langs: gl gl gl gl fr gl gl gl gl pt en lt fr tr la gl en pt pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl fr gl gl gl gl pt en lt fr tr ku gl en pt pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl en gl gl gl gl pt en lt fr tr la gl en pt pt en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl de gl fr gl gl gl gl pt gl lt fr tr la gl en gl en pt pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl en gl gl gl gl pt gl lt en tr ku gl en gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl de gl sv gl gl pt en lt en tr la gl en pt pt en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es es gl es gl en gl gl en gl gl it pt pt fr pt it gl gl gl cs en cs cs cs en en en cs da en cs en en cs cs da en da cs cs en en en cs cs en en cs en fr en gl da gl en es da de cs gl en es en cs cs en en en cs cs da en cs cs en en gl pt es gl

text:
venres, 20 de decembro de 2013
Circuito en torno ao Tambre
Non todas as rutas saen ben ou son do agrado de todos os camiñantes; esto foi o que nos pasou a nós nesta pequena ruta de sendeirismo. A verdade e que levábamos algún tempo co ollo enriba desta ruta, en outras publicacións recomendábana por sinxeliña e atractiva, pero a verdade é que se nos fixo un tanto monótona, eso sí cada camiñante ten un gusto e posiblemente este trazado teña moitos seguidores. Deixámola aquí coas nosas impresións para que tamén vos a poidades coñecer.
Raro é que nós fagamos unha ruta pola tarde, pero despois de pasar unha fantástica  noite de San Xoan na compaña de uns amigos achegámonos tarde a Sigüeiro para facer esta pequena ruta. Sigüeiro é unha vila de longa tradición histórica pese a que actualmente teña un urbanismo plenamente renovado; temos claras mencións de esta vila xa na Historia Compostela de Xelmirez escrita no S.XII e coñecida era en tempos medievais pola sua ponte, de paso a Compostela e que servía para cruzar o Tambre aos peregrinos e viaxeiros procedentes da cidade da Coruña. Pois a carón desta antiga pero moi renovada ponte comenzamos a nosa ruta. En un principio pensamos en iniciar a ruta pola senda que xunto á ponte corre subindo o Tambre deixando o río a man dereita. Desbotamos esta idea e cruzamos a ponte para dirixirnos cara a igrexa da Barciela.
A poucos metros de cruzar a ponte tomamos unha pequena estradiña local a man esquerda que nos leva ata a xa mencionada igrexa da Barciela, este pequeno anaco do trazado coincide co chamado Camiño Inglés que vai a Compostela. A parroquia da Barciela ten como caracteristica pertencer a dous concellos, Santiago e Oroso o que derivou en que moitos veciños da banda compostelana solicitasen o paso  a Oroso. O templo como se pode ver carece de atractivo arquitectónico e está datado en 1917.
O trazado de esta ruta é circular transitando sempre a carón do río, pero o cesto é que dende a Barciela o paso río e testimonial, e pese a que discorremos todo o tempo ao seu carón apenas se ve tapado pola vexetación de ribeira. Ao saír da Barciela seguimos transitando pola pequena estradiña local e cando levemos preto de un quilómetro de ruta tomamos unha ancha pista forestal ancha como se ve nesta fotografía; este treito lévanos ata a ponte do Piñeirón, un treito que se fai tremendamente aburrido e monótono tendo a vexetación de ribeira sempre a un lado, e a nosa dereita extensos campos de millo.
Dende a ponte do Piñeiron ata a urbanización de Porto Avieira volvemos a andar por asfalto, ao chegar ás instalacions do campo de golf tomamos unha pequena pistiña que nos leva ata o Tambre e comenzamos o tramo máis vistoso da ruta, agora transitamos por un pequeno sendeiro dos que usan os pescadores e con unhas vistas moi bonitas do río; pasaremos por unha pequena área recreativa chamada Penateixa na que en bo tempo haberá algun domingueiro facendo unha churrascada, pero o máis bonito da ruta está un pouquiño máis aló na chamada área recreativa do Refuxio, zona moi coñecida polos veciños de Sigüeiro, zona de baño e mesas realmente bonita e á que accederemos pasando unha pequena ponte.
Dende o Refuxio tan só nos quedarán dous quilómetros para chegar de novo a Sigüeiro e rematar a ruta. Como puidechedes ver non foi unha ruta que nos entusiasmase moito, pero a vos?
Publicado por Alexandre Soto ás 20:13 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
venres, 8 de novembro de 2013
PR-AS 18 Ruta de los Ferreiros
A ruta dos Ferreiros é a ruta sinalizada máis occidental de Asturias, pasando por partes do seu trazado a menos de un quilómetro de Galicia; unha ruta ou pequeno paseo, cómodo que sae de Taramundi e que recibe o seu nome dos ferreiros ou navalleiros que dan fama a esta aldea dos Oscos asturianos. Este percorrido ten dúas partes bastante marcadas; por un lado unha primeira parte totalmente chan e de paisaxe de ribeira, e por outra parte a ascensión a Pardiñas entre piñeiros e carballos.
O principal atractivo de Mazonovo é o seu museo dos muiñou, no que con un prezo de entrada de 3,90 € poderemos visitar unha exposición totalmente recomendable que recorrerá a evolución do muíño. O maior atractivo de este museo é que poderemos accionar nos mesmos cada un de estes muíños; a primeira sala amósanos os primeiros muíños manuais de orixe neolítico e os principais muíños hidráulicos fariñeiros. Sairemos ao exterior onde poderemos ver muíños de diferentes partes do mundo, norias e canalizacións de auga. Na última sala o museo achéganos á produción de electricidade.
Continuamos a marcha dende Mazonovo e xa vemos a desunión das dúas rutas, a nosa Ruta de los Ferreiros indicada co PR-AS 18 cruza o río Turia e parece dar volta atrás ao recorrer a marxe do río en dirección a Vega de Zarza, este tramo discurre río abaixo, que si ben un tanto distante ao estar tapado entre ameneiros e salgueiros o seu ruxir está presente; este treito adentrase en un monte con bastantes pinos e algún que outro carballo e castañeiro fendido polos anos. Aos dous quilómetros de ruta cambiamos de marxe de río e pronto chegamos a Vega de Zarza.
Vega de Zarza é unha de esas aldeas asturianas de postal, casiñas de pedra agrupadiñas, unha fermosura que roza co artificial, e é de supoñer que tanta casiña arreglada se deba a que a maioría son casiñas de turismo rural. Atravesamos a aldea pasando a carón da pequena capela e ascendendo cara a estrada para cruzala de novo; agora iniciamos un treito de cemento ascendente ata chegar a unha pista que se introduce de novo no monte.
Este tramo adentranos en unha ruta totalmente diferente, unha carballeira en principio bastante chan ata que cruzamos un pequeno regato, en este punto o camiño volvese ascendente e por momentos tira bastante do peito, agora o camiño discorre a carón de un valado de pedra baixo castiñeiros e carballos, camiño salpicado por algún prado no que pacen vacas e burros e sempre coa estupenda vista do val e do cordal que separa Asturias de Galicia. Pouco a pouco rematamos a ascensión e chegamos a Pardiñas.
Chegamos a Pardiñas coa intención de visitar o museo da cuchillería que da o seu nome a esta ruta, pero os domingos de tempada baixa non está aberto pola tarde, así que xa nos contaredes que tal estaba, seguimos o noso camiño baixo un sol de xustiza camiño de Taramundi ao que chegaremos en algo máis de quilómetro iso sí, o camiño a Taramundi será asfaltado, aínda que costa abaixo.
En Taramundi réstanos visitar o Carbayo de Poyo, unha escultura fronte ao concello realizada a base da madeira de un carballo cortado en 1998 por problemas de conservación. O carballo orixinal foi plantado en 1584 cando Felipe II lle outorgou a Taramundi o titulo de vila e desprenderse de Castropol; dise que esta árbore era o lugar de reunión da xente de Taramundi e onde se impartía a xustiza.
Xa nos contaredes como vos foi!
