langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1) - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Posted on 19/03/201605/02/2018 by Admin
O artigo que reproducimos a seguir foi orixinalmente publicado en abril de 2010, no sitio web da Fundación 10 de marzo (http://www.f10m.org/nova/138). As persoas que o lean saberán sen dúbida pór ao día algunhas das informacións anticuadas que se ofrecen, pero confiamos en que tamén percibirar canto conserva de actualidade a análise que se desenvolve da política lingüística aplicada contra o galego nos dous mandatos de goberno do Partido Popular en Galicia e da inspiración ideolóxica radicalmente neoliberal desta. Lamentablemente, a evolución da situación do galego nos últimos anos, radiografiada no informe do Instituto Galego de Estatística publicado en 2014, dá a razón aos temores expresados no texto sobre o efecto fondamente erosionador daquela política lingüística aplicada contra o galego, da que o Decreto chamado do Plurilingüismo no sistema educativo é unha peza emblemática.
Finalmente, a Xunta de Galicia deu forma ao anunciado proxecto do novo decreto “do plurilingüismo”. Este proxecto chega despois dun longo e tenso debate social e dunha serie de sucesivas mobilizacións cívicas que atinxiron unha extensión e intensidade sen precedentes, e logo da presentación ao público dunhas ‘Bases’ que mereceron un amplo rexeitamento das institucións consultadas pola Xunta (Real Academia Galega e Consello da Cultura Galega), e de practicamente todos os sectores atinxidos. As presentes liñas están escritas con posterioridade ao acordo do Consello Escolar de Galicia, mediante o cal este manifestou a rotunda oposición da meirande comunidade educativa ao dito proxecto, e antes do pronunciamento do Consello Consultivo de Galicia, que é de agardar que acabará sinalando os aspectos do mesmo manifestamente discordantes coa legalidade.
O que vén é un texto redactado, pois, coa esperanza de que finalmente ese proxecto sexa retirado polo goberno galego, e o Partido Popular se aveña a constituír, tal como propuxo o Consello da Cultura Galega e asumiron os partidos da oposición, unha comisión no Parlamento de Galicia para a discusión dun novo proxecto elaborado por acordo dos tres grupos parlamentarios, unha comisión que tamén debería oír distintos axentes sociais (especialmente da comunidade educativa) e expertos e abordar un programa de desenvolvemento consensuado do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega aprobado unanimemente polo mesmo Parlamento en 2004, e ratificado tamén unanimemente en 2008. O que segue non é un estudo sobre o decreto en si mesmo, senón unha reflexión sobre o contexto político-lingüístico en que este aparece.
Ao mesmo tempo, o presente escrito foi rematado aos poucos días da difusión nos medios de comunicación dos resultados da enquisa do Instituto Galego de Estatística, en que se recollen datos sobre coñecemento e uso do idioma galego correspondentes a 2008, comparables cos que o mesmo IGE recolleu en 2003. Sen entrar nunha análise demorada deses datos e pasando por riba dos moitos matices que ofrecen (pois isto non cabería na presente reflexión), cómpre chamar a atención sobre tres aspectos relevantes:
1) O descenso do uso habitual do galego, que pasa de ser a lingua habitual do 61 % da poboación (2003) ao 56 % (2008), o que implica unha perda porcentual de aproximadamente un punto por ano. Sen entrar en cálculos estatísticos requintados, esta tendencia colócanos nun horizonte de pouco máis de seis décadas de vida real para o idioma do país. Xa que logo, queda pouco tempo para reverter unha deriva que nos leva directamente á desaparición do galego a finais do século XXI.
2) A caída do galego como lingua inicial (isto é, aquela en que se aprendeu a falar) noutros cinco puntos porcentuais no conxunto da poboación residente en Galicia (do 52% ao 47%; no grupo de poboación máis nova, de 5 a 14 anos, a perda é aínda máis brusca, pois pasamos do 32% ao 25%). Esta caída, de primeiras, revalida o sombrío prognóstico que debuxa o dato recollido no parágrafo anterior. Porén, neste caso o dato negativo vén dalgún xeito compensado por un notable incremento dos bilingües iniciais, isto é, das persoas que declaran ter aprendido a falar simultaneamente nas dúas linguas, desde o 16% (2003) ao 23% (2008) da poboación xeral, un incremento que é especialmente significativo entre os máis novos (na faixa entre 5 e 14 anos de idade, pásase do 20% de 2003 ao 34% de 2008).
3) O notable incremento da presenza do galego no sistema educativo, que pasa de menos do 39% en 2003 ao 61% en 2008, o cal dá un bo índice do progreso que experimentou o uso do idioma nos centros durante s anos pasados, e concretamente, do positivo impacto da política lingüística no ensino impulsada polo goberno de coalición PSdG/BNG, pois ao noso entender o fenómeno de incremento do bilingüismo inicial que sinalamos no parágrafo anterior é inseparable desta progresiva galeguización do ensino.
En grandes liñas, o que nos indican os datos que acabamos de resumir é que o idioma galego precisa máis ca nunca de políticas de protección e que estas se revelan eficaces no medio prazo, xusto o contrario do que vén propugnando o Partido Popular e facendo a Xunta desde que este partido gañou as eleccións. O que non ten sentido é facer unha lectura en clave inmediatista, tal como algún portavoz do PP realizou en días pasados. A evolución da situación sociolingüística dun idioma ten que observarse a medio e longo termo, e só neses termos se poden avaliar os efectos das políticas dos gobernos, que terán efectos na medida en que manteñan unha mínima continuidade e coherencia ao longo dun período prolongado (ademais de acerto, claro está). Estas observacións sobre a situación sociolingüística xeral serven de pórtico acaído ás liñas que veñen a seguir, nas que imos esbozar unha rápida análise do contexto xeral da política lingüística en Galicia en que aparece este decreto.
O problema lingüístico de Galicia: do diagnóstico ás políticas
Na miña opinión, na raíz do debate lingüístico está o seguinte feito: a lexislación e tradición de política lingüística en Galicia, desde o Estatuto aos nosos tempos, está fundada nunha determinada visión da realidade, ou máis concretamente, nunha determinada formulación do problema lingüístico do país; a partir desa diagnose prescribíase unha determinada solución. Tal diagnóstico consiste en constatar o maltrato histórico que o galego sufriu por parte do Estado español, e sinalar como ese maltrato o abocou a un proceso de substitución que o sitúa no camiño dunha lenta pero inexorable extinción. A solución prevista para ese problema consistiu no seu pleno recoñecemento como lingua propia de Galicia e oficial das súas institucións, e na imposición aos poderes públicos dun ‘mandato de normalización’, que os obriga a soster políticas para a súa defensa e promoción. En liñas xerais, tanto o devandito diagnóstico coma a correspondente solución eran amplamente compartidos pola maioría da sociedade e polos grupos políticos que a representan, aínda que é certo que existiron e aínda persisten grandes diferenzas nos detalles e importantes desacordos puntuais.
O devandito prognóstico está expresado con concisa claridade no preámbulo á Lei de Normalización Lingüística aprobada no Parlamento de Galicia en 1983, co voto favorable de Alianza Popular (no goberno naquel momento), a Unión do Centro Democrático, o Partido dos Socialistas de Galicia / PSOE, Esquerda Galega e Partido Comunista de Galicia, isto é, de todo o arco parlamentario presente. Paga a pena citar ese preámbulo:
“O proceso histórico centralista acentuado no decorrer dos séculos, tivo para Galicia dúas consecuencias profundamente negativas: anular a posibilidade de constituír institucións propias e impedir o desenvolvemento da nosa cultura xenuína […] Sometido a esa despersonalización política e a esa marxinación cultural, o pobo galego padeceu unha progresiva depauperación interna […] que foi constantemente combatida por tódolos galegos conscientes da necesidade de evitar a desintegración da nosa personalidade. A Constitución de 1978, ao recoñecer os nosos dereitos autonómicos como nacionalidade histórica, fixo posible a posta en marcha dun esforzo construtivo encamiñado á plena recuperación da nosa personalidade colectiva e da súa potencialidade creadora.Un dos factores fundamentais desa recuperación é a lingua, por ser o núcleo vital da nosa identidade. A lingua é a maior e máis orixinal creación colectiva dos galegos, é a verdadeira forza espiritual que lle dá unidade interna á nosa comunidade. […] A presente Lei, de acordo co establecido no artigo 3 da Constitución e no 5 do Estatuto de Autonomía, garante a igualdade do galego e o castelán como linguas oficiais de Galicia e asegura a normalización do galego como lingua propia do noso pobo.”
Con moitos defectos, numerosos puntos discutibles e bastantes reparos, algúns moi serios, que se poden apoñer ás medidas adoptadas e a actuacións concretas que se emprenderon, aquela filosofía inspirou todos a política lingüística dos gobernos da Xunta de distinto signo, de Alianza Popular / Partido Popular ata as coalicións nucleadas arredor do PSdG/PSOE, e nomeadamente ao Manuel Fraga que en 2003 puxo en marcha o Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega que aprobou o Parlamento de Galicia no ano seguinte. Neste sentido, coidamos que a etapa que vai de 1983 a 2007, coas súas indubidables sombras, debe ser valorada globalmente en positivo, pois en vinte anos a conciencia lingüística do país se fortaleceu en grao considerable, mentres se ía debuxando un proxecto de convivencia amplamente compartido, que se marcaba como obxectivo de futuro a plena recuperación do galego nun marco de bilingüismo equitativo.
Así e todo, para non caermos nunha enganosa idealización do pasado, temos que sinalar algúns dos aspectos máis criticables dese pasado. Por caso, a Xunta de Galicia demorou moito en pór en marcha accións de promoción do galego verdadeiramente eficaces, en parte porque faltaba unha tradición de políticas de normalización, e por tanto existía unha grande falla de coñecemento experto sobre o asunto (unha lagoa que tamén tardou moito en cubrirse, e a duras penas), pero nunha maior parte por causa do morno compromiso co idioma de amplos sectores do PP e do PSOE co galego. Por outra banda, o sector maioritario do nacionalismo tardou en incorporarse a ese consenso, e fíxoo con notables reparos de fondo, e despois de sementar polo camiño unha notable confusión (lembremos por exemplo as estériles discusións sobre a normativa lingüística). En todo caso, os procesos de normalización lingüística deben entenderse como procesos de aprendizaxe social, con todas as enormes complexidades que isto comporta, de maneira que non é tan importante que existise un consenso de partida como que se chegase a forxar un consenso de chegada. Ese consenso de chegada está expresado no acordo normativo de 2003 e, sobre todo, no Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega de 2004.
Porén, dun tempo a esta parte, as direccións do Partido Popular de España primeiro, e de Galicia despois, distanciáronse radicalmente desa diagnose, formulando o problema dun xeito non distinto, senón totalmente contraditorio con ela. O Partido Popular de España levaba xa desde os tempos de Aznar promovendo un discurso agresivamente nacionalista e recalcitrantemente centralista; pero esa onda demorou en impoñerse en Galicia: foi un renovado PPdeG, adoecido pola perda dun poder que consideraba natural e exclusivamente seu, fuxindo da sombra de Fraga e renegando de calquera atisbo da súa previa tradición rexionalista/ galeguista, o que puxo fin bruscamente, en 2007, a aquela etapa de consenso sobre a lingua. E velaí a nova formulación do ‘problema’, deseñada nos laboratorios FAES e publicitada primeiro polos medios de dereitas madrileños e despois polos galegos: o que había que resolver non era a discriminación do galego; pola contra, o problema era a ‘imposición’ do galego. Ante este diagnóstico, o remedio non podía ser outro que a deslexitimación social do idioma do país, paso previo para xustificar a súa desoficialización, e, finalmente, impulsar a súa desprotección. Esta estratexia de política lingüística conducía inexorablemente a rachar consensos laboriosamente fraguados e a crear un clima de confrontación civil, pero isto non preocupou aos estrategas do PP, se o Partido obtiña os ansiados réditos políticos e electorais que se prevían.
En efecto, a deslexitimación social das políticas de normalización do galego comezou co Partido Popular na oposición, desde a cal soubo manexar habilmente as resistencias de determinados sectores sociais ás medidas impulsadas polo goberno progresista/ nacionalista (por certo, coa involuntaria complicidade dese goberno, que actuou con inexplicable torpeza neste terreo). Ao noso parecer, esas resistencias teñen bases reais, sobre as que axiña volveremos a ollada, pero foron convenientemente magnificadas e manipuladas ao servizo dos intereses do PP, coa complicidade duns grupos tradicionais de poder afeitos a mediatizar as decisións políticas máis importantes e molestos coa relativa autonomía do goberno de coalición socialista-nacionalista.
As resistencias á normalización do galego e a oposición á política do goberno PSdG-BNG
As dificultades reais teñen que ver cunha serie de problemas, que van desde a persistencia de arraigados prexuízos contra o galego en amplas capas sociais (asociación deste idioma co atraso social ou co radicalismo político, temor aos perigos do bilingüismo, desconfianza sobre a idoneidade do galego para determinadas materias, alimentada polas polémicas normativas, etc.), ata as dúbidas de moitos membros da comunidade educativa sobre a conveniencia pedagóxica de ensinar en galego nos contextos castelanfalantes, pasando por aspectos tales como o grande esforzo que para o profesorado e o estudantado dalgúns centros, sobre todo urbanos, supuña aplicar o decreto de 2007, coa súa esixencia do 50% da docencia en galego, que ademais debía abranguer as materias máis importantes. A verdade é que nin o goberno nin as dúas forzas políticas que o sostiñan (PSdG e BNG) souberon explicar correctamente esa norma, nin tampouco impulsar as imprescindibles medidas de acompañamento e apoio para implementala. A última observación dá para falar das insuficiencias dos proxectos e discursos glotopolíticos -da política lingüística, nunha palabra- do PSdG e do BNG, asunto que non nos ocupará longamente neste artigo, pero sobre os que voltaremos brevemente máis adiante.
Pero unha cousa son as dificultades reais, que son innegables e deben ser analizadas e ponderadas con todo coidado, e outra a resistencia organizada e articulada politicamente. Onde residiu o cerne desta resistencia? Ao noso entender, o núcleo duro constituíuno a patronal do ensino privado e concertado (excluíndo unha parte significativa dos centros relixiosos) e unha porción importante das capas sociais que constitúen a clientela preferente desa rede educativa (isto é, sobre todo, as clases alta e media-alta urbana). Noutras palabras, sectores sociais minoritarios e privilexiados, moi poderosos, aos que se asocia tamén a sintonía ideolóxica con importantes medios de comunicación, cando non a propiedade deles. Lembremos algúns pronunciamentos públicos sobre o galego que foron moi relevantes e que ofrecen pistas ben indicativas, como o do Círculo Financeiro de Vigo ou a Confederacións de Empresarios de Pontevedra, lembremos a recente votación sobre o anteproxecto do Decreto no Consello Escolar de Galicia, que mostrou branco sobre negro os apoios con que este contaba no sector educativo, e finalmente lembremos o papel dos dous diarios máis importantes da Coruña e Vigo en todo o debate sobre a lingua ata hoxe mesmo, e moi especialmente durante a pasada campaña electoral.
En resumo, trátase dos grupos e axentes sociais que na idade contemporánea tiveron o protagonismo na marxinación do galego e na implantación e difusión do castelán, e que por tradición se miran constantemente no espello da capital do Estado. As correntes progresistas da sociedade galega tenden a esquecer que unha parte substancial das elites dirixentes de Galicia só teñen ollos para o que acontece en Madrid, e están dispostas a emular calquera cousa que xurda alí, aínda que sexan ficcións que nada teñen que ver co noso país, como a da ‘persecución del castellano’.
Doutra banda, non se pode entender a campaña contra o galego do Partido Popular de Galicia se non se relaciona co proxecto de renacionalización e recentralización promovido polo Partido Popular de España, un proxecto plenamente compartido pola actual cúpula dirixente do PPdeG, con Alberto Núñez Feijoo á cabeza, que varreu implacablemente calquera residuo do vello proxecto rexionalista e vagamente galeguista de Fernández Albor, Fraga e Cuíña. Non é que a dirección do PP de Galicia asuma unha estratexia que vén ditada desde Madrid, é que ela mesma participa na elaboración desa estratexia, por máis que a modulación concreta dela e a xestión das contradicións que lle poida xerar en Galicia (comezando polo interior do propio partido) lle corresponde a Feijoo e Rueda e o conxunto da dirección do partido. Pero, en definitiva, non se poden entender nin os discursos nin a política lingüística do PP de Galicia sen ter en conta que as liñas as marca a dirección do PP en Madrid, que leva facendo da ‘defensa do español’ (e simultaneamente, do ataque ao catalán, o eusquera e o galego) e da reconstrución de España (e ao tempo, da erosión das autonomías, especialmente da catalá e a vasca) un eixes principalísimos da súa política, coa esperanza de obter grandes réditos electorais na España central.
This entry was posted in Culturas and tagged galego, política lingüística. Bookmark the permalink.
← Galicia máis aló do PIB
Editorial 1: Precisamos de intelixencia para interpretar o novo tempo e audacia para non deixarnos vencer polas fórmulas do pasado →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


