langs: gl gl gl es it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en gl es gl gl gl en gl gl gl gl gl es pl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de es es gl en gl en es gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt en gl es es nl en nl es it gl en gl en gl en gl es pt en gl en es gl gl gl gl gl gl es es gl en gl gl

text:
Música | Revista de cultura e sociedade
Menú Principal Saltar al contenido
Archivo de la categoría: Música
A nova música que chega: Invasión.
25 marzo, 2019 ORBALLO Deja un comentario
Se algo é tendencia por parte dun sector da poboación nos últimos anos no mundo musical iso é o negativismo. O dicir que xa non se fai música coma a de antes, que xa non aparecen esas cancións que merecen a pena ser escoitadas e que a creatividade xa morreu fai tempo de forma definitiva.
E se algo non deixan de amosar nos últimos anos a inxente cantidade de grupos que, por suposto, segue a aparecer, e que iso é unha completa mentira; que a música continúa máis viva que nunca e que a calidade segue aparecendo ata debaixo das pedras, sendo só necesario o buscar para atopar.
Unha desas novas bandas dispostas a demostrar o último é da que agora falaremos: Invasión.
Aparecidos na cidade de Barcelona en xullo do 2018, menos dun ano despois están a punto de presentar o seu primeiro disco, xa rematado, e aínda non dispoñible na súa totalidade na rede, pero que tivemos a oportunidade de escoitar en primicia.
Sen aínda título definitivo, o máis probable é que o álbum remate recibindo o nome de Avistamiento. O disco, formado por sete cancións, presenta as seguintes composicións:
4. Iba borracho (4:32)
7. Puta inspiración (4:24)
En apenas media hora de música, Invasión amosa a súa carta de presentación, cun son moi definido, que deixa ben claras as súas influencias e o estilo que, moi probablemente, atopemos nos seus futuros traballos.
O disco comeza con Maladicción, e nela xa se pode comezar a intuír o dito anteriormente. De ritmo e instrumentación contundente, o corpo pídeche bailar con ela, a pesar da desesperación da que somos testemuña con respecto a súa letra, referencia ao suicidio incluída.
La colina continúa, nos primeiros segundos, o camiño iniciado no primeiro corte do álbum, chegando o cambio de dirección coa entrada da parte vocal, a cal nos presenta unha letra á que resulta moi fácil quedarse pegado. A destacar a súa potente batería e un punteo de guitarra moi interesante.
En Invasión, canción que comparte nome co grupo, temos o tema máis curto do disco. Un rock directo, deses que fan saltar á xente en directo sen parar, a pesar da dureza da súa letra, case diríamos que apocalíptica.
Estamos a piques de chegar ao ecuador do disco, e xa vemos que a relevancia dos textos no grupo é unha constante. Isto continuará así o resto do álbum, apoderándose a desesperación e a angustia vital do cantado polo grupo, pero sempre cun toque alegre que invita á esperanza.
No cuarto corte do disco, Iba borracho, atopamos unha textura e un tratamento do son moi ao estilo do dream pop, sendo a canción do álbum que máis se achega a esta corrente musical. Estamos ante un canto a esa vida nocturna barcelonesa, motivo e intento de alivio de/tras a ruptura dunha relación do máis evocador.
O momento máis sombrío e melancólico do álbum chega con Refugios, que comeza de forma acústica, e pode que sexa a canción que máis me gusta do disco. Moi recomendable escoitala cuns bos auriculares (ao igual que o resto do disco) para poder apreciar as distintas capas da(s) canción(s) e desfrutar dela(s) plenamente.
Este momento de baixada cambia de forma contundente con Fantasía, que inicia de forma acelerada e, tras varias mostras de calidade coa guitarra, introduce a voz a machete, cun estilo moi peculiar que podería incluso chegar a recordar ao Bunbury de certos momentos, cantando unha letra que suxire máis que mostra.
E remata a viaxe con Puta inspiración, que inicia cunha batería disposta a pelexar nos primeiros compases do corte, dando paso, coma polo seu título podíase intuír, a unha canción sobre a composición e a capacidade creativa; de onde proveñen as ideas que acaban dando lugar a calquera tipo de obra.
Cando un remata de escoitar o álbum, quédase coa clara sensación de que non hai ningunha canción que sobre, aportando todas algo ao conxunto, habendo a suficiente variedade de recursos e ideas frescas como para que ningunha das composicións se pareza a outra. Cun tratamento do son coidado ata o extremo, destacando moitas veces por presentar capas instrumentais que, por momentos, case ocultan a voz, nunha xogada moi do estilo do que fai J en Los Planetas, non hai dúbida algunha de que o disco está feito cun mimo e coidado espectaculares.
Cun videoclip xa no seu haber, que podedes ver baixo estas liñas, e algúns conciertos iniciais pola ciudade condal, o grupo comezará a presentar de forma “oficial” o disco, que publicarase no mes de abril, en maio.
Sen dúbida algunha, haberá que estar pendentes do que estes rapaces poidan facer no futuro, pois dificilmente a súa carta de presentación podería haber sido mellor. Dende aquí, desexarlles a mellor das sortes no seu proxecto e pedirlles que, de ser posible, fagan parada en Galicia durante a xira do disco, pois aquí lles acolleremos cos brazos abertos (donos de recintos que poidan albergar concertos, botádelle un ollo a Invasión e non deixedes pasar esta oportunidade!).
Redes sociais e formas de contactar co grupo:
Tamén dispoñible a música da banda en AppleMusic, Google Play, Amazon e Deezer.
Meeting people is easy
13 febrero, 2019 ORBALLO Deja un comentario
O documental que acompaña a Radiohead na xira de presentación do OK Computer e a obra mestra que mostra a absoluta desolación que a fama pode traer.
Aínda que poida parecer contraditorio, a chegada á cima pode supor tamén, de forma simultánea, o maior descenso aos infernos que un teña a capacidade de imaxinar. E Radiohead, sobre todo a través da figura do seu líder, Thom Yorke, experimentou isto en primeirísima persoa.
OK Computer, o considerado, en xeral, tanto o mellor disco do grupo coma un dos mellores lanzamentos musicais da década dos 90, por non dicir directamente que moitos o inclúen nas listas de mellores álbums da historia, viu a luz no ano 97. Nel atopábamos 12 cancións acerca dunha serie de temas que encaixaban ao 100% coa sociedade do momento, e que continúan a facelo aínda a día de hoxe, pode que máis que nunca: Os problemas, preocupacións e alienación dunha sociedade cada vez máis fría, o abrazo á expansión da tecnoloxía e o medo ante o que isto puidera ocasionar, o transporte (tema con respecto ao cal Yorke sinte certo pánico coma consecuencia dun accidente de tráfico que sufriu no ano 87), o traballo, a paranoia ou a angustia vital.
Estamos ante un disco que, aínda que non queiramos considerar coma depresivo, co grupo sempre deixando puntuais momentos que invitan á esperanza, si é apocalíptico canto menos, capaz de reflexar con moita precisión os resortes internos dunha banda que era moi consciente do momento histórico que estaba a vivir.
Trala súa publicación ocorre o inesperado: Para sorpresa dos propios directivos de EMI, que non tiñan en moi alta estima o lanzamento, o álbum converteuse nun éxito absoluto tanto de crítica coma de público, sendo recibido case coma se do novo mesías se tratase, elevando a Radiohead á cima da escena musical do momento.
Coma é lóxico, á publicación seguiríalle unha xira, que comezaría en Barcelona en maio do 97 e remataría, chegando a un total de 104 concertos, en Nueva York, en abril do 98. Ante esta situación, a discográfica viu máis que claro que aí tiñan unha nova oportunidade de explotar á nova galiña dos ovos de ouro, e lanzouse a elo, mandando que un equipo seguise ao grupo ao largo do tour para gravar unha película – documental do periplo da banda.
O proxecto caeu nas mans de Grant Gee, e o resultado final do que nun principio só era un encargo comercial por parte da discográfica para gañar máis diñeiro foi toda unha obra de arte, un ensaio no que a través de distintas conversacións cos membros do grupo saen distintos temas á palestra, sendo bos exemplos disto o éxito, a fama, as infinitas horas mortas cando estás a viaxar polo mundo de seguido ou a apatía ante os medios de comunicación (que sempre están a facer as mesmas preguntas, cambiando só o idioma no que están formuladas, algo que chega a un punto no que a banda xa responde en ton burlón, non podendo estar máis fartos) e o teu propio público trala sobreexposición á que se viron sometidos.
O que vemos na pantalla non ten argumento, predominando un estilo caótico que se axusta ás mil marabillas ao que o grupo estaba a vivir nese momento. As distintas imaxes van sucedéndose, mostrándonos a unha banda nun estado preto ao depresivo, sobrevivindo a todo este proceso case que de milagre (Thom Yorke, en retrospectiva, chegaría a dicir que “Meeting people is easy era unha guía sobre as razóns para non estar nun grupo”).
Todo isto refléxase nos membros de Radiohead pasando polo illamento máis absoluto, incluso canso se atopan rodeados por centos de persoas, e experimentando nas súas carnes o punto álxido do absurdo: Estar a percorrer o mundo enteiro e que o único que poidas ver das cidades nas que vas a tocar sexa o percorrido entre o aeroporto e o recinto, pois ao día seguinte tes que estar actuando en calquera outra parte do mundo, coma no documental dise, ante, aínda por riba, audiencias que só se dedican a reclamar, para exasperación do grupo, os grandes éxitos do mesmo, encabezados por Creep, canción que a banda chega ao punto de aborrecer, e coa que vemos a Yorke, nun concerto, chegar a pasarlle o micro ao público para que eles cantasen, non sendo un momento de complicidade grupo – audiencia, senón que unha mostra máis do farto que estaba o líder de Radiohead da situación.
O surrealismo máis absoluto chega cando a banda ten que gravar anuncios en xaponés, sen tan sequera saber os membros que están a dicir, producíndose xa a ruptura psicolóxica total nun Yorke que se ve incapaz de pronunciar as palabras que ten que dicir, ocorréndolle algo parecido a Jonny Greenwood de forma previa en Francia. Nada de todo iso era música, pero nese ciclón viuse atrapado o grupo de forma inesperada tralo lanzamento dunha absoluta obra mestra que os catapultou ao estrelado e a fama mundial.
Avanza a xira e o líder da banda, preso dunha continua angustia, refuxiase cada vez máis en si mesmo. Vemos ao músico caer no relativo ao emocional no máis profundo de forma progresiva ao transcorrer do tour, noutra mostra de que non, nin é divertida nin ten nada de cómico o da fama; menos aínda no caso de ser unha persoa tan sensible coma o británico. A xira supón, sen dúbida algunha, a desolación máis absoluta para todos os compoñentes da mesma.
Pero non todas as imaxes teñen que ser negativas, e así tamén podemos ver momentos produtivos co grupo, por exemplo, comezando a traballar no que serían futuras cancións, coma no caso de How to disappear completely, ou ao propio Gee dirixindo o videoclip de No surprises, deixando tamén neste caso, ao igual que nas cancións da banda, un pequeno raio de esperanza, demostrando que, incluso da maior das loucuras, pode saír algo creativo.
Yorke asegura durante o documental, de forma profética, que “nada volvería a ser o mesmo”, e non podería estar máis acertado. O que viu a continuación por parte do grupo non foi só un cambio no seu estilo musical que deixou a máis dun desconcertado a máis non poder; senón que esta experiencia tamén faría que a banda, se xa anteriormente adoitaba a facer o que quería, afondase máis nesta conducta, ignorando o esperado por parte da industria. O mellor exemplo é cando sacan In Rainbows sen un prezo fixo en Internet, no ano 2007, a través da súa propia páxina, tendo o usuario a opción de aportar algo se así o consideraba.
A película, de resultado máis que notable, aparecería no ano 98, e tería unha recepción crítica bastante positiva. En España, sen embargo, ao longo de todo este tempo, e tamén para moitos fans de Radiohead, pasou bastante desapercibida, resultando imperdible para calquera seguidor da banda, ao igual que se estás interesado nas consecuencias reais que a fama pode ter nunha persoa, a pesares de non ser de todo recomendable se
estás a pasar por unha mala etapa. Sen dúbida algunha, un deses chamados “rockumentaries” único e irrepetible.
Coma o propio grupo di nunha das frases recitadas da bastante arrepiante Fitter Happier, coa que se abre esta Meeting people is easy, “till cries at a good film”.
Ir a las entradas
1 2 … 17 Siguiente →
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autónomos e Día da Radio
Novas, historia, literatura, arte, música e deporte en Galicia.
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autonómos e Día da Radio
Capítulo 67: Eu tamén son o Tío Marcos!
Capítulo 66: Vaia "loucura"
Capítulo 65: Imperialismo e globalización
Capítulo 64: O negacionismo
Cp 64: Entrevista ó Dr Frank Ortega Smith
Capítulo 63: Na procura da felicidade