Publicado por Alexandre Soto ás 19:49 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
xoves, 10 de outubro de 2013
Ruta do río Sarela
N42 52.712 W008 33.360
Moitas veces pensamos que o sendeirismo e o mundo urban é algo incompatible, con esta ruta pretendemos demostrar que esto é totalmente falso, e arrancando dende a mesma cidade de Santiago de Compostela imos a realizar un fermoso roteiro que si ben próximo á cidade é completamente natural. Este roteiro fixemolo a través do track de O Golpe, que nos comentou en unha ruta na que coincidimos en Vimianzo que este roteiro podíase facer tan só seguindo os máis de trinta cachés que agochou durante todo o trazado. E así foi coa escusa do geocaching fixemos este fermoso recorrido.
Como podedes ver si pinchades o track da nosa ruta a duración da camiñata é bastante superior ao tempo que estipulamos neste blog, esto débese a busqueda dos cachés do Golpe, moi recomendable, pero que fai que o tempo empregado para este percorrido sexa maior. Acendemos o GPS na carballeira de San Lourenzo, situada ao fondo do Campus Sur, entre este pequeno parque de carballos atopamos unha pequena pista asfaltada que descende ata o río Sarela, tramiño que coincide co Camiño Pagán, e seguiremos as marcas dos peregrinos ata a ponte que cruza o Sarela.
Ao cruzar o río Sarela tomamos o sendeiro que arranca dende a ponte a man dereita, ao contrario do camiño que vai a Fisterra; agora o percorrido volvese máis natural estreitos sendeiros entre vexetación de ribeira que á beira do río fainos esquecer da proximidade da cidade. Posiblemente este tramo de arranque sexa o máis agradable da ruta, moitas árbores, un pequeno Sarela serpenteante, algunha que outra ponte, os restos de antigos muiños de auga e esquecidos pelamios.
Conforme nos imos achegando ao final de este treito o camiño vaise humanizando un pouco máis, pasarelas de madeira para faciliatar o transito, bancos colocados estratéxicamente para o descanso dos camiñantes, pero pronto chegamos á zona do Carme de Abaixo e do enorme parque de Galeras. Entre a igrexa do Carme de Abaixo e a Ponte de Asen encontramos este enorme parque de Galeras, eu chamolle así por que é como coñezo esta zona, pero ignoro o seu nome, perfectamente integrado no contexto urbano compostelán e que posibilita un pequeno descanso. Para a xente que queira iniciar aos nenos pequenos no sendeirismo este sería un bo tramo, dende a Carballeira de San Lourenzo ata a ponte do Asén.
A Ponte do Asén situada a carón do complexo deportivo de Santa Isabel da inicio a outro tramo diferente da ruta, o que nos levará ata Romaño, o camiño en torno ao Sarela volve a adentrarse na natureza, esta vez a morfoloxía do roteiro é un tanto diferente, sigue sendo vexetación e tamén de ribeira con bidueiros e loureiros pero moi misturado de herbas de gran tamaño que rodean o camiño.
Deixando atrás a Ponte do Asén pronto chegamos aos lavadoiros de Santa Isabel, para deixalos atrás e continuar a senda á beira do río. O camiño por esta zona segue sendo bastante transitado, camiñantes, algún ciclista de BTT e xente cos seus canciños. Chegamos ata o lugar de Lermo atravesando a estrada que baixa dende Vista Alegre e continuamos beira río ata a Ponte de Romaño, fermoso paso en forma de uve invertida e con un só ollo que valía de paso na Idade Moderna para comunicar Santiago de Compostela con Bergantiños. O camiño por este treito pouco a pouco vaise facendo máis complicado, pouco transitado, a vexetación máis espesa e algo de auga polo camiño. Deixamos atras un vello muiño para chegar a unha pequena pasarela de madeira que cruza o Sarela; antes teremos que cruzar unha canle para un muiño saltando sobre unha pedra na canle, tramo que pode desconcertar un pouquiño.
Neste punto abandonamos o Sarela, para comenzar a subir pola ladeira do Pedroso, unha maraña de camiños forestais entre bastantes piñeiros e algún que outro castiñeiro, camiños abertos sobretodo na zona máis alta pero de pouco interese, non está de máis que en cada cruce se consulte o sinal do GPS para evitar confusións. Ao chegar ao alto camiñaremos por unha longa pista forestal de 1,5 km semellante ás anteriores, pero totalmente recta, pasaremos a carón de uns antigos depósitos de auga e remataremos no parque da Granxa do Xesto
A Granxa do Xesto é unha fermosa área recreativa a poucos quilómetros da cidade de Santiago de Compostela e na que se conxuga o parque máis típico co monte máis galego; polo tanto non é raro que ao chegar ao Xesto atopemos moreas de nenos e de camiñantes, unha área con bastante arboleda e numerosas pistas que invitan a andar por elas. O máis caracteristico de esta Granxa do Xesto son as suas minas de auga, grandes pozos de auga totalmente cheos de rás croando e prantas acuaticas.
Para rematar a pateada tan só nos queda baixar pola Selva Negra, unha das ladeiras do Pedroso e que arranca na Granxa do Xesto. Este monte polo que baixamos tamén conta con multitude de minas de auga coas suas rás, pistas en un principio estreitas para ir gañando anchura segundo baixamos, rodeadas de algún que outro banco, no que tomar folgos e plantacións de árbores autoctonas que fixeron os colexios picheleiros. A parte baixa da Selva Negra está cuberta por bastantes carballos. En pouco xa estamos de novo na Ponte do Sarela onde rematamos a camiñata.
Gracias de novo ao Golpe por amosarnos esta ruta e facela máis levadeira coa morea de cachés que agochou a carón de todo o camiño.
Publicado por Alexandre Soto ás 20:00 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
xoves, 19 de setembro de 2013
Val do Cambás - Fraga das Barbudas
N43 14.013 W008 00.974
N43 14.113 W007 59.256
A verdade é que tiñamos moitas ganas de facer unha rutiña por Aranga; fai uns anos Dínamo organizara unha Andarela por estas terras á que non puidemos ir e da que falaban marabillas, non sabemos si foi esta mesma ruta. Nós eliximos esta concretamente por que pasaba pola chamada Fraga das Barbudas, e con un nome tan bonito non podía defraudar. Así foi unha ruta fermosísima, moi técnica, a carón do río Cambás e visitando a perdida Fervenza de Castro Rodicio, iso si pasando polas Barbudas, unha das fragas máis espesas polas que pasamos.
A ruta comeza na pequena aldea de Ponte Aranga, deixamos o coche aparcado a carón do monolito que recorda ás vítimas do fascismo e enterrados en unha fosa en 1936, e cruzamos a ponte para comezar a pateada dende a casa consistorial. O primeiro treito faise por unha pequena pista asfaltada a carón do río Mandeo, pista de pouco o ningún trafico semellante a unha pequena senda que discorre río arriba ata chegar  ao Barranco da Loba. Este é a confluencia dos ríos Mandeo e Cambás que foi arranxado polos veciños para facer do entorno unha área recreativa con mesas e  lareiras e un muíño que parecía que estaba en proxecto de recuperación.
No Barranco da Loba collemos unha pista que se adentra no monte levando o Cambás a man esquerda; é un cómodo camiño no que os sinais da ruta seguen estando presentes; este trazado ten unha sinalización bastante boa con indicativos propios das rutas oficiais en branco e amarelo, aínda que non sexa unha ruta homologada e tamén propios co sinal SM4, sinalización en branco e azul e que identifican as rutas do Mandeo. Este treito remata en un vello muíño de auga para atravesar un par de prados pegadiños ao río. Temos que indicar que cando retornamos había unha boa manada de vacas pacendo en un dos prados e acompañadas por un enorme touro.
Ao chegar ao final dos prados achamos unha pequena ponte pola que pasa unha pequena e estreita estrada asfaltada, cruzámola e entramos de novo na senda a carón do Cambás, esta é a porta da chamada Fraga das Barbudas, espesa, húmida e fantástica. A Fraga das Barbudas é un de eses lugares alonxados da man do home, un excepcional bosque atlántico a carón do río. As Barbudas como dixen antes é unha fraga moi densa, cuberta por carballos, salgueiros, cerdeiras ou bidueiros e que provocan que baixo as copas das árbores a luz sexa tenue e por veces incluso chegamos a perder a recepción do GPS. O chan está cuberto de brións, fentos  e bastantes rochas, mesturadas con un continuo goteo de auga.
