustan e nos fan render. Todo se fixo unha farsa, inventada por eses bastardos, maldita permiso aburrido e débil mental para observar como matar-nos coa arma de pé Pat, despois de escoitar e recoñecer a súa verborragia, intransixente e banal, que cauterizada sen piedade, imprimiéndonos incansablemente, un código de barras en "nosos" bebidas sedados e Caseiro polas pílulas libres que, en teoría, mellorar a nosa depresión eo noso desexo infinito de chorar ... e berrando !. Ata o día de hoxe, o suficiente!
E a xustiza aínda non intervén, aínda non reacciona.
Folly tomou conta, pero o espírito de 68 prevalecer e renacer, reinventando e non sucumbir. E a falta de fe en cambio pode ser renovado, co xurdimento de novos ideais, evitando inflexívelmente perda máis tempo, despeñando, dunha vez por todas, a rocha atávica, envolto en detrimento de mentiras de apoio e explicacións ... Non convence a ninguén.
CARLOTA: -exclamándose e infectado de verdade a proclamación da bailarina-
Debemos afrontar esta seita está nos brutalizar e castigar nós, que nos silencia e fainos definhar medo da sanción, o que nos oprime con ningunha autoridade, que o coaligado voto e ancorado no revanchismo legal.
Necesitamos abrir a uns e loitar na confusión da palabra, discutindo e diálogo da razón. Deste xeito, poderemos crear conciencia, abrir, iso é peremptorio, a espiga que dará un primeiro alento de aire fresco á esperanza, a mesma que se atopa, entre pesadelos nas celas escuras do destino, protexida pola mala práctica dos gardiáns dun democracia irreal.
MAXIMILANO, lonxe da xanela o bailarín, que intentou achegarse á submisión, e do atril:
A miña teoría do goberno revolucionario:
"Eu aposto, nestas eleccións, para candidaturas de listas abertas, desbordándose de partidarios sociais, inspiradores de ideas revolucionarias que obrigan a construír a xa desaprovechada, usada, contaminada e violada democracia.
Quero facervos pensar en vós mesmos e non nun número impreso, engadido a unha fotografía nun documento de identidade.
Quero dicir que é hora de dar unha "Gorraz" aqueles bonecos que dominan e dificultar as estradas para a liberdade, encontrándose practicamente empalar nós e para continuar a confusión co seu egoísmo asombrado nosas vidas.
E iso só se pode facer nas rúas e nas urnas, porque dentro de tres días as súas promesas, cheo de perigos enmascarado da súa arrogancia, eles se faran as barricadas de seu silencio, ea reafirmación da nosa coraxe indomável, repudiando o paroxismo , para negalo no sempre e nunca máis ... nunca.
Imos cidadáns, é dicir Jean Paul Marat, meu amigo, vítima esperanza represaliada eo home bronce de honra, veñen de fóra, do labirinto expulsado do ostracismo oficial, que vai falar e detonar arcas penso, agora pechado por imperativo legal
Deixe-me ser a persoa que convencer coa súa oratoria fértil sobre o discurso mañá imos lanzar a través das ondas populares e medios televisiva imparcial escasa, que aínda non foron amordaçados con publicidade institucional, prestándose a espallar a nosa mensaxe .
Se o sindicato e as posibilidades de razón permíteno, seremos vitoriosos e non imos inflar as listas dun accidente electoral "UNGRATTERED" ...
MARAT Acércase á xanela e con Maximiliano, levanta o brazo esquerdo alto ea palma da man estendida e os dedos abertos, e coa dereita acaricia a súa costela lacerada. Carlota está no fondo.
Voz do bailarín, achegándose ao atril e á lectura:
"Teoría do Goberno Revolucionario de Robespierre. Marat o lerá.
MARAT: cidadán grazas, grazas amigos e amigos por darme a oportunidade de intervir na concordia dun "espírito" diferente e verdadeira como unha alternativa para que outro cambio "humor" falsa e ambigua a piques de rematar, inconsistente e irregular prexudiciais para a nosa saúde mental
Afortunadamente, este estilo tragicômica de gobernar nunca callado na historia da humanidade, e, por suposto, en breve deixará de iluminar artificialmente, mesmo na escuridade das covas que foron habilitados para saír con seguridade para o gran número de funcionarios relacionados, traidores e estómagos agradecidos, intentando equilibrar a balanza dos descontentos, teñen permitido por un longo tempo, a leer de poder deixalos insensible e case cego.
E sabes por que gañaremos? Porque os ollos dos que nos administran desde as fiestras tamén producen legañas e fillos empobrecidos cun futuro incerto. E recordámolos que os afligidos aínda gozan da maxia da lei, que supera con moito o instinto "maternal" do que se debe entender como: LIBERTAD.
O BAÑO nas bancadas cun grupo de xornais:
"O amigo do pobo, o amigo do pobo "" O amigo do pobo ". Subscricións na páxina final.
MARAT: "A teoría do goberno revolucionario é tan nova como a revolución que a trouxo.
A teoría do goberno revolucionario non se pode atopar en libros de escritores políticos, que non viron, nin bode en toda esta revolución, nin as lexislacións dos tiranos que feliz para abusar do seu poder, ocupan pouco de buscar lexitimidade; Esta palabra non é para a aristocracia, e xa sabemos que cada un de nós naceu cun "rei" dentro.
"moito menos para a democracia do terrible sentido político ... " (hahahaha)
MARAT: máis que unha cuestión de terror para os tiranos ...
.. e os usureros do capitalismo aberrante. (hahahaha)
MARAT: es un escándalo; para moitas persoas un enigma. O principio do goberno constitucional é establecer, adaptar a única soberanía que as persoas deberían ter: a República, lonxe dos emprazamentos e outros adoctrinamentos.
.. Unha república que desexamos á gran maioría, pero iso non deixa de ser un entelecemento eo máximo referente dunha UTOPIA.
MARAT: A misión do goberno revolucionario é fundala. O goberno constitucional preocúpase principalmente pola liberdade civil; eo goberno revolucionario ...
..Que temos a intención?
MARAT:.. do liberdade pública.
Baixo o réxime constitucional é suficiente para protexer aos individuos dos abusos do poder público; baixo o réxime revolucionario, o propio poder público está obrigado a defenderse contra todas as faccións que ameazan e atacan.
O goberno revolucionario debe toda a protección nacional aos bos cidadáns; aos inimigos das persoas, non deben nada máis que a prisión, que no pasado era a morte como o fin.
....... ou o exilio ou o seu fin -bailarina mirando a MAXIMILIANO-
MARAT fronte a unha cidade enfurecida (VOCA O BAILE NO PATIO DE BUTACAS), Induza ao público a coree:
" Marat fixeron coa túa revolución, Marat teñen ...
(o bailarín gesticulando coa man en forma de sabre, corta o son) ... agarra un micrófono ficticio, MAXIMILIAN el levántase e lévalle un verdadeiro megáfono MARAT, quen o contrata e o usa para seguir falando con vehemencia, ante a fiestra desde a que seguirá lendo despois dun atril.
MARAT: Dentro de tres días que se seguen imos evitar decretos sucias e escuras promulgadas, injurioso, pequenas e indecifráveis, cheos de prevaricación, falsidade baratos, matrículas e absurdos carta. Poñela de algunha maneira, de excremento.
Dentro de tres días que vai impedir que siga dictando acordos e regulamentos suaves e ejemplarizantes lixeiramente leis, comprobada e estrañas conluio. Leis elaboradas, aceptados e promulgadas por políticos e maxistrados, que cren que un día dependerá deles, chegadas Se é así, un destino recalcitrante, axitado e tempestuoso, forzándoos a responder polos seus crimes e as nosas miserias, redimindo ben e en pouco tempo as súas penas.
En tres días converterémonos nos seus carceleros e, finalmente, afastarémonos do medo, volvendo ao camiño da felicidade e orgullo que tomaron de nós.
Dentro de tres días, os nosos adversarios "Pranksters e Troublemakers representantes do pobo", un delgado e sociedade arrepentido, corroído polo virus da ignominia, sedentarismo espiritual, falta de valores institucionais, sen ningún sinal de arrepentimento, e desprezo dos que gobernan os nosos destinos, tanto, tratar restablecer o "terror" da convicción do pecado vivir sen opresión, "terror" que pola espada, morre pola espada, ollo por ollo, dente por dente, mutilando a sensación fermosa e arrepiante de sentir vivo e con imaxinación ".
En tres días, teremos a oportunidade de respirar aire fresco que o vento da liberdade traerá, esclarecendo medias e verdades gris, vislumbrando o futuro do noso destino como seres humanos, non como unha moeda fráxil, desvalorizado e case inexistente, sen proxecto a ter en conta.
Dará lugar ao novo e capaz, para defender os débiles e menos sagaz, para aprender os valores de defensa e de replicación que son persoais e cando alguén pretendía secuestrar.
Debe responder con firmeza, coa forza de equilibrio e respecto, pero sen calquera indicio de debilidade ou misericordia para os tenros-los a manter cubos xogando sociedade chea de supostas teorías e prácticas non contaminado que nos ameazan, mover-nos con extrema violencia, abruptamente, corrosivamente ou coa luva branca dunha indiferencia que ninguén merece ou ten algunha escusa para soportar.
Imos impedir que continúen violando os nosos dereitos, os nosos corpos e as nosas mentes, distanciéndonos da súa hipocresía e non matará, a quen a vida estoupou aos poucos, nestes momentos ... a vostede (énfase apuntando acusando o dedo aos postos). ou un dos teus.
