langs: gl en gl gl en gl gl gl gl en it it nl gl lt es gl es gl es gl es gl en gl gl gl es gl en gl es en gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es fr es pt en es en de en es pt en fr id es es pt en es es gl it gl gl gl io gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl cs en it gl es eo es sk pt en hu en es pt pt gl fr es fr sv es pl eo it gl es cs pt gl it es en cs en it gl en it it it eo es it it pt it it fr en it it it it it it hbs_lat it ia es en it it en it it ceb it es es it it en it es it it it en it it en hbs_lat it it fr nl pt en it fr it it it it es it it it es it ca it it es it en it es it fr it it es fi it es pt it fr it sl pt pt it it it en it it it it en it es it id eo it it it it it en pt it en sk en es it de it fi pt fr eo it gl fr de en gl ru en ceb en sl en fi en de ca ru ru it gl en fr gl de gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en en gl en

text:
Centro dun dos imperios máis grandes do mundo antigo. Capital da fe e da cultura. Galegos no Mundo fai parada en Roma, museo vivo da historia da humanidade. Máis de 2000 anos espallados en construcións maxestosas: estadios, fontes, capelas, xardíns, palacios… Pasear polo seu centro é revivir as escenas das películas que souberon lucir os seus encantos. Para moitos faise verdade a inscrición ao pé do monumento a Garibaldi: Roma ou morte.
No 2009, máis de tres mil galegos visitaron a Embaixada de España ante a Sede. O seu actual embaixador, o coruñés Francisco Vázquez recibe a Galegos no Mundo no pazo no que reside e traballa. Revélanos curiosidades do edificio, que acolle a misión diplomática permanente máis antiga do mundo, e anécdotas que teñen a Galicia como protagonista dun xeito indirecto.
Manuel Cuña e Frei Martín
Eva Díaz. Profesora de galego na Universidade de La Spienza desde hai 2 anos. Compartimos un típico aperitivo romano con esta ourensá quen nos descubre os seus recunchos favoritos: o templo de Agripa, o máis antigo de Roma; a praza de Venecia; a vía comercial do Corso e, por suposto, as escalinatas da praza de España, o lugar onde quedan todos os romanos para ver e ser vistos.
Viaxamos á antiga Roma con Ángel Rubio, e facémolo no vehículo por excelencia, a vespa. Imos ao circo para presenciar a loita entre os lexionarios romanos e os bárbaros, e paramos no Coliseo. Nesta ruta acompáñanos o fillo e a muller de Ángel, Gina, razón pola que este vigués decidiu botar raíces na capital de Italia hai xa 16 anos, onde ten un bar na praza de Monte de Piedade.
Dirixe unha axencia de noticias que facilita información a todas as televisións do mundo sobre as actividades do Papa. Juan Vicente Boo naceu na Pobra do Caramiñal hai 55 anos. Foi correspondente en varios lugares do mundo pero desde hai 12 anos reside en Roma. Este xornalista desvélanos anécdotas de eleccións de papas, e diríxenos ata o pazo de Santo Angelo, que dá entrada ao Vaticano.
María Signo elixiu Roma para tomar unha paréntese na súa vida. Pero o amor a un italiano cruzouse nela e esa paréntese dura 14 anos. É profesora de español nun instituto e xornalista. Vive nunha pequena casa museo -como puidemos comprobar- no barrio de Eur, un barrio atípico da época de Mussolini.
O amor tamén foi a causa de que Alberto Rodríguez cambiase A Coruña por Roma, e deixase a filosofía polo turismo. Un bo guía para Galegos no Mundo. Achegámonos a unha das antigas entradas da Roma Imperial, e descubrimos tradicións que agochan as fontes romanas. Percorremos o barrio de Coppedé, unha mostra da Belle Epoque italiana e, asistimos a unha velada de bel canto.
Este artigo precisa de máis fontes ou referencias que aparezan nunha publicación acreditada que poidan verificar o seu contido, como libros ou outras publicacións especializadas no tema. Por favor, axude mellorando este artigo. (Desde agosto de 2017.)
Coordenadas: 41°54′N 12°30′L / 41.900, -12.500
Roma é unha cidade, capital da Italia e da rexión do Lazio, provincia de Roma, con 2.754.440 habitantes (2010). Esténdese por unha área de 1.285 km², tendo unha densidade de poboación de 2.136,13 hab/km². Ten máis de 3,33 millóns de habitantes na súa zona metropolitana.
A cidade, que xurdiu no século VIII a.C., foi capital do Imperio Romano, e antes dun reino e unha república (ver Roma Antiga).
Roma é unha das cidades con maior importancia na historia mundial, sendo un dos símbolos da civilización europea e centro espiritual do catolicismo. Conserva numerosas ruínas e monumentos de tres milenios na parte da cidade antiga, declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO e que congrega cada ano a millóns de visitantes.
No interior da cidade encóntrase tamén o estado do Vaticano, residencia do Papa desde o século I. Tras o repregamento do dominio de Bizancio no século VII, foi centro dos Estados Pontificios ata a súa anexión en 1870 por parte do Reino de Italia.
Fai fronteira con Albano Laziale, Anguillara Sabazia, Ardea, Campagnano di Roma, Castel Gandolfo, Castel San Pietro Romano, Ciampino, Colonna, Fiumicino, Fonte Nuova, Formello, Frascati, Gallicano nel Lazio, Grottaferrata, Guidonia Montecelio, Marino, Mentana, Monte Porzio Catone, Monte Compatri, Monterotondo, Palestrina, Poli, Pomezia, Riano, Sacrofano, San Gregorio da Sasola, Tivoli, Trevignano Romano, Zagarolo.
Segundo a tradición Roma tería sido fundada no ano de 753 a.C. por Rómulo. No comezo foi gobernada por reis, pero tornouse unha república en 509 a.C. (de acordo coa tradición). A cidade crecía, e no final da República, a cidade de Roma era a capital dun vasto imperio arredor do Mar Mediterráneo. A poboación de Roma medraba, tanto que no seu auxe chegou a albergar máis dun millón de habitantes.
Co fortalecemento do Cristianismo na cidade, no século III, o Bispo (que despois pasaría a ser chamado Papa) de Roma tornouse a maior autoridade relixiosa na Europa Occidental.
A partir de mediados do século III, co comezo das invasións bárbaras no Imperio Romano (que chegaron a asaltar por varias veces a cidade), produciuse un fluxo de habitantes da cidade para o campo; cando o Imperio Romano se derrubou, pouco máis de 50 mil habitantes moraban aínda na cidade. A cidade de Roma estaría en mans bárbaras (e apoiada economicamente e politicamente polo Imperio Bizantino) durante polo menos catro séculos máis, cando en 756, Pipino III derrotou os longobardos. Roma pasaría a ser capital dos Estados Pontificios ata 1870, onde o Papa era a autoridade máxima do Estado.
Roma pasou a ser a capital da nova Italia unificada, en 1871. O 11 de febreiro de 1929, Benito Mussolini estableceu, nunha serie de acordos co papado cristián, o Estado independente do Vaticano, cedendo un espazo de 0,44 km² da cidade de Roma ao novo país.
Roma sufriu pesados bombardeos e foi tamén o campo de varias batallas, na Segunda Guerra Mundial, aínda que a cidade teña sufrido menos danos que outras cidades controladas polo Eixo (como Berlín ou Varsovia). Roma foi capturada polos aliados o 4 de xuño de 1944, a primeira capital dunha potencia central do Eixo en caer.
A cidade foi escenario dun crecemento acelerado nos anos que se seguiron á guerra. Con cerca de 240 mil habitantes na época da unificación italiana, a cidade medrou ata 692 mil en 1921 e 1.6 millón en 1962.
En 1960, a cidade foi sede das Olimpíadas de Verán.
O concello de Roma divídese oficialmente en 19 entidades singulares denominadas municipios e antes de 2000 coñecidas como circunscricións. O centro histórico divídese en rione que non teñen carácter administrativo senón histórico, na actualidade hai 22 rioni. Fóra do centro histórico Roma divídese en 35 quartieri, 6 suburbios e 59 zonas.
O turismo posúe un papel vital na economía de Roma, dado o status da cidade como un dos máis famosos e máis coñecidos destinos turísticos do mundo.
A cidade é tamén un centro bancario e financeiro. Outros elementos destacados son a mercadotecnia e a moda (roupas de griffe).
O Estadio Olímpico de Roma, un dos estadios máis grandes de Europa, sede do AS Roma e SS Lazio.
A cidade de Roma foi sede dos Xogos Olímpicos de 1960, sendo o principal fito deportivo da súa historia recente. Porén tamén foi sede das finais dos Mundiais de Fútbol de 1934 e 1990, organizados pola FIFA, e as Eurocopas de Fútbol de 1968 e 1980, organizadas pola UEFA.
Ao mesmo tempo tódolos anos organízase entre outros eventos o Masters 1000 de Roma de Tenis, que reúne aos mellores tenistas do circuíto.
Os principais equipos deportivos estábeis da cidade son o AS Roma e SS Lazio en fútbol, o Pallacanestro Virtus Roma de baloncesto, o M. Roma Volley en voleibol e o Rugby Roma Olimpic e SS Lazio Rugby en rugby, todos nas máximas categorías dos seus deportes.
Cores: amarelo e vermello, representando, respectivamente, o cristianismo e o imperio.
21 de abril: fundación (aniversario) da cidade
29 de xuño: festa dos padroeiros da cidade
Dende 1956, ten unha relación de irmanmento exclusivo e recíproco con París, Francia. Só París é digna de Roma; só Roma é digna de París.
Tamén ten relación de amizade con outras cidades:
Contrada de la loba
Imaxe do Coliseo romano de noite.
↑ Definición de romano - Dicionario da Real Academia Galega
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  Roma
Guía Met.Ro y Metro de Roma (en castelán)
Web do Concello de Roma (en italiano)
Capitais dos países membros da Unión Europea
Comunas da provincia de Roma
Castel San Pietro Romano
San Gregorio da Sassola
San Polo dei Cavalieri
ISNI: 0001 2106 5979 0000 0001 2106 5979


document_lang: gl

langs: gl en gl gl en gl gl gl gl en es es fr gl gl gl gl lt es gl en gl es gl en gl es gl en gl en gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ms en de gl gl fr fr fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr pt it el fr gl eo id gl cs en it gl eo es de es es de es de nl pt es de es es de fr de de de fr de eo es cs de fr cs de de nl cs de de de en en fr cs en it gl ca de nl en fr fr ca fr de en fr fr fr en en fr es es de it en ro en de es fr fr fr ca en fr en es hbs_lat ca es de en fr fr hbs_lat fr de hu en ca en fr ia fr eo en pt de nl it es fr fr fr fr en nb es fr en en en de fr fr ca fr en fr en it fr fr fr fr de fr gl fr fr nl es fr ca tl fr fr fr fr fr nl fr fr cs fr fr en de pt en fr fr fr en fr ceb fr cy tr eo fr de vi gl fr pl en gl ceb de en en fi sv ru es gl es gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en en gl en