Ao chegar á Fraga das Barbudas a morfoloxía da ruta cambia totalmente, o camiño que antes discorría a carón de pequenas praderías adentrase no bosque, a claridade diminúe considerablemente e os camiños vólvense algo máis complicados, pequenas sendas con continuos tropezos de pedriñas que nos obrigan a ter sempre un ollo no camiño para non caer ao chan. En un quilómetro aproximadamente chegaremos a unha pequena central hidroeléctrica, punto que aproximadamente ben sendo a metade da ruta.
Dende a central hidroeléctrica a ruta complicase un pouquiño máis, como indicamos esta ruta non é nada sinxela pese a ser moi cortiña, hai algún sube e baixa pero case todo o tempo camiñamos pegados á marxe esquerda do río, por veces a senda está formada por agrupamentos de rochas bastante escorredizas, sendo preciso en algún paso o emprego de pequenas pontes de madeira. Ata aí en parte todo normal, so que en algún paso o rochedo fai case impracticable o paso, as pontes son difíciles de anclar e a solución foi colocar especie de pasamáns de madeira aos que agarrarnos para non caer ao chan. A verdade é que é moi divertido e con un pouco de coidado non hai problema.
Aproximadamente no quilómetro 4,5 imos gañando altura e apartándonos algo do Cambás, a sinalización da subida está algo tapada e chegamos a un camiño estreito parecido a unha canle de un muíño de auga, por que hai un pequeno murete de contención para que o camiño non ceda ao terreo. O entorno segue sendo de fraga profunda onde podemos atopar algunha lesma, sapos ou pequenas serpes. O abandono do río supón un pequeno descanso, aínda que no cruce de Couce volvemos a baixar ata ese pequeno e pouco profundo río.
A ruta principal vai ata a aldea de Couce, para nós era máis atractiva a visita a fervenza de Castro Rodicio que se aparta uns 400 metros do cruce; para elo temos que coller un pequeno sendeiro en principio moi ascendente pero que vai suavizándose co tempo; no arranque do sendeiro hai un sinal que indica que o tramo cara a catarata é perigoso, e en parte quedaronse algo cortos, camiños estreitos e bastante cerrados, moita pedra esvaradiza ás que non quitarlle ollo para non precipitarnos; e para rematar o camiño este desaparece nos últimos metros tendo que andar sobre unha pedreira por encima do río Cambás.
A ruta rematámola na fervenza de Castro Rodicio, formada ao precipitarse o Cambás dende unha altura de uns 15 metros ao vacio rematando nun bonito pero escuro pozo. As lendas da zona contan que uns mouros agocharan un tesouro de ouro no seu fondo. Para recuperalo un cura de Aranga coa axuda do libro de San Ciprián e do seu sacristan achegáronse a recuperalo. lendo o libro ao revés; pouco a pouco o pozo foi secando e apareceu un rodicio de ouro macizo. O cura coa emoción trabucouse ao ler e comezou a chover sangue, quedando o rodicio de ouro de novo cuberto polas augas.
Pois ata aquí o que dou esta espectacular ruta; xa nos contaredes como vos foi!!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 17:36 2 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
luns, 19 de agosto de 2013
Polos montes do Faro
N43 06.607 W009 02.065
N43 06.841 W009 06.721
Habitualmente as Caracochas formámolas dúas persoas e queremos dar a coñecer as nosas rutas de forma obxetiva para que tamén vos as poidades facer; este caso foi unha ruta un pouco especial, volvemos aos nosos orixes e en vez de organizar nós unha pateada, anotámonos a unha ruta organizada polo Concello de Vimianzo, ruta que se engloba na serie Andainas pola Costa da Morte que organizan varios concellos da zona. A experiencia foi moi agradable, e animámosvos a que si non vos decidides facer camiñatas en solitario optedes por estes modelos.
Como dixemos a experiencia despois de realizar esta ruta foi moi agradable e iso que o tempo non acompañaba, antes debemos recoñecer que a ruta non foi demasiado atractiva, posiblemente pola falta de visibilidade dende o alto do monte a causa da chuvia, pero puidemos visitar o interesante castro de Barreiras en Ogas, subimos ao alto do monte Faro e chegamos a Carnés onde nos esperou unha curiosa tradición gastronómica.
A ruta comezámola na praza do concello, pero non podíamos estar en Vimianzo e pasar sen visitar o seu castelo, unha das xoias da arquitectura militar baixomedieval galega; o castelo agora propiedade da Deputación da Coruña e na que hai unha exposición etnográfica permanente e gratuíta foi construído no século XIII para controlar a terra de Soneira. Con bastante actividade nos séculos medievais nada ou case nada sabemos da súa estrutura primixenia, xa que foi derrubado no S.XV coma case todos os castelos polos revolucionarios Irmandiños. En 1572 o arcebispo Fonseca devolveu o bastión aos Moscoso e reconstruíuse dando o resultado actual. As últimas reconstrucións datan de fins do S.XIX. Castelo con tres torres, a do homenaxe con almeas diamantadas e voadas, patio de armas poligonal, paseo de ronda e foxo defensivo, e como non unha ponte levadiza; toda unha delicia para os historiadores.
Pouco a pouco imos abandoando Vimianzo por pequenas pistas que recorren a parte traseira da vila co fin de evitar a estrada xeral, en pouco máis de dous quilómetros chegamos a estrada para cruzala co fin de visitar o castro das Barreiras, enorme recinto amurallado cons uns parapetos que como se pode ver nesta fotografía alcanzan os oito metros de altura e rodeada por un fondo foxo. O castro está sen escavar e o que vemos é unha enorme planicie redonda cuberta de herba. Nós tivemos a sorte de que un historiador  nos aclarase que era un castro da II Idade do Ferro e de economía agraria, demostrado grazas as catas realizadas nas que se acharon  numerosos restos de cerámica e unha fouce o que avala esta teoría. O gran número de estruturas habitacionais posibilitou que se vaia escavar este castro co fin de musealizalo, e poder contemplar un castro único ao non enclavarse nin en altura nin na costa.
Deixamos atrás o castro das Barreiras e volvemos a cruzar a estrada en dirección de Ogas, aldea á que pronto chegaremos e atravesaremos buscando monte; desde Ogas o camiño deixa o cemento e volvese ascendente, os prados van dando paso a eucaliptais e montes de piñeiros; o camiño ancho de tractor que nos vai achegando ao Monte Faro. Ao pouco de pasar Ogas e comezar a subida atopámonos coa obra da futura autovía da Costa da Morte o que nos pode dificultar en un futuro o trazado de esta ruta.
O alto do monte Faro é un verdadeiro escaparate da terra de Soneira. é unha magoa que o tempo a nós non nos acompañase e a nubosidade provocou que a vista da comarca fose máis ben reducida, si ben dende o alto do Faro podemos ver a totalidade do val de Vimianzo e a ría de Camariñas co cabo Vilán ao fondo. Por estos montes encontramos numerosas construcións derruídas que non eran máis que as antigas cabanas das antigas minas de Vimianzo; nestes montes extraíase caolín para a construción e era un dos principais aportes económicos da comarca; a marca de esta antiga minería non deixa pega tan só en estas vellas casetas, senón que tamén a beira do camiño albiscamos unhas lagoas de auga doce, orixinadas ao asolagarse os antigos xacementos: Vimianzo aínda ten algunha mina de caolín, áridos empregados ultimamente para ampliar a recente praia de Riazor.
O alto do Faro é un terreo bastante agreste, aberta á costa está formado por monte baixo de toxos e herbas duras, non só habitan nas súas terras as espantosas torres eólicas, a contorna está chea de cabalos salvaxes, dos que non vimos ningún, pero sí había moitas vacas en liberdade cos seus xatos, bóvidos adaptados ao medio hostil e que neste caso eran de raza vianesa, chamativa pola súa pelaxe escura, a súa avultada cornamenta e que son uns bóvidos que se adaptan perfectamente ao medio montañoso ou agreste. As vaquiñas van quedando atrás e descendemos ata Carnés onde rematamos a andaina.
Antes de abandonar Carnés entramos no recinto da Cerca onde nos agasallaron con unha ración de callos, o por que é por que neste lugar e coincidindo co San Cristo todos os anos celebrase a Festa da Faguía, declarada de interese turístico nacional, na que se ofrecen callos aos visitantes. A tradición remontase uns 400 anos no que se formara en Carnés unha Irmandade que se reunía todos os anos para facer unha comida ao ano; co tempo o recinto cercouse, e de aí a Cerca para que non comesen os alleos a cofradía. Nos anos 20 do século XX retomase a tradición pero co fin de alimentar un día ao ano aos máis necesitados, derivando nos nosos días en unha festa gastronómica máis. A implicación actual e tal que en todas as casas da aldea hai un pucheiro reservado para a Festa.
