langs: es es als gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl fr en en fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr es ast gl gl gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl pt gl es gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl hu gl es es gl gl hu de gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl en gl gl gl gl gl ilo gl gl gl es gl ast gl gl gl it gl gl gl gl es gl tl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl es gl gl gl fr es gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl da gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es fr es es es es gl gl es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
UNHA VIAXE, VIAXE. (VIII) ILLA DE QUÍOS
O barco chega a Quìos máis cedo do previsto. O timbre do teléfono soa en metade do sono avisando de que estamos chegando á illa. Sen dúbida é un erro pagar un camarote para usalo tampouco tempo.
Outra vez nesta illa, parada inevitable para chegar a Esmirna sen ir por Istambul. É o último territorio europeo a uns cantos quilómetros da costa turca de Asia Menor.
O barco atraca no pequeno porto que está no paseo que bordea a pequena bahía, e onde están as oficinas de turismo, os hoteis, os modernos pubs e as cafeterías. Como son as tres da mañá e está todo pechado imponse ir a un hotel. Meténdose por unha das rúas que desde o paseo marítimo entra na cidade, e a poucos metros, detrás da antiga mesquita, hai un pequeno hotel chamado Xenos. É barato, e non está mal. Na tv. cáptanse xa canles turcas, algo que nos é raro se se considera que desde Quíos pódese ver a costa turca. O volver escoitar falar en turco fai que creza a miña impaciencia por chegar.
Esperamos poder saír para Turquía mañán. É difícil de saber porque as sempre envelenadas relacións entre Grecia e Turquía fan que o paso en barco de Quíos á localidade turca de Çesme, (“Chesme” en turco significa “fonte”), sexa sempre imprevisible, cara e dificultosa.
Sería fácil saber cando chegan os barcos de Atenas e pór o barco de Quíos a Çesme logo da súa chegada. Pero non, como se trata de dificultar ao viaxeiro o máis posible o saír dun país e entrar no outro, o barco para Turquía sairá pouco antes de chegar o de Atenas. E ao día seguinte non chegará barco de Atenas nin sairá barco para Turquía. Sempre termina un esperando un día ou dous para moverse de Quíos. É a illa tea de araña.
Paciencia e a sacar proveito dos imprevistos. Non hai présa, isto é a viaxe.
“Quíos, illa de viños (…) Quíos, de doces sombras. Quíos, que reflicte sobre as mareas os seus grandes bosques, as súas costas, os seus palacios, e algunhas veces na tarde, un coro danzante de raparigas…”
Quizá non teña ese lirismo romántico co que a imaxinou Víctor Hugo, pero é unha illa bonita, na que o vento vólvese mar para seducir as aspas dos grandes muíños que sobre as rocas mariñas esperan encantados que xurda do mar un Quijano anacrónico que rompa o maleficio que os mantén inmóbiles, e lles de vida.
É unha das illas máis grande de Grecia. Ten interesantes pobos, únicos pola súa arquitectura e decoración. E ademais, non ten demasiado turismo (se é posible dicir isto dalgún sitio en Grecia), no inverno practicamente ningún.
O porto está na cidade de Quíos que é a capital da illa. É unha pequena cidade duns quince mil habitantes. Ten unha parte antiga dentro dunhas murallas, levantadas polos bizantinos no século X e reconstruídas despois polos xenoveses, que podería ser preciosa se non estivese tan abandonada. Aínda que agora, vese que está sendo restaurada, e xa hai algunhas rúas e algunhas casas moi ben rescatadas da desidia. Nesa cidadela hai un bonito café nunha desas casas restauradas. Tomamos un café nel e compramos unhas preciosas caixiñas de lata con “mastija” dentro, que é unha resina que se dá nesta illa e que se masca como un chicle natural cun lixeiro sabor a madeira. Como é dixestivo, é tranquilizante, e ademais perfuma o alento, era moi apreciado no harén dos sultáns. Cando Quíos pertencía ao imperio otomán, a produción enteira desta resina tan apreciada, ía para Istambul, e fundamentalmente para o serrallo do Topkapi.
O lentisco, árbore do que se extrae esta resina, crece en todo o Mediterraneo, pero é en Quíos onde máis se dedican a el. Elabórase tamén unha bebida capaz de abrasar unha garganta de ferro.
Quíos é un dos sete lugares que se disputan o ver nacer a Homero. Nos Himnos Homéricos dise “o ancián cego da rochosa Quíos”. Aínda que parece máis probable que fose Esmirna (Bayron chámao o “esmirneo cego”) quen alumase ao aedo (ou aos aedos) que coñecemos por Homero.
Pero na illa insisten sobre a paternidade do gran poeta e ata din saber cal é o lugar concreto do seu nacemento: en Kardamyla, no norte. A un menhir que alí hai, chámanlle “a pedra de Homero”.
Herodoto, que a parte de ser un incansable viaxeiro, foi o primeiro historiador de occidente, narra un suceso ocorrido nesta illa en S. V a.C., século no que el viviu. O relato ten un interese excepcional, e aínda que conta un feito doloroso, resulta emocionante polo que nos descobre.
“Por esas mesmas datas (…) na capital da illa, a uns nenos que estaban aprendendo as primeiras letras esborrallóuselle o teito encima, de maneira que, de cento vinte que había, só un escapou con vida”.
É a primeira vez na historia de occidente que se nos fala da existencia dunha escola á que asisten os nenos da comunidade. A primeira constancia que temos de ensino xeral para toda a poboación. Ata Grecia, a escritura, naquelas culturas que a alcanzaron, estaba reservada para a elite sacerdotal ou do poder político, e o control que estas castes tiñan dela facíaas máis poderosas.
A través da narración, da que podería ser a noticia dun telexornal, Herodoto ilumínanos cun flash o momento emocionante no que, por primeira vez na historia, a alfabetización esténdese a todos os cidadáns. Este é un feito fundamental que diferencia a Grecia do resto dos pobos da antigüidade. Un feito esencial á hora de explicar o “milagro” grego.
Herodoto naceu en Alicarnaso, a actual Bodrum, na costa sur de Turquía.
Quíos foi ocupada polos turcos no S. XI, e pasaron por ela bizantinos, venecianos, xenoveses…
Nesta illa tivo lugar un dos episodios máis terrible da loita de independencia grega. É o que se coñece como “A matanza de Quios”, que Delacroix inmortalizó no seu famoso cadro.
En 1822 os otománs mataron aquí a vinte mil gregos e levaron como escravos a corenta e sete mil. Foi a súa vinganza polo ataque grego contra poboación turca. O cadro de Delacroix, e o poema de Víctor Hugo “L’enfant de Quios”, sobre a masacre, axudaron a que Francia, Inglaterra, Austria e Rusia apoiasen a independencia grega fronte ao imperio otomán. A guerra terminou en 1829, Quíos aínda terías que esperar ata 1912 para ser parte da Grecia independente.
"Ô horror ! horror ! horror !",
Les Turcs ont passé là. Tout est ruine et deuil.
Chio, l'île des vins, n'est plus qu'un sombre écueil,
Chio, qui dans les flots reflétait ses grands bois,
Ses coteaux, ses palais, et le soir quelquefois
Un choeur dansant de jeunes filles.
Tout est désert. Mais non ; seul près des murs noircis,
Un enfant aux yeux bleus, un enfant grec, assis,
Courbait sa tête humiliée ;
Il avait pour asile, il avait pour appui
Une blanche aubépine, une fleur, comme lui
Dans le grand ravage oubliée.
Ah ! pauvre enfant, pieds nus sur les rocs anguleux!
Hélas ! pour essuyer les pleurs de tes yeux bleus
Comme le ciel et comme l'onde,
Pour que dans leur azur, de larmes orageux,
Passe le vif éclair de la joie et des jeux,
Pour relever ta tète blonde,
Que veux-tu ? Bel enfant, que te faut-il donner
Pour rattacher gaîment et gaîment ramener
En boucles sur ta blanche épaule
Ces cheveux, qui du fer n'ont pas subi l'affront,
Et qui pleurent épars autour de ton beau front,
Comme les feuilles sur le saule?
Qui pourrait dissiper tes chagrins nébuleux?
Est-ce d'avoir ce lys, bleu comme tes yeux bleus,
Qui d'Iran borde le puits sombre ?
Ou le fruit du tuba, de cet arbre si grand,
Qu'un cheval au galop met, toujours en courant,
Cent ans à sortir de son ombre ?
Veux-tu, pour me sourire, un bel oiseau des bois,
Qui chante avec un chant plus doux que le hautbois,
Plus éclatant que les cymbales ?
Que veux-tu ? fleur, beau fruit, ou l'oiseau merveilleux ?
- Ami, dit l'enfant grec, dit l'enfant aux yeux bleus,
Je veux de la poudre et des balles.
Victor Hugo, Les Orientales.
O neno de Quíos
Alí o Turco pasou! Alí, como furacán de sangue e duelo,
o rastro dos seus pasos deixou en ruínas e en cascallos sobre o chan.
Quíos, a illa dos doces viños, de montañas e vales ondulados,
Quíos, a dos bosques de lentisco, que se ufanou nas augas retratada,
hora do Turco so o poder impío semella no medio do mar peñasco umbrío.
Baixo o bárbaro azoute do tirano que de duelo e de loito cubriuna,
é o seu antigo esplendor recordo van, é o seu chan feraz ermo deserto.
Os seus fillos onde están? Nobres caeron na lide desigual e funeraria,
e hoxe non turba no seu soño aos que foron planta humana na praia solitaria.
Pero, alí xunto ao muro do soberbio palacio derruido,
un tenro neno, candoroso e puro, pálido e dorido,
apoiado nunha árbore de oxiacanto inclina a cabeza afogado en choro.
Pobre neno, espido e pesaroso, a quen feriu co seu furor a sorte,
orfo, hélas! seica sen repouso, dí que pode no teu duelo distraerche?
Doce neno inocente, que busca a túa ilusión nos seus afáns?
Por que asome o pracer sobre a túa fronte, e en luxo de alegría engalánesche,
e morran as túas congoxas, eu dareiche o agasallo que ti escollas.
Que queres por que volvan os teus cabelos a embelecer en bucles arranxados
as brancas costas que se ornou con eles? Agora desaliñados
cal as follas do salgueiro caen chorosos, indo a empañar a túa fronte coas súas ondas,
e os teus azuis ollos tan fermosos vélanse, ai! baixo as suas hebras louras.
Que é o que pode disipar, criatura, dos teus pesares a tormenta escura?
¡Ah! Que pode alegrarche, pobre neno? Queres a flor que se suspende airosa
sobre o pozo de Irán fondo e sombrío, a flor de lis, máis bela que a rosa,
azul como os teus ollos, cuxo azul ao do ceo dese envexas?
Ou a froita da árbore admirable que un cabalo a galope tardaría
cen anos con empeño perdurable para cruzar a súa sombra, e non podería?
Ah, dei se sorrirás dándoche o ave que ao bosque anima coa voz máis suave!
Que queres, inocente criatura, para rir e prorrumpir en canto,
para arroxar da túa alma a tristura e da túa face a palidez e o choro?
Queres a bela flor marabillosa? Queres a froita do tubá saborosa?
Ou seica o ave de pintadas ás?
-Amigo, o neno grego respóndeme, quero pólvora e balas!
Canto debe a Grecia moderna aos románticos, a Byron, a Keats, a Hölderlin, a Víctor Hugo, a Heine, a Delacroix, a Chateaubriand a Göete? Como esta sacra terra fixo soñar e crear, loitar e sentir a filósofos, poetas, pintores, novelistas, escultores, revolucionarios…
