document_lang: gl

langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt gl oc es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl hu gl gl gl gl gl gl gl gl gl en de en en en gl gl en fr pt pt pt de pt pt gl fr pt pt gl gl fr gl pt gl ca gl pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
A señora Mauer - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
A señora Mauer deu en facer balance. Era unha idea que aboiaba arredor dela dende había semanas, meses, era difícil de precisar, á súa idade os días sucédense sen ofertar nada máis excitante que pasar follas do calendario. A escuridade descendía ós poucos sobre o cemiterio católico e a lene friaxe saudou os seus ósos. Abrochou o seu vello abrigo, non tan vello en anos, pero que ía xa gastado e cumpría cambialo. Non sería este outono, a pensión non daba para eses luxos. Claro que en vivenda non gastaba e a comida tampouco era un grande gasto. Non se quixo preocupar pola perda de apetito, perdera o apetito por calquera cousa, non só pola comida.
O da casa… o mesmo problema que o do abrigo. Moi vella, moitas reformas por facer, non lle era raro o consello do seu fillo, meterse nun asilo e vendela. Abandonar a Friedenstrasse, a Rúa da Paz, un nome moi propio para a rúa que unía a cidade cos dous cemiterios contiguos, o católico e o protestante, máis reducido o segundo, xa que a congregación evanxélica era minoritaria na cidade bávara. O cemiterio xudeu, tantas veces profanado, derruído e novamente erixido, estaba na outra beira da cidade.
Curiosamente, o católico tamén tiña adscrición civil, polo que por agora tamén estaban a soterrar alí os mortos de outras relixións e os ateos. Sepp estaba a ter novos veciños musulmáns e comunistas. En vida non o ía aturar (ela si, sempre presumiu de ter máis mundo ca o seu marido), pero supuxo que a morte o fixo máis tolerante. Todos somos o mesmo diante do Bo Deus. Se que El non está morto tamén. Persignouse e decidiu esquecer tal pecado, nin sequera o confesaría. Máis ca unha blasfemia, era unha idea fixa desde había un tempo.
Levaba un bo anaco de pé diante da tumba e xa era das últimas ocupantes do cemiterio. Calquera interpretaría que a viúva estaba orando, pero había meses que xa non tiña humor para iso. A fervorosa católica de antano estaba cansa. A misa de domingos e feirados na igrexa de Sankt Leonhardt non era máis ca unha rutina, como ir ó supermercado ou pórlle flores a Sepp. De primeiras, viviu este cambio con culpabilidade. Agora, con cansazo. Cansazo da culpabilidade, das rutinas, do tempo que ás veces voaba e outras non daba pasado, cansazo de todo. Alí de pé, non oraba, só matinaba.
Estaba a escurecer no camposanto. Arrombou un pouco as flores na tumba do seu Sepp, aniñouse forzando os seus xeonllos artrósicos de oitenta e nove anos de antigüidade e aloumiñou o mármore da lápida. Ata a próxima, Joseph. Non ha tardar que nos vexamos.
Saíu do recinto á Geierstrasse. Eran tres carrís por cada sentido e mal lle chegaban as pernas á viúva para chegar á illa do medio cando xa estaba o semáforo outra vez en vermello e logo recuperar os folgos antes do próximo verde. Pero se algo non tiña era présa. Ninguén agardaba na casa. Verde. Cruzar, virar a esquina, deixar esa rúa infernal e penetrar na súa acougada e querida Friedenstrasse. Había que agradecer ter o seu Sepp tan preto e poder ir visitalo a pé cada domingo. Os pés dirixíronse devagar pero seguros ata o cuarto portal. Cada fachada da rúa era moi semellante ás outras pero dunha cor distinta, a dos Mauer sempre fóra dun amarelo ocre, encaixada entre a granate dos Scheller e a azul dos Gmündl.
Aínda quedaba un último esforzo. Subiu dificultosamente as escaleiras ata o primeiro piso, non había ascensor. Abriu a porta. O apartamento ulía a pechado. A señora Mauer deixouse caer no sofá, derreada. As suaves raiolas do solpor filtrábanse polas cortinas, a vivenda era soleada e eses días de outono eran benévolos. Logo viría o inverno, a neve. De nova prestáballe moito a neve, pero para unha vella as nevaradas e o frío sempre son malas novas.
Seguiu co balance. Fixo inventario do que tiña arredor. Unha das súas poucas fachendas no que atinxe á saúde era que vía abraiantemente ben para a súa idade, tan só precisaba das lentes para ler, afección que cada vez cultivaba menos. Só cachifallos vellos e sen valor, que tanto traballo lle daban antes para limpalos. Agora viña limpar unha vez por semana unha señora árabe, pagada polo fillo.
Por que marchaches, Sepp. Tras cincuenta anos xuntos non sabía se se podía falar de amor ou tan só de mutua compaña, pero si dun vencello só explicable despois de pasar tantos problemas, mesmo traxedias, xuntos. E agora, tan só ese oco inmenso na casa, na vida.
Antes de ver a Sepp a viúva pasara pola sepultura de Margarethe Blechbauer. Podía considerarse a penúltima das súas amigas e veciñas. Soterrárona en Agosto, no enterro a señora Mauer case esvaece por causa do calor, alí de pé no cemiterio. Un dos sobriños de Margarethe acompañouna ata casa. A última era Dagmar Reinhausen. Estaba nunha residencia das aforas, e nin se plantexaba ir visitala. Disque nin recoñecía ós seus propios fillos. Para chorar. Con Margarethe non a unía unha especial amizade e a morte a esas idades non era máis ca unha anécdota inevitable, así o sería tamén a súa. Porén, o da súa querida Dagmar fendíalle a alma de dor. As outras xa ían alá: Gudrun, Waldraut, Hildegard, Sophie. Pensou tamén á inversa, nos coñecidos cos que perdera o contacto e que ben seguro a daban por morta. O destino dos nomes é tan só ser gravados en pedra no cemiterio, cubrirse de carriza, ferruxe e desleixo e logo ser esquecidos.
A señora Mauer tiña un nome, Herta. Tamén tiña un apelido de solteira que levaba décadas sen pronunciarse, Fährmann. Tiña dous apartamentos vetustos en Friedenstrasse 14, residía no primeiro andar. O fillo insistía en que alugase o outro, o segundo, desocupado. Un fillo sempre preocupado, atarefado, ausente no norte do país. E a nena, a meirande dor da súa vida. Presuntamente en Múnic unha década atrás, agora quen sabe.
Tamén, segundo os médicos, Frau Herta Mauer tiña artrose, hipertensión, un corazón literalmente canso, perda de apetito, algo de alopecia, bronquite crónica, ocasionais xaquecas e insomnio.
O último era mentira. Enganou o médico. Foi sinxelo, díxolle que levaba días sen durmir e o doutor receitoulle uns sedantes suaves, un cada noite. Non os probou, as horas de sono non lle eran unha preocupación. Cando volveu á visita díxolle que seguía sen durmir. E o doutor receitoulle outros máis fortes. E así outra vez. E á terceira receitoulle uns fortísimos. Con media pílula, e non máis de media, podía durmir como unha bendita toda a noite. Pero non máis de media. Advertíralle moi serio: se non lle funciona, señora Mauer, volva verme, pero non aumente a dose.