text:
Marsella | Galegos no mundo
Marsella é a segunda cidade máis poboada de Francia, cuns 860 000 habitantes. Ademais é un centro económico de relevancia e conta cun porto que é o máis importante do Mediterráneo e o terceiro de Europa.
Cezanne ou Picasso inspiráronse na súa paisaxe, e é que Marsella é quen de engaiolar ao viaxeiro con solpores como os dos campos da Provenza ou o de Santa María La Garde.
Os barrios marselleses gozan dunha gran popularidade debido ao seu encanto. Un dos máis importantes é o barrio de Le Panier, cheo de tendas artesanais con cousas típicas da zona. Un dos produtos gastronómicos estrela é o chocolate artesanal, moi demandado polos veciños de Marsella e polos turistas.
En Marsella destacan a Catedral de Santa María A Maior, e as típicas casas provenzais que utilizaban os burgueses para retirarse as fins de semana.
Ten 54 anos e é natural da Coruña. Chegou a Marsella para facer a especialidade en Radioloxía, e cando aprobou decidiu quedar por 5 anos e xa leva máis de 25. Di que o mellor de Marsella é o ceo sempre limpo e as calanques (pequenas rías preto da cidade). Con Manuel coñeceremos o barrio vello e unhas vistas incribles da cidade.
Ten 38 anos e naceu en Galicia, concretamente no Grove, pero con dous anos a súa familia e máis el xa se trasladaran a Marsella. Aínda así, gustaríalle volver a Galicia, pero en Marsella ten familia, e ademais, un restaurante de comida francesa, o Nova Delhi. Visitaremos con el a Catedral de Santa María.
Ten 30 é de Ames e leva un ano e medio en Marsella. Traballa como axente de importación e con ela facemos un percorrido en barco cara a Calanques e visitamos o mercado árabe entre outras cousas.
Ten 59 anos, é natural de Moraña (Pontevedra) e traballa como albanel. Xa leva 39 anos en Marsella. Cando emigrou non había traballo en España, e marchou porque lle ofreceron un contrato. Cústalle estar lonxe da familia e pensa que a calidade de vida é mellor en Galicia ca en ningunha outra parte. Ensinaranos o centro de Marsella e o Museo Cezanne.
De 78 anos de idade e xubilado. Naceu en Mugardos e traballaba para as Forzas Eléctricas de Cataluña, cando o destinaron a Francia para facer reparacións. Andou dun sitio para outro de Francia ata que se estableceu en Marsella . Agora vive preto do mar coa súa muller, por iso é o máis indicado para amosarnos as praias mais fermosas da zona.
É ferrolá, ten 58 anos e traballa como ama de casa. Vive en plena cidade, nunha das casas provenzais típicas de Marsella. Teremos a oportunidade de que Angelines nos abra as súas portas para ver como é o privilexio de vivir nun sitio así.
Este artigo precisa de máis fontes ou referencias que aparezan nunha publicación acreditada que poidan verificar o seu contido, como libros ou outras publicacións especializadas no tema. Por favor, axude mellorando este artigo. (Desde decembro de 2016.)
Coordenadas: 43°17′47″N 5°22′12″L / 43.29639, -5.37000
Vista panorámica do porto de Marsella
Marsella[2] (en occitano e provenzal Marselha e en francés Marseille, que é o nome oficial) é unha cidade da Provenza situada á beira do mar Mediterráneo, a segunda maior poboación de Francia. É o maior porto comercial do país, e capital do departamento de Bocas do Ródano, na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul.
O territorio de Marsella forma unha especie de anfiteatro, pechado polo mar ao oeste, por "les calanques" (calas ou pequenas enseadas) ao sur con Marseilleveyre, pola Costa Azul ao norte co Estaque (inmortalizado polo pintor Cézanne) e polas cadeas montañosas da Étoile e Garlaban ao nordés. Preto da metade da superficie do concello está en territorio natural non urbanizable. Isto fai dela un dos concellos menos densamente poboados de Francia. Na súa baía atópase o famoso castelo de If. A cidade foi medrando ao redor do antigo porto grego, chamado hoxe "Le Vieux-Port" ("o porto vello"), particularmente no decurso da segunda metade do século XIX. De feito, Marsella presenciou un importante desenvolvemento nesta época, estimulado ademais polo comercio cara ao novo imperio colonial francés: Alxeria, Levante e o Extremo Oriente. A rúa da República é un exemplo deste urbanismo do segundo Imperio co seu estilo haussmaniano. Envorcada cara ao mar, a cidade ignorou durante tempo o seu pasado provenzal con quen se comunicaba unicamente a través do val do Huveaune.
Logo dunha grave crise nas décadas dos setenta e os oitenta, a poboación pasou de 1 000 000 aos 807.071 conforme o censo de 1999 habitantes. As autoridades francesas e o Estado Francés decidiron lanzar en 1990 e 2000 un vasto programa de rehabilitación urbana, co importante programa Euromediterráneo, entre a estación Saint-Charles, a Belle-de-Mai e os antigos portos. A cidade constitúe a segunda unidade urbana do país logo de París con 1 550 000 na área urbana, incluíndo Aix-en-Provence ao norte, Martigues ao oeste e Saint Zacharie no departamento de Var ao leste. Na actualidade, fálase dunha poboación urbana arredor do millóns de habitantes. Porén, o nivel de emigración clandestina na cidade é un dos máis altos de Europa e segundo algúns cálculos a cifra podería rodar o millón e medio[3].
Foi poboada polos gregos no século VII a.C. Pasou para o dominio romano no 49 a.C. Na antigüidade tiña a designación de Marsilia.
Vello porto e Notre-Dame-de-la-Garde ao fondo
Escaleiras da estación de trens de Saint-Charles
Vallon des Auffes dende a ponte
Vista dende o parque de Valmer
Xardíns na parte traseira de Longchamp
Praza do Hotel de Ville
Hospicio da Vieille Charité
Costa dos Accoules, no Panier
↑ Definición de marsellés - Dicionario da Real Academia Galega
↑ Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para marsellés.
↑ Dificultades para a precisión dos censos en Marsella
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  Marsella
Páxina web oficial (en francés)
Páxina web da Oficina de Turismo marsellesa (en francés)
Área urbana de Marsella (en francés)
Capital Europea da cultura
Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
Capitais europeas da cultura
2000: Reiquiavik · Bergen · Helsinqui · Bruxelas · Praga · Cracovia · Santiago de Compostela · Aviñón · Boloña
2001: Rotterdam · Porto
2002: Bruxas · Salamanca
2004: Xénova · Lille
2007: Luxemburgo · Sibiu (rexión)
2008: Liverpool · Stavanger
2009: Linz · Vilnius
2010: Essen · Pécs · Istambul
2011: Turku · Talín
2012: Guimarães · Maribor
2013: Marsella · Košice
2014: Riga · Umeå
2015: Mons · Plzeň
2016: Donostia · Wrocław
2017: Aarhus · Paphos
2018: Leeuwarden · A Valeta
2019: Matera · Plovdiv
2020: Galway · Rijeka
2021: Timișoara · Novi Sad · Eleusis
Comunas do departamento de Bocas do Ródano


langs: gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl en gl es es gl es gl gl es pt es es gl lt en en gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en en gl en

text:
Contacto | Galegos no mundo
Contacta con Galegos no Mundo
Galegos no Mundo en Facebook
43 Me Gusta, 5 Comentarios ⋅ Hace 10 meses
3 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
Hai galegos na Costa Brava???
1 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
Novo proxecto, e novas historias. En ADN Galego contaremos as vidas dos galegos de Madrid, Sevilla, Euskadi, Salamanca, Valencia…en definitiva,..
ADN Galego En ADN Galego contamos as historias dos galegos e das galegas que viven e traballan en distintos lugares da xeografía española. Tamén descubrimos a pegada histórica que deixou a emigración galega no lugar en cuestión ao longo dos anos.
5 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
4 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
Galegos no Mundo en Twitter


langs: gl en gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl pt gl gl de gl es es gl es gl gl es pt es es gl lt en en gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en en gl en

text:
Participa | Galegos no mundo
Galegos no Mundo en Facebook
43 Me Gusta, 5 Comentarios ⋅ Hace 10 meses
3 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
Hai galegos na Costa Brava???
1 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
Novo proxecto, e novas historias. En ADN Galego contaremos as vidas dos galegos de Madrid, Sevilla, Euskadi, Salamanca, Valencia…en definitiva,..
ADN Galego En ADN Galego contamos as historias dos galegos e das galegas que viven e traballan en distintos lugares da xeografía española. Tamén descubrimos a pegada histórica que deixou a emigración galega no lugar en cuestión ao longo dos anos.
5 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
4 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
Galegos no Mundo en Twitter


langs: gl en gl gl en gl gl gl gl en en en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl de gl es es gl es gl gl es pt es es gl lt en en gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en en gl en

text:
Aviso Legal | Galegos no mundo
Tanto o acceso á web de GALEGOS NO MUNDO como o uso de calquera información contida na mesma é de exclusiva responsabilidade da persoa que accede ou a usa, non respondendo PORTOCABO TV S.L. de ningunha consecuencia, dano ou prexuízo que puidese derivarse do acceso ou uso da información. PORTOCABO TV S.L. non garante que a información, texto, gráficos, vínculos, ou calquera outro contido da súa web sexan exactos ou completos, excluíndo, especialmente calquera responsabilidade que puidese derivarse dos contidos e servizos comerciais ou doutra índole de webs que se puidesen enlazar electronicamente (link), directa ou indirectamente, a través da web de GALEGOS NO MUNDO.
Todos os contidos do Portal (vídeos, música, textos, fotografías, imaxes, logotipos, software, códigos fonte, etc.), son propiedade intelectual de PORTOCABO TV S.L. ou de terceiros e non poderán ser reproducidos, copiados, pegados, linkados, transmitidos, distribuídos ou manipulados de calquera forma e con calquera finalidade, sen a autorización previa e por escrito de PORTOCABO TV, S.L., mantendo en todo momento o “copyright” intacto e calquera outro indicador da propiedade intelectual dos materiais ou contidos. Calquera utilización dos contidos do Portal non autorizada expresamente por PORTOCABO TV, S.L. será considerada unha violación das leis nacionais do “copyright”, que protexen os dereitos de autor e a propiedade intelectual. PORTOCABO, GALEGOS NO MUNDO e demais denominacións de produtos, servizos, gráficos, e logotipos son marcas protexidas por PORTOCABO TV, S.L. As denominacións doutros produtos, servizos e compañías mencionadas neste Portal poden ser marcas rexistradas dos seus respectivos propietarios.
De conformidade co disposto na Lei Orgánica 15/1999, de Protección de Datos, PORTOCABO TV, S.L. informa que os datos persoais facilitados a través dos formularios desta web ou mediante mensaxes de correo electrónico, serán incorporados nun ficheiro inscrito na axencia española de protección de datos e serán tratados de xeito automatizado. Mediante o envío dos formularios existentes nesta web, o remitente dá o seu consentimento para ser incluído no mencionado ficheiro. A finalidade do ficheiro é servir como soporte de información á xestión dos contidos do programa GALEGOS NO MUNDO. Se o desexa, pode dirixirse a PORTOCABO TV, S.L. domiciliada en Praza de Zalaeta 4 local baixo esquerda – A Coruña, co fin de exercer os dereitos de acceso, rectificación, cancelación e oposición.
Enlaces a outros sitios Web
O sitio web de GALEGOS NO MUNDO pode incluír enlaces a sitios web de terceiros, para a súa comodidade ou para efectos informativos. Se accede a eses enlaces, abandonará o sitio web de PORTOCABO TV, S.L., polo que xa non controla os devanditos sitios, nin tampouco as súas prácticas sobre privacidade que poden diferir das de PORTOCABO TV, S.L. e polo tanto non asumimos ningunha responsabilidade respecto deses sitios web de terceiros. Os datos persoais que decida proporcionar a esas terceiras partes, ou que sexan recompilados por eses terceiros, non están cubertos pola Declaración de Privacidade de PORTOCABO TV, S.L. PORTOCABO TV, S.L. non pode garantir a ausencia de virus informáticos ou de calquera outro compoñente ou condición prexudicial na nosa website ou nos servidores que os fan dispoñibles. PORTOCABO TV, S.L., exclúe, con toda a extensión permitida polo ordenamento xurídico español, calquera responsabilidade polos danos e prexuízos que acompañen ao ou se deriven do uso destas páxinas web. Recomendámoslle que revise a normativa sobre privacidade de calquera empresa antes do envío da súa información persoal.
Galegos no Mundo en Facebook
43 Me Gusta, 5 Comentarios ⋅ Hace 10 meses
3 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
Hai galegos na Costa Brava???
1 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
Novo proxecto, e novas historias. En ADN Galego contaremos as vidas dos galegos de Madrid, Sevilla, Euskadi, Salamanca, Valencia…en definitiva,..
ADN Galego En ADN Galego contamos as historias dos galegos e das galegas que viven e traballan en distintos lugares da xeografía española. Tamén descubrimos a pegada histórica que deixou a emigración galega no lugar en cuestión ao longo dos anos.
5 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
4 Me Gusta, 0 Comentarios ⋅ Hace un año
Galegos no Mundo en Twitter


langs: gl en gl gl en gl gl gl gl en de de nl gl lt es gl es gl es gl pt gl gl gl en gl es en pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl es es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl pt de en gl gl gl gl gl gl gl zh ru ru it ru hbs_lat de en af ru fi sv ru fr gl de gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en en gl en