Antes e despois foi motivo de veneración, admiración e inspiración, pero foi no romanticismo onde o amor por Grecia foi máis profundo. E de todos os románticos foi Lord Byron quen máis a amou. Loitou por ela, escribiu dela e morreu nela. En Mesalogui, á entrada do golfo de Corinto, fronte a Patras, está a estatua que os agradecidos gregos levantaron na súa honra. Aínda que sexa certo que o mellor poema de Byron tivera sido a súa vida, a súa poesía é o suficientemente boa como para que debese ser un pouco máis lida. Del é este poema á amada patria elixida titulado Himno a Grecia.
Cícladas illas, illas da Grecia,
que o mar Exeo coas súas ondas baña,
onde xurdise a materna Delos,
A ardente Safo, do amor mestra,
aquí pulsou a septicorde lira;
aquí de Alceo resoou o divino,
Dos vosos campos na verde alfombra
manto de flores primavera tende;
aínda lanza Febo sobre os nosos campos
Todo se eclipsa menos a vosa gloria;
o bronce morre e desfaise o mármore;
mais queda o nome do home guerreiro,
Queda de Lesbos a armoniosa lira,
a voz sublime do Esmírneo cego,
a do Teyo o galano ancián
Allende o Ponto, cuxas iras doman
do vago vento nas veloces ás,
de onde nace, onde morre o día,
voan os seus cantos.
Desde a cima do ergueito monte
de Maratón descubriredes o chairo,
e alá..., máis lonxe..., o inchado golfo
Noutro tempo, sobre aquela roca
un rei de reis contemplou altivo
o fondo mar que ante os seus pés fervía
As ondas cobren innumerable armada;
enche os campos multitude guerreira;
homes sen conto, da súa voz pendentes,calan atónitos.
Contounos Xerjes ao nacer a aurora,
contounoss logo ao expirar a tarde:
millóns eran ao raiar o día,
nin un á noite.
Onde os fortes, os guerreiros onde,
que ameazaban dominar a terra?
O eco só responderlle puido
Onde hoxe, oh, patria!, os teus preclaros fillos
armipotentes na lide sañuda?
Por que non soa nas tendidas praias
Xace no po a esquecida lira
e xa non latexa o corazón robusto.
Cando de gloria e liberdade o himno
Ai! Que me resta na miña dor inmensa?
Choro e vergoña pola patria escrava;
bañade en vagoas as que a Grecia oprimen
Ah, nin vergoña na vosa face, nin choro!
Descobre, ¡oh, terra!, o teu profundo seo,
e tres sequera dos trescentos brota...
Como o fragor dos torrentes, zumba
o das sombras vigoroso berro:
"Alzade vós a durmida fronte
Todos calades. Novos cantares soan;
enchede as copas de escumante viño;
bélicos himnos ao feroz entoe
Na vosa afronta durmiredes tenaces?
Por que non soa o belicoso canto?
Por que non emprende a falanxe altiva
Para fixar o pensamento alado,
Cadmo inventou os persoais signos;
dos arxivos conservades as letras,
non as súas fazañas.
Enchede as copas de escumante néctar,
bebede de Samos o ardente viño
que Anacreonte celebrase un día
Cantou Anacreón o amor e o viño,
cal do tirano Policrates servo;
mais era heleno Policrates: berce
¡Do Quersoneso vengador tirano,
rompe os lazos que nos ligan hora!
¡Cargue os teus brazos a pesada lanza,
Enchede as copas de escumante viño;
alá nas rocas da antiga Suli
quedan os restos de potente raza,
Quizá acharemos entre aqueles bravos
quen nos conduza á brava liza,
e tinto en sangue o fulminante ferro
Non dos francos esperedes axuda,
que reis teñen de venales almas;
libres fáganvos, para sempre libres,
Enchede as copas de escumante viño;
virxes dancen na selva umbría;
eu admiro o brillo dos seus negros ollos,
Mais, ai!, será que tan fermosos peitos
deban un día amencer cativos?
Será que cinga tan fermosos brazos
Conducídeme aos mármores de Sunio,
onde acompañen o meu laiar as ondas;
eu entón, cal moribundo cisne,
Nunca esta terra habitarán escravos;
arme as destras o fulmíneo aceiro;
caia en pedazos, de escumante viño,
Parece que Byron terminou dos gregos ata os collóns. Rifas, enfrontamentos, discusións interminables… Aqueles gregos heroicos do pasado xa non existían. Séculos de dominación otomá e desidia helénica, lograran sepultar a sacra antiga Grecia soñada polo poeta. Morreu venerado polo pobo grego e decepcionado do pobo grego.
Os amores e os soños desintegranse cando a realidade tócaos.
Hoxe é Nadal. Himnos e ritos ortodoxos retransmitidos pola tv grega. Sempre que asisto aos ritos da igrexa ortodoxa doume conta do terrible, angustiosa e tétrica que é a igrexa católica e o seu enfermizo ritual. Un ve pasar pola rúa a un pope coa súa muller e os seus fillos, e dáse conta de toda a tristeza que hai detrás dos curas católicos. Podes ver popes nos cafés, xogando cos paisanos ao backgammon, ou á cabeza dunha manifestación antiamericana como aquela a a que asistimos os catro galegos en Retzimnon, Creta, o día no que P. e P. confeccionaron no cámping a bandeira galega (a primeira bandeira azul, branca e vermella, que se manifestou na historia de Creta).
E dentro das igrexas ortodoxas os fieis falan, móvense, viven. Nas igrexas católicas, calan, rezan, inmobilízanse e morren.
Nas procesións ortodoxas a xente vai nun tropel alegre, vivaz e caótico, con ramos de oliveira e loureiro, flores e palmas. Teñen algo de dionisíacas. En Anoguía, nas montañas de Creta, o domingo de pascua, nunha procesión destas, á que asistimos “en representación do ateismo mundial”, as xentes botábannos desde as fiestras, auga de xasmín e pétalos de rosas, mentres os devotos gregos, literalmente alegres como pascuas, entoaban himnos baixo esa indefinible luz cretense. Nada que ver son esas tortuosas, ferintes e desapiadadas procesións católicas.
Nunha mesma rúa de Saraievo, antes de ser destruída, había unha sinagoga, unha mesquita, unha igrexa ortodoxa e unha igrexa católica. Visitei os catro templos un detrás doutro, e o único que daba pavor era o católico. O seu Cristo sanguento e torturado, a súa dolorosa co corazón cravado por sete puñais, a súa santa Lucia cos ollos nunha bandexa, a súa Piedade: unha muller co cadáver o seu fillo no colo, os seus pendóns morados… Morte, tortura, tristeza, dor, escuridade, silencio… Ata as azucenas teñen un cheiro triste nas igrexas católicas.
Quíos. O 25 de decembro, en Grecia tamén é día festivo, está todo pechado. A pequena cidade aparece baleira e tranquila.
Como ninguén é capaz de asegurarnos que hai barco, consultámolo nun cíber. O barco sae para Çesme ás cinco da tarde, pero do 26.
Outra noite aquí. Para que cambiar o hotel ?
“Xenos”, co nome que ten sería unha bobada. Onde mellor van estar os “estranxeiros”?
Rúas baleiras con sabor a sangue ocre.
Os mercados pechados sofren un abandono que lles resulta inexplicable. Estreitas rúas con vestixios turcos, como pegadas dun pasado aínda non resolto.
Mar con cans, sae o sol. Mar con pescadores, ocúltase o sol.
Edificios de aspecto helénico.
A casa antiga onde nos hospedamos fai anos, cando aquel grupo metade galego metade vasco dirixiámonos a Esmirna, agora é un luxoso hotel cunha moderna cafetería. Tomamos un martini nela, e lemos a Odisea en voz alta. Supoño que será como unha pregaria polo tempo perdido. Entón era verán e recordo que aquela noite un forte vendaval movía ameazadoramente as grandes ventás. Aquela casa era fermosa. Alí, nun extremo da suave bahía.
Era unha casa grande, de planta baixa e primeiro. Unha casa antiga, de balcóns e contraventás de madeira escura. Quizais tiña unha palmeira máis alta que a casa. E se non a tiña invéntoma, porque obviamente era unha desas casas que necesitan absolutamente unha palmeira ao seu lado. Agora é unha merda. Unha desas merdas condenadas á reforma perpetúa. Unha desas merdas que ninguén recordará, sobre a que ninguén escribirá, que nunca quedará no recordo de ninguén á que irán turistas sen alma a facer o burro. Será máis rendible, pero será só unha merda máis rendible.
Terraceo no parque. Tempo, moito tempo. Tempo lento, bendito sexas. Tempo que se move como unha tartaruga de chumbo. Marabilloso tempo que dura o dobre do outro tempo. É como ter dous tempos ao prezo dun. Tempo no que che dá tempo a facelo todo, e aínda che sobra. Ese tempo no que a xente sen alma abúrrese. Tempo de barcos que non parten, de trens que non chegan, de avións que non voan, de noites invernais…
Tempo de libros e música, de cadernos, de ensemesmamentos, tempo de palabras con ás, tempo con sabor a chocolate negro, con cheiro a bizcocho e canela, tempo de raki que incendia a lingua con chamas de anís, “tempo de falar a media voz”...
¡Oh, a gran comida de Nadal!
Pero estamos en Quíos. E neste día ninguén come fóra da casa. O que quere dicir que será difícil atopar un restaurante aberto. Cousa que tamén buscan grupos de soldados aos que lles tocou pasar o Nadal nalgún deses “feros” destacamentos de “palikaris” dispostos a morrer pola patria a mans do infiel otomán.
Indícannos un restaurante que está mesmo detrás do noso hotel, “Elliniki Kousina”. Desde o balcón da habitación vese o comedor do “restaurante de auténtica comida tradicional grega”. É un sitio cutre, e como no Nadal non debe comer moita xente fóra da casa, o que ten no expositor é bastante reducido, requentado, pobre e pouco. É a peor comida de Nadal da miña vida. Pero ten a súa graza comer así un día tan sinalado.
Provinciana tarde de festivo. Os pubs do paseo marítimo énchense,
Poderíase escribir un haiku.
Este é o meu 5,7,5, sen rima:
parte á noite o día.
A melancolía dos atardeceres dos domingos é azul de brisa que che acariña a cara. O azul é añil porque o ocaso é mediterráneo, e para os hindús o añil está relacionado cos acontecementos da vida e coa intuición. Ese vento convértese, á beira do mar, nun barco que se adentra na noite levándose a bordo o día e a luz, deixándonos baleiros e na escuridade.
Beber cervexa amarga para mitigar esa desolación amarga. A espuma que deixa a resaca das ondas golpeando contra os cantiis negros, e a cervexa, convértense en neve que nos fala do inverno no que sucede todo, e de como con cada grolo de cervexa e de tempo aumenta o frío que se sente na alma.
E no medio a “zarpa” fera da tristeza que sempre provoca os barcos que se van.
Publicado por Café UF en 8:24 p. m. No hay comentarios:
UNHA VIAXE, VIAXE. (VII), Atenas-Pireo-Barco Quíos
Martes 24 de decembro
O almorzo no hotel resultou un triste espectáculo. Unha familia de gregos, pai, nai, dous fillos adolescentes e unha nena pequena, arrasaron literalmente o bufé. Non comeron aos cociñeiros porque se puñan corazas cada vez que saían da cociña para repor existencias.
Ante o asombro do resto do comedor, composto case na súa totalidade por orientais, aquela xentiña grega devorou vinte e oito ovos cocidos, dezanove croissants, dezaoito bolos de pan, sete racións de manteiga, quince racións de marmelada, doce de mel, cinco litros de zume de laranxa, trinta e dous tés, corenta e cinco pasteis e quince iogures, olivas, tomates, pepino etc.
O reconto do engulido foi feito pola pobre camareira que atendía o comedor. Aínda que facía xa moito tempo que todos terminaramos o noso almorzo normal, ninguén se moveu do seu sitio, porque a actuación da familia troglodita era digna de verse.
Cando terminaron, facendo xestos que indicaban que ainda quedaran con algo de fame, todos aplaudimos a fazaña.