..E para evitalo debemos ... a xenial guillotinaaaaaa (cortando un puro)
MARAT: Debemos responder á pasividade destrutiva coa intolerancia que esperta, balance e mergúllase no consenso xudicial, desterrando os impíos e os impostores aos desertos.
Ten que abrir os ollos e non cruzar os brazos.
(A sentada bailarina abre as pernas)
... para responder con dignidade fronte a tanta indignidade.
"Ademais, se somos clons e bestas de carga financeira para eles, non deberían esperar unha reacción completa e comprensiva de nós? Chega de "mindunguis" e ordenanzas nos prevista de antemán, para engordar as arcas dunha máquina estatal que moito menos foi inventados, fabricados e montados polas persoas por exceso de unha necesidade.
CHARLOTTE animado e xuntos MARAT, coa cadeira empúrao de lado e engade convulsionado:
Chega dun suposto e tolerado arbitrariedade, a "realidade" das partes e os conxuntos paralelos de portavoces asociativas auto-proclamado cara ao seu propio papel, a confundir-nos e repetir a súa filosofía barata, o que podería poñer en perigo a estabilidade social Defendemos hoxe e defenderémolo sempre das urnas cristalinas da verdade.
CHARLOTTE el deixa caer o pelo polo bailarín ... e segue pronunciándose, pero antes de que a bailarina exclama:
" Ohhh Carlota ... Ohhhhhh, pronto repudiarásme ... "
Suficiente é suficiente de todos aqueles que aplican o nepotismo, que están reservados e preservada, creando novos cargos de confianza e patrocinio entre o seu pobo, os seus seguidores e vasallos, cunha autoridade populares xustificada. Suficiente. Que parada desvío de fondos públicos para o seu beneficio enigmática !, que debe responder sen máis delongas, mesmo con todo o seu patrimonio particular, visto ou escondido nun paraíso fiscal, acallándoles por tal blasfemia cando empregan ea súa fala nula e responsabilidade política alardeada.
E o corrupto. que prexudica un crime contra a humanidade e que pode ser probado, garrote ou guillotina, como exemplo do mítico mandamento: "Non roubarás".
Suficiente para pagar as súas débedas e vicios abundantes.
Os cidadáns agora ten tempo para falar de volta para a máis alta autoridade ea súa forzado "imposición", algo sen recibiren a cambio, non por conta dos nosos impostos, excepto os panfletos horribles e comúns do que din e nunca será.
Viva a xente, viva a burguesía social do século XXI ... e de onde virá.
Grito de rumores instigado polo bailarín
Foda con Carlota, aquí todo o mundo tira a súa mochila.
"Marat fixeron con ...
... (CREA UN SILENCIO XERAL)
-Con cun vaso de licor na súa man-
Bourgeois, monárquicos de papel couché, repúblicas galácticas, cal é o problema? Debemos desmembrar o cancro que adormece os cerebros e cortar as cadeas que nos aprisionan, aterrándonos co castigo dunha indeterminada condena.
Debemos establecer o dócil "terror" que elimina a falta de expresión e movemento dos seus pensadores. Seres estúpidos ... con quen non compartirías nada ...
O bailarín entrega un vaso de brandy a CARLOTA e engade:
... nin sequera un vaso de coñac.
MAXIMILIAN: Tomar medidas e baixar a fiestra de guillotina
Ruído de disolución do exterior ensamblado que se dilata detrás do escenario
MARAT: CARLOTA, non te estrañas que hoxe acusen de pertencer a un novo movemento radical.
Recordarán dela. Ela é tan fermosa, tan angélica ... tan distante ao mesmo tempo (Levándoa pola man e separándoa da fiestra, levándoa a camiño cara á cama Carlota sepárase de Maximiliano cun empuxe repentino).
Que me acusen do que queren. Agora hai que gritar máis que eles.
- Agarrando un puro dende o snuffbox, cortándoo co utensilio e ofrecéndolle a Maximiliano -
Tome o cidadán, só ESTE é o único co que hoxe, mañá e pasado vai divertirse. Entón veremos.
Ao mesmo tempo, MARAT, ela queda espida de novo para entrar na bañeira, usando unha correa amarelo, que substituíu por vermello nun ANTERIOR "mutis".
A bailarina aparece entre os protagonistas, que observan a súa macabra danza.
Aparecerá un novo personaxe na escena: SYLVI (outros permanecen paralizados, estáticos).
A nova aparencia é notable polo uso de zapatos negros de tacón alto, revestidos nun abrigo negro de tres cuartos, ea súa cabeza cuberta por unha balaclava. El move lentamente o escenario de lado a lado, e xa no centro exclama:
Non saben o que queren. Son anti-monárquicas? ¿Ou son republicanos-burgueses?
¿Pertencen a un movemento antiglobal-liberal-poteca ou simplemente pertencen a iso?..
.. Supoñamos .. -grega o bailarín-
... inventado terrorista de "alkaeda". En calquera caso, estes son algúns "pringaos" ... E este interrogatorio para a miña tese e grao final vén moi ben.
O bailarín detense e cunha voz máis ampla que o público dirixe:
FIN DA PRIMEIRA ACTA
O escenario converteuse nunha célula. A fronte da cortina transparente simula algúns bares.
O secretario desaparece e no centro unha mesa, dúas cadeiras, un teléfono e unha lámpada de interrogatorio.
Diante da mesa están tres cadeiras ocupadas por MARAT, MAXIMILIAN Y CHARLOTTE. Unha vez que están sentados, se volven e afrontan os postos. Eles miran para o público cos seus brazos ao redor e cunha actitude desafiante. A campá soa de xeito intermitente (a Marseillaise), á esquerda SADE, á dereita SILVY. Ao momento de sentarse, o cántico cesa e os outros tres baixan a cabeza.
(Sentado ao ler un papel)
Juan Pablo Marat, 50 anos ... "bla, bla, bla, bla" ... é acusado de terrorismo imbécil e revolucionario, tes algo para engadir.
MARAT: Que bo é a liberdade política para os que non teñen pan? Só ten valor para ambiciosos teóricos e políticos ... Como estás triste (e).!
SADE: (frown e segue)
Maximiliano Robespierre, 36 anos ... Está acusado de terrorismo CAVERNICOLA e revolucionario, corrupto e criminal.
La bailarina (con brazos cruzados e na parte de atrás, xirando nerviosamente ao redor do escenario)
A que agarda un forte dores de cabeza ao final.
Os países libres son aqueles en que se respecta os dereitos do home e onde as leis, polo tanto, son xustas.
SADE: (El sacude a cabeza varias veces, despois da cita de Maximiliano e engade).
Carlota Corday, 25 anos ... Está acusado de non FINGIDA hobby e instigación á rebelión. Tes algo para engadir cidadáns ...?
O meu nome é Carlota Chardonay. Eu son un viticultor honesto e ... (exclama exclama) ...
Que fas aquí, Sylvi? (ao descubrir Sylvi a balaclava)
Responder á xustiza recuperado para ser protexido contra a tolemia, o virus anárquica que ten usado a través do éxito do seu "almacén" de ideas, o que axudou a intoxicar a poboación, levándoa a cometer actos impuros de desobediencia civil . Estou aquí para obter a súa declaración, sen violencia e sen rancor Carlota.
.. E arrincar á túa amada Carlota Chardonay ... ou Corday, ou o que queiras chamar
Suficiente xa. Antes de continuar, déixame, de xeito que non hai dúbidas sobre a miña imparcialidade (Risas do bailarín), cita a merda do carteiro, esa grotesca e malvada ... Charles Bukowsky.
"A diferenza de democracia, pola que escolle, respecto dunha ditadura ... a miña, e que ninguén sabe.
(Silvy asoma e sorrir coa complicidade do bailarín),
.. é que, nunha democracia podes votar antes de obedecer ordes ... as mesmas persoas que esperaron pacientemente para comer prato frío da súa bondade, tixela quente das súas preguntas, xa sabe, se está facendo algo de bo ... ou benéfica ... para outros.
Observe amigos, ex-compañeiros talk shows e desempeña "Poker Open:" Eu son Sade, o seu amigo, "pirão" o "compañeiro inseparable do" incorruptible ", o que vai xulgalo, non hai máis testemuñas do que iso, un tolo ambicioso do servizo de intelixencia artificial.
-Dirixindo a Sylvi, (Silvy, encolle, arranca no pelo e ría tímidamente)
Que esperabas ... un xuízo xusto? Que no cine, non no teatro macabro e real da túa penitencia auténtica e insatisfeita.
A orde social a cambio da liberdade, é un mal trato! ... Por iso non espero de ti ningunha confesión ... que poida ... dano (rir) ¿Entendes?
Todo é bo cando é excesivo ... Ou non? E a miña tolemia non existe, non é importante, e pode espertar o instinto animal que todos levamos dentro ... e ninguén pode aplicar. Durante 53 anos estarei libre e eu vou seguir a escupir na túa cara, ao mesmo tempo que vos digo que te amo, que provoca en min unha feroz irritación, unha certa parálise facial (quedando tranquilo diante de Carlota)
O bailarín se encolle, tremendo das palabras de Triste (e).
Liberdade, falas de liberdade ... Nacín libre, e aínda me sento encadeado polos supostos dereitos que me concederon como cidadán e as múltiples obrigacións que me impoñen o decreto lei.
Vai dicir, por real decreto.
Ben, iso por decreto real
SADE: (aplaude) Ben, ben ... Xa temos a primeira vítima propiciatoria que vai inaugurar o andamio ... da súa liberdade ... e nesta nova era, como era? ... de paz e harmonía. ¿Así é Marat?
Triste (e) levántase, enfoques CHARLOTTE levantando a saia e acariciando as coxas.