document_lang: gl

langs: gl gl gl es it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en gl es gl gl es gl es gl gl gl gl fr gl la gl gl gl gl gl en es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl it gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl es es en gl es es nl en nl es it gl en gl en gl en gl es pt en gl en es gl gl gl gl gl gl es es gl en gl gl

text:
Poesía | Revista de cultura e sociedade
Menú Principal Saltar al contenido
Archivo de la categoría: Poesía
Un poeta é aquel que albisca máis alá do seu crepúsculo e contempla as miúdas pingueiras de átomos solemnes que mudan a dor do contemplativo, a poesía é un refuxio para o antihéroe que entende o mundo mellor que ninguén máis non enturbia as augas para que parezan máis profundas. A algúns póñenselle os pelos de punta no solpor, outros, gardan o vacío existencial no seu corpo e mudan de pel se é necesario.
O poeta recita para sí mesmo a melodía da contracultura neste século que pide a berros unha transformación prudente. El naceu para ser destiño, para debuxalo, para ser o sinxelo interlocutor entre o ego e os atributos estoicos. O poeta non teme ser incomprendido, non pretende o rapsoda actual rimar en estructura metódica se non danzar arredor das palabras e erguer a testa ante a morte, sen medo, sabendo que non significa nada. A contracultura naceu para debuxar nas marxes das libretas, romper as estructuras do arte e elevar a calquera mortal a unha inspiración catártica xa sexa a partir de Rimbaud ou de Kiko Neves.
Poemas en atenas. eu yo egó
5 abril, 2019 ORBALLO Deja un comentario
Menuda continxencia a do eu.
Eu son eu en Xaneiro
en días de f r í o e chuvia
Eu son eu en Xullo
de sol e area e cinsas en Thissio.
En son eu os días de ciclo,
do que sempre quixen ser e
parece que nunca serei.
Eu son eu en entrevista de empresa,
perreo intenso en discoteca
e en ausencia de café.
Eu son eu os primeiros días de regla,
Eu son eu eu cada día,
e non son nada nunca,
Eu son eu cando quero quedar e cando quero marchar
o todo non é tanto…
todo non é nada.
Ilustración de Mar Ocampo
Breve peza didáctica sobre a leve condición humana
29 marzo, 2019 ORBALLO Deja un comentario
Os nosos brazos non poden co peso do home pendurado da póla, somos incapaces de soster o seu peso e evitar que afogue. Sinto o seu membro erecto na miña orella mentres tento soster o corpo.
Mañá todos remataremos así, por tanto non hai mañá para nós. Vivamos o presente con paixón, amenos e odiemos con forza, procuremos esa liberdade que nos foi prometida. Ó fin e ó cabo, para que carallo fomos creados se non foi para gozar? O ritmo da vida é demasiado rápido, unha agonía na que non deberiamos acubillarnos. Mellor estar ao sol, sentindo a brisa, ou foder ou que sei eu! Ollo ao meu carón e vexo xente ben fodida. Logo a esperanza entre os dedos, faragullas de pan duro, demasiados ollos ao redor.
Penso en Tzara e a súa proverbial mente, esnaquizado o soño, lonxano de se realizar, todos agochados baixo unha pedra. A voz do tolo resoa en toda a praza e todos nós alterámonos dun modo irrisorio. Poucas risas botei na miña vida, son un homiño serio. Outros rin sen parar, afogan na risa, o mundo é un lenzo no que soar os mocos, a estatua da cabuxa tola no medio da avenida, todos ollan cara ela, todos estrañados. Desexa, home, ser amado, quizais non quede nada
O home pendurado da póla morreu, nos ficamos ollando o horizonte e lendo estrelas, ficamos ca ledicia de axudar, n hai pena polo morto, sabemos que mañá seremos nós e ninguén chorará.
Con Iustración de Mar Ocampo
Ir a las entradas
1 2 … 34 Siguiente →
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autónomos e Día da Radio
Novas, historia, literatura, arte, música e deporte en Galicia.
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autonómos e Día da Radio
Capítulo 67: Eu tamén son o Tío Marcos!
Capítulo 66: Vaia "loucura"
Capítulo 65: Imperialismo e globalización
Capítulo 64: O negacionismo
Cp 64: Entrevista ó Dr Frank Ortega Smith
Capítulo 63: Na procura da felicidade


langs: gl gl gl es it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en gl es pt es es gl gl pt gl fr pt es es gl gl gl gl es es es es es es gl es gl gl es es en en gl es es nl en nl es it gl en gl en gl en gl es pt en gl en es gl gl gl gl gl gl es es gl en gl gl

text:
Introspectiva | Revista de cultura e sociedade
Menú Principal Saltar al contenido
Archivo de la categoría: Introspectiva
Entrevista en Video a Manuel J.Maside
15 diciembre, 2018 ORBALLO Deja un comentario
Entrevista realizada o xoven poeta Manuel Maside dende a categoría “Introspectiva” seguímola senda, temos memoria.
En Introspectiva , Pablo Gómez Portas tenta introducirse nos emblemas do entrevistado , nos seus pensamentos , nas súas inquedanzas e influencias de diversa índole. Esta entrevista realizada durante este ano 2018 é un antes e un despois en canto a análise da figura do poeta ourensán Manuel J. Maside que logo de participaren en Orballo de maneira constante , debémoslle , pola sua calidade literaria os  respetos de ” Poeta” e os agradecementos polo interese mantido de cara o noso medio.
Entrevista de Pablo G. Portas a Manuel J. Maside
Cámaras Brais Sanchez e Xosé Garrido
¡VOY A DEJARLO TODO!
8 febrero, 2017 ORBALLO Deja un comentario
Pola mañá na hora do desastre cando os meus pés conxélanse na baldosa de cuarzo, feldespato e mica diríxome o servicio e o espello tórnase cóncavo e disfraza a miña pel , nese intre a pulsación miúda no meu peito empúxame a desafiar ó deseño efémero das baldosas e  o vao que contrasta co frío empana o cuarto  interferindo na composición líquida da auga. Íspome coa inquedanza interior do frío e da mudanza da pel e a sensibilidade erecta os meus pelos sen necesidade de sentir empatía cara o próximo. Desempanei o espello para solo ver os meus ollos e logo os meus beizos e logo a nada a desaparición do eu salvaxe calado pola auga quente..
Inspírame así Pablo Und Destruktion   que nos fala da mal canalizada  educación emocional dos cidadáns que xa perderon o valor de ser homes e  que xa non teñen nada que defender máis que a súa propia vergonza de ser exposta “La violencia existe desde que al hombre le ha tocado defender un territorio” afirma Pablo García o cal relaciona esta vertente no seu imaxinario anarquista coas nacións con estado e con historia democrática, civilizacións pasto dos sucesos e da regresión humán a par da impunidade tecnolóxica.
Pablo, que presenta unha línea estética característica da Europa oriental e interpreta a violencia coma un desorden cognitivo mundial, afirma que a violencia e coma o lume ; nunca vai a desaparecer , os rituais da morte e a raiba necesaria atópanse obsoletos na nosa era , coma un esquezo de pertenza a unha comunidade que pide auxilio cando se agota o discurso de clase e buscamos ó inimigo onde a razón non aplica as súas regras. Pablo é un anarquista amigo do ancestral , do que os poetas malditos gardaban baixo os seus versos envelenados pola absenta. Unha prosa de liberación e esquezo da fala, como na canción que leva o título de Powder:  “Me he rapado la cabeza y afeitado la cara, tengo el aspecto de Powder pura energía , solo salgo por las noches y hago vela en las cuadras, sobre mi piel resbala el agua helada..” Canción que declama na súa vertente conceptual a exposición e a predisposición ó salvaxismo , canción para min esencial para comprender a figura de vangarda ancestral de Pablo Und Destruktion  , o cal fala das súas cancións coma un acto público de catarse colectiva para aquel que comprenda a lectura das súas letras, do seu concepto e do arte innato da reflexión da realidade actual coma suxeito que defende as costumes cun desexo de expansión e internacionalismo como punta de lanza.
Na súa posta en escea que re dirixe o asturiano , aporta a saúde animal e a furia necesaria como afirmaría o Lois ; un canto ao salvaxismo e a anterga natureza humán que nos transporta como na canción Limonov, desde Asturias al infierno  á antiga unión soviética e a súa forma de ver o mundo baixo a máscara do derradeiro soslaio de furia e onde o autor xa se transforma en poeta por uns segundos e camiña sobre o fío da navalla  o galope de Zeus convertido en touro branco no rapto de Europa sobre as dúas Europas; a do oeste e a do leste:
En breve pretendo volar a Moscú
Y hablar con Limónov de sus planes de gobierno
Donde vivo yo hay odio y hay grisú
Podría excavar un túnel desde Asturias al infierno
En breve pretendo volar a Moscú
Y llorar a moco tendido encima de la momia de Lenin
La vida moderna es como una cruz
A nadie le importa,
Pablo Und Destruktion non titubea en aportarnos a realidade que rodea o seu mundo, o karate e a música o elevan a unha percepción pausada da vida onde estes dous elementos aparecen como mediciña contra os impulsos que o converterían no seu verdadeiro alter-ego: Pablo und Destruktion , de ahí o seu nome artístico, de ahí e das lecturas de Bakunin , de Kropotkin , de Carrer , da inspiración  e condescendencia de  Tomas Berhard que compón a poesía para os sentidos , descifrando a súa compoñente violenta en voz do fracaso que é a vergoña europea por excelencia logo de tantos triunfos, primeiro; do home sobre o home ,logo; do home sobre a maquina e por último do home sobre a máquina esquecéndose do home: De tanto galopar, de tanto galopar, ya no conozco a nadie, ya no se lo que es mío, o de mis animales…
Autor: Pablo Gómez Portas
Fotografía : Cris Armadanzas
Ir a las entradas
1 2 … 4 Siguiente →
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autónomos e Día da Radio
Novas, historia, literatura, arte, música e deporte en Galicia.
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autonómos e Día da Radio
Capítulo 67: Eu tamén son o Tío Marcos!
Capítulo 66: Vaia "loucura"
Capítulo 65: Imperialismo e globalización
Capítulo 64: O negacionismo
Cp 64: Entrevista ó Dr Frank Ortega Smith
Capítulo 63: Na procura da felicidade


langs: gl gl gl es it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en gl es pt gl es es gl gl gl en pt gl es gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl eo gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es es nl en nl es it gl en gl en gl en gl es pt en gl en es gl gl gl gl gl gl es es gl en gl gl