Dado que a austera familia estaba relativamente delgada había que pensar que, unha de dúas, ou non almorzaban todos os días así, ou que unha solitaria con cinco cabezas posuía a aquelas xentes parcas no xantar. Dado que esta última causa era pouco probable, había que decidirse porque o resto dos días que non estaban no hotel Aquileas,almorzaban un un por cen (ou menos) do que lle apetecía. Ou sexa que pasaban un fame matinal máis grande que o Partenón.
O que máis me asombrou é o feito de que os pais non sentisen vergoña do espectáculo que estaban dando. E que non lle importase que todos os que estabamos asistindo a aquela frugal representación pensásemos que o resto do ano aqueles desapiadados proxenitores, sometían aos seus devoradores vástagos a unha brutal carencia alimentaria. Se toda aquela comida cabía nos seus estómagos, con qué os enchían cando non estaban en hoteis de bufé libre?
Que xentiña! Para matarnos de vergoña allea.
Imos andando ata a praza Omonia. Queremos visitar o que queda do mítico café Neón.
Agradable sorpresa: aínda que que cun toque refinado que o antigo non tiña, volveu a ser o café clásico que nunca debeu deixar de ser.
O Neón foi o café máis famoso de Atenas. Case un século de vida ata que unha desas cadeas hostaleiras que converten en lixo alimenticio e económica todo o que tocan, inflinxiulle unha reforma que algúns cremos que sería mortal de necesidade. Pero ao entrar agora puidemos comprobar que a reforma última volve respectar a idea do vello café, ata mantén algúns elementos da decoración do antigo Neón.
Os cafés son as igrexas dos laicos, as sinagogas dos revolucionarios, os templos dos artistas, as capelas dos namorados, as pagodas dos amigos, as mesquitas dos conspiradores.
Deben ser protexidos e respectados como a uténticos monumentos, como pontes baixo os que pasa a vida toda, como murallas que nos protexen do noxo individualista dos fogares, do cansazo e a monotonía das fábricas, do frío da soidade.
Baixo a praza de Omonia collemos o metro cara ao Pireo. O porto máis famoso do mundo. Desde que Temístocles decidiu, cinco séculos a.C., que sería o porto de Atenas, mantivo ese privilexio ata hoxe.
Aínda que pasou por momentos de escuridade nunca deixou de ter esa resonancia que lle dá os grandes acontecementos que viviu. Aínda que O Pireo é unha cidade distinta a Atenas, debido a que os seus centros urbanos xa están unidos, practicamente funciona como un dos barrios da grande cidade.
Desde a guerra do Peloponeso ata “Os mozos do Pireo”, este porto foi un lugar mítico. Hoxe é unha cidade de case douscentos mil habitantes, e o gran porto do mediterráneo. Desde aquí saen diariamente os barcos regulares que comunican coas infinitas illas que ten Grecia. Tamén o tráfico de cruceiros é intenso. Ao que hai que sumar o dos barcos comerciais cara ao Mar Negro, Oriente Medio, Suez…
Cando o visitou Chateaubriand a principios do S. XIX apenas tiña unha poboación de trescentos habitantes, en 1895 xa tiña cincuenta mil.
En 1922 os turcos incendian e arrasan Esmirna. Este acontecemento provoca que cheguen as primeiras ondas de refuxiados esmirnenses a Atenas.
Ao ano seguinte Grecia e Turquía asinan o Tratado de Lausana. Uns dos acordos deste tratado consistía en desprazar aos gregos (1.200.000) que vivían en territorio turco, a Grecia, e os turcos (600.000) que vivían en territorio grego, a Turquía. A separación foi unha atrocidade, realizouse en base á relixión. E debido aos longos séculos de convivencia, en moitísimos casos a relixión xa non coincidía coa etnia. Había gregos que se converteran ao islán, e turcos que se cristianizaran.
O gran poeta Premio Nóbel, Yorgos Seferis, foi un dos gregos desprazados que tivo que deixar Esmirna. O seu poema “Negación” fai referencia a ese triste feito. “Na praia escondida / Branca como unha pomba / Deunos sede ao mediodía / Pero a auga era salgada / sobre a area loura / Escribimos o seu nome / Bela soprou a brisa / E borrouse o escrito / Con que corazón, con que alento / Que desexos e que paixón / Tomamos a vida nosa ¡que erro! / E cambiamos de vida”
Debido a este terrible suceso que os gregos chaman A Gran Catástrofe, O Pireo triplicou a súa poboación. En Grecia vívese unha situación insólita: de cada catro gregos, un é refuxiado.
Os gregos desprazados, sobre todo de Esmirna (Izmir), Istambul, Pérgamo, etc., levaban miles de anos vivindo en Asia Menor. Co seu desprazamento trouxeron a Grecia unha cultura que se foi formando en contacto cos distintos pobos cos que convivían nas costas exeas da península de Anatolia: armenios, sefarditas, xitanos, árabes…, e sobre todo turcos.
O maior tesouro que trouxeron con eles foi ese marabilloso “rembétiko”, quizá o máis importante de todos os xéneros musicais gregos, que cambiou a súa música dándolle ese peculiar ritmo lento 9/8. O rembétiko fundamentalmente veu de Esmirna (sempre Esmirna), cidade da que chegou a ser sinónimo.
En Esmirna, nos café de Basmane, de Alsancak, de Kemeralte… tocábase e bailabase o rembétiko, e bebíase raki (uzo) con pratos de pepino salgado e de smek (chachik).
Tamén procede de Esmirna a danza “zeybekiko”, que está na orixe do rembétiko. Toma o nome dos “zeybeks” (mercenarios nin gregos, nin turcos, nin xitanos que vivían nos outeiros de Esmirna).
O zeybekiko é unha danza individual. Foi adaptada polos gregos e os turcos que a desenvolveron de forma distinta. Os pasos deste baile son todos improvisados o que provoca a posibilidade de que aparezan asombrosas expresións individuais.
Así, centos de miles de gregos de Asia Menor, sen máis pertenzas que o posto, instaláronse como puideron nos arredores das cidades de Grecia, e en O Pireo gran cantidade deles.
Sen traballo, sen diñeiro, estrañando a súa bela e afastada cidade, reuníanse polas noites nos cafés para beber, consumir droga, planificar algún delito de supervivencia, recordar a algún amigo encarcerado, destilar a nostalxia da súa perdida cidade ou cantar algún amor desgraciado.
O rembétiko é un tango bébedo, un fado narcotizado, un blues mediterráneo. É a música da dor esquecida ata a mañá seguinte. E co novo día non queda outra cousa que facer máis que esperar a noite para que a música volva traer o esquecemento do desarraigamento, o recordo dos días felices na amada Esmirna, para sempre perdida.
Desde que chegou a Grecia o rembétiko viviu nas marxes nas que vivían estes gregos desprazados. Todas as ditaduras prohibírono, todos os ben pensantes desprezárono, todos os relixiosos condenárono. Pero as raíces que botara nos tugurios do Pireo, de Tesalónica, de Atenas… eran as da dor, e éstas son difíciles de arrincar.
Eu creo que se conservou pola pena, pola nostalxia que os esmirnenses sentían da súa cidade. O único consolo daquela terrible perda, a única forma de seguir vivindo na súa afastada cidade era o rembétiko. Todo o contubernio de autoridade establecida, non foi capaz de acabar con el, porque el, era a verdadeira droga, o único narcótico que lles aliviaba da irreparable perda.
Con Vasílis Tsitsánis o rembétiko alcanzou o ceo (ou o inferno). Despois foi redescubierto por cantautores e intelectuais. E con Hachidakis e sobre todo Teodorakis chega ao seu límite. Botou raíces en O Pireo, pero chegou desde Esmirna.
Paseando por este porto un ten a sensación de que hai enl algo asiático, esmirnense. Neses vellos rembétikos, cos seus letreiros nos que están pintados buzukis e rosas de sangue, que se atopa un ao dobrar calquera esquina. Como nas vellas e amareladas postais da Esmirna antiga. O ritmo da vida, o aspecto da xente, o tipo de comercios, as casas, os café, as comidas… e a mesma música. A alma de O Pireo e a de Esmirna parécense como dúas irmás que deixen de falarse.
Ao saír da bonita estación de O Pireo, que chega ata o mesmo porto, dirixímonos a unha das moitas axencias que venden os billetes dos barcos que van ás illas. Ao final decidimos ir a Quíos e non a Mitilene. En caso de ter problemas, Ahmet está máis cerca. Talvez á volta vingamos por esa illa. Aínda que empezo a pensar que hai unha maldición que xamais me permitirá pisar esa Eresso. Vin a illa desde o monte que hai en fronte, na costa turca; estiven en Ayvalik disposto a coller o barco con Ahmet e a familia, plan que este botou abaixo debido ao prezo desmesurado dos billetes; pasei en barco ao seu lado camiño de Istambul a primeira vez que vin a Turquía; planifiquei esta viaxe co obxectivo de estar nela uns días; pero todo inútil… Algún deus está empeñado en que non chegue nunca a pisar esa terra. Pero que outra cousa podo facer máis que intentalo?
O billete de Atenas Quíos en camarote custa 60 €.
O barco sae ás cinco da tarde desde o peirao 2.
É un erro comprar o billete con cabina porque de madrugada espertaranche en pleno soño para avisarche de que chegaches a illa. Ese diñeiro da cabina é mellor gardalo para coller unha habitación nun hoteliño. No verán un pódese aforrar o diñeiro do camarote e o do hotel, pero no inverno é mellor aforrarse só o do camarote.
Decidimos ir cara ao peirao onde está atracado “noso” barco, o Lissos. Ten o nome da cidade do suroeste de Creta porque a naviera é cretense.
Fai sol, ata fai calor. Resulta extrañísimo vivir un vinte e catro de decembro sen choiva e sen frío, co ceo azul, en camiseta de manga curta e buscando a sombra.
Instalámonos nun café que hai cerca. Na súa bonita terraza, lemos, escribimos e conectámonos a internet para ver se o estado español xa é unha república, se xa se expropiaron os bancos que estiveron sangrando ao país e aos cidadáns durante décadas e agora que non poden xa quitarlles nada máis a inánimes pagáns, piden axuda aos estados, se os pobos da península xa son libres, se os obreiros deixaron de crer nos Reis Magos, e se os Reis Magos (e os do sangue máxico) foron expulsados ao exilio das grandes estupideces, se as mulleres deixaron de esperar a príncipes azuis, e se os homes deixaron de tratar ás mulleres como raíñas da súa propiedade no canto de como cidadás. En fin, pasamos o tempo buscando utopías. Persoalmente prefiro seguir lendo a Homero.
Xa sei que o home é algo que ten que ser superado. Pero supérase (ou de-supera) con tanta lentitude, que fai tempo que perdín toda esperanza e todo interese nel.
Só interésanme os xenios ou os bondadosos. A inmensa masa que está entre estas dúas minorías, e da que ao fin depende todo cambio, abúrreme, asquéame e provócame un desprezo que me sae do máis profundo da alma. Xa sei que só é culpable de deixarse idiotizar polo poder que os necesita idotas, pero, ao fin, son culpables de deixarse idiotizar.
Subímonos ao Lissos. É un barco máis vello que o que nos trouxo de Ancona, pero está cheo de lugares de lecer. Ten dúas cafeterías, un bar, un restaurante de luxo e un autoservicio, un decadente salón de baile, no penúltimo piso, na popa, ten unha terraza con bar…
Todas as paredes están cheas de fotografías, mapas e recordos de Creta.