Pero primeiro, querido, tes que librarnos deste (mirando ameazando a Marat), .. doutro imbécil (mirando a Maximiliano malia o mesmo tempo) Vou coidar del.
Porque se Carlota non coñece o outro lado embrionario do mal, o verdadeiro paraíso do pracer.
BAILE (mirando ao público coa boca espumada e ensangrentada):
Vostede coñece o seu propio canibalismo ... ea nova forma de súas mans dous dedos, traendo sempre, si, o "V" de sinal de liberdade ... e coto "ti", que se fará o outro.
Coñecerás a bestialidade, o punto inflexible da dor, a raíz cadrada do resultado incestuoso do teu parente máis próximo. Coñecerás o fame ... para que poidas probar as túas propias feces. Vostede saberá o ollo por ... Ah, o que está perdido, o dente por ... Ah, iso está perdido e con moita dor, saberás, o brillo do aceiro ... vermello quente ... para embelecer cunha liña de cosmética repugnante o teu rostro puta.
E por todo o que apreciaba Carlota, temos as ferramentas para que ninguén, ninguén, a "corporación profano-estética" poida solucionar. A triste (e) ... dáselles razóns ... e un vaso de asasino ... e é o mellor torturador, benevolente, por suposto, e sen unha licenza de actividade que ningunha institución oficial o impedirá exercer.
Vai facer o que diga o compañeiro, o perdón, triste cidadán (e) Se non quere rematar antes de vacilar, como un piollo cego nunha fogueira ... como os parentes herexes súa memoria fráxil e escuro ... eran cátaros, ¿non?
Que verdadeiro culo sempre fixo finxir. Que provén de ... Unha merda de Carlota, iso será o que verás.
Tentando erguer-se, senta-se cara atrás e agrúpase na cadeira despois de recibir unha forte descarga eléctrica de Sad (e):
Para Deus ... Sábese (e)
Agora, agora recordamos a Deus (sacando un crucifijo invertido do seu peto e colgado no pescozo)
MARAT: Pregúntasche con Deus?
O teléfono soa, Silvy lévallo, aséntase e pasa a Sad (e).
Si Si, son comandante triste (e). Humm, "O AMIGO da xente", ah, si. En efecto, tres páxinas de publicidade, á dereita e á fronte do texto. Confirmo o contido do anuncio.
Pois tome nota: espazos pisos 20 m2, na fermosa zona, xunto ao Diagonal, o sector VIP - Infiel Tower e fronte á piscina municipal. Instalacións de pagamento. Procesamos hipotecas a 60 anos, coa garantía dos seus fillos, aínda que aínda non os tiveron.
Antes da promoción da "Bastilla", hoxe, logo das probas rápidas e resumidas, e sen o valor da recompensa por traizón: "o inicio da familia e a" aterrorizante vivenda social "... el se achega a Sad (e) e lanza unha bolsa de moedas ... "Aquí está a miña paga e sinal".
Sen adherir, Sade colga o receptor, mira a ambos os dous lados do escenario e esconde nun instante a bolsa de moedas na súa chaqueta militar.
Que cría que a historia ía escribir con pluma Phoenix, mediante o papel transparente dos feitos, sen subterfuxios, con culpables que ha inspirado outros espertar cíclico e difícil.
Realmente creu en min non coidar do seu accidente desaparición, eliminando todos os restos de enerxía incriminatórios nunca foi mortos, feridos ou mesmo un arranhão ... lol .. e xa.
Vostede chegou a crer que é sostible, fictionally falando, por suposto, articular razoable crear mártires dubidar, cando doado é escribir un obituarios no "El Amigo del Pueblo" versión dixital, e lamentar a triste perda, enfermidade cruel dun patriota glorioso ... (Observando igual a Marat e Maximiliano) ... entón decidiremos cal.
Un pouco de líquido descalcificado vertíñase nas táboas de diálogo, o que serviu para facerlle vomitar ata que estea sen padal. Teño aceptado o froito da tentación, da paixón por traizalo, debo dicir unha e outra vez unha vez máis:
Son os desgraciados e os santos para obrigalo a recapitular.
Vostede é un obstáculo no liquidificador Humanista rogatórias documentos complexos relado e Amnistía Internacional, que pasou a caer tamén ao mar escuro, que contén as súas cabezas e as súas ideas anticuadas de neo-liberal.
(Forzar Carlota nun abrazo e producindo unhas lames altas na cara).
E Carlota, colle o abridor de cartas "fucking" e cortou Marat dunha vez por todas. (Ampliar o abridor de cartas a Carlota).
Para ti que necesitamos de ti como unha heroína da burguesía, estas esperpentos incorrixibles dunha sociedade afluente "o moito benestar sociedade exaltado" tímida e rancoroso, enxertos vida, açambarcadores de tradición e nostalxia, a familia e un máis, nostálgico por unha singular paranoia.
Quero dicir aos que abandonaches un día, traizoaches unha noite, botándose nos brazos da liberdade? No corazón, sangue en viño da súa familia estampada pedíndolle absterse, e, por suposto, é un rebelde, pero efémera, porque, dereita ou Chardonay Carlota Corday, como quere chamar ?. No fondo ... é un exemplo de snobber grasoso e sórdido. Vostede é afeccionado. (Mirando a Sylvi que xa manexa unha antorcha intimidante fronte a Carlota)
Maldito vostede é un cidadán triste (e) (signo que marca o abridor de cartas e limpa o rostro).
Non vai evitar coa túa tola ineptitude, por iso ten a reputación de bocas altas, crea unha lenda adversa, pechando unha chave de inspiración para as xeracións futuras. Cando o meu e o núcleo duro dos barrios oprimidos xa non poden pagar os altos impostos polos "mileuristas" "progresivos" que alimentou pola forza, (mirando a Marat e Maximiliano), converténdose no traballo discapacitado, con precaria e traballar con moitos contratados, e interminables débedas para atender a vida, cando o desherdado non recibir o Ovalo Pacto humillante para non facer nada, que hoxe lles impide movemento social, certamente reaccionar. Cando todos son conscientes de ser os títeres dunha prostitución política insurxente, corrupta, CALLEJERA e sempre incerta ... ¿Que sucederá entón? Erm, dígase Sad (e) pode xurdir o "outro" nova "capa", unha "cadea" penitentes larguísima e bravos combatentes, cunha cabeza á que intentareis gag sen éxito, xa que os seus grilhões e cadeados teñen clave algúns para xustificar.
Rindo ... O mundo será mellor distribuída Carlota, haberá máis empregados, estómagos máis gratas e lanzado relacionado ao sistema sindical imposta para combater o golpe e garantir o seu anaco de pan. Coñeces a Carlota, son un exército que, xunto co profesional, invocarán a paz celeste. Ademais, eles serán os primeiros en aumentar a luz a súa prole reiniciar a filosofía grega da democracia, porras, a racionalidade sabio e xugo "fascista", suxerindo, como e cando o soporte calquera líder ocasional ... e exemplar ., que ofrece seguridade controlada ... e miles de canles de televisión cargados con esa imaxe dixital altamente suxestiva.
En realidade, o dedo democraticamente elixido polos membros dun club que nunca se sabe, será o parvo que transformar doutrina e perfecto, inxectado o don da palabra e carisma para adoçar e adornar os seus discursos ... parvadas
... pretenciosa, comprensible ou non prolixo, de aparente sinceridade, sempre co fin de transmitir unha especie proselitismo aforro vaca gorda e consumo ... na súa absurda e knuckleheads que só pensan consumir, consumir.
A "sorte", o "elixido" pode dicirlle, vai dicir aos seus militantes erradas, que agora é o momento para reavivar a economía, que todo o mundo ten unha oportunidade para sacar proveito do progreso detido, que non prosperou debido á economía dramática mundo eo desinterese xeral, o cambio climático ou o que sexa chamalo, e todos os custos de tempo e custa máis para vivir con dor e sen gloria.
E as súas interrupcións ocasionais serán considerados como un grupo tolo ten distorsionado confianza. E a súa memoria reducirase atribúese ao virus e debilidade momentânea insubstancial, como a gripe A. E nada vai cambiar: o medo de ser sen teito, sen plasma, hai bicicletas, ningunha roda, ningunha alternativa para participar do seguinte "boom" de falta de vivenda urxente, penalizando o enriquecemento modesto, por suposto.
Por certo, os teus pais ... fillos de cadelas, ... para seguir pagando débedas, que os teus bebés deberían aprobar. Ah, novo goberno, novas medidas para capitalizar.
(Repetindo) E todo seguirá sendo o mesmo: acoso e incautación inmobiliaria e débeda pública por unha necesidade urxente (Triste (e) golpea a cabeza e recupera o suposto bo sentido)
E todo, para que todo volva comezar, miserables. Ademais, para min todo o que me importa ... Puta, rajale xa! (dirixíndose a Carlota).
Carlota, refírese a vosa, a aqueles de quen ... ¿Agora onde están? (Desactivar a antorcha) prosperando nos albores dun proxecto inacabado., dun soño delirante.
La bailarina agarre o brazo Marat e lévao á esquerda, mentres Silvy fai o mesmo con Maximiliano. (Entran detrás das escenas)
A triste (e) e a Carlota quedan, hai gritos de corazón.
Por Deus, que estás facendo ...
Aspecto aburrido e urxindo as narices ...
Unha vez máis nomea ao noso pai celestial (irónicamente), estendendo o brazo e levando o abridor de cartas da man.