text:
Frankfurt | Galegos no mundo
Frankfurt é unha cidade de contrastes. Atópase dividida entre a Cidade Antiga (á beira do río Meno) e a Cidade Nova (ao norte da parte vella). As construcións máis vangardistas de Europa conviven en harmonía con edificios antigos ben conservados. Grazas a súa espectacular panorámica de rañaceos, Frankfurt é coñecida como a versión europea de Manhattan. Sede das principais feiras internacionais, a cidade é tamén o centro financeiro de Alemaña, fogar do Banco Central e da Bolsa. Pero non son estes os seus únicos atractivos. Ademais da excelente vida nocturna, ofrece unha chea de museos e galerías de arte interesantes.
Ten 63 anos e naceu en Sarreaous, Ourense. Traballou facendo as famosas salchichas de Frankfurt. Agora está retirado e adica a meirande parte do tempo a xogar a partida e a dar longos paseos en bici pola cidade. Con José percorreremos Zeil, a rúa comercial máis concorrida de Frankfurt; veremos os restos da muralla que rodeaba a cidade e degustaremos un prato típico alemán.
Ten 35 anos é de Cabana de Bergantiños, A Coruña. Foi parar a Frankfurt por unha oferta de traballo do seu marido. Traballa de profesora e vive xunto a súa familia en Bischofsheim, localidade que viu nacer ós irmáns Grimm, creadores de “Branca Neves” ou a “A bela durminte”. Con Alejandra coñeceremos o distrito das finanzas .
Ten 51 anos e é natural de Vigo. Leva 40 anos vivindo en Frankfurt. Alí descubriu que se podía facer negocio limpando os cristais dos rañaceos e desta maneira puxo en marcha a súa propia empresa. Afeccionado á historia , José Ramón daranos toda unha lección na fortaleza romana de Saalburg, a 30 minutos de Frankfurt.
Varela ten 57 anos e é de Ferreira de Pantón, Lugo. Leva 37 anos vivindo en Frankfurt, onde traballa como xestor de catering da Lufthansa. Con el visitaremos o aeroporto con máis tráfico de Europa e a Praza Römer, sede do concello dende 1405.
Ten 58 anos e provén de Xinzo da Limia (Ourense). Leva 40 anos vivindo en Frankfurt, onde se adica á distribución de alimentos. Ademais, é o presidente do Centro Cultural Galego da cidade. Na súa compaña visitaremos a Ópera Vella e asistiremos a un concerto de jazz.
Para a outra cidade chamada Frankfurt vexa Frankfurt do Oder.
Frankfurt[1] (en alemán: Frankfurt am Main; para a distinguir de Frankfurt do Oder) é a cidade máis importante do Estado federado de Hesse (Alemaña), aínda que a capital administrativa é Wiesbaden.
Frankfurt forma o núcleo urbano da rexión Rin-Meno.
Horizonte nocturno da cidade
Artigos principais: Historia de Frankfurt am Main e Historia urbana de Frankfurt.
O nome vénlle dos tempos das tribos xermánicas. Significa o vado (Furt) dos francos (Frank-en), unha tribo xermánica occidental.
O Imperio Romano, na súa extensión máxima, chegou a incluí-la cidade, aínda que por pouco tempo. O emperador Carlomagno habitou varias veces nesta cidade. Durante o Sacro Imperio Romano Xermánico foi sede de moitas eleccións imperiais e entre 1562 e 1792 foi a cidade do coroamento do Emperador. Logo foi a capital da Confederación do Rin, e máis adiante a da Confederación Xermánica.
Prusia anexionou a cidade en 1866, cinco anos antes de gaña-la guerra franco-prusiana, cuxo tratado de paz, que desembocou na creación de Alemaña como país unido, foi asinado en Frankfurt o 10 de maio de 1871.
Ó igual que a maioría das cidades alemás, Frankfurt foi escachizada polos bombardeos dos aliados durante a Segunda Guerra Mundial.
A metrópole converteuse no centro da rexión Rin-Meno, unha das máis produtivas e dinámicas de Alemaña, que conta aproximadamente 5 millóns de habitantes, entre os que se destaca a maior proporción de estranxeiros do país.
Capital financeira da Unión Europea
Eurotower, sede do BCE
O Banco Central Europeo (BCE), unha das institucións máis representativas da Unión Europea (UE), ten a súa sede principal en Frankfurt. Os órganos reitores do BCE (Consello de Goberno e Comité Executivo) dirixen o Sistema Europeo de Bancos Centrais (SEBC), cuxas funcións consisten en administra-la masa monetaria, conduci-las operacións en divisas, conservar e administra-las reservas oficiais de divisas dos Estados membros e garanti-lo bo funcionamento dos sistemas de pago. O euro manéxase dende esta cidade.
Un moderno edificio, que deberá alberga-la sede do BCE a partir de 2007, se constrúe actualmente a beiras do Main sobre terreos anteriormente ocupados pola central de mercado.
Ademais, Frankfurt é o centro financeiro do país e alberga a Bolsa alemá (Deutsche Börse AG) e o banco federal de Alemaña (Deutsche Bundesbank). Nela encóntrase a sede de máis de 370 bancos, e os mercados financeiros máis importantes do mundo mercan e venden aquí a diario as súas accións. Este feito e o estar a beiras do río Main fai que se coñeza tamén como "Mainhattan", en referencia ó barrio neoiorquino de Manhattan.
Ver: Asuntos institucionais e política na Unión Europea - Economía da Unión Europea - Edificio do Banco Central Europeo
Vista panorámica de Frankfurt
Casa natal de Goethe.
Paulskirche: aquí en 1848 inaugurouse o primeiro parlamento alemán libremente elixido.
Zeil-Galerie: suba á última planta e goce dunha das mellores vistas.
Museumsufer: zona que ofrece museos en ambas marxes do río. Entre eles destacan o Museo do Cine, o Museo de Arquitectura, o Museo de Artes Aplicadas e o Caricatura Museum für Komische Kunst.
Römerberg: centro antigo de Frankfurt, detalladamente restaurado.
Sachsenhausen: o barrio máis típico e máis visitado. Ten unha gran variedade gastronómica, acolle a maioría dos restaurantes e das sidrerías da cociña francortiana.
Main Tower (Torre do Main): dende a terraza situada a 200 m de altura pódese gozar dunha vista estupenda. Sobre todo nos meses de outubro a marzo a partir vese a cidade totalmente iluminada. É unha vista única en Alemaña.
A Bolsa (Frankfurter Wertpapierbörse): diante do edificio preséntanse os símbolos da bolsa: un touro (polo alza) e un oso (pola baixa).
Commerzbank-Tower: deseñado polo arquitecto Sir Norman Foster en 1997. Destacan os nove xardíns integrados nas plantas superiores. É o rañaceos máis alto de Europa.
Hauptwache: xurdiu en 1728 do plano do urbanista Johann Samheimer. Este edificio perdeu a súa función de prisión e hoxe alberga o café "Hauptwache" e un restaurante xaponés.
Feira Internacional do Libro: considerada a máis importante do mundo. Lévase a cabo unha vez ó ano.
Commerzbank-Area (chamado ata o 1 de xullo de 2005 Frankfurter Waldstadion): estadio de fútbol que xa albergou numerosas competicións, como o Mundial de fútbol de 1974, a Copa Confederaciones 2005 e a Copa Mundial de Fútbol de 2006.
Torre da Feira, "Messeturm": deseñada polo arquitecto Helmut Jahn. Frankfurt é o centro das feiras, e grazas a elas, case tres millóns de persoas visitan a cidade tódolos anos para ve-la Feira da Música ou a Feira do Automóbil (IAA - Internationale Automobil Ausstellung).
O Aeroporto de Frankfurt (Flughafen Frankfurt am Main, localizado a 12Km do centro da cidade) é unha referencia internacional e os seus máis de 50 millóns de pasaxeiros ó ano convérteno no segundo aeroporto máis transitado de Europa, soamente superado polo Aeroporto de Heathrow, de Londres. Ten catro pistas e está considerado o mellor aeroporto de carga do mundo. Así mesmo, é o aeroporto no que opera o maior número de liñas aéreas internacionais.
Malia o que poida parecer polo seu nome, o Aeroporto de Frankfurt-Hahn (Flughafen Frankfurt-Hahn) áchase a aproximadamente 120 km da cidade de Frankfurt, en Lautzenhausen. O aeroporto é unha base principal da compañía Low-cost Ryanair. Tan só se chega a el por estrada. Conta cun bus a cada hora dende a Estación Central de Frankfurt, que fai o traxecto en unha hora 45 minutos.
Ó igual que Berlín, Frankfurt puxo en funcionamiento un completo sistema de bicitaxi, transporte alternativo e ecolóxico.
Pola súa parte, o Metro de Frankfurt posúe sete liñas e 58,7 quilómetros de lonxitude.
Torres do Deutsche Bank
Commerzbank-Tower e a Main Tower
↑ Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para frankfurtés.
Commons ten máis contidos multimedia sobre:  Frankfurt
Páxina oficial de Frankfurt (en alemán)
ISNI: 0001 2185 8098 0000 0001 2185 8098


langs: gl en gl gl en gl gl gl gl en en en nl gl fr pt gl es gl es gl pt gl es gl en gl es en en es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es fr az en en gl fr eu gl it gl en en en la gl it en fr en nb de fr fr nb en de en en gl es es de fr fr de de fr fr en en fr fr gl en en en fr fr de de fr en sv fr fr fr pt gl gl gl gl gl el gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl it es gl gl gl gl gl es es es de es es pt gl pt es es es pt es es pt es pt es es gl pt gl pt gl gl gl gl gl gl es gl eo ca pt ca pt es es nl es it gl en gl es es zh it en gl en en pt fr fr ro es en es es ro ca fi ceb en es gl pl it gl it ca gl gl fr es en pt es id en it es fr en gl en gl es en en en gl gl gl es gl es es es gl gl gl gl gl uk gl gl gl gl en gl es pt gl gl gl es es es es es es gl es en gl gl es gl cs en it gl gl nb en pt es ca es en gl en en eo en es es gl gl es en en en es es en gl es fr gl de gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en en gl en