Viaxa bastante xente, volven a Quíos e Mitilene para pasar a ponte de Nadal nos seus lugares de orixe. O barco só para nesas dúas illas, que son das máis grandes de Grecia. En Grecia parece que non se celebra a Noite Boa e si o día de Nadal, por iso viaxan nesta noite. Tamén viaxan orientais, están en todas partes.
Desde a cuberta de arriba vemos toda a cidade de O Pireo enfronte, e o gran porto a todo o ancho, é impresionante. Cando partimos, ás cinco, atardece.
Logo de percorrer todo o barco dicímonos polo estraño salón do piano. É unha sala circular cunha pequena pista de baile no medio iluminada por unha gran araña de cristal. Ten unha galería-palco a longo de todo o círculo que se ensancha nun escenario cun piano de cola. Recorda a unha bomboneira forrada de visiños cor crema ao estilo do Hollywood dos anos trinta.
Sentámonos nunha das mesas da galería, a máis próxima ao piano. Foi pura intuición, pois ao cabo dun momento, un adolescente oriental subiu ata o piano, e animado pola súa nai, brindounos un concerto de Brahms que deixou á sala muda. Cando termino houbo un espontáneo e clamoroso aplauso. O xaponés baixou a escaleira rindo e saudando, seguido pola súa orgullosa nai… E alegrounos o día.
A viaxe deslízase tranquila e suavemente. Entramos no mar Exeo que é como traspasar a porta do verdadeiro fogar.
Chamada desde Galicia á cuberta do Lissos que navega polo Exeo. A familia afastada, reunida ao redor da mesa de Noite Boa, navegando polo cosmos infinito a bordo dun pequeno e esquecido planeta, co Atlántico a estribor.
Boto de menos os bolos de vento de cabaza. É o sabor máxico do Nadal. Cominos todos os Nadais da miña vida. Esta será a primeira en que non o faga. O meu Nadal son eses bolos de vento de pel tostada e carne laranxa. Todo o demais é algo alleo, estraño. Non os venden nas pastelerías, só se poden comer na casa familiar. E nunca noutro tempo que non sexa o Nadal. E ese sabor é único e ninguén é capaz de copialo. Unha vez M. fíxoos na súa casa, seguindo tamén unha receita familiar. Tiñan outra forma, outra textura, outro sabor. Aínda sendo unha boa reposteira, os seus bolos de vento de cabaza perderan para min a máxia.
Esas receitas antigas que as familias conservan, dependen de moito máis que da calidade culinaria de quen as cociña. Hai como un idioma de sabores que chega ata nós desde as raíces do tempo. Un idioma silencioso transmitido de nais a fillas desde o principio do que somos, un río de sabor que cruza as mans femininas de xeración en xeración ata chegar ao noso padal. E como en calquera idioma, tamén este ten a súa primeira palabra, a súa palabra talismán, a súa palabra imprescindible. No idioma galaicogastronómico dos sabores, o doce de cabaza é a palabra imprescindible, esencial, irrenunciable. A primeira vez que o meu padal pronunciouna foi das mans da miña avoa, logo da miña tía, logo da miña nai, das miñas irmás… Pero viñan de moi atrás no tempo. A avoa da miña avoa xa os facía. Así ata chegar aos árabes españois que foron os primeiros. E cando os expulsaron a eles, a sublime receita quedou en mans dos xitanos. Parece ser que deles se estendeu aos paios. Non se como chegou ata a miña familia, é posible que a través dos xudeus de Ribadavia e Arnoia de onde provén a familia da miña nai, ou quizá dalgunha xitana agradecida coa especial xenerosidade que cara a eles sempre mostraron os meus antepasados.
Outro prato que adoitaba facer a familia da miña nai, son as gachas doces coa marabillosa variante galega de utilizar fariña de millo, curiosamente outro prato xitano. Quizá sexan eses sabores que tanto aprecio os que alimenten esa parte de alma xitana que teño, ancha como o mundo.
É posible que teña que asistir agora á caída en desuso dos bolos de vento de cabaza, como tiven que asistir á morte (ou á caída en desuso), na miña familia, do idioma materno da miña nai. Ela foi a primeira bilingüe da súa familia. Os seus netos son xa exclusivamente falantes dunha lingua allea.
Pero só morre o que non é capaz de manterse vivo. A nosa debilidade e a nosa covardía, a nosa indolencia e a nosa enfermiza indeferencia, foron a vía pola que nos inmolamos como pobo. Deixámolo roubar todo, perder todo. Asistimos pasmados (e aquí están todas a acepcións desta palabra) á perda de todo os que nos facía diferentes, únicos. E se son sincero creo que este pobo “non nato” desaproveitou todos os seus momentos. E agora xa non hai momentos, agora xa é tarde para todo.
O meu doce de cabaza tampouco será capaz de de sobrevivir á brutalidade dun mundo de doces industrializados, de doces alleos, de doces vendidos, de doces dos que desapareceron as mans afectivas e foran suplidos polas manquinas compradas. Un mundo onde as xentes e os pobos deixáronse seducir polo superfluo, o banal, o ficticio, o estándar, e deixaron que podrecesen as súas raíces crendo que ese follasco oco ía servir para resistir calquera vendaval. Árbores mortas que se manteñen en pé por costume, e que derrubará a máis cansada das brisas.
Perdín o idioma que tiven, e perdín, a xustiza e igualdade que non fomos capaces de conquistar, o estado que nunca tivemos. E o que é peor, perderei tamén os bolos de vento de cabaza, co seu sabor exacto de atardecer frito, de xestos mil veces repetidos de muller en muller ata chegar onde o tempo desvanécese, de porción de nube densa dourada na tixola, con sabor a canela. E que ninguén se crea que isto é o menos importante. É igual de importante, porque é o mesmo.
Ser covarde é un vicio, e ser débil é unha enfermidade. O que se deixa roubar un botón sen reaccionar, déixase quitar o traxe pola mesma covardía. É triste, doloroso, desolador, asistir a esta agonía lenta dun pobo.
Pensamentos tristes para que os deuses non sentan envexa dunha felicidade que poderían crer provocadora, esaxerada e ofensiva.
Está ben que me de conta disto na cuberta do Lissos, no mar Exeo, a piques de chegar á patria deses homes que aínda non se deixaron roubar nin idioma e nin lukum.
Pero esquezamos as desgrazas que xa non teñen remedio. Hoxe beberemos tintos de Creta deses que che fan esquecer o que parece inesquecible. E comeremos doces gregos de sabores descoñecidos, que chegan ata min desde lugares alleos, estraños, inexplicables. Idioma de sabores que non herdei, que non aprendín, que ignoraba que existisen. Pero dos que gozo coma se fosen meus.
Cea de luxo para unha boa “noite boa”, todo “á cretense”. E o rico viño de “Jania”, o porto que os veneciáns tiñan en Creta, ao que lle chamaban Cadía.
Todo o que no resto da terra ten sabor, en Creta ten o dobre de sabor. E este barco é como un pobo de Creta, e ten o nome dun pobo de Creta.
Ao saír do restaurante, nunha luxosa caixa dentro dunha luxosa bolsa, a amable dirección do Lissos regálanos unha sofisticada botella co mellor aceite do mundo (de Creta naturalmente).
Uns coleccionan bolboretas, outros coleccionan cunchas, outros amores, ata hai quen colecciona tristezas, eu colecciono lugares. Lugares dos que me fago súbdito e amante. Gárdoos no meu corazón, e vivo neles. Esmirna, Pitane, Retzimno, Delfos, Padrón, Ocaklar, O Porto, Van, Rapallo, Toledo, Anoguia, Goreme… Varios deses lugares están en Creta. E dous dos artistas que máis aprecio, O Greco e Kazantzakis, son cretenses. E tamén diría que Toledo é cretense, porque é O Greco.
Se penso na tolemia triste do Nadal en Galicia, da que por sorte este ano libreime, embárgame unha felicidade indescritible. Poucas cousas odio máis na vida que o Nadal. Desde que teño recordos, esas datas sempre me pareceron horribles. Sempre me deprimiron, me entristeceron, desesperáronme. Todo nelas é falso e cruel. Xamais puiden gozar dos meus xoguetes sen sufrir a tristeza de quen non os tiñan, xamais puiden entender eses abundantísimos banquetes, cando había xente moi preto pasándoo mal. E as compras, os agasallos, os desexos de felicidade e boa ventura que as xentes diríxense ata que acaban as rebaixas.
O Nadal é a maior das aberracións.
Primeiro porque se celebra o nacemento de alguén que nunca existiu.
Segundo porque se celebra o nacemento dun mito que fose moito mellor que non se tivese creado.
Terceiro porque os crentes (que son os que nos embarcaron nesta aberración) celebran todo menos o nacemento dese mito.
Cuarto porque os non crentes súmanse ao aquelarre con máis intensidade aínda que os crentes.
Quinto porque esa festa cristiá converteuse no maior malgasto consumista que poida concibirse.
Sexto porque a pobreza, o fame, a enfermidade, a soidade, e a infancia abandonada, por contraste con esa felicidade ficticia e ostentosa, vólvense insoportables.
Sétimo porque a esa caterva indesexable de famosos e futbolistas dáselle por visitar nesas datas aos pobres, enfermos e desamparados, tratando descaradamente de lavar a súa conciencia con premeditación anual.
Nunca pasei fame, nin fun pobre, nin pasei uns Nadais enfermo, nin só, nin tiven unha infancia sen amor, pero toda a mina vida sentín o Nadal como unhas datas insoportables. Nunca quixen participar nesa monstruosidad de sentimentos atopados. Nunca fun feliz en Nadal. Por iso agora, no Lissos a miña felicidade non ten límites. Estou fóra do lugar no que menos quixese estar nestes momentos, e no lugar no que máis quixese estar nestes momentos.
Ás veces a vida é así de perfecta.
¡Ah, o bo de non viaxar en avión! Todo é lento. Achégaste aos lugares mentres ceas, e despois vaste a dar un paseo polo barco, e logo a tomar un té á cafetería, e charlas tranquilamente, e les, e pensas, sobre todo aproveitas para pensar. En avión sempre estás chegando, sen tempo a nada. Para que quere “gañar” tanto tempo a xente? E gañarllo a quen, contra quen, á conta de que, para estar onde, facendo que, sentindo que? Esa présa toleada para non chegar a ningún sitio. Van correndo para facerse fotos que ensinarán a quen non quere velas. E todo rápido, rápido. Gústame imaxinalos filmados por unha cámara rápida, cenital, apresurados como nas películas de cine mudo, chegando rápidos a Cancún, ou ao África Central, ou a Mikonos, dándose bronceador a velocidade oito fotogramas por segundo, devorando almorzos, asándose ao sol, gritando “pataca” ou “Wiky” diante dunha cámara parva, bailando o moreno en discotecas charramangueiras, bébedos, a toda hostia, sen respiro, sen pensamento. Subindo as escadas do avión de volta coa velocidade, non do cine cómico senón do cine patético. E chegando á súa rutina de todos os días, onde todo cóbrase a lentitude da morte. E xa se inventaron outra enfermidade: “a depresión post vacacións”.
E iso véndenllo como “cultura do lecer”.
Espero que a crise, no canto de cebarse cos pensionistas, os parados e os inmigrantes, sexa desapiadada con eses inmensos rabaños de turistas que arrasan os países, as culturas e a natureza; que os deixe en casa durante uns anos, para darlle un respiro ao planeta, para non sacarlle as cores á Terra.
A clase media non merece compasión.
Publicado por Café UF en 12:54 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
UNHA VIAXE, VIAXE. (VIII) ILLA DE QUÍOS
UNHA VIAXE, VIAXE. (VII), Atenas-Pireo-Barco Quíos...
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


