langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt gl fr gl pt gl gl gl gl gl en sv en en en gl gl en fr pt pt pt de pt pt gl fr pt pt gl gl ca gl pt gl fr gl pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
E non sabes con quen me atopei? Coa Sabela, a do Roxo. Si, ía ben de tempo sen vela, porque seica viviu anos na cidade, pero agora volveu, contoumo ela. No supermercado. Vina no súper, quero dicir. Ten un cativo, un… Logo chego a iso. Non, ao neno non lle pasa nada, meu pobre, déixame explicarche. Pois vina no súper e funlle falar. Contoume iso, a nai morreu e ela decidiu volver e instalarse na casa dos pais. O pai, o Roxo, morreu hai tempo, a nai hai uns meses (…).
Sabela era do tempo do meu Selmo, máis ou menos, pero os seus pais eran máis vellos ca min. Pois alí estaba con Sabela, falamos un anaco, sempre me gustou esa rapaza. Sabes ben que o meu fillo e ela andaran xuntos no seu tempo, sempre estaban na mesma banda de amigos, hoxe quedan poucos deles. Se o penso, na vila só está a Sabela, (…), algún quedou polo camiño, como o meu Selmo, de accidente de tráfico, Deus mo garde. Outros foron para alá, pero de mal xeito, drogas, accidente, coma o meu, non sei. E o resto, marcharon. Á cidade, a Madrid, a Suíza. Pero non é ese o tema. Sabela e Selmo estiveran xuntos, non sei se lles podía chamar “mozos”, pero algo tiñan, e nos lugares pequenos todo se sabe. A min non me gustaba que se visen, penso que fun inxusta. Éche boa rapaza, pero claro, ninguén é bo dabondo para os nosos fillos e resulta que os fillos non son mellores que ninguén, tampouco peores… sonche uns, coma eses, coma todos, cadaquén coas súas cousas. Pois naquel tempo Sabela pelexou co pai e liscou para a cidade, non se soubo máis dela, pensei que non volvería nunca, non veu nin de visita, nin ao enterro do vello cando morreu. Ata agora.
O meu Selmo tamén marchou á cidade pouco despois, pero non a xunto dela, quedaba uns meses e volvía, segundo ía collendo choio. Pois seica se seguiron a ver, (…), Selmo e Sabela, pero na cidade, eu diso non sabía nada. Logo Selmo matouse co coche, si, filla, hai que seguir adiante, pero era o meu único fillo, e hai días que non dou feito, non dou… Unha ferida dentro, algo roto (…) Pois cando estaba no súper coa Sabela sinto, Mamá, Mamá, apareceu por un corredor o meniño de Sabela, andará polos tres ou catro anos. Fermoso. Fíxenlle algún contiño, unha piadiña, el miraba e ría, que listos son os cativos de agora. E desde que o vin que non mo quito da cabeza. Mira este álbum de fotos, o meu home Antonio moito gustaba de tirar fotos, eu non son quen de manexar eses enredos. Este é o meu Selmo de pequeno, tería cinco anos aquí, xa hai daquela… trinta e cinco anos disto.
Xa sabes onde vou chegar. Agora voucho dicir. Que o cativo de Sabela, Braian creo que lle chamou, é cuspido ao meu Selmo cando tiña a súa idade. Cuspido de vez. Non son parva, a xente ten ollos e sabe que Sabela e o meu fillo tiveron algo. Que podía ser o pai desa criatura, falando en prata. Sabela nunca dixo quen era o pai, dixo que era dela e xa estaba, é moi arroutada. E eu quería o meu fillo, pero parva non son, o meu Selmo non andaba metido en nada bo, nin na cidade nin aquí, aínda non sei se foi mellor que Deus o levase, (…), Deus me perdoe, (…). Xa acougo, has de perdoar. Pois quen sabe se lle fixo un fillo e logo non quixo facerse cargo, ou se non puido, ou se foron indo así, a velas vir, ata o accidente. Selmo non me contaba nada, daquela con el só había desgustos, ninguén o sabe tan ben coma min. Meu fillo daquela non podería terse feito cargo de nada, aínda que quixera. Sabela quedou soa co neno, e terá os seus defectos, que é moi lercha, pero é traballadora, e limpa, e ese neno está ben guapo e mantido e non lle falta nada. E si, dá que pensar. Ese neno é o meu neto, pero estou fóra, non podo axudar nin mirar por el, non son da familia. Se ela non di quen é o pai, eu aí non pinto nada. Podería ver medrar o meu netiño, pero claro… Pero non vou a iso. Dirás: o neno da Sabela aseméllase ao teu fillo Selmo, será fillo del, etcétera. Pero é máis ca iso. E só unha nai pode sabelo.
O Braian é igual que o meu Selmo cando tiña o seu tempo, pero non digo cuspido, como é normal, ou non tan raro, como un fillo se parece ao seu pai. Non, non. Son iguais, idénticos, unha copia. En todo: na estatura, no pelo, nos ollos, no sorrir, no camiñar, na voz. Mira estas fotos e xa repararás no neno se o ves por aí, son iguais. É como ver o meu fillo hai trinta anos, dá arrepíos. Se cadra pensas que toleei, case o penso eu tamén, pero velaí as fotos. Hai máis. Porque claro, eu reparei que se parecía moito ao meu Selmo, e tirei as conclusións lóxicas, o meu fillo que en paz descanse ten que ser o pai desta criatura, pero non caín ao comezo en que eran iguais, calcados, porque o Braian leva roupas modernas que non existían hai trinta anos, outro peiteado, esas cousas. Pero logo falou coa nai, coa Sabela, e díxolle que quería unha bolza de patacaz, de patacaz fritidaz, falaba así co “Z”, eu pregunteille á nai e ela faloume dun logopeda da cidade pero que dicían que era normal que o neno falara así e que non era para preocuparse. Eu xa lle dixen, nuns anos de seguro que dá en falar normal. E seino ben, por que cres que o sei? Porque o Selmo de pequeno tamén falaba así, “azí”, e logo ós sete anos aprendeu falar normal. Decateime de que ese neno era igual que o meu Selmo e que falaba igual ca el, os mesmos xestos e pasos, dúas pingas de auga, algo incrible, da nai non ten nada, que é roxa como o seu pai, e o cativo é moreno coma min, coma Selmo. Falaba o Braian e eu vía e ouvía falar o meu neno, o meniño que perdín, xa feito un home, pero quedáballe tanto por diante… E agora ese neno, eu podería axudarlle tanto, logo vai precisar de lentes para ler, e dunhas soletas especiais nos pés para que camiñe dereito, pero pouco tempo. Que vai tardar en coller as letras e que hai que forzalo a estudar, porque se non acaba sen oficio, como o seu pai. Pero que debuxa moi ben, un artista, sobre todo de mozote, iso que non o deixe. Eu non podo crialo, pero podería guiar a nai, entendes? Seguir o que fixen ben con el, sen cometer os mesmos erros. Pero como? Aínda lin por aí que se pode saber cunha análise de ADN, se eu son familia, se son a avoa ou se son a nai, (…) claro que non son a nai, iso xa o sei, que tan tola non estou, pero é que é moi estraño, tiñan que comparar o ADN dese neno e o do meu Selmo, xa verías como eran iguais, idénticos, cagados, tiña que acadar unha guedella de cabelo do Braian e exhumar o cadáver de Selmo do nicho do cemiterio, unha tolería, pero dígoche que iso unha nai pode velo, que son igual o fillo que o neto, cuspidiños. Como se saíse das miñas entrañas e non das de Sabela. Unha nai pode velo, unha nai pode sabelo.