text:
Bos Aires | Galegos no mundo
Bos Aires ten unha poboación de preto de 3 millóns de habitantes. É a cidade máis europea de América Latina, medrou á beira do Río da Prata -tan ancho que moitos viaxeiros o confunden co mar–. A súa Avenida 9 de xullo, principal arteria da cidade, é o orgullo dos porteños por ser a máis ancha do mundo, e está presidida polo seu símbolo, o Obelisco. A paisaxe natural da rexión é verde e húmida. Bos Aires é un dos polos culturais do continente. Foi elixida pola Unesco coma Cidade do Deseño en 2005 e como Capital Mundial do Libro en 2011. É a cuarta no ranking mundial do teatro e ten máis salas ca Nova York. O barrio de Boca, antigo asentamento de escravos, converteuse nun reclamo turístico grazas ao seu emblemático café-tango “Caminito” e ás súas casas de cores. Pero un non pode marchar de Bos Aires sen visitar San Telmo, onde habitaron as historias de Mafalda, ou visitar Recoleta, onde un ten a sensación de pasear polas rúas de París. A cada paso, en calquera lugar, Bos Aires soa a tango, unha megalópole que nunca para.
40 anos, natural de San Román de Cedeira. De alí marchou hai oito anos para dar clases no Santiago Apóstolo en Bos Aires, o primeiro colexio galego no exterior, que conta con 500 alumnos. Entraremos con Carlos na cafetería Tortoni, a máis antiga de Bos Aires, situada no que eles denominan o “Microcentro” e rexentada por un galego.
Ten 34 anos e é da Coruña. Estudou xornalismo en Santiago pero ó pouco tempo de acabar a carreira decidiu buscarse a vida fóra de Galicia. Logo de traballar en moitos países, ten a súa base de operacións en Bos Aires, aínda que o seu traballo de xornalista obrígao a viaxar constantemente por toda América Latina. Con el iremos ao popular barrio de Boca e á milonga, o lugar onde se pon música de tango e os homes sacan a bailar ás mulleres.
54 anos, naceu en Bande (Ourense). A media hora do centro de Bos Aires está Banfield, un barrio de estilo inglés no que vive xunto con outros moitos galegos. Chegou a Arxentina moi pequeno acompañando aos seus pais. Con Alfredo visitaremos os símbolos da cidade, o Obelisco, a Praza de Maio e a Casa Rosada, sede do goberno arxentino.
Ten 37 anos e é de Pontevedra. Maite é unha muller independente, formouse en Alemaña como analista financeira e traballa en investimentos internacionais. Desde hai 11 anos vive en Bos Aires, no barrio de Recoleta. Percorreremos con ela o barrio de San Telmo, onde descubriremos os mercados de antigo.
58 anos, naceu en Sober (Lugo). A muller, arxentina de orixe galega, foi a causa de que acabase montando un restaurante en Bos Aires. Con este home polifacético, que compaxina no terreo laboral a cociña coa literatura e o xornalismo, coñeceremos o centro gastrónómico da cidade, chamado “Palermo Hollywood”, no barrio de Palermo, e pasearemos polo seu bosque.
Buenos Aires[3] ou Bos Aires[4] (en castelán: Buenos Aires) é a capital da Arxentina. Os seus habitantes denomínanse porteños, mentres que o morador da veciña Provincia de Buenos Aires é denominado bonaerense.
A cidade atópase situada na beira dereita do esteiro do río da Prata, fronte á cidade uruguaia de Colonia del Sacramento. É, principalmente, unha cidade de servizos.
Artigo principal: Historia urbana de Buenos Aires.
Buenos Aires foi fundada por primeira vez o 3 de febreiro de 1536 polo español Pedro de Mendoza, baixo o nome de Nuestra señora del Buen Ayre, (Nosa señora do Bo Aire). A cidade foi abandonada e esnaquizada polos indios en 1541, e refundada o 11 de xuño de 1580 por Juan de Garay co nome de Ciudad de La Santísima Trinidad y Puerto de Santa María del Buen Ayre (Cidade da Santísima Trindade e Porto de Santa María do Bo Aire).
Trala súa segunda fundación Buenos Aires tivo un escaso desenvolvemento ata que en 1776 foi nomeada capital do Virreinato do Río da Prata. Dende ese momento comezou a evolucionar rapidamente debido ao empurre comercial que a beneficiou, principalmente grazas ao contrabando, desenvolvéndose non só economicamente senón tamén culturalmente. A chegada de ideas liberais e fundamentalmente a ocupación de España polo exército napoleónico, permitiu a creación de movementos emancipadores, que desataron en 1810 a Revolución de Maio e a creación do primeiro goberno patrio.
Durante o longo proceso que levou á creación do Estado Nacional Arxentino, Buenos Aires foi elixida lugar de residencia do Goberno Nacional, aínda que este carecía de autoridade administrativa sobre a cidade, que formaba parte da provincia de Buenos Aires. A necesidade do goberno nacional de federaliza-la, sumada ao movemento de tropas ordenado polo gobernador da provincia, Carlos Tejedor, produciu en 1880 unha serie de enfrontamentos que rematarían coa derrota da provincia de Buenos Aires e a federalización da cidade. Posteriormente, a Provincia de Buenos Aires cedeu os partidos de Flores e Belgrano, os cales foron anexados ao territorio da Capital Federal. A cambio diso, a Provincia de Buenos Aires recibiu unha compensación económica.
En 1882 o Congreso Nacional creou as figuras do intendente e o Concello Deliberante da Cidade. O intendente non era elixido polo voto popular, senón que era designado polo Presidente da Nación en conformidade co Senado. O primeiro en exercer o novo cargo foi Torcuato de Alvear, designado en 1883 por Xullo A. Roca.
Cara finais do século XIX e comezos do século XX a cidade sufriu unha transformación importante; a prosperidade económica que atravesaba o país sumada ás preparacións para o I Centenario que se celebraría en 1910 permitiron que a infraestrutura urbana se desenvolvése. Isto incluíu non só a construción de novos edificios, prazas e monumentos, senón tamén un melloramento xeral nos servizos públicos que lle permitiu contar en 1913 co primeiro metro de Iberoamérica.
Durante o século XX a cidade experimentou un grande crecemento demográfico que a situou entre as maiores cidades da Terra, non só a nivel demográfico, senón tamén artístico, cultural e económico.
Trala Reforma da Constitución Arxentina de 1994 a cidade puido contar coa súa propia Constitución e cun goberno autónomo de elección directa. O 30 de xuño de 1996 celebráronse as eleccións que designarían ao Xefe de Goberno da Cidade, así como aos lexisladores que sancionarían a Constitución da Cidade. Nas eleccións do Poder Executivo resultou gañadora a fórmula da Alianza para a Xustiza, o Traballo e a Educación de Fernando de la Rúa, converténdose deste xeito no primeiro Xefe de Goberno. Tras dous meses de deliberacións, a Convención Constituínte finalmente sancionou o 1 de outubro de 1996 a Constitución da Cidade de Buenos Aires.
No ano 2003 foi promulgada a Unión Civil[5], tanto para as parellas homosexuais como para as heterosexuais, converténdose na primeira cidade en América Latina en oficializar devanditas unións.
Galegos en Buenos Aires
Buenos Aires foi cidade de acollida para numerosos galegos na emigración ou o desterro. Na realidade, é a cidade do planeta con máis habitantes galegos. É coñecido o seu Centro Gallego pola súa enorme influencia e instalacións (editorial, centro cultural, hospital,...) que tivo unha importancia básica na sociedade arxentina do século XX (máis aínda cando foi o corralito no 2001).
A cidade de Buenos Aires atópase no hemisferio sur a 34º 36' de latitude e 58º 26' de lonxitude. A cidade autónoma (tamén coñecida como Capital Federal) esténdese sobre un terreo chairo con 19,4 km de norte a sur e 17,9 km de leste a oeste. Na súa superficie de 202 km² vivían, en 2009, 3.120.435 habitantes. No entanto, cando se examina súa rexión metropolitana (a chamada Gran Buenos Aires), a superficie atinxe 3880 km² e a poboación chega aos 13 millóns de habitantes, converténdoa nunha das cidades máis populosas do mundo e a segunda na América do Sur, despois de São Paulo, no Brasil.
Na marxe oposta do Río da Prata, atópase a cidade uruguaia de Colonia del Sacramento. Buenos Aires lígase a Colonia e a Montevideo por barco (que cobre a ruta Buenos Aires-Montevideo en pouco máis de tres horas, e Buenos Aires-Colonia en cerca dunha hora). O Río da Prata (Río de la Plata) e mailo Riachuelo forman os límites naturais da Cidade Autónoma de Buenos Aires a leste e a sur. O resto do seu perímetro está demarcado pola Avenida General Paz, que circunvala a cidade de norte a oeste. Esta avenida liga de forma rápida a cidade coa Gran Buenos Aires, unha rexión de alta concentración de habitantes e forte actividade comercial e industrial.
O clima da cidade é temperado oceánico (ameno durante todo o ano). As temperaturas medias anuais son de 18 ºC. No inverno a temperatura pode caer a 3 °C, encanto no verán, húmido, a temperatura media é de 28 °C. Só unha vez na súa historia, en 1918, rexistrouse caída de neve.
Parámetros climáticos medios de Buenos Aires
Temperatura máxima media (°C)
Temperatura mínima media (°C)
Os habitantes de Buenos Aires son coñecidos como porteños (xente do porto), isto é debido á grande importancia que tivo o porto da cidade no desenvolvemento da cidade e da nación. Os habitantes da provincia de Buenos Aires (as veces excluíndo os arrabais da cidade) son coñecidos como bonaerenses.
Crecemento de poboación dende 1740.
Segundo o censo do 2002, a cidade ten unha poboación de 2.768.772, mentres que a área metropolitana do Gran Buenos Aires ten unha poboación de 13 millóns de habitantes (censo do 2001). A poboación da cidade atópase estancada dende 1960, debido as baixas taxas de natalidade e á pouca emigración á cidade.
A maioría dos porteños teñen orixe europea, sendo maioría os descendentes de españois e italianos, destacando os descendentes dos galegos, asturianos, e vascos entre os españois, e os calabreses, lingurianos, piemonteses, lombardos e napolitanos entre os italianos.
Entre as outras orixes europeas destacan os alemáns, portugueses, polacos, irlandeses, rusos, franceses, croatas, ingleses e galeses. Dende a década dos anos 90 produciuse unha pequena onda migratoria proveniente da Ucraína e da Romanía.
Na cidade existe unha pequena minoría de orixe criolla, orixinaria do período imperial español. A poboación crioula e mestiza incrementouse nas últimas décadas grazas á emigración, principalmente das provincias e dos países veciños (Bolivia, Perú e Paraguai).
Dende comezos do século XX, estableceuse na cidade unha importante comunidade árabe, formada principalmente por sirios, libaneses e armenios.
A comunidade xudía do Gran Buenos Aires está formada por uns 250.000 membros, e constitúe a maior da Latinoamérica. A maioría son de orixe Asquenací, provenientes de Alemaña e Rusia. Destaca tamén a pequena comunidade xudía de orixe sefardí, formada principalmente por xudeus de orixe siria.
A comunidade asiática de Buenos Aires ten a súa orixe no Xapón, destacando a rexión de Okinawa como emisora de emigrantes. Dende a década dos 70 produciuse un importante fluxo migratorio dende China e Corea.
A maioría dos habitantes de Buenos Aires son católicos. Destacan tamén as comunidades ortodoxas e anglicanas. A partir da década dos 80 produciuse un importante medre da Igrexa Evanxélica.
A cidade tamén conta con importantes comunidades xudías e islámicas dende fai máis dun século.
A Torre BankBoston, inaugurada no 2001.
No 2004 o Produto Interior Bruto (PIB) da cidade de Buenos Aires foi de aproximadamente $100.455 billóns[6], o que equivale a $36.185 per capita. Os ingresos superiores aos 10.000 dólares per capita triplica a media nacional, o que converte á cidade nunha das de maiores ingresos per capita da América Latina.
O principal sector económico de Buenos Aires é o sector Servizos, o cal representa o 73% do PIB da cidade, superando o 66% da media nacional. Dentro do sector servizos o sector de maior importancia é o de servizos inmobiliarios, empresariais e de alugueiro, sector que xera 17.195 billóns de pesos.
Dentro do sector servizos, o segundo maior sector en importancia son os servizos financeiros, xerando 12.622 billóns de pesos. A cidade xera o 67% do valor engadido deste sector a nivel nacional, concentrando o 53% dos depósitos e o 68% dos emprestamos.
A industria representa o 20% do PIB, xerando 20.308 billóns de pesos. O desenvolvemento dos sectores produtores de bens é elevado dende a saída da convertibilidade. No 2004 o sector tivo un crecemento do 21%, mentres o sector servizos medrou un 19%.
No ano 2004, o PIB da cidade medrou un 8,5% en relación ao ano 2003[7], sendo a construción o sector de maior crecemento (un 50%), seguido da Electricidade, o Gas e a Auga (25,7%) e os Servizos de Transporte (18,7%). Con todo, o sector dos servizos financeiros caeu un 8%, acumulando unha caída do 44% dende o 2001.
Nos últimos anos, Buenos Aires vén de converterse nun polo turístico, en especial grazas á desvarolización do peso o cal orixinou unha acentuada baixada dos custos para os visitantes estranxeiros. Entre o ano 2002 e 2004, a cantidade de establecementos hoteleiros medrou un 10,7%, mentres que a taxa de habitacións ocupadas sufriu un medre do 42,9%.[8]
A cidade conta co Aeroporto Internacional de Ezeiza (situado a 35 km da cidade) e cun aeroporto doméstico, o Aeroparque Jorge Newbery. Conta co terminal viario de Retiro, de onde parten e chegan liñas de autobús para todas as rexións do país e para cidades do Chile, Perú, Bolivia, Paraguai, Uruguai e Brasil. Conta tamén con ferry-boats que a conectan coas cidades de Colonia del Sacramento, Montevideo e Piriápolis, no veciño Uruguai. Fica a 1630 km ao norte doutro importante destino turístico arxentino, a cidade de Bariloche.
Monumentos e lugares de interese:
Plaza de Mayo (onde fica a Casa Rosada e maila Catedral)
Puente de la Mujer (ponte móbel situada en Puerto Madero)
Puerto Madero (e os seus cafés e restaurantes)
Manzana de las Luces
Reserva Ecolóxica Costanera Sur (próxima a Puerto Madero)
MALBA (Museo de Arte Latinoamericano de Buenos Aires)
Museo Nacional de Bellas Artes
Parque Tres de Febrero
Bairro de La Boca
Estadio de fútbol do Boca Juniors
Feira de artesanía e tradicións arxentinas
Bairro de San Telmo
Museo Nacional de Arte Decorativa
A Cidade de Buenos Aires ao longo da súa historia irmandouse con cidades de varios continentes, ademais dalgunhas comunidades autónomas e rexións.[9]
Cidades irmás de Buenos Aires:
Santa Cruz de la Palma
Rexións, estados e comunidades autónomas irmandadas coa cidade de Buenos Aires:
Congreso da Nación Arxentina.
Mapa de Buenos Aires na Arxentina.
250px|miniatura|Casas de estilo alemán no distrito de Belgrano.
Casas do distrito de La Boca, poboado por italianos orixinarios de Xénova.
Catedral Metropolitana de Buenos Aires.
Casa Rosada en Buenos Aires.
Puente de la Mujer deseñado polo arquitecto Santiago Calatrava.
↑ Definición de porteño - Dicionario da Real Academia Galega
↑ Definición de bonaerense - Dicionario da Real Academia Galega
↑ Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para bonaerense.
↑ Lingua galega: dúbidas lingüísticas (p.106) - Universidade de Vigo
↑ Véxase Ley 1004
↑ A prezos básicos, Dirección General de Estadísticas e Censos. Informe de Resultados Nº245.
↑ A prezos constantes de 1993.
↑ Enquisa de Ocupación Hoteleira (EOH), Dirección Xeral de Estatística e Censos (G.C.B.A.) e Secretaría de Turismo da Cidade de Buenos Aires.
↑ Lista de irmanamentos e convenios
↑ "Sister Cities". Beijing Municipal Government. http://www.ebeijing.gov.cn/Sister_Cities/Sister_City/. Consultado o 23 de xuño de 2009.
↑ Ley Nº 682
↑ "Mapa Mundi de las ciudades hermanadas". Concello de Madrid. Ayuntamiento de Madrid. http://www.munimadrid.es/portal/site/munimadrid/menuitem.dbd5147a4ba1b0aa7d245f019fc08a0c/?vgnextoid=4e84399a03003110VgnVCM2000000c205a0aRCRD&vgnextchannel=4e98823d3a37a010VgnVCM100000d90ca8c0RCRD&vgnextfmt=especial1&idContenido=1da69a4192b5b010VgnVCM100000d90ca8c0RCRD. Consultado o 22 de xullo de 2009.
↑ 13,013,1 "International Relations – São Paulo City Hall – Official Sister Cities". Prefeitura.sp.gov.br. http://www.prefeitura.sp.gov.br/cidade/secretarias/relacoes_internacionais/cidadesirmas/index.php?p=1066. Consultado o 2 de maio de 2012.
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Buenos Aires
Ciudad de Buenos Aires: de la fundación a la participación ciudadana,(castelán). Subsecretaría de Comunicación Social. 2004, Buenos Aires, Arxentina.
Nuevo Atlas de la Argentina,(castelán). Arte Gráfico Editorial Argentino. 1994, Buenos Aires, Arxentina. ISBN 84-605-1115-4
Temas de Patrimonio Cultural, Volume 2: Patrimonio e Identidad Cultural,(castelán). Comisión para la Preservación del Patrimonio Histórico Cultural de la Ciudad de Buenos Aires. 2000, Buenos Aires, Arxentina. ISBN 987-97845-8-8
Félix Luna, Breve historia de los argentinos,(castelán). 1997. Ed. Planeta, ISBN 950-742-811-9
Anuario Estadístico 2004,(castelán). Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires. 2005. Versión Online
Cerruti, Marcela. La migración peruana a la Ciudad de Buenos Aires: su evolución y características,(castelán). Revista Semestral de Datos y Estudios Demográficos (Año 2, Número 2), Secretaría de Hacienda y Finanzas. 2005, Buenos Aires, Arxentina. ISSN 1668-5458
Provincia de Buenos Aires
Goberno da Cidade de Buenos Aires (en castelán).
Cidade de Buenos Aires (Ciudad Autónoma de Buenos Aires)
Alba González GallegoBos Aires08.04.2014