Pois ata aquí o que dou de sí esta ruta, e xa nos diredes
Publicado por Alexandre Soto ás 21:22 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
martes, 30 de xullo de 2013
PR-AS 17 Ruta del Agua
N 43 21.580 W 007 06.512
O PR-AS 17 Ruta del Agua é a nosa primeira ruta por terras asturianas, e  a verdade é que a experiencia foi  moi positiva, un roteiro moi ben sinalizado, camiños limpos e coidados, e unha ruta na que a natureza é o fundamental; recorrendo pequenas montañas, visitando a cascada de Salgueira, ou aldeas exemplares como   os Teixois ou As Veigas. O seu nome debese posiblemente a que a ruta visita diversos enxeños movidos por auga como muíños, batáns ou ferrerías, pero dende o noso punto de vista é unha magoa que o río Turia por veces o sintamos tan distante.
Esta ruta de sendeirismo iniciámola na mesma vila de Taramundi, a carón da oficina de información turística, de obrigada visita, onde un chico nos atendeu de forma moi atenta e non só nos indicou e facilitou información das rutas de Taramundi, senón que ademais orientounos no que ver en toda a bisbarra dos Oscos.  Xunto a unha gran tulla a carón da oficina de turística acendemos o GPS e comezamos a ruta, baixando pola pista que descende a carón da sidrería, para tomar a pista cementada que baixa cara Mazonovo; esta pista de pendente moi pronunciada é sinxela de atopar, encontrando os primeiros sinais da ruta como un panel que debuxa o seu trazado.
Chegamos a Mazonovo despois de levar andados uns 500 metros de ruta; esta pequena aldea satélite de Taramundi é o noso primeiro contacto co río Turia, en Mazonovo destaca o seu museo dos muiños, de visita obrigada no que con unha entrada de 3,90 € podemos coñecer o funcionamento dos muíños, tanto os hidráulicos fariñeiros como tamén os manuais, os de diferentes lugares do mundo ou enxeños de produción eléctrica. O edificio está situado a beira do Turia sobre a morte de un pequeno afluente. Deixando atrás o museo e aínda en Mazonovo aparece a división entre dúas rutas, por un lado está a Ruta dos Ferreiros que cruza o río, e a nosa que continua por un treitiño asfaltado para coller en poucos metros xa unha senda que se introduce no monte.
O camiño que tomamos descende ata o río, camiño de vexetación típica de ribeira, moitos bidueiros e salgueiros mesturados con algún carballo e castiñeiro, en poucos pasos chagamos a esta fermosa ponte de la Escaderna, que con un só arco de medio punto con unha luz de uns cinco ou seis metros que nos permite atravesar o Turia; ao seu carón teremos un pequeno merendeiro con mesas de madeira; nós pola contra tomamos dirección oposta subindo o camiño ata chegar a unha pequena estrada, onde atoparemos o punto quilométrico primeiro e unha fonte, da que descoñecemos a potabilidade da súa auga. A pouco de andar por esta pequena estradiña veremos unha pista ascendente  que nos leva a fervenza de Salgueira.
O camiño que nos leva a fervenza de Salgueira e unha pequena derivación da ruta de uns 900 metros ascendentes pero levadeiros a carón do río Salgueira, por un sendeiro ben definido, perfectamente sinalizado e bastante transitado, un sendeiro que transcurre a carón de algún muíño de auga en estado ruinoso. A fervenza de Salgueira é unha fermosa catarata con unha caída libre de aproximadamente 30 metros de altura de non moito caudal pero unha delicia para os sentidos. Retornamos sobre os nosos pasos e continuamos pola estrada ascendendo ata Esquios onde remata o pau da piruleta.
Chamamos ruta piruleta a aquelas que teñen forma semellante a este caramelo, na que combinan un tramo lineal no seu inicio con un percorrido circular; esta ruta é de esa morfoloxía un tramo lineal ou pau que se inicia en Taramundi e remata nesta aldea de Esquios para volver a rematar aquí o circuíto circular. Deixamos atrás o asfalto para introducirnos en un camiño completamente verde, o sentido que eliximos é cara a aldea de As Veigas, un agradable treito con moita arboreda, fieitos e musgo que tan só se ve interrompido por algún regato salvado por pequenas pontes. Este camiño discorre a media ladeira buscando a aldea de As Veigas, a cal encontraremos despois de levar andados uns 6 km de andaina. A fermosura de este conxunto de casas invítannos a baixar cara ela tan pronto e como nós a vemos, pero o camiño marcado pasa de longo ata chegar a pequena ponte de Batán onde nos paramos para xantar en un pequeno merendeiro a carón do río. Pasamos pola igrexa das Neves e volvemos de novo ás Veigas.
As Veigas non parece unha aldea normal de ben coidadiña que está, o certo é que posiblemente non viva ninguén nela, e o feito de ser unha aldea exemplar asturiana poida deberse a que a maioría das súas casas sexan establecementos de turismo rural, moito guiri en un entorno idílico ás ribeiras do Turia, con numerosas casas e rúas de pedra adornadas con balconciños de madeira e tellados de pizarra, e destaca non só polos seus muíños de auga, senón tamén pola unión dos seus hórreos, os asturianos de planta cadrada cos máis alongados de influencia galega chamados por eles de tipo Mondoñedo.
Continuamos a marcha en dirección os Teixois, este treito cambia a morfoloxía do terreo e pouco a pouco as árbores van desaparecendo mentres gañamos altura; agora o camiño discorre entre matorrais formado basicamente a base de xestas e toxos, este cambio de vexetación facilítanos a visión do fermoso val que forma o Turia e contemplar o camiño polo que transitamos uns quilómetros antes. O camiño remata nun cruce formado pola vía principal e o arranque de unha pequena derivación que nos achega aos Teixois, tamén de visita obrigada, cusquiña aldea na que o maior interese é o seu museo dos muíños, complexo no que nos cobrarán 2,5 € por unha visita guiada, na que se nos amosarán muíños fariñeiros, unha ferrería, unha pequena central  hidroeléctrica, un muíño de batán e unha forxa co seu mazo; visita moi amena e instrutiva.
Retrocedemos sobre os nosos pasos deixando atrás a linda aldea de Os Teixois e retomamos a ruta no punto onde a deixamos, o camiño é descendente por unha carballeira que busca o río con enormes caracochas e troncos fendidos; volvemos a cruzar o Turia por unha ponte de madeira colocada alí para facilitar a ruta e por un camiño en zig zag imos gañando altura para chegar de novo a Esquios. Para rematar a ruta tan só nos queda desandar rapidamente o pau da piruleta e chegar de novo a Taramundi.
Animádevos a recorrer esta fermosa e sinxela ruta e non esquezades buscar o noso geocaché; ahhh e non deixedes de contarnos que vos pareceu!!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 09:58 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Hazte fan en Facebook
1.1. A Coruña (30)
Camiño dos Faros (7)
Zona de utilidades dos Caracochas (4)
Circuito en torno ao Tambre
PR-AS 18 Ruta de los Ferreiros
Ruta do río Sarela
Val do Cambás - Fraga das Barbudas
Polos montes do Faro
PR-AS 17 Ruta del Agua
1.1. A Coruña (30) 1.2. Lugo (8) 1.3. Ourense (2) 1.4. Pontevedra (6) 2. Asturias (2) 3.1. León (3) Camiño dos Faros (7) Zona de utilidades dos Caracochas (4)
Con tecnoloxía de Blogger.


document_lang: gl

langs: gl gl sv gl en gl gl gl gl pt en lt en gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl it gl it gl gl pt gl lt fr gl en gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ia gl es es gl gl gl fr gl en gl pt pt gl lt en gl en gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl pl gl sv gl hu pt gl lt en gl en gl en pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl es es gl es gl en gl gl en gl gl it pt pt fr pt it gl gl gl cs en cs cs cs en en en cs da en cs en en en en sv da gl en gl da gl cs cs en en en cs cs en en cs en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en cs cs en en gl pt es gl

text:
xoves, 3 de decembro de 2015
Courel; Vilamor - Froxan - Vilamor
Xa polo nome apetece, verdade, non me digades que Vilamor non é un nome bonito para unha aldea. Pois así é como se chama a vila a que nos diriximos para arrancar a pateada por esta fermosa ruta. Enclavada no corazón da serra do Courel imos recorrendo un terreo cómodo, con desniveis pouco pronunciados para ser unha zona de montaña, camiñando por carreiros tapizados de follas, por enormes soutos e fragas, piñeirais espectaculares ou bosques de sobreiras, ahhh sen olvidar os castros, as coidadas aldeas os miradores ou o río Lor. Como vedes unha ruta ben completiña pero sen dúbida que permanecerá nas nosas retinas durante moito tempo.