(Galiza-Alemanha) Francisco Castiñeira naceu (nacérono) na emigración en Suíza no 1977 e hai anos reside en Regensburg (Alemaña), mais será e sentirase sempre un coruñés con morriña dos Mallos. Dentro da narrativa curta colaborou en diversas publicacións e libros colectivos, e xa en solitario editou as escolmas de relatos "Seica chove" (Baía Edicións) e recentemente "Podería falar de nubes" (Redelibros).
* Alfredo Ferreiro Crítica literária Ilustração Narrativa Referências literárias
A inefável contradição de José Saramago (apontamentos à volta do processo criativo)
* Narrativa Xavier Frias Conde
O porquê não se importa
* Aida Saco Beiroa Alfredo Ferreiro Ilustração Letras Música Narrativa
Vencedores no Certame de Narrações Breves Manuel Murguia de Arteijo
More from Francisco Castiñeira
Posted On 24 Novembro, 2016 Francisco Castiñeira 0
- Que queres? -inquiriume secamente o vello. Medio corpo tapado pola porta que abrira só en parte, o outro medio …
Posted On 24 Setembro, 2015 Francisco Castiñeira 0
- Marta rouboume os cartos! Os cartos do meu peto! Quen berraba, coa melena recollida nunha cola que brincaba ó compás …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


document_lang: gl

langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es ca gl pt gl gl gl gl gl gl en en en en en es gl en oc es pt pt oc ca gl gl fr pt pt gl en ca gl en pt es pt en pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Nouvelle Vague: reconciliarse co espello para despois rachalo - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Cando nun Ollo de Vidro (Crea) falaba sobre as influencias da Nouvelle Vague dicíao polo seguinte:
Se o que queres é o que odias estás nese punto da Nouvelle Vague en fronte do cinema clásico de Hollywood. Sendo un referente era algo que querían -debían- superar para así construír unha nova linguaxe cinematográfica e así mesmo dramatúrxica. Deteñámonos neste aspecto. Fago fincapé na forma de dirixir os actores que, sen saír do xogo, facíanos máis verosímeis achegándose a unha interpretación naturalista empregando a xente da rúa, que no dito xogo fannos conscientes ao tempo do aparello perante o que nos situamos, por mencionar un -o máis relevante e novidoso-: a mirada á cámara.
Seguindo coa nova linguaxe: está presente a fragmentación, sendo a montaxe discontinua e non lineal e empregando elementos audiovisuais doutra natureza que interveñen –ou non- na narración, predominando as secuencias curtas que dan maior axilidade e tendo como recurso os primeiros e primeirísimos planos.
Móvense do lado da videoarte pola sofisticación das tomas, mais tamén da performance gravada que enfatiza o feito de que a sétima arte non é un mero reflexo da vida senón unha realidade que parte da creatividade (e esto é así falando tamén do documental). Xa non se trata de contar historias, trátase de saber contalas dun xeito próprio (cinema de autor).
Para rematar, dicir que é un movemento que ten moito de político. O cinema militante xorde como resposta ás inquietudes dos cineastas, quen, facéndose coa tecnoloxía (cámaras lixeiras), saen á rúa e empregan o cinema como elemento de mudanza social.
Metafísica e corpos (transitar o espazo- tempo).
Xornalista, escritora e artista visual galega. Licenciada en Ciencias Políticas - especialidade Relacións Internacionais, na USC (2003) cunha beca Erasmus no Institut d’études Politiques de París. Realiza un DEA chamado "Temps et Territoires" na Académie de Nantes (2004). No ano seguinte traballa cunha beca Leonardo da Vinci da Universidade de Salamanca no Cinema de Art e Essai Les Cineastes, na Loire. Desde Comunicación Audiovisual (USC) realiza un inercambio na Escuela Nacional de Artes Plásticas (UNAM). Cursa o Master en Literatura e Cultura (UdC); expón na galería 124 de México D. F. Vacacións en gris e negro e Constructio; accede a Medicina no 2015 (USC); asina os seus primeiros libros na editorial madrileña Letras de Autor: Onte e Gauloises; publica videos en Palabra Audiovisual da Aelg; participa no Festival de poesía Alguén que respira (Santiago de Compostela). É membro da Aelg, do Colexio de Xornalistas, de Crea e de Cima.
You might also like
* Amauta Castro entrevistas Estela Pan Vázquez Poesia
Entrevista | Amauta Castro: “O verso admite todo o que nos devasta”
* Andrea Silván Estela Pan Vázquez Fotografia Música
“Sei moi ben o que fixen onte”
* Poesia Tiago Alves Costa
Tiago Alves Costa sobre “Cabalos salvaxes transparentes na noite”
Chola & Lola | Laura Villaverde – Uma revolução que chega desde o rural
Posted On 29 Novembro, 2018 Tiago Alves Costa 0
Chola é mecânica, bloguer e youtuber. Em palco é autêntica, livre e soberana com um humor irresistível que abre a porta …
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Posted On 5 Abril, 2018 Tiago Alves Costa 0
"Nem chegam nem vão, só cavalgam o Caminho. São Ursúas, peregrinos à deriva."   Ursúas é a primeira longametragem do cineasta e …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt gl fr gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de gl en sv en en en gl gl en fr pt pt pt de pt pt gl fr pt pt gl gl fr gl pt gl ca gl pt gl en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
– Marta rouboume os cartos! Os cartos do meu peto!
Quen berraba, coa melena recollida nunha cola que brincaba ó compás da súa indignación, era a súa filla Natalia. Tiña seis anos e gardaba as moedas esporádicas que lle daban eles e outros parentes adultos nun peto con forma de coelliño de porcelana. Agora que aprendía a contar Natalia gustaba de abrirlle o bandullo ó coello, contar as moedas, clasificalas, calcular o seu valor e volvelas meter dentro. Aquelas moedas éranlle moi prezadas á nena como colección en aumento, como pequena cobiza. Pero non, aínda non coñecía o significado do diñeiro e o que pode facer coas persoas.