document_lang: gl

langs: es es als gl gl sv gl gl hu es pt es es en gl cs gl en gl it en gl en gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl nb pt gl en gl gl en fr es ca gl sv gl es gl es en gl gl gl en gl es pt es es en gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es fr es es es it es es gl gl es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
24 de xuño ás 23,30h.
22 e 29 de xuño ás 20 e 23,30h.
Xoves 15 de Xuño ás 23h.
Sábado día 10 ás 23,30h. concerto De jazz do grupo:
Dentro da 1ª Mostra de Canción de Autor UTOPÍA SON , organizado por , Coro Das Voces Vulgares Zeca Afonso, Café UF Y Utopía Foro Concerto de:
Venres 2 de Xuño ás 23 h.
Xoves día 8 de Xuño ás 23 h.
Venres dia 9 ás 23h. ENRIQUE MONTALVO
Sábado 17- 6 - 06 ás 23 h.
Venres 30- 6 - 06 ás 23 h.
Mais información en http://utopiason.blogspot.com/
Sabado dia 3 de Xuño ás 23,30 h.
Xavier Pena: Guitarra, Xavier Núñez: Piano, Silvia Costas: Voz, Mikel Feijóo: Baixo
Vinios, CDs e Canción de AUTOR
exposición e audición até o 30 de xullo
Pués sí, claro, queremos demasiado, más, todo, ávidamente...queremos lo imposible para llegar a lo posible...
Tenemos prisa, mucha prisa... (Lluis Llach) http://www.lluisllach.cat/
Publicado por Café UF en 4:23 p. m. No hay comentarios:
Exposición de TRONCOSO : "POR AMOR AL ARTE JUSTO"
Dibuxos e Pinturas desde o 15 de maio a o15 de xuño
POR AMOR AL ARTE JUSTO
30 anos de vinilos de canción de autor
exposición e audición :
Un percorrido pola música de autor, desde Europa, pasando por África, Oriente até América…
SABADO 20-5 06 - ÁS 23,30 H. JAZZ-TÉTE
Yago Vázquez ; teclado
Jaime Garrido ; baixo
Ramiro Blanco ; batería
Felipe Villar ; guitarra
Comeza o 1 certamen de canción de autor organizado por UTOPIA SON .
Venres 5 de maio ás 23 h. concerto de O PROFETA DE ALFAOMEGA
Venres 12 de maio ás 23 h. concerto de MITXINHO de CRABI
Venres 19 de maio ás 23 h. concerto de PEETER JOHN BALDWIN DO CASTELO
Venres 26 de maio ás 23 h. concerto de XOSÉ CONSTELA VEGA
Mais información en http://utopiason.blogspot.com/
Publicado por Café UF en 7:21 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: de es als gl gl de gl gl gl de pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ru gl gl gl gl gl zh gl gl gl gl pt es hy gl gl gl gl gl gl gl zh th gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es fr es gl es pt es th ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
"Cursiño de achegamento ao acordeón" por PEDRO BLANCO
Publicado por Café UF en 6:54 p. m. No hay comentarios:
Sábado 15 de outubro; “Introducción ao Acordeón” falará Pedro Blanco as 20,30 h.
Actuación do grupo de jazz JAZZ – TETE ás 23,30 h.
Domingo 16 de outubro; “Xantar ás 14,30 h.
Martes 18 de outubro ; Ciclo de Cine e Acordeóns, organizado polo cine club UTOPIA-CINEMA ÁS 20 h.
Xoves 20 de outubro; Furancho dedicado a os acordeóns.
Venres 21 de outubro; “Cursiño de achegamento ao Acordeón” por Pedro Blanco.
Sábado 22 de outubro; “Música Filmada” ás 20,30 h.
Actuación do grupo “XANS” ás 23,30 h. Música Tradicional de Vigo.
Domingo 23 ; Ciclo “ Cine e Acordeóns”ás 20 h.
Martes 25 ; Ciclo “ Cine e Acordeóns”ás 20,30 h. CON“PELLE EL QUISTADOR” de August Billie.
Venres 28 ; “Cursiño de achegamento ao Acordeón” por Pedro Blanco ás 20 h.
Sábado 29 ; “Música filmada” ás 20,30 h. Astor Piazzola en Vivo
Concerto “ BARULLO” ás 23,30 h. Acordeóns de Compostela.
Domingo 30 ; Ciclo “ Cine e Acordeóns”ás 18,30 h. PAISAJE EN LA NIEBLA de Theo Angelopoulos.
Martes 1 ; Ciclo “ Cine e Acordeóns” ás 20,30 h. AMARCOR de Fellini
Venres 4 ; “Cursiño de achegamento ao Acordeón” por Pedro Blanco ás 20 h.
Sabado 5 ; “Música Filmada” ás 20,30 h. Kronos Quartet con Astor Piazzola y Yo-Yo
Actuación de JAZZCONNOSCO ás 23 h.
Domingo 6 ; Ciclo “Cine e Acordeóns”. Ás 18,30 LA ETERNIDAD Y UN DIA de Theo Angelopoulos.
Äs 20,30 h. POLAQUITO de Juan Carlos Bosanzo. As 22,30 h.. ELENI de Angelopoulos.
Martes 8 ; Ciclo “Cine e Aciordeons” ás 20,30 h. LA ESTRELLA DEL NORTE de Milestone.
Venres 11 ; “Cursiño de achegamento ao Acordeón” por Pedro Blanco ás 20 h.
Sábado 12 ; “Música Filmada ás 20,30 h. Astor Piazzola; Retrato de un Gran Maestro
Concerto Final Participativo desde ás 23,30 h.
Domingo 13 ; Ciclo “Cine e Acordeóns” ás 18,30 STRSZEK de Herzog ás 20,30 h. A PROPOSITO DE NIZA de Jean Vigo ás 22,30 L’ATALANTE de Jean Vigo.
Todsa as actividades celebraranse no CAFÉ UF R/ PRACER 19 Vigo.
O cine organiza-o cine clube UTOPÍA-CINEMA
Publicado por Café UF en 6:57 p. m. No hay comentarios:
Publicado por Café UF en 4:53 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl sv gl nl gl gl gl sv gl gl gl es es gl gl sv es gl war gl gl sv gl gl es id gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es fr es es es es it es es es gl es es gl gl es gl de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
CAFÉ UF ~ NEGRA SOMBRA BLUES
Publicado por Café UF en 10:23 p. m. No hay comentarios:
Sábado dia 19 ás 23,30 h
Alberto Lopez, voz e guitarra
Mario Novillo, percusión, guitarra e voces
Publicado por Café UF en 4:41 p. m. No hay comentarios:
Exposición de Maria Seoane
Debuxos de Maria Seoane:
Até o 31 de xaneiro.
Publicado por Café UF en 4:01 p. m. No hay comentarios:
A veces no se ve nada en la superficie,
pero por debajo de ella todo está ardiendo.
Publicado por Café UF en 4:30 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
Exposición de Maria Seoane
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl da gl gl gl en es gl gl es gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es fr es es es es gl it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
O sábado 27 as 23 h. terá lugar o concerto no que actuarán os gañadores desta terceira edición de UTOPIA SON e o gañador da edición anterior Yhosvany Palma.
Nesta edición dan-se dous primeiros prémios ás seguintes cancións:
" YING - YAN" de Alberto López
“OLVIDASTE LO IMPORTANTE”de Fátima Baña.
O prémio á canción que mellor denunciase a violencia de xénero se reparte ex aequo entre os temas:
"NO MERECEN VIVIR" de Expediente Oculto
“LEVANTA UNA MANO” de AKA Golpe Letal.
O primeiro premio para a canción en galego queda deserto.
Publicado por Café UF en 1:54 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl de gl gl gl gl es es es gl gl de en gl en gl gl de en en pt fr es fr gl fr es gl gl gl gl de fr es fr gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es en es es gl en en fr es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
sábado dia 1 de Novembro ás 23,30 h.
Isaac Mariño (voz y guitarra)
Miguel Montenegro (guitarras, voces, chelo suplente)
Inés Montenegro (piano, voces, huevos)
Publicado por Café UF en 4:42 p. m. No hay comentarios:
O Sábado 24 de novembro ás 23,30 h.
Publicado por Café UF en 4:21 p. m. No hay comentarios:
"A Bout de Soufle" (Ao Final da Escapada)
Toutes les histoires (Episodio 1º)
Une histoire seule (Episodio2º)
Ainda que actualmente na arte non estexa de moda falar de sentimentos
Unha lectura de Histoire(s) du cinéma de Jean-Luc Godard
Director e profesor de cine. Dirixiu Contactos (1970), Con uñas y dientes (1978) e Cuerpo a cuerpo (1982) e é autor de numerosos artigos e outras publicacións entre as que cabe destacar Jean-Luc cinéma Godard e Catálogo Jean-Luc Godard, unos cuantos hechos precisos . Imparte clases en varias institucións públicas e privadas.
Se as historias da literatura e da arte son homoxéneas co seu obxecto porque se fan con palabras e con ilustracións, Godard decátase de que o vídeo lle permite facer a historia do cine co cine: 378 películas, 82 escritores, 18 fotógrafos son os materiais utilizados na súa serie Histoire(s) du cinéma. Trátase, máis que das historias do cine, do papel deste como síntoma ou testemuña da Historia. Nunha época de neoacademicismo, dun cine carente de ambición no ámbito específico da forma e dun videoarte descubridor de mediterráneos, esta elexía melancólica aos queridos e terribles fantasmas do século XX, pola súa invención visionaria, vai fecundar o mellor da creación audiovisual do século XXI.
Publicado por Café UF en 9:27 p. m. No hay comentarios:
A CITA do mes
"No he vivido el sueño de mi vida, sino su destino"
Publicado por Café UF en 1:55 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
A CITA do mes
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: gl es als gl gl de gl als es de gl it fr es gl sv gl es gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es en es es es es it es es es gl gl gl gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
Se sabes de quen é esta canción e o dis na barra do UF convidamos-che a ti e ao teu acompañante a un destes cafés.
Dors ma mie (Duerme mi amiga) Jacques Brel
Publicado por Café UF en 8:58 p. m. 1 comentario:
“EN LAS MANOS DEL PODER LAS LEYES SE CONVIERTEN EN INSTRUMENTOS DE OPRESIÓN” (Jean-Paul Marat)
Publicado por Café UF en 2:14 p. m. 1 comentario:
Cadros dos pintores senegaleses H. Güeye e BBi.
O café Uf na rúa Pracer 19 de Vigo inicia unha serie de exposicións sobre pintura africana cos cadros destes dous pintores de Senegal.
Con estes dous pintores nacidos e residentes en Senegal o café Uf pretende iniciar unha serie de exposicións sobre pintores africanos non inmigrados.
A pintura de H. Güeye sorprende polo esquematismo case abstracto das súas figuras femininas. Mulleres traballando cos seus fillos ás costas, mulleres buscando auga, mulleres moendo millo, mulleres africanas reducidas a mínimos trazos, comidas polo baleiro duns vermellos rotundos e inmaculados, uns amarelos limpos e cegadores, uns laranxas cos que comezan e terminan eses días nos que a vida non se resigna a deixar de ser vida. Mulleres ás que o pintor, con gratitud e tenrura, nun “collage” conmovedor, viste con teas multicolores.
A pintura de BBi chea os cadros de máscaras africanas sobre as que flotan músicas e movementos, instrumentos e notas. Contundente reafirmación do étnico en trazos e cores. As súas teas non deixan unha físgoa de dúbida, é a seguridade que dá o recoñecer a beleza do propio.
Vendo xuntos a estes dous pintores non podemos deixar de pensar nas palabras deShakespeare: “o colorido nativo da resolución” de África, fronte ao “pálido e enfermizo” de Europa.
NO CAFÉ UF ATA O 2 DE MAIO
Publicado por Café UF en 2:21 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl en gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es en es es es es it es es es gl gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
O CAFÉ gris de JEAN GENET
O café chamado “literario” caracterízase pola súa facultade para servir de lugar de citas, de encontros, de reunións e de intercambios.
O escritor atopa alí un lugar no que distraerse cos seus e onde practicar a actividade que máis lle plazca: recibir visitas (Valéry), mirar aos transeuntes (Baudelaire), ler o periodico (Freud), xogar ás cartas (Kafka), aos dados (Pound), ao ajedrez (Trostki), ao villar (Beckett), aos dardos (Joyce). Pode dar clases de inglés ou de dominó, falar ata perder o alento ou calar
obstinadamente, presidir reunións, correrse unha juerga, debuxar sobre os manteles (Cocteau), celebrar o seu aniversario, a súa voda ou a súa morte (Verlaine), pode tamén crear unha revista, outorgar un premio literario, fomentar unha revolución (Maiakovski), lanzar manifestos ou decretar excomuniones. Pode tamén recibir unha bofetada (Malaparte), un puñetazo, un disparo (Jaurés), un flechazo (Elsa triolet). Pode finalmente decantarse por fumarse un canuto (Burroughs) ou un narguilé (Loti), entregarse ao pracer (Aragon), suicidarse con ajenjo (Verlaine), con blanco seco (Blondin), con whisky (Hemingway), con té (Virginia Woolf), tocando a trompeta (Vian), e ata pode tomar café como todo o mundo. Esta é unha vertente amigable, democrática e sociable do café...
Genet, como todo escritor que se espete, frecuentou o café nas súas dúas modalidades. No Flore coñeceu a Sartre, no Dome presentáronlle a Giacometti, no Bar du Pont Royal atopou a Violettet Leduc, no Grand Véfour ceo co Cocteau e Colette e no Lipp se nego a saudar a Gide, por atopalo de “inmoralidad dubidosa”...
A paradoja é que existen poucos escritores que frecuenten os cafés tanto como Genet... os hoteis, constitúen probablemente os lugares onde pasou a maior parte do seu tempo.
Genet organizara a súa vida material de maneira que lle resultase imposible atopar refuxio en ningures ou establecerse en calquera lugar. Nin casa nin familia: nin teito nin lumbre. Privado desde a infancia do círculo da vida privada, entregado sen mediación á Institución pública, os fogares xuvenís, as colonias penitenciarias, o exército, o cárcere, decidiu vivir neste exilio, “desconstruir” a casa que poboaba obsesivamente os seus soños, atravesar a sociedade sobre esa fronteira interior que trazan, entre o privado e o público, o exterior e o interior do mundo, os cafés e os hoteis, lugares de paso transformados en espazos fugitivos de resistencia.
Durante toda a súa vida percorreu un traxecto jalonado dunha sucesión infinita de cafés e hoteis anónimos. Os utilizaba como os vagabundos fan do metro, dos museos ou das galerías comerciais: como un alto en lugares caldeados e como espazos de liberdade que escapan á regla da súa función e á mirada dos individuos.
Os cafés e os hoteis abren unha posibilidade na organización da vida urbana que os clandestinos de todo tipo coñecen ben.
Existen dous métodos para saír do campo de visibilidad social: parapetarse dentro do espazo privado, non volver asomar o nariz, illarse do mundo ou, pola contra, desprazarse só dentro do espazo público , vivir na rúa, no exterior, situarse fóra de plano. Estar no café ou no hotel é, estando ben en calquera parte, conseguir non estar en ningunha.
Sen dirección, sen domicilio fixo, non localizable, viaxeiro puro dos espazos de tránsito, como o foi na literatura, ladrón da lingua doutro, da “lingua do inimigo”.
Quizá, os cafes incontables, descoñecidos, sen lenda, onde pasou a súa vida permitíronlle, aínda máis que os seus compromisos ou as suas estruendosas declaracións, manterse á marxe do mundo e fundirse nesa cor que el dicía preferir entre todas: o grís.
En 1971, Genet afirmou o seu desexo de retirarse da literatura e tomar partido persoal por todos os seres ou comunidades vítimas da inxustiza. En 1983 concederonlle o premio Nacional de Literatura.
Publicado por Café UF en 4:10 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es en

