langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es it gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl it es gl es gl gl gl gl gl hu gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en pt en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en en en en en en en en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
Fundación 10 de Marzo
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Academia Postal Editores
Grupo Tecnologías de la Información
Juristas de la Salud
Los libros de Scripta Nova
Servizo de Publicacións USC
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
March 27, 2011 por Raquel Couto Antelo
Paciencia: calidade de quen realiza unha actividade que lle pode resultar molesta sen desanimarse ou desesperarse. Para ensinar hai que ter moita paciencia.
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Ó seu pai, quizáis tiña intención de contarllo a máis xente, pero o seu pai recomendoulle paciencia.
O pai de Hugo, en canto viu todo aquelo, recobrou a memoria dunha infancia distinta. Aló a deixara aparcada, nun curruncho, case pensaba que a borrara. Sen decatarse comezou a contarlle cousas a Hugo, cousas que vivira, collía a radio e explicáballe os programas que escoitaban na súa casa, explicáballe para que servía cada un de aqueles botóns. Despois, cheo de morriña falaba das modas tolas e das perrenchas cada vez que a súa nai lle poñía aqueles pantalóns que lle parecían horrosos daquela e agora lembraba con nostalxia. Tamén lle dou a nostalxia vendo o aparello de televisión, o sofá de orellas, os abrigos para o frío e os mobles de madeira.
Tanta énfase lle puxo que ate o inmobilista Hugo se animou a probalo. Por se funcionaba, por ver se aínda se escoitaba, por ver se aínda se vía.
-    Non sei Hugo, non hai potencia dabondo – dixo o pai pensando no escaso suministro.
-    ¿E logo? – preguntou Hugo.
-    Estes consumen moito, non nos chega, ho – respondiu o pai.
-    Bueno, pois nada – suspirou Hugo decepcionado.
-    Claro que... – pensou o pai en alto.
Ó pai de Hugo ocorréuselle que sabía de alguén, que coñecía a outro que sabía de sabediós quen que podía conseguir un acumulador de enerxía. Rebuscou entre todas aquelas cousas algo que non ocupase moito pero que tivera valor suficiente para obter un acumulador a cambio.
-    Disto, nin palabra a ninguén. Vivindo onde vives non te vaian confundir con outra clase de xente – advertiu o pai.
Advertiullo referíndose a nós, que daquela actuábamos máis por instito que por organización, referíndose tamén á xente que daquela vivía nas casas de pedra, moita máis que agora, moito máis fóra da marxe que agora. Daquela aínda quedaba moita xente da de antes, da que non pasara polo aro do goberno, unha clase de intocables ós que o goberno non quería poñerlles a man enriba porque medio lles daba medo, medio lles daba igual. Aquela xente foi morrendo, aquelas casas foron quedando baldeiras.
Co acumulador diante Hugo comezou a sentir a chamada do poder, os fumes que tiña de natural subíronselle un pouco máis. Despois, unha vez que o seu pai lle contou como funcionaba xa non se sentiu tan poderoso. Tiña que renunciar a parte da súa enerxía para que o aparello xuntase dabondo para poñer a funcionar aquela radio chea de botóns.
-    Pois a cousa éche así – díxolle o pai.
Por uns días deixouno alí aparcado, sen facerlle caso, sen enchufalo, botou contas de que tiña que prescindir para disfrutar das fantasías que lle contara o seu pai. Pensou que seguramente esaxerara, que non había ser para tanto, que non había ser tan marabilloso. Pensou que se por aquelas tres fotos lle deran un acumulador igual podía conseguir algo realmente útil por un poco máis. Por sorte lembrou a advertencia do seu pai e o medo púxolle a precaución necesaria para non vender nada máis.
E así estivo ate que un día decidiu enchufar o condenado acumulador. Pasou unha semana vivindo na casa con seus pais porque non podía prescidir dos seus escasos luxos nin sequera por algo tan marabilloso coma unha radio antiga. Despois, co interese do seu pai por que recobrase de novo a independencia e a ansia da súa nai por consentilo, enchufou por fin a radio. E escoitou, por fin, o mundo.
O que lle contara o seu pai comparado co que mostraba a máquina chea de botóns non era nin sequera un granizo na punta dun iceberg. Non facía máis que darlle voltas as rodiñas  e premer as teclas para marabillarse co cambio de idioma e de voces e de músicas. E viu, por primeira vez que todo era unha farsa, que vivira unha mentira, que o goberno lle tomara o pelo, que lle roubara a vida.
Camiñando pola rúa miraba ó resto con aires de superioridade, sabedor da súa ignorancia, xuíz da súa desidida; maquinando como vingarse.
Pensou en volver a casa dos seus pais para acumular un poco máis, pero o vello foi máis áxil e notoulle no mirar a ansia, esa ansia que el reprimía desde que subira ó faiado, e díxolle que esa non era a maneira, que xa era unha persoa adulta, que tivera que “pasalas putas” para devolver os favores que lle custara o seu piso e que tiña que ir atopando o seu propio destino.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
March 20, 2011 por Raquel Couto Antelo
Ousadía: calidade de quen non se deixa intimidar polos perigos. A ousadía do capitán custoulle a vida.
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Tan pouco calculador era que deixou algúns cabos soltos, e tan pouco comprometido estaba que non lle importou. Un deses cabos soltos era eu, non sabía da miña ousadía nin da miña mala hostia, claro. En realidade non sabía nin quen era eu. Dubido que coñecera sequera a algunha de nós, de oídas igual, nos queixumes de Cira.
Sentado no seu despacho, rodeado das carpetas que contiñan toda a información sobre a organización, pensaba ca mirada perdida na porta o grande que soaba o seu nome, o grande do seu plan, no grande del.
A organización era un ente abstracto, o único referente físico era o despacho do faiado do edificio na casa de Hugo. Conseguiu non se sabe moi ben como evitar compartir edificio, manter a garda amarela lonxe e saltarse un de cada dous cortes de suministro. Gracias ese un de cada dous podía conectarse co exterior. E posiblemente gracias a iso conseguiu convertirse no líder da organización. Non lle chamaban líder, non lles gustaba esa palabra, lembráballes ó goberno amarelo e non lles ía lembrar. Nin sequera botou man dun pequeno arranque de modestia e se conformou con ser o cerebro na sombra. Non.
Contactou por primeira vez co exterior unha noite de insomnio e transformouse do día para a mañá no máis radical dos radicais. Ata daquela vivía anodina de todo o mundo. Ata daquela non lle parecía mal o goberno amarelo, nin se plantexara cuestionalo. Tan impactante foi aquel primeiro contacto.
Tivera que cambiar de casa porque a moza ca que vivía cansara de prancharlle as camisas por moito que o dixera o goberno, cansara de facerlle a comida por moito que a súa nai chamara para darlle a receita dos seus pratos favoritos. Cansara del e atopara outro igual de sumiso, pero algo máis colaborador. Tardou tres meses en atopala, seu pai tivo que falar con alguén da Comunidade de vivenda, e este co seu supervisor, e o supervisor con outro compañeiro. Non había demasiados pisos libres, non polos que aquel Hugo conformista poidese pagar. Cunha cadea de favores, que de seguro ía ter que devolver, conseguiu un segundo piso nun edificio do distrito Sur, case no límite das casas de pedra. A seu pai non lle gustou moito, o seu fillo merecía algo máis; á súa nai tampouco lle gustou, o seu fillo merecía moito máis, pero calquera cousa era mellor que aquela lurpia lacazá.
No edificio vivían tres familias máis, unha enfronte del, dúas no piso de arriba. Da primeira familia foille fácil desfacerse, tiñan un fillo ó que lle gustaba a música. Os de arriba custáronlle máis, a muller dun deles era a filla de alguén, non contara con iso ¿que facía unha filla de alguén naquel distrito? Non facía moito, é que tiña moitos fillos e tivéraos que repartir, a máis díscola, aquela que bebía de máis nas festas do goberno, a que mercaba máis fóra, aquela, uns meses preto do desterro para que espabilase. Espabilou, casou cun home do distrito dunhas casas máis abaixo.
A outra familia era a cuñada da filla de alguén, porque trapichear sabía todo o mundo. Convenciunos de que había espíritus, mercou un imán o suficientemente grande para poder mover as cousas metálicas a través da placa, e soplaba polas tuberías para facer ruídos de presencias. Crérono.
Unha vez só puxo un cartel na porta; un que espantou a toda a xente que se atreviu a aparecer por alí. Un que dicía: PISO EN ALUGUER. E do aburrimento, do completo aburrimento de non ter máis que facer que traballar, percorriu todos os pisos, cotilleando, buscando cousas que poidese empregar, aínda que hai que dicir que non atopou moitas, non era costume esquecer cousas, poucas tiñan. Cando chegou ó quinto, no oco da escaleira, viu unha porta no teito, pechada cuns aros atravesados por un candado. Intentou abrilo tirando del, intentouno co imán, tirando del, desenroscando os aros. Nada. Baixou, saiu á rúa, camiñou ate as rúas de pedra e colliu unha daquelas pezas cadradas que encaixaban nun dos ocos que facían bache. Petou con forza ate desencaixar os aros e romper o sucedáneo de madeira. A porta caiu polo seu peso e deixoulle ver a luz do día a través do cadrado. Cas mans enganchouse e fixo forza cara arriba e subiu ate conseguir sentarse na estreita placa do faiado.