Entrar e saír Triste (e) a través dunha das portas, furiosa e firme. Carlota Ela está só, ela senta, ela levántase, ela senta de novo, as mans xiren e enredan o cabelo. Entrar Sylvi
Para o teu amigo Robespierre, logo dunha merecida liña e asubíos, cortámoslles a pigtail ... non sufris, non foi o cabelo. E mañá, cando deixa de queixarse e gritar, o presentaremos como un dos principais culpables do mal goberno ... ¿que mal goberno, se sempre fomos o mesmo? E en catro días, entón ... extenderemos o seu pasaporte ao exilio, ao inferno como destino final (hahahaha).
Ben, creo que, talvez hai misericordia ... ea sentenza é menos dura, como amasar un pan de pedra todos os días. Sentímolo polas miñas dúbidas, ¿vas a comer?
Pero Sylvi, que teño feito por ti, permítame fuxir.
Que fixeches? ¡Zorra! Todo o que non puiden facer. Por modestia e cobardía. Coñeces a Carlota, non vives nun mundo real. Ten detido un panzón de revolución, e agora a túa dixestión vai mal.
Sabe que o máis lamentado, á súa, os seus amigos para ir con conversa deportes e falar, caza catro ratos, eliminando algunhas baratas, estaba axudando a equilibrar os mellores argumentos do "estado" a outros soporíferos dous mil anos . Teño determinada dose, a mesma dose de tolemia que Sad (e) dá cando choramingando pide ... o "Viagra" de liberdade.
El "arrepía" toda a falta de control que a gran torre de control dálle, inxerindo toda a ansiedade, todas as súas frustracións, todo o seu malestar que, inconscientemente, atravesa as súas veas ... visible nos poros da túa pel ... ou é que non te ves a ti mesmo, Carlota Chardonay (e), ou como demo queres chamar. (Sosténdoo cara a cara o queixo de Carlota). (Carlota, afástase de Sylvi cun sinal de desprezo, escupéndose na cara).
Pasan uns segundos ... O bailarín chega e bate a cara de Carlota, xirando e retirándose de novo).
Sabías que "eles" necesitan unha sociedade sólida pero cobarde, impotente, pusilánime, pero queixándose ao mesmo tempo de portas no interior.
Carlota Dime, cando foi que viu un amontoado de persoas motivadas e sorrindo, imprevisibles e espontaneamente organizados, excepto para a axuda de pago do seu "gran irmán" e outros movementos de protesta ancorados en prazas e rotondas. Sempre hai interesa desprezo todo o que acontece, e sempre persiste, vivindo en calquera barrio, en calquera cidade, en calquera cidade grande, nunha franxa nun país.
As protestas están organizadas nas oficinas de Carlota. Están organizados e lanzados como a distribución de doces nun desfile de mouros e cristiáns, ou no día do orgullo gay. Nada é casual Carlota. Todos somos dados dobrados, todos de igual xeito.
Carlota visiblemente irritado. Entrar Marat, apoiándose nos ombros de o bailarín. Torturado, aposentar, buscar permiso Silvy sentarse
BAILE: (separándose de Marat)
Capitán Sylvi, ordena algo máis.
Sylvy: Sen mirar o bailarín e cos teus ollos adiante Marat que asumiu un asento próximo Carlota.
Nada máis Pode retirarse ... e chameume a perrucaría, (rir) Necesitamos deixar Carlota en condición ... despois de que Marat estea cargado.
Marat y Carlota miran uns a outros SYLVI el senta, bostezo, escudos e parece quedarse atrás da mesa.
MARAT: (Addressing Carlota) Eu o entendín, Carlota. Teñen uns vampiros insaciables, sempre sedentos de protagonismo, mutantes, chatterboxes, aspiradores de opinión, que rouban e compoñen recolectores sinceros do progreso, un fráxil sorriso que utilizan de forma continua para enganar.
Para cando tentamos reaccionar de novo, despois dun brote de virtualidade, faísca expresivo, imaxinación, luz e sabedoría, volverá tomar para os animais de poder, esmagar connosco de novo, unha vez máis, facendo-nos prisioneiros de noso ye declarou loucura inaceptable. Non asinar calquera confesión Carlota.
Son só algunhas trupes, pallasos, tan ridículos e patéticos como estamos agora. Eles imos actuar no gran circo, nos permitiron "aireador" estridente podremia, andar arredor da area dunha sociedade que di si a todo, el se arrepinte de todo, culpando reaccións dos seus fillos xenerosamente .
Os mozos, que deben ser non-conformistas non existir só no momento do nacemento. Secuestran nada balido, eo seu intelecto e os voitres herba mansos, educadores que axudan ilusións defenestrar correctas e alusións a un copioso e ensino inalcanzable, moi fácil de conseguir, se hai liberdade.
MARAT: E os combatentes maduros ... e os antigos "aristócratas" da clase media nunca acomodados, deixaron de soar co soño de converterse nun número "jubiloso" de seguridade social. Sen risco non hai loita ... e a loita faise exitosa cando pases desapercibido.
Todo o mundo ten medo a Carlota. O meu mundo, o meu espazo nunca foi o teu, pero agora máis que nunca temo que eu son o que nunca quería ser, o protagonista dunha serie que tarde ou cedo terá un final sanguento. Ninguén se move, nin Carlota fará un suspiro por nós, ninguén. Non hai solución plausible. Non existe
BAILE:(sentado na cadeira de Sad (e):
Este é o guión, no que creo que non terá moito papel de Marat.
Realmente, Jean Paul, algunha vez participamos nunha idea? Ou simplemente somos o soño dunha historia que ninguén quixo entender?
Ben, queda pouco, imos pasar ao acto final.
Despois da mesa de interrogatorios aparecen sentados na segunda fila: Sade (esquerda), Lafayette (centro) e Sylvi (dereita), na primeira fila e cresta: Robespierre (esquerda), Carlota (centro) e Marat (dereita)
Lafayette el levántase bruscamente desde a cadeira, cargando un arquivo na súa man esquerda, mentres que co outro xoga co lector de cartas. Os acusados 3 esforzan por levantar os seus rostros diante do público:
"Cidadáns, señoras e señores, cativos da contrariedade evidente e sutil, despois de todo ".
Acaba de desembarcar e xa teño problemas, co que aparentemente o Comandante Sad (e) non sabe afrontar, resolver, rematar ... ou eliminar, sen me dar tempo ... para superar este molesto "jet lag".
SADE: (botando a mosca e cun ton humilde)
Sentímolo, o ministro de xustiza Rapid Lafayette, non queriamos incomodá-lo, pero pensamos que estaría moi interesado en ver ao teu "querido amigo" Jean Paul Marat.
Esa é a única razón, Donatien Alphonse François de Sade, para o que non me devolto a Charenton.
Ahhhh, regresa, regresa, regresa, si, por favor! Non deas ansiedade, non teñas medo. Non reprimides, vou tolo para volver ao pozo das miñas desgracias, frustracións e sufrimentos. Ministro Lafayette, suplico que fagas iso, para servirche para ordenar o meu confinamiento cos fenicios que ... ¡o arrepentido Annibal Lecter! Teño moito que aprender do teu personaxe benedictino.
¡Ay triste (e)! Nunca cambiarás. Queremos pedirlle outra vez que deixe de ser o aspirante eterno para ser o peor do lugar. Pero, vexamos, imos ao importante: estes 3, a rebelión, a sedición, o terrorismo social, o proselitismo contracultural? ...Hummm (reunión do rostro de Marat).
Marat canto a ti, todo o que é culpable, aínda máis, sen esquecer a súa persecución ás nosas "familias santas" ... como compoñer meu clan. Pero iso non importa, o que importa é que foi o líder de disturbios sociais, e agora pagar coa súa vida que forma peculiar de narices conmovedor que non ten que sentir o cheiro dos seus erros, cando o útil e cautela sería só pifiar, si amigo pifiar Marat.
MARAT: (desafiante, irascible, cruzando os ollos de Lafayette, reacciona, levántase con esforzo e di)
Con min, podes acabar cando a túa cobardía convértese en valor e os teus desexos de vinganza se inmolan na xustificación dunha falsa idolatría pola liberdade, a seguridade das persoas e a legalidade coa que se protexe hoxe.
Sen Lafayette, non deixe-me dar razóns para que despois da miña confesión falsa e meu "suicidio accidental", a "ralé" é "merda" en "meu morto" do mesmo xeito como fago agora co seu.
Sade empuxa e golpéao. La BAILE aparece e grita:
Agora Carlota é o teu momento, colle o abridor de cartas e apuñalas este pio miserable (referíndose a Marat que apunta co dedo)
Carlota está paralizado, mentres Robespierre Intente levantarse da cadeira, en que punto Silvy Golpea con un forte golpe co cóbado nas costas.
LAFAYETTE: (cun acento irónico)
Amigos, só intento facer os teus últimos momentos máis sinxelos e divertidos, sen ter que atravesar o tormento. Deixámoslles falar, representar durante bastante tempo as escenas dun exterminio burgués, dunha peneira sanguenta que podería derrubar os nosos fundamentos sólidos.
Agora necesito que o teu papel desapareza en silencio, coa bondade que poida, caducar e sen ningunha acreditación da miña parte. Pero primeiro necesito saber quen é a túa inspiración, o teu oráculo enojado, o que chamas no código "OROEL".