document_lang: gl

langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
O espellismo da solidariedade europea - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
O espellismo da solidariedade europea
Posted on 08/04/201605/02/2018 by Admin
A imaxe do pequeno Aylan morto nunha praia da illa grega de Kos removeu as conciencias de millóns de cidadáns europeos, que pasaron do temor a unha “invasión” de refuxiados procedentes de Siria, á indignación e á solidariedade cara a aqueles que fuxían do horror na procura dun futuro mellor. Incluso os gobernos que outrora afirmaban que “non hai cabida para tanta xente” (ignorando que países como Turquía xa acolleran a case  2 millóns de sirios, Líbano case 1,2 millóns, ou Xordania, 600.000) deixaron de poñer valos e levantar muros para tender pontes cara á cordial acollida dos refuxiados.  Con todo , Que pouco durou o espellismo! Un par de semanas e as conciencias removidas acougaron, os muros empezaron a erguerse de novo, o sentimento islamófobo comezou a propagarse nos medios de comunicación e o Estado de Benestar da vella Europa tratou de pecharse en si mesmo como unha ostra na súa cuncha, ignorando todos os tratados e Acordos Internacionais desde a Convención de Xenebra de 1951 e o Protocolo de 1967, que impiden devolver ao seu país de orixe a quen corra un fundado perigo en caso de retornar ao mesmo.
A UE creara unha política común de asilo para que os solicitantes de asilo rexeitados nun país non puidesen volver pedilo de novo noutro país do espazo de Schengen. Esta política común iniciouse coa Convención de Dublín en 1990 e  continuou coa execución do arquivo EURODAC e o Regulamento Dublín II en 2003, vixentes na actualidade , que obrigan ao solicitante de asilo a permanecer no primeiro país do espazo Schengen no que entrara. Por iso é polo que países como Hungría ou Macedonia, limítrofes co Oriente Próximo, blindaron as súas fronteiras para evitar acoller a miles de refuxiados ou, pola contra, finxisen que non os vían entrar e permitinlles pasar a outros países do espazo Schengen sen rexistralos previamente para así evitar que lles fosen devoltos máis tarde.
Mais como isto non era suficiente, a falta de solidariedade europea deu un paso máis e subarrendou ao goberno turco a xestión da crise migratoria por 6.000 millóns de euros, renegando así dos principios fundacionais comunitarios, vulnerando o dereito internacional e negociando cun país que, lonxe de avanzar en dereitos e liberdades, maltrata o principio de separación de poderes, e coarta a liberdade de expresión cada día . Mediante este “Acordo da Vergoña”, como xa foi bautizado polas organizacións sociais, por cada refuxiado sirio que entre desde Grecia en territorio europeo e que sexa trasladado a Turquía, a UE reacollerá a un refuxiado do territorio turco.  O pasado 4 de abril saíron das illas gregas de Lesbos e de Quios os tres primeiros  barcos rumbo a Turquía, con 204 persoas de diferentes nacionalidades (Pakistan, Bangladesh, Sri Lanka, Norte de Africa e mesmo Congo). Curiosamente, non había entre elas  ningunha de nacionalidade siria.
En España a lei 2/2009 do 30 de outubro reguladora do Asilo e a Protección Subsidiaria responde á política europea nesta materia e outorga ao solicitante de Asilo un estatuto provisional de refuxiado que lle dá dereito a percibir determinadas axudas sociais así como a traballar no país de acollida, ao mesmo tempo que lle impón a prohibición de saír do mesmo en tanto non se resolva a súa solicitude. Agora ben :Cal é o prazo máximo para resolver e conceder ou non a unha persoa a condición de refuxiada?  A experiencia profesional permitiume coñecer casos nos que se tardou ata cinco anos en resolver acerca da solicitude de asilo, e normalmente denegándoo. Máis do 50% das peticións que se presentan cada ano son rexeitadas, a miúdo por considerar que se carece de probas suficientes que acrediten a situación de perigo que sofre a persoa se regresase ao seu país de orixe, ignorando que alguén que foxe na maioría dos casos “co posto”, loxicamente non ten documentación, nin vídeos, nin gravacións nin testemuñas que corroboren o que está a afirmar, a menos que se trate de casos de grande repercusión mediática.
Ser solicitante de Asilo non é o “choio” que se está transmitindo aos cidadáns españois por parte de determinados políticos. Moi ao contrario, os refuxiados son persoas que se atopan en especial situación de vulnerabilidade, non só polas circunstancias dramáticas que viviron para chegar ata o país de acollida, e a precariedade en que chegan ao mesmo, senón polo futuro incerto que lles espera de non prosperar as súas solicitudes de Asilo: A irregularidade administrativa (dificilmente superable no caso de indocumentados), o medo a unha orde de expulsión , ou  no peor dos casos, a deportación ao país do que tanto sufrimento custoulles saír. E en lugar de ofrecerlles alternativas dignas e xustas, os gobernos europeos tentan varrelos da súa vista, escondéndoos baixo unha alfombra turca.
This entry was posted in Alterglobalización and tagged refuxiados, solidariedade europea. Bookmark the permalink.
← Editorial 1: Precisamos de intelixencia para interpretar o novo tempo e audacia para non deixarnos vencer polas fórmulas do pasado
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
A contenda pola nova democracia continúa despois das autonómicas - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
A contenda pola nova democracia continúa despois das autonómicas
Pasados xa uns días desde as eleccións autonómicas e tras achegarme a diferentes interpretacións, na maioría dos casos descontextualizadas do período de ‘cambio de orde’ no que estamos inmersos, observo entre atónito e perplexo como a moitas das voces so intentan sacar rédito político de parte dun análise que por forza é complexo, aínda que para iso asuman o relato dominante que nos venden os medios empresariais de comunicación.
Existen nestas eleccións dous vencedores, PP e En Marea, e dous grandes derrotados (co permiso de Ciudadanos), PSOE e BNG.
Entre os vencedores e derrotados existen, non obstante, disfuncións con respecto á concreción do novo status que lle corresponde xogar a partir de agora a cada quen.
Así, o PP vence facendo coincidir vitoria electoral e hexemonía cultural namentres que En Marea vence retrocedendo electoralmente froito da perda da posición dominante á hora de marcar a axenda que tiña hai nove meses.
Pola contra, o PSOE sae derrotado electoralmente na fase previa dunha crise terminal da socialdemocracia, namentres que a perda constante e lenta de apoios electorais do BNG son maquillados por unha sorte de dinámicas comparativas que xa a situaban mesmo como forza extraparlamentaria.
En todo caso á hora de analizar os resultados quero pararme nunha serie de elementos que teñen conexión entre si pero que para facilitar o seu análise deben ser abordados desde tres parámetros diferenciados:
o parámetro do contexto político e o texto aplicable ao mesmo;
o parámetro da dignidade do voto e a categorización da cidadanía;
o parámetro sobre o propio ou o papel de En Marea e das outras forzas políticas.
1. O parámetro do contexto político e o texto aplicable ao mesmo
Non deberiamos esquecer que as eleccións autonómicas do pasado 25 de setembro danse no marco dun contexto de ‘cambio de orde’ que afecta tamén a estrutura de interfaces representativos.
De feito si é o 15M o que abre simbolicamente o período ‘constituínte’ foi en Galicia, concretamente nas anteriores eleccións autonómicas do 2012, onde se reflicte por vez primeira un movemento electoral que move a estrutura de partidos que permanecía inalterable desde a desaparición da UCD e a configuración na estrutura bipartidaria PP-PSOE e que no caso de Galicia tiña no BNG un terceiro actor político que concentrara todo o voto do espazo nacionalista e de esquerda desde a absorción a finais do oitenta do PSG-EG.
Tratábase pois de unhas autonómicas cun comportamento propio (despois volveremos sobre este aspecto), pero que esta moi influído por esta dinámica de cambio con punto de arranque ‘espiritual’ no 15M pero con materialización practica por vez primeira no proxecto de AGE no 2012.
Temos observado nestes catro anos, e nestas eleccións volvese a confirmar, como en diversos e diferentes procesos electorais tense asentado unha franxa dun 20% de votantes do ‘novo tempo’, de votantes de ruptura democrática que teñen moito que ver coa desafección dunha parte importante da poboación co modelo saído da transición e que observan en aspectos sociais, culturais, éticos e democráticos síntomas claros de esgotamento.
Unha franxa de poboación que afecta fundamentalmente aos sectores xa nacidos en democracia (tal como sinala o sociólogo Jaime Miquel) e aos votantes do que tradicionalmente identificouse como esquerda pero que tamén entra timidamente en outras franxas de idade e en sectores non necesariamente definidos como esquerda. De feito da capacidade que teñan as novas forzas de ruptura democrática de seducir a sectores hoxe aínda preocupados pola estabilidade e a orde que lle ofrece os partidos do bipartidismo máis rápido se producira un avance cara ao novo ‘momento constituínte’.
No caso de Galicia, ao igual que no resto das nacións periféricas do estado, esta franxa de votantes tamén ten que ver coa dicotomía dentro do debate na esquerda entre PSOE-Novas Formacións Políticas da España nacional versus España plurinacional.
Lembrar que é a mediados do 2013 cando os inqueritos publicados xa apuntaban a un sorpasso de AGE ao PSdG e uns niveis de voto do 18% para a coalición de esquerdas. Pronósticos que víronse afectados pola crise de interpretación que sufriu AGE a finais de 2013. A pesar diso en maio de 2014 cando irrompe o fenómeno Podemos en todo o estado cun 7,97% xa se observa que o espazo de cambio democrático en Galicia é máis amplo.
Nesas eleccións europeas  e a pesar do desgaste de AGE no ano previo o voto que poderiamos definir como voto de ruptura democrática non so non se estanca senón que sube ata o 18,86% ( suma en Galicia de AGEe -10,52%- e Podemos -8,34%-), e ademais o fai fronte a un PSdG  que non so baixa senón sube lixeiramente con respecto as autonómicas (21,73%) e un BNG que a pesar de non ser unhas eleccións nas que non soen ser as mellores para o nacionalismo retrocede soamente dous puntos porcentuais (7,90%).
Cabe lembrar chegados a este punto que tres son as principais demandas do 15M: radicalidade democrática (“chámanlle democracia e non o é”), rexeneración ética (“non nos representan”) e reformismo social (“somos os de abaixo contra os de arriba”).
A primeira demanda ten que ver co carácter máis utópico do ‘quincemaismo’, o que o liga ao movemento ‘setentaoitista’ ou o ‘altermundismo’. É por iso a que ten máis potencialidade canalizadora e a maior forza simbólica, pero son as outras dúas demandas as que van permitir a materialización política práctica. As que sitúan combinademente os dous parámetros fundamentais nos que se vai situar a intervención política: anticorrupción e xustiza social. E é aí onde o programa e o relato vólvense centrais para mobilizar ao electorado e construír unha hexemonía social alternativa ao bipartidismo.
A ilusión coa que Podemos e En Marea mobilizan e ilusionan ao electorado en decembro, ata o punto de superar con creces a franxa do 20%, non se pode entender sen a combinación de ambos elementos. Corrupción e perda de dereitos sociais vai ligado a unha proposta programática rexeneracionista e rupturista que ten no centro do relato a ‘casta’.
A partir de decembro o relato cambia e a unidade popular vai sendo substituída polo relato do fronte de esquerda ata o punto que nas eleccións de xuño (segunda volta) a proposta xira na súa totalidade arredor da política de alianzas co PSOE.
É nese tempo que vai de decembro a xuño onde se perde unha parte do electorado, que se desactiva da proposta das forzas do cambio e onde se perde a ilusión existente na primeira volta das xerais.
Ata agora o feito de que en España non contemos con unha dereita homologable á do resto de Europa ten sido un elemento fundamental para que moita xente do campo liberal mesmo optara polo PSOE como forza electoral durante o período democrático actual; pero tras os casos de corrupción xeneralizada que imputan por vez primeira a un partido e a constatación de que practicamente toda actual dirección do PP esta, por activa ou pasiva, relacionada cos casos de corrupción, crean a idea amplamente compartida pola cidadanía que a permanencia de Mariano Rajoy na Moncloa non é soamente un problema social senón que tamén é fundamentalmente un problema que ten que ver coa calidade da política e coa democracia en si.
E aí é onde esta o primeiro erro das forzas do cambio: non situar o desaloxo de Rajoy da Moncloa como un obxectivo electoral. Esquecendo de que non é posible rexenerar a democracia senón existe unha nova dereita.
O segundo erro, xa reproducido hai dúas décadas, ten que ver coa forma de relacionarse coa outra forza da esquerda e a diferenza entre pacto de goberno e/ou investidura.
Tal como comentaba máis arriba, desde decembro ata xullo foise deixando de lado o discurso da unidade popular para recuperar o discurso do fronte de esquerdas. E nese discurso, por factores culturais e mediaticos o PSOE sempre gaña.
Así, en lugar de investir a Pedro Sánchez presidente co obxectivo político de desaloxar a Rajoy formulouse un obxectivo de goberno de coalición imposible pola falla de interese das oligarquías políticas do PSOE e polo rexeitamento das oligarquías económicas das grandes corporacións financeiras.
So quedaba esperar para ver de que lado caería a culpa da falla de entendemento na esquerda. Era previsible que desa situación de bloqueo saíra beneficiado a dereita e que o castigo electoral, neste caso, estivera repartida a partes iguais entre as forzas da esquerda. Como así foi.
Con este panorama as eleccións galegas empezáronse a perder para a esquerda en xaneiro e Feijoo empezounas a gañar en xullo.
Coa proximidade das autonómicas a En Marea so lle quedaba unha solución que viñera de fora (un posible pero improbable pacto PSOE-Podemos) ou un movemento que desde dentro tivera a forza electoral para indicarlle ao electorado que En Marea ia actuar como forza nacional como política autónoma propia diferenciada dos seus aliados.
Algo intentou Luís Villares en campaña ao sinalar o erro de Podemos por non desaloxar a Rajoy e ao indicar que nin por activa nin por pasiva En Marea ía deixar gobernar a Feijoo. Pero este compromiso era insuficiente e chegaba tarde: o electorado xa estaba desactivado.
O BNG entendeu e incidiu por ese flanco advertindo que “eles nunca deixarían gobernar a dereita como fixo Podemos”. Quizais unha actitude decidida do grupo parlamentar de En Marea no congreso ofrecendo en campaña os votos dos seus cinco deputados para a investidura de Pedro Sánchez terían un efecto de reconciliación cunha parte do electorado máis rexeneracionista e por outra con outra parte que quería comprobar que o carácter nacional de En Marea non so se proclama senón que tamén se exerce.
2. O parámetro da dignidade do voto e a categorización da cidadanía
O modelo democrático español de preponderancia dos partidos sobre calquera outra consideración de representatividade ten consagrado un formato na que os partidos teñen actuado como garantes pero a súa vez como refén da vontade popular.
Os niveis estruturais de corrupción nos partidos (PSOE, CiU, PP, mesmo IU en Madrid) teñen amosado ata que punto as oligarquías internas consolídanse arredor de docilidades internas e negocios externos.