E coma se entrara nun mundo encantado descubriu cousas de tempos pasados, de múltiples cores, de formas delicadas e exóticas; aparellos sofisticados e extraordinarios. Botou horas, faltou ó traballo, durmiu sentado nun sofá de orellas de tapizado floral. Miraba con avidez as caixas con teclas, as fotos de mulleres con vestidos vistosos, a roupa de abrigo encartada e os útiles domésticos varios.
Estudiou se debía dicir algo, se tiña que compartir aquel tesouro, se o seu pai sabería onde vendelo para sacar uns ingresos extra, se había alguén con máis sorte no mundo.
Decidiu calar, de primeiras, despois non aguantou e soltouno.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
March 14, 2011 por Raquel Couto Antelo
Nasa: aparello de pesca que consiste nunha especie de gaiola, normalmente de forma cilíndrica, feita de madeira que permite a entrada do peixe ou do marisco pero non a súa saída. A nécora era tan brava que case consigue romper a nasa.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-       Bueno... ¡e a nécora entrou na nasa! – dixo Fran con aire victorioso.
-       Si, e agora só nos queda pensar a quen llo empaquetamos – freou en seco Sal.
-       A Clara, que non fai máis que putearme – suxeriu Fran.
-       Pero ti estás tolo ¿ou que? – escandalizouse Sal – ven Víctor e mállanos a hostias.
Fran abriu os ollos coma pratos e abaneou a cabeza.
-       Uff, si, ca man brava que ten – dixo Fran.
-       Pois a Cira non llo podemos colgar, ademais dixo Hugo que andaba a ver se a trinca – respondiu Sal.
-       ¿Dixo? ¡Joder, todas as putas teñen sorte! – escandalizouse Fran.
-       Pois daquela a Rita... esa divina de todoacen... – suxeriu Sal con voz de lurpia.
-       Si, que se cree moita cousa – asentiu Fran co mesmo ton.
-       Témosllo que dicir a Hugo, a ver que lle parece – dixo Sal con voz cautelosa.
-       Seguro que lle parece ben, a el estas decisións... – fixo un xesto suxerindo que eran cousas sen importancia.
Eu nunca chegara a coñecer a Hugo, só lles escoitara falar del a Sal e a Fran nalgunha ocasión; polo que contaban debía ser “interesante”. Non me importaba demasiado, era a clase de persoa que na miña mente corría o risco de parecerse ós do goberno. A min non me gustaba saír do xugo dun goberno amarelo para someterme ó duns burócratas que non tiñan nin idea de nada. En realidade tampouco sabía se tiñan idea ou non, simplemente non vía razoable as cousas que dicían, daba a impresión de que non era dos que soñaban. A xente que non soñaba non comprendía o desgaste que supoñía, nin a concentración, nin nada.
-       ¿E? – preguntou Sal.
-       ¿E? que che pegou o preguntoiro o viúvo lastimeiro – respondiu Fran.
Sal riu de si mesmo ó recoñecer que a pregunta era unha copia da que acababa de responder con retranca.
-       E que... ¿que lle vai pasar? – preguntou Sal.
-       Quen o sabe Sal, iso xa non é asunto noso – respondiu Fran – se isto funciona é porque cada quen cumpre co seu sen meterse no do outro.
-       Bueno, iso de “sen meterse no do outro” será por que ti o digas; porque che hai moito entendido por aí...
-       Vaaaaaleeee, que si, pero que che dou agora ¿desde cando nos poñemos con estas preguntas? – preguntou Fran afectado.
-       É que isto é moi grave, Fran... Rita é unha das nosas, unha petarda, si, pero unha das nosas – respondiu Sal.
-       A ver, nós facemos o noso, Hugo díxonos que pensáramos en alguén e nós fixémolo, as explicacións que as dea el, que se supón que é o que sabe de que vai todo isto – dixo Fran taxante.
-       Igual lle tiñamos que dar outra volta, a min Úrsula ponme dos nervios – suxeriu Sal.
-       ¡Que non! dixemos Rita e Rita será – sentenciou Fran.
Erguiuse e foi falar con Hugo. Non lle discutiu a elección, a el daballe igual unha que outra. Elaborara un entramado que nin a araña máis laboriosa podería repetir e non tiña tempo para parase en nimiedades, para iso debía servir a organización.
O plan elaborárao el, el só, despois plantexárao diante do resto para que lle deran o visto bo. Déronllo, non había costume de discutir, todas as ideas se agradecían e todo o mundo confíaba na boa fe do resto.
Hugo non se podía considerar unha persoa calculadora, era ambicioso, pero non marcaba uns fins calculando todas as consecuencias. El elaborara o plan pensando no obxectivo. O obxectivo, por suposto, era derrocar ó goberno amarelo.
Hugo non se podía considerar unha persoa comprometida, ou si, a el ensináranlle como debía ser, non o sentira coma nós. Tampouco sabía eu se toda a xente da organización o sentira coma nós, pero sospeitaba que non.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
March 5, 2011 por Raquel Couto Antelo
Mera: néboa espesa e miúda e chuvisca que se desprende dela, moi dañina para as plantas e os froitos por favorecer a aparición de fungos. A mera mirrou as patacas.
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-    ¿E agora? – preguntou León.
-    E agora gárdoos – respondiu o home o dando unha palmada no peto do pantalón.
León despesperouse, pensou que o home non acababa de erguerse nun apuro, o home era tonto. E o peor era que acababa de darlle tres centos.
-    ¿Que fas aí parado? – apurou o home, botando a andar – temos quince minutos para chegar ó... aló abaixo.
León colliu azos, non para andar senón para non partirlle a cara ó durmilón aquel, que non o ía facer, aínda que ganas tiña normalmente sempre tiña, tamén, quen llo facía por el.
-    Rápido, ho – insistía o home.
León apurou o paso tras o home que resucitara. Daba a volta ás esquinas cunha axilidade precipitada que o deixaba sen respiración. Bloques e bloques apurados cara o Norte ate que se cruzaron cunha patrulla da garda amarela.
-    ¡Coidado home! – avisou o home agarrando a León.
Tirou del por un brazo e agacháronse nun portal ate que o coche pasou.
-    Por que pouco – dixo León en voz baixa.
-    Hai que andar máis rápido e con moito coidado – advertiu o home.
-    ¿Falta moito? – preguntou o León.
-    Un pouco – respondiu o home andando apurado, case correndo.
Efectivamente non faltaba moito, dúas rúas máis abaixo o home parou con discreción diante dunha casa coma outra, amarela por suposto, pulsou o timbre, agardou a que abrise a porta e indicoulle a León que entrase. León entrou e unha vez dentro sentiu a porta pecharse detrás del e tamén un certo alivio ó ver que o home xa non estaba alí. Alivio por non ver de novo a aquel home que o sacaba de quicio; un home que esqueciu de seguido e que non tiña pensado volver lembrar se a súa muller non lle insistise tanto.
O ascensor non funcionaba, claro, e as escaleiras estaban case a escuras, orientouse por unha luz que había ó fondo; non era no primeiro piso, case ninguén vivía nos primeiros pisos, por seguridade recomendaba o goberno. En realidade era para vender os máis caros primeiro.
-    ¿Non chegou aínda? – preguntou Fran.
-    Ven subindo – dixo Sal – parece que ven canso – engadiu con moita retranca.
León escoitaba as voces no alto e notaba polo ton que rían del, o que o empurraba cada vez máis a pensar que se enganara en pasar ó outro lado.
Ó chegar ó piso que tiña a porta aberta, o único que daba luz ó oco da escaleira, parou un momento antes de cruzar o umbral. Tratou de ver dentro, pero só avistou un sofá baldeiro. Empurrou a porta ata abrila de todo.
-    Por fin – dixo Sal – tomáchelo con calma.
-    Si, xa tiñas que chegar onte – riu Fran.
León non dixo nada, non fora culpa súa, non sabía porque lle estaban botando as culpas de algo que el non controlaba.
-    Bueno, ó tema – dixo Fran – mañá, vas estar na Rúa 4, ás 2:15 e alí xa che dan máis instruccións.
-    ¿E? – preguntou León.
-    E xa che dan máis instruccións – respondiu Sal, con sorna.
-    A ver – suspirou León desesperado – teño que andar ate aquí, mareádesme dun lado para outro ¿e o único que facedes é dicirme onde será o seguinte encontro? Polo menos a muller da ponte fíxome unhas preguntas, e o home este pediume cartos.
-    Home, se queres deixar cartos, déixaos, nós non chos imos rexeitar – dixo Fran.
-    Si, porque nós non temos preguntas que facer, o único que temos para tí é o que che acabamos de dicir – explicou Sal.
-    Agora deberías marchar, retrasáchesvos un pouco, tes que apurar antes de que volva a pasar a patrulla – suxeriu Fran.
León pensaba que o estaban puteando, pensou incluso que eran do goberno, que estaba sufrindo unha especie de tortura, que igual había algún sucesor tirado no chan ca risa. O que León non sabía era que nin Fran nin Sal precisaban preguntar para saber.
Na rúa a mera fíxolle camiñar engruñado, cos ollos medio pechados e arrimado ás paredes debaixo dos voladizos.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