Vilamor é unha de esas aldeas con encanto situada a media ladeira, unha de tantas das que podemos atopar na serra do Courel. A nosa ruta arranca a carón da pequena estrada que da acceso a Vilamor, por debaixo da igrexa e fronte a un establecemento de aloxamento rural. A visita a aldea imos a deixala para o final do recorrido e buscamos o inicio ao lado de un cartelón de madeira que nos describe con bastante detalle a nosa andaina.
O camiño iniciase por unha pista descendente que busca o curso do río Lor, dende o principio xa vemos que esta ruta pasará por lugares espectaculares, e é que as rutas polo Courel, ou Caurel como lle chaman na zona sempre son bonitas para o camiñante. Pouco a pouco imos baixando entre carballos e castiñeiros cargándosenos as pernas, e é que os desniveis son bastante acusados. A medida que perdemos altura o camiño vai cerrándose un pouco, pero tampouco non será algo polo que teñamos que preocuparnos. A nós fíxosenos un tramo moi acolledor grazas a compaña de un par de cadeliños xoguetóns que nos acompañaron uns metros.
Antes de chegar ao Lor xa escoitamos os seu murmullo dende a distancia, e entre as copas das arbores xa vemos a ponte de Vilar ou da Rastradoira. Este é o paso que nos permite chegar á outra ribeira. O Lor é o principal río do Courel, e vertebrador de multitude de roteiros ata que chega ao Sen en Augasmestas. Nos deberemos continuar polo mesmo camiño na busca de Vilar de Lor. Xa levamos un quilómetro e uns 250 metros de desnivel negativo. Agora toca subir.
Ata Vilar de Lor queda outro quilómetro ascendente, non temos que preocuparnos por que non ten o desnivel da anterior baixada, e xa sabemos como debemos facer estes treitos, con calma e disfrutando da contorna. E en este caso imos a subir polo souto de Vilar, un dos máis grandes e mellor coidados do Courel. A importancia dos castiñeiros na montaña é máxima, a venda de castañas é un dos complementos máis importantes na economía das familias da zona; os soutos están coidados e limpos e ninguén nos vai a dicir nada por coller unha presa de castañas, pero temos que ter claro que estes froitos teñen dono e apañalas a caldeiros é un roubo para os veciños. Si queremos probalas o mellor que podemos facer é achegarnos a festa da castaña que se celebra en novembro.
Vilar de Lor está practicamente abandonada ata non fai moito tempo tan só vivía un veciño, persoa bastante peculiar que rexenta un pequeno museo de material que foi traballando coas súas mans e algún aparello de labranza. Ademais da Fonte da Saúde, da que se dí que cura doenzas e cumpre desexos, esta pequena aldea móstranos a arquitectura típica das aldeas de montaña. Deixamos atrás Vilar de Lor e camiñamos por unha pequena vía crucis que vai camiño de unha pequena hermida no alto das montañas. Chegamos a capela de San Roque por un cómodo camiño entre pequenos valados de pedra que delimitan os campos de cultivo de Vilar e sobre todo impiden que o gando ande incontrolado. Esta pequena capela de San Roque tan só se emprega nos días de festa e .a que se chega percorrendo o vía crucis. E pequena, practicamente onde só entra un crego, pequena construción de montaña, a modo de cabana e co seu fronte occidental aberto e coroado por unha pequena campá; o certo é que non vos deixará indiferentes.
Para chegar ata esta capela de San Roque tivemos que facer antes unha pequena derivación, apartarnos da vía principal uns metros; sí continuamos uns metros máis alá da hermida entramos no castro de Vilar, un dos mellores conservados de todo o Courel e situado na altura sobre un meandro do río Lor. O castro é unha atalaia espectacular e estivo habitada a partir do século II. Del consérvanse os restos de algunha das vivendas e os muros defensivos.
Desandamos esta pequena derivación e continuamos a marcha pola ruta principal que durante aproximadamente un quilómetro e medio será de forma descendente buscando as ribeiras do Lor. A primeira parte de este treito transcorre polo chamado piñeiral de Abraído; monte de explotación comunal que empregaban os veciños de Vilar para abastecerse de madeira, agora as marxes da senda non están flanqueadas por carballos nin castiñeiros, pero este piñeiral o que nos permite é contemplar a fermosa garganta que forma o río mentres imos perdendo altura. O segundo treito e xa máis próximo ao Lor tornase máis sombrío e a flora vólvese outra vez atlántica, agora camiñamos por tremendos cortados no monte con restos de frecuentes desprendementos de pedras, unha zona ben bonita que remata no mesmo río para atravesalo a través da ponte do Bao.
Despois de cruzar o Lor pola ponte do Bao comezamos de novo a subir de forma pouco pronunciada na busca da aldea de Froxán que se sitúa a un quilómetro aproximadamente. Dende que empezamos a andaina xa pasamos por fragas de carballos, por soutos de castiñeiros ou por piñeirais como o de Abraído. Agora e ata Froxán imos atravesar un sobreiral, fermosa masa boscosa a base de unha multitude de sobreiras. Este tipo de árbore é característica dos bosques mediterráneos, e a súa presenza nestas montañas lucenses débese ao microclima máis cálido que se orixinan nas ladeiras sur de esta serra, que buscando o abrigo dos ventos do norte e as raiolas do Sol cara o sur posibilitan a vida destas árbores. A súa cortiza funciona como defensa propia fronte aos incendios, pero o seu aproveitamento por parte do home para fabricar tapóns para botellas ou mesmo para a construción, é o motivo polo que atopamos moitas sobreiras descascadas coa madeira roxiza cara o exterior.
Chegamos a Froxán pola súa zona máis alta e ao empezar a baixar por entre as súas rúas xa vemos a fermosura de esta pequena aldea de montaña, un grupiño de unhas trinta casiñas de pedra con tellados de lousa que se separan unhas de outras por estreitas rúas. Agora parece que a maioría de estas casas só están habitadas ns fins de semana por familias foráneas que buscan a tranquilidade da serra nos tempo de descanso. Sen lugar a dúbida en Froxán debemos facer unha parada e perdernos entre as súas casas.
Na parte máis alta de Froxán encontramos a Fonte do Milagro, dende alí atravesando unha pequena estrada tomamos o antigo camiño que unía Froxán co Vilamor, antigamente era un camiño moi transitado dado que nesta última é onde se sitúa a igrexa da parroquia. Entre campos de cultivo imos abríndonos paso  de forma ascendente para ir adentrandonos no bosque. Teremos que facer con calma esta subida, non é demasiado pronunciada pero pode acabar cansando; o bosque é de zonas cálidas, bastante xesta con sobreiras, aciñeiras e piñeiros, con algún que outro castiñeiro ou carballo perdido. O camiño acaba morrendo nun cruce onde con sorte podemos ver un cartel indicativo que nos dirixe ao miradoiro do Cabezón; segunda e última derivación do día e que nos levará ata un promontorio onde podemos ver dende o alto o val que forma o Lor á altura de Froxán.
Dende o Cabezón volvemos ao anterior cruce para coller o ramal contrario, seguimos ascendendo por unha ancha e incomoda pista a modo de cortalumes que nos levará ata o alto do monte, dende alí tan só nos queda descender cara Vilamor disfrutando das vistas da serra e saboreando os últimos e cómodos quilómetros da ruta.
Dende lonxe vemos a torre da igrexa de Vilamor e axiña facemos a entrada na aldea, fermosa vila de montaña con casas de pedra amoreadas, algunhas unidas a outras con pequenas pontes sobre as rúas, casas con balcóns e galerías de madeira e de esquinas redondeadas, unha gozada de aldea na que acotío atopamos a visitantes inmortalizando a súa visita coa axuda de cámaras de fotografar.