langs: es gl

text: Comentarios en: III Postgrado en Gestión y Promoción de Empresas de la Economía Social y Solidaria


text: Comentarios en: Segundo día de Test con Daniel Ricciardo y Carlos Sainz Jr en el tope de la tabla


text: Comentarios en: Niki Lauda le pide a Fernando Alonso que se calme con sus declaraciones


langs: gl en gl gl en gl gl gl gl es es es nl gl lt pt gl es gl pt gl en gl en gl es gl en gl es en de gl gl gl gl gl gl gl es it it es gl gl gl gl es es it it gl es it gl gl es gl gl gl gl gl gl pt it gl es es it gl gl gl gl gl gl gl cs en it es gl fr gl fr cy en ca ru ceb en en en fi en en ru ru it es gl es gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en en gl en

text:
Milán é a segunda maior cidade de Italia tras Roma. O corazón financeiro do país atópase aquí. Está considerada como unha das capitais da moda xunto a Londres, París e Nova York. A vida nocturna, a área metropolitana, a efervescencia cultural… atraen a moitos mozos de todo o mundo. Pero non todo é modernidade: museos, igrexas e teatros son conservados con mimo, proporcionando ós visitantes unha viaxe ó pasado. Ir de tendas, apreciar pezas de arte ou dar un paseo en bici polo encantador barrio de Navigli son só algunhas das actividades máis atractivas que podemos facer en Milán.
Ten 31 anos e provén de Vila de Cruces, Pontevedra. Leva 11 anos vivindo en Milán, onde rexenta un negocio de hostalería. Ó seu carón visitaremos un dos símbolos da cidade: o Duomo, a catedral gótica máis grande do mundo.
Ten 21 anos e naceu en Santiago de Compostela. Cando contaba uns meses de vida, os seus pais trasladáronse con él a vivir a Milán. Agora, fai escapadas a Santiago sempre que pode. Estefano traballa nun despacho de avogados e no seu tempo de lecer goza das rúas máis bohemias de Milán, coma as do barrio de Brera. Entraremos con Estefano na igrexa de Santa María delle Grazie para contemplar “A última cea “ de Leonardo da Vinci.
Ten 24 anos e é natural do Porriño, Pontevedra. Este futuro enxeñeiro informático atópase en Milán grazas a un bolsa erasmus coa que pretende realizar o proxecto de fin de carreira. Da súa man percorreremos as canles de Milán, daremos conta do bo ambiente universitario e degustaremos os famosos “aperitivi”.
Ten 36 anos e é da Coruña. De nai galega e pai italiano, leva un tempo vivindo en Milán. O seu irmán Angel rexenta na mesma cidade un bar coñecido pola súa queimada. Da man de Giuseppe e Angel coñeceremos o encanto da noite milanesa.
Ten 28 anos e naceu en Vigo. Esta ex Miss Galicia chegou a Milán para probar sorte nas pasarelas. Alí conseguiu un traballo de presentadora nun coñecido programa de televisión. Tamén atopou o amor: o seu mozo, italiano, é modelo de Armani. Con Vanessa percorreremos as principais boutiques de moda e daremos unha volta polas rúas máis fashion da cidade italiana.
Ten 52 anos e é de Santiago de Compostela. Chegou a Milán coa idea de quedar cinco anos e leva xa trinta. Actualmente traballa como asistente persoal para unha das familias máis influentes do país. Con Manuel daremos un paseo polos arredores do Castelo Sforzesco e visitaremos o estadio de fútbol de Giuseppe Meazza.
Milán[1] (en italiano: Milano, [miˈlaːno] (AFI),  escoitar; en lombardo: Milàn, [miˈlaŋ] (AFI)) é a principal cidade do norte de Italia, capital da rexión de Lombardía, situada na chaira Padana. Cunha poboación de 1 324 110 habitantes (2010), Milán é a segunda cidade máis poboada do estado tras Roma. Está considerada a capital económica e industrial do país, e un dos 4 motores principais da economía europea, con París, Londres e Frankfurt.
Véxase tamén: Historia urbana de Milán.
Milán foi fundada polos celtas do norte italiano co nome Médelhan polo ano 600 a.C, sendo conquistada polos romanos aló polo 222 a.C, recibindo o nome Mediolanum. No século IV a cidade converteuse por pouco tempo na capital do Imperio Romano de Occidente, e foi saqueada polos hunos no ano 450.
Ocupada polos ostrogodos trala caída dos romanos, pasou despois polas mans dos bizantinos, longobardos e francos antes de converterse nun feudo gobernado por arzobispos a partir do século VIII.
A Catedral de Milán (Duomo di Milano), de estilo gótico, mide 157 metros de lonxitude. Situada no centro exacto da cidade, comezou a ser construída en 1386 sobre os restos dunha antiga basílica do século V, e non foi rematada até o século XIX.
A Galería Víctor Manuel II (Galleria Vittorio Emanuele II).
O Teatro da Scala (Teatro alla Scala).
O Castelo Sforzesco (Castello Sforzesco).
O Palacio Real de Milán (Palazzo Reale).
A Basílica de San Ambrosio (Basílica de Sant'Ambrogio) e unha das igrexas mais antigas de Italia, construída entre os anos 379 e 386.
O Palacio Mezzanotte (Palazzo Mezzanotte) é un edificio do século XX que acolle no seu interior a Bolsa Italiana.
Santa María da Gracia (Santa Maria delle Grazie) é unha igrexa declarada Patrimonio da Humanidade en 1980, que acolle no seu interior o mural A Última Cea de Leonardo da Vinci.
Galería Víctor Manuel II.
Basílica de San Ambrosio.
A comuna ten 1 324 110 habitantes (2010), pero a área urbana ten máis de 4 millóns, e a área metropolitana uns 7 400 000 (segundo a OECD).
É unha cidade con bastante inmigración, chegados principalmente de Filipinas, China, Albania, Francia, Brasil e Bangladesh.
A cidade ten dous dos equipos mais poderosos e laureados de Europa. Ámbolos dous compiten na Serie A 2011-2012 e na Liga de Campións da UEFA 2011-12, e disputan os seus encontros como locais no Estadio San Siro:
AC Milan (18 Scudettos e 7 Copas de Europa)
FC Internazionale (18 Scudettos e 3 Copas de Europa)
Baloncesto - Olimpia Milano
Ciclismo - Giro de Italia, Milán-San Remo
Rugby - Amatori Milano
Fórmula 1 - Circuíto de Monza
↑ 1,0 1,1 Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para milanés.
Commons ten máis contidos multimedia sobre:  Milán
Páxina web da cidade de Milán (en italiano)
Lombardía | Provincia de Milán
Abbiategrasso  · Albairate  · Arconate  · Arese  · Arluno  · Assago  · Baranzate  · Bareggio  · Basiano  · Basiglio  · Bellinzago Lombardo  · Bernate Ticino  · Besate  · Binasco  · Boffalora sopra Ticino  · Bollate  · Bresso  · Bubbiano  · Buccinasco  · Buscate  · Bussero  · Busto Garolfo  · Calvignasco  · Cambiago  · Canegrate  · Carpiano  · Carugate  · Casarile  · Casorezzo  · Cassano d'Adda  · Cassina de' Pecchi  · Cassinetta di Lugagnano  · Castano Primo  · Cernusco sul Naviglio  · Cerro Maggiore  · Cerro al Lambro  · Cesano Boscone  · Cesate  · Cinisello Balsamo  · Cisliano  · Cologno Monzese  · Colturano  · Corbetta  · Cormano  · Cornaredo  · Corsico  · Cuggiono  · Cusago  · Cusano Milanino  · Dairago  · Dresano  · Gaggiano  · Garbagnate Milanese  · Gessate  · Gorgonzola  · Grezzago  · Gudo Visconti  · Inveruno  · Inzago  · Lacchiarella  · Lainate  · Legnano  · Liscate  · Locate di Triulzi  · Magenta  · Magnago  · Marcallo con Casone  · Masate  · Mediglia  · Melegnano  · Melzo  · Mesero  · Milán  · Morimondo  · Motta Visconti  · Nerviano  · Nosate  · Novate Milanese  · Noviglio  · Opera  · Ossona  · Ozzero  · Paderno Dugnano  · Pantigliate  · Parabiago  · Paullo  · Pero  · Peschiera Borromeo  · Pessano con Bornago  · Pieve Emanuele  · Pioltello  · Pogliano Milanese  · Pozzo d'Adda  · Pozzuolo Martesana  · Pregnana Milanese  · Rescaldina  · Rho  · Robecchetto con Induno  · Robecco sul Naviglio  · Rodano  · Rosate  · Rozzano  · San Colombano al Lambro  · San Donato Milanese  · San Giorgio su Legnano  · San Giuliano Milanese  · San Vittore Olona  · San Zenone al Lambro  · Santo Stefano Ticino  · Sedriano  · Segrate  · Senago  · Sesto San Giovanni  · Settala  · Settimo Milanese  · Solaro  · Trezzano Rosa  · Trezzano sul Naviglio  · Trezzo sull'Adda  · Tribiano  · Truccazzano  · Turbigo  · Vanzaghello  · Vanzago  · Vaprio d'Adda  · Vermezzo  · Vernate  · Vignate  · Villa Cortese  · Vimodrone  · Vittuone  · Vizzolo Predabissi  · Zelo Surrigone  · Zibido San Giacomo


langs: gl es

text: Comentarios en: Devolución ingresos indebidos plusvalía municipal en Andalucía


langs: es gl es es en en en en fr fr fr fr en fr gl gl gl gl gl gl es es en en en en nl fr nl nl nl nl gl gl gl gl gl en en da en en es

text:
Página no encontrada - Arróniz Arte Contemporáneo
Sorry, we could not find the page you are looking for.
Please try using the search function.
© 2016 Arróniz Arte Contemporáneo


langs: gl en gl gl en gl gl gl gl en es es nl gl gl gl gl pt gl pt gl es gl gl gl en gl en gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl en en en pl en gl it fr fr en en gl en en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl cs en it gl gl gl ms en en en gl gl es en it gl es es gl gl en fr gl pt nl es en it ur fr gl en gl gl nl pt ceb gl it cs en it pt gl gl el ms en en en gl es gl en en en en gl ceb gl en es es pl es es gl pt es gl en gl it gl en es pt en es gl es nl ceb war gl it es en es vi ur it fr fr gl es en fr it gl pt nl gl en en gl es gl nl pt fr gl fr ru nb de ca en en ceb en en nl en fi de de nb ru uk gl en es gl es gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en en gl en