Tiña a caixa na man, por estrear. Cinco pílulas serían dabondo. Se en dúas horas non actúan, outras cinco. E rematar este tempo absurdo, este tempo que non é tempo, esta oración a un Deus morto. Unha guerra, posguerra, fame, fillos, abandonos, amantes, traizóns, ledicias, erros, perdas. Podía estar satisfeita pero ía tempo que todo rematara, non había nada que agardar agás a soidade e morrer de vella. Se había algo alí no outro barrio, reuniríase con Sepp, e con Margarethe, Hildegard e as demais, Dagmar non ía tardar en vir. Todos lucirían como cando mozos, como un día de baile, antes da guerra. Non ían ser vellos, iso que sentido ten, que clase de vida eterna sería esa. Ou se non, o baleiro ó outro lado, a nada, a negrura. Iso era ben probable, admitiu Herta, pero tamén o aceptaba. Persignouse. Foi procurar un vaso de auga da billa.
Marcharía tranquila, sentada no sofá. Ninguén pescudaría, os vellos non se suicidan, tan só morren.
Partiu cinco pílulas pola metade, dez metades. Tragou as metades, unha a unha, coa axuda da auga, as medias pílulas feríanlle a gorxa.
Porén, aínda lle quedaban tres metades por deglutir cando soou o timbre.
Non podía ser o fillo, nin ninguén que coñecese ou agardase. Quen, logo? Pensouno un anaco e foi abrir.
Un rapaz moreno, ollos escuros de animal amable, barba, na metade da vintena. Na vida o vira.
– Boa tarde. Señora Mauer?
Preguntoulle que quería. O rapaz falaba cun acento ben simpático, pero o seu alemán era dificultoso e case incomprensible. Dixo que viña polo anuncio. Apeteceulle pecharlle a porta no fociño, pero a viúva, curiosa, preguntou que cal anuncio.
O rapaz buscou as palabras, atopou algunhas, pero desde logo non lle abondaron para facerse entender. Estendeulle un folio impreso e engurrado. Viña ver o apartamento de arriba, para alugalo. O anuncio non inducía a erro: o teléfono era o móbil de Hannes Mauer, o seu fillo, o enderezo era o 14 da Friedenstrasse e logo preguntar por Herta Mauer. Na última conversa con Hannes, lembrou a vella, propúxolle á nai unha vez máis alugar o apartamento de enriba, e a vella calou, enfastiada e cansa de rifar sempre polo mesmo. Seica o fillo interpretou ese silencio como unha afirmación e organizouno todo. O rapaz xa acordara a visita con Hannes, a vella só tiña que amosarllo.
Por inercia, guiouno en silencio escaleiras arriba e abriulle a porta, desganada. Foi breve, non había moito que amosar nin o estranxeiro facía preguntas. Hannes mandara con seguridade a limpadora árabe arrombar arriba e o piso lucía tan vello como realmente era, pero polo menos limpo, ordenado e ventilado. O estranxeiro parecía satisfeito, tampouco semellaba moi esixente. Herta pensou nas sete metades de comprimidos de somníferos no seu estómago e preguntoulle ó visitante o seu nome e de onde viña.
E mencionoulle unha terra do sur, que á señora Mauer sempre lle evocara sol, tauromaquia e carrasqueiras quixotescas. Pero o rapaz, cos ollos iluminados, faloulle do verde e do mar, do oeste do sur, das ondas batendo, de peixe, ou máis ben evocounos co seu pobre vocabulario. Que o mar xa non daba de comer e que se cadra a vella Baviera si. E alí estaba.
Nunca pensara que xusto ese día sinalado ía estar no piso de enriba, tantos meses pechado e abandonado, falando cun estranxeiro do mar e de peixe.
Mirou pola fiestra. Albiscábanse as torres da catedral, que se agachaban da súa vista na súa vivenda de abaixo no primeiro andar.
Salaiou. O estranxeiro preguntou se podía quedar. Tiña que sabelo o antes posible. Se era a partir desa noite, mellor. Ata aí non reparara, pero o visitante levaba unha mochila. Posiblemente, non tiña nada máis con el nese país.
A señora Mauer anoxouse moito, con todos, con Sepp e os seus mortos e vivos, co estranxeiro, especialmente co seu fillo e sobre todas as cousas consigo mesma. Maldita sexa.
– Schiang -a señora Mauer chamoulle así porque así o entendera, que nome tan estraño, pensou, parecía chinés-, podes dicirlle ó meu fillo que quedas co apartamento. Ou xa llo digo eu. Xa amañaremos. Agora non te preocupes, que non pasa nada. Comprendes? Non pasa nada, todo ben. Pero ti vas chamar un taxi, chamar taxi -fixo o aceno de marcar un teléfono-, taxi, para irmos ó hospital, hospital, entendes? -o estranxeiro acenaba afirmativamente, primeiro confuso, logo desconcertado-. Agora. Teléfono, taxi, hospital. Grazas, rapaz. Sentarei aquí a agardar. Taxi, hospital.
O novo inquilino, de súpeto nervioso e axitado, sacou o móbil e marcou uns números. Miraba para a anciá cos ollos como pratos.
– Bo rapaz. Levarémonos ben, Schiang. E falaremos do mar. Agardo aquí, sentada.
(Galiza-Alemanha) Francisco Castiñeira naceu (nacérono) na emigración en Suíza no 1977 e hai anos reside en Regensburg (Alemaña), mais será e sentirase sempre un coruñés con morriña dos Mallos. Dentro da narrativa curta colaborou en diversas publicacións e libros colectivos, e xa en solitario editou as escolmas de relatos "Seica chove" (Baía Edicións) e recentemente "Podería falar de nubes" (Redelibros).
You might also like
* Alfredo Ferreiro Crítica literária Ilustração Narrativa Referências literárias
A inefável contradição de José Saramago (apontamentos à volta do processo criativo)
* Narrativa Xavier Frias Conde
O porquê não se importa
* Aida Saco Beiroa Alfredo Ferreiro Ilustração Letras Música Narrativa
Vencedores no Certame de Narrações Breves Manuel Murguia de Arteijo
More from Francisco Castiñeira
Posted On 5 Julho, 2017 Francisco Castiñeira 0
E non sabes con quen me atopei? Coa Sabela, a do Roxo. Si, ía ben de tempo sen vela, porque …
Posted On 24 Novembro, 2016 Francisco Castiñeira 0
- Que queres? -inquiriume secamente o vello. Medio corpo tapado pola porta que abrira só en parte, o outro medio …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt af es pt pt el gl gl gl es es es el en en en en en oc it es gl en vi pt pt pt vi es pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Audiovisual Letras Palavra Comum Poesia
A Palavra Comum acudiu à primeira mostra na Corunha do documental Versogramas (dirigido por Belén Montero e Juan Lesta), que teve a sua Première Mundial em NUDO Festival de Poesía Visual (Barcelona).