Nunca saberá Lafayette, porque ninguén sabe del, aínda que sospeitaba que o éxito do seu anónima proceder ao proclamar aos catro ventos e "El Amigo del Pueblo", algúns argumentos indiscutibles clamaba por reformas, que foron adquiridas formar, impregnados con chamas do seu egoísmo sen fin, provocando unha revolución, un acto de fe que nos levou a rebelarse contra o seu "estado" e "os seus asasinos" contra a humillación e falta de respecto, facendo-nos consumir o que non necesario, ter que endebedarse para nichos de cemento, moi caro e moi valiosa para ti, sabendo que as algemas eran de aceiro e non mel. Temos que cubertas coa miseria ... e crimes, ninguén quería tomar, (sollozando) ... que ninguén quería ver.
E vostede o di, "alias a Chardonay". Empresaria, viticultor, (abrindo o ficheiro), filla do baron de construción máis famosa. Ti, unha rica herdeira, á que malia as influencias debo desaparecer na mesma guillotina sanguenta, a mesma que cortou cabezas amadas e admiradas. E di Carlota, como culpable do asasinato do noso famoso e admirado pai, mentor, o único autor da filosofía en que se comparte a riqueza desexada, chamámolo MARAT e non OROEL. (Explosivamente engade .. Robespierre, vou tratar con isto máis tarde).
E OROEL di no seu "blogue":
"Hai unha cousa que todos coincidimos, a forma en que actúa a Función Pública é a dunha casa de campo, na que fan o que consideran oportuno sen someterse á lei ".
"Por unha vez, alguén que está disposto a esixir o cumprimento de certos artigos dos nosos estándares aparece, alguén debe parecer sempre desacreditar e insultar de forma gratuíta. " (Marat, Robespierre e Carlota, levantan a cabeza con orgullo, mentres Silvy e Sad (e) inclínanse a ela, Lafayette mira o teito)
"Estou coa Asociación dos revolucionarios, estou sorprendido quão ben está realizando. Os sindicatos pseudo, impostas por unha democracia de siglas, parasito integrada, no canto de homes de honra, se fan mercenarios que só defenden e escusa que son pagados desproporcionada e subvencionados folla de pagamento, invitándoos a eventos oficiais, deixando o traballador desamparado, o comerciante mal e licenza político para continuar matando crear ilusións e desilusións ".
Ahhh, Marat fixérono coa nosa "revolución" (conclúe)
SILVY (tira un revólver, apunta ao backstage, dispara un disparo e escoita a voz débil e divertidora do bailarín).
(Voz feble) Marat fixeron co noso ...... (silencio)
Que lle sucedeu no seu día imbécil. O moi bastardo. Camiña, polo menos, deixarás de escoitar a voz do teu mestre. (e empurrar a Maximiliano á esquerda do escenario).
Con permiso do ministro Lafayette. (Agarra a Carlota e, abrazándoa con vulgaridade extrema, a leva á dereita do escenario). Antes de cruzar o limiar, volve a Lafayette e di):
Non entendo nada. Por que non facemos o mesmo que me fixo? Levámolos a un "mani", despois ao "mani" (xa raving), nós "shell" los, o Sacamos unhas fotos, con "fhotosop" adecentamos-los, public-los cos obituarios dos outros, Pegaditas desenvolvemento anuncios de inmobles, e mantivermos unha farra con súas cabezas en Chareston.
LAFAYETTE mira SAD (E) con desprezo, SAD (E) el vira, se encolle de ombrejos e pizca Carlota, que emite un xemido.
Permanecer MARAT y LAFAYETTE sentados xa, enfrontándose.
Un silencio (30 segundos mirando entre si)
Se ben me lembra que substituíra o "fraternidade" pola "legalidade". Liberdade e igualdade como tiña, pero olvidasteis o principal. fose non está consciente de que o rexeitamento dunha sociedade dividida parece bo no papel, a separación constitucional do poder do Estado é unha quimera, e perversidade das consecuencias ilimitadas e inesperadas.
MARAT: Faga o que ten que facer Lafayette
LAFAYETTE: (sen prestar atención)
Vou facelo E sobre ti alias co fugitivo (dirixíndose a Marat), aínda non atopado, porque non sería, salvo os "cangrexos" que poden convencelo de que estar con eles sempre é o mellor que podería pasar na súa vida.
MARAT: Non sei quen queres dicir.
Ben, a DANTON, por suposto, querida Marat ... ou crías que estaba falando de Maximiliano Robespierre? Non, non o meu "amigo" Refírome ao noso admirado DANTON, ese "can" que comezou a convencer a algúns municipios de que só recoñecesen a autoridade plebeña da Asemblea Nacional que organizou.
Aquel desgraciado que dixo que o "concello é todos nós" e que non ten dono, supostamente recoñecido no cargo de alcalde. Ese absurdo optimista que ten que ser detido. Entendes a Marat? Os municipios son o punto crítico da materia. Neles reside o indubidable principio da soberanía das persoas e do seu instinto gregario, que debe ser neutralizado. Por esa mesma razón e como recompensa, non podemos evitar algúns "sen escrúpulos", que cada día hai máis, de acordo coas nosas estatísticas secretas, enriquecerse con impunidade grazas a un falso discurso e unha intención mala. Teñen unha patente de Córcega, e nós o aceptamos, con penas leves cando son evidentemente evidentes.
Representan a vontade popular e ese é o motivo que serve para lexitimar certas accións.
Si Marat, refírome a DANTON e non ao déspota de ROBESPIERRE. Vostede é tan grotesco e mentalmente seco súas conviccións Jean Paul, vostede veu para non pensar que o que queda libre, tamén é colocado no allo, como moitos avogados que lucran a carniça dos outros, problemas stoking, engadindo combustible para o lume no segredo legal fraude do seu coñecemento, a continuación, resolver os ultrajes, como mensaxeiros esenciais da sanidade á que hai que alcanzar. Si, engadindo combustible para o lume sen fin, entón, cando máis tarde o mellor, desactiva-lo e, a continuación, dividir os refugallos con outra do mesmo.
MARAT: Estás mal, non todos pertencemos á túa casta, obviamente, NON vivimos no mesmo corral FORTUNATELY.
Vostede é unha marat estúpida.
MARAT: Podo ser, pero nunca un traidor. Non sei onde está DANTON e nunca poderás desacreditar a Robespierre.
E o que nos dá Marat! Nós, os políticos do templo ea custodia sagrada do recurso institucional, servimos como precursores dunha interminable lexislación, necesariamente confusa para evitar o cataclismo da sociedade.
Adestramos aos elixidos cuxo comportamento modificamos ao noso capricho. Proporcionamos todo o que necesitas a cambio da túa colaboración, tenacidade e esforzo. E engaden algúns picarescos á súa xestión.
Dareille un exemplo: as persoas son hipnotizadas con vehículos rápidos que os prohibimos de acelerar. Restamos puntos, sancémosvos, coma se fose no xardín de infancia e tíñase comportándose mal. Apodémonos de ti, nós algúmos e xogamos para ver quen pode soportar outro toque do parafuso. ¡Ay Marat, Marat!
Temos un brazo moi longo, curto, dependendo da ocasión, e rápido en calquera caso, cando pressagiou imprudencia, evitando así que a súa mordida pode infectar, evitando dar o seu "merecido" pan relado.
Vencemos aos mendigos por mendigar, que paradoja, non? hahahaha, Así que como unha escusa sempre din que non teñen traballo, son un sen raíces, cando en realidade estamos inducindo, converténdose os de carne mal cheiro que asustar nas rúas, dende folclore debe dar a ti e eles "vara sociais xarope."
Ademais, eses tolos usan sempre para demostrar que existen outros mundos, outro "Lumpen" co que as persoas afortunadas, coas súas débedas e as depresións diagnosticadas sempre se poden comparar.
Nunca coñecerán a presidio, xa que son vítimas da sociedade que só creaches. E entendes que Marat? Desde que xurdiu, todos os días hai máis e máis, cretins desarraigados, adictos ás drogas, alcohólicos e desnaturalizados.
Ademais, ¿que pensas sobre a nosa última campaña de tráfico e a que lle induce a deixar de fumar? Que foder é el, foda a Marat! De todos os xeitos, xa terminou o termo para seguir embriagando cos teus malos fumes ... eses cigarros que invaden os pulmóns dos nosos honestos consumidores ... Quen vive e deixa respirar, eh Marat?
Non me motive a prejuicio Marat, a xustiza é eu, aínda que creas que represento mal. Non así, sen nós bestialidade, a necrofilia social reinaría nun planeta de terror.
MARAT: O terror, o terror que implantaches. Non te fagas correr, non bebes, non protestas, probablemente nunca chegarás a tempo para desenmascaralo. Para facer o contrario, para estar sobrio nun clima de embriaguez de ansiedade e auto-incriminação. E, probabelmente, para enviá-lo para as persoas que as doutrinas obrigatoria, non só comezar e rematar cada ano coa declaración abusivo de dizimação renda vai favorecer os agrados e privilexios doutro Ratty conmovedora, que ten a "obriga "Por favor.
As nosas mensaxes utópicas e contraditorias masacrábanos, envellecidas con miles de medos e cisnes negros. Vostede roeu a ilusión das persoas, facendo que non nos respectan que nos enfanguemos nunha farsa audiovisual planificada, o que nos obriga a que morren todos os días con historias estrañas de indulxencias, e desesperos curiosos antes de adormecer na parte da mañá. É por iso que nos queren desvelados, non? Lafayette
Simplemente Marat, deixámoslle agarrar a cazola pola manija para quentar unha "saborosa tortilla a a europea" que nunca probará. É o mínimo que poderiamos facer para evitar un derramamento de sangue, comprendeo. Sangue que podería chatar os nosos "inocentes descendentes", se o deixásemos facer. Polo tanto, entendemos que a súa receita podería funcionar ata o punto, ata que parecese axeitada, dado que o aceite e o sal, a seguridade están sempre alí.