Malia todo, amosáballe ó pai o seu coello de porcelana. Axitábao, dáballe viravoltas coas mans: non soaba, estaba baldeiro.
– Rouboume as moedas! Ladroa!
Sinalaba para o outro curruncho. Alí estaba a principal sospeitosa do crime: a súa irmá Marta. Tres anos de idade, mirando curiosa para a vítima e o policía: el, Manel, o seu pai.
– A túa irmá non foi, que non sabe nin para que son os cartos. Caerían polo chan.
– Non tal! Xa mirei por todo!
Non tiña ganas de lerias, mais o caso era raro. Non grave, pero raro.
– Deixa a túa irmá tranquila. Logo miro eu. Non te preocupes, que imos atopar as moedas, e se non, douche eu outras.
– Iguais que as que perdiches.
Natalia deuse medianamente por satisfeita e liscou en silencio. O pai abaneou a cabeza. Non puido evitar relacionalo con outra anécdota daquela mañá, noutro mundo, no mundo dos adultos.
Foi onda a súa muller, Natalia tamén, a Natalia Grande, que andaba pola cociña colocando alimentos.
– Tes cartos soltos? -preguntoulle.
– Nin un peso. Debino de gastar todo onte na tenda.
Manel abaneou de novo a testa. Contoulle que retirara pola mañá unha cantidade do caixeiro e que non gastara nada camiño do traballo. Horas máis tarde mirou na carteira e non había nada de diñeiro en metálico. Concluíu que o seu compañeiro, o novo, lle andara no armario e lle roubara. Non o acusou porque non tiña probas, mais non se lle ocorreu outra explicación. Non era unha cantidade grande, mais era polos principios.
– Pero agora tamén che faltan cartos a ti e ata lle faltan a Natalia Pequena.
Manel relatoulle o vivido coas nenas había poucos minutos.
Soou o timbre. Xa o esqueceran, pediran pizzas para cear, non lles apetecía moito cociñar. Decatáronse de que non tiñan cartos para pagarlle ó repartidor.
Abríronlle, recolleron as pizzas e preguntáronlle se podían pagar con tarxeta.
– Vostedes tamén? Hoxe ninguén ten cartos en efectivo ou que pasa? Pois precisamente hoxe o lector de tarxetas non anda alá moi ben.
En efecto, o pago non foi posible con ningunha das tarxetas da parella. Querían morrer de vergoña. O repartidor tranquilizounos.
– O da tarxeta non é culpa súa, hoxe non funcionou con ningún cliente. Debe de ser este fedello.
– Canto o sinto. Vai ter que levar as pizzas de volta.
– E que fago eu con dúas pizzas frías? Queden con elas. Vostedes son de confianza. Apúntollo e a vindeira vez que pidan, páganme o de hoxe tamén. Pero téñanme cartos en efectivo, que con este demo de chintófano nunca se sabe.
Que rapaz tan amable. Mais Natalia Grande e Manel comeron nas pizzas con preocupación, ó contrario que Natalia Pequena e Marta, alleas ós problemas do capital e amantes, respectivamente, da Speziale e da Hawai con ananás.
Máis tarde, despois de deitar as nenas, Manel entrou coa aplicación do seu móbil na súa conta bancaria. Estaba a cero. Natalia Grande consultou a súa, noutra entidade distinta, con idéntico resultado. No ordenador entraron nas súas contas en liña, mesmo as de aforro e as tarxetas de crédito. Todas funcionaban desde un punto de vista técnico, mais non había un can en ningunha. Só un último movemento de saída de orixe descoñecida equivalente á cantidade que había esa mesma mañá. Saldo actual: cero. Coma cero céntimos.
A parella mirouse en silencio, case en pánico, Natalia Grande tapábase a boca malia non emitir ningún son. Xirouse e sinalou algo nos andeis que tiña detrás: o grande tarro de vidro onde ían guindando os céntimos sobrantes das compras. Cando estivera cheo farían algo con eles, ir de festa, (avogaba el) darllo á caridade (porfiaba ela). Estaba case cheo a última vez que miraran. Agora estaba baldeiro.
Había varias explicacións posibles ó problema das contas, desde as racionais ata as paranoicas. O das contas bancarias podería ser un erro xeral do sistema (algo insólito e porén factible), ata un ataque cibernético, un roubo a grande escala. Mais a desaparición dos cartos tanxibles, moedas e billetes, era xa cousa de meigallo, algo inexplicable. Algo fixeran mal, eles e o resto dos humanos, e agora estaban a ser castigados.
Natalia Grande e Manel estiveron discutindo unha hora sobre o que pasara e o que ían facer. Un dos dous dicía algo e o outro retrucaba con algo ou gardaba un silencio reflexivo. Un mundo sen cartos. Preguntaron a algúns amigos por vía da mensaxería do móbil: todos miraron e todos tiñan as contas a cero. Tamén dos pais de Manel. Os de Natalia eran analfabetos nas cuestións de móbiles, tecnoloxía e internet, polo que esa noite durmirían tranquilos.
Porén, ningunha das mensaxes fixo mención ó dos cartos en metálico. A parella arrombou os seus móbiles a un carón e mirouse desesperada.
Fixeron o plan para o día seguinte. Natalia decidiu que seguirían coa súa rutina: ela iría deixar Natalia Pequena no colexio, logo a Marta na gardería e logo acudiría á oficina, coma sempre, como se fose recibir un salario a final de mes para pagar, por exemplo, o colexio e a gardería. Iso, se lle abondaba a gasolina: non podía repostar. Manel, pola súa banda, tiña o día libre. Iría ó banco pola mañá a informarse.
– E se isto non se amaña? -un minuto despois de pronunciar esta pregunta, ningún dos dous sabería dicir se a formulou el ou ela mesmo ou a súa parella.
O primeiro eran as fillas. O home tíñao claro, farían como o que lle contaran da Guerra Civil: enviarían as cativas á aldea cos avós, os pais de Natalia Grande. Alí nunca sobraron os cartos mais tampouco faltaría a comida: o que daban a terra e as bestas. Sería como unhas vacacións. A cidade volveríase violenta, sen seguridade, o Estado esboroaríase, os bancos e as empresas afundiríanse. A guerra. Pensou, non sabía por que, nos drogadictos. Sen cartos e coa abstinencia sairían dos seus tobos na procura de droga, farían calquera loucura.
Natalia, en cambio, sen contradicir o seu marido, víao como un novo comezo. A xente boa reuniríase, colaboraría, autoxestionaríase. Non sabía moi ben como, pero sería o comezo dunha nova democracia. Mais no entanto, concordou, cumpría protexer as nenas.