«NUDO é un encontro poético anual en Barcelona que celebra “los vínculos insospechados entre los seres y las cosas, entre las ideas y las formas”. Xusto como fai a videopoesía, que será de feito unha das grandes protagonistas do festival. No seu programa danse cita creadores e creadoras tamén vinculados con Versogramas. A proxección de Versogramas terá lugar o venres 20 de abril ás 18:30h no Centre Cívic Pati Llimona. Acudirán a presentalo a directora Belén Montero e Miriam Reyes, unha das videopoetas integrantes do documental. Esta presentación conta coa colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística (Xunta de Galicia).
Versogramas, creado desde Galicia, está considerado o primeiro documental do mundo en abordar o panorama internacional de la videopoesía.
Está dirixido por Belén Montero, codirixido por Juan Lesta, con música de Isaac Garabatos, producido por Esferobite (A Coruña) e con produción executiva de Celia Parra. Conta coa axuda de AGADIC, a participación da Televisión de Galicia, a produción asociada de Amanita Films, Pixel Films e Celia Parra. Colaboran: Fundación Luís Seoane, Fundación Cidade da Cultura, Fundación Paideia, Concello da Coruña, Fundación Uxío Novoneyra, Museo Mac Gas Natural Fenosa e Editorial Galaxia, que publicará este ano un libroDVD co documental e contido extra.
VIDEOPOETAS ENTREVISTADOS: Yolanda Castaño, Dionisio Cañas, Marc Neys (aka Swoon), Miriam Reyes, Elena Chiesa, Hernán Talavera, Eduardo Yagüe, Melissa Diem, Iria Pinheiro, Daniel Cuberta, Eugeni Bonet, Martha McCollough, Antón Reixa, Belén Gache
Con pezas de Ester Xargay, Adri&MinusBálido, Esther Carrodeguas, Heather Haley&Tina Schliesser, Cristina Ferreiro, Marc Capdevila&Albert Balasch&Tià Zanoguera, Eduardo Estévez, Daniel Dugas, Branca Novoneyra, Dave Richardson, Carlos Oroza&Carlos Vilas Bugallo, Véronique Sapin, Kathy McTavish, Lola López-Cózar, Aaron Fagan.
Contacto: info@versogramas.com / +34 690 33 12 74 – Celia Parra /www.versogramas.com».
You might also like
Versogramas, por Celia Parra
Afectos de Carla Carbatti, José António Lozano e Luís Filipe Sarmento no Raias Poéticas 2018
Posted On 23 Junho, 2018 Palavra Comum 0
Afectos de Carla Carbatti, José António Lozano e Luís Filipe Sarmento no Raias Poéticas 2018: A Revista Palavra Comum foi …
Raias Poéticas 2018 (4): José António Lozano
Posted On 12 Junho, 2018 Palavra Comum 0
"Raias Poéticas 2018 (4): José António Lozano": A Revista Palavra Comum foi Media Partner do Raias Poéticas - Afluentes Ibero-Afro-Americanos …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es de es en pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt en fr en en en en pt en fr pt pt pt ca gl gl gl de pt pt gl en vi pt pt pt vi es pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Entrevista a Miguel Anxo Fernández - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Audiovisual Cinema Entrevistas Miguel Anxo Fernández Narrativa
– Palavra Comum: Que supõe para ti a literatura?
– Miguel Anxo Fernández: Non son quen de procurar respostas transcendentes nin vagar polos recantos da retórica para esta cuestión, pode que pola miña condición de historiador vinculado ao audiovisual, que entende máis de imaxes que de palabras… Entendo a literatura como unha variante da comunicación pola vía da expresión escrita. A necesidade de contar historias porque na outra banda hai alguén disposto a aprecialas e a poñer o seu goce nelas. Se non existe ese elo, escritor-lector, entendo que non é literatura, é simplemente onanismo, á marxe de que uses de ferramentas de estilo que poderán ser máis ou menos sofisticadas, ou mesmo de estruturas narrativas audaces. Todo iso podo entendelo, pero nunca en contra da comunicación no sentido máis fondo da expresión, como sinónimo de empatía. E, naturalmente, o compromiso da literatura co entorno social e histórico no que vive, a súa condición de voceira da realidade.
– Palavra Comum: Como entendes o processo de criação literária?
– Miguel Anxo Fernández: No meu caso laborioso, pero ao tempo dando prioridade á historia que vou contar. Quero dicir, procurando que leve un aquel de orixinalidade que sorprenda ao lector. Para contar o mesmo, xa o fixeron outros. Despois está a variante estrutural e de estilo. Iso tamén require consideración, sobre todo ao lector. Fuxir da idea de que o lector, como é soberano, está na obriga de asumir as ocorrencias, os experimentos e os xogos literarios en nome de non sei que patrón ou cousa… Por iso me mete medo cando escoito a verba “experimental”. É tan feble a liña que separa iso da arroutada, que me poño moi á defensiva. No cinema, os clásicos dicían que só aspiraban a “contar historias”. Cando escribo teño iso por única aspiración. Iso non implica rexeitar o agarimo coa lingua e porse de costas aos tempos que corren.
– Palavra Comum: Qual consideras que é -ou deveria ser- a relação entre a literatura e outras artes (música, cinema, artes plásticas, etc.)? Como é a tua experiência nestes âmbitos?
– Miguel Anxo Fernández: As artes non son excluíntes. Nunca. Forman parte do abano da expresión humana e, xa que todas son nacidas do mesmo tronco, así deberá ser o seu itinerario creativo. No meu caso (pese a non son consciente de tal cousa) a influencia do cinema pode que se aprecie pola banda da estrutura narrativa, máis alá das referencias concretas que puidera haber a elementos vinculados ao audiovisual. Entendo que somos fillos do tempo vivido, e o noso comezou a andaina nos anos sesenta da man do cine popular, do programa dobre e moito filme de xénero, como tamén da televisión única dos seriais en branco e negro. Tamén somos fillos do que agora chaman cómic e antes eran tebeos (nós chamabámoslle “contos”), e máis das novelas baratas, sobre todo do Oeste, de Marcial Lafuente Estefanía ou Keith Luger… Variantes do consumo cultural máis popular (o que chaman “de masas”) e non podo evitar que iso asome nas miñas historias. O contrario sería imposto e en consecuencia, o autor cun aquel de impostor…
– Palavra Comum: Quais são os teus referentes criativos? Quais deles reivindicas por não serem suficientemente (re)conhecid@s?
– Miguel Anxo Fernández: Un pouco vai respostado nas anteriores. A miña xeración, nenos de vilas en boa parte, tiñamos como únicas alternativas “evasoras” o cine (as de vaqueiros, de romanos, de aventuras…) e os “contos” (Hazañas bélicas, Roberto Alcázar y Pedrín, El capitán Trueno, El Jabato, TBO…), a televisión (ciclos de cine clásico, seriais como Bonanza, El Virginiano, Belphegor, El agente CIPOL…), mentres da escola recibíamos a obriga de ler aos clásicos de xénero (Verne, Conan Doyle…) e a oferta disponible na biblioteca pública do Carballiño, no meu caso. Penso que iso non se recoñece coa claridade necesaria. Pode que se consideren influencias “desvalorizadas”, pero son o que hai. Non medrei lendo a Proust nin a Joyce nin a Cortázar. A Cervantes si, pero non El Quijote, que daquela ninguén do noso tempo o lía completo… Tampouco direi que iso me importe. En absoluto. Son fillo do que son e sería ir contra meu ser optar pola pose e pola impostura…
– Palavra Comum: Que caminhos (estéticos, de comunicação das obras com a sociedade, etc.) estimas interessantes para a criação literária hoje -e para a cultura galega, em particular-?