Supoñemos que esta ruta vai a ser do voso agrado pero xa nos diredes como vos foi!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 20:25 3 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: 27325 Vilamor, Lugo, España
luns, 9 de novembro de 2015
Camiño dos Faros. Etapa 8. Nemiña - Fisterra.
N43 00.749 W009 16.111
N42 52.950 W009 16.317
O camiño dos Faros e unha gran ruta de sendeirismo que recorre todo o litoral da Costa da Morte entre Malpica e o Cabo Fisterra; fragmentado en oito etapas recorre por sendeiros acantilados, praias, rías ou os seus faros... unha aventura espectacular que en 200 km nos achegará a cada rincón da Costa da Morte. Dende aquí queremos agradecerlle aos Traskis o seu traballo altruísta tanto por trazar este roteiro como por mostrárnolo a todos de forma desinteresada; ahh e non dubidedes en visitar a súa web caminodosfaros.com
Chegamos a última etapa do Camiño dos Faros, e como xa vimos nas anteriores cada paso é diferente; esta última é unha xornada dura, pero tamén unha das máis bonitas, enormes praias salvaxes, acantilados e por suposto o gran punto e final no faro Fisterra. Dura si, pero tamén unha das xornadas de sendeirismo máis fermosas das que se poden camiñar por Galicia.
Como dixemos antes esta vai a ser unha etapa larga e dura, e como se pode ver en esta fotografía nós arrancamos a pateada nada máis romper o día. O punto de arranque non pode ser máis fermoso, a praia de Nemiña, areal de algo máis de quilómetro e medio que deberemos recorrer sobre as súas areas; o ideal será coller a franxa húmida si é posible para facilitar a marcha, pero tan só e posible con marea baixa. A praia de Nemiña e outro de eses enormes areais da Costa da Morte, a mar aberto e con moito oleaxe é unha de esas praias cheas de surfistas.
Ao chegar ao fondo da praia de Nemiña atopamos o río Castro que desemboca no mar que nos impide a marcha, na páxina web da organización di que podemos atravesar as augas sen problema con marea baixa e así aforrar uns cinco quilómetros de marcha. O máis lóxico e buscar un paso río arriba e chegar á outra ribeira sen problema.
Esta pequena incursión no interior non é demasiado complicada, abandonamos a praia de Nemiña remontando o río Castro por unha zona de dunas, e polo tanto sabemos da obrigación que temos de non abandoas o camiño marcado, a alteración da flora en estes ecosistemas é moi dañino. Pronto chegaremos a unha pequena estrada asfaltada que combinaremos con carreiros forestais ata chegar ao pequeno lugar de Vaosilveiro, onde abaixo das súas casa xa achamos unha nova ponte que nos axuda a atravesar o río Castro. Fai poucos anos esa ponte non existía e o paso facíase sobre unhas pedras colocadas estratexicamente sobre o leito do río. Continuamos ata Lires buscando xa a súa ría de gran riqueza faunística e podemos ver que estamos na praia de Nemiña pero iso sí salvando o río sen mollar os pés.
Tocamos a praia de Nemiña, ou Lires como se chama por esta zona sur para abandonala rapidamente na busca de outra tamén brava e coñecida, a do Rostro. O treito que debemos recorrer de un a outro areal será de uns cinco quilómetros de puro acantilado. O camiño tornase agreste e algo máis complicado, estreitos sendeiros entre herba e toxo que pouco a pouco van ascendendo durante uns tres quilómetros; aquí debemos recordar que temos que ter coidado de non extraviarnos e seguir atentos tanto as marcas verdes do camiño como ao sinal do gps si é que levamos un. A medida que imos gañando altura as vistas fanse máis bonitas, a enorme praia de Nemiña cara o norte e o faro Touriñán, e cara o sur xa se ve os primeiros metros do Rostro, pero non só eso, enormes acantilados e por suposto a inmensidade do océano Atlántico. Dende o alto quédannos outros tres quilómetros ata a praia do Rostro; o descenso é semellante á subida, pero pasaremos antes pola punta Mexadoira; recuncho escarpado onde un pequeno torrente de auga morre facendo barullo no mar.
Chegamos ao Rostro e podemos contemplar unha enorme e salvaxe praia de un par de quilómetros; o mar continuamente está rompendo e facendo ruído contra a area, postal fermosa na que se respira o perigo de esas augas. Temos que tomar con calma este treito que nos levará unha media hora de marcha, intentaremos como en todas as praias camiñar sobre as areas molladas, pero non sempre é posible; pódenos cadrar a marea chea e un día de calor, o que nos relentizará moitísimo a marcha. O certo e que esta praia da para moito, eu mentres camiñaba aparecíanme pola cabeza os primeiros recordos de neno, uns recordos que se chaman Casón; buque que encallou na punta do Castelo ao sur da praia do Rostro en decembro de 1987 tras unha chapuzada política e de salvamento. O buque ía cargado con sodio e produtos químicos que co contacto coa auga provocaron a súa explosión e a morte da maioría da tripulación. Os meus recordos céntranse na nube tóxica e no desaloxo da maior parte da Costa da Morte, dirixíndose a maioría da poboación a polideportivos da cidade da Coruña.
O noso seguinte obxetivo é Castromiñan, a preto de outra hora de marcha, de novo a paisaxe que nos vai a acompañar vai a ser a costa abrupta, volta a subir por estreitos carreiros a carón de altos cantís. As vistas volven a ser o noso compañeiro de marcha e a atención ao camiño a nosa obrigación. Evidentemente despois de visitar Borneiro na terceira etapa calquera castro pareceranos un chiste, e máis si está sen escavar como Castromiñán, pero así é como atopamos a maioría de estes asentamentos galegos. Ao achegarnos xa nos impresionan as súas murallas e os seus foxos defensivos, damos un pequeno rodeo pola súa croa e ao saír dirixímonos a punta Gaivoteira, con fermosas vistas dende o alto da pequena praia salvaxe de Arnela, lugar ideal para xantar sobre a herba.
Por un sinuoso carreiro dámoslle a volta a parte norte da praia de Arnela, a zona sur farase por uns metros de asfalto e por unha pistiña algo máis cómoda afrontamos a zona sur. Dende aquí o camiño vólvese moi complicado, sen dúbida é unha das zonas máis complicadas de todo o Camiño dos Faros, pero igual que dixemos antes con un pouco de ollo non hai máis problema. O Cabo da Nave está a uns dous quilómetros de marcha, en par de quilómetros de ascenso, remontando uns 150 metros de desnivel positivo, por escarpados rochedos tirando para arriba como se fosemos cabras, incluso agarrándonos coas mans. É creto que coa carga de quilómetros que levamos e co técnico do camiño pouco podemos disfrutar das paisaxes, escarpada e alucinante.
Ao chegar ao alto do Cabo da Nave a complicación técnica da etapa desaparece, pero aínda nos restan sete duros quilómetros. Desde este punto teremos a primeira vista do faro Fisterra ao lonxe. Tomamos dirección descendente cara a praia do Mar de Fora xa na vila de Fisterra. A baixada fai que se nos carguen as pernas, sobre todo o último quilómetro que é realmente picado. Chegamos a praia do Mar de Fora e descansamos da baixada. Esta será a última praia do Camiño dos Faros, fermosa e perigosa.
Facemos unha pequena pasada pola zona posterior de Fisterra e afrontamos o último esforzo, chegar ata a punta do faro, e como sempre o Camiño dos Faros non vai a ser algo normal; buscarase unha vía de acceso diferente á normal e recorreremos a parte occidental do mesmo, pistas anchas pero durísimas ascensións contra o final, como xa dixen esta xornada ía a ser dura.
Dende o monte do Facho tan só nos queda acometer a última baixada ata o faro de Fisterra, símbolo dende sempre do final, e lugar sobrecolledor, non pola beleza do seu faro, nin polo lindo do seu faro, senón polo máxico do lugar. Uns din que o seu nome ven do Finis Terrae ou fin da Terra, outros que ven do Finis Stellam ou o lugar onde morre a estrela dos peregrinos; para nós Fisterra é o lugar onde remata o Camiño dos Faros.