Buscaron respostas nas novas da televisión, sen éxito. Logo na internet. Os grandes medios tampouco se facían eco do que acontecía, mais a xente especulaba en foros e bitácoras. Ninguén podía desde a noitiña pagar con tarxeta, facer transferencias ou sacar cartos dos caixeiros. E ninguén sabía a causa.
Natalia Grande apagou o ordenador, quedou de novo en silencio e chorou queda, con bágoas e sen pranto. Ó outro lado da mesa Manel tapaba a cara coas mans. Decidiuse e foi consolar a súa esposa. Non estiveran moi próximos nos últimos meses. Bicouna na cara quente e mollada, ela respondeu.
Tiveron sexo alí mesmo, el de pé e ela ofrecida sentada encol da mesa da cociña. Fixérono como se fose a fin do mundo, se cadra érao de vez, mais amodo e en silencio para non espertar as nenas. Había semanas que non o facían en absoluto, e meses que non obtiñan o un do outro outra cousa distinta a un intercambio de fluídos rápido, mecánico e sen sorpresas.
Ó remate abrazáronse, rindo en silencio. Foi como quitar un peso de enriba. El vestiuse e decidiu:
– Mañá mesmo chamo os teus pais e levo as nenas á aldea. Non están seguras aquí. Se a cousa acouga, traémolas de volta.
Ela bicouno. Foron para cama. Para a súa sorpresa, durmiron de contado.
Pouco despois de soar o espertador pola mañá apareceron as dúas nenas no dormitorio dos adultos. O pai estaba completamente espido, a nai, cunha camisola do pai e sen bragas, pero por fortuna estaban cubertos polas sabas de cintura para baixo. Ademais, as nenas viñan con problemas máis serios.
– Foi Marta, xa volo dixen, foi ela quen me quitou as moedas. Meteunas no penico, que noxo!
Efectivamente, Natalia Pequena termaba do penico de plástico de Marta, por fortuna seco e limpo, e no fondo amoreábanse moedas de todos os tamaños e algún billete de pouco valor: os aforros do peto da súa nena maior. Mais Natalia Grande e Manel só vían cartos, cartos reais, en metálico. Tal e como pensaran que nunca verían máis.
– Natalia, nena, dime unha cousa -ocorréuselle á muller-: colliches ti os céntimos do tarro da entrada?
– Si, papá deume permiso. Díxome que ía repoñer os meus cartos. Mais agora xa podes levalos.
A nai mirou ó pai, este bufou. Natalia Pequena sempre tendía a interpretar as cousas ó seu xeito e conveniencia.
Natalia Grande buscou o seu teléfono móbil, acendeuno e tecleou freneticamente. Manel miraba para a pequena pantalla, calado. As cativas, aburridas, marcharon da habitación, deixando no chan o penico cheo de moedas.
– Estou na nosa conta… está ben, cos nosos cartos, parece todo en orde. Foi un problema, din as novas, de toda a banca mundial… descartan un ataque cibernético… máis ben un colapso, un erro en cadea. Amañárono ás catro da mañá. Todo volve a estar como antes.
Vestíronse, aquelaron as nenas e almorzaron os catro. As fillas xa estaban coma sempre, nin sequera parecían lembrar o incidente das moedas. Os pais actuaban maquinalmente, conmocionados.
Natalia Grande, antes de saír coas cativas, bicou o seu marido brevemente, como decotío. Mais logo houbo un segundo bico, máis intenso. Quedaron ollándose.
– Que cabrón! -soltou Manel de súpeto.
– O meu compañeiro. O novo. Daquela si que me roubou os cartos da carteira!
(Galiza-Alemanha) Francisco Castiñeira naceu (nacérono) na emigración en Suíza no 1977 e hai anos reside en Regensburg (Alemaña), mais será e sentirase sempre un coruñés con morriña dos Mallos. Dentro da narrativa curta colaborou en diversas publicacións e libros colectivos, e xa en solitario editou as escolmas de relatos "Seica chove" (Baía Edicións) e recentemente "Podería falar de nubes" (Redelibros).
You might also like
* Alfredo Ferreiro Crítica literária Ilustração Narrativa Referências literárias
A inefável contradição de José Saramago (apontamentos à volta do processo criativo)
* Narrativa Xavier Frias Conde
O porquê não se importa
* Aida Saco Beiroa Alfredo Ferreiro Ilustração Letras Música Narrativa
Vencedores no Certame de Narrações Breves Manuel Murguia de Arteijo
More from Francisco Castiñeira
Posted On 5 Julho, 2017 Francisco Castiñeira 0
E non sabes con quen me atopei? Coa Sabela, a do Roxo. Si, ía ben de tempo sen vela, porque …
Posted On 24 Novembro, 2016 Francisco Castiñeira 0
- Que queres? -inquiriume secamente o vello. Medio corpo tapado pola porta que abrira só en parte, o outro medio …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt pt oc gl pt gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl es fr en pt gl gl gl pt gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es en en en es pt en ca es gl gl ko pt pt pt de gl pt pt en fr ca en ca de gl pt pt en es pt es pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
O conde Oxtiern, obra teatral do Marqués de Sade (e III) - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Teatro Tradução Xesús González Gómez
O Teatro representa o xardín da pousada
O día vai caendo lentamente, de maneira que o teatro ficará na máis completa escuridade.
O principio desta escena ten un ritmo lento e misterioso.
DERBAC: É para falar contigo no maior secreto, caro conde, que che roguei que baixases un momento ao xardín. Hai demasiados movementos nesta casa; desde que chegou o coronel Falkenheim, Ernestine encerrouse e non quere ver a ninguén; Amélie anda por todas as partes; e Casimir, que se decata de todo, contoume cousas bastante extraordinarias.
DERBAC: Non sospeito nada, amigo meu, seino todo. Empeza por ler esta carta, se a pouca luz do día que acaba cho permite. Amélie debía darcha; ao non encontrarte, deulla a Casimir para que cha dese coa maior dilixencia posíbel. Eu collina das mans do teu criado… e lina.
OXTIERN: Que certeza tes de semellante extravagancia?
DERBAC: Vin o criado da pousada co traxe branco de que fala nas mans; levábao a Amélie. E baixo este disfrace atacarate ela mesma.
OXTIERN: Este proxecto é inconcibíbel; está ditado pola rabia e pola desesperación. Teremos que vingarnos e nada é máis fácil.
DERBAC: Mais o coronel está aquí…
OXTIERN: Aínda que houbese dez coroneis, esta criatura medita a miña morte. Teño que avisala. Non pelexarei con ela, mataríaa e quero que viva… que viva para se arrepentir. Se escapa aos meus designios, son un home perdido; lanzarase aos pés do rei e estarei deshonrado; os meus bens, os meus cargos, a miña consideración, todo será aniquilado; polo tanto, non teño outra saída que… Olla, Derbac, quen se achega cara á nós por esa fraga.