text: Comentarios en: Sony retransmitir√° episodio de ‘Shark Tank’ donde aparece emprendedor tijuanense


langs: es sv gl es es es es gl gl gl ca es es es es gl es es de en io gl en en es ca en

text:
Cristina Fernández Caldueño - Castro Alonso, abogados y economistas
Socia fundadora de Castro Alonso. Periodista (Cadena SER, Onda Cero, Servimedia, Diario16). Responsable de la plataforma back office de atención al cliente de AIRTEL.
Consultora y auditora de normas ISO en organizaciones de cualquier tamaño, especializada en centros educativos y asociaciones sin ánimo de lucro.
Especialista en gestión documental y estrategia empresarial.
Master en Periodismo Digital. CEF.
Master en Gestión Documental. Universidad Carlos III.
IRCA ISO 9001.  Lloyd’s Register
IRCA ISO 14000. SGS
IRCA OSHAS. Bureau Veritas
Auditora de Sistemas Integrados. AENOR.


langs: gl en

text: Comentarios en: Actividades en el hospital Marcial Quiroga por Día Mundial del Cáncer de Colon


langs: es es

text: Descargas Joomla - Plantillas, Componentes, Tutoriales


langs: ca es en en en en en es gl gl gl gl es en en en gl gl gl gl gl gl gl en gl en en en en en en en fi fi en en en en en en en en en en en es en en en en en es gl gl gl gl es en en en

text:
ErgocareBank -- Inicio • ERGOCAREBANK
Funding EcB by European Commission
Aims EcB in home care and nursing
Latest EcB-news Ergonomics Aged- Home-Care
Sentado a bipedestación e sentado
ErgocareBank -●- Base de datos ergonómicos para a asistencia social e sanitaria
A importancia da ergonomía no campo do benestar social e da atención sanitaria é amplamente recoñecida en toda Europa. Existe unha conciencia crecente da necesidade de implantar solucións axeitadas ós
lugares de traballo, a fin de mellorar as condicións de traballo e reducir os accidentes laborais de xeito que se poida aumentar o benestar dos traballadores, polo que semella desexable que as solucións prácticas estean baseadas na ergonomía.
Tales procedementos deben reducir o risco de sofrir trastornos musculoesqueléticos e accidentes, tanto cando se traballa con pacientes como cando se trata de manter a súa capacidade funcional tanto tempo como sexa posible.
Un consorcio de socios en Finlandia, Grecia, Suecia e Estonia están a traballar en conxunto para establecer os problemas implícitos á atención aos pacientes e aos métodos de coidado. Tódalas solucións propostas están rexistradas no ErgocareBank.
ErgocareBank presenta varias técnicas para realizar unha manipulación segura dos pacientes, dirixidas tanto ás institucións educativas coma ós lugares de traballo, e as pon a disposición de alumnos, profesores e traballadores.
O proxecto ErgocareBank está financiado pola Comisión Europea, no marco do Programa de aprendizaxe permanente Leonardo da Vinci.
Ergonomic Solution Videos in other languages f. ex. in Albanian or (Français & Lithuanian in need of further editing) and (Machine translations to: Arabic, Catalan, Português and Turkish all 4 even more in need of editing).
Translations Editing Language Checking Assistance
NES2016 international conference Kuopio, Finland
Leena Lähdesmäki-Mäkinen +358 50597 5820, leena.lahdesmaki@jedu.fi
Soile Tikkanen +358 40712 8155, soile.tikkanen@jedu.fi
Copyright © 2015. All rights reserved.
Thank you for your rating!
Thank you for your rating and comment!
This page was translated from: English
If you are a human, do not fill in this field.
Please rate this translation:
Please give some examples of errors and how would you improve them:
Multilingual WordPress with WPML
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue to use this site we will assume that you are happy with it.Ok
Funding EcB by European Commission
Aims EcB in home care and nursing
Latest EcB-news Ergonomics Aged- Home-Care
Incorporarse dende o chan
Sentado a bipedestación e sentado


langs: en es en en gl gl gl gl gl gl gl gl la en gl de en gl gl gl gl gl gl gl gl la en gl de gl it gl it es en gl gl gl de gl gl de es gl de gl gl de gl de es de gl pt gl en es en es en es en pt en gl gl es gl

text:
Necesitas activar javascript en tu navegador para poder ver esta página
23 de Maio de 2019
TENDENCIAS TECNOLÓXICAS E OPORTUNIDADES PARA GALICIA
A XVII edición de GaliciaTIC terá lugar o próximo xoves 23 de maio do 2019 na Cidade da Cultura (Santiago de Comspotela). A edición deste año centrarase nas Tendencias Tecnolóxicas e Oportunidades para Galicia. Reservade a data!!! Vos esperamos.
Vaia luxo!!! Confirmada a participación de Ed Gabrys (GARTNER) no GaliciaTIC 2019
Ed Gabrys é un dos analistas de maior reputación mundial de Gartner e é Conference Chair no Symposium de Barcelona. Con sede en Hong Kong, é CIO Research de Gartner e o seu expertise céntrase no liderazgo, a política, a cultura e a estratexia empresarial. Específicamente, axuda ós líderes senior a desenvolver habilidades de liderazgo, ideas e inspiración, planes estratéxicos e as organizacions que se reqieren para o éxito nun mundo dixital. A súa conferencia estará centrada no cambio cultural nas organizacions como consecuencia da dixitalización.
GaliciaTIC 2018 aborda a transformación dixital e o impacto do novo regulamento de protección de datos nas empresas do sector
A XVI edición do foro de referencia do sector TIC congregou a máis de 250 profesionais na Cidade da Cultura baixo o lema “Tecnoloxías, capacidades e infraestruturas para a transformación dixital”
Reservade esta data: 23 de maio do 2019
Vaia luxo!!! Confirmada a participación de Ed Gabrys (GARTNER) no GaliciaTIC 2019
GaliciaTIC 2018 aborda a transformación dixital e o impacto do novo regulamento de protección de datos nas empresas do sector
Más de 250 profesionales se dieron cita el año pasado en #GaliciaTIC . Este 2019 tendrá lugar el 23 de mayo y se cen… https://t.co/RCB6caXGqW
#GaliciaTIC2019 calienta motores‼ El 2⃣3⃣de mayo analizaremos las tendencias tecnológicas y las oportunidades para… https://t.co/TkEXk1QoXz
La XVI edición de GaliciaTIC congregó a más de 250 profesionales en la @CidadedaCultura bajo el lema “Tecnologías,… https://t.co/yRzdmQp7yS
Copyright GaliciaTIC 2019. Todos los derechos reservados
As inscripcións estarán dispoñibles próximamente


langs: es es gl gl pt es gl gl es gl gl es en es oc pt en es es gl vi da en da gl vi ml fr da gl ceb fi en ceb fi en en it da gl hy da de da es en da gl sv gl pt es gl gl es gl gl es en es gl pt en es oc en pt es gl en ca es ca

text:
Utilizamos cookies propias y de terceros para el correcto funcionamiento de la web, análisis de navegación, recogida de estadísticas y mejorar la experiencia de usuario. Si continúas navegando, consideramos que aceptas su uso. Puedes cambiar la configuración u obtener más información.
Aceptar Cookies Ver Política de Cookies
El Temple Cambre , 15679, (A Coruña)


langs: es gl gl gl gl es gl it gl gl gl en es es es es es gl en fr es it es es en en en

text:
COLECCIÓN 2016 – Nati Ramon
© 2018  All rights reserved www.nati-ramon.com · Powered by WordPress · Theme by DinevThemes


langs: en en gl gl en es en sv fr de de gl en gl lt bg el id hbs_lat de en gl eu fr lt it lv hu nl pl pt pt sk sl ceb gl gl fi gl gl en es de en de en

text:
HandyBoy School - My HandyBoy
1 Voto | 31 Visitas | O teu voto [?]
Creado con Chamilo © 2018


langs: es en en en en en en en en en en en en en en es it es es gl gl es it es es gl gl es es es fr en gl es en gl es ca es es es gl ca en