– Miguel Anxo Fernández: Carezo de recursos para darche unha resposta lúcida porque ademais fuxo da transcendencia, pero entendo que o camiño literario do país, como ocorre co audiovisual, deberá ir pola diferenza, na procura de trazos que a afasten do mainstream, da tendencia global. Que a novela negra teña moito predicamento en todo o mundo, non pode levarnos a imitar a Mankell, a Márkaris, a Vargas ou a Camilleri, pero si a procurar trazos singulares que nos vendan como distintos desde o noso país. Só así, desde o distingo, poderemos reafirmarnos. O uso da lingua propia xa vai nesa dirección, pero non basta se non conseguimos saír a outros lectores, e polo tanto a outras linguas. Penso que o sistema literario galego ten aí un problema moi serio, algo que, regresando ao audiovisual, xa está a corrixir, ou cando menos a intentalo. Facer filmes na lingua propia que a través das lendas poidan ser disfrutados pola comunidade global. É que, do contrario, converterémonos nun gueto literario, se non o somos xa…. Xa che advertín de que son moi simple no meu argumentario…
– Palavra Comum: Que perspectivas tens sobre a língua galega (e também sobre a sua relação com a Lusofonia)? Por onde encaminhar uma relação mais frutífera para a literatura galega nesse(s) mundo(s)?
– Miguel Anxo Fernández: Enfía coa resposta anterior. A Lusofonía é parte desa aspiración de ir máis alá das nosas fronteiras político-xeográficas, pero eu aspiraría aínda a moito máis. Penso, por exemplo, aínda que dicilo así, a pau seco, semelle unha trasnada cun aquel de frivolidade, nos 1.300 millóns de chineses se tivesen oportunidade de achegarse á literatura galega. Bastaríame con que foxen 300.000… Quero dicir con isto, que se conseguimos acceder á comunidade lectora internacional e falarlles do noso país e do noso ser, máis fortes nos faremos coa nosa lingua, máis fondas serán as nosas conviccións, estou seguro. Regresando á Lusofonía, dou por feito que iso nin tería que ser unha aspiración, simplemente debera ser xa de estar nun país normalizado.
– Palavra Comum: Fala-nos da tua outra grande paixão, o cinema… Como ves a sua situação neste momento (em geral, e, em concreto, aqui)?
– Miguel Anxo Fernández: Vexo ao audiovisual (do que o cinema é parte, pero tamén as demais modalidades de ficción, soportes, etc.) con paso firme ata a conquista dos mercados alleos e tamén na senda da pluralidade creativa, onde conviven os formatos convencionais xunto aos experimentais. Claro está, asumindo que somos país de recursos limitados, pero que ao tempo precisamos do audiovisual para a pervivencia da nosa cultura, comezando pola lingua, cousa que ás veces, non parecen ter moi clara algúns filmmaker apelando a un errado criterio de universalidade…
– Palavra Comum: Que projetos tens e quais gostarias chegar a desenvolver?
– Miguel Anxo Fernández: Agora mesmo ando nun proxecto de investigación vinculado á miña docencia universitaria que me mantén moi enredado desde hai tres anos, polo que teño un chisco abeirada a miña faceta creativa literaria. Pero insistirei en prolongar as peripecias do meu detective Frank Soutelo e seguirei madurando outros textos con anos encima, pero que considero aínda deberán agardar. Todo desde a limitación que para min supón non poder acceder a outras linguas a través das traducións, asumindo que escribo en galego como lingua nai e primixenia. Por forza teño a escrita como un hobby xa que profesionalizarse véxoo imposible nun sistema literario como o noso, no que faltan axentes literarios e proxectos editoriais ao nivel que están a funcionar xa algunhas produtoras audiovisuais, por exemplo, e máis alá de estar moi a gusto con Galaxia, a miña editora. Hai pouco estiven a punto de chegar a acordo cunha importante editorial española para sacar Lume de cobiza en castelán, pero finalmente, estragouse… Apostar por un autor da periferia sae moi caro: que lle imos facer. Despois está adaptar ao cine ou a televisión algunha das miñas obras. A senda para iso xa está aberta… En todo caso, teño moi claro que insistirei e resistirei.
– Palavra Comum: Que achas de Palavra Comum? Que gostarias de ver também aqui?
– Miguel Anxo Fernández: Non son quen de dar consellos nin recomendacións, máis alá do que me piden os meus alumnos dado o caso, e tampouco o vou facer agora. Promover e manter un proxecto como Palavra Comum xa me parece de Oscar, de Goya e de Mestre Mateo… Unha grande valentía e un plus de ousadía, que os tempos son os que son, pero, pese a ser un consumidor e defensor do soporte papel, asumo que xa non se pode vivir de costas á Rede. Entendo que papel e Rede poden ser perfectos aliados, unha vez que a Rede estea regulada e permita a viabilidade económica que lle axude a acceder tamén ao papel. Así que máis alá de botar nada en falla, gustaríame que algún día puideramos “tocar” Palavra Comum… En todo caso, parabéns.
NOTA: a fotografia do autor é de Alba Colino.
(Galiza) Ramiro Torres nasceu na Corunha no 1973 e estudou Graduado Social. Tem publicado poemas na revista 'Poseidónia' e 'Agália', assim como no blogues 'A fábrica' e 'A fábrica da preguiça'. Inaugurou as edições do Grupo Surrealista Galego com o seu livro "Esplendor Arcano".
You might also like
* Alfredo Ferreiro Crítica literária Ilustração Narrativa Referências literárias
A inefável contradição de José Saramago (apontamentos à volta do processo criativo)
* Entrevistas Ledicia Costas
Entrevista | Ledicia Costas: “Son unha escritora bastante instintiva”
* Narrativa Xavier Frias Conde
O porquê não se importa
Afectos de Carla Carbatti, José António Lozano e Luís Filipe Sarmento no Raias Poéticas 2018
Posted On 23 Junho, 2018 Palavra Comum 0
Afectos de Carla Carbatti, José António Lozano e Luís Filipe Sarmento no Raias Poéticas 2018: A Revista Palavra Comum foi …
Raias Poéticas 2018 (4): José António Lozano
Posted On 12 Junho, 2018 Palavra Comum 0
"Raias Poéticas 2018 (4): José António Lozano": A Revista Palavra Comum foi Media Partner do Raias Poéticas - Afluentes Ibero-Afro-Americanos …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: es gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt fr gl pt gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl en gl gl es gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl en ca gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl es gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl fr gl gl fr gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl en de en en en es pt en ca es gl gl ko pt pt pt de gl pt pt en fr ca en ca de gl pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
O conde Oxtiern, obra teatral do Marqués de Sade (II) - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Teatro Tradução Xesús González Gómez
OXTIERN: Esta criatura ten unha sensibilidade…
DERBAC: Moi picante, non si? Que deliciosas son as mulleres cando as bágoas engaden aos seus atractivos toda a desorde da dor… Meu pobre conde, es o que se pode chamar un ser corrompido…!