document_lang: gl

langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en hu en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en pt en gl en gl en gl en gl en fr en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl it en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
teoría y crítica literaria
Ana Sarai Chirivella Gonzalez
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
joan manuel rodriguez nunez
Jose Luis Salgueiro Fernandez
Juan Carlos F. Naveiro
Juan Gabriel Cruz Castro
luis ortiz de zarate
María Angélica Garrido Sotelo
Mary C. Otero Rolle
Centro Oceanográfico de Vigo
Ciencia Política e da Administración
Fundación 10 de Marzo
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Academia Postal Editores
Grupo Tecnologías de la Información
Juristas de la Salud
Los libros de Scripta Nova
Servizo de Publicacións USC
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 71
December 4, 2011 por Raquel Couto Antelo
Oportunidade: situación, circunstancia favorable. Onte tiven a oportunidade de coñecelo.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-     ¿Que? ¿é difícil? – preguntoume Vigo con retranca sinalando o xoguete que me dera a da tenda.
-     Si – respondín.
-     Hana pódeche axudar, dáselle moi ben – suxeriu.
-     ¿Quen? – pregunteille enconlléndome de hombreiros, como se realmente quixera que alguén me axudara a compoñer aquel quebracabezas infernal.
-     Ela – dixo sinalando á muller da tenda.
-     Non, déixalle que o faga ela soa, é un exercicio moi bo para a percepción espacial – explicou con retranca a tal Hana.
Vigo miroume con complicidade e cun arqueo de cellas preguntoulle a Hana se me pasara de lista, ela deixou caer as pálpebras con comprensión. Un barullo repentino na tenda arrimou a un lado o tema do xoguete malvado.
-     ¿Que pasa? – preguntou un home entrando.
-     ¿Estades ben? – preguntou unha muller.
E o interrogatorio sucediuse conforme ía entrando xente. A cociña encollía a medida que aumentaba o público. En cuestión de segundos sentín que a claustrofobia me paralizaba contra a mesa ate intentar sentar enriba para poder respirar o meu propio aire.
-     Parece que estamos todos – dixo o home da tenda.
-     Estamos, pensei que quedáramos en non volver a xuntarnos aquí – dixo unha muller.
-     É unha emerxencia – respondiu o home.
-     Mira Raúl, emerxencia será, pero desde logo o sitio non é o máis indicado, estou comezando a ter claustrofobia e a esta estáselle poñendo unha cara rara – dixo a muller sinalándome.
-     Ela é precisamente a razón desto, ¿estás ben? – preguntoume Raúl.
-     Si, si – mentín.
-     Senta na mesa, se queres – suxeriu Hana.
Non deixei pasar a oportunidade, sentei e respirei.
-     Cóntalles, cóntalles – pediu Hana.
-     Si, que xa teño gana de ver de que vai tanto misterio – bromeou Vigo.
Conteilles rápido polos nervios toda a historia, máis ou menos como llo contara a primeira vez ós donos da tenda. Quizáis omitira algún detalle, igual engadira algún matiz. Non lles mirei a cara mentres contaba a historia, estaba concentrada respirando, buscando unha postura cómoda, pensando en que igual se comera a mazá tería o estómago máis asentado. Cando rematei o silencio fixo que os mirase, tiñan a mesma expresión que puxeran Hana máis Raúl.
-     Joder co misterio – refregaba Vigo a cara con desesperación.
-     Xa che digo – dixo unha muller.
-     Trinta anos así – recalcou Hana.
-     ¿Como? – preguntou Vigo.
-     Que esta merda vai durar trinta anos – respondiu Raúl.
-     ¡Polo menos! – esaxerou Hana.
-     Ah, claro, non caera neso, eu pensaba noutra cousa – dixo Vigo.
-     No que pensabas ti xa o sabemos todas – dixo outra muller vacilando.
Vigo mirouna cun sorriso socarrón e chiscoulle un ollo.
-     Creo que Vigo se refire ó das viaxes -  aclarou un home medio rindo.
-     Eu xa vos dicía que era posible ¡é que tiña que ser! – dixo Vigo eufórico – claro que o problema vai ser averiguar como ¿por que parece que ti non o tes moi claro?
-     Non, precisamente vin pensando que vós me podíades axudar – dixen.
-     ¿Nós? – preguntou unha das mulleres  - ¿paréceche que temos idea de algo nós? ¿cres que se soubéramos algo non o faríamos?
-     Non me refería a isto das viaxes, refírome a como comezou todo, ou mellor aínda, cando comezou todo – aclarei.
-     Antes dixeches que tiñas un plan ¿non? – preguntou Raúl.
-     Si, unha idea, dixeches que tiñas unha idea – reclamou Hana.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en tl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en pt en es en gl en en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en en en en en en en en en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en pt en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en fr en gl en gl en gl en ia en gl en en en en en en gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Academia Postal Editores
Grupo Tecnologías de la Información
Juristas de la Salud
Los libros de Scripta Nova
Servizo de Publicacións USC
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 75
January 28, 2012 por Raquel Couto Antelo
Sensacional: que causa sensación, que produce sorpresa, admiración, etc. A luz de aquela habitación é sensacional.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-     Non, en realidade non, eu non levo ese tema, son cousas vosas – dixo Hugo porque era certo e porque lle notou a ansia a Cira e decidiu divertirse un tempo.
Cira picouse, estaba na pista de despegue do seu alarde e en lugar de abrir as alas e voar tivo que aniñar de novo. Pero tampouco foi un golpe que a destruise; foi un golpe que a motivou. Descubriulle un atractivo máis, a inaccesibilidade. Non era, pero a ela pareciullo.
-     Ah, é normal – desculpou Cira – eu tampouco sabía disto ata hoxe.
-     ¿Do sitio queres dicir? – preguntou Hugo impoñéndolle un si.
-     Si, claro, do sitio e de ti – respondiulle Cira, que tamén sabía notar a ansia.
E nese momento comezou un tirar e afrouxar entre os dous, unha competición sensacional entre dous egos esaxerados, un algo que procuraron facer en privado. El pola moza, ela para que non se lle adiantase outra.
Fran foi, nese tempo, o cómplice que os dous precisaban. Era o que traía e levaba as informacións dun a outra e de outra a unha; e mentres el escalaba posicións. Sal gustáballe, levábanse ben e fóra das súas inseguridades non tiña maiores defectos; pero o que se di namorado, non estaba seguro de estar. El arrimouse, fora á festa porque o convidara unha amiga dun amigo de Nico. Chamoulle a atención o interese que tiñan por buscarlle un mozo a Sal. A súa amiga dixéralle que a festa era para celebrar un cumpreanos e que cantos máis mellor; pero non tardou en correr o conto de que lle andaban buscando mozo. Non estaba mal. Cruzaron unhas miradas, pero Sal estaba máis pendente de Hugo que del, así que cambiou de obxectivo. Da festa sacou tres cousas en limpo. Unha noite sensacional cun home interesante. Un futuro Sal para compartir gastos. E un obxectivo.
El traballaba para os outros; formaba, xa daquela, parte do equipo de contactos. Xogou, nos primeiros anos do goberno amarelo, un papel importante sacando a xente máis buscada. Algúns dos do goberno vermello, algúns non moi recomendables, pero quen sabe se foi o correcto. Porén, aínda tendo en conta o que se arriscaba, aínda contando ca xente ca que trataba, aínda con todo aquel home descoñecido recibía máis atención ca el. A el nunca lle fixeran festas por nada, non lle buscaban mozo cando se sentía abandonado, nin un ligue esporádico que enchese as súas necesidades. Pero aquel Sal, que nin del sabían, recibía todas as atencións.
Despois de aquela noite, ca calma que lle daba o seu carácter, buscou nas oficinas de correos polo tal Sal. Botou un día enteiro pensando a quen escribirlle ate que caiu na conta de que as podía mandar a el mesmo. Tres eran as oficinas que el lembraba; sabía que non traballaba na que tiña máis preto da casa porque tiña a todo o persoal controlado; e aínda así, foi. Nas outras dúas tampouco tivo sorte, ningún dos que atendía era el. Pensou que igual escoitara mal, que igual nin a festa tiña que ver co que lle dixeran. Esqueciu o tema ate que volviu a coincidir ca súa amiga.
-     Ai non sei, a min dixéronme que era un cumpreanos – dixo a amiga disimulando.
-     A ver, que non che estou botando a bronca ¿ti sabes quen é o tipo? – preguntou Fran.
-     Non sei, a min dixéronme que Hugo lle quería buscar mozo e pensei en ti – dixo a amiga – pero pregunteille antes se estaba bo, que conste.
-     Non, que non me estou queixando, que me gusta, por iso che preguntaba – deixou caer Fran.
A amiga abriu os ollos encantada, pensou que fixera algo ben e soltou todo o que sabía.
-     Nico díxonos que o tal Sal estaba a dúas velas e que non se “concentraba”, a Hugo dáballe a impresión de que se estaba colgando por el e non quería que sofrese – explicou a amiga.
-     E tanto, non lle quitou ollo en toda a noite – dixo Fran.
-     Xa, decateime, pero como despois pillou... – dixo a amiga.
-     ¿E que tan importante é para que o mimen desa maneira? – preguntou Fran.
-     Dis que traballa en correos – explicou a rapaza.
-     ¿En que oficina? – aproveitou Fran.
-     Pois si que che gustou, non vaias ó traballo non a lies – advertiulle.
-     Non ¿que cres? ¿que nacín onte? – ofendiuse Fran, aínda que si tiña pensado ir ó traballo.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 74
January 22, 2012 por Raquel Couto Antelo
Recachar: abrir moito os ollos, con atención e agudeza pero non con sorpresa. Recachou os ollos ó abrir o envoltorio e ver o calendario dos bombeiros.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Cira recachaba os ollos sen pestanexar cando me viu entrar con total normalidade ó día seguinte. Clara, pola contra, respirou aliviada ó ver que, en apariencia, a súa visión non fora real. Desconfiaba, claro que desconfiaba, pero eu actuaba con tal naturalidade que non deixaba sitio ás dúbidas sen fundamento.
-     Dígoche que está aquí – berraba en baixo Cira falando con Hugo por teléfono.
-     Cira, iso non é posible – insistía Hugo – dígoche que non é posible, os outros dixeron que estaba fóra, deixa a liña libre, ven despois e falamos.
-     Vale – dixo Cira con emoción entrecortada.
Entrecortada por non conseguir que se detivese o mundo por unha palabra súa. Emocionada por quedar con Hugo despois. A súa estratexia de aproximación funcionaba como a deseñara. Sabía, pensaba, que Hugo a miraba con bos ollos; tardou en caer, custoulle chegar a el. Vírao por primeira vez nunha reunión da organización á que ela non estaba convidada. Entrara con medo, temendo que alguén a botase. Contara ca axuda cómplice de Fran. Faláralle do “bo” que estaba Hugo e do “interesante” que era.
-     Sal di que entende, pero eu creo que non, o que pasa é que sabe como conseguir o que quere, non sexas tonta, ven e coñécelo – ofreciulle Fran.