DEBAC: É Casimir. (O día segue a caer paulatinamente.)
CASIMIR: O coronel Falkenheim acaba de ordenarme, señor conde, que vos entregue inmediatamente esta carta.
OXTIERN: Dáme. (Le con rapidez; logo, facendo un signo, despide a CASIMIR e achégase misteriosamente a DERBAC.) Amigo meu, é unha tarxeta de desafío do pai de Ernestine; ao saber que a súa filla arma seu irmán contra min, non quere ceder a ninguén o honor dunha vinganza tan necesaria. Vai baixar a este xardín e rógame que o espere para baternos. Como ves, trabucácheste. O irmán de Ernestine debeu entrar nesta casa sen que nos decatasemos. Ese é o inimigo que me oporía e o traxe branco debía servir para disfrazalo.
CASIMIR (achegándose): Señor, se me permitísedes unha palabra.
DERBAC: Fala, amigo meu, di o que sabes.
CASIMIR: O traxe branco non é para o irmán de Ernestine, señor; ese irmán non entrou na casa, estou seguro. Non perdín de vista a ningún dos forasteiros que chegaron e podo asegurarvos que ese mozo, a quen coñezo perfectamente, non apareceu. O traxe é para Ernestine, estade seguro diso; o criado da pousada, a quen o voso ouro soubo gañar, foi por el á veciñanza e é á propia señorita Ernestine a quen debe entregarllo.
DERBAC (insistindo): Todo está aclarado. Ves o que acontece, Oxtiern? Ernestine debeu dicirlle ao coronel, co fin de lle ocultar o seu proxecto, que pretendía servirse de seu irmán para se vingar. O coronel creuno; non quere que seu fillo se bata e el mesmo virá á cita.
OXTIERN (con viveza): E Ernestine virá tamén?
DERBAC: Sen dúbida ningunha.
OXTIERN: Virá vestida de branco?
CASIMIR: Iso é o certo, señor.
OXTIERN (con arrebatos enérxicos e feroces): Apertádeme, amigos meus. Buscabamos un medio para nos desfacermos desta rapaza: o destino ofrécenos un que nunca tivo igual. (Máis friamente.) Casimir, vai dicirlle ao coronel que o espero. Será de noite… dille que estarei vestido de branco: que ataque sen miramento ningún contra o individuo que vexa vagar vestido desa maneira nas tebras.
DERBAC (con berro de horror): Ah!, farás degolar á filla polas mans de seu pai?
OXTIERN: Silencio. Non vedes, amigos meus, que é o destino quen vén ofrecerme estes medios de castigo, e queredes que non os aproveite?
DERBAC: Este crime é execrábel e sublévame!
OXTIERN: É útil para a miña tranquilidade.
CASIMIR (intentando calmar o seu amo): Señor, señor!
OXTIERN: Cala, tunante. E se tremes vaite.
CASIMIR: Obedezo. O coronel saberá que o seu inimigo se dirixirá, vestido de branco, á cita. (Á parte, mentres se retira.) Ah, espero que Fabrice estea de regreso antes de que se consume este horror. (Sae.)
OXTIERN: Este criado impaciéntame, treme de máis. Estes imbéciles non teñen principios, todo o que se afasta da regra ordinaria do vicio ou da vileza estráñaos, os remorsos asústanos.
DERBAC (con viveza): Malditos sexan os infames a quen nada detén! Maldito sexas se teimas nisto! Nunca se concibiu crime máis negro, mesmo nos infernos.
OXTIERN: Estou de acordo, mais éme útil… Esta orgullosa criatura non tramara a miña perda?
DEBAC: Pelexaba contra ti! Expuña a súa propia vida!
OXTIERN: Xogar á heroína… Non me gustan os impulsos de orgullo nunha muller.
DERBAC: Ah!, o ser do mundo que merece as nosas mellores homenaxes, non ten dereito ao orgullo?
OXTIERN: Ben… máis unha vez volves aos teus moralismos. Por pouco tempo que te abandone, teño logo verdadeiras dificultades en recuperarte. Veña, Derbac, ánimo. Por temor a que Casimir non cumpra ben o meu recado, execútao ti mesmo. O coronel vai chegar; dille que se lance con ardor sobre o inimigo que verá adiantarse cara a el vestido de branco: será a súa propia filla… Óesme, Derbac?, e estarei vingado (Sae.)
DERBAC (só): Non, non podo decidirme a servir unha infamia semellante; deixemos estes coidados a Casimir e non nos mesturemos neste horror. Quero deixar a compañía deste home… Volverei caer na indixencia da que me apartaba o seu crédito; é unha desgraza, sen dúbida, pero menor que a de me corromper durante máis tempo na súa indigna escola. A pobreza espántame menos que o crime; por moito que sufra, a un home honesto sempre o consola o seu corazón… (Sae en canto ve que alguén aparece.)
O CORONEL (errando nas tebras): Este é o lugar do combate… Pensei que se adiantara a min; non tardará, sen dúbida… Oh, desgraciado, que vas facer?… Leis crueis da honra, que inxustas sodes! Por que ten de arriscarse o ofendido cando o agresor é o culpábel?… Ah!, que me mate, que me esnaquice, non podo sobrevivir á miña deshonra! (Estremécese.) Paréceme que o oio… Por que a chegada deste adversario imprime en min sentimentos que non podo dominar? E no entanto nunca coñecín o medo. O desexo de vinganza pertúrbame e impídeme distinguir a verdadeira causa destas impresións que me conmoven; a noite faise tan escura que apenas poderei recoñecer a cor do traxe con que me dixeron estará vestido. (Moi baixo, a continuación, sobre todo para que ERNESTINE non poida oílo.) É el; ataquémolo en silencio, non fagamos ruído no combate. (Empuña a espada e lánzase sobre ERNESTINE, vestida de home e da cor que xa se dixo. Apenas comeza o combate, óense dous disparos no corredor: o de HERMAN e o do conde. HERMAN entra precipitadamente, acaba de matar a OXTIERN. FABRICE acode un momento despois.)
ESCENA SEXTA E ÚLTIMA
O CORONEL, ERNESTINE, HERMAN, a continuación FABRICE
Esta escena debe representarse coa máxima rapidez
HERMAN (aínda no corredor): Morre, traidor! Ernestine está vingada! (Corre a separar os combatentes.) Detédeos, santo ceo! Que sangue ides derramar! Infeliz pai, recoñecede a vosa filla!
ERNESTINE (lanzando a súa espada): Meu Deus! (Precipítase aos brazos de seu pai.)
O CORONEL: Cara e infeliz filla!
FABRICE (con exaltación, aparecendo agora): As vosas desgrazas remataron, coronel. Apenas informado dos horrores do conde, voei a Estocolmo e liberei o voso amigo das cadeas coas que o aprisionara Oxtiern. Aquí vedes o primeiro uso que fixo da súa liberdade.
HERMAN: O covarde. A súa derrota custoume ben pouco. É moi fácil triunfar sobre un traidor. Vencedor, acudo a vos, Señor, para informarvos das desgrazas que, ao voso pesar, facía o instrumento e pedirvos a man desta rapaza adorada que vos conservei e que agora me gabo de merecer.
O CORONEL (xesto de aprobación e de dor).
ERNESTINE (a HERMAN): Podo aínda pretender felicidade semellante?
HERMAN (tenramente a ERNESTINE): Ah!, os crimes dun infame como Oxtiern, poderían murchar a máis fermosa obra da natureza?
O CORONEL: Oh, Fabrice, canta xenerosidade. Como poderiamos pagarvos?…
FABRICE: Coa vosa amizade, amigos meus, merézoa. Fixen o mellor uso dos meus cartos… Castigar o crime e recompensar a virtude… que alguén me diga se é posibel colocalo a máis alto interese!
You might also like
* Cinema Laura Villaverde Teatro
Chola & Lola | Laura Villaverde – Uma revolução que chega desde o rural
* Entrevistas Jaime Rocha Poesia Teatro
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
* Entrevistas Estela Pan Vázquez Teatro
Entrevista a Carlos Caetano Biscaínho Fernandes
“Els límits del silenci. La censura del teatre català durant el franquisme”, de Sharon G. Feldman e Francesc Foguet
Posted On 28 Fevereiro, 2018 Xesús González Gómez 0
Hai uns meses publicouse un interesante libro: Els límits del silenci. La censura del teatre català durant el franquisme, de …
O grupo de teatro Chévere
Posted On 13 Dezembro, 2017 Xesús González Gómez 0
"O grupo de teatro Chévere" é um artigo de Xesús González Gómez da série "Ler teatro".
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
6 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies


langs: gl gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt pt en en ru ru en en fr fr en en en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en en sv de de fr en fr it fr de pt gl gl gl gl gl it pt gl it gl pt en gl en pt ca pt gl pt en en en pt en es pt es es es pt en es pt de es en en eo pt es es gl gl en de it cs hbs_lat pt pt pt es en de ca es pt es es hu gl it en ca es ms pt pt pt en fr hu en sk es en es pt pt es en de ca es es gl war gl gl gl gl pt es fr gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de en fr en en en de gl en fr ca es pt oc es gl pt fa ca gl pt en oc es pt gl fr es pt gl en es pt pt pt pt pt pt pt gl pt pt it en en pt gl pt ca pt gl gl pt pt fr pt pt pt pt pt pt es gl pt en en pt en pt gl es es pt pt pt pt en en pt pt

text:
Ambigüidade e melancolía: Farándula, unha obra prima de Arturo Souto - Palavra Comum
Revista Palavra Comum - Artes e Letras
Carlos L. Bernárdez Crítica de arte Pintura
O pintor galego Arturo Souto Feijoo (Pontevedra, 1902-México Distrito Federal, 1964) foi un artista dunha calidade excepcional, aínda falto dun recoñecemento á altura da importancia da súa obra, que xogou un papel relevante na renovación da arte galega anterior á Guerra Civil, mais que tamén debe ser considerada no contexto internacional da época que lle tocou vivir, co que mantén unha manifesta e interesantísima ligazón.
Na súa evolución, a pintura do pontevedrés tocou temas ben diversos: naturezas mortas; retratos; paisaxes; interiores e exteriores con figuras, cun marcado gusto polas escenas marxinais e polas figuras femininas, tratadas frecuentemente cunha inclinación expresionista (O pintor Diego Rivera, 1932, colección particular, Vigo), chegando en ocasións a se achegar a unha estética poscubista, aspectos que se poden detectar na súa obra ao longo da toda a súa traxectoria mais que proceden da súa estadía no París dos anos trinta.
Un dos seus temas recorrentes é o ambiente de escenas de circo, cabaré ou prostibulares, nas que dominan os tons cálidos e sensuais. Non obstante, non son infrecuentes as composicións que amosan unha visión tráxica e dramática, ás veces con certo ar expresionista, como se pode observar en acuarelas e tintas que presentan os seus característicos estudos a partir de modelos femininos, evidenciando que a súa linguaxe pictórica se aproxima á tradición francesa, especialmente cando estas figuras se captan na intimidade, co ollar do pintor convertido no dun auténtico voyeur.
Entre os seus cadros de escenas circenses salienta o óleo Farándula (ca. 1932, colección particular, Galería Montenegro, Vigo), obra de notábeis dimensións (120 x 120 cm) realizada nunha época en que a súa pintura se achega máis intensamente aos movementos figurativos europeos de entreguerras, nomeadamente aos italianos; de feito será Italia o país que escollerá o noso artista para unha longa estadía entre 1934 e 1936, ao lle ser concedida unha pensión na Academia Española de Roma -que dirixía neses anos Valle-Inclán-, tendo unha influencia notábel na súa produción, velaí obras como Ruínas clásicas [Vista de Roma] (1935, Real Academia de España, Roma).
En concreto, o cadro Farándula de Souto insírese de cheo nunha das correntes máis importantes do realismo dos anos vinte e trinta: a que adopta o clasicismo como referente, un clasicismo renovado do que Pablo Picasso foi un dos máis claros expoñentes. Estamos perante un tipo de figuración que ten na ambigüidade e no sentimento melancólico -que analizou o historiador de arte francés Jean Clair para este período- algúns dos seus máis sólidos argumentos.
O cadro do pintor pontevedrés é, ao tempo, unha homenaxe á creación –representada polo circo- e unha expresión de indeterminada tristeza, acentuada pola ausencia nas figuras de trazos fisionómicos, ben habitual na arte europea desta altura, que corresponde, de xeito xenérico, a un sentimento humanista e igualitario.
A respecto do tema concreto da obra, cómpre lembrarmos que o ambiente de escenas de circo, cabaré ou bordel -ámbitos situados nas marxes do socialmente convencional- é ben frecuente na arte europea desta altura. En concreto o tema circense é recorrentemente representado por pintores destes anos como August Macke, Pablo Picasso, Gino Severini, Antonio Donghi, Jean Metzinger, Marc Chagall…
Na Farándula de Souto apreciamos un forte sentido volumétrico, debedor da tradición cubista, dese cubismo que foi evoluíndo para unha linguaxe máis lexíbel, consonte coa “volta á orde” que caracteriza o momento artístico nesta altura; estas referencias complétanse cunhas figuras estáticas que pairan nun universo atemporal e que son o cerna da composición.
De por parte, este óleo, como outros do noso artista nestes anos, está na órbita da pintura figurativa italiana dos Valori Plastici e do denominado “realismo máxico”. Dentro deste mundo, a melancolía que deita o óleo Farándula está máis achegada a un concepto de representación que prima a alegoría emotivamente intensa, o que achega o labor de Souto á obra dun artista como o italiano Mario Sironi, ficando algo máis afastado da figuración irónica do Giorgio de Chirico destes anos.
En Arturo Souto observamos, xa que logo, algunha das características destas correntes figurativas de entreguerras como é o equilibrio entre obxecto e abstracción, evidenciando a dialéctica interior-exterior e suxeito-obxecto, facendo agromar os equilibrios inestábeis e os desprazamentos a respecto da experiencia habitual da realidade que está en condicións de provocar no observador do cadro unha intensificación misteriosa das súas capacidades emotivas, mantendo a tensión entre a descrición puntual e mais a narración enigmática.
Neste sentido, vendo un cadro como Farándula véñennos á mente as palabras de Walter Benjamin cando afirmaba que “toda personaxe, toda cousa, toda situación pode significar calquera outra cousa”, unha procurada ambigüidade que está na orixe da actitude melancólica e que a pintura recolle de xeito evidente.
Como outras obras ligadas ao realismo máxico e ás correntes figurativas do seu tempo, a Farándula de Souto pódese entender como unha pintura que cuestiona o optimismo falso da vangarda, sendo estas figuras da espera e da saudade, igual que outras figuras petrificadas ou transformadas en manequíns -tan típicas desa altura e tamén representadas na obra de Souto- evidencia dun malestar de época, dun sentimento de deshumanización, que para Jean Clair, é semellante ao analizado por Sigmund Freud no ensaio Das Unheimliche [O sinistro], escrito en 1919, un concepto este de “sinistro” que o autor vienés definía como “aquilo que debendo permanecer oculto, se descobre”. Estamos perante síntomas que traducen unha inquedanza fronte á representación, en particular no caso concreto do cadro Farándula, no que respecta á construción das figuras humanas e dos cabalos, unha evidencia dun sentimento de estrañamento, por medio do que Souto conecta co ambiente estético internacional do seu tempo.
Nesa fronteira entra a tradición e a vangarda, entre a pulsión e o equilibrio, agroma esta obra prima de Arturo Souto, deixando no espectador un sentimento de intensa e atemporal emotividade.
You might also like
* Crítica de arte Lito Caramés Pintura
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
* Carlos L. Bernárdez Pintura
As leccións do mestre Castelao
* Lito Caramés Pintura
As pinturas de Velázquez, e compañía, desembarcan en Montjuïc
More from Carlos L. Bernárdez
A pintura de Alfonso Sucasas: o costumismo transcendido
Posted On 17 Outubro, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
A vizosa obra de Alfonso Sucasas (Lalín, 1940 – Vila de Cruces, 2012) estivo marcada polas súas fondas fidelidades pictóricas …
Centenario do pintor Antonio Lago Rivera
Posted On 6 Junho, 2016 Carlos L. Bernárdez 0
Cúmprense este 2015 os cen anos do nacemento de Antonio Lago Rivera (A Coruña, 1916-París, 1990). O noso pintor pertenceu …
9 poemas de Yolanda Castaño
8 Março, 2019 0
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
1 Março, 2019 0
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
27 Fevereiro, 2019 0
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
26 Fevereiro, 2019 0
Deixe uma resposta Cancelar resposta
O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *
Quero ser notificado de comentários adicionais por email.
Quero ser notificado de novos artigos por email.
Este site utiliza o Akismet para reduzir spam. Fica a saber como são processados os dados dos comentários.
Categorias Seleccionar categoria * Abe Rábade Adelino Timóteo Adrián Dios Adrián Magro Afonso Becerra de Becerreá Aida Saco Beiroa Alba Nogueira Alberte Fernandes Marinho Alberte Momán Noval Alberto Esperante Alberto Pereira Alberto Pombo Alcimar Alves de Sousa Lima Alexandre Brea Rodríguez Alfonso Costa Alfonso Rodríguez Alfredo Dourado Alfredo Ferreiro Alice Macedo Campos Alonso Caxade Alva Martínez Teixeiro Amadeu Baptista Amauta Castro Amosse Mucavele Ana Mafalda Leite Ana Maria Oliveira Ana Miranda André Domingues Andrea Nunes Brions Andréa Zamorano Antom Laia Antón Patiño Antonio Iglesias António José Queiroz Antonio Manuel Fraga Antonio Reigosa Antropologia Araceli Herrero Figueroa Arcosonline Arquitectura Artes    Desenho    Escultura    Fotografia    Ilustração    Pintura Artur Alonso Novelhe Audiovisual Baldo Ramos Beatriz Dacosta Begoña Paz Beka Iglesias Belén Mellado (Alicornio) Bernardo Valdês Paços Berta Dávila Biblioteca Bieito Romero Brais Morán Calí Boreaz Carla Carbatti Carlos Ares Carlos Botana Carlos Durão Carlos González Villar Carlos L. Bernárdez Carlos Paulo Martínez Pereiro Carlos Pazos-Justo Carlos Penela Carlos Pereira Martínez Carlos Quiroga Carlos Velasco Souto Carolina Bustos Beltrán Catherine François Caxigueiro Celia Parra Chelo Suárez Chus Pato Ciência Cinema Cláudia Canto Clemente Padín Colaborações de:    Ana Margarida Borges    Andrea Silván    José Pascoal    Luís Chacho    Luís Osório    Marcelo Benini    Maria Manuela Santos Rainho    Maria Oliveira    Paulo Fernández Mirás    Xoán Romay Concha Rousia Craig Patterson Cremildo Bahule Cristina Veira Crítica de arte Dança David Miranda Barreiro David Peón Davide Salvado Diego Q S Direito Economia Editorial Eduardo Estévez Eduardo Méndez Baamonde Eduardo Ribas Fernandes Elena Gallego Abad Eli Ríos Emma Abella Emma Pedreira