text:
Xamaica | Galegos no mundo
Xamaica é un país e unha illa do mar do Caribe. Foi española ata 1655 e despois formou parte do Reino Unido, ata que alcanzou a súa independencia en 1962. Na actualidade ten unha poboación similar á galega, aínda que na metade de superficie.
Xamaica goza dun clima tropical con moita calor e humidade, pero debido ás súas montañas interiores sufre con moita menos asiduidade o paso dos furacáns. Conta cunha paisaxe espectacular conformada por extensas praias de area fina na costa, e unha vexetación e riqueza natural moi importante no interior. Todo isto fixo que sexa un lugar turístico de primeiro nivel.
Ademais Xamaica é un lugar intrinsecamente ligado a unha música e a un artista, trátase da música reggae, e de Bob Marley. Nos últimos anos parece que a tendencia vai cambiando e aquí agora tamén son moi famosos os atletas, primeiro Ben Johnson e na actualidade Usain Bolt.
Naceu en Vigo e despois de andar moito polo mundo acabou en Xamaica, onde xa leva 5 anos e traballa como guía turístico. Debido a isto, ninguén mellor ca ela para acompañarnos a Falmouth e á incrible Lagoa Luminosa, onde podemos ver a auga alumeando en plena noite. Ademais presentaranos ao seu marido, a Vanesa encántalle o bo trato dos xamaicanos, tanto, que casou cun deles.
Ten 32 anos e é de Valdoviño. Pasa a vida de viaxe entre diferentes puntos do Caribe debido ao seu traballo, é directivo dunha cadea hoteleira. Josiño, como lle chama todo o mundo, amosaranos como é un auténtico resort de luxo no Caribe, ademais da cidade turística de Montego Bay.
É de Santiago de Compostela, ten 29 anos e bota moito de menos á familia e a comida galega, pero compénsao con espectáculos naturais como os que ofrece Xamaica. Con el veremos Negril, que ten unha praia incrible coa típica estampa caribeña.
A personalidade máis importante de Xamaica foi historicamente o artista Bob Marley. Marley foi o máximo expoñente da música reggae e da cultura rastafari. Na actualidade estalle gañando terreo o atleta Usain Bolt, todo un ídolo nacional. Para saber un pouco máis destes dous mitos acompañámonos deste padronés
Unha das atraccións turísticas máis importantes de Xamaica son as Dunn´s River Falls, unhas fervenzas espectaculares polas que podemos camiñar. Imos intentalo con este coruñés de 25 anos que entrou en Xamaica con bo pé, xa que coñeceu á súa moza o primeiro día nada máis chegar.
Xamaica[1] (en inglés e oficialmente Jamaica) é unha illa e país das Grandes Antillas, de 240 km de longo e un máximo de 80 km de ancho, situado no mar Caribe. Está a 630 km do continente centroamericano, a 150 km ao sur de Cuba e a 180 km ao oeste da illa de A Española, na que están Haití e a República Dominicana.
O nome da illa procede dunha conxunción do termo que empregaban os nativos zenteno ou "illa das fontes", xunto á versión inglesa, St. James, que se instaurou en 1655.
Outra teoría é a que opina que o nome provén directamente da denominación arauaca "Xaymaca". Na linguaxe dos indios arauacos, poboadores prehispánicos da illa, "Xaymaca" significa "terra de primaveras". O nome oficial da illa, Xamaica, sería froito da substitución española da X por J. Outra teoría é que Joan Cristóbal COLON I Bertran nomeásea en honra ao seu pai illa "Jaume" de Jaume colon (dos Colon de Barcelona, familia nobre e chea de mercadores, viaxeiros, inventores da táboa de cambio etc).
Porén, Juan de la Cosa que acompaña a Colón na súa segunda viaxe a América, asenta: "una isla muy grande a que los indios llaman Jamayca, la cual halló después de andar mucho camino y le puso nombre de isla de Santiago"; a illa é identificada con a de Yamaye, da que o almirante ten noticias na súa viaxe de descubrimento, nome que figura rexistrada no seu Diario.
Os primeiros poboadores da illa foron os arauacos, procedentes de Sudamérica, que chegaron á illa entre o 1000 e o 400 adC. Crese que estes poboadores extinguíronse tras o contacto cos europeos, aínda que hai quen afirma que sobreviviron.
Xamaica foi reclamada como posesión española despois de que Cristobo Colón chegará á illa en 1494. Colón usou a illa como un miniestado para a súa familia. O almirante británico William Penn e o Xeral Venables tomaron a illa en 1655. Nos seus primeiros 200 anos de dominio británico, Xamaica converteuse no maior exportador mundial de azucre do mundo, producindo 77000 toneladas ao ano entre 1820 e 1824. Esta produtividade xamais se logrou sen a man de obra escrava traída de África.
Ao principio do século XIX, a gran dependencia na escravitude do Imperio Británico fixo que a poboación de negros na illa fose 20 veces maior que a de brancos, situación que ameazaba constantemente con revoltas e conflitos.
Tras unha serie de revoltas a escravitude foi oficialmente abolida en 1834.
No século XX, Xamaica foi gañando independencia do Reino Unido, en 1958 converteuse nunha provincia da Federación das Indias Occidentais, conseguindo a súa total independencia o 6 de agosto de 1962.
Un crecemento económico importante, de aproximadamente un 6% ao ano marcou os seus primeiros 10 anos de independencia baixo gobernos conservadores liderados polos primeiros ministros Alexander Bustamante, Donald Sangster e Hugh Shearer. Este crecemento económico viño promovido polos investimentos en bauxita, turismo, manufacturas e, en menor medida, agricultura. En 1972, un cambio de goberno fixo decaer de novo a economía chegando ao extremo de 1982 onde o PIB chegou por baixo dos niveis de 1972. A débeda externa creceu baixo as sucesivas lexislaturas de Michael Manley, acompañada de deficits fiscais, o que propiciou a imposición de medidas de austeridade do Fondo Monetario Internacional.
A economía en decadencia, o socialismo internacional de Manley, a súa amizade con Fidel Castro e o temor ao incipiente comunismo levaron a unhas eleccións apertadas entre o People's National Party e o Xamaica Labour Party, resultando vencedor este último. A crise económica continuou ata mediados dos 80, axudada polo peche das dúas principais compañías de aluminio do país e o decaimiento do turismo. A finais dos 80 a industria comezou a recuperarse, xunto ao turismo, o que propiciou unha mellora económica tras unha década de crise. O goberno electo desde 1989 impulsou reformas económicas que melloraron a situación fiscal.
Nos anos setenta os dous partidos políticos predominantes estaban ligados a dúas bandas rivais de Kingston, fortemente armadas. Isto, xunto ao crecente tráfico de cocaína a mediados dos 80 levou a situacións violentas. Isto levou ás guerras urbanas de Kingston desde 1990 ata a actualidade. As zonas rurais do país están libres do conflito.
A capital orixinal de Xamaica era o pobo español de Saint Catherine, a antiga capital colonial. Os españois renomearon a cidade como Santiago de la Vega. En 1655 cando os británicos tomaron a illa, a maior parte da capital foi incendiada polas tropas británicas. A cidade foi reconstruída e chamada Spanish Town, permaneceu como capital da illa ata 1872, cando Kingston converteuse na capital. Á parte de todo isto, Xamaica foi a primeira república en fundarse (1623).
A Constitución xamaicana, promulgada en 1962, establece un sistema de goberno parlamentario, segundo o modelo de Gran Bretaña. O primeiro ministro é o xefe do goberno. O monarca británico é o xefe do Estado e está representado por un gobernador xeral, que se nomea segundo o consello do primeiro ministro.
Artigo principal: Subdivisións de Xamaica.
Xamaica está dividida en tres condados e 14 parroquias:
Condado de Cornwall no oeste, que consta das parroquias:
Condado de Middlesex no centro, que consta das parroquias:
Condado de Surrey no leste, que consta das parroquias:
A illa está composta principalmente por terreo montañoso rodeado dunha pequena franxa de costa. As cidades adóitanse establecer nesta chaira costeira.
O clima en Xamaica é tropical, adoita ser cálido e húmido, aínda que nas zonas de montaña pode ser algo máis fresco.
A pesar da súa situación, no medio do Mar Caribe, non sofre con tanta frecuencia os furacáns como as súas illas veciñas. Isto débese principalmente ao vento orixinado nas súas montañas, que os desvía.
Artigo principal: Economía de Xamaica
Xamaica é un importante centro turístico rexional, cuxo peso económico creceu nos anos noventa coa axuda de substanciosos investimentos estranxeiros. A súa economía céntrase ademais de no turismo, na produción de azucre e na extracción de bauxita, industria que xa non se alimenta exclusivamente de capital estranxeiro, posto que en 1974 o país comprou accións ás principais extractoras.
A actividade agraria dedícase ao cultivo de produtos para a exportación, como o café, o tabaco, a banana e a cana de azucre; e para o consumo autóctono. Ademais é un tradicional produtor de pementa. Entre as actividades industriais predominan a transformación de produtos agrarios, a fabricación de cemento, de fertilizantes, de derivados do petróleo e a industria téxtil. Porén, todas estas riquezas non reverten igualitariamente sobre a poboación, xa que Xamaica está historicamente dominada por unhas poucas familias adiñeiradas.
Os xamaicanos son na súa maioría descendentes de africanos (90%), pero hai tamén brancos (10%) (na súa maioría descendentes de ingleses e de estadounidenses anglosaxóns). O idioma oficial e máis falado é o inglés. Tamén hai idiomas crioulos. O español é lingua de pouco menos de 5000 persoas.
Bob Marley, icona da música xamaicana.
Sean Paul, cantante xamaicano.
A pesar de ser un país pequeno, Xamaica é rica en cultura, e famosa nese aspecto no ámbito global.
Os xéneros musicais ska, reggae, rocksteady, dub, dancehall, ragga e ragga jungle, foron todos concibidos en Xamaica. Poida que a música máis popular sexa o reggae, con todo e os seus diferentes estilos e mesturas, dub, dance hall, raggas, raggamufin, early reggae ou reggae roots, dada a coñecer a grande escala polo xamaicano Bob Marley, aínda que é ben sabido que o primeiro destes generos foi o ska, "pai" dos seguintes, atribúese a creación deste xero a "The Skatalites" ou "The Ska-Talites" aínda que historicamente as músicas da illa eran o Mento, o Ghost e o Calypso(como en Trindade e Tobago).
A Crenza mais seguida, é o Movemento Rastafari,[Cómpre referencia] considerada ultimamente como unha relixión e modelo de vida. Unha das iconas de devandita crenza, foi o mesmo Cantante Bob Marley; o cal é apreciado como un profeta para o pobo xamaiquino.
En 1998 a selección xamaicana de fútbol participou por primeira vez nunha Copa Mundial de Fútbol, en Francia '98. Compartiu o grupo H xunto a Arxentina, Croacia e Xapón. Perdeu os seus primeiros dous partidos, con Croacia 1 a 3, e logo con Arxentina 0 a 5. Finalmente, gañoulle por 2 a 1 ao seleccionado xaponés. Habendo gañado só 3 puntos, non conseguiu avanzar á seguinte rolda. Logo disto non puido volver disputar outra Copa do Mundo.
Por outra banda en 2005, Asafa Powell conseguiu establecer, en probas de atletismo, o marca do mundo dos 100 metros lisos. A súa marca foi de 9 segundos e 77 décimas.
Xamaica nos Xogos Olímpicos
↑ Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para xamaicano.
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  Xamaica
Government of Jamaica páxina do goberno. (en inglés)
Países do mundo  · Caribe
Saint Kitts e Nevis
San Vicente e Granadinas
Illa de San Martiño
Países do mundo  · América
Saint Kitts e Nevis
San Vicente e Granadinas
Illa de San Martiño
Illas Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur


langs: es es gl gl gl it gl es gl gl gl gl gl en gl es es es ru hu en it ru hu en en oc hu it ca ru hu gl en ru hu pl en hbs_lat hu ru en ru hu de en en gl gl eu fr nl es kn hu en pt en hu en pt en hu en pt ru hu en pt de hu en pt fi hu en pt ru hu en pt ru hu en pt fr hu en pt ru hu en pt hu hu en pt hbs_lat hu en pt en hu en pt fr hu en pt de hu en pt fr hu en pt fr hu en pt en hu en pt ja hu en pt ru hu en pt gl hu en pt uk hu en pt en hu en pt ru hu en pt zh hu en pt gl hu en pt pl hu en pt nn es gl gl es gl gl gl gl gl ca ast gl gl it gl gl es gl gl es gl gl es es ca

text:
Síguenos Síguenos en Twitter Síguenos en Facebook
Colección de matrículas de automóviles
Las cookies nos ayudan a ofrecer nuestros servicios, y al utilizar los mismos, usted acepta el uso de cookies. Más información Entendido


langs: gl de gl gl gl war gl gl gl de gl gl en en gl en gl gl es hu en gl gl gl gl gl gl gl gl es eu ceb war da gl gl gl gl gl

text:
La Böcöque: “Fainos sentir moi orgullosas facer o noso traballo aquí, en Cangas, en Galicia”
La Böcöque é una marca de moda feminina. Nacida e criada a medias entre Moaña e Cangas, medra cada ano un chisquiño. Máis lenta que as grandes marcas pero segura, chega cada vez a máis mulleres que buscan roupa de calidade, elegante e sobre todo diferente, con personalidade propia.
Con tenda online e tenda física en Cangas (Pontevedra), La Bocoque vende prendas por todo o mundo e cada vez é máis habitual ver ás celebrities na televisión vestir as súas prendas, en programas diarios ou en galas nocturnas.
La Böcöque son Sara Álvarez e Olalla Casas. Falamos con elas de cómo crearon La Böcöque e o seu día a día.
Federico Pérez: “A cultura e as manifestacións artísticas fan máis libre ao ser humano”
Richard: “Para min un instrumento é unha obra de arte”
Bea Hervella: “O segredo de divertirte é saber doutras moitas cousas, para poder mesturalas e aplicalas no que fas”
artesanía cine deseño divulgación humor ilustración innovación libros moda pintura rol televisión
+34 633 879 794
© Talento Galego. Tódolos dereitos reservados
Esta web utiliza cookies para tratar de mellorar a túa experiencia como usuario. Algunhas persoas prefiren non habilitar as cookies. Se é o teu caso, podes administralas no teu navegador.Entendido! Máis información


langs: gl de gl gl gl war gl gl gl de gl gl en en gl en gl gl gl hu en gl gl en gl en gl hu en gl gl en gl en gl hu en gl en en gl en gl gl gl hu en gl en en gl en gl gl gl hu en gl gl gl gl gl gl gl gl es eu ceb war da gl gl gl gl gl