OXTIERN: Que queres, amigo meu? Foi na escola das mulleres que aprendín todos os vicios con que agora as aflixo.
DERBAC: Cando menos, casarás con ela…
OXTIERN: Como podes sospeitar nin por un momento ese ridículo en min?
DERBAC: Mais unha vez no teu castelo, que escusas lle poderás dar a Ernestine para xustificares a túa conduta? Non soportará que vivas con ela como un amante coa súa querida.
OXTIERN: Oh!, as súas intencións, os seus desexos, as súas vontades son as cousas do mundo que menos me inquietan; a miña felicidade e a miña satisfacción, velaí os obxectivos, e están realizados, Derbac; e nunha semellante aventura, desde o momento en que eu estou contento, todo o mundo debe estalo.
DERBAC: Ah!, amigo meu… Meu caro conde, se me permitises un momento combater principios tan perigosos.
OXTIERN: Non. Desgustaríasme sen me convencer… Non esquezas nunca que a túa fortuna depende de min; que é un axente dos meus proxectos o que quero encontrar na túa persoa e non un censor.
DERBAC: Gabábame de que non vendo en min máis que un amigo, debías desexar os meus consellos… O que planeas é terríbel.
OXTIERN: Aos teus ollos, ben o vexo; porque non es máis que un simple subalterno, cheo de prexuízos medievais… a quen aínda o facho da filosofía non puido levar os seus raios… Un poucos anos na miña escola, Derbac, e xa non compadecerás a unha muller por tan pequena desgraza.
DERBAC: Un ser sensíbel e doce, que máis aínda para a nosa felicidade que para a súa, soubo colocar con tanta delicadeza toda a súa gloria e toda a súa felicidade na súa virtude, ten certos dereitos ao noso amor, á nosa protección, cando infames a aldraxan.
OXTIERN: Oh, Derbac! Estás a moralizar.
DERBAC: Si, de acordo; imos, ocupémonos soamente dos teus perigos. Non ves ningún en todo este asunto?… O coronel, o fillo do coronel…, o mozo Herman, tan tenramente amado por esta encantadora rapaza, non temes nada desta xente?
OXTIERN: O coronel é vello e loitaría con dificultade… non se baterá… O seu fillo nunca chegará até min; mandei espialo. (En voz baixa.) Se se achega ás miñas terras, é home morto. (En voz alta.) E para Herman, os grillóns cos que o fago xemer, son de tal xeito que nunca os poderá romper; tiven a astucia de envolvelo nun asunto de intereses, do que non poderá saír sen os fondos necesarios, e está moi lonxe de poder procuralos. Custoume moi caro… falsas testemuñas… xuíces corrompidos. Desafíoo a escapar de alí….
DERBAC: E as leis, meu amigo, as leis?
OXTIERN: Nunca vin que se resistisen ao poder do ouro.
DERBAC: E ese órgano interior, onde a virtude sempre soubo reclamar os seus dereitos… a túa conciencia, en fin?
DERBAC: Mais a Corte, caro conde, esta Corte da que ti es á vez ornato e deleite… Se chegase a saber a desorde da túa conduta?
OXTIERN: É o único que temo desta rapaza enfurecida; ameazoume, e por iso debo asegurarme ben. Lémbrate de dares as ordes precisas para que todo estea disposto mañá ao romper o día; quero afastarme de Estocolmo o máis axiña posíbel. Fabrice volveuse virtuoso e estamos aínda demasiado preto da capital para non temer os remorsos de semellante galopín. Non coñezo nada máis terríbel nin máis humillante que a obriga de tratar con miramentos a estes moinantes cando se ten necesidade deles. É o deber do crime, mais, santo Cristo, é o suplicio do orgullo. Para convencer a Fabrice, envieille o meu criado; e quen o acreditaría? Casimir non é tan firme como pensaba. Non tes idea, amigo meu, dos efectos dos choros dunha rapaza nesas almas débiles e pusilánimes.
DEBAC: Felizmente para a humanidade hai poucas tan pervertidas como a túa!
OXTIERN: É que a traballei, meu amigo. Vin moito e sentín moito. Se soubeses até onde se pode chegar a forza de experimentalo todo!
DERBAC: Soan ruídos no cuarto de Ernestine… É Amélie; apostaría que te esperan…Feliz mortal!
OXTIERN: Xa cho dixen, a única maneira de se facer amar das mulleres é atormentalas. Non coñezo medio máis seguro.
AMÉLIE (ao conde): A señorita Ernestine, señor, vai vir a este cuarto para vos falar algúns minutos, se os vosos asuntos volo permiten.
OXTIERN: Teño acaso ningún máis sagrado… que digo, máis querido que o de conversar coa túa fermosa ama? Amélie, dille que a espero coa emoción do amor… coa impaciencia do namorado.
AMÉLIE (con certa sorpresa mesturada con ira): Vos, señor?
OXTIERN: Eu mesmo. Sorpréndenche os meus sentimentos?
AMÉLIE: Oh, non, non, señor, non, nada me estrañaría hoxe de vos. A señorita vén agora, voulle dicir que a esperades.
DERBAC: Esta rapaza coñécete, amigo, e leo no seu rostro impresións que me narran todos os movementos da alma da súa ama.
OXTIERN: Como se pode tremer polos movementos da alma dunha muller? Pobre Derbac, os teus temores fanme rir…Anda, vaite, vixía os preparativos da nosa viaxe; lembra que non chegamos aínda a bo porto, que hai que chegar a el e que hai que chegar seguros.
DERBAC: Temo máis ca ti os posíbeis escollos e aínda non vexo acabado este asunto.
OXTIERN: Va, non temas nada (levando a man á fronte). Hai aquí dentro máis astucias que as que farían falta para incendiar toda Europa; xulga despois disto se debo preocuparme por algo que non é máis que unha intriga.
DERBAC (con vehemencia): Ah, querido conde!… Adeus… xa que non queres de min nin reproches nin consellos, talvez non verás en min durante moito tempo un amigo.
OXTIERN (Só): Toda esta xente prodúceme mágoa, unha parvada pertúrbaos e desanímaos; non vexo a miña alma en ningún deles…. Continuemos a finxir con Ernestine… rapaza anxelical… Ás veces hai momentos en que penso en suspender os meus propósitos diante do que me fas sentir… momentos en que non penso máis que en adorarte. Ah, afastemos estas debilidades! Ernestine está demasiado ofendida para non ser de temer e se a salvo estaría perdido.
ERNESTINE: Aínda que me custa aparecer perante dos vosos ollos, señor, por humillada que estea diante de vos, no entanto debo preguntarvos, despois da acción infame que vos permitistes comigo, cales son as satisfaccións que a vosa probidade pode ofrecerme.
OXTIERN: É a miña probidade que hai que interrogar, Ernestine, cando o meu corazón está no voso poder… cando vos pertence enteiramente?