text:
Ponte en Contacto con nosotros - Asociación Pato Amarillo
Text Under Image Without Space
Pato en los medios
Ponte en Contacto con nosotros - Asociación Pato Amarillo
Pato Amarillo es la iniciativa popular es capaz de conseguir ayudar a personas y familias en riesgo de exclusión social, y llegar allí donde las instituciones no son capaces.
Pato Amarillo Asociación Pato Amarillo Donaciones Madrid Orcasitas Orcasur
Para ser un voluntario en Pato Amarillo, hacer una donación o hacer una visita, llamanos!
C/ Salado s/n. 28041 – Madrid
Estamos Abiertos – 10h a 13h y de 18h a 20h
Estamos Abiertos – 10h a 13h y de 18h a 20h
Dirección: C/ Salado s/n. 28041 – Madrid


langs: es en en es en gl es en pt es es gl hu de ca it es es es es eo es en es it gl en es es es ia es es gl en ca pt fr pl sv gl it war es fr gl pt ca id fr ca es en gl es nl es es en en en en es sv vi es de es it es vo es es pt es en en es pt pt ca es es es de it es et es es es tr oc gl ca es ca es es tr ca nl en sk es es it ca ca ca en es es it en es de gl de fr ca de en hu es es ca it en es es pt es es en

text:
Albañiles de toda España. Encuentra un albañil facilmente
Guía de albañiles. Localiza sin salir de casa un albañil. Cientos de albañiles clasificados por provincias y municipios
Algunas empresas de albañilería recomendados
Construcciones y Reformas Gargantilla, S.L.
Construcciones Raylu, S.L. Tel.:
En la localidad de ....
santa margarida i els monjos
villanueva de la serena
san martín del rey aurelio
vadillo de la sierra
castellar de la frontera
sant martí de tous
sant andreu de llavaneres
Si buscas empresas de albañileria contacta con alguna de las que se anuncia en esta guía. Navega hasta la localidad donde deseas encontrar una empresa cerca de tí.
INCLUIRSE   DARSE DE BAJA
cesped artificial barcelona   Plantas medicinales   tarimas exterior barcelona   toldos   [+] Mas enlaces
Contacto | Aviso Legal | Política de Privacidad
Soluciones Avanzadas En Desarrollos Multimedia, S.L.U.


langs: gl en en gl pt es es gl es ur gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl fr fr fr en en id gl gl gl gl it en en en en gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl pt en gl gl es ca ca es en gl en gl ro en en en gl

text:
Actividades no Mosteiro de San Xusto de Toxos Outos, Lousame (A Coruña) o pasado 30 de novembro – MONUMENTA Galicia 2018 – Andar con arte
Sete familias achegáronse o sábado a este mosteiro cisterciense fundado en 1131 para participar nos obradoiros de restauración onde, unha vez máis, pequenos e maiores aprenderon diferentes técnicas e fases relacionados con este proceso.
Ás 17:30 deu comezo o concerto de música antiga do grupo 1500, cun repertorio que toma como referente central o ano 1500. Dirixido por Andrés Díaz, 1500 é unha formación vocal e instrumental e os seus membros contan cunha ampla traxectoria concertística.
Click to share on Twitter (Opens in new window)
Click to share on Facebook (Opens in new window)
Click to share on Telegram (Opens in new window)
Click to share on WhatsApp (Opens in new window)
Anterior Actividades na Igrexa do Mosteiro de San Clodio. Leiro (Ourense) o pasado 24 de novembro
Seguinte Actividades na igrexa do Mosteiro de San Salvador de Vilanova de Lourenzá (Lugo) o pasado 1 de decembro
8. Urbano Lugrís e o Parque Nacional das Illas Atlánticas
7. O patrimonio industrial nos Peares
6. Emilia Pardo Bazán e os Pazos de Ulloa
5. O Camiño Real a San Pedro de Rocas
4. Meigas e feitizos con Gustav Henningsen
Non hai eventos progamados na axenda
Non hai eventos progamados na axenda
Secretaría Xeral de Cultura da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia
View festivalmonumenta’s profile on Facebook
View monumenta2016’s profile on Twitter
View festivalmonumen’s profile on Pinterest
Monumenta Galicia 2018 | Feito en Galicia


langs: gl gl it gl ca gl gl gl es gl gl gl en gl gl gl gl gl nn es gl es en gl it en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gl gl lt war gl gl ca gl fr fr gl gl it gl ca gl gl gl es gl gl gl en gl gl gl gl gl nn es gl es en gl it gl es sv

text:
Press enter to begin your search
Centro de ocio na natureza situado na provincia de Ourense a 10 quilómetros da capital
O noso obxectivo principal é ofrecer os visitantes un espazo onde gozar de actividades lúdicas, de ocio e tempo libre e actividades sociais e culturais, preservando en todo momento o privilexiado contorno natural e rural no que nos atopamos.
+34 663 831 943
© 2018 Acougo. Amodo Soluciones
PASA UN DÍA DE PICNIC
PROPONNOS A TUA CELEBRACIÓN
Campamentos fin de seman
Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información


langs: es es gl en es es

text:
Descargas Joomla - Plantillas, Componentes, Tutoriales
Migrar una Web Local a un Servidor Web Linux con cPanel.pdf


langs: es es gl es gl es es es es es es es es es es es es es

text:
Enlaces de interés - RECREATIVOS IGLESIAS
Asociación Gallega de Billar Pool
Desde su formación, cada temporada organiza un calendario de pruebas y ligas que se desarrollan por toda Galicia entre sus asociados, que engloba competiciones individuales y por equipos.
Asociación Gallega de Dardos
La Asociación Gallega de Dardos (A.G.D.) es una entidad deportiva gallega que organiza competiciones de dardos de ámbito autonómico y nacional.
Utiliza la Diana Electrónica Radikal Darts, y dadas las prestaciones que ésta ofrece con su conexión a internet, el abanico de competiciones se amplía, por lo que al tradicional juego presencial se añaden las posibilidades de hacerlo de forma virtual y on-line.
IGLESIAS MORRAZO S.A.U. es el patrocinador oficial de la Asociación Gallega de Dardos.
Competición Nacional de Futbolín y Futbolines Fisterra
La Competición Nacional de Futbolín (C.N.F.) y Fisterra Futbolines van de la mano en la organización de eventos deportivos. A la experiencia deportiva de patrocinio de Iglesias Morrazo S.A.U. se le añade la producción y distribución del futbolín más fuerte y rápido del mercado nacional, con lo que el éxito y liderazgo son un valor añadido para todos aquellos que apuesten por ellos.
IGLESIAS MORRAZO S.A.U. es el patrocinador oficial de la Competición Nacional de Futbolín y Futbolines Fisterra
Aviso legal Política de privacidad
Recreativos Iglesias 2010 - Todos los derechos reservados


langs: fr gl gl es ca es fr fr fr fr fr en fr fr fr gl ro de ca gl gl fr fr es ca gl ca lv en fr fr en fr lt en en fr fr fr fr fr fr fr fr en fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr fr it lt fr en fr fr fr fi fr fr fr fr fr fr fr hu fr fr fr fr fr fr fr fr fr en fr fr fr fr fr en he fr en fr fr en en pt de fr fr fr fr ca fr en fr en fr fr fr gl fr en fr fr fr fr fr fr es fr fr en fr fr fr fr fr fr en en fr en fr en en fr fr tl tl gl gl fr fr fr gl en fr es es gl it fr es es es es fr en gl fr ca fr fr es fr en fr fr ceb fr ceb fr ceb fr

text:
La météo. Prévision Plages: A Coruña - Agence de l'État de Météorologie - AEMET - Gouvernement d?Espagne
Información sobre uso de cookies
Este sitio web utiliza cookies propias y de terceros para mejorar la experiencia de navegación, y ofrecer contenidos y funcionalidades de interés. Para más información sobre las cookies utilizadas consulta nuestra
C - Aller au contenu
0 - Accessibilité Site Web
2 - Plan du site
Aujourd'hui et derniers jours
Le rayonnement et l'ozone
Composition chimique de l'atmosphère
Surveillance du climatSurveillance du climat
Suivi de la sécheresse météorologique
La rayonnement et l'ozone
Les projections climatiques pour le XXIe siècleLes projections climatiques pour le XXIe siècle
À propos de nousÀ propos de nous
Congrès et conférencesCongrès et conférences
En savoir plusEn savoir plus
Archives de documents Arcimís
Ressources en ligneRessources en ligne
Nos publications et études
Bibliotèque des modules de formation TEMPO
Modification artificielle du temps
Tempête à fort impact
Emploi public et boursesEmploi public et bourses
Accueil › La météo › Prévision › Plages
Prévision plages. A Coruña
A Coruña Zona Norte
A Coruña Zona Centro
A Coruña Zona Sur
... Ares Seselle Barrañán Gandarío Barraña Mañóns Magdalena, Cabanas Arou Razo-Baldaio A Concha, Cariño Carnota Magdalena Estorde Quenxe Riazor-Orzán Ezaro Doniños San Xurxo Langosteira Sardiñeiro Caión Laxe Barizo Maior, Malpica Bares Grande de Miño Perbes Esteiro San Francisco Lago Lourido Os Muiños, Area Maior Boa Grande Testal Bastiagueiro Mera Santa Cristina Espasante Morouzos Broña Areal Cabío-Lombiña Balarés Hermida Ber Aguieira As Furnas Baroña Coira Queiruga Tanxil Coroso Corrubedo O Castro, Aguiño Sada San Pedro Frouxeira
Province ou Communauté Autonome:
... A Coruña Alacant/Alicante Almería Asturias Barcelona Bizkaia Cádiz Cantabria Castelló/Castellón Ceuta Gipuzkoa Girona Granada Huelva Illes Balears Las Palmas Lugo Málaga Melilla Murcia Pontevedra Santa Cruz de Tenerife Tarragona València/Valencia
Recherchez la plage par le nom:
Ministerio para la Transición Ecológica, guide des plages
Cette prédiction est générée automatiquement à partir de modèles numériques et des études statistiques des prévisions météorologiques. La prédiction des plages établit l'état de nébulosité à certaines heures: les 11 h.l., représentative de la matinée et les 17 h.l., représentative de l'après-midi. Il est également analysé si les précipitations sont prévues autour de ces heures, entre 08h00 et 14h00 le matin et entre 14h00 et 20h00 l'après-midi. La génération automatique peut occasionnellement entraîner, dans des situations météorologiques spéciales ou dans certaines zones géographiques, de ne pas coïncider complètement avec d'autres prédictions faites par l'Agence.
© AEMET. Toute utilisation et reproduction de l'information est autorisé sous réserve de mentionner AEMETen tant qu'auteur de celle-ci


langs: en en en de it en ja gl en es gl en es es es es gl en en en en en en en en es es en gl es es en pt en gl es it es es ca es gl en uk ca

text:
XXII CERTAMEN DE FOTOGRAFIA "VIÑA DO CAMPO" - 2018
FALLADO EL XXII CERTAMEN VIÑA DO CAMPO
BEATRIZ CABANELAS GONZÁLEZ, GANADOR ADEL XXII CERTAMEN FOTOGRAFICO “VIÑA DO CAMPO”
Nuestros Vinos - Tienda Online
Hotel Pazo Carballo, Ribadavia
Más de 40 distinciones
Ribadavia - CP 32414 - Ourense
Tlf. 988 470 258 / Fax. 988 470 421


langs: es es en en an en an ru en en ca en en en en en es en en gl gl es it gl gl en gl ceb ceb en es en en gl gl es it gl gl en gl ru en en en en en en en en en en en

text:
No se encontró la página – Marvetravels
Marve Travel – Viajes y Turismo, es una empresa innovadora y altamente competitiva, comprometida con el desarrollo sostenible de la actividad turística en el Perú .
Book Report Template 2nd Grade
How To Structure A Math Essay – EduJungles
Page you are looking is not found
The page you are looking for does not exist. It may have been moved, or removed altogether. Perhaps you can return back to the site's homepage and see if you can find what you are looking for.
Remember me Lost Your Password?