text:
Federico Pérez: “A cultura e as manifestacións artísticas fan máis libre ao ser humano”
Federico Pérez (Alemaña, 1976) é un actor coñecido e querido en toda Galicia, especialmente polo seus papeis nas series da TVG Padre Casares e o seu Moncho de Era Visto. Participou en Libro de Familia, O show dos Tonechos, Mareas Vivas ou Air Galicia.
Tamén fixo películas de cine e ten algún papel en series de canles nacionais, como o seu doutor na recente serie Tiempos de Guerra, que emite Antena3.
Ademais, Federico, artista inquedo por natureza, fai teatro (ultimamente seguro que o viches nalgunha cidade galega con Get Back), humor negro con Curtis e Teixeiro e ata ten un dúo musical con Marcos Pereiro. Un home culto e curioso, coa súa propia forma de ver a vida e o humor.
Bea Hervella: “O segredo de divertirte é saber doutras moitas cousas, para poder mesturalas e aplicalas no que fas”
Bea Hervella foi a muller do tempo da canle autonómica e converteuse nunha das caras máis populares de Galicia. Con todo, é moito máis que iso: física, meteoróloga, emprendedora, escritora… Unha muller excepcional, cunha carreira profesional tremendamente interesante e cunha visión da meteoroloxía e a divulgación científica do máis orixinal.
Manel Loureiro: “Non hai que ter medo a cambiar, a perseguir os teus soños”
Manel Loureiro é un escritor galego que ten a fórmula dos best sellers. Din os medios de comunicación que é o Stephen King español. Leva vendidos máis dun millón de libros en todo o mundo e as súas historias están traducidas a máis de 20 idiomas. Así a todo, o seu nome non termina de ser tan coñecido en Galicia como cabería esperar despois de coñecer estes datos. Comezamos a nosa charla, que se desenvolve no seu despacho en Pontevedra, comentando precisamente este asunto.
Martín López Nores: “En China hai unha compoñente cultural de admirar o que fan outros”
Se che conto que hai (a lo menos) un galego cunha masa de fans en China, Vietnam, Tailandia e Corea e que non é futbolista, nin cantante, actor, nin tampouco escritor… de que pensas que se trata?
Ás veces, as grandes historias están na porta do lado e non chegamos a enterarnos nunca. Por sorte, eu si que coñecía a Martín e a súas andanzas.
Que Martín López Nores era fóra de serie, un “cerebriño”, xa o sabiamos dende que o vimos en Cifras e Letras na Televisión de Galicia. O que quizais é menos coñecido é todo o seu percorrido posterior. Da TVG pasou á tele nacional e despois deu o salto á televisión chinesa.
X.A. Touriñán: “Hai que ser un mesmo e tratar sempre, sempre de pasalo ben”
A de Xosé Touriñán (Culleredo, 1980) é unha das caras máis recoñecibles de Galiza. Cómico e actor, está a vivir unha etapa profesional fértil e diversa.
Compartimos con el unha agradable conversa na que falamos da súa traxectoria e do sector audiovisual galego, especialmente da televisión.
Quixen que esta fose a primeira entrevista de Talento Galego, a que inaugura este proxecto e corta a cinta, porque Xosé Touriñán é un artista que se atreve con todo, que non se deixa encasillar e que ten demostrado que un cómico tamén é un actor con tódalas letras. Ademais, é un galego que presume de selo e de traballar no seu país.
Federico Pérez: “A cultura e as manifestacións artísticas fan máis libre ao ser humano”
Richard: “Para min un instrumento é unha obra de arte”
Bea Hervella: “O segredo de divertirte é saber doutras moitas cousas, para poder mesturalas e aplicalas no que fas”
artesanía cine deseño divulgación humor ilustración innovación libros moda pintura rol televisión
+34 633 879 794
© Talento Galego. Tódolos dereitos reservados
Esta web utiliza cookies para tratar de mellorar a túa experiencia como usuario. Algunhas persoas prefiren non habilitar as cookies. Se é o teu caso, podes administralas no teu navegador.Entendido! Máis información


langs: gl de gl gl gl war gl gl gl de gl gl gl en gl en gl hu en gl en en gl en gl gl gl hu en gl gl gl gl gl gl gl gl es eu ceb war da gl gl gl gl gl

text:
Manel Loureiro: “Non hai que ter medo a cambiar, a perseguir os teus soños”
Manel Loureiro é un escritor galego que ten a fórmula dos best sellers. Din os medios de comunicación que é o Stephen King español. Leva vendidos máis dun millón de libros en todo o mundo e as súas historias están traducidas a máis de 20 idiomas. Así a todo, o seu nome non termina de ser tan coñecido en Galicia como cabería esperar despois de coñecer estes datos. Comezamos a nosa charla, que se desenvolve no seu despacho en Pontevedra, comentando precisamente este asunto.
X.A. Touriñán: “Hai que ser un mesmo e tratar sempre, sempre de pasalo ben”
A de Xosé Touriñán (Culleredo, 1980) é unha das caras máis recoñecibles de Galiza. Cómico e actor, está a vivir unha etapa profesional fértil e diversa.
Compartimos con el unha agradable conversa na que falamos da súa traxectoria e do sector audiovisual galego, especialmente da televisión.
Quixen que esta fose a primeira entrevista de Talento Galego, a que inaugura este proxecto e corta a cinta, porque Xosé Touriñán é un artista que se atreve con todo, que non se deixa encasillar e que ten demostrado que un cómico tamén é un actor con tódalas letras. Ademais, é un galego que presume de selo e de traballar no seu país.
Federico Pérez: “A cultura e as manifestacións artísticas fan máis libre ao ser humano”
Richard: “Para min un instrumento é unha obra de arte”
Bea Hervella: “O segredo de divertirte é saber doutras moitas cousas, para poder mesturalas e aplicalas no que fas”
artesanía cine deseño divulgación humor ilustración innovación libros moda pintura rol televisión
+34 633 879 794
© Talento Galego. Tódolos dereitos reservados
Esta web utiliza cookies para tratar de mellorar a túa experiencia como usuario. Algunhas persoas prefiren non habilitar as cookies. Se é o teu caso, podes administralas no teu navegador.Entendido! Máis información


langs: gl de gl gl gl war gl gl gl de es es en en gl en gl gl hu en gl gl gl gl gl gl gl gl es eu ceb war da gl gl gl gl gl

text:
Alberto Abal: “O inicio, a creación de todo isto… non o cambio por nada”
Se soñamos cun mundo diferente, cunha realidade alternativa podemos deixar traballar a nosa creatividade e escribir un libro. Podemos ademais debuxar un cómic. Ou facer unha película ou unha obra de teatro. Os fundadores de Corvus Belli tiñan todo un universo na súa cabeza e tivérono claro: querían o seu propio xogo de rol de miniaturas.
Corvus Belli é a empresa galega creadora de Infinity, o wargame que triunfa en medio mundo. Falamos con Alberto Abal, un dos socios e director do departamento de deseño gráfico, para coñecer un pouco mellor como nace e como traballa unha empresa tan especial, unha empresa única que desde Galicia se relaciona e planta cara ás líderes do sector a nivel mundial.
Federico Pérez: “A cultura e as manifestacións artísticas fan máis libre ao ser humano”
Richard: “Para min un instrumento é unha obra de arte”
Bea Hervella: “O segredo de divertirte é saber doutras moitas cousas, para poder mesturalas e aplicalas no que fas”
artesanía cine deseño divulgación humor ilustración innovación libros moda pintura rol televisión
+34 633 879 794
© Talento Galego. Tódolos dereitos reservados
Esta web utiliza cookies para tratar de mellorar a túa experiencia como usuario. Algunhas persoas prefiren non habilitar as cookies. Se é o teu caso, podes administralas no teu navegador.Entendido! Máis información


langs: gl de gl gl gl war gl gl gl de gl gl gl en gl en gl hu en gl gl gl gl gl gl gl gl es eu ceb war da gl gl gl gl gl

text:
Manel Loureiro: “Non hai que ter medo a cambiar, a perseguir os teus soños”
Manel Loureiro é un escritor galego que ten a fórmula dos best sellers. Din os medios de comunicación que é o Stephen King español. Leva vendidos máis dun millón de libros en todo o mundo e as súas historias están traducidas a máis de 20 idiomas. Así a todo, o seu nome non termina de ser tan coñecido en Galicia como cabería esperar despois de coñecer estes datos. Comezamos a nosa charla, que se desenvolve no seu despacho en Pontevedra, comentando precisamente este asunto.
Federico Pérez: “A cultura e as manifestacións artísticas fan máis libre ao ser humano”
Richard: “Para min un instrumento é unha obra de arte”
Bea Hervella: “O segredo de divertirte é saber doutras moitas cousas, para poder mesturalas e aplicalas no que fas”
artesanía cine deseño divulgación humor ilustración innovación libros moda pintura rol televisión
+34 633 879 794
© Talento Galego. Tódolos dereitos reservados
Esta web utiliza cookies para tratar de mellorar a túa experiencia como usuario. Algunhas persoas prefiren non habilitar as cookies. Se é o teu caso, podes administralas no teu navegador.Entendido! Máis información


langs: gl de gl gl gl war gl gl gl de gl gl en en gl en gl gl gl hu en gl en en gl en gl gl gl hu en gl gl gl gl gl gl gl gl es eu ceb war da gl gl gl gl gl

text:
Federico Pérez: “A cultura e as manifestacións artísticas fan máis libre ao ser humano”
Federico Pérez (Alemaña, 1976) é un actor coñecido e querido en toda Galicia, especialmente polo seus papeis nas series da TVG Padre Casares e o seu Moncho de Era Visto. Participou en Libro de Familia, O show dos Tonechos, Mareas Vivas ou Air Galicia.
Tamén fixo películas de cine e ten algún papel en series de canles nacionais, como o seu doutor na recente serie Tiempos de Guerra, que emite Antena3.
Ademais, Federico, artista inquedo por natureza, fai teatro (ultimamente seguro que o viches nalgunha cidade galega con Get Back), humor negro con Curtis e Teixeiro e ata ten un dúo musical con Marcos Pereiro. Un home culto e curioso, coa súa propia forma de ver a vida e o humor.
X.A. Touriñán: “Hai que ser un mesmo e tratar sempre, sempre de pasalo ben”
A de Xosé Touriñán (Culleredo, 1980) é unha das caras máis recoñecibles de Galiza. Cómico e actor, está a vivir unha etapa profesional fértil e diversa.
Compartimos con el unha agradable conversa na que falamos da súa traxectoria e do sector audiovisual galego, especialmente da televisión.
Quixen que esta fose a primeira entrevista de Talento Galego, a que inaugura este proxecto e corta a cinta, porque Xosé Touriñán é un artista que se atreve con todo, que non se deixa encasillar e que ten demostrado que un cómico tamén é un actor con tódalas letras. Ademais, é un galego que presume de selo e de traballar no seu país.
Federico Pérez: “A cultura e as manifestacións artísticas fan máis libre ao ser humano”
Richard: “Para min un instrumento é unha obra de arte”
Bea Hervella: “O segredo de divertirte é saber doutras moitas cousas, para poder mesturalas e aplicalas no que fas”
artesanía cine deseño divulgación humor ilustración innovación libros moda pintura rol televisión
+34 633 879 794
© Talento Galego. Tódolos dereitos reservados
Esta web utiliza cookies para tratar de mellorar a túa experiencia como usuario. Algunhas persoas prefiren non habilitar as cookies. Se é o teu caso, podes administralas no teu navegador.Entendido! Máis información


langs: gl de gl gl gl war gl gl gl de gl gl en en gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl es eu ceb war da gl gl gl gl gl

text:
Leandro Lamas: “Hai que buscar algo orixinal, buscarse a un mesmo no traballo”
Unha mañá collín o coche e fun ata Neda, un pequeno concello na Ría de Ferrol que non chega aos 6000 habitantes. Alí, afastado do barullo da estrada xeral e do centro da vila, ten o seu estudio o pintor e ilustrador Leandro Lamas. Se polo nome aínda non sabes quen é, ben seguro que as súas ilustracións e o seu estilo único sonche ben coñecidas. Ademais de ilustrar libros, Leandro Lamas pinta retratos moi especiais, ilustra acontecementos da vida, historias bonitas de parellas, de pais, de nais, de amigos, de familia. Leandro pinta o amor.  (más…)
Federico Pérez: “A cultura e as manifestacións artísticas fan máis libre ao ser humano”
Richard: “Para min un instrumento é unha obra de arte”
Bea Hervella: “O segredo de divertirte é saber doutras moitas cousas, para poder mesturalas e aplicalas no que fas”
artesanía cine deseño divulgación humor ilustración innovación libros moda pintura rol televisión
+34 633 879 794
© Talento Galego. Tódolos dereitos reservados
Esta web utiliza cookies para tratar de mellorar a túa experiencia como usuario. Algunhas persoas prefiren non habilitar as cookies. Se é o teu caso, podes administralas no teu navegador.Entendido! Máis información