Neste punto o 15M volveu a sinalar este déficit democrático que ten que ver coa necesidade clara de ensanchar a democracia en base a propostas de republicanismo cívico.
As forzas políticas teñen actuado neste período democrático máis como clubs privados en mans de accionistas que como interfaces de representación de cidadanía informada e formada.
E nesta ‘cultura’ democrática onde hai que procurar atopar os elementos de desprezo dos dirixentes políticos pola opinión da xente e da rúa.
Quizais cabería lembrar que o voto non é de ninguén, nin que existen mellores ou peores cidadáns á hora de expresar nas urnas a súa opinión.
A hora de exercer o voto con seguridade que existen tres condicionantes claros que teñen que ver con: os intereses propios ligados á realidade de cada quen,  á  visión política e a criba ideolóxica do votante e a percepción que da mellor ou peor opción para a salvagarda do ben común ten cada elector.
No primeiro caso, por suposto que existe unha estrutura de voto, analizada en  numerosos estudios sobre comportamentos electorais en base a idade, profesión, estudos, entorno de residencia, etc, pero iso non explica os trasvases de votos nin moito menos un estereotipo cada vez máis cuestionable.
Un dos máis reiterados e cansinos ten que ver coa franxa de idade do electorado. Xa hai vinte anos Fraga gañaba polos de máis de 60 e hoxe Feijoo segue gañando polos de máis de 60 a pesar de que os que agora teñen 60 tiñan 40 no tempo de Fraga e eran a ‘xeración do cambio’. Calquera persoa que hoxe ten entre 60 e 80 anos tocoulle vivir a transición na súa época xuvenil e leva practicamente a maior parte da súa vida adulta participando da democracia en canto a mecanismo de participación e representación.
En canto á criba ideolóxica e como este condiciona a forma de entender a política esta claro que vivimos en Europa en xeral unha corrente de fondo neoconservadora que nalgunhas zonas é máis intensa é que ten que ver coa hexemonía cultural da dereita e cos mecanismos de condicionantes mediaticos que interactuan.
Iso non quere dicir que existan sociedades conservadoras ou progresistas, senón sociedades conformadas politicamente sobre as que se interactua politicamente.
Por suposto que algúns medios actuaron para derrubar o bipartito, con seguridade que actuaron para frear a esquerda. Pero o bipartito caeu polas propias contradicións da súa xestión de goberno e a súa relación coa base social dos partidos que o sustentaban e a esquerda non goberna hoxe Galicia fundamentalmente pola súa incapacidade para ofrecer unha alternativa de goberno crible.
A esquerda faría mellor que poñer desculpas de mal perdedor, diante dunha condicións desvantaxosas que coñece e acepta de antemán, de  traballar o campo da hexemonía cultural para que as ferramentas de creación de opinión non sempre estean desequilibradas cara ao mesmo lado.
Debería interesar por que por vez primeira haxa un descenso de utilización das redes sociais en España e habería que ver si isto ten que ver co grao de cansanzo político que se percibe. Debería preocupar que a información dixital antes maioritariamente alternativa hoxe estea basculando cara a opcións máis conservadoras. Debería ocupar que nas últimas eleccións as redes sociais estiveran dominadas polo PP.
En canto a percepción que o elector ten sobre quen salvagarda mellor o ben común ten que ver co debate público e niso a dereita foi quen de introducir a incertidume dun cambio co-comandado por varios fronte a estabilidade dos últimos anos. E iso ademais de coa campaña debería facer reflexionar ás forzas do cambio sobre a estratexia parlamentar levada adiante durante a lexislatura previa.
As forzas do cambio deberían preocuparse por dignificar o voto da xente, respectando a súa elección, tratando como cidadáns informados e maduros e non seguir utilizando ferramentas como o mailing postal, que ademais de estar en dubida a súa eficacia, axuda a asentar a idea dun pobo manipulado e manipulable.
3. O parámetro sobre o propio ou o papel de En Marea e das outras forzas políticas
Unha vez observado que os niveis de participación/abstención ou de voto nulo e branco non distan con respecto a outras eleccións autonómicas deberiamos centrarnos nos resultados das forzas políticas e os seus avances ou retrocesos con respecto fundamentalmente as anteriores autonómicas, pero sen perder de vista serie completa dos últimos 20 anos e tendo en conta que o 2012 xa tiveron o efecto de quebra de estrutura partidaria que no resto do estado adiouse ata as pasadas eleccións xerais.
O Partido Popular, o gran triunfador das eleccións do 25S, segue a manter niveis de voto de arredor do 50% nunha eleccións autonómicas aínda que sen chegar aos niveis de porcentaxe acadados por Fraga a finais da década dos noventa e de inicios de século. O feito de que en poucos meses o PP teña este resultado (47,65%) ten que ver sen dubida pola mellor imaxe que Feijoo ten sobre Rajoy entre os seus electores. Máis aló, que un partido de ámbito estatal consiga os seus maiores niveis de votación nunhas autonómicas na serie continuada de dúas décadas, sen que as outras forzas sexan capaces de entrar no seu espazo electoral  apunta a que electoralmente o PP comportase como o verdadeiro partido ‘nacional’ articulador e vertebrador do país.
O PSdG-PSOE, o gran derrotado da xornada electoral, co 17,88% volve como a finais da década dos noventa a ocupar a terceira posición pero neste caso dous puntos por debaixo do resultado do 97, marcado pola profunda crise  post-felipista e seguramente cun dos peores candidatos presentado por unha forza parlamentaria á presidencia da Xunta de Galicia en todo o período autonomista.
Se observamos a serie continuada das autonómicas a evolución do voto do PSdG vai parello á situación do PSOE a nivel de estado, recuperándose na época do goberno de Zapatero, pero a dimensión da derrota en porcentaxes de votos e escanos non pode entenderse sen a implosión que días despois ten ocorrido no PSOE. Si ben a crise de finais dos 90 tiña que ver cun proceso de recomposición tras o goberno de anos no estado e pola sucesión do liderado estatal, a actual é unha crise estrutural que coincide coa crise de esgotamento do modelo socialdemócrata europea.
O BNG é sen dubida o partido cunha tendencia máis clara e constante, caracterizada por un descenso lento pero imparable na serie histórica das dúas últimas décadas con unha perda de aproximadamente dous puntos por elección (se exceptuamos no momento de irrupción dun novo interface na estrutura de partidos con AGE que entonces foi de seis puntos) que o fixo evoluir desde ser un partido de grande transversalidade ata o punto de terse achegado a converterse nun  proxecto nacional (25,11% no 1997) a un partido de ‘espazo-ideolóxico’ que se move nas porcentaxes que en calquera pais ten a vella esquerda (8,36% no 2016). (Ver gráfica 1)
A sensación de ‘éxito’ é soamente un ‘efecto-espellismo’ froito da circunstancia que as autonómicas celebráranse posteriormente a unhas xerais onde o BNG xa deixou de competir e dunhas enquisas que xa teñen dificultade para concretar un resultado nuns niveis tan baixos.
O fracaso do BNG percíbese con claridade na provincia de Pontevedra onde perde o escano con respecto ás anteriores autonómicas.
Si ben a caída global é de preto de 1,75 puntos (do 10,11% ao 8,36%) na provincia de Pontevedra  a caída duplicase ata 2,88 puntos (do 11,87% ao 8,99%).
Se observamos a evolución nas 5 cidades máis grandes da provincia esta tendencia mesmo medra: Cangas menos 4,31 puntos (do 15,27% ao 10,96%), Vilagarcía menos 2,22 puntos (do 9,76% ao 7,54%), Redondela menos 3,17 puntos (do 11,17% ao 8%). Especial atención a Vigo onde a presenza do  BNG empeza a ser residual cunha baixada de 3,28 puntos (do 9,69% ao 6,41%) e no caso de Pontevedra, gobernada polo BNG, onde cae 3,72 puntos (do 18,65% ao 14,93%).
É  moi difícil acertar si o BNG acabara sendo unha forza extraparlamentaria na cámara do Hórreo ou non, dependera da capacidade dos seus dirixentes por asentarse no novo e reducido espazo, o que si esta claro que estará ausente das institucións españolas e europeas e que aquí non pasara de xogar un papel menor.
En Marea concorría por vez primeira a unha eleccións autonómicas e o facía estreando ferramenta (partido instrumental), tras uns meses de debate convulso e tendo o seu candidato, Luís Villares, que substituír a un líder histórico da talla inmensa de Xosé Manuel Beiras.
O resultado (19,06%) é nese senso magnifico. Supera en cinco puntos (5,15% antes de contabilizar o voto exterior) o seu antecesor: AGE.
O seu candidato, Luís Villares, convertese no líder da oposición, cun sorpasso claro sobre o PSdG-PSOE que queda relegada a terceira forza, na súa primeira cita electoral, soamente superado por Xosé Manuel Beiras na súa cuarta cita coas urnas.
Si ben é certo que o fai perdendo preto de 140.000 votos desde decembro pero como xa esta argumentado na primeira parte deste artigo de seguro que esa perda ten que ver con electores que se ilusionaron co discurso do cambio e agora se quedaron na casa diante do bloqueo político no que estamos (non busquemos arredor, PSOE e BNG perden votos e escanos). Non é fácil convencer a xente de que queres botar a Feijoo e non das botado a Rajoy. É moi difícil de entender polo electorado galego do cambio que ‘o señor dos hilillos’ siga, tras nove meses e sen maioría, na Moncloa.
Moitas son as interrogantes formuladas sobre En Marea a raíz dos resultados electorais. As máis importantes derivadas da tardía incorporación de Podemos ao proceso de confluencia, as súas reticencias sobre o partido instrumental e sobre todo algunhas voces periféricas pero con certa influencia sobre os resultados que tería Podemos no caso de concorrer en solitario.
Partindo desta última cuestión. Hoxe temos elementos de xuízo para valorar o resultado de En Marea con relación a isto. As eleccións vascas e galegas pechan o ciclo de eleccións autonómicas desenvoltas ao longo de 2015/2016. Salvo o caso de Catalunya (onde Podemos se presentou na confluencia CSQP pero sen a implicación de En Común) soamente en Galicia, Podemos apostou por unha formula de confluencia. O resultado para as forzas do cambio non pode ser mellor xa que en porcentaxes de voto En Marea obtén comparativamente o segundo mellor resultado despois do de Aragón e isto tendo en conta que no caso aragonés celebráronse as eleccións autonómicas no momento de auxe da formación morada. (Ver gráfica 2)
Outra cuestión é si Podemos vai máis aló da retórica plurinacional e asume que o proxecto político e o partido non teñen que coincidir na súa formulación e que delegar a representación do cambio en forzas irmáns como En Marea, En Comù ou Compromis supón un plus para o proceso constituínte (que terá por forza que abordar a plurinacionalidade do estado). O debate ten a súa importancia para saber si os membros de Podemos permanecen no proxecto de En Marea ou si pola contra En Marea sigue o seu camiño propio (sen Podemos) como proxecto nacional e a súa vez en alianza estable con Podemos como forza vertebradora do cambio no estado.
Nese camiño de construción de partido nacional as forzas de AGE e as Mareas Municipalistas deberían ter moito intereses en avanzar.
En Marea debería abordar con decisión a folla de ruta aprobada pola asemblea constituínte, asumir o papel de líder da oposición e respaldar sen fisuras ao magnífico líder político que se revelou Luís Villares, rematando así a instalación do “software’ de Mareas en Común no ‘hardware’ de En Marea.
A nula presenza das mareas na composición do grupo parlamentar pode ser nese senso un hándicap polo que os membros de partidos, subpartidos e correntes de partidos, que conviven no novo espazo deberían facer un esforzo xeneroso de ‘desarme’ unilateral evitándonos ter que soportar de novo un espectáculo como o de AGE.
En Marea necesita asentar o espazo en base a unha acción decidida de compromiso claro coa xente e proxectando a clara decisión de construír un proxecto político único e unha acción programática alternativa.
This entry was posted in Democracia radical and tagged 15M, confluencia, democracia, eleccións, En Marea, mareas, nova política, política, política municipal, primarias abertas, proceso cidadán. Bookmark the permalink.
← A enerxía en Galicia: tres mitos
Apuntes urxentes sobre a primeira crise da nova política →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: gl en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en en en en en es es en en en en es es es en en gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Posted on 05/02/201805/02/2018 by Admin
O catro de febreiro é o Día Mundial do Cáncer, unha das principais causas de morbi-mortalidade, con preto de 14 millóns de casos novos no 2012 e aproximadamente 9 millóns de defuncións en todo o mundo. As estimacións de poboación indican que o número de casos aumentarán nun 70% nas próximas décadas, chegando a preto de 24 millóns no ano 2035. En España estímanse un total de 228.482 casos novos de cáncer no 2017, sendo os tumores máis frecuentes o colorrectal, próstata, pulmón, mama, vexiga e gástrico [1].
No mes de maio do 2017, a asemblea xeral da  Organización Mundial da Saúde (OMS) aprobou a resolución  “Prevención e control do Cáncer mediante un Enfoque Integrado (WHA70.12)”[2], na que se insta aos gobernos a acelerar as accións para acadar os obxectivos especificados no “Plan de Acción Global de Prevención de Enfermidades Non Contaxiosas para o 2013-2020” có fin  de reducir a mortalidade por cancro [3]. O citado plan de prevención da OMS ten 9 obxectivos globais centrados na disminución do consumo de tabaco e alcohol, redución da obesidade, incremento de actividade física e accesibilidade á tecnoloxía en saúde e medicamentos indispensables [3]. Seguindo estas directrices, o Día Mundial do Cáncer do 2018 baixo o lema “#WeCanICan” [4] está dedicado por unha banda a concienciar a poboación para que evite os factores de risco modificables da enfermidade (tabaco, alcohol, obesidade..), e por outra banda a demandar un acceso equitativo a tratamentos oncolóxicos esenciais a prezos accesibles tanto para os pacientes como para a sociedade no seu conxunto. Sociedades científicas internacionais da área da Oncoloxía coma ESMO, ou SEOM en España, lanzan nestes días información e lemas nas redes sociais coma “A prevención do cancro está nas nosas mans” para contribuír a difundir estes obxectivos [5-6].
Recoñecendo a relevancia destas campañas de concienciación sobre a prevención do cáncer, preocupa que se centren en condutas individuais relacionadas có estilo de vida (consumo de tabaco, alcohol..) e non se faga mención explícita ós “determinantes sociais da saúde” e dicir, as circunstancias nas que as persoas nacen, medran, viven, traballan e envellecen, circunstancias que veñen establecidas por un conxunto amplo de forzas: económicas, sociais, normativas e políticas, recoñecidos pola propia OMS dende fai case unha década [7]. Os determinantes sociais da saúde son en gran parte responsables das desigualdades sanitarias: as diferenzas inxustas e evitables no estado de saúde vistos dentro e entre países. En xeral, canto menor sexa o estado socioeconómico dunha persoa, peor saúde terá. Existe un gradiente social de saúde que vai desde a cima ata o fondo do espectro socioeconómico. É un fenómeno global, observable nos países de alta, media e baixa renda. A existencia dun gradiente social da saúde implica que os determinantes sociais nos afectan a todos [8].