Foi moi mal cociñeiro, faltoulle un "piquito piquito", un "cabelo" dos que "snifa" constantemente triste (e). Táboa que xa tiña Marat, e con moitas "pernas de burro", soa? A Asemblea Nacional ?, un bo viño Chardonay ?, o do Corday? ... pero o que máis podería faltar? A cociña? Non se trata de Marat, esa cociña non necesita un forno nin combustible, temos sempre listo ... no inferno. E temos moitos imps para fritir os ovos.
MARAT: ... Que fixeches cos demais?
Eles están agora, benvido en nosas células como medida de precaución, observaba, renunciou a participar nun programa de desintoxicación cerebro grande público, currando e, como vostede di, converteuse competidores de gran cadea de La gallinita Ciega, no cristal e depurado auga do mar violenta.
Mágoa que non poidas ver nin escoitala. Podería ter verificado que somos xenerosos e moito menos desagradables. Para darlle un pasaporte para un spa, onde pode revivir aqueles queimaduras, esas feridas feas e cicatrices nas costas, producido no Edén distante en que a escola de tortura das Américas ?, En que examinou como aguantar as túas demandas molestas e improvisadas, que nós, a través do tempo, continuamos a tolerar ata hoxe Marat. Ata o día de hoxe Nós adestramos, idealizámolo, nós retiramos a Marat.
SYLVI: (reaparece cun libro nas súas mans e recita)
Nunca vou botarlle un látigo a Jean Paul.
Non permitiremos que volvan a "sado penerte" ... mentalmente Marat.
Tampouco imos inxectar máis o doce e lento veneno do protagonismo no sangue.
Non obstante ... fuches un malvado, moi malo Marat.
¡Que faltábamos! Non queremos Marat mártires.
Lafayette el se contrae, se achega ao final do escenario, abraza as mans cos beizos e acaba exclamando ante o público:
Non o crías, non?
Lafayette el vira e enfróntase Marat, a poucos centímetros. Marat Inexplicablemente, el abre cartas nas mans e pega no seu ventre, ao pronunciar "harakiri" ...
MARAT: Lafayette mira o que fago coa túa pasividade e compaixón. Finalmente conseguiumes inocularme coa túa vinganza.
Lafayette agarrar Marat rasgado pola dor, lévao ao cortina en forma de lámina, déixao dobrado e libera o cordel polo que a guillotina se desliza lentamente, dicindo ...
E eu, que fago agora?
"Marat, Marat, que fixeches coa túa fráxil, desesperada e patética revolución?
Marat, Carlota, Robespierre, Sade, O bailarín, Sylvi, Lafayette.
Os longos monólogos dun farol e con papeis simulando o xornal (La Voz del Pobo).
Autor Juan Hdez. Belz (Rexistro en Propiedade Intelectual: B4422-08)
NON hai dous NON 3 MÁIS
Unicredit fast loan di:
28 maio, o 2019 13: 41
A ’sireadh iasad èiginneach? Cuir fios gu LOAN UNICREDIT FAST a-nis airson do ghnothach sa bhad. Is e Fast Easy and Secured a th ’ann.
Deasbad iasad as urrainn dhut earbsa a dhèanamh ann.
14 xuño 2019 o 17: 18
KAHTKEHДE 2% пaйыздыk чeH @ Hacыя KAЙPЫЛЫЪЫЗ
MeH oHлaйH бoйлyy kpeдиT kpeдиTop aлyy бoлroH жok, биpok MeH MыHдaH apы MeHиH kapызыMды TypyшTyk бepe aлбaй жaTkaHдa, yyлyM, aбдaH чoң akчa Taлaп xиpyprия бoюHчa бeйTaпkaHaдa жaTып элe, MeH дa cилepre дa, aHдaH kийиH жakшы үй kaйpa kapжылoo жaHa aлyy үчүH akчa kepek Hacыя издeп дocTopyHa жaHa oHлaйH бapып, oшoл жepдeH чeчип, эч kaHдaй үMүT MeH дarы элe жapдaM cypaп жaTaT жaHa MeH 2% пaйыздыk чeH MeHeH MAPK WILLIAMS AKЧAHЫ Taaп, бarыTTaлraH MeHиH чoo-жaйы MeHeH дapoo koлдoHyлaT. apыз, жeTи kүHдүH ичиHдe, aл эч kaHдaй жaшыpyyH aйып MeHeH Hacыя зыMдyy жaHa MeH, yyлyM, MeдициHaлыk MыйзaM kaM MeHиH ижapara MыйзaM дoлбoopyH kaйTaprылa жaHa kapызыH Tөлөп koйco бoлoT. MeH жeңил жaHa kooпcyз бүTүM үчүH (markwilliamstrustfirm@gmail.com) MeHeH MAPK WILLIAMS AKЧAHЫ бaйлaHышып, ap биp kpeдиT издөөчү чeчe TypraH
1 xullo, o 2019 22: 45
Fantastic beat ! I would like to apprentice at the same time as you amend your web site, how can i subscribe for a
weblog site? The account aided me a acceptable deal.
I had been tiny bit familiar of this your broadcast provided vibrant clear
6 xullo, o 2019 20: 34
If ʏou are going for finest contents like myself, only pay a quick visit this web site every day Ƅecause it ցives quality contents, thanks
Deixe unha resposta cancelar resposta
O seu enderezo de correo electrónico non será publicado.
PERIODISMO E BLOG DE INFORMACIÓN
Entre “ camellos “ y “ elefantes “ : papelinas, recetas médicas y 2 tipos de esclerosis 4 xullo, 2019
Asumiendo responsabilidades, pero no de boquilla entredicha entre copiosas barbas, rasuradas caras, amargadas sonrisas y serios labios con vestigios de recién pintados. 1 xullo, 2019
¿ Tantos impedimentos hay para llevar Justicia al pueblo mundial o existe un exceso de cobardía ? 26 Xuño, 2019
Entre leones y ardillas.. y la escala evolutiva sigue sin corregir ni identificar sus rasgos 25 Xuño, 2019
Una reflexión del momento, caracterizado por la incredulidad permanente 7 Xuño, 2019
Una España única, indivisible, compasiva y campechana, con permiso de una pactada entropía. 6 Xuño, 2019
Hoy se mueve más dinero dentro de una complejidad económica que beneficia a los que más tienen y pueden rotar sus bolsas, por lo que se deduce que la actividad “financiera” ha vuelto para seguir brillando. Desgraciadamente los empleos siguen escasos y son precarios. 22 maio, 2019
Nicaragua: sangue inocente contra a opresión
15 xullo, 2018 1
Compartir este sangue inocente artículoTweetCorre do pobo nicaragüense debido a protestas violentas en ebulición, o que esixe unha intervención inmediata da ONU para neutralizar perversión insostible impedimento do dictador Daniel Ortega ea súa [...]
Falamos moito sobre a corrupción e facemos pouco para combatelos.
5 de decembro, 2017 30
Comparte este artigo. A corrupción non é admisible. Denuncia a corrupción ... doutro xeito non te queixes. A corrupción que se entende no ámbito popular atribúese ao prexuízo político e económico [...]
Cartas, epílogos e epitafios
Blog editado por WebAssistance | Copyright © 2017 | Solitarios invisibles
de erro: O contido está protexido !!
Esta páxina utiliza cookies e outras tecnoloxías para que poidamos mellorar a túa experiencia nos nosos sitios: Saber máis.Concordo
Your license is inactive or expired, please subscribe again!


document_lang: gl

langs: gl gl gl ca gl gl es gl gl en es gl fr el pt en gl gl it gl gl es gl gl gl gl es es es es es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl it gl gl eu gl gl gl pt gl gl gl en gl gl gl pt gl gl gl de gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl it gl gl gl ca gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl it gl fr gl gl es es es es gl gl es es gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl ca gl gl es gl gl en es gl fr el pt en gl gl it gl gl es gl gl gl gl pt gl ca gl gl gl en

text:
1968: unha soa vez, fai 50 anos ... houbo unha revolución pacífica que moitos necesitan e outros necesitan
[ 4 julio, 2019 ] Entre “ camellos “ y “ elefantes “ : papelinas, recetas médicas y 2 tipos de esclerosis Sociedade
[ 1 julio, 2019 ] Asumiendo responsabilidades, pero no de boquilla entredicha entre copiosas barbas, rasuradas caras, amargadas sonrisas y serios labios con vestigios de recién pintados. Sociedade
[ 26 junio, 2019 ] ¿ Tantos impedimentos hay para llevar Justicia al pueblo mundial o existe un exceso de cobardía ? Sociedade
[ 25 junio, 2019 ] Entre leones y ardillas.. y la escala evolutiva sigue sin corregir ni identificar sus rasgos Sociedade
[ 7 junio, 2019 ] Una reflexión del momento, caracterizado por la incredulidad permanente Sociedade
iniciaciónSociedade1968: unha soa vez, fai 50 anos ... houbo unha revolución pacífica que moitos necesitan e outros necesitan
21 de decembro, 2017 Invisible Sociedade 24
Moitos non recordarán, 50 anos tivemos unha revolución en Europa.
Estamos a piques de entrar no ano 2018 e imos avanzar cinco meses para conmemorar o 50 aniversario dos acontecementos transcendenciais que se produciron en pode 1968.
Quizais poida haber poucos que recorden as cadeas de protestas dos estudantes en Francia e moitos que pasaron por ese camiño de recordo na historia con alfombras que cobren o que moitos non queren descubrir e ver no seu camiño, o que alegou a abolición da sociedade de clases, pedindo a chamada popular para recuperar e tomar posesión dunha conciencia común atopar solucións urxentes, pacíficas para abolir as desigualdades no que poderiamos chamar a segunda gran revolución moderna do século XX, sen guillotinas e máis diálogo de concentración.