langs: gl de gl gl gl war gl gl gl de es es en en gl en gl gl hu en gl en en gl en gl gl es hu en gl gl gl gl gl gl gl gl es eu ceb war da gl gl gl gl gl

text:
Alberto Abal: “O inicio, a creación de todo isto… non o cambio por nada”
Se soñamos cun mundo diferente, cunha realidade alternativa podemos deixar traballar a nosa creatividade e escribir un libro. Podemos ademais debuxar un cómic. Ou facer unha película ou unha obra de teatro. Os fundadores de Corvus Belli tiñan todo un universo na súa cabeza e tivérono claro: querían o seu propio xogo de rol de miniaturas.
Corvus Belli é a empresa galega creadora de Infinity, o wargame que triunfa en medio mundo. Falamos con Alberto Abal, un dos socios e director do departamento de deseño gráfico, para coñecer un pouco mellor como nace e como traballa unha empresa tan especial, unha empresa única que desde Galicia se relaciona e planta cara ás líderes do sector a nivel mundial.
La Böcöque: “Fainos sentir moi orgullosas facer o noso traballo aquí, en Cangas, en Galicia”
La Böcöque é una marca de moda feminina. Nacida e criada a medias entre Moaña e Cangas, medra cada ano un chisquiño. Máis lenta que as grandes marcas pero segura, chega cada vez a máis mulleres que buscan roupa de calidade, elegante e sobre todo diferente, con personalidade propia.
Con tenda online e tenda física en Cangas (Pontevedra), La Bocoque vende prendas por todo o mundo e cada vez é máis habitual ver ás celebrities na televisión vestir as súas prendas, en programas diarios ou en galas nocturnas.
La Böcöque son Sara Álvarez e Olalla Casas. Falamos con elas de cómo crearon La Böcöque e o seu día a día.
Federico Pérez: “A cultura e as manifestacións artísticas fan máis libre ao ser humano”
Richard: “Para min un instrumento é unha obra de arte”
Bea Hervella: “O segredo de divertirte é saber doutras moitas cousas, para poder mesturalas e aplicalas no que fas”
artesanía cine deseño divulgación humor ilustración innovación libros moda pintura rol televisión
+34 633 879 794
© Talento Galego. Tódolos dereitos reservados
Esta web utiliza cookies para tratar de mellorar a túa experiencia como usuario. Algunhas persoas prefiren non habilitar as cookies. Se é o teu caso, podes administralas no teu navegador.Entendido! Máis información


langs: es gl es es es es

text:
Un interesante servicio de apoyo a las escuelas para la mejora de la educación
Innovación educativa y evaluación de impacto: dos elementos que deben avanzar juntos
https://xavieraragay.com/innovacion_educativa/innovacion-educativa-y-evaluacion-de-impacto-dos-elementos-que-deben-avanzar-juntos https://xavieraragay.com/innovacion_educativa/innovacion-educativa-y-evaluacion-de-impacto-dos-elementos-que-deben-avanzar-juntos#respond Thu, 23 Feb 2017 08:01:31 +0000 http://xavieraragay.com/?p=392 https://xavieraragay.com/innovacion_educativa/innovacion-educativa-y-evaluacion-de-impacto-dos-elementos-que-deben-avanzar-juntos/feed 0


langs: es es

text: Sin categoría – Xavier Aragay


langs: es gl ca en es en

text:
Innovació educativa i avaluació d’impacte: dos elements que han d’avançar junts
Reflexions sobre la visita a Innova Schools
https://xavieraragay.com/ca/experiencies_internacionals/reflexions-sobre-la-visita-a-innova-schools https://xavieraragay.com/ca/experiencies_internacionals/reflexions-sobre-la-visita-a-innova-schools#respond Wed, 19 Oct 2016 09:37:10 +0000 http://xavieraragay.com/?p=184&lang=ca https://xavieraragay.com/ca/experiencies_internacionals/reflexions-sobre-la-visita-a-innova-schools/feed 0


langs: en gl ca en

text: TEC21, el nou model educatiu del Tecnológico de Monterrey


langs: pt gl ca en

text:
Joaquim Ruyra – Xavier Aragay
Innovació educativa i inclusió social


langs: es gl ca en

text:
innovación disruptiva – Xavier Aragay
Reimagine Education Lab (RIEDULAB): una nova iniciativa per impulsar i acompanyar la innovació


langs: en gl en en

text: Primera Jornada SPARK POOL of TALENT


langs: en es gl gl gl en en en en en en en en en

text:
A DIRECTIVA DA ASOCIACIÓN, DALLE AS GRAZAS A TODOS OS ASISTENTES HOXE A MANIFESTACIÓN EN SANTIAGO.Pero tamen se lembra de todos os que quedaron na casa con, palmoeira e cas papeiras, ese tema xa sera tratado na proxima asamblea xeral grazas, por non vir a defender o voso AVISO PRA NAVEGANTES.O fin e o cavo xa somos os parvos de sempre os que imos a todo , que bo seria se esto colara non? e sempre fose asi.
Podedes tar contentos que non pasa nadita de nada.
Como eles pensan que nos non tomamos nota que ven e quen non pois como di o outro siga la fiesta cos da Directiva son parvos e os que veñen sempre tamem, viva la Pepa.


langs: es en es gl es es gl gl es es gl es es en pl de es pt fr fr gl fr es en bar es en en pt fr hu en es es pt gl en fr it hbs_lat gl en es en es fr gl pt es en es gl es it en it it es gl ur sv ceb gl en gl it de it gl en gl fr it fr ast gl es gl gl es gl gl es gl pt es gl ca gl es es es gl gl ca gl fr gl en es gl ca gl es es es gl en ca gl es gl fr gl gl ca gl fr es hu gl fr ca gl es es de gl fr ca gl es es es es it ca gl fr es es gl es ca gl es pt en es ceb ca gl fr es en gl it ca gl es gl es en gl ca gl it es pt es it ca gl fr es en gl gl ca gl fr es es gl it ca gl fr es es es ast ca gl fr pt gl es ast ca gl fr es es es ast ca gl de ast es gl gl ca gl fr pt fr es sv ca cs es es es es es gl es es es gl es es es gl gl

text:
Ordenar por: Más reciente Más antiguo Título [A-Z] Título [Z-A]
casa en ames para reformar
Habitaciones: 3 Área: 1350m2
nave Barbera del Vallés
parcela El Prado Merida
magnifico chalet en Nigran
Habitaciones: 6 Área: 450m2
Habitaciones: 2 Área: 94m2
atico playa Jardin Escarabote
Habitaciones: 2 Área: 60m2
local en rentabilidad San andres
piso plaza de vigo
Habitaciones: 3 Área: 100m2
espectacular 8º piso vilagarcia
Habitaciones: 3 Área: 100m2
Habitaciones: 5 Área: 150m2
LOCAL XUNTA DE GALICIA
CHALET VIGO CABO ESTAY
Habitaciones: 6 Área: 400m2
Esta web utiliza cookies para mejorar tu experiencia. Si sigues navegando, consideramos que aceptas su uso.Aceptar Leer más
Una empresa de servicios de intermediación inmobiliaria, que lleva en activo desde el año 2005.
Llámanos al (+34) 615 279 987
No te olvides de seguirnos en:


langs: en es en gl gl gl en en en en en en en

text:
XustizaLongHope Pois xa estamos en Oslo coa Asociación de Ex-Marinos Long Hope.
Moitas xa coñecedes a profunda inxustiza que Noruega, con España e a UE como cómplices, comete contra estes traballadores, para as que non, no video atoparedes algúns datos.
Mañán manifestarémonos en defensa da xustiza laboral, nun país que vulnerando os dereitos sociais, os dereitos máis fundamentáis osa entregar un premio Nobel da Paz.


langs: es en es gl es es gl gl es es gl es es en pl de es pt fr fr gl fr es en bar es en en pt fr hu en es es pt gl en fr it hbs_lat gl en es en es fr gl pt es en es gl es it en it it es gl ur sv ceb gl en gl it de it gl en gl fr it fr ast gl es gl gl es gl gl es es es gl gl ca es oc es es gl it ca es eu es es gl it ca es oc pt es es gl ca gl fr es es gl es ca gl es gl es en gl ca gl fr es es es ast ca gl fr es es es ast ca gl de ast es gl gl ca gl de gl es gl ca gl de it es gl en ca gl fr it es gl it ca gl es gl es es ast ca es oc en es gl gl ca gl es es es es it ca gl es es es es ast ca es eu es es gl gl ca gl fr es es gl ur ca gl es es es gl it ca es eu es es gl gl ca cs es es es es es gl es es es gl es es es gl gl

text:
Ordenar por: Más reciente Más antiguo Título [A-Z] Título [Z-A]
local comercial Rep. Argentina 22
Habitaciones: 2 Área: 70m2
piso plaza de vigo
Habitaciones: 3 Área: 100m2
Habitaciones: 5 Área: 150m2
LOCAL XUNTA DE GALICIA
Habitaciones: 4 Área: 94m2
Habitaciones: 6 Área: 600m2
piso dos habitaciones a estrenar
Habitaciones: 2 Área: 84m2
local comercial alfredo brañas
locales hosteleria en rosalia de castro
Esta web utiliza cookies para mejorar tu experiencia. Si sigues navegando, consideramos que aceptas su uso.Aceptar Leer más
Una empresa de servicios de intermediación inmobiliaria, que lleva en activo desde el año 2005.
Llámanos al (+34) 615 279 987
No te olvides de seguirnos en:


langs: es en

text: Comentarios en: Barco Privado con Show de Estriptís


langs: en gl it gl gl en gl gl ca ca ca gl pt pt gl gl gl gl gl gl en gl gl en en it ceb hbs_lat gl gl gl gl lt gl gl fr gl gl gl gl en en en en en en en en pt gl gl gl gl en en en en es es es es gl es en en en en en en en en en en en gl gl it gl en it nl en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en nl en en fr en eo tl ca en en en en en en en en id en it en en en gl en en en en en de en en en en en en en de en en en ko ru en en vi en en en en pt en en en en ceb en en en en en nb en en en ie en en en de en fi en en te de en fa ca en en ca en tr en

text:
Planetary Concrete Mixer, Twin Shaft Concrete Mixer, Concrete Batching Plant - Co-Nele
Dobre eixe mesturador de formigón
CHS mesturador de dobre eixe
MBP10 Móbil central de formigón
MBP15 Móbil central de formigón
MBP20 Móbil central de formigón
MBT08 Móbil central de formigón
Bloque de formigón Liña de Productos
Precast concrete mixing station
planta de mestura móbil
Planta de mestura de formigón
Cemento planta de mestura tubo
Escuma central de formigón
planta de tratamento de lodos
RPC cover mixing plant
Qingdao CO-NEL MÁQUINAS CO., LTD.
Fundada en 2004, Qingdao CO-NEL Machinery Co, Ltd é un dos Ciencia e Tecnoloxía empresas innovadoras nacionais localizadas en Qingdao, unha fermosa cidade costeira. A empresa é a máis profesional e clasifica no cumio da mestura equipos fabricantes cos seus produtos amplamente aplicado. Hai que prestar moita atención á investigación e desenvolvemento de produtos, e ata agora gañaron máis de 40 patentes nacionais.
A empresa é a máis profesional e clasifica no cumio da mestura equipos fabricantes cos seus produtos amplamente aplicado.
Cement pipe concrete mixing plant
Twin shaft concrete mixer CDS1500/1000
Planetary concrete mixers For Blocks
Para máis información sobre os nosos produtos ou lista de prezos, por favor, deixe o seu correo electrónico para nós e nós porémonos en contacto en 24 horas.
Large Capacity Concrete Mixer Price in India
Rapid Stand Electrical Concrete Mixer
New Designed Refractory Mixers from CO-NELE
Rapid Mobile Planetary Concrete Mixer for...
Efficient Precast Concrete Plant Equipmen...
© Copyright - 2010-2017 : All Rights Reserved.


langs: en es da gl en en en en en en en

text: COMO NON PODE SER DE OUTRO XEITO DAMOSLLE AS GRACIAS A SENADORA MARIA VANESSA ANGUSTIA QUE NOS ACOMPAÑOU EN TODO MOMENTO DURANTE A CONCENTRACIÓN E FORA DELA .GRACIAS VANESSA MOITAS GRACIAS.


langs: en es en gl en en en en en en en

text: QUE POUCA VERGONZA E DIGNIDADE TEMOS OS QUE VOTAMOS A ESTES PERSONAJES, QUE ASCO SOMOS ANALFABETOS DE TODO E MAIS QUE ESO AINDA.O PUEBLO PASANDOAS CANUTAS E ELES VEÑA MAIS AINDA QUE XA GANAN POUCO SE TAN SEQUERA LLAS REBAIXARAN AS PENSIONS OS QUE OS VOTAN PARA SUBIR ELES OS SUELDOS HABER SE APRENDÍAN DUNHA VEZ JODER MAIS DESCARO IMPOSIBLE XA NOS TEÑEN POR PARVOS DE TODO.