No caso do cáncer temos resultados concluíntes de estudios epidemiolóxicos que demostran que a mortalidade do cáncer diminúe en poboacións con mellor educación, maiores ingresos e menores desigualdades, políticas e programas activos de control do cancro e sistemas de saúde de alto rendemento, se as comparamos con poboacións que non dispoñen deses recursos [9]. Un estudio recente que analiza en máis de 2000 millóns de persoas distribuídos en 75 países o efecto do desemprego e do gasto público en saúde na mortalidade por cancro, conclúe que o incremento na taxa de desemprego está asociado ó aumento na mortalidade por cancro; pero en países cun sistema público de saúde e/ou que incrementan o gasto en saúde pública, existe un efecto protector na mortalidade por cancro en situacións de precariedade laboral. Os autores estiman que a crise económica de 2008-10 provocou preto de 260.000 mortes por cancro extra só na trintena de países que forman parte da Organización de Cooperación e Desenvolvemento Económico (OCDE) [10]. En poboación española temos tamén resultados de estudios epidemiolóxicos que relacionan un maior índice de “privación” socioeconómica (definida pola taxa de desemprego; baixo nivel educativo; taxa de traballadores manuais e traballadores temporais) cun aumento da mortalidade por cáncer [11].
O propio Ministerio de Sanidade e Servizos Sociais e Igualdade (MSSSI) nun informe do 2015, recoñece que as enfermidades non se distribúen por casualidade e están profundamente determinadas pola estrutura social, política e económica na que vivimos,  facendo unha proposta de políticas e intervencións para reducir desigualdades sociais en  saúde en España que se resumen nos seguintes apartados [12]:
Equidade en todas as políticas, financiamento xusto e gasto público para a equidade, poder político e participación, boa gobernanza global.
Condicións de vida e traballo digno ao longo do ciclo de vida.
Ambientes de promoción da saúde acolledores e accesibles, acceso a vivendas dignas, ambientes que favorecen hábitos saudables.
Servizos de saúde que non causen desigualdades.
Información, seguimento, investigación e ensino na prevención das desigualdades sociais.
Lamentablemente non temos datos do MSSSI en relación coa implantación destas propostas , e si dispoñemos de informes que falan do incremento da desigualdade social e pobreza en España nos últimos anos [13]. Fai só uns días a conservadora “Asociación Española Contra el Cancer” (AECC) difundía nos medios de comunicación un estudio feito polo seu observatorio no que se conclúe que o diagnóstico de cáncer pode ser unha causa e/ou agravante do risco socioeconómico para a subsistencia da persoa afecta e da súa familia. Estímase que o 11% das persoas diagnosticadas de cancro en España no 2017, tiveron unha situación de risco socioeconómico no momento do diagnóstico, ou que o diagnóstico oncolóxico xerou este risco. Estímase que preto de 25.000 persoas diagnosticadas de cancro ó ano están nunha situación de extrema vulnerabilidade (xa sexa por desemprego -con ou sen prestación-, sexan traballadores por conta propia, e / ou teñan baixos ingresos) representando o 27,7% do total de diagnósticos na poboación activa no 2017 [14].
Calquera aspecto da acción do goberno e da economía pode afectar a equidade sanitaria e sanitaria (finanzas, educación, vivenda, emprego, transporte e saúde, por citar seis), por iso cando os oncólogos transmitimos nos medios de comunicación que  “a prevención do cancro está nas nosas mans”[6], deberiamos  engadir que “está nas mans de todos”, determinada pola estrutura social, política e económica na que vivimos.
[1] GLOBOCAN 2012: Estimated Cancer Incidence, Mortality and Prevalence Worldwide in 2012. ARCI: OMS; Accesible en: http://globocan.iarc.fr/Default.aspx
[2] SEVENTIETH WORLD HEALTH ASSEMBLY.WORLD HEALTH ORGANIZATION.May 2017  Cancer Prevention and Control through an Integrated Approach (WHA70.12). Accesible en: http://apps.who.int/gb/ebwha/pdf_files/WHA70-REC1/A70_2017_REC1-en.pdf?ua=1#page=27
[3] GLOBAL ACTION PLAN FOR THE PREVENTION AND CONTROL OF NONCOMMUNICABLE DISEASES 2013-2020. © World Health Organization 2013 .Accesible en: http://www.who.int/nmh/publications/ncd-action-plan/en/
[4]  Union for International Cancer Control #WorldCancerDay #WeCanICan. Accesible en http://www.worldcancerday.org/
[5] ESMO Press Release: ESMO Supports World Cancer Day 2018. Accesible en http://www.esmo.org/Press-Office/Press-Releases/ESMO-Supports-World-Cancer-Day-2018
[6] SEOM “Prevenir el cáncer está en nuestras manos” Accesible en CanalSEOMTV https://www.youtube.com/watch?v=C6FcF–8pA4&feature=youtu.be y https://www.seom.org/es/noticias/106527-presentacion-del-video-prevenir-el-cancer-esta-en-nuestras-manos
[7] Comisión sobre Determinantes sociales de la salud – Informe Final. © World Health Organization 2009 .Accesible en: http://www.who.int/social_determinants/thecommission/finalreport/es/
[8] Where wealth matters more for health: the wealth-health gradient in 16 countries. Semyonov M, Lewin-Epstein N, Maskileyson D. Soc Sci Med. 2013 Mar;81:10-7. doi: 10.1016/j.socscimed.2013.01.010. Epub 2013 Jan 21.PMID: 23422055. Accesible en: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23422055
[9] Social determinants of cancer incidence and mortality around the world: an ecological study.McDaniel JT, Nuhu K, Ruiz J, Alorbi G.Glob Health Promot. 2017 Mar 1:1757975916686913. doi: 10.1177/1757975916686913.[Epub ahead of print] PMID: 29187122  Accesible en : https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/?term=29187122
[10] Economic downturns, universal health coverage, and cancer mortality in high-income and middle-income countries, 1990-2010: a longitudinal analysis.Maruthappu M, et al. Lancet. 2016 Aug 13;388(10045):684-95. doi: 10.1016/S0140-6736(16)00577-8. Epub 2016 May 25. PMID: 27236345 Accesible en: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/27236345
[11] Cancer mortality inequalities in urban areas: a Bayesian small area analysis in Spanish cities.Puigpinós-Riera R, et al.  Int J Health Geogr. 2011 Jan 13;10:6. doi: 10.1186/1476-072X-10-6. Erratum in: Int J Health Geogr. 2011;10:27.Accesible en: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21232096
[12] Ministerio de Sanidad, Servicios Sociales e Igualdad. Comisión para reducir las desigualdades sociales en salud en España.Avanzando hacia la equidad Propuesta de Políticas e Intervenciones para reducir las desigualdades Sociales en salud en España. Madrid 2015. Accesible en https://www.msssi.gob.es/profesionales/saludPublica/prevPromocion/promocion/desigualdadSalud/docs/Propuesta_Politicas_Reducir_Desigualdades.pdf
[13] EAPN-ESPAÑA Red Europea de Lucha contra la Pobreza y la Exclusión Social. EL ESTADO DE LA POBREZA SEGUIMIENTO DEL INDICADOR DE RIESGO DE POBREZA Y EXCLUSIÓN SOCIAL EN ESPAÑA 2008-2016. Informe 2017.Accesible en: http://www.eapn.es/estadodepobreza/descargas.php
[14] EL IMPACTO ECONÓMICO DEL CÁNCER EN LAS FAMILIAS EN ESPAÑA” RESUMEN EJECUTIVO OBSERVATORIO DEL CÁNCER AECC. Enero 2018 OBSERVATORIO DEL CÁNCER. Accesible en: http://observatorio.aecc.es/
This entry was posted in Saude e bioética. Bookmark the permalink.
← Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl en pt en pt en gl en gl en en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Debates Archives - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
Posted on 27/11/201705/02/2018 by Admin
O foro de pensamento renovador OBenComún atira o seu 4º intitulo do seu sêlo editorial. “[Re]Pensar a Democracia” volta a ser uma obra coral, ao igual que o anterior intitulo “Ecoloxismo Político: Olhadelas desde Galiza”, dedicado as questões relacionadas com a reinterpretación da democracia em chave de radicalidade participativa e regeneração ética. A gira do[…]
Posted in Debates, Democracia radical Leave a comment
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Posted on 20/06/201705/02/2018 by Admin
O foro de pensamento renovador OBenComún lanza o seu 4º titulo do seu selo editorial. “[Re]Pensar a Democracia” volve a ser unha obra coral, ao igual que o anterior titulo “Ecoloxismo Político: Olladas desde Galicia”, adicado as cuestións relacionadas coa reinterpretación da democracia en clave de radicalidade participativa e rexeneración ética. [Re]Pensar a democracia. Transitamos[…]
Posted in Debates, Democracia radical Leave a comment
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl gl en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl gl gl gl gl it gl gl en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Posted on 04/05/201605/02/2018 by Admin
Cando un busca nun dicionario a palabra Intruso, atópase con definicións como: persoa que entra nun lugar sen dereito, que forma parte dun ambiente que non lle é propio, ou que ocupa un posto sen ter dereito a el.
Si un académico de la lengua da Real Academia Española, como Félix de Azúa Comella, doutor en Filosofía e Catedrático de Estética, ocupante da cadeira H da citada institución desde 2015, e a quen se lle presupón mesura, atrévese a arremeter contra dunha alcaldesa lexítima como Ada Colau, e non apela neste caso ó dereito ou á falla del para ser titular daquela institución local senón que salienta a súa escasa formación académica, algo moi grave está acontecendo, e non só na política.
Sostén Azúa que Ada Colau non reúne as titulacións suficientes como para representar á cidadanía de Barcelona nun cargo de tanta responsabilidade ó que non se accede, como sabe o académico, por oposición. Desde unha perspectiva certamente clasista, Azúa a está cualificando de intrusa, xa que, na súa opinión, estaría exercendo un cargo sen a preparación necesaria. Obvio os insultos.
No caso de Santiago de Compostela, a capital de Galicia, certos sectores sociais, tan poderosos e influentes como minoritarios, esas persoas que coñecemos pero que non teñen por costume someterse ó escrutinio democrático (que si que mandan, o sei, e mandan moito!), desde o minuto un iniciaron unha forte campaña de deslexitimación política das persoas que sí recibimos o apoio maioritario da cidadanía nas eleccións municipais de hai case que un ano. Para esa empresa contaron (e contan) coapoio entusiasta dos que deciden no vello xornal da cidade (e da súa televisión local) que non dubidan mesmo en entrar no persoal e familiar, válelles todo con tal de facer dano, aínda a costa de diminuír a súa credibilidade.
As persoas que si fomos referendadas polas urnas, as que accedemos democraticamente ó Pazo de Raxoi (ou de Hanoi, polas pólvoras e as bombas informativas que nos lanzan acotío), as que asumimos o goberno municipal por decisión maioritaria do Pleno da Corporación, como a lista máis votada, Compostela Aberta, a quen nunca tomaron realmente en serio, somos -desde aquela- “inexpertas”, “incapaces”, “inútiles”, “pouco preparadas”… en definitiva, un desastre, unha calamidade, un perigo público, unha maldición para a cidade, precisamente porque ocupamos un espazo que, segundo eles, non nos é natural. Nin estabamos nos seus prognósticos, nin formabamos parte do seu reducido grupo de intereses.
Non se trata tanto de que acertemos ou cometamos erros, que seguro que o facemos como mortais que somos, ou de que xestionemos ben, mal ou regular, tampouco de que representemos ou non as súas crenzas particulares nos actos relixiosos, culturais ou nas súas esmorgas, trátase simplemente de que somos uns intrusos, ocupamos altas responsabilidades para as que non fomos educados, moi dignas tarefas para as que non estamos preparados, nunha palabra, quédannos grandes! porque non temos a titulación, orixe, ou clase… axeitadas. Por iso é polo que nos desprezan, para eles somos “pés negros, okupas, perros flauta, ociosos, desocupados, marxinais, extremistas, radicais, 2.0”… estamos faltos do pedigree que eles acreditan e, precisamente por iso, somos incapaces de resolver os problemas da cidade,  comedores, fochancas, indixentes… mil veces repetidos e publicados, asuntos que, como todo o mundo sabe, chegaron a Santiago con Compostela Aberta e nunca antes existiran.
Ós intrusos, como ós bárbaros, hai que expulsalos, polas boas ou polas malas. De aquí e de todas partes. Pero para iso resulta imprescindible crear antes un clima axeitado, deslexitimando acotío, atacando persoal ou familiarmente para evidenciar un desastre que anuncian, visibilizando un caos que inventan, insultando, inxuriando, mentindo, culpando, para facernos cada día máis aborrecibles. Trátase de crear un inimigo, como dicía Sam Keen, para logo exterminalo.
E a cousa non vai a remitir, nin sequera pagando o canon de rigor. Non é unicamente Compostela Aberta. Somos Marea, Marea Viva, Marea en Común, unha auténtica ameaza. En realidade, a máis grande ameaza de cambio social, político e xeracional en Galicia, como o é Podemos no conxunto do Estado. Asumir, desde o seu punto de vista, que Galicia podería perderse, que o PP non gobernara, que o caudal de diñeiro público que reciben en axudas remate para sempre prodúcelles un pánico atroz. Imaxinar unha Galicia gobernada por quen tanto desprezan en Santiago de Compostela, Ferrol ou A Coruña, dálles cefalalxia crónica.
Cando debatemos sobre as ordenanzas fiscais en Santiago alegráronse moito de que a oposición tumbara a proposta do equipo de goberno, mesmo perdendo varios millóns de euros para a cidadanía de Compostela. Cando os orzamentos, apostaron publicamente por rexeitalos e animaron a un acordo entre o PSOE e o PP, mais non foi posible. Agora pretenden importar a capital de Galicia as bondades daGrosse Koalition pola que suspiran, a que funciona en Europa, a do sentido común, a da sensatez, a da cordura que nos non temos, a da crise do capital, a dos intereses corporativos, a dos recortes económicos e de dereitos, a da expulsión dos inmigrantes e fuxidos das guerras, a da exclusión dos máis desfavorecidos. Pretenden, sen rubor, favorecer unha moción de censura contra Martiño Noriega e facer a Agustín Hernández outra vez alcalde, nesta ocasión, cos votos do PSOE de Paco Reyes. Atreverase?
Falamos do mesmo Agustín Hernández que apoiou a Conde Roa, a Angel Currás, o que perdeu a maioría absoluta hai un ano diante de Compostela Aberta, o que colleitou os peores resultados da historia do PP en Santiago logo dunha lexislatura infame, o que segue de portavoz municipal, dando leccións, e agora tamén na Deputación de A Coruña.
No clima de confrontación electoral permanente que vivimos no conxunto do Estado, lexislativas á vista e autonómicas en Outono, cada organización política busca o mellor posto de saída, e niso, Agustín Hernández é todo un experto. A clave definitiva a terá Paco Reyes, pero tamén Sánchez Bugallo, e quen mande no PSOE en Galicia, a opinión de Abel Caballero xa a coñecemos, está a paseala polo país adiante.
Non nos estrañemos entón que de aquí en adiante, cando menos ate as eleccións autonómicas, a infamia e o mal medren, escóitanse lexións de orcos que ouvean…
This entry was posted in Democracia radical, Socioloxía and tagged mareas, nova política, política municipal. Bookmark the permalink.
← A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
En realidade sempre houbo un único proceso →
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es ca en it gl gl es es es gl gl en gl fr fr fr en gl it en gl ca gl fr en es es es es es es es es ca es es es es es fr es gl es gl es gl es gl es it es gl es gl es gl gl en gl en gl en gl es fr pt gl gl es gl en sv