Todo comezou co coñecemento de clase pola animada hipérbole reacción mozo no seu inicio inmatura dunha esquerda saturado dunha ofensiva de marketing cuxa única finalidade foco un aumento desproporcionado do consumo, ignorando as prioridades dunha empresa máis motivados a ampliar a súa horizontes culturais, temperados polas influencias dos movementos "Beatnik" - "hippieE a fascinante música de Beatles e Rolling Stonese cantautores como Bob Dylan, que propugnaba mentalizar nunha nova era, lograr unha paz inmediata nos conflitos bélicos como a de Vietnam e guerra fría, que encharcou as dúbidas de si mesmo podería entrar noutra campaña para lazar a Europa occidental, sen descoidar aos síntomas dun descenso económico tras unha longa bonanza de prosperidade que se viu despois da Segunda Guerra Mundial. Unha situación que empeorou e comezou a formar grandes bolsas de desemprego, especialmente entre os mozos traballadores e as novas promesas das profesións aprendidas que proviñan das lendarias universidades francesas.
A as manifestacións uníronse a sindicatos, autónomos e ao Partido Comunista Francés, organizando a maior folga xeral, aínda sen superar, da historia de Francia, que agrupou a máis de nove millóns de persoas, desaloxando calquera motivación contra o Goberno de Gaulle, que temía nun principio o que nunca se produciu ou fora previsto por comités interlocutores, como fora unha escalada de insurgências de toma do poder do estado, que na súa rápida conclave de Ministros anunciou eleccións anticipadas en dúas quendas en 23 30 1968 fixa e xuño.
Éxito se estender a outros países tamén sensible para cambiar formas obsoletas de goberno non de acordo cos momentos de vertixinosa hoxe que esixían máis imaxinación ao poder, o que levou a Estados Unidos, República Federal de Alemaña, Italia, España , Checoslovaquia, México, Arxentina, Uruguai, chegou a considerar un dito do século XIX: ¡Cando París estornude, toda Europa frea!. Un slogan de apoio total para as orixes que provocaron o cambio, para algúns países máis lentos e para outros máis rápidos.
Tras a denuncia tamén foron fortes reivindicacións por un pobo que non admiten nin satisfeitos con propostas inexistentes de representantes de empresas, que non conseguiu reducir os dous millóns de parados que se deron conta dun salario mínimo chegando a non superar determinados prezos mercado básica, sobre todo cando o salario do máis afortunado abaixo, reduciuse ou desapareceu. Todos estes problemas embolsar cun espírito crítico dun Daubed, ficticios e embalada en fondos de valor da contracultura subterráneo con notas de filosofías marxistas Kilter opinión conservadora impetuoso excesiva e medo á democracia burguesa implantada, permitiu unha nova xeración militante da liberdade xorden na escena política, como era o aspecto de Daniel Cohn-Bendit como un dos expoñentes máximos e responsables tomou unha cita do Poder Xudicial francesa para declarar sobre os procesos abertos polas protestas en outra cidade, xogando fóra arengas xudiciais baseados impacto inmediato xuntou as masas, asembleas estudantís e os seus profesores, chamando a unha folga xeral, tornándose un líder indiscutible que convenceu ás autoridades a exercer a máxima moderación nos seus discursos e gravames policial, que e foron considerados dolorosa para moitos, xa que eles tamén foron asignados a un sistema preguiceiro dominado polo caos institucional.
Hoxe Daniel Cohn-Bendit é un eurodiputado de 72 anos, coa dobre nacionalidade franco-alemá, que axudou a transformar a sociedade tan feliz e nunca esquecida. Maio do 68, utilizando unha linguaxe claro e sen romper en ningún momento as regras de negociacións con bloques de oposición que aludían á súa proximidade á temible anarquía, que hoxe e desde a sede oficial foi validada pola reforma ambiental.
Por moito menos do que pasou nun España recesión, a corrupción e baixas expectativas para dar un aire fresco e saudábel para recuperar a ilusión de cidadáns, agrupados en París (Francia) unha amalgama de coaligadas, protestas plausíveis, perfumado limpa e convincente para aromas inspiración, firme e forte para probar a razón para a realidade dunha situación insostible que virar as consistencias das respostas inmediatas, que nos afasta dun "aviso social", que actualmente non esixe instalacións para chamar timbre dunha obstrución, por outra banda, impotente e "secuestrado" de políticos que debería afrontar o apoio "de rúa" dos seus constituíntes, porque ás veces teñen xeralmente, imitando o exemplo sereno e organizado pode 1968, que en breve Anos 50.
O "horror" que pode provir de continentes con exceso de contido
No limbo da nosa última fronteira, que xa non admite contradicións naturais
25 decembro 2017 para 19: 40
26 decembro 2017 para 04: 13
26 decembro 2017 para 22: 10
Sen dúbida, a sociedade cambiou e evolucionou
Edwin Williams Orgaz Delgado di:
29 decembro 2017 para 11: 20
Foron verdadeiros tempos de cambio ...
30 decembro 2017 para 03: 35
como sempre un monte de imbécil morto
30 decembro 2017 para 18: 53
O maio francés non tiña nada pacífico, era violento e moi confuso. Unha nota moi romántica dun período moi difícil
1 Xaneiro, 2018 en 12: 41
Foi un verdadeiro cambio de frecuencia, unha forma diferente de romper o estipulado e deixar o legado de PAZ E AMOR
1 Xaneiro, 2018 en 19: 52
Aquí tivemos un mini maio cun goberno represivo, unión e loitas estudantís, e os mortos polo goberno democrático de Pacheco Areco e os seus secuaces, moitos reapareceu e continuou despois da ditadura, tamén matou Aliber ARCE, Susana Pinto etc, había un réxime que gobernou con medidas de seguridade de emerxencia, o que significaba que estabamos sospechososvy tivo que reprimir, expertos técnicos estaban implicados en tortura, e cada día máis endurecido, pola súa propia debilidade e corrupción, o partido Colorado xuntos un grupo de brancos que os chaman brancos baratos foron responsables para levar a ditadura, clandestina paramilitar infame, xuventude anti-comunista JUP, e Don Julio Sanguinetti foron creados, sabe moito sobre el, pero non falan como os soldados que están vivos
LUCIA QUESNEL GALVAN di:
11 xullo, o 2018 23: 23
1 Xaneiro, 2018 en 20: 26
Non hai nada "revolucionario" para sacrificar a vida dos inocentes, como ocorreu nos séculos pasados, debemos aprender dos erros, ter un mellor futuro e presente.
Abelardo Andres Sagastume González di:
2 Xaneiro, 2018 en 18: 41
Pacifica non era, sempre dun xeito ou outra, corría sangue
3 Xaneiro, 2018 en 17: 00
O estudante de rebelión e os franceses, o Partido Comunista de Francia, non cumpriron o seu papel de liderado e vanguardia política, ata entón dexenerada no comunismo europeo ou a socialdemocracia.
9 Febreiro 2018 para 11: 43
O comunismo que quere aproveitar o poder mundial da Unión Soviética afogándose no seu estiércol ideolóxico ...
10 Febreiro 2018 para 19: 40
Que bo Ser. Capitalista, pero só.
A maioría O mundo. Chegan ao señor Salaried. .
9 Febreiro 2018 para 13: 09
IDEOLOGIA ALIÑADA DROGA..tronco de resultado
10 Febreiro 2018 para 12: 17
Vou dicir isto só, aquí no teu país e tamén meu, a ideoloxía sublevada co licor ten o país caos e non son as drogas. Estou case seguro de que é na maior parte do licor, entón non vén con iso,
10 Febreiro 2018 para 12: 36
Oscar Molina PANA buscando a fariña de pan e buscando unha bolsa é Perico e Deci ver se conseguir o primeiro ..ANDA mozos de hoxe traer comida para as súas casas que non pode ver, pero no parque onde eu vivo non menos xuvenil 20 DIARIO de oito horas ata as primeiras horas do desgaste mañá irrita fillos e netos de Fulanos revolucionarias de xaneiro CARACAS 23 Maracay ... ..PISA TERRA mijo
9 Febreiro 2018 para 20: 20
Seguramente servirá para aprender dos erros ou éxitos do devandito pasado.
10 Febreiro 2018 para 13: 32
O que se fai un revolucionario xeralmente non fai nada. Paso
10 Febreiro 2018 para 14: 28
Amor e paz ... e foron reprimidos no país onde consumen.
10 Febreiro 2018 para 15: 45
Amor e paz recordo claramente.
11 Febreiro 2018 para 11: 06
¡Aspiráronse as situacións de cambio! ¡¡¡¡¡¡¡Sempre recordaremos este mes de maio!
14 Febreiro 2018 para 20: 32
15 Febreiro 2018 para 15: 28
Deixe unha resposta cancelar resposta
O seu enderezo de correo electrónico non será publicado.