ERNESTINE: Sen dúbida non pensaredes que ese don poida facer a miña felicidade… Como tan sequera mo propoñedes?… Como despois da degradación en que me mergullastes xulgades ese corazón cruel digno de min?
OXTIERN: Os vosos reproches abáfanme tanto máis que os teño merecidos… Ah, non castiguedes tan cruelmente as faltas do amor!
ERNESTINE: Do amor… Vos? Oh, Deus! Se iso é o que o amor inspira, que nunca o meu corazón experimente un sentimento tan capaz de degradar o home!… Non, señor, non se trata de amor; non é ese sentimento consolador, principio de todas as boas accións… Podería o amor aconsellar o crime?
OXTIERN: O meu extravío foi espantoso, estou de acordo; mais adorábavos e tiña un rival.
ERNESTINE (con firmeza): Monstro, que fixeches con este rival?
OXTIERN: Non fun eu quen dispuxo o seu destino.
ERNESTINE (con firmeza): Só tu mo quitaches, só ti tes que devolvermo.
OXTIERN: A miña man nos vos privou del, Ernestine; as leis decidiron. Herman está encadeado por elas e eu só podo empregar o meu prestixio para suavizar o rigor das súas cadeas.
ERNESTINE: Fuches tin quen as forxou. Como podo ser tan cega até o punto de atreverme a implorarche que as rompas?… Vaite, non che pido nada… Eu, ofrecerche a oportunidade dun acto xeneroso… O medio de me facer esquecer os teus horrores… Xa o ves, Oxtiern, extravíome… E ben, que pensas facer coa túa vítima? Fala, onde a levas?
OXTIERN: Ofrézovos, Ernestine, a miña man e o meu corazón.
ERNESTINE: Encadearme ao meu verdugo… Nunca, nunca!
OXTIERN: Existen outros medios?
ERNESTINE: Si, sen dúbida, hainos… Non o sospeitades, señor? Ignorades que me queda un pai, un irmán? (Co máximo orgullo), ignorades que respiro?
OXTIERN: Todos eses crueis recursos non servirían de nada, custarían sangue e non vos devolverían a vosa honra: só aquel que acusades de roubala debe devolvela; convertédevos na súa esposa e todo se esquecerá.
ERNESTINE (con toda a enerxía posíbel): Traidor, que alianza podes formar comigo se me degradaches? Sen cesar entre o oprobio e a humillación, sen cesar en medio de mágoas e de bágoas, intentando comprometer o meu esposo con nós que el só formaría por deber; di, Oxtiern, que momentos de calma e de felicidade poderían nacer para min na terra? O odio e a desesperación, por un lado; a violencia e o remorso por outro; os fachos do himeneo serían prendidos para nós nas propias furias, as serpentes serían os nosos vínculos e a morte a nosa única esperanza.
OXTIERN (lanzándose aos pés de ERNESTINE): Pois ben, xa que só eu o merezo, golpea, Ernestine, velaí o meu corazón. Derrama coas túas mans este sangue culpábel; xa non merece animar o ser tan bárbaro como para descoñecerte tan cruelmente.
ERNESTINE (con máis forza aínda, e rexeitándoo): Oxalá desaparecese sen mollar a terra; faría brotar crimes.
OXTIERN: Que desexades entón, Ernestine? Que podo facer para probarvos o meu amor e o meu arrepentimento?
ERNESTINE (con desprezo, cólera e forza): O teu amor, nunca!… O teu arrepentimento, acreditarei nel se rompes os ferros con que a túa infamia cubriu o meu amado; vai revelar aos xuíces as túas maquinacións, vai recibir a morte que os teus crimes merecen. Non cargues xa a terra cun peso que a fatiga; o sol é menos puro desde que ilumina os teus días.
OXTIERN (con orgullo contido): Ernestine, non pensa, seica, na situación en que se encontra?
ERNESTINE (con nobreza e enerxía): Tes razón, Oxtiern; se pensase, ou non viviría ou ti estarías morto.
OXTIERN: Cando unha muller se xulga infeliz, debería coidar un pouco máis aquel de quen depende o seu destino.
ERNESTINE (con orgullo): Esta muller só depende de si mesma; non se debe máis que a si, e só ela resolverá o seu destino.
OXTIERN: Prosigamos o noso camiño, Ernestine; mañá chegaremos a unha das miñas posesións; talvez alá consiga abrandarvos e tranquilizarvos.
ERNESTINE (como antes): Non. Non irei máis alá; ao meu pesar, arrastráchesme até aquí: é preciso que aquí sexan vingada ou que morra.
OXTIERN: Estes impulsos dunha alma delirante, fatíganvos e non resolven nada, Ernestine. Esperaba de vos menos odio… unha resignación máis enteira…
(Esta escena debe desenvolverse moi rapidamente.)
Os mesmos, AMÉLIE, CASIMIR
Cada un dos criados toma ao seu amo nun á parte, en cada recanto do escenario.
CASIMIR (a OXTIERN): Señor?
OXTIERN: Que queres, Casimir?
AMÉLIE (chegando un pouco despois): Señora?
ERNESTINE: Vés contarme novas desgrazas?
CASIMIR (a OXTIERN): Un oficial chegou á pousada.
AMÉLIE (a ERNESTINE): Un militar, que non puiden ver, pregunta por vos coa máxima urxencia.
OXTIERN: Intenta pescudar quen pode ser.
ERNESTINE (a AMÉLIE, cun movemento de alegría): É meu pai! Recibiría o recado e chegou!
CASIMIR (a OXTIERN): Señor, nos vos mostredes, é moi esencial que non vexades a ese home.
OXTIERN (a ERNESTINE): Perdoade, importantes encargos me reclaman. Podo presumir atoparvos máis tranquila cando regrese?
ERNESTINE (con nobreza e firmeza): Si, si, contade comigo, señor. Nunca me veredes por debaixo do carácter que debedes supor en min… Vos xulgádesme desprezábel, sen dúbida, a vosa conduta cando menos mo probou; pronto convencerédesvos de que merecía a vosa estima.
OXTIERN (retirándose): Ah!, vos merecedes sempre o meu corazón.
ERNESTINE (moi rapidamente): Voa, Amélie, a ver quen é ese forasteiro… Ceos, se fose meu pai!
AMÉLIE (retirándose con rapidez): Oxalá veña terminar os nosos males!
ERNESTINE (Soa): Oh, o colmo da desgraza e da impudencia! Entre Oxtiern e máis eu ofrecemos o mellor espectáculo dun e doutra! Atrévome a desafiar a man do destino a que coloque á vez na terra unha criatura máis digna de compaixón ca min e unha máis impúdica que el… Ofréceme a súa man como indemnización dos males en que me afundiu a súa maldade… Acabaríame murchando se a aceptase. Non, non, Oxtiern, non é a túa man que quero, é a túa morte; só ela pode apouvigar o estado ao que me reduciu a ferocidade.
ERNESTINE, O CORONEL FALKENHEIM
ERNESTINE (lánzase cara a el e afástase axiña con espanto): Pai, meu pai! Non son digna de vós!
O CORONEL: Que oio?