text:
Para endulzarnos – Restaurante El Mosquito Vigo
Restaurante El Mosquito Vigo Carta Para endulzarnos
Un menú carecería de sentido sin un postre a la altura. La forma perfecta e idonea de despedirse y rematar la ingesta con exquisiteces dulces y tradicionales como las de la antigua cocina.
Filloa rellena de nata y caramelo 6 €
Cañitas de “O Carballiño”rellenas de crema 6 €
Nuestra tarta de Santiago 6 €
Coulant de chocolate 70% y contraste helado 6 €
Sorbete de limón al aroma de whisky 6 €
Sopa de mango y maracuyá con helado 6 €
Torrija caramelizada con contraste de vainilla 6 €
Para acompañar el postre
Pedro Ximénez 5 €
Tokaj Oremus 3 puttonyos. Bodega Vegasicilia 7 €
Kopke 2012 LBV Vintage Port 6€
Sidra de hielo Valverán 23 €/Botella
Tostado de Costeira 45 €/Botella
MÁS DE 80 AÑOS
Actualmente cuenta con más de 80 años de historia a sus espaldas y la nueva familia Bello Iglesias es la encargada de dar continuidad al restaurante.
Plaza da Pedra Nº4, Vigo, 36202
Diseño: Dengueanguap. Ver Aviso legal
Si continuas usando la web, entedemos que aceptas nuestra política de cookies más información Aceptar
The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.


langs: es es

text: Comentarios en: Lanzan premio para danzas folklóricas


langs: gl ca en it gl gl es es es gl gl en gl fr fr fr en gl it en gl ca gl fr en gl gl gl gl es gl es gl gl jbo fr es en es en en en gl gl es es gl es es gl gl es jbo fr es en es en en gl gl gl es gl pt en it es gl es en es en es en en gl gl es es pt es gl en es es en gl es en es en en gl es it es gl es gl es gl gl en gl en gl en gl es fr pt gl gl es gl en sv

text:
Menús de Gala – Restaurante El Mosquito Vigo
Restaurante El Mosquito Vigo Menús de Gala
Brocheta de vieiras y langostinos, puerro confitado y cherry
Medio bogavante azul marcado a la plancha por su concha, mezclum de lechugas bio
Rape sobre crema de mango y mango natural
Antepostre de nuestro chef
Cañitas de "Carballiño" con su contraste helado
Bodega, cafés, infusiones, incluido
Zamburiñas a la plancha
Navajas a la plancha
Pulpu parrilla, foie y crema de patata
Taco de rape a la plancha y su bouquet de temporada
Antepostre de nuestro chef
Torrija caramelizada con helado
Berberechos de Noia extra grandes
Medio bogavante a la plancha
Rodaballo salvaje al horno
Trío de postres gallegos
Centolla de la ría
Percebes extra de Baiona
Zamburiñas a la plancha
Cigalas a la plancha "ooo"
Solomillo de vaca, foie y su patata gallega
Arroz con leche de antepostre
Trío de postres gallegos
MÁS DE 80 AÑOS
Actualmente cuenta con más de 80 años de historia a sus espaldas y la nueva familia Bello Iglesias es la encargada de dar continuidad al restaurante.
Plaza da Pedra Nº4, Vigo, 36202
Diseño: Dengueanguap. Ver Aviso legal
Si continuas usando la web, entedemos que aceptas nuestra política de cookies más información Aceptar
The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.


langs: es en en es gl gl en gl es gl en gl gl gl gl pt ast pt gl es gl en gl es gl pt fr pt gl gl gl gl gl pt gl gl sv gl en en es gl gl gl gl en gl gl gl es en en gl gl gl gl pt es gl gl en gl gl es gl en gl gl pt ast pt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl uz es en

text:
Javier Rocamora - Foro OBenComún
A xustiza económica, vacuna contra a impunidade corporativa
10 de marzo: Mortos que piden vida
O espellismo da solidariedade europea
Partidos políticos: obsolescencia sen programar ou unidade cidadá?
En realidade sempre houbo un único proceso
Primarias abertas na Marea
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (1)
A política lingüística contra o galego. A ofensiva neoliberal (2)
Non é unha crise, e a fin do crecemento
Galicia máis aló do PIB
Nacín en Elche en 1972.  Cursei estudos de Bioloxía na Universidade de Alicante aínda que non os rematei.  Trasplanteime a Galicia en 1996, con 23 anos. Vivo en Bertamráns (Ames).
Son autónomo e traballo como consultor en marketing oline, comunicación e vendas. Toda a miña carreira profesional desenvolveuse arredor do marketing e a comunicación.
Nunca participei en politica ata o ano pasado, onde fun candidato na lista para as municipais por Ames Novo, Fun un dos indginados que estaban fartos das vellas formas da política e do imperio do neoliberalismo. Ata ese momento  sempre fun activista no social e medioambiental, primeiro dende o activismo gay e logo no eido da loita contra o estigma social das persoas que viven co VIH.
Artigos de Javier Rocamora no Foro OBenComún
No día mundial do cáncer: non esquezamos os determinantes sociais da saude
Editorial 5: OBenComún abre unha nova etapa de traballo como foro galego de pensamento e análise crítico
O foro OBenComún apresenta o seu novo livro “[Re]pensar a democracia” en Coimbra em colaboração com o Centro de Estudos Sociais
España como problema, Catalunya como solución?
Xira 2017: presentación libro (Re)pensar a democracia
Demetrio Vázquez Martínez en Editorial cero: Múltiples voces para un novo relato
Publicacións baixo a licenza Creative Commons CC-BY-SA 4.0
Copyright 2016 Foro OBenComún
Zerif Lite powered by WordPress


langs: es es gl gl gl en es gl gl es gl pt gl gl gl gl es pt es en es en es es

text:
Consultas - Registro de planeamiento y gestión urbanística
Modificación NSPM - recalificación Serrería - Avda. Galicia, La Caridad
publicación BOPA aprobación inicial :
acuerdo aprobación provisional :
©2014, Gobierno del Principado de Asturias
Aviso Legal y Responsabilidad


langs: gl en gl es en gl fr gl gl hu es es gl gl gl gl gl es gl gl gl gl lt gl fr es es es gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl en gl gl gl gl gl gl fr gl es gl en es es en en es gl gl pt gl gl ar es en gl gl gl gl en gl gl gl es gl es gl gl es es gl gl es gl pt es gl es fr en gl en fr gl es ar en gl gl lt pt vi es gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl lt gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl es gl