PERIODISMO E BLOG DE INFORMACIÓN
Entre “ camellos “ y “ elefantes “ : papelinas, recetas médicas y 2 tipos de esclerosis 4 xullo, 2019
Asumiendo responsabilidades, pero no de boquilla entredicha entre copiosas barbas, rasuradas caras, amargadas sonrisas y serios labios con vestigios de recién pintados. 1 xullo, 2019
¿ Tantos impedimentos hay para llevar Justicia al pueblo mundial o existe un exceso de cobardía ? 26 Xuño, 2019
Entre leones y ardillas.. y la escala evolutiva sigue sin corregir ni identificar sus rasgos 25 Xuño, 2019
Una reflexión del momento, caracterizado por la incredulidad permanente 7 Xuño, 2019
Una España única, indivisible, compasiva y campechana, con permiso de una pactada entropía. 6 Xuño, 2019
Hoy se mueve más dinero dentro de una complejidad económica que beneficia a los que más tienen y pueden rotar sus bolsas, por lo que se deduce que la actividad “financiera” ha vuelto para seguir brillando. Desgraciadamente los empleos siguen escasos y son precarios. 22 maio, 2019
España: para non sancionar e revisar penas, senón para o endurecemento dos que causan males irreparables.
8 febreiro, 2018 5
Comparte este artigo Tweet Unha forma de combater o aburrimiento da corrupción inesgotable, o salvajismo da violencia de calquera natureza, evocado pola vinganza masculina e feminina, na que se conclúe a fin [...]
Cartas, epílogos e epitafios
En Reus, un can bágoas o pene a un home que o estaba golpeando
13 setembro, 2018 0
Compartir este artigo TweetAparar un animal, tratalo con rapidez e ninguén apela á queixa, permitindo que o asocial repita a súa agresión mesmo cunha persoa, home ou muller. [...]
Cartas, epílogos e epitafios
Blog editado por WebAssistance | Copyright © 2017 | Solitarios invisibles
de erro: O contido está protexido !!
Esta páxina utiliza cookies e outras tecnoloxías para que poidamos mellorar a túa experiencia nos nosos sitios: Saber máis.Concordo
Your license is inactive or expired, please subscribe again!


langs: gl gl gl ca gl gl es gl gl en es gl fr el pt en gl gl it gl gl es gl gl gl gl es es es es es gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl it en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl fr gl gl es es es es gl gl es es gl es gl gl en es gl en gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl ca gl gl es gl gl en es gl fr el pt en gl gl it gl gl es gl gl gl gl pt gl ca gl gl gl en

text:
España: se as leis non se reforman, adaptándoas ao século que vivimos, as oracións non serán garantidas
[ 4 julio, 2019 ] Entre “ camellos “ y “ elefantes “ : papelinas, recetas médicas y 2 tipos de esclerosis Sociedade
[ 1 julio, 2019 ] Asumiendo responsabilidades, pero no de boquilla entredicha entre copiosas barbas, rasuradas caras, amargadas sonrisas y serios labios con vestigios de recién pintados. Sociedade
[ 26 junio, 2019 ] ¿ Tantos impedimentos hay para llevar Justicia al pueblo mundial o existe un exceso de cobardía ? Sociedade
[ 25 junio, 2019 ] Entre leones y ardillas.. y la escala evolutiva sigue sin corregir ni identificar sus rasgos Sociedade
[ 7 junio, 2019 ] Una reflexión del momento, caracterizado por la incredulidad permanente Sociedade
iniciaciónPolíticaEspaña: se as leis non se reforman, adaptándoas ao século que vivimos, as oracións non serán garantidas
Todo xa se dixo nun "rabaño" de violadores unpresentable salvaxes doutras vontade, e pouco sobre os que foron capaces de xulgar con sabedoría, calor ou por erro. Polo tanto, hai unha reflexión sen referirse a ninguén en particular.
27 de abril, 2018 Belz Política, Política española 0
El está a suceder coa confusión sobre o que podemos adiviñar se pensamos ou actuamos correcto ou errado en que un comportamento cívico exemplar, xa forma parte dunha dúbida xeneralizada encorajado polo caos social que cada día é atenazando nós na fosa se quere dos contratiempos, Aprisionando nas esquisitices que pouco entende nun mar de confusión e normas que foron esquecidos, pero non obsoletos, ou polo seu patrón puníbel envellecemento, tornar-se como unha máis de decisións cerrados necesario facer os seres humanos seguen a facer o que nos gusta tan pouco castigo é antes comprobada pasando prensa decisións cuestionables e comprometedora para os presos con sinais de chauvinismo endurecido ambientes amores e unha cultura antiga, con independencia das implicacións multimedia ou doutra forma ser exemplos dispostas para ser xulgado duramente ou calor, emitido pola debilidade dos homes e mulleres que exerzan poderes xudiciais, algúns pequenos garantistas e outras excesivamente suave, de xeito que a intervención dos xurados hoxe que viaxan a desaparición, para o equilibrio das decisións comprometidos estableceuse e influenciado, así como contaminado, aínda que sexan polémicos.
E o lamentable é verificar que, en moitos casos, a culpa ou a inocencia non se ve reforzada co consenso de aprobación da absolución ou rexeitamento dun xurado popular.
Aqueles que mover os fíos invisibles de leis ao máis alto nivel son as mesmas que pasan por unha tensión mental continua e son simplemente gañar o xogo de proba de resistencia que poden soportar as persoas antes de desalinhamentos e neglixencia un poder xudicial que debe analizar os seus membros, quizais co soro da verdade, Segundo os seus xuízos pobres e pobres en relación ao que os xuíces Maratonistas da antiga Grecia e Roma intentou demostrar antes de emitir veredictos, que moito que pesa, podería chegar hoxe para estimar acadar unha meta afastada, pero non é dicir consumida e enerxía probablemente sen ter difícil de adiviñar por que xogar jogging mal, erro que aínda veu descritos no diario de a bordo, que tivo na súa época os capitáns de Xustiza, para continuar navegando á mercé os ventos políticos, para andar por un camiño de brasas alimentadas polo lume do código penal actual, que comeza a sufrir deficiencias adaptados aos tipos de análise anterior actual con respecto a detectar cheiros rançosos con sabor de cânfora, que emiten o cheiro do gran Agape que están a ocorrer con caruncho incluíndo gusanos reaccionarios con escuro ou nulamente interpretados predicaments non reflectir a real ten a intención de continuar a impedir que a reforma da xustiza ou a complexidade do noso presente Constitución.
E, en realidade a lei, pero para actualizar e adaptar o século en que vivimos, a navegación dunha viaxe longa e perigosa para os portos recén abertas, cheo de tendas que manteñen e protejen sementes legais para plantar paraísos de democracia e liberdade, que ten feito de que a oposición e os que buscan promover o dereito de endurecer as leis, fan a lagoas ridículas, chamados calas profundas onde referencia para discutir máis a coherencia dos feitos e ofensas, ou meditar e non ver nada, para non facer nada máis, para que nun estado de dereito todo sexa o mesmo, porque iso implicaría volver a examinar os que teñen a chave para bloquearnos ou para abrir as celas para os que nunca deben saír das gaiolas do mal que sempre levaron no seu corazón podrido.
This article has been Digiproved © 2018Some Rights Reserved
Contido orixinal aquí é publicado baixo os termos desta licenza:
, Recoñecemento, ningún traballo derivado non comercial
Pode copiar este contido, e re-public-lo sen modificación para fins non comerciais, sempre que incluír unha asignación aberta ao autor (s). Non ten permiso para crear obras derivadas.
Se o sorriso desaparece na República Dominicana, o paraíso terá un grave problema de asimilación para recuperar un comportamento cidadán esquecido
Eva Belmonte, un xornalista xornalista de profesionalidade madura
Sé o primeiro en comentar
Deixe unha resposta cancelar resposta
O seu enderezo de correo electrónico non será publicado.
PERIODISMO E BLOG DE INFORMACIÓN
Entre “ camellos “ y “ elefantes “ : papelinas, recetas médicas y 2 tipos de esclerosis 4 xullo, 2019
Asumiendo responsabilidades, pero no de boquilla entredicha entre copiosas barbas, rasuradas caras, amargadas sonrisas y serios labios con vestigios de recién pintados. 1 xullo, 2019
¿ Tantos impedimentos hay para llevar Justicia al pueblo mundial o existe un exceso de cobardía ? 26 Xuño, 2019
Entre leones y ardillas.. y la escala evolutiva sigue sin corregir ni identificar sus rasgos 25 Xuño, 2019
Una reflexión del momento, caracterizado por la incredulidad permanente 7 Xuño, 2019
Una España única, indivisible, compasiva y campechana, con permiso de una pactada entropía. 6 Xuño, 2019
Hoy se mueve más dinero dentro de una complejidad económica que beneficia a los que más tienen y pueden rotar sus bolsas, por lo que se deduce que la actividad “financiera” ha vuelto para seguir brillando. Desgraciadamente los empleos siguen escasos y son precarios. 22 maio, 2019
Asumiendo responsabilidades, pero no de boquilla entredicha entre copiosas barbas, rasuradas caras, amargadas sonrisas y serios labios con vestigios de recién pintados.
1 xullo, 2019 1
Comparte este artículoTweetSi supiesen los políticos, los sindicalistas de vía estrecha y algunos pedantes empresarios que son llamados al púlpito parafraseando perlas cultivas prefabricadas en los telediarios, además de los contertulios afincados en los rincones [...]
Pode enganar parte da cidade parte do tempo, pero non pode enganar a todas as persoas todo o tempo. Abraham Lincoln
12 de decembro, 2018 0
Comparte este artigo Tweet Marcando distancias e diferenzas nos programas políticos en tres coincidencias que pouco se asemellan á vontade de VOX, cando se compara a forza, mentres Podemos saca o seu outro [...]
Cartas, epílogos e epitafios
Blog editado por WebAssistance | Copyright © 2017 | Solitarios invisibles
de erro: O contido está protexido !!
Esta páxina utiliza cookies e outras tecnoloxías para que poidamos mellorar a túa experiencia nos nosos sitios: Saber máis.Concordo
Your license is inactive or expired, please subscribe again!