ERNESTINE (con dor): Por que me abandonastes, pai? Funesta viaxe… desgraciadas circunstancias!… O cruel elixiu o momento da vosa partida… enganoume; deume a esperanza da felicidade que vos vacilabades en me conceder; e aproveitándose da miña debilidade, fíxome indigna do día e de vos.
O CORONEL: Ceo inxusto! Só prolongaches os meus días para me facer testemuña de semellante horror! É preciso que o traidor pereza… (Quere saír.)
ERNESTINE (deténdoo): Non, non! Só a min pertence a vinganza, só eu me encargarei diso!
O CORONEL: Os teus proxectos inquiétanme!
ERNESTINE (rapidamente): Non intentedes descifralos, son xustos… e orgullosos como a alma que recibín de vos… Contaréivolo cando chegue a hora… Vístelo, pai? Atreveuse a se presentar diante de vós?
O CORONEL: Gardouse moito diso. Unha soa mirada miña aniquilaríao.
ERNESTINE: Entón o meu recado vos informou da miña fuga?
O CORONEL: Só el apresurou os meus pasos.
ERNESTINE (rapidamente): Ah, meu pai! Puidestes sospeitar de min por un intre?…
O CORONEL: Nunca; mais non deixabas defensores.
ERNESTINE: Acaso achan defensores os infelices? Oxtiern é rico, ten prestixio, nós somos virtuosos e pobres… Oh, si, meu pai, si, el debía ter razón… e do infeliz Herman sabedes algunha cousa?
O CORONEL: Faláronme dunha bancarrota na que se viu envolto. Ese lamentábel negocio, dixéronme, só pode acabar con moitos cartos, e nós non os temos.
ERNESTINE (á parte): Oxtiern, Oxtiern. Velaí como te vingas dun rival!
O CORONEL: Oxalá consentise o teu matrimonio! As miñas crueis negativas son a causa de todo!
ERNESTINE: Vos pensastes que eran xustas; non é todo o que necesito para esquecer o mal que me fixeron? Quen pode mellor que o autor dos nosos días xulgar o que nos convén?… Perdón, meu pai, rógovos que vos afastedes un momento, non teño nin un minuto que perder; partimos ao abrente para un castelo do conde; talvez mañá estarei encadeada para sempre, se non me libero hoxe… Evitade a Oxtiern, non o vexades… Fabrice, o dono desta pousada, paréceme un home seguro; ordenádelle que os esconda de todos e deixade o resto ao meu coidado.
O CORONEL (inquieto): Fabrice non estaba aquí cando cheguei. Dixéronme que estaba en Estocolmo, que un importante asunto o retiña alá, mais que se esperaba o seu regreso antes de acabar a noite.
ERNESTINE (perturbada): Fabrice marchou… Equivocaríame? En Estocolmo, que iría facer alá? Será por orde do conde? Coñéceo desde hai moito tempo!… Con que novo lazo vou ser atrapada? Todo me sorprende e me espanta!
O CORONEL (con nobreza e enerxía): Acouga, Ernestine miña, teu pai non te abandonará xamais. Cara e infeliz filla, ou triunfamos xuntos ou nos destruirán en brazos un do outro. Adeus!, que Amélie me avise da menor necesidade que teñas de min; e lémbrate que o neto do antigo amigo de Carlos XII non sabería animar máis que a un ser feito para soster a honra e a gloria da súa familia.
ERNESTINE (soa): Non hai máis que un medio para me satisfacer, Oxtiern; é o meu sangue que tes que derramar, ou o teu, que verterei até a derradeira gota… Escribamos. (Instálase preto da mesa e le a medida que escribe.) Un home honrado non aldraxa impunemente a unha moza virtuosa; vos coñecedes as leis da honra, cumprídeas; o adversario que vos ofrezo é digno de se bater convosco. O xardín desta pousada serviravos de campo, as armas serán as vosas espadas. Cítovos esta noite ás once no lugar que vos indico. Un mozo, vestido de branco, presentarase perante de vos; atacádeo con firmeza, el responderavos da mesma maneira. Pensade que un dos dous debe de morrer, Oxtiern; sede tan valente como vil fostes; só a este prezo vos perdoa Ernestine. Adeus. (Esconde a súa carta e logo chama.)
AMÉLIE (precipitadamente): Aquí estou, ás vosas ordes, señora.
ERNESTINE (rapidamente): Vai levar esta carta ao conde… E ten coidado que non te vexa meu pai… Espera, que vou retirarme. Farás vir o coronel a este cuarto e rógalle que permaneza aquí mentres vaias levar esta carta. Este recado, Amélie, é tan importante como secreto, non esquezas nin o máis pequeno detalle. (Sae.)
AMÉLIE (Soa): Preocúpame esta carta. A cara con que ma deu, algunhas palabras que pronunciou ás veces sobre o seu irmán… Aposto que o avisou para que veña aquí e que vai enfrontalo ao conde… Hai que previr ao coronel… son os seus fillos. Nunca me perdoaría esconderlle as miñas sospeitas. Cantas desgrazas, meu Deus, poden provocar as odiosas manobras dun malvado! (Vai saír e atopa o coronel.)
AMÉLIE: Ah, señor! A señorita, a vosa filla, suplícavos que permanezades un momento neste cuarto mentres vou levar ao conde Oxtiern esta importante carta que aquí vedes.
O CORONEL: Que di a carta?
AMÉLIE: Ignóroo, mais debe encerrar algo importante, xa que a señorita ma recomendou dun modo moi imperioso.
O CORONEL: E non imaxinas nada?
AMÉLIE: Perdoádeme, xulgo que se trata dun desafío. O señor, o voso fillo… A señorita, a vosa filla… o conde Oxtiern.
O CORONEL: O meu fillo? Explícate, que non entendo nada.
AMÉLIE (con viveza): Señor, apostaría que a señorita, a vosa filla, chamou a seu irmán para se vingar; que o enfronta ao conde Oxtiern provocándoo ao combate por esta carta; e que eses dous homes van baterse… Oh, señor!, non habería outros medios para castigar semellante atentado sen expor a vida de voso fillo?
O CORONEL: Hai outros, sen dúbida ningunha… haberá outros, seguramente… Non importa, vai entregar esa carta; fai o que che dixo a túa ama e conta cos meus coidados para terminar este conflito como debe ser. (Volve chamala con impaciencia.) Amélie, se viñese meu fillo… se se achegase a esta casa, que non fale con ninguén… que mo traian axiña; ordena todo o que sexa preciso para isto.
AMÉLIE (mentres sae): Si, si señor, quedade tranquilo. Comprendo toda a importancia desta recomendación.
O CORONEL (Só): Meu fillo non se baterá, son o único que debe lavar esta aldraxe… Oh, miña filla, miña filla, a túa defensa só me concirne a min. Medirei o meu valor co deste home atroz; e veremos se esta man experimentada no combate… conducida pola máis lexítima vinganza, terá por guía ao Deus que protexe a honra. Imos dar coñecemento destas resolucións ao pérfido conde, mais ocultémolas á miña filla… Quero que só saiba do combate pola miña vitoria… Si, o meu triunfo é seguro; é un monstro a quen vou castigar; e a providencia é demasiado sabia para deixar esmagar a virtude baixo os pérfidos atentados do vicio e a infamia.