Ahh e xa nos diredes si vos gustou!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 20:11 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: Finisterre, La Coruña, España
martes, 13 de outubro de 2015
Camiño dos Faros. Etapa 6 Camariñas - Muxía
N43 07.785 W009 10.982
N43 06.184 W009 13.086
O camiño dos Faros e unha gran ruta de sendeirismo que recorre todo o litoral da Costa da Morte entre Malpica e o Cabo Fisterra; fragmentado en oito etapas recorre por sendeiros acantilados, praias, rías ou os seus faros... unha aventura espectacular que en 200 km nos achegará a cada rincón da Costa da Morte. Dende aquí queremos agradecerlle aos Traskis o seu traballo altruísta tanto por trazar este roteiro como por mostrárnolo a todos de forma desinteresada; ahh e non dubidedes en visitar a súa web caminodosfaros.com
A sexta etapa do Camiño dos Faros como tamén o foi a terceira é unha de esas xornadas de transición entre etapas, pero non por elo deixa de ser unha etapa chea de interese. Esta xornada vai a ser a máis longa de todas, e esa será a única dificultade; unha ruta practicamente de interior recorrendo a parte máis profunda da desembocadura do río Grande, pistas forestais, esteiros, praias ou pequenas aldeas. Sobre o papel pode ser unha das etapas menos atractivas do Camiño dos Faros, pero seguro que vos sorprenderá.
Despedímonos de Camariñas buscando un pequeno paseo que transcorre por abaixo da conserveira cara a praia de Area da Vila, atravesamos o areal por un pequeno carreiro ao fondo da praia e xa tras atravesar unha pequena puntiña chegamos á próxima praia de Ligunde e buscando a enseada da Basa.
A enseada da Basa é un pequeno brazo de mar que se adentra ata a zona de Xaviña; de gran riqueza intermareal esta cuberta por unha area con moito limo, moi fangosa que coa baixamar quedan ao aire multitude de nutrintes que son alimento de paxariños ou marisco de area. Por tramos temos que camiñar sobre as areas da Basa e loxicamente debemos ter coidado, areas que nos afundirán os pés, ou zonas con moitas algas que poden ser esvaradías. Si camiñamos en silencio será frecuente atoparnos con algún paxariño.
Tocamos a estrada en Xaviña para uns metros máis arriba volver a adentrarnos de novo nos camiños de terra, agora tomamos dirección ao monte da Insua; entre piñeiros, imos andando por un puntal que separa a enseada da Basa da desembocadura do río Grande. Zona cómoda de andar ata que cheguemos a darlle a volta a punta, na que nos meteremos na zona areosa do esteiro do río Grande, zona de gran beleza e que acabaremos abandonando na zona da praia de Ariño para facer a partir de aí uns catro quilómetros de zona rural e asfaltada ata a Ponte do Porto.
A Ponte do Porto é a segunda vila en importancia do concello de Camariñas, e onde se sitúa a ponte pola que abandonaremos o mesmo para cruzar á outra ribeira do río Grande. Xa na outra beira do río continuamos a carón do río en dirección á desembocadura; transitamos por un pequeno paseo fluvial onde  podemos ver algunha que outra lancha amarrada a terra e os restos de unha pequena carpintería de ribeira. Ao fondo xa está cereixo e abandonamos as terras de Camariñas.
Chegamos a Cereixo, probablemente a aldea con máis pasado de toda a etapa, ou polo menos é a localidade que máis restos antigos conserva; mentres camiñamos xa vemos ao lonxe e dentro do pazo barroco de Vila Purificación un hórreo de 19 pés. Ao chegar a Cereixo collemos a pasarela que vai pola ribeira do Riotorto; é unha zona moi bonita, con un antigo muíño de mareas de época moderna e desembocaremos na medieval igrexa de Santiago. Co camiño mollado teremos que ter en conta que o entarimado de madeira é moi esvaradío, e é bastante fácil acabar no chan. Xa abandonando Cereixo podemos ver a torre medieval, unha construción castrense do século XVII levantada polos señores de Calo e Carantoña para o control e defensa da zona; actualmente é unha edificación de uso privado e polo tanto tan só a poderemos contemplar dende o exterior.
A Cereixo podemos consideralo o punto medio da etapa, agora ata a praia de Lago réstannos uns sete quilómetros, os primeiros metros imos a facelos por unha pista asfaltada. Axiña a deixamos para adentrarnos por unha zona de piñeiros en dirección ao mar. Os camiños son cómodos de andar, descendentes ata o mar pero agradables e con bastante sombra. Ao chegar a ribeira do río Grande podemos ver a zona pola que transitamos ao inicio da xornada. Entre tramos de monte e zonas de costa con espectaculares vistas tanto de Camariñas como de Muxía  imos avanzando ata a praia de Lago pasando antes polos areais de Area Grande ou Leis.
Chegamos a un pequeno faro que fai funcións de sinalización da entrada do río Grande e xa estamos na praia de Lago, unha xeitosa praia de areas finas e brancas moi concorrida pola xente da zona no verán. X estamos no concello de Muxía, debemos atravesar a praia ata un pequeno río que desemboca no mar e este é seguramente o lugar máis lóxico da etapa para facer un descanso e poder xantar algo antes de continuar a marcha. En verán e frecuente que esté aberto algún dos chiringuitos.
A etapa como dixemos é a máis longa de todo o Camiño dos Faros, e desde a praia de Lago e despois de recuperar folgos poñemos rumbo a praia de Moraime. Ao fondo da praia de Lago tomamos a pasarela de madeira que nos leva a unha pequena estrada. A etapa volvese a converter en rural, moita pista asfaltada e atravesando aldeas como Merexo ou os Muíños. Desde esta zona imos a confluír co Camiño de Santiago, e estaremos acompañados por bastantes peregrinos. O dia que fixemos esta etapa chovía bastante polo que tivemos que improvisar unha alternativa na zona dos Muíños. A ruta sinalizada baixa por un sendeiro entarimado de madeira, pero dado o esvaradío que estaba buscamos unha pista alternativa que nos achegase a praia de Moraime.
Que os peregrinos se dirixisen de non era casualidade, en Moraime atopase un vello mosteiro ao que se dirixían os devotos despois de visitar os restos do apóstolo Santiago. Nós continuamos a ruta camiño a Muxía volvendo ao interior primeiro pasando por Chorente para rematar o camiño na entrada de Muxía. Para rematar a etapa o que imos a facer e darlle a volta a vila, Ascendemos o Corpiño a carón da igrexa de Santa María e dende o alto xa temos unha boa vista da igrexa da Barca e do seu faro.
A tradición dí que a Virxe chegou a este lugar a bordo de unha barca de pedra, lancha que quedou quilla arriba e que actualmente se chama Pedra de Abalar. A capela é un dos templos marianos máis antigos de Galicia, data do século XII con continuas reformas, a última de 2014 debido a que o templo foi arrasado por un incendio provocado por un raio. A Virxe da Barca é unha das de máis devoción de Galicia.
Rematamos a ruta na zona do Coído pasando antes pola única estada para secar congro que queda en Galicia. Esta sexta etapa do Camiño dos Faros é a máis longa, e na que máis quilómetros de interior hai; pero seguro que tamén vos vai a gustar.
Publicado por Alexandre Soto ás 18:15 0 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: Muxía, A Coruña, España
xoves, 10 de setembro de 2015
Camiño dos Faros. Etapa 5 Arou - Camariñas.
N43 11.081 W009 06.357
N43 07.778 W009 11.006
O camiño dos Faros e unha gran ruta de sendeirismo que recorre todo o litoral da Costa da Morte entre Malpica e o Cabo Fisterra; fragmentado en oito etapas recorre por sendeiros acantilados, praias, rías ou os seus faros... unha aventura espectacular que en 200 km nos achegará a cada rincón da Costa da Morte. Dende aquí queremos agradecerlle aos Traskis o seu traballo altruísta tanto por trazar este roteiro como por mostrárnolo a todos de forma desinteresada; ahh e non dubidedes en visitar a súa web caminodosfaros.com
Chegamos a quinta etapa do Camiño dos Faros e tamén ao corazón da Costa da Morte, en esta xornada pasaremos polo quilómetro cen ou o que é o mesmo que tan só nos quedarán outros cen para chegar a Fisterra. Fermosa etapa que sae de Arou pasando por tramos de costa salvaxe, singulares cemiterios costeiros, impresionantes dunas, o incrible faro Vilán para rematar na ría de Camariñas. Como todas as etapas do Camiños dos Faros non vos deixará indiferente.