Non era que tivese moita necesidade, o que tiña en abundancia era ambición e non da boa precisamente. Tal como llo describía Fran, Hugo era o xefe ó que todos lle facían reverencias. Imáxinabase do seu brazo, gobernando, vendo como todos lle obedecían e, sobre todo, vendo como nós lle obedecíamos. A ela, non a él.
Cira non era desas que idolatraban á súa parella, non, ela era máis das que parasitan do seu poder. Intentárao por si mesma, pero faltáballe ese don de xentes, ese embaucar que todo líder debía ter. Sen dúbida a ela faltáballe, era complicado saber por que a aguantaban os que a aguantaban, case sempre homes, pero non era por ese don de xentes, seguro.
-     ¿E se me din algo? – pregungou Cira indo de inocente.
-     Non jodas tía, ves onda min, e xa está – solucionou Fran.
Pero Fran tivo que atender outro asunto. Cira buscouno con certo desespero. Enfadouse para dentro. Razoou. Sentou nunha discreta penúltima fila tratando de comportarse con naturalidade. Non lle foi difícil, ninguén falaba, ninguén se miraba.
-     E cando fala engaiola – seguía Fran como se levase comisión.
-     Pero ten moza ¿non? – preguntou Cira.
-     Si – respondiu Fran cun suspiro.
-     Claro, é que tendo moza... – deixou caer Cira con lástima buscando insistencia por parte de Fran.
E tívoa. Fran case non a coñecía, coñecera de pasada á anterior e non daba acertado a entender como atopara outra en tan pouco tempo se o home vivía case exclusivamente para a organización e a muller non era coñecida no gremio. Cando a viu pareciulle pouco, a anterior non era moito máis, pero esta era pouco. Parecía unha nena consentida que non sabía falar por ela. Presentáranlla unha vez, non dou levantado a cabeza para saudar e falaba con Hugo ó oído. Si, unha nena consentida gardada no corpo dunha muller. Así lla describiu a Cira. Aínda que esta descripción lonxe de axudala presentoulle un dilema: ¿sería ese o tipo de muller que lle gustaba e polo tanto tería que moderar o seu carácter? Ou ¿resultaríalle máis atractiva ó mostrar máis carácter?
Recoñeciuno de inmediato, Fran fixéralle un debuxo calcado. Falou captando toda a atención do público. Toda a da Cira, e Cira a del. Coñecía a todos e os ollos case se lle foron sos cara ela. Como cara todas as novas, tampouco facía falta ter nada especial.
-     ¿E ti quen es? – preguntou Hugo poñéndose serio.
-     Non, ninguén – respondiu Cira botando man da falsa modestia.
-     Muller, alguén si que es – Hugo despregando os seus encantos - ¿viñeches con alguén?
-     Non, vin soa – respondiu Cira, facéndose a indefensa.
-     ¿E quen che dixo do sitio? – interrogou Hugo.
-     Fran - respondiu Cira, comezando a facerse notar.
-     ¡Ah! Fran ¿coñécelo logo? – segiu Hugo.
-     Si, traballamos xuntos, eu son un contacto, xa sabes – explicou Cira, facéndose a interesante por fin.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 73
January 15, 2012 por Raquel Couto Antelo
Quebrantar: facer feble ou máis feble algo. Ninguén consegue quebrantar a súa moral.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-     Aí foi cando empezamos a notalo – aclarou Hana.
-     Non, aí é onde situamos o comezo das cousas raras, se o notásemos daquela igual a cousa era distinta – dixo unha das mulleres.
-     Si, o que di Victoria – dixo Raúl medio ignorándoas – varios de nós traballamos na fábrica; Vigo, por exemplo, estivo presente nas reunións do cambio de suministro.
-     Non tiña por que ser algo importante, non houbera un cambio tan grande na fábrica, polo que dicían todos, eu acababa de chegar coma quen di; pero non debía ter máis importancia, o suministro enerxético, tal como ía subindo a electricidade...
-     Antes funcionaba con gasóleo, decidiran pasar á electricidade como paso intermedio para a enerxía eólica; as instalacións eran moi parecidas, e a instalación eléctrica permitía aproveitar parte da de gasóleo; é dicir, dividía o custo da renovación en dúas fases, primeiro a adaptación á electricidade e despois á eólica. Dáballe a empresa uns anos de marxe para amortizar os custos – dixo un home.
-     Narciso traballa no departamento de Infraestructuras e Instalacións – aclarou Raúl – a todos nos pareciu unha solución lóxica, aforraba custos, reducía a contaminación, limitaba a dependencia dos combustibles fósiles... e sobre todo evitaba a reducción de custos por outra parte.
-     Despidos – dixo Vigo.
-     Levaban meses ameazando aínda que nunca o puxeron enriba da mesa con claridade; a nós preocupábanos, esta é unha cidade pequena, no mellor dos casos teríamos que emigrar, o núcleo industrial máis próximo estaba a uns 70 quilómetros, que non será moito agora, pero antes as comunicacións non eran boas e non porque houbese bloqueo nin nada, estamos nun val, rodeado de montañas, e a fábrica foi o mellor que nos pasou. Bueno, isto imaxino que xa o saberás – dixo Raúl mirándome.
Da fábrica sabía pouco, era un edificio siniestro que parecía máis un cárcere pola alambrada de espiños que a rodeaba que unha fábrica. Ninguén que eu coñecese sabía que se fabricaba alí, ninguén que eu coñecese traballaba alí. En realidade, ate o momento en que a mencionaron non a considerara unha parte importante de nada.
-     ¿Que se fai na fábrica? – preguntei.
-     ¿Como que “que se fai na fábrica”? – repreguntou Hana - ¿de que vivides vós daquela?
Encollinme de ombreiros, vivíamos do que nos pagaban, pensándoo ben era raro que poidésemos vivir de traballar en economatos e restaurantes e ¿de onde saían todas esas cousas? ¿como podíamos vivir sen que entrasen cartos de fóra nin...? En dúas frases quebrantaron os meus esquemas, decateime de que non sabía nada, de que non me preocupara nada, centrárame en buscar unha boa excusa para evitar os controis da garda amarela e seguir os protocolos de seguridade da organización. Era unha ignorante coma o resto da poboación da cidade, non era mellor, era unha completa ignorante.
-     Hai varias divisións, a máis forte é a de fabricación de bens de equipo, maquinaria para outras cadeas produtivas – dixo Raúl.
-     Estas van todas para a exportación – aclarou Vigo con retranca – aquí non hai quen poña outra fábrica para venderllas.
-     E despois hai unha división secundaria de bens de consumo – seguiu Raúl – envasado de alimentos, produtos químicos de limpeza e cosmética, tecidos.
-     Esta foi máis unha ida de pinza dalgún executivo que unha decisión empresarial – interviu o tal Narciso – supuxo un custo enorme adaptar a maquinara, cumprir os requisitos legais, a formación dos técnicos; eu sitúo aí o comezo dos problemas económicos da fábrica, é que non tiña sentido.
-     Fose o que fose a nós gustounos, naquel momento traduciuse en máis traballo e a nós gustounos; tanta culpa é deles coma nosa – razoou Raúl – total, estábamos ben, cos problemas cotiáns que hai en todas as fábricas, cos problemas que hai en todas as cidades, o normal.
-     Nas reunións onde nos informaban cando se ía facer o do cambio participaron todos os entes, o goberno, a empresa, claro, todos – dixo Vigo – e ninguén parecía ter intencións escuras, o goberno conceduille a subvención á empresa e...
-     ¿Que goberno era? – preguntei.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 72
January 10, 2012 por Raquel Couto Antelo
Pugna: Oposición enérxica entre dúas ou máis personas ou grupos, na que cada un aplica o seu esforzo contra os outros, por conseguir algo que todos pretenden. A pugna entre os dous candidatos non foi limpa.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-     Si, a miña idea é moi simple, volver ó comezo e evitar que pase o que pasou – dixen.
-     Simple é – riu Vigo.
-     Si – dixo Hana con desilusión.
-     Bueno, igual funciona – dixo Raúl.
-     Si, decepcionante, pero igual funciona – dixo unha das mulleres – comprende que esperásemos máis de alguén que ven do futuro.
-     Pois é o único que teño – dixen – non sei se podo confiar en Froilán, creo que non; así que, ademais de ser o único que teño, veño soa.
-     Xa – dixo un home.
-     Pero se nos enseñas o de viaxar, podemos ir contigo – suxeriu Vigo.
-     Iso pode levar algún tempo máis do que eu esperaba, Froilán... – intentei explicar.
-     Temos que averiguar con que sección da resistencia contactou – interrumpiu outro dos presentes.
Acordaron, case por unanimidade, contactar cas seccións que coñecía cada quen. Había que facelo con discrección, non querían levantar a carta da miña visita antes de que eles levantaran a de Froilán.
-     Pero ti non tes porque volver onda el – dixo unha muller – podes quedar con calquera de nós.
Era certo, pero non quería volver a facerlle unha putada. Ou iso ou algo peor no que non tiña intención de afondar naquel momento.
-     Non me interesa abrir tantos frentes fóra do meu territorio – eu -  se non me queredes contar como e cando comezou isto, busco por outro lado.
-     Non, espera – esaxerou Hana – non é iso.
-     Comprende que nos queiramos involucrar – dixo a muller de antes – es o máis extraordinario que nos pasou en tempo.
-     Si, nós non somos dos que quedan mirando como pasan as cousas – dixo un home case desde a porta.
Torcín a cabeza cara el e mireino con certo desprecio. ¿Cómo podía dicir que non era dos que quedaban mirando? ¿que tanto fixeran que tiña que ir eu cara atrás para paralo?
-     Xa – dixen por fin.
-     Non, non digas “xa” perdoándonos a vida – atacou o home.
-     Igual che parece pouco, pero é o que podemos facer e ademais somos os únicos que estamos facendo algo – Vigo.
-     Bueno, mirado doutro xeito, se non saben de nós no futuro igual é porque non estamos – lamentou Raúl sentenciándoos.
-     Ou porque vos acomodástedes – dixen.
-     Cando ti poidas compoñer o xoguete que che dei permitireiche que nos fales así – ameazou Hana – mentres fálasnos con respecto. Non viaxaremos cara atrás nin cara adiante no tempo e igual non soñamos coma ti. Pero aquí matan xente, mataron a moitos amigos, ás nosas familias. ¡Ten algo de respecto!
-     Esa historia xa a sei, o que non sei é canto tempo teño, nin se me ides matar á saída, se os da resistencia están do meu lado, ou se a viaxe no tempo afecta ó meu organismo ou de que xeito o fai; e como non sei nada estoume poñendo nerviosa, porque eu tamén teño familia, porque tamén vin morrer xente e porque vin por axuda non por sermóns, nin a aplaudir o voso autobombo.
-     Será mellor que nos tranquilicemos, enfrontándonos non chegamos a ningures, se o que che interesa é o que nós sabemos contámoscho – intermediou Raúl – só esperamos que a cambio compartas o que ti sabes con nós.
-     Xa vos dixen que si – confirmei case amezando.
-     Non sabemos os pormenores, como poderás imaxinar – comezou Raúl – contarémosche o que vivimos, o que escoitamos e o que fomos encaixando como puidemos porque o hermetismo é total. A pugna polo poder, a pugna aberta quero dicir, comezou despois do cambio de suministro enerxético da fábrica.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