Entrevistas Ernesto Areias Escultura Estela Pan Vázquez Estíbaliz Espinosa Eugénio Outeiro Eva Veiga Fausta Cardoso Pereira Fernando Barroso Filipe Campos Melo Filipe Marinheiro Fina Roca Fran Pérez ‘Narf’ Francisco Abrunhosa Francisco Castiñeira Francisco Castro Francisco Soares Francisco X. Fernández Naval Franck Meyer François Davo Fred Martins García MC Gastronomia Gisela Casimiro Gisela Ramos Rosa Gonçalo Guerreiro Gonzalo Hermo Graça Videira Lopes Gustavo García Roig Hélder Joaquim Gonçalves Hélder José Hélder Simbad Helena Villar Janeiro Henrique Marques-Samyn Henrique Rabuñal Hirondina Joshua História literária Humanidades Iago Lestegás Ignacio Castro Igor Lugris Inez Andrade Paes Inma Doval Inma López Silva Iolanda R. Aldrei Isaac Lourido Isaac Xubín Isabel Furini Isidro Novo Ismael Ramos Jacobo Fernández Serrano Jaime Munguambe Jaime Rocha Javi Prieto Joana Magalhães João Luís Barreto Guimarães João Madureira joão Manuel Ribeiro João Pedro Messeder-José António Gomes João Rasteiro João Sousa José António Lozano José Barcos José Estévez José Luis Abalo José Manuel Teixeira da Silva José Pinto José R. Montero Juan Luis Rua Kerley Carvalhedo Kerley Carvalhedo Kingsley Dennis Laís Araruna de Aquino Lara Dopazo Ruibal Lara Rozados Laura Villaverde Leandro Lamas Ledicia Costas Letras    Crítica literária    cronica    Crónicas    Ensaio    Filosofia    Filosofia    História    Língua    Narrativa    Poesia       entrevistas    Teatro    Tradução Lino Mukurruza Lito Caramés Livros Lu Paternostro Luís Chacho Luís Filipe Sarmento Luís G. Soto Luís Martínez-Risco Daviña Luís Mazás Luís Serguilha Luís Valle Luísa Monteiro Macvildo Bonde Magia Manel Cráneo Manoel Bonabal Manuel Gago Manuel L. Rodríguez Manuel Lestón Manuel López Rodríguez Manuel Meixide Manuel Pereira Valcárcel Manuel Suárez Mar Pérez Fra Marcelino Fernández Mallo Márcio-André Marcos Abalde Marcos Ferreiro Marcos Nine María Alonso María Alonso Seisdedos María Canosa María do Cebreiro Maria Dovigo Maria João Cantinho María José Fernández López Maria Lado María N. Soutelo María Xosé Queizán Marián Bañobre Maribel Longueira Marília Lopes Marina Ourol Mário Herrero Valeiro Marta Dacosta Martín Camiña Martin Wu Maurício Gomes Mauricio Gomes Meio ambiente Mercedes Queixas Michel Yakini Miguel Anxo Fernández Miguel Mato Miguel Sande Millán Castro Vilariño MJ Pérez Modesto Fraga Moncho Iglesias Míguez Mónica de Nut Mónica Montero Parcero Música Nacho Muñoz Nando Lestón Nando Pereiro Nelson Quinteiro Nifunifa Nolo Suárez Nuno Mangas Viegas Nuno Moreira O Leo Olga Kirk Olga Patiño Nogueira Oralidade Óscar Pedrós Pablo Díaz Pablo Vidal Paco de Tano Paco Nogueiras Paco Souto Palavra Comum Patricia de Lorenzo Patrimonio Paula Gómez del Valle Paulino Pereiro Paulino Vázquez Paulo Ricardo Moreira Paulo Silva Pedro Casteleiro Pedro Eiras Pedro Góis Nogueira Pedro Guilherme-Moreira Pedro Lamas Pedro Vidal Gayoso Pepe Cáccamo Pere Tobaruela Pierrot Rougier Pilar García Negro Política Quico Comesaña Quim Farinha Rafa Janeiro (Neno Escuro) Rafael Catoira Rey Rafael Quintía Pereira Raias Poéticas Ramiro Torres Ramón Blanco Ramón Caride Ramón Neto Ramón Nicolás Raquel Miragaia Raúl Gómez Pato Rebeca Baceiredo Referências literárias Remisson Aniceto Revista Palavra Comum Ricardo Marcos Casás Salgado Roberta Tostes Daniel Roberto Mansilla Roberto Samartim Roberto Sobrado Rocío Blanco Formoso Rocío Soto Roge Fernández Roger Colom Roi Fernández Ronaldo Cagiano Ronaldo Junior Rosa Enríquez Rosalía Fernández Rial Rosalía Rodríguez Rui Tinoco Sabela González Samuel Pimenta Samuel Solleiro Santiago Cortegoso Sebastião Miguel Serafín Mourelle Sergio B. Landrove Sérgio Tannus Serxio Moreira Serxio Suárez Sociedade Sónia Sultuane Susana Sánchez Arins Susanna Busato Tati Mancebo Teresa Barro Teresa Moure Thiago Ponce de Moraes Tiago Alves Costa Tono Galán Tucho Calvo Ugia Pedreira Uncategorized Uxía Uxío-Breogán Diéguez Vergílio Alberto Vieira Verónica Martínez Delgado Vicente Ansola Victor Domingos Victor Oliveira Mateus Viki Rivadulla Virgínia Do Carmo Vítor Vaqueiro Xabier Díaz Xabier P. DoCampo Xacobe Martínez Antelo Xacobe Meléndrez Fassbender Xavier Alcalá    Tertúlia revisitada Xavier Frias Conde Xavier Ponte Casas Xavier Seoane Xelís de Toro Xesús González Gómez    Ler teatro Xiao Berlai Xoán Abeleira Xoán Antón Pérez Lema Xoán Carlos Carreira Xoán Curiel Xoán Lagares Xoán Piñón Xosé Bocixa Xosé Daniel Costas Currás Xosé Duncan Xosé Enrique Acuña Xosé Estévez Xosé García Rodríguez Xosé Iglesias Xosé Lois Garcia Xosé Lois Romero Xosé Manuel García Xosé Manuel Martínez Oca Xulio Álvarez García Xulio Ríos Xurxo Ayán Xurxo Nóvoa Martins Yeos Yolanda Castaño Yolanda López
Entrevista | Jaime Rocha: “O olhar do poeta é o primeiro e o último possível”
Entrevista | Ugia Pedreira: “A música salvou-me desde nena”
“Mulher levitante” por Luís Serguilha
Entrevista | Gonçalo M. Tavares: “A Literatura parte da perversão”
“O poema apresentou-se a um concurso de poesia” por Tiago Alves Costa
“Ursúas” um filme de Roi Fernandez
Palavra Comum ~ Revista galega lusófona de artes e letras
Leave this field empty if you're human:
9 poemas de Yolanda Castaño
Bartolomé Bermejo, pintor virtuoso e heterodoxo
8 poemas do livro “Erosão” de Gisela Casimiro
Entrevista | Lara Dopazo Ruibal: “Amar é imprescindible”
Fábricas do mesmo: a liberdade na era digital, por Rui Tinoco
Revista Palavra Comum - © COPYRIGHT 2018 PALAVRACOMUM.COM
Share stories you like to your friends
Utilizamos cookies para melhorar a sua experiência no nosso website. Ao navegar neste website está a concordar com a nossa política de cookies.Continuar Saber mais
Privacidade & Política de Cookies