Arou é unha pequena aldea mariñeira que se volca ao mar a través de unha praia a mar aberto; no seu paseo marítimo iniciamos a nosa xornada de pateo orientándonos cara o oeste. Os primeiros quilómetros son os máis técnicos do día; abandonamos Arou tomando como referente a punta das Lobeiras, para elo e sempre por camiños estreitos pero bastante cómodos imos percorrendo toda a enseada de Arou. Toda a Costa da Morte é famosa polos naufraxios, pero si cabe este treito é unha zona de afundimentos relevantes, o Nil próximo a Camelle, buque cargado con produtos de luxo e que alimentaron as lendas de que nesta zona pintaron as casas con leite condensada ao crer que eran botes de pintura; ou tamén nestes baixos das Lobeiras aconteceu unha das primeiras mareas negras da historia polo afundimento de un petroleiro soviético. A día de hoxe podemos asegurar que é un tramo de costa virxe e espectacular.
Na zona da punta das Lobeiras chegamos a unha especie de mirador desde onde podemos ver toda a zona de costa que chega ata cabo Laxe, incluso Roncudo ao lonxe. Tomamos unha pequena pista asfaltada descendente ata unha pequena praia. Como se pode ver nesta fotografía estamos en unha de esas e diminutas praias de areas finas e practicamente virxes, pequenos portos naturais que os mariñeiros aproveitan para fondear as súas chalanas coa axuda de rudimentarios tiraviras, a verdade é que é unha postal ben linda. Cruzamos a praia deixando as chabolas dos mariñeiros a nosa esquerda e buscamos de novo un sendeiro ao fondo do areal que nos dirixa cara o occidente.
Desde a praia de Lobeiras ata o porto de Santa Mariña hai aproximadamente un par de quilómetros, unha zona realmente salvaxe e fermosa, pero totalmente agreste e por tramos algo complicada. Con algo de coidado non teremos problema algún, pero iso si prestando atención a onde pisamos. A zona e de coidos e baixos transitando por estreitos sendeiros de pescador entre cantís e furnas. Camiñaremos continuamente sobre a rocha viva empregando por veces as mans para salvar os pequenos saltos que nos atopamos. En días de mar de fondo pode ser espectacular ver como as ondas invaden as furnas e baixos que nos quedan baixo os cantís.
Santa Mariña é outro de eses portos naturais, actualmente ten un pequeno dique de formigón que da resgardo as pequenas embarcacións; este é outro lugar con encanto, unha morea de casetas de pescadores que conforman un pequeno portiño entre multitude de baixos. Abandonamos Santa Mariña atravesando o coído dos Bolos, formacións de pequenas bolas de granito a modo de praias líticas tan características de esta zona central da Costa da Morte. Chegados ata este punto podemos dicir que a dificultade da etapa xa quedou atrás, agora restan moitos quilómetros pero xa sen esixencia técnica algunha.
Continuamos a camiñata e cambiamos totalmente a paisaxe, agora os camiños vólvense máis anchos e pisaremos area. Estamos baixo a impresionante duna de Monte Blanco, espazo de protección natural e que entre todos debemos protexer. Teremos que subir por camiños de area ata o alto do monte a uns cen metros de altitude. A subida faise longa ao ter que subir por camiños con firme de area, pouco a pouco gañamos altura ata chegar a cima; o que non podemos e saírnos do sendeiro marcado, a vexetación que cubre a duna e moi sensible e coas nosas pisadas podemos destruíla así como eliminar o hábitat de multitude de fauna. Despois de relaxarnos coas impresionantes vistas, baixamos a duna con coidado e cruzamos a fermosa praia de Trece para chegar ao Cemiterio dos Ingleses.
O Cemiterio dos Ingleses é o corazón simbólico da Costa da Morte; e este camposanto si cabe é a orixe de todo, multitude de naufraxios pero o que aquí ocorreu é sen dúbida o máis coñecido; está o Prestige pero xa é outro asunto. En toda a costa hai unha gran cantidade de lugares de enterramento na zona onde se afundía un barco e perecía a súa tripulación. Neste lugar perdeuse no 1883 o Irish Hull con 38 homes polo que tiveron que construír este cemiterio. Pero a desgraza que marcou este lugar foi o afundimento do buque da armada británica Serpente en 1890 con 175 homes abordo e dos que só se salvaron tres. Esta traxedia tivo sona mundial obrigando a replantearse a seguridade da tripulación nos buques, así como en terra, poñendo en evidencia o atraso español en sinalización marítima. Os defuntos ingleses foron enterrados no mesmo lugar que os do Irish Hull e onde posteriormente repousarán os mariñeiros do Trinitaria tamén británico.
Continuamos a marcha pola punta do Boi e enseguida vemos o faro Vilán ao lonxe, cada vez a nosa marcha faise máis cómoda e enfilaremos ata a praia de Reira, unha zona aberta ao mar que nos invita a reflexión. Si traemos os pes cargados esta é unha zona boa para marcar un ritmo alto e ir descansando mentres avanzamos. O sendeiro tornase en pista de terra ancha pola que incluso transitan de vez en cando algún que outro coche e sempre coa presenza ao lonxe de Vilán e dos seus baixos. Os catro quilómetros ata Reira son moi levadeiros, chegamos a ata estas praias tamén salvaxes como as anteriores e que nos invitan a un chapuzón.
Desde a praia de Reira deixamos a pista para tomar un sendeiro moi ascendente e estreito que nos achegará ao alto do monte Pedrosa. No alto volvemos a coller a antiga pista e avanzamos cara o faro Vilán ao que chegaremos en uns tres quilómetros. Para min o faro do cabo Vilán sen dúbida algunha é o máis bonito e espectacular da costa galega; situado a uns 100 metros de altitude e con unha torre de pedra que sobrepasa os 25 metros de altura. este faro ten un alcance de luz de máis de 40 millas nauticas, un dos maiores alcances do estado. A casa do fareiro está situada uns metros máis abaixo e está comunicada por medio de un túnel; esta casa actualmente alberga un pequeno museo. A súa construción data de 1896 sendo o primeiro faro de España con funcionamento eléctrico, e substituíndo a unha antiga luminaria de 1854 de vapor. A súa construción debeuse as consecuencias do afundimento do Serpent en colaboración co goberno británico quen o financiou e como punto de arranque para a modernización da seguridade costeira española.
Desde o cabo Vilán a Camariñas restan uns sete quilómetros de marcha, tan pronto e como deixamos o faro subimos un promontorio onde atopamos o facho, que son os restos da antiga lucerna. Baixamos e enfilamos cara a piscifactoría, unha verdadeira mole que debemos rodear. Pasada a instalación acuícola aparece unha ancha pista de terra moi cómoda de andar que nos conduce a Camariñas. Xa deixamos o mar aberto e entramos na ribeira da Ría de Camariñas, augas máis mansas e abrigada aos ventos do nordés ata chegar á Virxe do Monte.
Visitamos a hermida da Virxe do Monte onde podemos disfrutar de un magnifico mirador da ría e baixamos pola praia de Lago. Os camiños cada vez vólvense máis humanizados, algo debido a proximidade da vila de Camariñas; entramos no pobo pola zona do castelo do Soberano e ao fondo do porto rematamos esta estupenda ruta.
Non dubidedes facer esta etapa como cada unha do Camiño dos Faros e xa nos diredes como vos foi!!!
Publicado por Alexandre Soto ás 16:09 1 comentarios
Enviar por correo electrónicoBlogThis!Compartir en TwitterCompartir en FacebookCompartir en Pinterest
Localización: Camariñas, A Coruña, España
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribirse a: Publicacións (Atom)
Hazte fan en Facebook
1.1. A Coruña (30)
Camiño dos Faros (7)
Zona de utilidades dos Caracochas (4)
Courel; Vilamor - Froxan - Vilamor
Camiño dos Faros. Etapa 8. Nemiña - Fisterra.
Camiño dos Faros. Etapa 6 Camariñas - Muxía
Camiño dos Faros. Etapa 5 Arou - Camariñas.
1.1. A Coruña (30) 1.2. Lugo (8) 1.3. Ourense (2) 1.4. Pontevedra (6) 2. Asturias (2) 3.1. León (3) Camiño dos Faros (7) Zona de utilidades dos Caracochas (4)
Con tecnoloxía de Blogger.