langs: gl es

text: Comentarios en: Cerca de 1.800 escolares cierran esta semana ‘Escribir como Lectores’ en La Palma, Fuerteventura y Lanzarote


langs: gl gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en vi en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de : Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 155
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
Ana Sarai Chirivella Gonzalez
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
joan manuel rodriguez nunez
Jose Luis Salgueiro Fernandez
Juan Carlos F. Naveiro
Juan Gabriel Cruz Castro
luis ortiz de zarate
María Angélica Garrido Sotelo
Mary C. Otero Rolle
Centro Oceanográfico de Vigo
Ciencia Política e da Administración
Fundación 10 de Marzo
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Academia Postal Editores
Grupo Tecnologías de la Información
Juristas de la Salud
Los libros de Scripta Nova
Servizo de Publicacións USC
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 155
September 17, 2013 por Raquel Couto Antelo
Hecatombe: fig. Esaxeradamente, suceso desastroso, que sae moi mal ou ten graves consecuencias. Foi unha hecatombe, en lugar de aprobarnos o proxecto riron de nós.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-      ¿Queres deixar de arrastrarme? Quería mirar o que eran esas máquinas ¿a que ven tanto apuro? – rosmei apurando o paso.
-      ¿Querías quedar alí pechada? O máis seguro é que as portas pechen herméticamente, que quedáramos sen aire, sen contar que a a tipa dixese a verdade sobre a electricidade estática, claro – explicaba un Froilán cabreado tirando de min.
-      Si, bueno, seica esqueceches que eu abro todas as portas – deixeille claro.
Froilán parou en seco. Soltou a miña man.
-      Vai – dixo sen ton.
-      Pois vou – dando a volta.
Froilán quedou prantado no corredor, mirándome avanzar cara a porta da sala das computadoras, predecindo unha hecatombe.
-      ¿Ves como abre? – díxenlle, aínda que era obvio, ben se vía.
Entrei satisfeita por lle levar a contraria e ter razón, vino desaparecer detrás da porta que se pechaba.
-      Benvida Rita – dixo a voz de muller.
-      ¿Como que “benvida”? Xa me viches antes – solteille sen reparar en que me chamase polo nome.
-      Antes ¿cando? – preguntou a muller.
-      ¿Que pasa o nivel de electricidade estática esa afectouche máis a ti do que se supoñía que me ía afectar a min? – rin da muller.
-      A min non me afecta a electricidade estática, eu prodúzoa – dixo a muller.
Sen que lle prestase atención, lía con coidado os letreiros que antes apuraban ante os nosos ollos aquel idioma estranxeiro.
-      A ti si que che afecta, pero non hai perigo – dixo a muller.
-      Antes dixeches que era moi perigosa – solteille.
-      Antes ¿cando? – volviu preguntar.
-      Ai, que carallo – desesperoume a máquina e saín da sala.
Sen problema, por suposto; sen averiguar nada das máquinas, por suposto. Froilán agardaba por min do outro lado. Sen expresión.
-      ¿Que pasou? – preguntou.
-      ¿Que é a electricidade estática? – pregunteille de volta.
-      A que deixan os aparatos eléctricos no ambiente – respondiu - ¿por que? ¿douche unha descarga?
-      Non ¿que dis? Non me dou nada, pero a tipa esa está mal – díxenlle.
-      Díxoche que saíses que te ía frixir – riu Froilán.
-      ¡Que non! Que me recoñeciu e todo, o que pasa é que non se lembra de que estiven antes contigo... ou se fai a tonta, a min púxome dos nervios, foille máis efectivo que a ameaza da electricidade estática – razoaba comigo mesma.
A Froilán non lle pareciu tan irritante coma a min.
-      Daquela non se trata dunha muller, é unha computadora – afirmou – e polo que se ve só te recoñece coma parte do sistema se estás soa. Cando entramos xuntos non te recoñeciu, debiunos tomar por un só ente, analízanos coma un todo, curioso ¿non?
Non lle respondín, non tiña moita experiencia en tecnoloxía, a min parecíame curioso todo, desde o comezo ate o final.
-      Iso explicaría as súas lagoas de memoria, pero é inconsistente o de que se abran as portas aínda que esteas ti, e co da garda vermella e tal – dixen, por levarlle a contraria máis que nada, porque estaba de non.
-      Si, efectivamente non o explica – zanxou - ¿Averiguaches o que querías averiguar dos ordenadores?
-      Claro – mentín.
-      Claro – notoumo, era obvio.
-      ¿Que tal se imos á sala de control, a ver que atopamos alí? – suxerín e ordeei.
Froilán accediu e botamos a andar, foinos máis difícil decidir por que corredor botar a andar unha vez tivemos opcións nas dúas mans, e moito máis determinar cal das múltiples portas eran as da sala de control.
-      E a min que me sigue parecendo unha boa idea o de poñer indicadores... – bromeaba Froilán.
-      Si, sería un detalle pola súa parte – respondín sen lle prestar demasiada atención - ¿e se estiven antes aquí? Noutra viaxe, pero noutra que fixen despois de agora, porque antes lembraríao ¿non?
-      Pode ser unha explicación, aínda que nese caso imaxino que serías espabilada dabondo como para deixar as cousas solucionadas para este momento, se non ¿que sentido tería? Imaxino que o deixarías preparado para que nada máis puxeses o pé aquí te levase ó punto onde se solucionan as cousas, ¿que sentido tería que tiveches o poder de programar o sitio este para recoñecerte e guiarte polo bo camiño e se limitase a darche a benvida?
-      Igual é que non son tan espabilada – dixen véndolle o sentido ó seu razoamento.
-      Esa tamén pode ser unha explicación, pero igual ten máis sentido que o programador fose outra persoa que te coñecese – dixo el.
-      Igual de pouco espabilada claro, porque ¿que sentido tería...? – rin.
Froilán arqueou a cella.
-      Sala de control – dixo a voz de muller abrindo a porta ó pasar por diante.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en gl en gl gl en gl gl mk gl gl en en gl gl en gl gl en es gl gl en gl en

text:
The Music of Living Beings
[The Alternative Is Here]
Edicións Xerais de Galicia
At times when desperation goes hand in hand with activism, we need to go back to basics and review our alliances and perspectives. At times when people are looking for a way out, a solution and an end to bad news, it is time to move away from the well-trodden path and look for alternatives in places that had been overlooked. The Alternative Is Here stems from the will to look for solutions where there are (already) some, mainly in our communities and in those of women in the South who, for a long time, have been working the plot of the commons. At odds with grand narratives, this book takes us to daily places and strategies, to the need to change our gaze. It pushes us, with the force of its arguments and experiences, towards collective work.
>> Páxina web: www.aalternativa.net
Edicións Xerais de Galicia
Feminisms, by Olga Castro and María Reimóndez, is the best travel guide along the cartographies of feminisms and proof of their rich biodiversity in the world. The book has been written to become a tool in presenting a social movement that has changed social structures and humanity like no other. The book addresses a wide audience, it is not written for specialists and it presents the contributions and achievements of the feminist movement to improve societies all over the world. In the words of Professor Martín Lucas, author of the preface Reimóndez and Castro show “the collective work of women as thinkers and artists, from Galicia to Japan, or the former USSR, China, India or Sub-Saharan Africa. This map of feminisms in geography and history shows the great diversity of strategies against gender discrimination developed in different cultural, political and social contexts”. According to Martín Lucas, both authors “invite us to re-examine ethnocentrism in order to acknowledge the contributions of activists and thinkers from other cultures […] including feminist theories and practices largely excluded from feminist manuals, very much focusing on the West (Europe and North America)”.
The book is written in a way that allows for adaptation to different cultural settings. The idea is to have the first and more extensive chapter focusing on the cultural setting where the book is going to be published.
>> Sigue a comunidade de Feminismos en Facebook.
Crónicas desde a India
[Travel Notes from India]
María Reimóndez has been working with Implicadas no Desenvolvemento for more than 15 years in the field of development. She works together with local organisations and Crónicas desde a India gathers the pieces she published on the on-line platform Vieiros during her stay in Tamil Nady in July, August and September 2004.
>> Descargar o libro en PDF.
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en gl gl en gl gl en gl en