text:
Tórculo Imprenta y Comunicación Gráfica
¿Podemos ayudarte? Nosotros te llamamos
Tórculo no seu empeño de dar o servizo máis innovador aos seus clientes para o uso dos seus produtos na comunicación gráfica de éstos,  mantén un constante esforzo para ofrecer solucións.
Tórculo pon a túa disposición os formatos dixitais máis innovadores para os novos soportes de comunicación ofrecéndote as últimas novedades para reforzar a  túa comunicación gracias á tecnoloxía multimedia.
Dende Tórculo dámoste opción a poder presupuestar de forma directa a través do noso presupuestador online.
Solicita o teu acceso e coñece mais posibilidades.
CD / DVD Interactivos
Catálogos e revistas interactivos
Efectos moi especiais nos teus catálogos
Múltiples acabados para os teus catálogos
Caxetíns e caixas contedoras
Facemos posible o imposible
(Español) Libretas cosidas al aire
Mostraxes e carpetas especiais
Selos verdes: FSC® y PEFC
Productos verdes para a túa comunicación gráfica
Publicidade no punto de venda
Cadros en dibond, matecrilato, madeira ou baldosas
Decoración e interiorismo (materiais)
Decoración e interiorismo (ambientes)
Equipamentos culturais e deportivos
Servizos gráficos á carta
Comunicación gráfica na aula
Facemos posible o imposible. Calquera rematado dende só un exemplar
Comercio e gran distribución
Soluciones personalizadas para el punto de venta
Servicios pensados especialmente para o sector editorial
Imprima en papel sen renunciar ao respecto ao medio
Servizos gráficos para a ensinanza
Soluciones para el canal profesional
Tórculo Comunicación Gráfica S.A. © 2018
| Aviso legal | Aviso privacidad | Condiciones generales de venta | Proxecto cofinanciado | Feder Galicia 2014-2020 | Proxecto Re-Acciona TIC | Piloto fábrica 4.0


langs: es gl gl es gl es fr es gl gl es es es es es es es es es gl es gl gl gl gl es es gl es es es es es es es es es es es es es en es gl es gl fr

text:
Plaza del Concello de Burela
Obras Públicas - Puentes
Obras Civiles - Carreteras
Construcción de todo tipo de obra civil en Lugo, obra pública y obra privada.
Servicio público de transporte de mercancías en Lugo.
Inscrita en los siguientes Registros:
Registro Oficial de Licitadores y Empresas Clasificadas del Estado (Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas), lo que nos permite contratar con la Administración Pública al acreditar una solvencia económica y técnica.
Registro General de Contratistas de la Comunidad Autónoma de Galicia (Consellería de Facenda – Xunta de Galicia)
Registro de Empresas Acreditadas del sector de la construcción (R.E.A.) (Ministerio de Empleo y Seguridad Social)
Registro de Licitadores de la Diputación Provincial de Lugo
2018© Construcciones Cazas | Aviso Legal | Política de Privacidad | Política de Cookies
Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies


langs: es es it gl gl gl es it gl gl gl es it gl gl gl ru fr en fr ca en gl es de es en en es en en en es en en en es en en en gl gl gl es es es es es gl es en es en pt tr en es it gl gl gl gl es

text:
Matinal Yeyé – Restaurante Bodegas Mazón Santander
Ven este domingo a disfutar de la energía de un músico irrepetible David de Llera, con su conocido repertorio de los Blues Yeyés.
17 noviembre, 2015, 1:03 pm
Sometimes, I see a recipe that I just know I’m going to need to make and this is one of them!
I agree! These look sooo good! Definitely giving them a try!
17 noviembre, 2015, 1:04 pm
Thanks for the recipe and inspiration!
Leave a Reply Cancel Reply
Campeonato de Motocross Clásico en el circuito de Villarejo
Penúltima prueba el Campeonato de España de Motocross clásicas
Fiesta Solidaria Anmistía Internacional
Fernando Soto del equipo bodegas Mazón segunda posición del Pre 78
La huerta de Bodegas Mazón
©Todos los derechos reservados


langs: pt en

text: Comentários em: Carlos Maside, Luís Seoane e a definición da arte galega


langs: gl pt

text: Coment├írios em: “Galicia ten un pintor”: A obra pict├│rica de Manuel Colmeiro no contexto da arte galega (I)


langs: pt pt

text: Comentários em: Pamen Pereira: tempos imaxinarios e vanitas


text: Comentários em: Abe Rábade expón Covas de luz no Centro Oncolóxico de Galicia, na Coruña


langs: pt es fr cs pt gl es gl ast gl es it es es ast gl es es es gl gl es en gl es gl it en es fi pt it gl gl fr en es gl pt it gl gl es en gl fi pt it gl gl it en es gl pt it gl gl fr en es fi pt it gl gl fr en es fi pt it gl gl fr en es es pt it gl gl it en es pt pt it gl gl fr en es es pt it gl gl ca en es fi pt it gl gl it en es sv pt it gl gl nl en gl fi pt it gl es cs fr es es es gl gl es es es en

text:
Pastoriza - Calvar - Inmobiliaria Pastoriza Calvar Cangas
TIENES UN TERRENO€€...TENEMOS TU CASA DE ENSUEÑO, LLAVE EN MANO
APARTAMENTO AVENIDA DE LA CORUÑA
PISO EN AVENIDA DE BUEU CON VISTAS AL MAR
PISO 4 DORMITORIOS EN ZONA DE PLAYA
APTO. EN AVDA. DE VIGO, ZONA GALAX
CHALER MAMPOSTERIA CON VISTAS AL MAR
CHALET EN VILARIÑO ENCIMA DEL MAR
Pastoriza - Calvar, Gestión Inmobiliaria
986 39 26 04 - 637 82 90 46
C/ Méndez Núñez, 4 bajo
Pisos en venta en tu zona
© 2018 - Pastoriza - Calvar, Gestión Inmobiliaria


langs: pt es fr cs pt gl es gl ast gl es it es es ast gl es es es gl gl es en gl es gl it en es gl pt it gl gl fr en es fi pt it gl gl fr en es gl pt it gl gl fr en es fi pt it gl gl es en gl fi pt it gl gl it en es fi pt it gl gl fr en es ca pt it gl gl de en pt es pt it gl gl ca en es fi pt it gl gl it en es es pt it gl gl fr en pt lt nb it gl gl fr en es es pt it gl es cs fr es es es gl gl es es es en

text:
Pastoriza - Calvar - Inmobiliaria Pastoriza Calvar Cangas
PISO 4 DORMITORIOS EN ZONA DE PLAYA
APTO. EN AVDA. DE VIGO, ZONA GALAX
APARTAMENTO AVENIDA DE LA CORUÑA
PISO EN AVENIDA DE BUEU CON VISTAS AL MAR
TIENES UN TERRENO€€...TENEMOS TU CASA DE ENSUEÑO, LLAVE EN MANO
CHALET PROXIMO A LA PLAYA DE RODEIRA
CHALET EN VILARIÑO ENCIMA DEL MAR
chalet en pintens con vistas al mar
Pastoriza - Calvar, Gestión Inmobiliaria
986 39 26 04 - 637 82 90 46
C/ Méndez Núñez, 4 bajo
Pisos en venta en tu zona
© 2018 - Pastoriza - Calvar, Gestión Inmobiliaria


langs: pt gl gl it es es es es es es es es es es gl es gl gl it es en ca es gl gl it es es es es es es es es es es gl es gl gl it pt gl gl de en it es gl it es it it es es es es es es es es es es es es es es es es es es es es gl gl es it es gl gl gl es gl es gl es gl es es es gl gl gl es gl en es es gl en es es gl en es es es gl pt es pt es es es

text:
Visitas guiadas a Cortegada - Corticata Ecoturismo
Cortegada + Ría de Arosa
Cortegada + Rutal del Apóstol
Cortegada + Pazo de Rubianes
Cortegada + Pazo de la Saleta
Cortegada + Acuario de O Grove
Cortegada + Ría de Arosa
Cortegada + Rutal del Apóstol
Cortegada + Pazo de Rubianes
Cortegada + Pazo de la Saleta
Cortegada + Gran Bazán
Cortegada + Acuario de O Grove
Visitas guiadas a Cortegada - Corticata Ecoturismo
Empresa dedicada en ofrecer visitas guiadas por el entorno de "as rías baixas", cambados, Vilagarcía, O Grove... Disfruta de un turismo medioambiental.
Visitas guiadas, Visitas guiadas por Cambados, Visitas guiadas en Cortegada, Visitas Cortegada,, Visitas Cortegada, Visitas guiadas Cambados, visitas guiadas Villagarcía, Visitas guiadas Rías Baixas, visitas guiadas Pontevedra, visitas guiadas o grove, visitas guiadas ria de arousa, visitas Parque nacional illas atlánticas, visitas cies, visitas guiadas cies, visitas guiadas ons, turismo medioambiental.
home,page-template,page-template-full_width,page-template-full_width-php,page,page-id-5,eltd-core-1.0.3,ajax_fade,page_not_loaded,,borderland child-child-ver-1.0.0,borderland-ver-1.13,vertical_menu_enabled, vertical_menu_left, vertical_menu_width_290,smooth_scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive
Visitas Guiadas a Cortegada – Ecoturismo
Con Corticata disfrutarás de una maravillosa experiencia, donde conocerás paisajes gallegos dentro de la Ría de Arousa. Haremos Rutas por Cortegada, llamada el “Bosque flotante“, que es una de las Islas que forman el Parque Nacional Illas Atlánticas, y por otros lugares de la zona. Nuestras actividades están indicadas para todos los públicos, individual, en grupos, para empresas, y también desarrollamos programas educativos y formativos, especiales para actividades escolares, o excursiones de fin de curso. Te detallamos todas las actividades:
Cortegada + Ría de Arousa
Cortegada + Ría de Arousa
Cortegada + Ruta del Apóstol
Cortegada + Ruta del Apóstol
Cortegada + Pazo de Rubianes
Cortegada + Pazo de Rubianes
Cortegada + Pazo de La Saleta
Cortegada + Pazo de La Saleta
Cortegada + Gran Bazán
Cortegada + Gran Bazán
Cortegada + Acuario de O Grove
Cortegada + Acuario de O Grove
Cortegada + Ecoparque de Marín
Alquier o Ruta en Kayak
La posibilidad de conocer y descubrir el Parque Nacional Marítimo Terrestre de las Islas Atlánticas y su entorno, centrándose sobre todo en el entorno de la Ría de Arousa, donde se encuentra la Isla de Cortegada y la Isla de Sálvora.
Organizamos visitas guiadas en las islas del Parque Nacional Illas Atlánticas, principalmente en la “Illa de Cortegada”.
Mostramos la riqueza natural y patrimonio de la ría de Arousa, y transmitimos hábitos saludables y respetuosos con el medio ambiente.
Desarrollamos actividades educativas para los centros de enseñanza y organizamos campos de trabajo para jóvenes de toda Europa.
Te contamos la historia de Cortegada. Cómo se vivía en la isla, de qué son sus ruinas, y su historia hasta nuestros días.
Te ofrecemos conocer diferentes lugares de la Ría de Arosa.  Parajes dónde disfrutar de un turismo medioambiental.
En nuestras rutas también pasaremos por lugares representativos y zonas de ocio de las que podrás disfrutar.
Una forma de potenciar las visitas a Cortegada
Parques Nacionales das Illas Atlánticas tiene en mente la puesta en marcha de diferentes paquetes turísticos para dar un impulso a las visitas...
Atrapados una noche en el paraíso
Un grupo de seis voluntarios procedentes de toda Galicia estrena la casa restaurada por Illas Atlánticas en Cortegada y pasa la noche allí mie...
Alumnos de Carril estrenaron la unidad didáctica sobre Cortegada
Cerca de cuarenta alumnos de entre 11 y 13 años estrenaron ayer la unidad didáctica que, alrededor de la Illa de Cortegada, elaboró Javier Vi...
Recomendable!! un diez para nuestra guía por sus explicaciones acerca de la historia de la isla y especies protegidas. organización perfecta. Gracias!!
- Marga Fachado Parada
Pasámolo xenial. Unha visita interesantísima e moi moi amena 100% recomendable.
- Berta Martinez Soto
Un sitio precioso. Es increíble tener tan cerca un sitio así. Un 10 🙂
Muy bonita la experiencia, de la guía cuenta cuentos con el relato de la Isla
- Jose Luis Penado
Política de CookiesEsta página utiliza cookies y otras tecnologías para que podamos mejorar su experiencia en nuestros sitios: Más información.Acepto


text: Comentarios en: ¡Adiós a la indigestión! 5 alimentos para combatirla


langs: en es es gl fr en gl gl pt es es es es es en pt en gl en

text: Web realizada con motivo del concurso que CUSTO BARCELONA llevó a cabo para convertir a usuarios de la marca en la imagen para la revista ELLE. Para ello, los participantes se hacían fotos en las tiendas CUSTO y eran votadas a través de la web y de Facebook.