text:
Literatura | Revista de cultura e sociedade
Menú Principal Saltar al contenido
Archivo de la categoría: Literatura
Taller de Escritura: A Xentrificación Turística
20 febrero, 2019 ORBALLO Deja un comentario
Antoine é un adolescente duns dezaseis anos que se atopa aburrido durante os meses de verán, mesmo cando debe asistir ás clases de escritura de Olivia; unha escritora de prestixio que está a levar a cabo o taller de verán na vila de La Ciotat; vila situada no sur de Francia, portuaria na súa historia recente onde os asteleiros facían gala de enormes buques mercantes, guindastres e barcos pesqueiros nos que o son das gaivotas, a grande masa de traballadores e os fumes provintes das enormes montaxes no seu porto industrial alardeaban de riqueza, traballo,  pulso e dinamicidade . Na Ciotat , tamén se produce a gran reconversión naval e industrial dos anos oitenta e noventa e os grandes pesqueiros e a construción de buques mercantes perde certa importancia en troques do porto deportivo, onde os iates de grandes xeques e empresarios occidentais decoran o seu paseo marítimo. Nese contexto e nunha grave crise de valores e auxe da extrema dereita de Le-Pen en Francia, atópase Antoine, protagonista deste filme o cal  non atopa o rumbo da sua vida, como acontece con moitos adolescentes, os cales decidiron non continuar cos seus estudos, os cales caen como un grande peso indolente no aburrimento e sen saber que facer e os cales e as cales non atopan dinamismo e acción en vidas que transcorren cunha tranquilidade demoledoramente pacífica no estilo e rumbo de vida para un rapaz con inquedanzas pero sen o contido necesario para recoñecerse no mundo actual e participar así na sociedade actual coa reflexión e análise necesarias para unha persoa da sua idade. Antoine consume audiovisual bélico tanto en cinema como en videoxogos, na nosa xeración de audiovisual en activo , nese estado mental de experimentación virtual bélica recoñece as súas ambicións. Quere participar no exército francés e defender a nación que, para el,  está a ser atacada sistematicamente. Iso parécelle divertido, alonxao da sua rutina cotidiana. No taller de literatura, Olivia, móstrase preocupada polo seu fervente racismo e pola súa participación na recreación  narrativa en dito taller; alardeando de armas de gran calibre, asasinatos en iates en medio de luxo e confort, propostas literarias que manteñen a tensión entre os participantes, tamén adolescentes, máis abraiados e feridos polas impertinencias de Antoine que non respeta as ideas dos seus compañeiros que polas temáticas que pretende plasmar na novela en común que están a realizar os xóvenes estudantes do obradoiro. Neste clímax belicoso e no aburrimento dun verán tranquilo na  cidade portuaria francesa de La Ciotat;  Lauren Cantent, o director francés abre un total de tres temáticas troncais como son a xentrificación e o mudar do decoro das paisaxes en cidades masificadas polo turismo , o auxe da extrema dereita no caso francés e o asamblearísmo xuvenil, dunha maneira moi próxima a un dos seus filmes irmáns en canto a temática e movemento cinematográfico do cine francés na actualidade, ás  “120 pulsacines por minuto” de Robin Campillo, filme de temática fondamente realista e onde un grupo de xóvenes activistas e enfermos de sida reúnese en asembleas en protesta pola mala xestión do goberno francés en canto a facilitación do tratamento necesario.
Máis ímonos a centrar na turistificación , xa que é o tema de fondo do filme e ademáis actúa como axente de socialización, tamén na xentrificación turística que non so é un fenómeno de concentración e contradición turística o redor dos lugares máis emblemáticos dunha cidade, a xentrificación é un comportamento onde a única fin e a acumulación de experiencias lúdicas neses lugares o que comporta que a finalidade do turista choque frontalmente coa finalidade da vida cotiá dos residentes, e polo tanto  prodúcese a invasión da intimidade no seu territorio, de aí que en “ El mapa y el territorio” de Michael Houllebeq transmítase a mensaxe de esa perda de sentido lírico tanto a nivel patrimonial como gastronómico. Moitas das residencias habituais do casco histórico dunha cidade pasan de ser lugares de residencia a lugares de hospedaxe, as grandes compañías de aviación elixen cales son os destinos para que o número de clientes  medre en troques de que o prezo dos voos baixe, todo está reglado para que o mundo esté conectado en gran parte con fins turísticos. En “La prespectiva antropológica del turismo”  Douglas e Isherwood establecen exemplos a partir do viño e onde esta bebida de sustancia fondamente cultural aparece tamén coma outro gran exemplo en canto as visión diferenciadoras entre Brillat-Savarin, coñecido xurista francés dos tempos da revolución francesa e autor da “Filosofía del gusto” e o seu poeta coetaneo Charles Baudelaire, os cales diferenciaban o viño en dúas versións do mesmo. Así como Savarin consideraba o viño como “elemento nutricional” , Bauleraire pola sua banda afirmaba que era máis ben un xugo da “Memoria, esquezo, felicidade e da melancolía”, polo tanto diferenciamos o turista que valora o viño polo seu valor nutricional, diferenciando aromas e saboreandoo con certo regusto intranscendete e sustancialmente superficial, e por outra banda atopamos o poeta que é metáfora do residente o cal aporta a cuestión líquida pereiriana da vide coma na frase dun coñecido poeta que afirmaba aquilo de que “ as rúas do casco antigo son as viñas dos poetas”, en referencia a actividade da rutina dunha vila que se pode observar o fondo dun val, por exemplo,  e onde un tren ábrese paso entre os edificios que decoran a paisaxe , a fábrica bota fume e un señor rega as prantas da sua casa mentres de fondo escoitamos o barullo da praza de abastos. Este exemplo  explica o sentindo de pertenza a unha comunidade e que é deconstruido polo turista que se cadra queda engaiolado pola diferenciación de contexto no que vive máis debería tamén ser educado tanto nas costumes como no progreso dunha vila.
Slavoj Žižek afirma que “ A fantasía deforma a mirada do turista, o cal, ademais non está preparado para ler os signos que contén o espazo que recorre e que foron construídos consensual ou antagónicamente polos residentes” polo tanto cabe afirmar que a xentrificación fai que en moitas ocasións as vilas perdan o seu valor histórico e dinámico e que moitas persoas residentes como Antoine, non se recoñezan nese mundo. Ademais o bombardeo sistemático nunha mente adolescente e sen táboas en canto as consideracións da civilización atopan o inimigo no inmigrante no lugar de reflexionar sobre o mudar dos tempos en favor do poder das multinacionais que repercuten na vida diaria das persoas en vilas masificadas. Olivia convida a o avó de Malika, de orixe arxelino o taller, a novela vai collendo forma o redor dun asasinato no porto deportivo e onde o avó da rapaza explícalle os asistentes o taller como tivo que emigrar do seu pais e como eran naqueles tempos os traballos nos asteleiros, as loitas obreiras e a vida que transcorría moitas veces moi lonxe da terra nas coñecidas travesías dos buques pesqueiros pola costa do sol e polo mediterráneo, Antoine mostra interese máis necesita participar, non so escoitar a historia do lugar no que reside, aquí Olivia mantén esa necesidade imperiosa de que os seus alumnos falen das súas experiencias, do que senten para así seguir compoñendo os escenarios da novela, a asemblea e os seus obxectivos estanse a consolidar, esta forma de relacionar os xoves debería ser ata terapéutica nas aulas do século XXI, os xoves deben participar na ordenación territorial das cidades para completar así o seu interese e pertenza a cidade que habitan , Olivia é a mestra que foi quen de darlle a voz suficiente os seus alumnos para que chegaran por eles mesmos a conclusión de que a cidade non ten outro centro maior que eles mesmos. Antoine vai a pasar a acción máis para saber o que vai a suceder neste contexto de numerosas inxerencias non vos vai a quedar máis remedio que ver vos mesmos este filme que se representa en absoluta actualidade.
De cando quixeron dar a Celso Emilio Ferreiro por morto
4 febrero, 2019 ORBALLO Deja un comentario
Porque os bulos que anuncian falsamente a morte de alguén famoso non pertencen só ao século XXI
Pode parecer que certos conceptos como o de dar por morta a unha celebridade no mundo de Internet son cousas modernas e actuais que só a xente con moito tempo libre e o auxe das novas tecnoloxías, coa posibilidade de que calquera cousa inventada chegue a miles de persoas en apenas uns intres, podían propiciar, pero non; e a mellor proba disto o temos no caso do clásico escritor galego Celso Emilio Ferreiro.
Corría o ano 1970 e chegou a ser publicado no diario La Región, pero antes de chegar a este punto temos que situarnos un pouco en contexto.
Estamos no ano 1966 e Celso Emilio Ferreiro aínda está a vivir no noso país, pero a situación para el non é precisamente a mellor do mundo. Os seus negocios e a súa economía non pasan polo seu mellor momento, a raíz das presións que sofre coma consecuencia da súa participación na política clandestina de esquerdas. Non está de máis recordar que, xa no ano 37, nun dos permisos do exército que pasa na súa Celanova natal, é acusado por unha veciña de criticar nun bar o golpe de Estado que se estaba a producir e de falar positivamente da Unión Soviética, o que levará á súa detención e a unha condena a morte, que finalmente non se producirá a causa da intervención da súa familia, cos contactos suficientes para que isto non se leve a cabo, quedando todo en catro días e tres noites que pasa encerrado no mosteiro do municipio, algo que terá unha influencia decisiva na publicación, moitos anos despois, de Longa noite de pedra (1962).
Nesas andaba o escritor cando recibe unha oferta que habería de modificar por completo a súa vida: A Hermandad Gallega de Caracas ofrecíalle trasladarse a Venezuela para facerse cargo da Secretaría de Cultura da mesma. Vendo a situación na que se atopaba aquí, sendo o exilio case a súa única opción que tiña nese momento, acepta.
O principio no seu novo país de residencia non podería ser más interesante e movido para Celso. Alí encárgase de sacar adiante o periódico quincenal Irmandade, de dirixir o Cineclub da propia Hermandad Gallega, de redactar os contidos do programa radiofónico Sempre en Galicia e da dirección da Escuela Castelao. O punto álxido de todo isto chegará no ano 67, cando funda a Agrupación Nós, a través da cal pretende darlle á Hermandad unha orientación máis nacionalista. E nese momento, ao mesmo tempo, será cando comecen de novo os problemas para o escritor.
O motivo? Que dentro da propia organización existía una facción de ideoloxía fascista que, en consonancia co embaixador de España en Venezuela, tamén contrario, ao igual que estes membros, á labor cultural que Celso estaba a realizar, deciden frear a actividade do escritor a través da convocatoria dunhas eleccións cuns resultados de dubidosa legalidade nas que conseguen facerse coa dirección da Hermandad.
Será neste momento cando a persecución máis agresiva por parte destes agora directivos da organización comece.
O primeiro foi botarlle da sociedade, feito que acontece en xullo do 68, cando recibe unha mensaxe oficial na que se lle comunica a súa expulsión do grupo. O segundo, facer que a súa vida fose o máis inestable posible, conseguindo que pase por unha época realmente turbulenta, saltando continuamente dun traballo a outro, durando en todos moi pouco, a raíz das presións exercidas polos directivos da Hermandad.
O punto álxido deste acoso, que nunca chegou a derribo, pois no caben dúbidas de que o gañador absoluto desde “enfrontamento”, a base de tenacidade, foi Celso, produciuse cando ocorreu o que comentábamos ao principio, motivo destas liñas: A Hermandad comezou a difundir entre a prensa galega que o escritor morrera xunto ao seu fillo, Luis Ferreiro, feito que foi anunciado por La Región o 25 de marzo de 1970, dando lugar a unha das anécdotas máis peculiares e estrafalarias da historia da nosa literatura.
A historia podería quedar aí, de non ser porque Celso, coma é lóxico, decátase do acontecido e decide contestar cun marabilloso poema, Nota necrolóxica, pertencente ao libro Cemiterio privado (1973), aos que inventaron semellante noticia. A resposta non podería ser mellor:
a nova da túa morte,
meu vello can de palleiro,
meu vello can de palleiro,
Un poeta sin fortuna
morto de morte matada
mentres soñaba coa terra,
mentres soñaba coa terra,
resultou ser unha trola
de xente anana e mezquiña,
de xente anana e mezquiña,
a quen o teu verbo esfola.
Xente á que debes decirlle
surrindo e sen acritude:
os mortos que vós matades,
os mortos que vós matades,
gozan de boa saúde.
Pode o corpo ser vencido,
pode o dereito ser torto,
mais o lume que alampea,
mais o lume que alampe,
xamais o veredes morto.
A morte real do escritor acontecería o 31 de agosto de 1979, e sería, para rabia de máis dun, que o quixo ver morto antes de tempo e coa mínimo repercusión posible, despedido por máis de dúas mil persoas, e con todos honores, nun acto á altura do escritor, reivindicando a unha das máis importantes figuras da cultura galega coma sempre o mereceu.
Ir a las entradas
1 2 … 12 Siguiente →
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autónomos e Día da Radio
Novas, historia, literatura, arte, música e deporte en Galicia.
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autonómos e Día da Radio
Capítulo 67: Eu tamén son o Tío Marcos!
Capítulo 66: Vaia "loucura"
Capítulo 65: Imperialismo e globalización
Capítulo 64: O negacionismo
Cp 64: Entrevista ó Dr Frank Ortega Smith
Capítulo 63: Na procura da felicidade


langs: gl gl gl es it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en gl es gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl pt es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es nl en nl es it gl en gl en gl en gl es pt en gl en es gl gl gl gl gl gl es es gl en gl gl

text:
Efemérides | Revista de cultura e sociedade
Menú Principal Saltar al contenido
Archivo de la categoría: Efemérides
Celebrar a arte con denominación de orixe
29 marzo, 2018 ORBALLO Deja un comentario
O arquitecto Alejandro de la Sota é o homenaxeado no Día das Artes Galegas
Pouco se sabe das orixes daquel Mateo que traballou en Compostela durante a segunda metade do século XII. Porén, este virtuoso da arquitectura e a escultura deixou como carta de presentación unha das máis grandes obras mestras endexamais creadas no noso territorio, o Pórtico da Gloria. Ao contrario da meirande parte dos seus contemporáneos, o seu nome e a súa autoría conseguiron, nunha fazaña á altura das súas esculturas, sobrevivir á historia ao longo de case nove séculos. Non é logo de extrañar que a Real Academia Galega de Belas Artes non escollera a outro que non fose el, como primeira figura a homenaxear para inaugurar a conmemoración do Día das Artes Galegas na primavera do 2015.
Segundo se acordou na asemblea que esta institución celebraba a finais de xaneiro daquel ano, cada primero de abril adicarase a “reivindicar a orixe e orixinalidade, como contribución particular á universalidade dos creadores, artesáns, músicos, teóricos, profesores, mecenas e marchantes” que deu, e continua a dar, a nosa terra. Se a data para a conmemoración do seu irmán máis vello, o Día das Letras Galegas, se situou no 17 maio por ser a data de publicación de “Cantares Gallegos”, as nosas Artes hónranse o mesmo día no que o Mestre Mateo asentou os dinteis do seu fabuloso Pórtico, o 1 de abril de 1188.
Alejandro de la Sota. Pedro J. Delgado.
Uns cantos séculos despois, no XX nacía e desenvolvía a súa carreira o arquitecto pontevedrés Alejandro de la Sota, cuxo rostro bonachón inunda este ano os carteis do Día das Artes Galegas. Segundo os académicos, de la Sota foi “un dos máis notables da arquitectura española do século XX e, se cadra, o máis singular daqueles que vincularon a súa estratexia creativa ao Movemento Moderno”. Ademais de todos os logros do arquitecto, desde a Real Academia tamén quixeron xustificar a súa elección explicando que se buscaba “engadir un chanzo na construcción daquela escaleira que ascende ao imaxinario da arte actual en Galicia, de modo singular o da súa arquitectura, e esta escolla contribúe a elo pois a súa figura sitúanos ao borde mesmo do século XXI”.
Deste artista nado en Pontevedra en outubro de 1913, os que saben aseguran que “foi quen de artellar un modo de pensar a arquitectura desde as circunstancias específicas do seu presente, o que influiu poderosamente nas xeracións posteriores”.
O certo é que Alejandro tiña ben clara a súa postura con respecto á arquitectura, unha especie de paraíso perfecto no que case sempre todo eran boas sensacións, non coma na vida: “Gustoume sempre falar de Arquitectura como divertimento, se non se fai alegremente non é Arquitectura. Esta alegría é, precisamente, a Arquitectura, a satisfacción que se sinte. A emoción da Arquitectura fai sorir, dá risa. A vida non”, así se expresaba este maestro cara a disciplina á que dedicou a vida enteira.
Unha vista do Goberno Civil de Tarragona. Pedro J. Delgado.
Entre finais dos 50 e principios dos 60 deseñaría e levantaría a que está considerada a súa primera obra mestra. Foi apenas 16 anos despois de conseguir o título de arquitecto, cando ideou os planos do edificio que alberga o Goberno Civil de Tarragona. A prensa da época facíase eco da noticia, pois Alejandro de la Sota foi o primeiro en gañar un concurso de arquitectura en España para a construcción dun edificio destas características, impoñéndose sobre outros 15 anteproxectos. Un edificio de liñas pulcras e moi definidas, construido en mármore labrada e tamén pulida, alberga esta sé administrativa.
Será tamén nos 60 cando vexa a luz a su obra máis recoñecida e admirada a nivel internacional. A principios desta década encargaranlle a construcción do ximnasio do colexio “Maravillas” da capital española. Unha construcción que o afamado crítico británico William Curtis considera a obra máis significativa da arquitectura española contemporánea. Case nada. Foi un encargo cheo de retos. Desde a escola buscaban unha ampliación das súas instalacións nunha parcela que presentaba numerosas irregularidades, entre elas a necesidade de salvar un desnivel de 12 metros de altura entre as rúas Guadalquivir e Joaquín Costa do madrileño barrio de Chamartín. O caso foi que De la Sota non soamente superou a proba, senón que o fixo con matrícula de honra, con mención especial no apartado de funcionalidade, e creando un fito no paisaxe urbano de Madrid.
Vista interior do ximnasio do Colexio “Maravillas” en Madrid. Luis García.
A obra de Alejandro de la Sota está diseminada por toda a xeografía española. Destacan o edificio de Correos que ideou para a cidade de Úbeda en 1964 e que foi declarado Ben de Interese Cultural, ou a Facultade de Matemáticas da Universidade de Sevilla, un proxecto que recibía en 1973 o Premio Nacional de Arquitectura.
E como non podía ser doutra maneira, tamén deixou a súa pegada en Galicia. Leva a súa firma o Pavillón Municipal de Deportes de Pontevedra culminado en 1966, a Casa Domínguez en Poio ou os edificios para laboratorios da Misión Biolóxica situados en Salcedo. Para Ourense, De la Sota deseñou un modernísimo Colexio Residencia por orde da Caixa de Aforros Provincial, que finalmente nunca chegaría a levantarse.
E entre Mateo e Alejandro, nos anos 2016 e 2017 tocou rememorar a obra doutros dous xenios. O protagonista do primero de abril de 2016 foi un dos rianxeiros máis célebres, exemplo de home do Renacemento. Curiosamente o eterno “segundón”. Tamén a el se lle adicou o día máis importante da nosa literatura, precisamente no segundo ano da súa creación e despois de Rosalía. Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao foi escritor, político e debuxante, entre outras moitas cousas. Cos seus lapis retratou e criticou a sociedade do seu tempo. Os abusos dos caciques, ademais das penurias de labregos e mariñeiros, foron temas recurrentes na súa obra. Pero tamén quixo poñer o foco sobre outros colectivos marxinados coma o dos cegos ou o das persoas de raza negra, aos que retratou no seu álbum “Debuxos de negros”, elaborado na súa viaxe a Cuba e aos EE.UU.
Finalmente, o ano pasado, a viveirense Maruja Mallo copaba as celebracións do Día das Artes. Membro destacado da Xeración do 27, concretamente dentro do grupo feminino de “Las Sinsombrero”, Ana María inaugurou cunha grande exposición antolóxica, cando contaba 91 invernos, o Centro Galego de Arte Contemporánea en Santiago de Compostela. Unha artista transversal a todos os “ismos” desenvolvidos no primeiro terzo do século XX, cuxa obra enamorou a personalidades coma Ortega y Gasset ou André Breton, e que conseguiu levar as súas creacións por todo o mundo, desde París a Nova York, contaxiando a todos os espectadores coa súa inxenuidade e a súas grandes ganas de vivir.
30 ANIVERSARIO DA MORTE DE PETER TOSH
21 septiembre, 2017 ORBALLO Deja un comentario
Autor: David Conde Seoane
Botando unha ollada atrás no tempo, poderemos observar cantos acontecementos transcendentais tiveron lugar no mes de setembro e, sobre todo, a data que hoxe nos ocupa; o 11 de setembro. Esta é unha data que retumba nas nosas mentes retrotraéndonos ó gran acontecemento do que levamos de século, que non é outro que o derrubamento das Torres Xemelgas. Non obstante, o caso que aquí nos ocupa, non é referido a tan traumática e manida situación, senón ó 30 aniversario da morte dun home, acontecida nunha diminuta illa das Antillas: Xamaica.
Está claro que en Centro América a violencia nas rúas é algo xeneralizado, e a illa do “bo rollo,” o rastafarismo e o paz e porros para todos, non ía ser menos, i é que moitas veces, as aparencias enganan. Este é o punto vital a reivindicar para min hoxe aquí.
O 11 de setembro de 1987, tres homes armados entran nun domicilio para levar a cabo un atraco, que acaba da peor maneira, sendo tiroteados os ocupantes do mesmo. Entre os atacados atopábase Peter Tosh, e entre os atacantes, un home que el axudara tempo atrás.
Peter resultaba ser un home afable disposto a axudar á súa xente. As súas melodías, ó igual que tantas por aquela época na illa, reivindicaban beneficios para os habitantes dun pobo oprimido. A diferencia con outros lugares do planeta, non obstante, estriba en que Peter era un home máis cercano do que os clásicos do entorno da canción protesta (sempre se falou da prepotencia de Dylan e similares), xa que proviña do “guetto” e non esquecía as súas orixes.
O problema, coma sempre nestes casos (ó igual que co seu colega Bob Marley), é a iconización da figura e a desvirtuación da súa mensaxe. No caso de Marley significou unha asociación errónea a determinadas actitudes e unha desmadrada vida sentimental pola súa parte, chegando a ter 11 fillos recoñecidos con 7 mulleres distintas (unha delas Miss Universo), algo que seguramente non acontecería se seguise a vivir na barriada de chabolas da que saíu.
No caso de Tosh foi algo diferente, xa que el a fama non o arrastrou a esa voráxine, pois de feito escapaba de calquera tipo de sensacionalismo, e avogaba pola busca da verdade, pois para el era unha das cousas máis grandes que se podía atopar na vida. Dela dicía Ortega y Gasset que era a suma das múltiples perspectivas, e quizais sexa unha definición bastante acertada. Na súa canción “you can´t blame the youth,”  Peter Tosh criticaba que certas figuras foran vanagloriadas como exemplo a seguir pola xuventude, como personalidades con forza, triunfadoras ou impoñentes fisicamente. Atacaba nela, desta maneira, a eses ídolos que son creados no imaxinario colectivo, a través dunhas ensinanzas que dogmatizaban e facíannos ver a grandeza de seres cando non existían neles tal atributo.
No fondo, transmitía que o fenómeno fan adormecía e creaba siareir@s de figuras que non debemos esquecer que son completamente normais, elevados por intereses espurios (así se establecen cánones de beleza, códigos do triunfador e estereotipos varios que son totalmente relativos) para, a fin de contas, adormecer conciencias, que é o gran interese existente detrás de todo ese conglomerado. Por iso mesmo había interese en quitalo do medio. Pensar algo máis que na broza que nos ofrecen polos ollos pintada cunha fermosa cor, é algo ó que, por desgracia, moi pouca xente está disposta.
Dos tres atacantes, dous nunca foron identificados, aínda que se di que si axustizados nas rúas por compatriotas de Peter Tosh, e o terceiro sigue negando os feitos. Non se sabe se a CIA ou calquera outro derivado andaría detrás, algo clásico tamén por aqueles anos de fría guerra. Sirva pois, este texto, para relembrar eses ideais e conmemorar este triste aniversario.
Ir a las entradas
1 2 … 5 Siguiente →
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autónomos e Día da Radio
Novas, historia, literatura, arte, música e deporte en Galicia.
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autonómos e Día da Radio
Capítulo 67: Eu tamén son o Tío Marcos!
Capítulo 66: Vaia "loucura"
Capítulo 65: Imperialismo e globalización
Capítulo 64: O negacionismo
Cp 64: Entrevista ó Dr Frank Ortega Smith
Capítulo 63: Na procura da felicidade


langs: gl gl gl es it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en gl gl pt gl gl gl ro gl gl gl gl gl gl es es es gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl es en pt gl es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl es es nl en nl es it gl en gl en gl en gl es pt en gl en es gl gl gl gl gl gl es es gl en gl gl

text:
Artigos históricos | Revista de cultura e sociedade
Menú Principal Saltar al contenido
Archivo de la categoría: Artigos históricos
O ÚLTIMO REI DE GALICIA
1 abril, 2019 ORBALLO 1 comentario
A historia da rebelión galega esquecida
Corría o ano 1298, a Coroa de Castela estaba en guerra. Había tres anos que varias faccións loitaban polo trono dos reinos de Castela e León. Cansos do conflito cinco homes reuníronse varias noites nunha igrexa preto do Castelo de Mota, unha das frontes da guerra, para tentar chegar a un acordo. Estes eran o rei portugués don Dinís, o conde Juan Alfonso de Alburquerque, o bispo de Astorga don Nuño, o infante e rexente de Castela don Enrique e o cabaleiro don Rodrigo Álvarez Osorio. A paz tiña un prezo moi concreto: restaurar a independencia do Reino de Galicia.
1295 comeza o “Xogo de Tronos”
Trala morte de Afonso X comezou un conflito sucesorio entre seus fillos. Sancho IV, El Bravo, herdou o trono, mais desprazou a candidatura do seu sobriño Alfonso (fillo do primoxénito do Rei Sabio finado en vida deste monarca) e o irmán pequeno de Sancho, o infante don Juan, tamén reclamou con apoio estranxeiro os reinos de seu pai. Nun principio o rei Sancho fixo valer a súa forza e conservou a coroa, mais trala súa morte, en 1295, deixou coma herdeiro a un neno, seu fillo Fernando, baixo a rexencia da súa esposa, a raíña María, e seu tío o infante Enrique.
Esta debilidade da monarquía foi aproveitada polos pretendentes á coroa para facerse cos reinos chegando a un acordo de repartimento destes: Don Juan proclamouse, co apoio de Portugal, rei de Galicia, León e Sevilla sendo coroado como tal na capital leonesa; e Afonso foi coroado monarca de Castela e Toledo co apoio dos aragoneses. Entre os partidarios do rei de Galicia-León estaban os nobres galegos, liderados polo Endiantado do Reino (unha sorte de vicerrei) Paio Gómez Chariño, que será asasinado a comezos da guerra. O enquistamento do conflito na fronte leonesa e a retirada das tropas aragonesas de Castela fará que as partes busquen un acordo de paz, cuxo tema central será o reino galego.
Sartego de Paio Gómez Chariño e súa dona en Pontevedra
Nas reunións promovidas polos portugueses no cerco do castelo de Mota, acordouse: “que se le diese todo el reinado de Galicia, de que se llamaba Rey (ó pretendente don Juan), e que lo oviese de allí en adelante él e todos sus herederos”. Dito acordo incluía a cidade de León e outras prazas conquistadas que o rei Juan conservaría ata a súa morte, mais unha vez finado seus herdeiros só se quedarían con Galicia. Esta proposta foi rexeitada pola Raíña rexente, dona María, e os concellos de Castela, polo que dende Portugal partiu cara o reino galego unha mensaxe do rei: comezar a rebelión.
Que se le diese todo el reinado de Galicia, de que se llamaba Rey , e que lo oviese de allí en adelante él e todos sus herederos.
Crónica de Fernando IV
Fernán Rodríguez de Castro: o “Braveheart” galego
Asasinado Chariño un novo líder érguese entre a nobreza galega, Fernán Rodríguez de Castro, que por aquel tempo aínda debía ser un mozo. Este tiña un dos cargos máis importantes de Galicia, a Pertiguería Maior de Santiago, un oficio que o convertía no Capitán da tropas das Terras de Santiago, o principal señorío do noso país. Pertencente a unha das casas nobres máis grandes da Penísula, os Castro, estaba casado cunha filla ilexítima do finado rei Sancho IV, Violante de Castela, que sería a nai dos seus dous fillos: Xoana e Pedro.
Escudo da Casa de Castro
A súa primeira participación na guerra foi durante o sitio de Paredes de Nava, cidade partidaria do infante Juan e que estaba a ser sitiada polas tropas da Raíña rexente e o Rei-Neno Fernado; unha vez chegado á fronte co seu exército pediulle a dona María o señorío de Monforte de Lemos coma condición indispensable para seu apoio, esta concedeulla mais pasados uns días o nobre galego retirouse co seu exército de volta as súas terras, a crónica explica a acción de Castro así: “por ayudar al infante don Juan, que se llamaba Rey de León e que él amaba mucho.”
A Guerra de Independencia de 1298
A rebelión galega foi orquestrada no veciño Portugal, unha vez rotas as negociacións o rei Don Dinís deu a orde ca que todo comezou: “el rey de Portugal avisó al Conde Don Juan Alfonso de Alburquerque e a este don Fernand Rodríguez, porque amos ficieran guerra en Galicia”. Para xustificala súa ruptura co rei de Castela, Fernando IV, e a súa nai, a rexente dona María, Castro esixiu que se lle entregase o antigo Condado de Trastámara (o que sería hoxe gran parte da provincia de A Coruña) que xunto ca Terra de Santiago eran os señoríos máis importante do Reino; a raíña rexente negouse a tales pretensións polo que Castro segundo di a crónica: “ovo esta respuesta, enviose luego despedir del rey e desnaturarse del, e eso se facie todo con consejo del rey de Portugal.”
A resposta de Castela non se fixo agardar, a Raíña rexente vendo “que el Reino de Galicia estava en grand cuita” nomeaou novo Endiantado de Galicia ó seu fillo o infante Felipe, que tiña uns sete anos de idade, e que acudía baixo a protección do verdadeiro capitán das tropas reais, Fernán Ruíz de Biedna.
E desde que Fernand Rodríguez ovo esa respuesta, enviose luego despedir del rey a desnaturarse del, e eso se facie todo con consejo del rey de Portugal, porque el infante Don Juan, que se llamaba rey de León, oviese el reino de Galicia, porque este Don Fernand Rodríguez era muy poderoso en Galicia e era pertiguero; e luego el rey de Portugal avisó al Conde Don Juan Alfonso de Alburquerque e a este Don Fernand Rodríguez porque amos ficiesen guerra en Galicia.
Crónica de Fernando IV
Entre os principais apoios que tiña Castro parece ser que se atopaban o bispo e o concello de Ourense, así coma os clanes dos Galiñato, Mariño e Deza. Dentro da nobreza galega os principais partidarios da Raíña e o Rei-Neno era a Casa de Limia, xunto cos Castro a outra gran familia da nosa terra, e os bispos de Tui e Lugo.
Parece que os primeiros obxectivos atacados polos rebeldes foron os prelados tudense e lucense, fieis partidarios de Castela. Segundo di a crónica  unha vez que o infante Felipe e seu aio chegaron a Galicia pararon na fortaleza de Vilalba (en Lugo), cando Castro se enterou de que se atopaban alí: “vino allí a Villalba por lo matar, e non pudo, e cercolo (…) tóvolo cercado tanto timepo fasta que le fizo comer las carnes de las bestias, e non avía agua, en guisa que llegó a peligro de muerte”. Unha vez controlada a ameza dos casteláns os rebeldes centráronse en acabar cos Limia, non sabemos como se produciu o choque nin en que circunstancias mais Castro e seus aliados capturaron ao señor da casa, Fernando Rodríguez de Limia, e a seu fillo e tivéronos presos ata o final do conflito.
A guerra parecía que ía rematar ca independencia do Reino dos galegos mais a sorte virou de golpe. O pretendente don Juan perdía o apoio portugués, parece ser que ao rei Dinís non lle gustaron algunhas alianzas que o pretendente á coroa de Galicia fixera. Sen aliados exteriores ao infante Juan non lle quedou máis remedio que pedir a paz ao seu sobriño o Rei-Neno e a Raíña rexente. Tódolos rebeldes galegos foron perdoados por petición do infante Juan ós vencedores; mais Fernán de Castro, que aceptara o perdón real, seguiu conspirando na sombra e como dixo o historiador Emilio González López: “ía selo camiño da carreira que o levaría á morte”.
Sepulcro do infante Don Juan en Burgos
O derradeiro rebelde: a batalla de Monforte
Dez anos despois do inicio da guerra en Castela volvía prender a faisca da violencia en Galicia, onde Fernán de Castro volveu a erguer as bandeiras da rebelión contra o Rei. Non sabemos moi ben como se iniciou desta vez o conflito, algúns historiadores coma Emilio González López sosteñen que Castro abandeiraba na nosa terra as reclamacións das vilas e cidades, que aspiraban a desprenderse do señorío dos bispos; tamén se dicía que Castro sempre cobizara o Condado de Trastámara e esta era súa verdadeira pretensión. Nesta nova aventura contra o Rei o galego procurou aliados nos señores de Vizcaya e La Rioja, pertencentes á poderosa familia dos Haro.
Segundo nos di o historiador Antonio López Ferreiro en 1304 a catedral de Santiago atopábase nun “entredito”, polo que non se podían realizar a liturxia nela; por aquelas mesmas datas Castro está na cidade apostólica, alí fai testamento e pide un préstamo económico o Deán da catedral, é posible que o templo de Santiago se atopase ocupado polas tropas dos rebeldes, non esquezamos que era unha das principais fortalezas do lugar. Para rematar ca nova rebelión o infante Felipe e seu aio son enviados de novo a Galicia, desta vez contaban con apoio de antigos aliados dos Castro coma o clan dos Deza. O primeiro obxectivo das tropas reais é Monforte de Lemos onde se atopaban o capitán Andrés Arias, lugartenente de Fernán Rodríguez, e alí poñen cerco á vila. Cando o líder rebelde é coñecedor da noticia parte dende Ourense ó mando dun grande exército e nas ribeiras do río Cabe ten lugar unha cruenta batalla na que Castro, que parece ser que tiña máis tropas e mellor preparadas cos seus rivais, perece no combate, dando así a vitoria as tropas do Rei.
E en este tiempo el infante don Felipe tenía cercado un lugar de Galicia que era de don Fernand Rodríguez de Castro (…) que decian Monforte, e esta cerca ficierala don Felipe por mandado del Rey. E estando en esta cerca don Felipe, asomose don Ferrand Rodríguez con muy grand gente, e vino contra don Felipe para descercar el lugar.
Crónica de Fernando IV
A morte de Fernán Ruiz significará a fin da rebelión, e levará a súa a casa a desaparecer de Galicia durante case vinte anos. Súa muller retírase a un convento e seu fillo é enviado ó exilio a Portugal, onde o Rei Dinís protexerá o herdeiro do seu antigo aliado. Esta é a historia da derradeira vez que se tentou restaurar a independencia do Reino de Galicia, haberá no futuro outros intentos de arredar a nosa terra de Castela, pero xa será para tentar unila a Portugal, mais iso xa é outra historia.
Grandeza e decandencia do Reino de Galicia. González López, Emilio Ed Galaxia 1978 Vigo
DE LA ROCA AL METAL
21 febrero, 2019 ORBALLO Deja un comentario
Un proxecto autoxestionado e participativo de recuperación de memoria e dos espazos vencellados a esta.
Autor: Andrés Rodríguez Sobrino
“De la roca al metal” é un colectivo de investigación e didáctica da arqueoloxía. Aínda que afincado no Pirineo aragonés, a nosa familia traballa e colabora en diferentes procesos de recuperación de memoria  en  toda a Península Ibérica, colaborando de redes de apoio como Arqueología a Contracorriente e levando a cabo actividades didácticas en colexios e prazas de Galiza, Aragón, Andalucía, Nafarroa…
Escavacións no Pirineo aragonés
Dende o principio enfrontamos a investigación científica dun xeito directo e autónomo, asumindo a arqueoloxía como unha tarefa de recuperación da memoria a traveso da súa materialidade. Como base a esta percepción  asumindo que  arqueoloxía como unha ciencia e unha ciencia vinculada á materialidade do pasado, materialidade que debe ser socializada e xestionada polas súas herdeiras. Entre os numerosos  proxectos que levamos a cabo (delarocaalmetal.com) hoxe queremos falar do “Proxecto de arqueoloxía para un val do Pirineo, La Guarguera Huesca”, un proxecto autoxestionado e participativo de recuperación de memoria e dos espazos vencellados a esta.
Traballos no Abrigo del Pascualín
La Guarguera é un val olvidado e despoboado do Pirineo aragonés, un espazo que durante a ditadura franquista sufriu un tremendísimo proceso de despoboación, decenas de pobos foron comprados (non sen presión)  polo aparato franquista coa finalidade de convertir este espazo de vida nun monocultivo de piñeiros. Poucas familias das antigas quedaron no val, e cando non vivimos nos lugares, estes perden a súa memoria.
Foi a partires da década dos 80 cando diferentes colectivos comenzan a reocupar os despoboados desde diferentes posturas e formas xurídicas (dende a okupación ata a configuración de asociacións para a proteccion dos espazos), pero cunha postura común: recuperar e liberar aqueles espazos e redes que a ditadura e o capital racharon durante o século pasado. Froito desta vontade, deuse un proceso de colaboración entre @s antig@s habitantes e @s neorrurais.
É neste espazo de horizontalidade, de rememoria e de apoio mutuo onde se densenrola a nosa investigación. Son as habitantes do val as que contribúen e posibilitan este proxecto dun xeito directo (o pobo de Solanilla cede unha casa ó colectivo, os pobos de Aineto e Molino Villobas aportan material e espazos durante as campañas de escavación…). Nestes momentos, tras anos de excavación e recopilación de información o proxecto adentrase na fase de análise de laboratorio. Ata o de agora rastrexamos os distintos lugares que poideron ser utilizados pol@s  primeir@s pastor@s, así coma os lugares nos que se mantiveron restos de pólenes que nos permitan reconstruir a paisaxe destes momentos. O seguinte paso é realizar unha minuciosa análise destes restos ca fin de extraer a máxima información posible.
Alén de colaboracións puntuais con outras institucións, coma a Universidade de Zaragoza, este proxecto esta financiado grazas ó apoio de centros sociais, colectivos e persoas afíns así coma polo programa de Talleres Didácticos que levamos a cabo en toda a Península. Ca fin de abir aínda máis este proceso de “reapropiación dos lugares de memoria” lazamos unha campaña de micromecenazgo coa plataforma goteo.org. Na nosa páxina web e no enlace ó microcenazgo tedes toda a información sobre as nosas actividades. Estamos construíndo un espazo de emancipación e loita polo común no que podedes participar de diferente xeito, animádevos a participar.
Mostra de Arqueoloxía Experimental de DLRM no Carballiño (2017)
Ir a las entradas
1 2 … 27 Siguiente →
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autónomos e Día da Radio
Novas, historia, literatura, arte, música e deporte en Galicia.
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autonómos e Día da Radio
Capítulo 67: Eu tamén son o Tío Marcos!
Capítulo 66: Vaia "loucura"
Capítulo 65: Imperialismo e globalización
Capítulo 64: O negacionismo
Cp 64: Entrevista ó Dr Frank Ortega Smith
Capítulo 63: Na procura da felicidade


langs: gl gl gl es it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en gl es gl es gl gl gl pt gl es gl en gl gl gl pt gl es en en en es pt es gl gl es gl es gl es es es fr es es es es gl gl es es en es nl en nl es it gl en gl en gl en gl es pt en gl en es gl gl gl gl gl gl es es gl en gl gl es

text:
LETRAS GALEGAS 2018 | Revista de cultura e sociedade
Menú Principal Saltar al contenido
24 mayo, 2018 ORBALLO Deja un comentario
Ilustración de portada: María Nóvoa
Querid@s Orballeir@s xa están dispoñibles os podcast do Programa Especial Orballo no local O Renque (Ourense), co gallo da celebración do Día das Letras Galegas o pasado 17 de maio. Para a realización deste directo con público tivemos (coma xa ocorrera na festa do noso aniversario) a inestimable axuda de Radio Liverdade, sen eles este programa non sería posible. Imos co sumario:
Faladoiro Día das Letras Galegas
No xa noso tradicional faladoiro tratamos o Día das Letras Galegas e o estado da nosa linga e da súa literatura ca nosa mesa de colaboradores e os poetas convidados o recital.
El pase de diapositivas requiere JavaScript.
Entrevista a Carlos da Aira
O poeta alaricano (do lugar de Nanín concretamente) únese a segunda parte do faladoiro, onde nos comentará a súa experiencia en Cabo Verde, país do que acababa de chegar, dun encontro de poesía.
Coma colofón do acto tivemos o xa tradicional recital poético de Orballo, onde contamos ca participación de grandes poetisas e poetas amigos deste proxecto e defesonres destas letras que nesta celebración nos unen: Natalia Umpiérrez, Antía Balvís, Raquel (neste caso cantaautora), Mauel Maside, Noa Moreira, Carlos da Aira e Antía Alberte.
El pase de diapositivas requiere JavaScript.
Entrada anteriorCapítulo 52: O día do traballadorPróximo entradaTi a Sanxenxo, e eu a Moncloa
Introduce aquí tu comentario...
Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:
Correo electrónico (necesario) (La dirección no se hará pública)
Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Google. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. ( Cerrar sesión /  Cambiar )
Notificarme los nuevos comentarios por correo electrónico.
Recibir nuevas entradas por email.
This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autónomos e Día da Radio
Novas, historia, literatura, arte, música e deporte en Galicia.
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autonómos e Día da Radio
Capítulo 67: Eu tamén son o Tío Marcos!
Capítulo 66: Vaia "loucura"
Capítulo 65: Imperialismo e globalización
Capítulo 64: O negacionismo
Cp 64: Entrevista ó Dr Frank Ortega Smith
Capítulo 63: Na procura da felicidade
A %d blogueros les gusta esto:


langs: gl gl gl es it en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en gl es pt en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl es es gl gl gl en gl es es nl en nl es it gl en gl en gl en gl es pt en gl en es gl gl gl gl gl gl es es gl en gl gl

text:
Cinema | Revista de cultura e sociedade
Menú Principal Saltar al contenido
Archivo de la categoría: Cinema
4 abril, 2019 ORBALLO Deja un comentario
Toda unha ensinanza de vida por parte dun home de 90 anos
Harry Dean Stanton era un actor único e irrepetible, ao igual que unha persoa diferente. Eterno secundario de Hollywood (Alien, o octavo pasaxeiro; A última tentación de Cristo ou O padriño II), o intérprete nunca protestou pola inxusta situación na que sempre se atopou. Ao longo da súa extensa carreira participou nunhas 250 películas e 50 series, tendo só a ocasión de protagonizar (ata a chegada desta formidable Lucky) unha delas, que foi a marabillosa París, Texas (polo que estamos ante un absoluto pleno en canto a longametraxes de calidade protagonizadas pola súa parte). Nin a súa prodixiosa actuación neste último dos mencionados proxectos abriulle as portas dos roles principais.
Ao outro lado da cámara, John Carroll Lynch. Outro eterno secundario do cine estadounidense, con participación en películas coma Fargo, Zodiac, Shutter Island ou Gran Torino, e que decide pasarse á dirección por primeira vez con este proxecto.
O resultado: Lucky, unha perfecta mostra, en tan só 88 minutos, de coma afrontar o derradeiro tramo da vida cunha integridade que pon a pel de galiña, ao mesmo tempo que toda unha ensinanza sobre como vivir, tendo que ser un ancián de 90 años quen veña a ensinalo.
Falar desta película é facelo, ao 100%, dun marabilloso Harry Dean Stanton, capaz de cargar por si só con todo o peso da longametraxe. O actor atopábase practicamente retirado cando lle ofrecen a película, pero acepta facer o papel porque ve no guión (elaborado por dous amigos íntimos del, coma eran Logan Sparks e Drago Sumonja, e que o fixeron pensando expresamente na súa persoa) moitas cousas que encaixan con el e que lle gustaría dicir. Harry Dean Stanton é Lucky, e viceversa. Porén, e ao mesmo tempo, non son a mesma persoa. A película non trata da súa vida, pero si hai moitos elementos persoais, coma a súa participación na Segunda Guerra Mundial, o seu gusto polo tabaco ou os concursos televisivos e a súa filosofía de vida. Poderíamos dicir que supón unha especie de continuación, aínda que agora no campo da ficción, do mostrado no documental Harry Dean Stanton: Partly fiction, sobre a figura do actor.
Nun acercamento máis á persoa real, pola pantalla pasaranse David Lynch (que foi amigo próximo na realidade do actor e do propio Lucky na pantalla, e co que traballou en proxectos coma Twin Peaks, Unha historia verdadeira ou Inland Empire) ou Tom Skerritt, que aparece interpretando a un, ao igual que o noso protagonista, veterano de guerra co que charla un rato nun bar, sendo un antigo coñecido do actor na vida real, non compartindo pantalla ambos dende Alien.
O personaxe, que non podería estar mellor retratado, é absolutamente único. O guión non precisa en ningún momento de darlle algunha característica que o faga máis adorable, nin nada polo estilo, de forma que sexa máis fácil que guste entre o gran público. O espectador empatiza con el por, precisamente, a súa forma de ser, non resultando necesario facer ningún tipo de engadido artificial. E o resultado final é do que non hai, dando lugar a un ser humano auténtico, que a persoa que o ve pode crer que é real, e cunha humanidade, a pesar da dureza coa que Lucky parece revestirse, que desborda polos catro costados, sendo a mellor mostra disto cando acude a unha tenda de animais e merca unha caixa de grilos porque eles son o que o resto das persoas adquire para alimentar ás mascotas.
A película deixa momentos deses que, directamente, quedan para sempre na memoria, coma cando Harry comeza a cantar o clásico Volver, volver, composto por Maldonado, tendo a súa versión máis relevante na interpretación de Vicente Fernández, nun momento que nos leva a pensar, de forma directa, na súa interpretación, guitarra nas mans, de Red River Valley en Twin Peaks.
Así coma outros máis estrafalarios, os cales normalmente chegan da man do personaxe interpretado por David Lynch, que non podería ser máis coma el mesmo, e que participou no proxecto por petición expresa de Harry.
E, por suposto, nunha película desta temática, non poderían faltar as reflexións existenciais, nas que unha tartaruga é a mellor metáfora sobre a vida que un poida imaxinar, nunha longametraxe protagonizada por un ateo de 90 anos convencido de que ao final todo desvanécese e ao outro lado non hai nada agardando.
Nunha desas arrepiantes casualidades, Harry morrería en setembro de 2017, tan só dúas semanas antes de que a película se estrease (aínda que o actor sempre asegurou que non vía as longametraxes nas que aparecía). Aínda con esas, e malia o que poida parecer, este proxecto non é a derradeira actuación do actor, pois participaría de forma posterior en Frank and Ava e no retorno de Twin Peaks, pero si poderíamos dicir que é o traballo co que realmente despediuse do mundo, e non podía facelo sen ser, por unha vez máis, o auténtico protagonista da función.
Lucky non vai de nada e, ao mesmo tempo, vai de todo, facendo unha marabillosa reflexión sobre a vellez e como afrontala con madurez e sabedoría, tratando o tema da morte dunha forma moi honesta, aportando tamén unha visión diferente da vida e de coma nos relacionamos cos outros. A película, coma dicíamos, supuxo o estreo do director (o cal non ten ningún parentesco co propio David Lynch) tralas cámaras, quen afrontou o proxecto dunha forma moi persoal, pois el mesmo vírase afectado de forma recente polo falecemento da súa nai e toma, ademais, a decisión de incluír ao seu pai, de 88 anos, na longametraxe (é un dos homes do bar). A delicadeza e o coidado cos que todo está feito de principio a fin dan boa conta disto.
En definitiva, estamos ante unha película fermosa, protagonizada por un personaxe que sabe que o seu tempo se esgota, ao que lle está a dar vida un dos mellores actores estadounidenses da historia, xa con 90 anos, e igualmente consciente da situación na que se atopa, decidindo ambos vivir ata o final, sabedores de que ao outro lado non agarda nada. Harry Dean Stanton estaba a despedirse da vida, de si mesmo e de todos os espectadores, resultando isto en que todos os que vexan a longametraxe acaben coa pel de galiña. Non importa que os grandes estudos, ao igual que as entregas de premios, foran inxustos con el (se xa o feito de que nunca optara a un Oscar é impresionante, máis aínda tendo en conta a anteriormente citada París, Texas, que por esta Lucky tampouco recibira a atención dos académicos é xa para directamente renderse con respecto a eles), pois sempre gozou da estima do resto de actores (nos anos 70, Jack Nicholson deixaba gravadas as súas iniciais, H.D.S., en todos os sets de rodaxe nos que participaba, por exemplo) e do recoñecemento do público, que é o que ao final importa.
Grazas por todo e descansa en paz, Harry Dean Stanton.
Taller de Escritura: A Xentrificación Turística
20 febrero, 2019 ORBALLO Deja un comentario
Autor: Pablo Gómez Portas
Antoine é un adolescente duns dezaseis anos que se atopa aburrido durante os meses de verán, mesmo cando debe asistir ás clases de escritura de Olivia; unha escritora de prestixio que está a levar a cabo o taller de verán na vila de La Ciotat; vila situada no sur de Francia, portuaria na súa historia recente onde os asteleiros facían gala de enormes buques mercantes, guindastres e barcos pesqueiros nos que o son das gaivotas, a grande masa de traballadores e os fumes provintes das enormes montaxes no seu porto industrial alardeaban de riqueza, traballo,  pulso e dinamicidade . Na Ciotat , tamén se produce a gran reconversión naval e industrial dos anos oitenta e noventa e os grandes pesqueiros e a construción de buques mercantes perde certa importancia en troques do porto deportivo, onde os iates de grandes xeques e empresarios occidentais decoran o seu paseo marítimo. Nese contexto e nunha grave crise de valores e auxe da extrema dereita de Le-Pen en Francia, atópase Antoine, protagonista deste filme o cal  non atopa o rumbo da sua vida, como acontece con moitos adolescentes, os cales decidiron non continuar cos seus estudos, os cales caen como un grande peso indolente no aburrimento e sen saber que facer e os cales e as cales non atopan dinamismo e acción en vidas que transcorren cunha tranquilidade demoledoramente pacífica no estilo e rumbo de vida para un rapaz con inquedanzas pero sen o contido necesario para recoñecerse no mundo actual e participar así na sociedade actual coa reflexión e análise necesarias para unha persoa da sua idade. Antoine consume audiovisual bélico tanto en cinema como en videoxogos, na nosa xeración de audiovisual en activo , nese estado mental de experimentación virtual bélica recoñece as súas ambicións. Quere participar no exército francés e defender a nación que, para el,  está a ser atacada sistematicamente. Iso parécelle divertido, alonxao da sua rutina cotidiana. No taller de literatura, Olivia, móstrase preocupada polo seu fervente racismo e pola súa participación na recreación  narrativa en dito taller; alardeando de armas de gran calibre, asasinatos en iates en medio de luxo e confort, propostas literarias que manteñen a tensión entre os participantes, tamén adolescentes, máis abraiados e feridos polas impertinencias de Antoine que non respeta as ideas dos seus compañeiros que polas temáticas que pretende plasmar na novela en común que están a realizar os xóvenes estudantes do obradoiro. Neste clímax belicoso e no aburrimento dun verán tranquilo na  cidade portuaria francesa de La Ciotat;  Lauren Cantent, o director francés abre un total de tres temáticas troncais como son a xentrificación e o mudar do decoro das paisaxes en cidades masificadas polo turismo , o auxe da extrema dereita no caso francés e o asamblearísmo xuvenil, dunha maneira moi próxima a un dos seus filmes irmáns en canto a temática e movemento cinematográfico do cine francés na actualidade, ás  “120 pulsacines por minuto” de Robin Campillo, filme de temática fondamente realista e onde un grupo de xóvenes activistas e enfermos de sida reúnese en asembleas en protesta pola mala xestión do goberno francés en canto a facilitación do tratamento necesario.
Máis ímonos a centrar na turistificación , xa que é o tema de fondo do filme e ademáis actúa como axente de socialización, tamén na xentrificación turística que non so é un fenómeno de concentración e contradición turística o redor dos lugares máis emblemáticos dunha cidade, a xentrificación é un comportamento onde a única fin e a acumulación de experiencias lúdicas neses lugares o que comporta que a finalidade do turista choque frontalmente coa finalidade da vida cotiá dos residentes, e polo tanto  prodúcese a invasión da intimidade no seu territorio, de aí que en “ El mapa y el territorio” de Michael Houllebeq transmítase a mensaxe de esa perda de sentido lírico tanto a nivel patrimonial como gastronómico. Moitas das residencias habituais do casco histórico dunha cidade pasan de ser lugares de residencia a lugares de hospedaxe, as grandes compañías de aviación elixen cales son os destinos para que o número de clientes  medre en troques de que o prezo dos voos baixe, todo está reglado para que o mundo esté conectado en gran parte con fins turísticos. En “La prespectiva antropológica del turismo”  Douglas e Isherwood establecen exemplos a partir do viño e onde esta bebida de sustancia fondamente cultural aparece tamén coma outro gran exemplo en canto as visión diferenciadoras entre Brillat-Savarin, coñecido xurista francés dos tempos da revolución francesa e autor da “Filosofía del gusto” e o seu poeta coetaneo Charles Baudelaire, os cales diferenciaban o viño en dúas versións do mesmo. Así como Savarin consideraba o viño como “elemento nutricional” , Bauleraire pola sua banda afirmaba que era máis ben un xugo da “Memoria, esquezo, felicidade e da melancolía”, polo tanto diferenciamos o turista que valora o viño polo seu valor nutricional, diferenciando aromas e saboreandoo con certo regusto intranscendete e sustancialmente superficial, e por outra banda atopamos o poeta que é metáfora do residente o cal aporta a cuestión líquida pereiriana da vide coma na frase dun coñecido poeta que afirmaba aquilo de que “ as rúas do casco antigo son as viñas dos poetas”, en referencia a actividade da rutina dunha vila que se pode observar o fondo dun val, por exemplo,  e onde un tren ábrese paso entre os edificios que decoran a paisaxe , a fábrica bota fume e un señor rega as prantas da sua casa mentres de fondo escoitamos o barullo da praza de abastos. Este exemplo  explica o sentindo de pertenza a unha comunidade e que é deconstruido polo turista que se cadra queda engaiolado pola diferenciación de contexto no que vive máis debería tamén ser educado tanto nas costumes como no progreso dunha vila.
Slavoj Žižek afirma que “ A fantasía deforma a mirada do turista, o cal, ademais non está preparado para ler os signos que contén o espazo que recorre e que foron construídos consensual ou antagónicamente polos residentes” polo tanto cabe afirmar que a xentrificación fai que en moitas ocasións as vilas perdan o seu valor histórico e dinámico e que moitas persoas residentes como Antoine, non se recoñezan nese mundo. Ademais o bombardeo sistemático nunha mente adolescente e sen táboas en canto as consideracións da civilización atopan o inimigo no inmigrante no lugar de reflexionar sobre o mudar dos tempos en favor do poder das multinacionais que repercuten na vida diaria das persoas en vilas masificadas. Olivia convida a o avó de Malika, de orixe arxelino o taller, a novela vai collendo forma o redor dun asasinato no porto deportivo e onde o avó da rapaza explícalle os asistentes o taller como tivo que emigrar do seu pais e como eran naqueles tempos os traballos nos asteleiros, as loitas obreiras e a vida que transcorría moitas veces moi lonxe da terra nas coñecidas travesías dos buques pesqueiros pola costa do sol e polo mediterráneo, Antoine mostra interese máis necesita participar, non so escoitar a historia do lugar no que reside, aquí Olivia mantén esa necesidade imperiosa de que os seus alumnos falen das súas experiencias, do que senten para así seguir compoñendo os escenarios da novela, a asemblea e os seus obxectivos estanse a consolidar, esta forma de relacionar os xoves debería ser ata terapéutica nas aulas do século XXI, os xoves deben participar na ordenación territorial das cidades para completar así o seu interese e pertenza a cidade que habitan , Olivia é a mestra que foi quen de darlle a voz suficiente os seus alumnos para que chegaran por eles mesmos a conclusión de que a cidade non ten outro centro maior que eles mesmos. Antoine vai a pasar a acción máis para saber o que vai a suceder neste contexto de numerosas inxerencias non vos vai a quedar máis remedio que ver vos mesmos este filme que se representa en absoluta actualidade.
Ir a las entradas
1 2 … 9 Siguiente →
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autónomos e Día da Radio
Novas, historia, literatura, arte, música e deporte en Galicia.
Capítulo 72: Canivalismo Urbanístico
Capítulo 70: O FUTURO DA RADIO
Capítulo 68: De autonómos e Día da Radio
Capítulo 67: Eu tamén son o Tío Marcos!
Capítulo 66: Vaia "loucura"
Capítulo 65: Imperialismo e globalización
Capítulo 64: O negacionismo
Cp 64: Entrevista ó Dr Frank Ortega Smith
Capítulo 63: Na procura da felicidade


langs: es es es es

text:
Departamento de Educación | Ilustre Municipalidad de Freirina
Estamos preparando una nueva plataforma educativa para ti.
| E-mail: soporte@daemfreirina.cl | Teléfono: +56 51 2518745 |


langs: pt gl gl pt pt pt pt pt pt gl fr pt pt gl gl gl ca fr ca pt gl gl gl ca pt gl ca fr pt gl gl ca fr pt gl gl ca gl pt gl gl pt pt pt pt en gl en pt pt en pt gl gl ca pt pt it pt gl gl en gl pt pt pt sv pt en pt pt pt pt pt gl

text:
O Grupo Exames Consultas Análises Contactos
Exames de Radiologia Exames de Cardiologia Exames de Gastrenterologia Consultas de especialidade Outras consultas Exames de outras especialidades Sobre a clínica
Exames de Radiologia Sobre a clínica
Exames de Cardiologia Consultas de especialidade Sobre a clínica
Exames de Radiologia Exames de Cardiologia Consultas de especialidade Exames de outras especialidades Sobre a clínica
O Grupo Exames Consultas Análises Corpo Clínico do Grupo
Exames de outras especialidades
Exames de outras especialidades
Exames de outras especialidades
Exames de outras especialidades
está a consultar a clínica
PODE MARCAR A SUA CONSULTA ATRAVÉS DO NOSSO SITE
Pelo seu bem estar
Para responder às necessidades de cada um dos nossos utentes, para além das consultas de especialidade temos também disponíveis outras consultas.
Nutrição Plano alimentar adaptado à necessidade de cada utente
Psicologia Estudo do comportamento e dos processos mentais
O grupo imagem saúde tem como missão prestar serviços médicos de alta qualidade.
Acordos Contactos Portal do médico Política de Privacidade
Segue o Grupo Imagem Saúde
Copyright© Grupo ImagemSaúde 2018 ® Todos os direitos reservados
está a fazer uma marcação
Av. Luis de Camões, n.º 45 Viana do Castelo Mais informação sobre esta clínica
Preencha todos os campos:
Ao submeter este formulário está a concordar com a nossa política de privacidade
A data de marcação carece de confirmação.
Marcação registada com sucesso
O seu pedido foi guardado!
Dentro de minutos irá receber toda a informação do registo na sua caixa de email.
Brevemente entraremos em contacto consigo para confirmar a marcação.


langs: pt gl gl pt pt pt pt pt pt gl fr pt pt gl gl gl ca fr ca pt gl gl gl ca pt gl ca fr pt gl gl ca fr pt gl gl ca gl pt gl es pt pt pt en gl en pt pt en pt gl gl ca pt pt it pt gl gl en gl pt pt pt sv pt en pt pt pt pt pt gl

text:
O Grupo Exames Consultas Análises Contactos
Exames de Radiologia Exames de Cardiologia Exames de Gastrenterologia Consultas de especialidade Outras consultas Exames de outras especialidades Sobre a clínica
Exames de Radiologia Sobre a clínica
Exames de Cardiologia Consultas de especialidade Sobre a clínica
Exames de Radiologia Exames de Cardiologia Consultas de especialidade Exames de outras especialidades Sobre a clínica
Exames de Radiologia Exames de Cardiologia Consultas de especialidade Exames de outras especialidades Sobre a clínica
O Grupo Exames Consultas Análises Corpo Clínico do Grupo
Exames de outras especialidades
Exames de outras especialidades
Exames de outras especialidades
Exames de outras especialidades
está a consultar a clínica
PODE MARCAR A SUA CONSULTA ATRAVÉS DO NOSSO SITE
Juntos a cuidar de si
Nas clínicas do Grupo ImagemSaúde temos diversas consultas de especialidade ao dispor dos nossos clientes. Para saber mais ou efetuar uma marcação, selecione a consulta que pretende.
Cardiologia Avaliação de risco cardio-vascular e exames complementares de diagnóstico
O grupo imagem saúde tem como missão prestar serviços médicos de alta qualidade.
Acordos Contactos Portal do médico Política de Privacidade
Segue o Grupo Imagem Saúde
Copyright© Grupo ImagemSaúde 2018 ® Todos os direitos reservados
está a fazer uma marcação
Travessa João Duarte, Entrada I Barcelos Mais informação sobre esta clínica
Preencha todos os campos:
Ao submeter este formulário está a concordar com a nossa política de privacidade
A data de marcação carece de confirmação.
Marcação registada com sucesso
O seu pedido foi guardado!
Dentro de minutos irá receber toda a informação do registo na sua caixa de email.
Brevemente entraremos em contacto consigo para confirmar a marcação.


langs: pt gl gl pt pt pt pt pt pt gl fr pt pt gl gl gl ca fr ca pt gl gl gl ca pt gl ca fr pt gl gl ca fr pt gl gl ca gl pt pt pt pt en gl en pt pt en pt pt pt gl ca pt pt it pt gl gl en gl pt pt pt sv pt en pt pt pt pt pt gl

text:
O Grupo Exames Consultas Análises Contactos
Exames de Radiologia Exames de Cardiologia Exames de Gastrenterologia Consultas de especialidade Outras consultas Exames de outras especialidades Sobre a clínica
Exames de Radiologia Sobre a clínica
Exames de Cardiologia Consultas de especialidade Sobre a clínica
Exames de Radiologia Exames de Cardiologia Consultas de especialidade Exames de outras especialidades Sobre a clínica
Exames de Radiologia Exames de Cardiologia Consultas de especialidade Exames de outras especialidades Sobre a clínica
O Grupo Exames Consultas Análises Corpo Clínico do Grupo
Exames de outras especialidades
Exames de outras especialidades
Exames de outras especialidades
Exames de outras especialidades
Em colaboração com laboratórios de análises clínicas, temos postos de colheita em Barcelos, Viana do Castelo e Ponte de Lima, que trabalham todos os dias da semana e aos sábados.
Este serviço é um complemento importante às restantes áreas, porque permite que os doente possam fazer todos os exames num só local em coordenação horária.
Marcação de Análises Clínicas
O grupo imagem saúde tem como missão prestar serviços médicos de alta qualidade.
Acordos Contactos Portal do médico Política de Privacidade
Segue o Grupo Imagem Saúde
Copyright© Grupo ImagemSaúde 2018 ® Todos os direitos reservados
está a fazer uma marcação
Rua dr. Fernando Barros no8 RC Barcelos Mais informação sobre esta clínica
Preencha todos os campos:
Ao submeter este formulário está a concordar com a nossa política de privacidade
A data de marcação carece de confirmação.
Marcação registada com sucesso
O seu pedido foi guardado!
Dentro de minutos irá receber toda a informação do registo na sua caixa de email.
Brevemente entraremos em contacto consigo para confirmar a marcação.


langs: fr ceb en lt gl ca lt eu ca gl pt ceb pt gl gl en eo gl en eo gl en eo gl en eo gl fr eo gl en eo gl en en en gl sv eo gl pt en fr la gl gl en es es en gl en es es en en en en en ceb gl gl gl gl lt gl gl en gl fr es es gl en

text:
Regular price €700,00 -5% Prezo €665,00
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Proin tristique in tortor et dignissim. Quisque non tempor leo. Maecenas egestas sem elit
Recibe as nosas últimas novas e as nosas ofertas especiais
You may unsubscribe at any moment. For that purpose, please find our contact info in the legal notice.
Nuestra empresa  
Terms and conditions of use
A túa conta  
Envíanos un correo: silvia@viadimension.es
© 2019 - Ecommerce software by PrestaShop™


langs: es et en gl gl gl gl gl fr gl gl gl en hbs_lat gl gl gl gl ur gl gl en gl es ca gl es gl gl it gl fr gl gl gl en es es es da es es es fr gl ast fr fr es es es fr es en es fr gl es gl fr gl es gl es fr es it es fr gl en gl fr gl en en fr es pt pt fr es es es fr es en fr fr es en es fr es en ast fr es en pt fr es it gl fr es lt ro fr es ca es es fr es eo gl fr es fr es fr es es gl fr es hbs_lat gl fr gl es es fr

text:
Escaparate de libros, limiarlibros.com, Libraría Limiar Libros, libraría a súa medida, para o mundo, librería a su medida, para el mundo, bookstore to its measurement, for the world, librairie à sa mesure, pour le monde...
Libros tecnicos de contruccion pagina 3 , ciencias, economía, sociais, informática, electricidade , electrónica, mecánica, navegación, construcción, Limiar libros, libraría, librería, ,books, Technical, ténico, Benvidos a Libraria Limiar
Los campos de concentración de Franco:Sometimiento, torturas y muerte tras las alambradas
Crisis constitucional e impulso constituyente
Editor : Fundación Instituto 25 de Mayo para la Democracia.
Einstein para perplejos. Materia, energía, luz, espacio y tiempo
José Edelstein / Andrés Gomberoff
Pvp : 17.90 €
nosa horta, A: Guía para a ordenación dos cultivos da horta familiar
Cordeiro, Xesús; Dávila, Consuelo; Núñez, Andrés
Pvp : 26.20 €
Rodríguez, Juan / Fontanella, Lee
Editora (gl): A fundación..
Idioma: Español, Gallego, Inglés,
Pvp : 42.07 €
Recuerdos de Carabanchel : historia y cultura.
Editor : La Libreria Madrid. Junta Municipal de Carabanchel.
Pvp : 25.50 €
Identidade e afectos patrios
Pvp : 12.50 €
Todos deberíamos ser feministas
Editor: Literatura Random House.
Pvp : 4.90 €
Guía de los árboles y arbustos de la Península Ibérica y Baleares
Pvp : 49.00 €
Cuando las niñas vuelan alto
Pvp : 14.95 €
Guía completa de la decoración. Mil ideas de diseño para el hogar.
Pvp : 37.00 €
Diccionario Médico Bilingüe Medical Dictionary
Pvp : Consultar €
Pvp : 24.00 €
Doctrina del Shock, La
Pvp : 11.95 €
1080 recetas de cocina
Editor : Alianza Editorial.
Pvp : Consultar €
Padres consecuentes, niños felices, consejos.
Pvp : 22.00 €
Manual de ayuda a domicilio
Isabel Trigueros y Jasone Mondragón
Editor : Siglo XXI.
Pvp : 7.00 €
La educación repensada. Dinámicas de continuidad y cambio
Pvp : 18.00 €
Madrid : casas de lenocinio, holganza y mal vivir.
Pvp : 56.20 €
Diccionario de la música.
Editor : Alianza Editorial.
Pvp : 14.20 €
Pablo Picasso (1881 1973).
Pvp : 30.00 €
Vela Zanetti (1913 - 1999).


langs: gl gl fr gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl es pt pt pt en gl es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl

text:
Libraría Limiar libros, limiarlibros.com, pedido, formas de pago e envíos
Ao recibir un pedido, Que fai limiarlibros.com?
Quen somos e onde estamos¿?
Contra reembolso ( só para uso interno )
PAGO POR MEDIO DE TARXETA DE CRÉDITO (POR LA PASARELA SEGURA )
1º. Revisa a dispoñibilidade, e reserva o libro para o cliente.
2º. Efectúa o cálculo do custo do envío, por iso é imprescindible en lugar de envío. Estúdase que os custos de envío sexan os menores posibles.
3º. Infórmase ao cliente e facilítase o pago:
Se o cliente expresa o desexo de pagar por transferencia bancaria:
Envíase ao cliente un código de pedido e indícase o nº de conta do banco de Limiar libros, S.L., dispoñible para pagos en España, como garantía do seu pedido.
Se o seu pago é por cartón de crédito:
Envíase unha factura ao cliente, por medio de PayPal, como garantía do seu pedido, figurando na referencia da mesma o seu código de pedido (ide. de articulo).
4º. Unha primeira garantía de limiarlibros.com é a contestación do seu pedido, asumindo o seu compromiso.
Unha segunda garantía de limiarlibros.com é o recibo emitido, a nome do cliente, polo banco unha vez efectuado, ou o código da transacción emitido pola pasarela de pago PayPal, ao cliente, e que están en poder do cliente.
5º. Cando recibe o pago, realiza o envío seguro, garantido.
Limiarlibros.com contacta de novo co cliente para indicarlle a situación do seu pedido e o código de envío, se foi realizado.
Esta é a terceira garantía do compromiso de limiarlibros.com
6º. Non realizamos ningunha operación automática ou robotizada. O noso trato co cliente é persoal.
A resposta ao pedido do cliente non é inmediata, xa que é procesada manualmente, pode tardar uns minutos, ou unhas horas.
Unha persoa responsable de limiarlibros.com atende directamente ao cliente, as 24 horas, todos os días.
En limiarlibros.com damos garantía.
Quen somos e onde estamos:
Nome: Limiar Libros, S.L. (Libraría Limiar)
O noso nº de identificación Fiscal en España: B15479157
A nosa dirección: C/ Venezuela, 33, B, CP:15404
A nosa cidade: Ferrol (A Coruña)
O noso País: Spain (Galiza)
Os nosos Telfs.: +34 981327953
Utilízase xeralmente os servios de correos de España.
O cliente recibirá comunicación da súa oficina de recepción de envío, para a entrega do seu pedido dependerá da empresa de transportes sobre 5 días laborables (salvo complicacións ténicas). Correos en España xeralmente entrega os paquetes no domicilio do cliente.
O envío realízase por transporte terrestre en Europa e por barco ao Continente Americano e outros, é o medio máis seguro, económico e sobre todo de calidade (en canto ao tratamento da mercancías).
O tempo de tránsito entre as oficinas internacionais de correos de España e as de Europa está ao redor de 10 días, co Continente Americano e outros está ao redor dos 20 días, (segundo información de correos España)."
O medio de transporte aéreo non é recomendado, polos técnicos de transporte, debido aos controis exhaustivos dos aeroportos por cuestións de seguridade da pasaxe, escálalas áreas con transbordo e reclasificación das mercancías, que provocan frecuentes extravíos e atrasos das mesmas.
As alternativas seguras dedicadas, a este envío económico, son moi custosas para o cliente, incrementando os gastos de envío (sobre o prezo económico) de 60 a 90 euros.
INGRESO DIRECTO EN CONTA BANCARIA OU TRANSFERENCIA España
O pago pode realizarse mediante un ingreso directo en conta ou transferencia á conta bancaria da nosa empresa que lle indicaremos cor correo electrónico.Axiña que teñamos constancia do ingreso procederemos ao envío. Rogámoslle envíenos un correo para ser máis rápidos.
Formas de pago e envíos fora de España, desde limiarlibros.com
Os gastos de aduana, se os houbese, que se xeren pola liberación da mercancía corren por conta do cliente.
PAGO POR MEDIO DA TARXETA DE CRÉDITO (POLA PASARELA SEGURA )
Remitirémoslle unha factura de pre pago ao seu correo electrónico, na que constará o nº de código de pedido (identificación artigo), e a opción de realizar o pago seguro por PayPal. Non ten custos para vostede é o xeito máis cómodo, segura e rápida. Esta opción será aplicada por defecto aos pedidos internacionais .