text:
María Reimóndez | Endangered Species
The Music of Living Beings
Como un animal solitario, Gaia percorre os lugares interpretándose como un elemento ecolóxico para cambiar o humus.
Unha novela escrita como as vetas das árbores, que dun xeito innovador nos deixan percorrer das pólas ás raíces.
Gaia is one of those people with a core hard like an oak tree. She claims the mountains and forrests as world and resists domestication in any of its forms. Like a solitary animal, Gaia goes through spaces thinking of herself as an ecological element with a vocationto change the humus into revolutions. One fine day, her work as an interpreter leads her to  cross paths with the sucessful singer MK. At this point, her certainties evaporate or maybe it is this the chance to let her roots reach the sky. En vías de extinción is a novel that speaks of the worlds that are changing, of cultural diversity, the gaps between rural and urban cultures and the potential to make the margin, the centre of our own lives.
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en en es gl gl gl pt gl es gl gl gl gl pt gl gl gl en gl en

text:
María Reimóndez | COLLABORATIVE WORKS
The Music of Living Beings
Some of the works including texts by María Reimóndez are:
Cuadernos de Villa Waldberta. Yolanda Castaño e María Reimóndez. Instituto Cervantes, 2013. Bilingüe galego-alemán.
Norte/Sur. Xénero no centro. Implicadas/Meubook, 2012.
As que rubimos montañas. Meubook/Implicadas, 2012.
Urbano. Homenaxe a Urbano Lugrís. A Nave das Ideas, 2011.
Mulheres entre poesia e luita. Assembleia de Mulheres do Condado, 2011.
Cociñando ao pé da letra. Galaxia, 2011.
Violencias (in) visibles. Icaria, 2010.
Camiñan descalzas polas rochas. Tris Tram, 2010.
Letras novas. Asociación de Escritores en Lingua Galega, 2008.
Educación e Paz III. Literatura galega pola Paz. Xerais, 2008.
De cando a primavera cría que era inverno. Xunta de Galicia, 2008.
Vanakkam. Benvidas. Implicadas/os no Desenvolvemento, 2007.
O son das buguinas. Xerais, 2007.
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en en en en es gl gl en fr gl en gl en gl gl gl en gl en

text:
María Reimóndez | THE CYCLE OF ELEMENTS
The Music of Living Beings
Just like beings need all elements for life, this cycle includes novels that need each other to create a universe of complictness with readers. Each of the novels can be read independently, in any other and with just the requirement of attention to detail. It is precisely in the details that the links between one novel and the rest are found. Each of them hides elements that help understand the rest and weave a complex tapestry where Earth, fire, water and air create a literary space populated with characters who, just like life iteself, sometimes meet by chance but remain together by will.
THE CYCLE OF ELEMENTS
En vías de extinción
A música dos seres vivos
As cousas que non queremos oír
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en en gl gl en gl en

text:
The Music of Living Beings
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en en en gl gl es gl gl gl en an an nl nl gl gl en gl gl gl es gl gl en es gl gl en gl en

text:
The Music of Living Beings
María Reimóndez is a well established literary translator. Some of her translated works are:
Despois da medianoite, de Salma (Xerais, 2011)
A historia de Mary Prince, de Mary Prince (Biblioteca virtual de literatura universal en galego, 2010). Premio Plácido Castro de tradución 2009.
O soño da sultana, de Rokeya Sakhawat Hussain (Biblioteca virtual de literatura universal en galego, 2010)
Ionqui, de Melvin Burgess (Xerais, 2010)
A idade da auga, de James Salter (Xerais, 2008. Tradución: VVAA)
Teatriños ou aturuxos calados, de Erín Moure (Galaxia, 2007)
As cousas de Berta, de Roger Collinson (Xerais, 2002)
Ra e lebre, de Max Velthuijs (Xerais, 2000)
Ra e rata, de Max Velthuijs (Xerais, 2000)
Ra e pato, de Max Velthuijs (Xerais, 1999)
Ra e porco, de Max Velthuijs (Xerais, 1999)
Entre o costume e a ruptura, de Rachna Mara, (Xerais, 1998)
Mitos e lendas hindús (Edicións Positivas)
>> From German into Galician:
O coche de carreiras, de Helme Heine (Xerais, 2003)
Os tres amigos, de Helme Heine (Xerais, 2002)
¡Boas noites!, de Rotraut Suzanne Berner (Xerais, 2002)
¡Bos días!, de Rotraut Suzanne Berner (Xerais, 2002)
¿Onde está orelliñas?, de Rotraut Suzanne Berner (Xerais, 2002)
Orelliñas vai de compras, de Rotraut Suzanne Berner (Xerais, 2002)
>> From Spanish into Galician:
A filla do filósofo, de Elena Poniatowska (Galaxia, 2009. Traducción: VVAA)
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en de gl de gl gl de en de gl de en de es en de gl de gl de gl gl gl gl en gl gl en gl en

text:
The Music of Living Beings
-Premio Xosé María Álvarez Blázquez author of the year 2014. X edición dos Premios Ánxel Casal da Asociación Galega de Editores
-XXXI Premio Xerais de Novela por Dende o conflito (Xerais, 2014)
-XIV Premio de Novela por Entregas de La Voz por A dúbida
-Feminismos (Xerais 2013), short-listed as best non-fiction volume by Fervenzas Literarias.
-Premio de Xornalismo Dora Vázquez for her article «Desobediencia».
-Grant at the writer-in-residence programme of the Villa Waldberta, supported by the Instituto Cervantes in Munic.
-Premio Frei Martín Sarmiento 2010 for Lía e as zapatillas de deporte (Xerais, 2008).
-Writer in residence in Bangor, Wales, invited by the Centre for Galician Studies and the Asociación de Escritoras/es en Lingua Galega.
-Premio Plácido Castro for her translation of A historia de Mary Prince, unha escrava das Illas Occidentais.
-Premio de narrativa Arcebispo Xoán de San Clemente for O Club da Calceta (Xerais, 2006).
-Short-listed for the Premio Merlín de Literatura Infantil for Usha (Edicións Xerais, 2006).
-Short-listed for the Premio Xerais de Novela for O club da calceta (Xerais, 2006).
-Premio de novela Mulleres Progresistas de Vigo for O Caderno de Bitácora (Edicións Positivas, 2004).
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: gl lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en fr gl en uk es en en fr en en en gl gl gl it en en en en gl gl en gl en

text:
María Reimóndez | Dende o conflito
The Music of Living Beings
Realidade de ficción, por María Reimóndez
Rwanda | London | Paquistán | Ethiopia | Santiago | Haití | Berlín
Sofía Casanova | Marie Colvin | Emma Goldmann | Marta Gellhorn | Margaret Mitchell | Helen Kirkpatrick
Rwanda genocide | Ethiopia hunger | The war in Iraq | Haiti earthquake | The war in Afghanistan | Sri Lanka genocide
The Guardian | L´Equipe | BBC | The Sunday Times | New Yorker | Spiegel
News of Dende o conflito
Edicións Xerais de Galicia.
Saínza Combarro, a Galician war journalist working for the BBC embodies the dilemma of choosing between cynicism and resignation or looking for an intimate thruth when witnessing the most horrifying events. Through her, this novel speaks of the importance of journalism in situations of conflict, but mainly of the importance to find an ethical relationship to the forgotten and silent human beings who are on the other side of the news. Even, paradoxically enough, journalists themselves.
Dende o conflito is also a tribute to women journalists who were capable of bringing their voice to armed conflict. With Saínza Combarro we travel from Congo to Iraq, from Ethiopia to Afghanistan, from Sri Lanka to Haiti, but also to Berlin, Barcelona, Santiago de Compostela or Vilalba. This is a novel about journalism, about war, about the abyss between the North and the South, about poverty, hunger but mainly about the value of friendship and love, about the essence of those things that really matter in life.
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en gl en gl fr en en gl gl en en en en en de en gl es en en en gl es es en en gl en gl es en en gl en gl es en en es en gl es en en gl en gl es en en gl en gl es en en gl en gl es en gl gl en gl en

text:
María Reimóndez | CHILDREN AND YOUNG ADULTS
The Music of Living Beings
Volvo! O regreso de Usha
In the small village of Devastana, Usha and her friends come back after their school break and are really nervous about their government exams. But soon this is forgetten because there are things in life that are far more important than exams. To begin with, Deepak is nowhere to be found. Next, Laskhmi suddenly stops attending school. Will Usha be able to bring things back to normal? Old and new friends, near and far, will have to help Usha face the challenges.
Edicións Xerais de Galicia. 8ª Edición.
Short-listed for the Premio Merlín 2005
Uxía, Usha for her friends, write the story of her living in Devastana, a small village in the state of Karnataka, India. A Galician girl, who used to travel with her mother, a development worker and doctor, finally settles in this Southern Indian state. There she finds friends such as Lakshmi and Deepak, learns Kannada, hears new stories and faces difficultes, especially new ways of understanding life.
O monstro das palabras
Edicións Xerais de Galicia.
Alba and Lela are slightly late for school and they find all children already sitting, though nobody speaks. They all look stunned, they can just blabber. When the teacher comes in, she immediately understands what has actually happened and tells them that a monster has attacked the class. A monster she is very familiar with. The girls are deeply surprised to learn that their teacher is in fact not a “normal” person but a keeper of words. “The Word-Eating Monster” brings young readers a reflection about the value of our own non-hegemonic languages and the need to keep them alive. “Language is a living being, it is alive in our mouths when we speak and in our brains when we think”, claims one of the characters in this novel.
Lía e as zapatillas de deporte
[Lia and the Running Shoes]
Edicións Xerais de Galicia. 3ª Edición
Premio Frei Martín Sarmiento 2010 (categoría 3º a 5º Primaria)
Lía’s running shoes carry a sad story with them. On the other side of the world, children her same age but barefooted put running shoes in boxes, the same running shoes she got for Christmas. Lía and the Running Shoes isa novel that helps children reflect about their responsibility in the exploitation of other children and on how to make the world a fairer place.
Unha viaxe no tempo
Uxía, Brais and their dog Ulises time travel in the Galician county of Quiroga.
Uxía and Brais enrol Ulises in a dog contest around the county of O Salnés.
[Mystery in O Deza]
Uxía, Brais and Ulises need to find the missing statue of Camanzo’s church around the county of Deza.
[Friends from the Future]
Brais, Uxía and Ulises find a few friends from the future around the county of Ortegal.
Brais is thrilled to meet his pen pal Miquiños around the county of A Coruña.
Uxía, Brais and Ulises had a surprise gift – a videogame that takes them around the county of Vigo.
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en en hu en en en es pt tr sv gl zh en gl gl en gl en

text:
The Music of Living Beings
If you want to contact the author, you can do it here:
Envía unha mensaxe a María Reimóndez
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en es en es de en ko en gl en es en en en it it en it gl gl en gl en

text:
María Reimóndez | TRANSLATED WORKS
The Music of Living Beings
En peligro de extinción | Spanish
Translated by the author
kleiningkeiten/cousiñas | Galician (from German)
Translated by the author
El club de la calceta | Spanish
Translated by María José Vázquez Paz
Translated by Attilio Casteluci
Edizione d´ell Urogallo, 2013.
Ill club della calzetta | Italian
Translated by Attilio Casteluci
Gran via Edizioni, 2007.
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gl gl en gl en

text:
María Reimóndez | The Music of Living Beings
Everybody seems to know MK, the singer of the moment, with her amazing voice and her eccentric girlfriend, Gaia. But, who is MK? What happens when the lights are out? When the last tour comes to an end? When mikes are off? Maybe silence is needed to find oneself. Maybe even music does not make much sense without those soundless spaces. It is precisely then that MK goes back to her broken roots, of the disruption of her childhood in rural Tamil Nadu  by the imposed migration back to the metropolis. In the broken sounds of broken pots, MK writes and leads her steps towards the place where the crow’s caws become music.
[This novel is part of the Ciclo dos elementos, a series of independent novels sharing the same characters]
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: en lt it en en en en en en fr en en en en en en en en en en en en en en gl en uk gl en en en en de en la gl en en gl de la gl en en gl en en gl uk en gl en gl gl gl gl en gl en

text:
The Music of Living Beings
This is a collection of poems written in 2004-2005 (published much later), ten years after my first trip to Southern India.
This collection was originally written in German during my stay at the artist’s house Villa Waldberta in 2011 in collaboration with the Instituto Cervantes in Munic and the municipality’s Kultureferat published here in my own Galician translation.
>> Vídeo sobre o proceso de impresión de ‘kleinigkeiten/cousiñas’.
‘kleinigkeiten/cousiñas’ brings the otherness of the Galician language and culture to one of Europe’s most hegemonic languages, transformed here in the language of love and small things.
>> Páxina web de keinigkeiten (en alemán).
In 2002 I published “Moda galega” (Galician Fashion), a humorous poetry collection about the body, consumerism and women. The poetry collection was articulated around the shops in Vigo, each poem bearing the name of a shop of women’s clothing. Ten years later I revisited that collection in Moda galega reloaded.
Copyright © 2014 María Reimóndez. Algúns dereitos reservados.
Aviso legal | Contacto | www.mariareimondez.com
Utilizamos cookies propias para mellorar os nosos servizos e amosar as súas preferencias mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode cambiar a configuración ou obter máis información aquí.OkNoQue son as cookies?


langs: gl gl

text: Comentarios en: Módulo de Internet y Comercio Electrónico del Programa de Creación y Consolidación de Empresas de Ferrol I (Comunidad Autónoma de Galicia) – Días 17, 18, 19, 20 y 21 de octubre de 2011 – Fundación Incyde – Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Ferrol – Fondo Social Europeo (FSE)


langs: es en es de en es es gl en gl gl en es en

text:
Charla con Juan Camarena – Podcast del Varrio Xino
13 marzo, 2018 rcarton Sin categoría
Podcast del 16 de marzo de 2018
Podcast del 09 de marzo de 2018
Previous Post:Festival Flores Agroindustrias
Next Post:Festival Botánico 2018
Powered by WordPress and Gridbox.


langs: es en es de en gl es en gl gl en es en

text:
Festival Botánico 2018 – Podcast del Varrio Xino
26 marzo, 2018 rcarton Sin categoría
Podcast del 21 de marzo de 2018
Previous Post:Charla con Juan Camarena
Next Post:Palabra Que Si
Powered by WordPress and Gridbox.


langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en vi en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en pt en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Tecnologías de la Información
Los libros de Scripta Nova
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 156
September 24, 2013 por Raquel Couto Antelo
Imperioso: que non se pode atrasar máis. Sentía unha necesidade imperisosa de velo.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-      ¿Ves? Por algo non puxeron carteis, xa nos avisa a muller – díxenlle.
-      Estás moi subida ti ¿non? Creo que estás tan empachada de ego pola historia esta de que te recoñeza o sistema que non te decatas do perigo que estamos correndo – rifou un Froilán paternalista.
-      Igual é que xa estou afeita e comezo a disfrutar dun pouco de calma – rosmei mentres entraba na sala de control.
Froilán pensouno uns segundos, apurou o paso antes de que as portas se pechasen diante del.
Na sala de control tampouco había xente. Só silencio. De novo silencio.
-      ¿Onde está a xente? – preguntei en alto falando con Froilán.
-      ¿Que xente? – preguntou a voz de muller.
-      Hostia, a tipa esta outra vez – díxenlle en baixo a Froilán.
Froilán contivo a risa.
-      O nivel de electricidade estática é moi elevado, pode perxudicar ós seus organismos – dixo a muller.
Froilán fixo un esforzo por non rir.
-      ¿De que vas? Antes dixéchesme que non era perigoso e que viñese aquí se quería facer comprobacións – ladreille.
-      Antes ¿cando? – respondiu a voz de muller.
Desespereime, sentín unha necesidade imperiosa de golpear aquela masa electrónica ca única cadeira que había en toda a sala ate que os cables quedasen a vista e tirar deles para desactivar cas miñas propias mans toda aquela merda.
Froilán partíase, non dicía nada, pero partíase; nin para min miraba porque non aguantaba ca risa.
-      O meu nome é Rita – dixen de mal xenio.
-      Rita, ten que abandoar a sala á maior brevidade, o nivel de electricidade estática pode afectar ó seu organismo – repetía a condenada voz.
-      ¿Non me digas que non é para matala? – desespereime.
Froilán miraba de redor, buscaba algo, achegouse a mesa onde estaba a cadeira, mirou con atención os botóns.
-      Creo que é este – dixo en alto mentres lle botaba a man a un pequeno interruptor.
Pero tampouco lle fixo falta confirmación, en canto a pequena tecla baixou comezou a soar unha alarma enxordecedora e irritante. De súpeto os pasos e o barullo de xente que botáramos de menos des que nos erguéramos viña cara nós, máis como ameaza que coma idílica melodía de fondo.
-      ¿Que fixeches? – abalanceime sobre o escritorio para ver que era aquela tecla malvada.
-      Darlle un pouco de vida a isto, era demasiado “fácil” – soltou un Froilán terrorífico.
-      ¿Que é esa tecla? ¿Non dicías que non sabías máis que de emisoras e lanchas? ¿Que coño fixeches? – eu, histérica.
Froilán non ría, pero tampouco representaba arrepentimento. Achegueime máis para ler o que poñía no letreiro. Non o entendín, estaba escrito no mesmo idioma estranxeiro da outra sala, ou iso me pareciu.
-      Ti entendes esta lingua ¿verdade? – pregunteille.
-      Si – dixo tan tranquilo.
-      ¿Que pon aí? – interroguei.
-      Pon “control automático” – respondiu – desactivei o control automático. A maquinaria pode ser sofisticada, pero a programación non o é, cada vez que a máquina atopa unha resposta non rexistrada entra nun bucle. Con este despregue tecnolóxico debería interactuar case coma unha persoa...
-      Home, igual dentro duns anos... – xustifiquei.
-      As máquinas son modernas, estoucho dicindo eu, o eu do futuro; a programación tamén debería ser – insistía Froilán.
-      Seguramente mataron a quen o tiña que programar antes de que rematase, coñecéndoos – deducín.
-      Bueno, pois agora imos comprobar que tan vai a túa inmunidade no goberno vermello – rindo claramente.
Diante da porta detivose o ruído atronador que resoaba no corredor. Agardei aterrada contendo a respiración a que as portas abrisen, a punto de agarrarme do brazo de Froilán, case querendo agacharme detrás del, case queréndoo de escudo. El notouno, contiña a risa.
-      ¿Que fan vostedes aquí? – preguntou un home esixente.
Froilán arrimouse a un lado para deixarme soa fronte as respostas.
-      Inspeccionando as instalacións – respondiu a miña inseguridade.
E así volviu o silencio. A horda de xente con bata branca que seguía ó primeiro home en cruzar a porta calou. Os pasos deixaron de soar e o silencio volviu de novo.
-      Ten sentido, por iso desactivaron o control automático – díxolle unha rapaza con gafas ó home esixente.
-      Non se nos informou de ningunha inspección – investigaba o home.
-      Por suposto que non – dixen.
Froilán mirábame vendo unha gata renovar as sete vidas.
-      Home, é unha inspección – díxolle a rapaza.
-      Claro, claro – claudicou o home.
Froilán case me admiraba.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 155
September 17, 2013 por Raquel Couto Antelo
Hecatombe: fig. Esaxeradamente, suceso desastroso, que sae moi mal ou ten graves consecuencias. Foi unha hecatombe, en lugar de aprobarnos o proxecto riron de nós.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-      ¿Queres deixar de arrastrarme? Quería mirar o que eran esas máquinas ¿a que ven tanto apuro? – rosmei apurando o paso.
-      ¿Querías quedar alí pechada? O máis seguro é que as portas pechen herméticamente, que quedáramos sen aire, sen contar que a a tipa dixese a verdade sobre a electricidade estática, claro – explicaba un Froilán cabreado tirando de min.
-      Si, bueno, seica esqueceches que eu abro todas as portas – deixeille claro.
Froilán parou en seco. Soltou a miña man.
-      Vai – dixo sen ton.
-      Pois vou – dando a volta.
Froilán quedou prantado no corredor, mirándome avanzar cara a porta da sala das computadoras, predecindo unha hecatombe.
-      ¿Ves como abre? – díxenlle, aínda que era obvio, ben se vía.
Entrei satisfeita por lle levar a contraria e ter razón, vino desaparecer detrás da porta que se pechaba.
-      Benvida Rita – dixo a voz de muller.
-      ¿Como que “benvida”? Xa me viches antes – solteille sen reparar en que me chamase polo nome.
-      Antes ¿cando? – preguntou a muller.
-      ¿Que pasa o nivel de electricidade estática esa afectouche máis a ti do que se supoñía que me ía afectar a min? – rin da muller.
-      A min non me afecta a electricidade estática, eu prodúzoa – dixo a muller.
Sen que lle prestase atención, lía con coidado os letreiros que antes apuraban ante os nosos ollos aquel idioma estranxeiro.
-      A ti si que che afecta, pero non hai perigo – dixo a muller.
-      Antes dixeches que era moi perigosa – solteille.
-      Antes ¿cando? – volviu preguntar.
-      Ai, que carallo – desesperoume a máquina e saín da sala.
Sen problema, por suposto; sen averiguar nada das máquinas, por suposto. Froilán agardaba por min do outro lado. Sen expresión.
-      ¿Que pasou? – preguntou.
-      ¿Que é a electricidade estática? – pregunteille de volta.
-      A que deixan os aparatos eléctricos no ambiente – respondiu - ¿por que? ¿douche unha descarga?
-      Non ¿que dis? Non me dou nada, pero a tipa esa está mal – díxenlle.
-      Díxoche que saíses que te ía frixir – riu Froilán.
-      ¡Que non! Que me recoñeciu e todo, o que pasa é que non se lembra de que estiven antes contigo... ou se fai a tonta, a min púxome dos nervios, foille máis efectivo que a ameaza da electricidade estática – razoaba comigo mesma.
A Froilán non lle pareciu tan irritante coma a min.
-      Daquela non se trata dunha muller, é unha computadora – afirmou – e polo que se ve só te recoñece coma parte do sistema se estás soa. Cando entramos xuntos non te recoñeciu, debiunos tomar por un só ente, analízanos coma un todo, curioso ¿non?
Non lle respondín, non tiña moita experiencia en tecnoloxía, a min parecíame curioso todo, desde o comezo ate o final.
-      Iso explicaría as súas lagoas de memoria, pero é inconsistente o de que se abran as portas aínda que esteas ti, e co da garda vermella e tal – dixen, por levarlle a contraria máis que nada, porque estaba de non.
-      Si, efectivamente non o explica – zanxou - ¿Averiguaches o que querías averiguar dos ordenadores?
-      Claro – mentín.
-      Claro – notoumo, era obvio.
-      ¿Que tal se imos á sala de control, a ver que atopamos alí? – suxerín e ordeei.
Froilán accediu e botamos a andar, foinos máis difícil decidir por que corredor botar a andar unha vez tivemos opcións nas dúas mans, e moito máis determinar cal das múltiples portas eran as da sala de control.
-      E a min que me sigue parecendo unha boa idea o de poñer indicadores... – bromeaba Froilán.
-      Si, sería un detalle pola súa parte – respondín sen lle prestar demasiada atención - ¿e se estiven antes aquí? Noutra viaxe, pero noutra que fixen despois de agora, porque antes lembraríao ¿non?
-      Pode ser unha explicación, aínda que nese caso imaxino que serías espabilada dabondo como para deixar as cousas solucionadas para este momento, se non ¿que sentido tería? Imaxino que o deixarías preparado para que nada máis puxeses o pé aquí te levase ó punto onde se solucionan as cousas, ¿que sentido tería que tiveches o poder de programar o sitio este para recoñecerte e guiarte polo bo camiño e se limitase a darche a benvida?
-      Igual é que non son tan espabilada – dixen véndolle o sentido ó seu razoamento.
-      Esa tamén pode ser unha explicación, pero igual ten máis sentido que o programador fose outra persoa que te coñecese – dixo el.
-      Igual de pouco espabilada claro, porque ¿que sentido tería...? – rin.
Froilán arqueou a cella.
-      Sala de control – dixo a voz de muller abrindo a porta ó pasar por diante.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 154
September 10, 2013 por Raquel Couto Antelo
Garlopa: ferramenta de carpintería máis longa que o cepillo e con puño, que serve para labrar ou tornar lisas as superficies de madeira. Pasoulle a garlopa ás táboas cas que ía facer un banco.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Suave coma se unha garlopa lle pasara porriba, así sentía ó novo Froilán. E por moito medo a que a garda vermella volvese que dicía ter quedou durmido antes ca min. Igual era que mo pasara a min, porque por moita despreocupación que aparentase sentía unha certa angustia ó mirar para a porta, durou ate que esquecín o que me preocupaba e quedei durmida.
As luces prenderon soas antes do amencer, imaxino que a modo de indirecta para erguernos. Quizais levaban máis tempo acesas do que eu acordei pero dábame a impresión de que non.
-      ¿Que hora é? – removíase Froilán.
-      Non teño nin idea, debe estar a piques de amencer – trataba de buscar unha fiestra para comprobalo.
Debía ser o instinto, el tamén se erguiu buscándoa.
-      Isto parece un cárcere – concluíu.
-      É unha fábrica, non un hotel – rebatín.
-      E nos somos escravos, non turistas – zanxou.
E tería razón, mais un ulido apetitoso nubrounos a razón e fíxonos apurar máis do que o fixera a insistente luz branca que nos ameazaba desde o teito. Saímos da habitación sen notar diferencia ca noite anterior, supuxéramos que debería haber actividade, xente correndo dun lado ó outro, barullo, e non, silencio, corredores baleiros e brillantes.
-      Creo que o ulido ven de aquí – tirou de min Froilán.
Era un comedor grande, cunha área de autoservicio con vitrinas cheas de comida apetecible, ulía a café, a chocolate, a zume de laranxa; e, porén, ninguén.
-      ¿Que facemos? – preguntou Froilán.
-      Eu morro ca fame ¿intentámolo? – respondín.
Respondín referíndome a intentar achegarnos á liña de servizo e coller algo para comer, había de sobra e nós tampouco éramos de tanto comer que botasen de menos a nosa parte. Non o pensei máis, Froilán tratou de resistir un pouco pero xa tiña a bandexa na man cando eu me abalanzaba sobre os bolos de leite. E non pasou nada. Nin pasou nada cando rematamos e deixamos os restos na papeleira e os pratos no fregadeiro. Tan só silencio e unha luz potente que nos seguía ó longo do corredor baleiro.
-      Isto é un laberinto, deberían poñer sinais indicando polo menos a saída – miraba de redor Froilán.
-      Creo que este é un corredor distinto, aquí non hai portas – dixen.
-      Xa, o que non vexo tan claro é cara onde imos – rosmou.
Íamos cara adiante, tampouco tiñamos máis traballo que facer. As instalacións debían ser inmensas, andivemos máis de cen metros ó longo, torcemos e andivemos outro tanto, superada a segunda curva vimos un cambio de textura.
-      ¿Seguimos? – preguntou Froilán.
-      Si – case ordeei – bueno, eu si.
A cella de Froilán díxome que igual me debería cortar un pouco, pero non lle fixen caso. Seguín cara adiante, el tamén.
-      Case da medo averiguar o que é isto – dixo.
-      O que queiras, pero iso non nos vai deter ¿non? – arqueei eu a cella que tamén sabía.
A porta que nos esperaba ó remate do corredor abriuse nada máis nos aproximamos.
-      Temos que darlle voltas a iso de que a programación deste sitio te recoñeza – dixo no meu oído Froilán.
-      Si, pero noutro momento – reubiqueino, estábamos cruzando unha porta cara o descoñecido, non era aquel o momento oportuno.
Tampouco había moito. Unha sala de máquinas, ou iso parecía, a estancia estaba baldeira, pero nas paredes había centos de miles de luces que escintilaban en diferentes cores. E silencio, tamén había silencio.
-      ¿Ti entendes disto? – pregunteille a Froilán.
-      Non, a verdade; se me quitas das emisoras e os motores fora borda... – dixo medio rindo de min por semellante pregunta.
Avanzamos tratando de ler nalgunha etiqueta escrita en estranxeiro o significado daquela tecnoloxía.
-      Bo día – dixo unha voz de muller.
-      Bo día – respondemos dando voltas para localizala.
-      O nivel de electricidade estática da sala non é óptimo para o seus organismos, deberían saír á maior brevidade – dixo a voz de muller.
-      Tiñamos que comprobar uns datos – dixen – pero non localizamos a máquina...
-      Veñan á oficina de control, desde aquí poden realizar as comprobacións que desexen – dixo a muller.
-      Está ben – dixo Froilán tirando de min.
-      Non, nós queremos ver as máquinas... – resistíame aínda sen ter nin idea de para que valían aqueles trastes.
-      Fagan o favor de abandoar a sala, as portas pecharanse automáticamente en vinte segundos, é pola súa seguridade – ameazaba a voz.
-      ¡Está ben! – berrou Froilán arrastrándome.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


langs: es es

text: Comentarios en: La EvaluaciĆ³n Del Impacto Educacional De La InserciĆ³n Del Software Educativo


text: Comentarios en: Cumplir cuarenta aƱos…