langs: es en en en en en en en en en en en en en en en en fr gl fr gl en en en en es

text:
Directed by Alejandro Marzoa
Produced by Boogaloo Films
Dientes para toda la vida


text: Comentarios en: Dr. Juan Luis Figuerido Poulain – Psiquiatría en Bilbao


langs: es gl es es gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl gl gl es es es gl gl gl gl en es lv gl gl gl gl gl gl gl en gl es

text:
Tel.: +34 881 81 23 52|info@masterendodonciasantiago.com
Requisitos de acceso y plazo de la matrícula.Acceder
Acceso a documentación interna previo registro.Acceder
Contenido de los módulos teórico-prácticos.Acceder
Curso especialización en endoadoncia 2016-2017
Curso de especialización en endodoncia 2014-2015
Tapón apical con MTA
Endodoncia de un 46 con Curvatura
©2016 Facultad de Medicina y Odontología | Universidad de Santiago de Compostela | Diseñado por desafiodigital.es


langs: gl gl gl gl es gl gl gl it gl es es es ro es gl es en en es es en es gl pt ca en en es es ca es gl eo gl pt en en es es sv es es es es

text:
Datos de contacto y ubicación de nuestros estudios en A Coruña, Vigo y Tenerife.
Nuestro estudio en Vigo
C/ Doctor Cadaval 7, 1º Izq
+34 986 430 313
Nuestra estudio en Tenerife
38612 Arenas del Mar
Santa Cruz de Tenerife
+34 658 991 253
2014 © GEV Arquitectura | info@gevarquitectura.com - Sede Coruña 981 638 552 - Sede Vigo 986 430 313 | Todos los derechos reservados.
Este sitio web utiliza cookies para mejorar tú experiencia. Vamos a suponer que estás de acuerdo con esto, pero puedes elegir por no si lo estás.Aceptar Leer más
Politica de Privacidad & Cookies


langs: gl gl gl gl es gl gl gl it gl es es es en es gl gl es es en es gl gl es gl en es gl es es en en es gl es es es en gl gl es es en en gl gl gl es ca en eo gl es es en en es gl es es gl en es gl es es en en es gl es es es en eo gl es es gl en es gl gl es gl en eo gl gl es gl en eo gl gl es gl en eo gl es es gl en eo gl es es es es es gl es es gl en es gl gl es gl en es gl gl es gl es es gl gl es gl es eo gl gl es gl es es gl gl es es en es gl gl es es en es gl gl es gl gl gl gl gl es es es es gl es es gl es eo gl gl es gl gl gl gl gl es es es es gl gl es gl en eo gl es es gl en eo gl gl es gl en eo gl gl es es en es gl gl es gl pt eo gl gl es gl es es gl gl es gl es es gl gl es es es es es

text:
Trabajos realizados en los últimos años
Plan Especial Reforma Interior UA-MONTANA
SITUACION: LA CORUÑA. SANTIAGO
FASE: Proyecto de Compensación.
OBSERVACIONES: Pendiente de urbanización
Plan Parcial Residencial LAS CAMPAS
PROMOTOR: SAREB. BANCO CEISS
FASE: Proyecto de Compensación
OBSERVACIONES: Pendiente de urbanización
Plan Especial Reforma Interior UA-8
PROMOTOR: SAREB. BANCO CEISS
SITUACION: POLA DE SIERO. ASTURIAS
Plan Parcial CIERRO ALISAL
PROMOTOR: SAREB. BANCO CEISS
Plan Parcial Residencial SECTOR 36
PROMOTOR: SAREB. BANCO CEISS
SITUACION: SANTA CRUZ. CANTABRIA.
PROMOTOR: A.O.D. BAREDO S.L.
FASE: Inicio de tramitación administrativa
OBSERVACIONES: Proyecto en redacción
Ordenación detallada. Plan especial reforma interior.
OBSERVACIONES: Incorporado al planeamiento
FASE: Proyecto en redacción
OBSERVACIONES: Inicio de tramitación administrativa
Plan especial de reforma interior residencial.
FASE: Proyecto en tramitación
OBSERVACIONES: Pendiente de aprobación inicial
Estudio de detalle – Proyecto de urbanización.
PROMOTOR: JUNTA DE COMPENSACION UA-3
FASE: Proyecto de compensación
OBSERVACIONES: Planeamiento y urbanización aprobado
Ordenación detallada. Plan especial reforma interior.
PROMOTOR: A.O.D. BAREDO S.L
OBSERVACIONES: Pendiente de aprobación PGOM
Ordenación detallada. Plan especial reforma interior.
OBSERVACIONES: Pendiente de aprobación PGOM
Ordenación detallada. Plan Parcial.
PROMOTOR: HORMIGONES VALLE MIÑOR
OBSERVACIONES: Pendiente de aprobación PGOM
Ordenación detallada. Plan especial reforma interior.
PROMOTOR: JUNTA DE COMPENSACION
OBSERVACIONES: Incorporado al planeamiento.
Ordenación detallada. Plan especial reforma interior.
SITUACION: CARIÑO (A CORUÑA)
OBSERVACIONES: Para incorporar al Plan General.
Plan parcial comercial – Proyecto de compensación.
PROMOTOR: CEMENTOS AREAS – CYSER
OBSERVACIONES: Planeamiento y gestión aprobados. Urbanización en ejecución.
Estudio de detalle – Proyecto de compensación.
PROMOTOR: SANCHEZ GOYANES CONSULT.
SITUACION: ISLA DE AROSA
OBSERVACIONES: Planeamiento y gestión aprobados. Urbanización en ejecución.
Estudio de Detalle y Proy. de Urbanización
PROMOTOR: PARQUE DE SANTA CRUZ
OBSERVACIONES: Con Licencia para Edificación y Urbanización.
PROMOTOR: RESIDENCIALES OYA S.L.
SITUACION: SANTA Mª DE OYA
FASE: Ajuste a nueva legislación.
OBSERVACIONES: Paralizado. Afección del Plan de ordenación del litoral, POL
Ordenación detallada. Plan Parcial.
OBSERVACIONES: Pendiente de aprobación PGOM
PROMOTOR: PARQUE DE SANTA CRUZ
OBSERVACIONES: Con Licencia para Edificación y Urbanización.
Estudio de detalle – Proyecto de compensación.
PROMOTOR: GRUPO EUROVIVIENDAS S.L.
SITUACION: PUEBLA DEL CARAMIÑAL
OBSERVACIONES: Planeamiento y gestión aprobados. Urbanización iniciada.
Plan especial de reforma interior.
OBSERVACIONES: Tramitación paralizada. Transferido a SAREB
Ordenación detallada. Plan especial reforma interior.
OBSERVACIONES: Tramitación paralizada. Transferido a SAREB
Ordenación detallada. Estudio de detalle
PROMOTOR: JAMBA ARQUITECTURA SL
OBSERVACIONES: Incorporado al planeamiento.
PROMOTOR: RESIDENCIAL ILLA AROUSA
SITUACION: ISLA DE AROSA
Estudio de detalle – Urbanización
OBSERVACIONES: Tramitación paralizada. SAREB
Ordenación detallada. Plan especial reforma interior.
OBSERVACIONES: Tramitación paralizada. SAREB
Ordenación detallada. Plan especial reforma interior.
PROMOTOR: M. PUENTES – M. VAZQUEZ
OBSERVACIONES: Tramitación paralizada. SAREB
2014 © GEV Arquitectura | info@gevarquitectura.com - Sede Coruña 981 638 552 - Sede Vigo 986 430 313 | Todos los derechos reservados.
Este sitio web utiliza cookies para mejorar tú experiencia. Vamos a suponer que estás de acuerdo con esto, pero puedes elegir por no si lo estás.Aceptar Leer más
Politica de Privacidad & Cookies


langs: es de en gl gl es gl pt gl gl es gl es es es gl es gl gl es gl es gl es es gl gl es en gl gl es de en gl en

text:
Consolidación y desconsolidación - J. R. Logistic C.A.
Empresa que apunta a cubrir las exigencias que demandan nuestros clientes y aliados comerciales en relación al comercio internacional.
Av. 91 Nº 180-270, Sector El Rincón, C.C. Fedir, piso 1, Ofic. 2, Tazajal Naguanagua, Carabobo. VE
J.R. Logistic, C.A. | J-40042076-8


langs: en es en en en en en en en en gl zh es en es es es it es es es en es es en es en es es es es es en es pl en es es es es es es es fr ast es hu ast es es hu ast es es hu ast es de es es fr es es es fr es es es fr es en es es en es en ast en ast pt ast pt es en th th fr en en en en en en en en en en en en en en en en hu en gl da de en ja ja gl fr pt fr de ja ja zh gl gl

text:
Intensive English 1 Intensive English 2 Year 7 EAL Course Year 8 EAL Course Year 9 EAL Course SL Year 9 EAL Course HL
Year 10 SL Year 10 HL Year 11 SL
A2 Key for Schools B1 Preliminary for Schools B2 First for Schools IGCSE ESL Core IGCSE ESL Extended
Dansk (da) Deutsch (de) English - United States (en_us) English (en) English (zh_cn) Español - Internacional (es) Français (fr) Português - Brasil (pt_br) Thai (th) Pycckий (ru) 한국어 (ko) 日本語 (ja) 简体中文 (zh_cn_old)
Usted no se ha identificado. (Acceder)
¿Olvidó su nombre de usuario o contraseña?
IGCSE ESL Extended Revision Course
IGCSE ESL Core Revision Course
Cambridge PET for Schools Revision Course
Cambridge A2 KEY for Schools Revision Course
Cambridge First for Schools
IGCSE ESL Core Revision
Year 10 IGCSE ESL 2018-2019 HL
Year 10 IGCSE ESL 2018-20 SL
Year 11 IGCSE ESL 2017-19 SL
IGCSE ESL 2017-19 HL
Year 9 EAL HL 2018-2019
Year 9 EAL SL 2018-2019
Year 8 EAL 2018-2019
Year 7 EAL 2018-2019
Usted no se ha identificado. (Acceder)
British International School, Phuket
+66 (0) 76 335 555
Year 7 EAL Course
Year 8 EAL Course
Year 9 EAL Course SL
Year 9 EAL Course HL
A2 Key for Schools
B1 Preliminary for Schools
B2 First for Schools
Español - Internacional (es)
English - United States (en_us)
Español - Internacional (es)
Português - Brasil (pt_br)
Resumen de retención de datos
Descargar la app para dispositivos móviles