langs: gl gl gl gl gl gl es gl es es fr

text:
Ultima Actualización, Agosto 14, 2018
Entidades en las que Mantiene Participación
La Corporación Municipal de Desarrollo Social de Lampa no tiene participación, representación e intervención en otras entidades.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca es es es es gl gl es gl ca

text:
Equipamos Internacional – Visión Directa
Deja un comentario Cancelar respuesta
Tu dirección de email no será publicada.
El Eden del Tigre
© 2008 - 2018 Visión Directa.


langs: es gl gl gl gl es es es en ca es es es es es gl ca

text:
Manual de intoxicaciones – Visión Directa
Plegable “El Abc de la Restitución”
© 2008 - 2018 Visión Directa.


langs: es gl gl es ca es gl gl gl gl gl en gl gl de gl ro de ca gl gl fr gl es ca gl ca lv en fr pt es gl lt en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl fi es gl gl gl gl es fr es gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ast hu gl gl gl gl gl gl gl gl ia gl war gl gl gl gl gl yi gl gl gl gl gl en pt de gl gl gl gl es es gl ast gl gl gl gl gl gl en gl gl gl es gl gl es gl gl pt es gl gl ur gl gl gl pt gl gl es es en gl gl hy hy fr fr en en es gl es es es es es gl es es gl gl es es es es es es es es ca pt lt ia es pt gl es en es es es en gl es en es es en gl it ceb gl ceb gl ceb gl

text:
Información sobre uso de cookies
Este sitio web utiliza cookies propias y de terceros para mejorar la experiencia de navegación, y ofrecer contenidos y funcionalidades de interés. Para más información sobre las cookies utilizadas consulta nuestra
C - Ir a contido
3 - Axuda web
Hoxe e últimos días
Composición química da atmosfera
Vixilancia do climaVixilancia do clima
Vixilancia da seca meteorolóxica
Proxeccións climáticas para o século XXIProxeccións climáticas para o século XXI
A que nos dedicamos
Congresos e conferenciasCongresos e conferencias
Recursos en liñaRecursos en liña
Biblioteca de módulos TEMPO
Modificación artificial do tempo
Borrascas con gran impacto
Emprego público e bolsasEmprego público e bolsas
RSS/Atom. Avisos de fenómenos meteorológicos adversos - España
La Agencia Estatal de Meteorología permite suscripción RSS a los avisos de fenómenos meteorológicos adversos.
El apartado de "El tiempo - Predicción -   Avisos" permite una consulta sencilla y completa del estado de los avisos de fenómenos meteorológicos adversos desde hoy hasta pasado mañana.
Además, AEMET proporciona acceso a la información actualizada de los avisos de fenómenos meteorológicos adversos mediante suscripción a canales, en formato RSS y Atom, para diferentes demarcaciones geográficas. Están disponibles los correspondientes a España, comunidades y ciudades autónomas, provincias, islas para el caso de Canarias e Illes Balears, y zonas.
Castilla - La Mancha
Comunidad Foral de Navarra
Estos canales constituyen un índice que facilita encontrar y acceder a los avisos. Los avisos se proporcionan a través de mensajes en formato CAP (Common Alerting Protocol). CAP es un estándar basado en XML que se utiliza para facilitar el intercambio de información y datos entre organizaciones relacionadas con servicios de gestión y respuesta a emergencias y su distribución a los usuarios de los mismos. Los mensajes CAP de AEMET se producen en formato CAP v1.2, definido por la Organización para el Avance de las Normas de Información Estructurada (OASIS). La especificación de la implementación de CAP 1.2 en AEMET se encuentra disponible en el documento: " Plan Meteoalerta".
AEMET actualiza estos canales de forma permanente siempre que se produce un cambio o actualización en la predicción del estado de avisos, estando así disponible siempre la última actualización. En el caso de querer acceder a registros históricos, se puede hacer a través de  AEMET Opendata .
Además del acceso a cada mensaje CAP en dichos canales, siempre se tiene como primera entrada o ítem el acceso al estado completo de la demarcación geográfica elegida mediante un fichero que contiene todos los mensajes CAP activos. De este modo, se puede descargar de una sola vez todo el estado de avisos completo o bien seleccionar los mensajes que interesen de forma individualizada.
Avisos de fenómenos meteorológicos adversos: España
Servicio de alerta meteorológica en Europa (Meteoalarm)
Más información sobre los nuevos canales de suscripción a los avisos de fenómenos meteorológicos adversos (FMA)
© AEMET. Autorizado o uso da información e a súa reprodución citando a AEMET como autora desta.


langs: es de es eo gl en de gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl en en es ca gl

text:
Como empresa estamos ubicados no corazón da provincia da Coruña, con próximidade total o mundo rural, non deixando de lado a cercanía cos centros industriais de Galicia.
O noso obxetivo como empresa é facilitar a implantación da tecnoloxía industrial no mundo rural, independentemente do campo o que se refira, debido o noso equipo formado en diferentes áreas.
Por outra parte, os nosos valores céntranse en crear e diseñar servizos de enxeñería así como desarrollos industrias, que aportan un beneficio directo a sociedade a largo plazo.
Esta web utiliza cookies puedes ver aquí la política de cookies. Si continuas navegando estás aceptándola Aceptar


langs: pt de es eo gl en de gl gl gl gl pt en gl es gl gl en gl pt en es ca gl

text:
Primeira ELECTROLINERA no mundo rural – NORTESLA
Novembro 7, 2017 inortesla Últimos proxectos
« Proceso para control e xestión de sólidos.
Theme by Themez WP
Gústache o blog, comparte:
Esta web utiliza cookies puedes ver aquí la política de cookies. Si continuas navegando estás aceptándola Aceptar


langs: gl de es eo gl en de gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl en en es ca gl

text:
Instalación de Fotovoltaica SAT Xoaneiro. – NORTESLA
Xuño 8, 2017 inortesla Últimos proxectos
Na última semana estivemos a relizar o deseño e seguimento da instalación fotovoltaica que sigue:
Proceso para control e xestión de sólidos. »
Theme by Themez WP
Gústache o blog, comparte:
Esta web utiliza cookies puedes ver aquí la política de cookies. Si continuas navegando estás aceptándola Aceptar


langs: gl gl gl es ca es gl gl gl gl gl en gl gl de gl ro de ca gl gl fr gl es ca gl ca lv en fr pt es gl lt en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl fi es gl gl gl gl es fr es gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ast hu gl gl gl gl gl gl gl gl ia gl war gl gl gl gl gl yi gl gl gl gl gl en pt de gl gl gl gl es es gl ast gl gl gl gl gl gl en gl gl gl es gl gl es gl gl pt es gl gl ur gl gl gl pt gl gl es es en gl gl hy hy fr fr en en gl gl es es es es es es es es es es es en en en en en gl es en gl it ceb gl ceb gl ceb gl

text:
La Meteorología en los medios de comunicación - Axencia Estatal de Meteoroloxía - AEMET. Goberno de España
Información sobre uso de cookies
Este sitio web utiliza cookies propias y de terceros para mejorar la experiencia de navegación, y ofrecer contenidos y funcionalidades de interés. Para más información sobre las cookies utilizadas consulta nuestra
C - Ir a contido
Hoxe e últimos días
Composición química da atmosfera
Vixilancia do climaVixilancia do clima
Vixilancia da seca meteorolóxica
Proxeccións climáticas para o século XXIProxeccións climáticas para o século XXI
A que nos dedicamos
Congresos e conferenciasCongresos e conferencias
Recursos en liñaRecursos en liña
Biblioteca de módulos TEMPO
Modificación artificial do tempo
Borrascas con gran impacto
Emprego público e bolsasEmprego público e bolsas
La Meteorología en los medios de comunicación
Aemet recopila diariamente, a partir de diversas fuentes, una selección de las noticias más recientes en relación con el tiempo y el clima que pone a disposición de los usuarios.
Esta recopilación diaria de noticias proporciona una instantánea de la cobertura de las informaciones relacionadas con la meteorología y la climatología que no pretende ser exhaustiva. En cuanto a la información que contienen, no se ofrece ninguna garantía, expresa o implícita, de su exactitud, ni el contenido de los artículos tiene por qué reflejar necesariamente la postura oficial de Aemet en un determinado tema.
Meteorología en medios de comunicación
Las noticias se agrupan temáticamente en cuatro grandes apartados:
Tiempo, clima y sociedad: informaciones referidas principalmente a datos meteorológicos y climatológicos, instrumental, campañas científicas, aficionados a la meteorología y temas similares.
Atmósfera, recursos naturales e impactos: reseñas en las que se aborden impactos provocados por fenómenos atmosféricos sobre recursos naturales y/o humanos, tales como inundaciones, nevadas, granizadas sequías, olas de frío y calor, incendios, etc.
Transición ecológica y cambio climático: noticias relacionadas con el cambio climático: estudios, escenarios, impactos, etc.
El tiempo en el mundo: aspectos de actualidad meteorológica ocurridos fuera de nuestras fronteras.
Si por razones de actualidad informativa se considera necesario, podrán añadirse temporalmente otros apartados específicos.
Recopilaciones de los últimos días
Día 14/05/2019 (518 KB)
Día 13/05/2019 (550 KB)
Día 10/05/2019 (518 KB)
Día 09/05/2019 (541 KB)
Día 08/05/2019 (626 KB)
© AEMET. Autorizado o uso da información e a súa reprodución citando a AEMET como autora desta.


langs: en en es es en gl en es en en en es en gl en en en it en en en gl en en en en en en en en en gl gl fr es gl en es es en gl

text:
Nuria Fergo – video drone
RED BULL – AUTOSLOCOS 2015
CONECTADOS EN 360 – EVENTO
BARCELO – THE TRAVEL BRAND
LA CLIENTA – CANAL 4
Lifestyle, Social, TV, video
BETA FOOD – VIDEOMAPPING
WHITE DRINK – VIDEOMAPPING
PLAYING OUT – LOUIS VUITTON
PLAYING OUT – NIKE AIR MAX
+34 678 522 210 · info@kompositstudio.com · Artik Center · 07011 · Palma de Mallorca · España
Ir arriba! danos un toque!


langs: gl de es eo gl en de gl gl gl gl pt en gl gl gl gl en gl en en es ca gl

text:
Proceso para control e xestión de sólidos. – NORTESLA
Novembro 7, 2017 inortesla Últimos proxectos
Xunto coa nosa participación neste proxecto, conseguimos levar a cabo o desarrollo íntegro, dunha máquina de xestión de sólidos e autoenvasado, con control mediante PLC e xestión intelixente. Facendo que o proceso produtivo desta industria resulte moito máis rentable e rápido.
« Instalación de Fotovoltaica SAT Xoaneiro.
Primeira ELECTROLINERA no mundo rural »
Theme by Themez WP
Gústache o blog, comparte:
Esta web utiliza cookies puedes ver aquí la política de cookies. Si continuas navegando estás aceptándola Aceptar


langs: en de es eo gl en de gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en en gl en en es ca gl

text:
Primeira ELECTROLINERA no mundo rural
Proceso para control e xestión de sólidos.
Xunto coa nosa participación neste proxecto, conseguimos levar a cabo o desarrollo íntegro, dunha máquina de xestión de sólidos e
Instalación de Fotovoltaica SAT Xoaneiro.
Na última semana estivemos a relizar o deseño e seguimento da instalación fotovoltaica que sigue:
Theme by Themez WP
Gústache o blog, comparte:
Esta web utiliza cookies puedes ver aquí la política de cookies. Si continuas navegando estás aceptándola Aceptar