You might also like
* Cinema Laura Villaverde Teatro
Chola & Lola | Laura Villaverde – Uma revolução que chega desde o rural
* Entrevistas Jaime Rocha Poesia Teatro
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
* Entrevistas Estela Pan Vázquez Teatro
Entrevista a Carlos Caetano Biscaínho Fernandes
“Els límits del silenci. La censura del teatre català durant el franquisme”, de Sharon G. Feldman e Francesc Foguet
Posted On 28 Fevereiro, 2018 Xesús González Gómez 0
Hai uns meses publicouse un interesante libro: Els límits del silenci. La censura del teatre català durant el franquisme, de …
O grupo de teatro Chévere
Posted On 13 Dezembro, 2017 Xesús González Gómez 0
"O grupo de teatro Chévere" é um artigo de Xesús González Gómez da série "Ler teatro".
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fr gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl en fr en en en de gl en oc es gl pt fr es es gl fr es es pt en fr gl en pt fr gl pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Centenario de Mario F. Granell. Surrealismo e compromiso ético - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Carlos L. Bernárdez Crítica de arte Pintura
Cúmprese este ano o centenario do nacemento do pintor Mario F. Granell (A Coruña, 1914-Vigo, 1991), un artista merecente dun recoñecemento a unha traxectoria vital, ética e estética, comprometida cos valores progresistas.
A evolución artística de Granell desenvolveuse fondamente condicionada polas intensas e dramáticas experiencias persoais. Iniciada na súa mocidade na Compostela republicana, a súa formación estivo marcada pola aprendizaxe co pintor Camilo Díaz Baliño. Como é ben coñecido, o seu mestre foi asasinado en agosto de 1936; ao tempo, Mario tamén sería vítima da represión fascista, sendo detido en 1937 -condenado a morte, nunha pena logo conmutada- e sufrindo prisión até 1942.
Neste período, e encarcerado na prisión d’A Coruña, realiza unha obra de enorme singularidade, marcada por un onirismo surrealista moi persoal de grande forza lírica e cromatismo vivo, que reflicte unha actitude esperanzada en medio da súa dramática situación. Son boa proba deste momento vital e estético obras como Libres como o vento (1938) ou as ilustracións do libro Poema en cinco voces (1940). É moi interesante constatarmos que o pintor, coa súa linguaxe vangardista, aposta por unha disidencia tamén artística cos modelos estéticos dominantes dos sublevados. Neste sentido é ben ilustrativa unha obra como Parrondo e Tomasín no cárcere (1938), que recolle unha escena de prisión cunha atrevida sinxeleza que se nos aparece como plenamente moderna. Este retrato de dous compañeiros de condena contrasta vivamente coa retórica do retrato fascista -hexemónico nesta altura- no que dominaba un estilo figurativo clasicista, ao servizo dun contido que enxalzaba a ideoloxía do novo réxime franquista, coas representacións do poder, da familia e dos traballadores como portadores dos valores tradicionais, nun universo de idealizado equilibrio, que chocaba fortemente coa realidade social desta altura.
Logo da súa posta en liberdade en 1942, Mario Granell comeza a realizar murais e debuxo publicitario para subsistir, traballando, por exemplo, para a empresa Fraga en Vigo. Deste período temos obras moi variadas -non poucas pro pane lucrandi, como unha serie de esmaltes costumistas-. En xeral, nos traballos destes anos podemos percibir afinidades co mundo formal do Movemento Renovador, por exemplo con certas obras de Arturo Souto ou mesmo de Laxeiro (Escena mariñeira, 1950). Destacan tamén as súas colaboracións como ilustrador en carteis e na prensa, velaí as súas viñetas para o xornal compostelán La Noche ou as ilustracións para revistas como a literaria Alba, que dirixía en Vigo Ramón González-Alegre.
Do punto de vista artístico, Mario Granell atinxe a súa plenitude no período que comeza coa súa marcha para Venezuela en 1957. En América traballa como deseñador gráfico ao tempo que a súa pintura adquire unha solidez plástica e unha linguaxe propia tendo como referente o surrealismo.
Na súa obra, a visión surrealista ponse frecuentemente ao servizo de experiencias persoais e políticas (Condenados, 1973; Vivencias dunha guerra civil, 1978; Pranto de dor e carraxe pola morte de Celso Emilio Ferreiro, 1979). A relación persoal co contexto cultural é unha constante na súa obra, podéndose percibir tamén algunha confluencia con certo surrealismo americano como o de Wifredo Lam ou mesmo o do seu irmán Eugenio Granell.
Mario Granell crea un estilo dun cromatismo nítido e dunha planimetría espacial poboada de seres e obxectos, que delata en ocasións a influencia do ambiente tropical. A idea do encontro (Reunión, 1972), frecuente no artista, é elaborada a partir do mecanismo surreal dos misterios que provocan estrañas confluencias, mais a carga vivencial e social dos temas tratados tampouco non pode pasar desapercibida.
Non é raro percibir nestas obras o mecanismo do fixar imaxes dun mundo imaxinado, realizando unha atractiva síntese do pictórico e o poético, creando auténticas metáforas plásticas. Podemos daquela seguir a evolución do estilo de Mario Granell para o que o evocativo se torna elemento central. Ás veces fusiona o simbólico e o vivencial; noutras traballa cun tratamento achegado á abstracción, cun linealismo moi remarcado, en ocasións remitindo a un referente social, como fai en pinturas dos seus anos finais, de grande calidade e sintetismo. Trátase de obras elaboradas despois da súa volta a Galiza en 1981, que se afastan da evidencia figurativa, como As rúas encarceradas (1981), Estampas de longa e dolorosa espera (1986) ou O paxaro que bateu as súas ás (1987), exemplos brillantes do proceso depurativo ao que o artista someteu a súa obra. Nestes traballos a evocación do título, sempre importante para o pintor, aínda se torna máis significativa. Trátase de títulos que nos levan a un ámbito social, sempre referencia para un artista para o que vida, obra e compromiso social forma un todo indisolubelmente unido.
You might also like
* Carlos L. Bernárdez Pintura
As leccións do mestre Castelao
Carlos L. Bernárdez Crítica de arte Pintura
A pintura de Alfonso Sucasas: o costumismo transcendido
Carlos L. Bernárdez Crítica de arte Pintura
Centenario do pintor Antonio Lago Rivera
More from Carlos L. Bernárdez
Un pintor que sabía o que facía. Achegas á obra pictórica de Luís Seoane, com entrevista ao seu autor
Posted On 25 Fevereiro, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
NOTA DE PALAVRA COMUM: O nosso colaborador permanente, Carlos L. Bernárdez, publica em Laiovento "Un pintor que sabía o que …
Linguaxes de vangarda: Seoane e Granell
Posted On 7 Julho, 2015 Carlos L. Bernárdez 0
Seoane e Granell entre Galicia e América. Unha mostra na Galería Montenegro (Vigo) Os pintores galegos Luís Seoane e Eugenio F. …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies