langs: pt gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl es gl en gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Internet | tecnoloxia.org | Page 10
Que pasaría se na costa de Galicia segue subindo o nivel do mar na proporción en que o leva facendo os últimos dez mil anos?
Voz Natura ofrécenos un simulador (.kmz) no que podemos visualizar como quedaría a costa galega co paso dos anos (ou máis ben séculos). Necesitas ter instalada a última versión de Google Earth.
Clica aquí e comproba en que ano a túa casa quedaría baixo o mar movendo a liña de tempo que atoparás na marxe superior de google earth.
Supoño que non haberá que tomarse estas imaxes á tremenda, nin afirmar que iso vaia ser así, xa que é imposible facer unha predición a tan longo prazo, e algo de ciencia ficción si que parece, pero non está de máis concienciarse sobre a necesidade de frear o quecemento global do planeta e, por que non?, pasar un bo rato mirando como a nosa casa queda afundida baixo as augas do Atlántico.
Por curiosidade: Baiona desaparece, pero o instituto aguanta en pé! …
7 Xaneiro 2008 by María L
Categorías: Enerxía, Internet | Tags: clima, google | 0 comentarios
Creative Commons: Sexa creativ@.
Hoxe lin unha nova en vieiros: A licenza Creative Commons cumpre 5 anos.
Quen non se alimentou durante anos dos contidos de internet, descargando, copiando e modificando contidos atopados na rede para utilizalos nas nosas clases? E refírome tanto a profes como a alumnos/as. Quen non aprendeu a programar grazas aos códigos libres que atopamos co noso navegador? Quen non atopou información instantaneamente cunha simple procura en Google? Se internet constitúe esta enorme fonte de información e recursos é grazas a toda a xente que crea e publica material na rede.
Non deberiamos participar nós con todo ese material que temos feito? Hai unha maneira de facelo moi interesante: Creative Commons, unha forma de intercambio de expresión, coñecemento e arte mediante un conxunto de licenzas na web sen custo algún.
Pola razón que sexa, hai moita xente que quere compartir, reutilizar, modificar e distribuír o seu traballo, e tamén ter a liberdade de compartir, reutilizar, adaptar e distribuír un traballo baseado noutro xa existente. Creative Commons permite que se fagan usos creativos das obras e que as persoas se beneficien delas, como material a utilizar directamente ou como plataforma de creación de novos contidos.
Na miña opinión, no ámbito educativo habería que facer un esforzo en darlle un impulso aos recursos e ferramentas libres. A política de gratuidade de libros de texto, por exemplo, non axuda precisamente a isto, e moito menos a favorecer a creatividade.
Aquí tes unha aplicación flash na que se explica a filosofía de creative commons.…
22 Decembro 2007 by María L
Categorías: Internet, Opinión | Tags: creative commons | 0 comentarios
« Anterior 1 … 8 9 10
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


document_lang: gl

langs: pt gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl ca pt gl gl gl en fr gl en fr de en en gl en gl it en en it ru en gl pl en gl en en gl en ca gl ru en en gl pt pt gl gl gl gl it gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Para representar unha cor nunha pantalla adóitase utilizar o modelo de cor RGB (R= red, vermello; G= green, verde; B= blue, azul).  O código de cores RGB baséase na mestura das cores vermello, verde e azul con maior ou menor intensidade para acadar toda a gama completa.  Cada unha das cores RGB pode tomar un valor entre 0 e 255 en decimal ou entre 00 e FF en hexadecimal, co que se consegue un total de 256 3 = 16.777.216 cores distintas.
Na seguinte aplicación feita con Scratch podes ver como varía a cor segundo os valores RGB que elixas:
No Scratch 1.4, cando queremos definir a cor do lapis aparécenos unha paleta na que podemos seleccionar a cor desexada. Porén, no Scratch 2.0 só se pode seleccionar unha cor que estea visible na pantalla.
Unha opción é crear coa ferramenta de debuxo un sprite que conteña as cores que queremos utilizar e seleccionalas dende alí.
Tamén podemos definir a cor mediante un valor que vai desde 0 ata 200, que corresponde á seguinte paleta:
Se queremos unha cor específica definida mediante o código RGB, temos tres opcións:
Control dun LED RGB con arduino
Un LED RGB  é un LED que incorpora tres LEDs no mesmo encapsulado, de xeito que se poden formar miles de cores axustando de maneira individual a intensidade de cada LED. O tres LEDs poden estar unidos polo cátodo ou polo ánodo.
Dependendo da intensidade de cada un dos LEDs RGB obteremos diferentes cores. O que imos facer é enviar un valor entre 0 e 255 a cada un dos pins PWM dos LEDs.
Na seguinte simulación feita con 123D circuits podes ver un o código utilizado para obter diferentes cores dun LED RGB.
Se queredes controlar un LED RGB conectado a unha placa arduino a través do móbil mediante Bluetooth podedes ver este proxecto de instructables.
28 Decembro 2015 by María L
Categorías: Control e Robótica, Tecnoloxías da Información | Tags: arduino, cor, leds, RGB, scratch | 1 comentario
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl ceb gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es pt en en gl en el it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl it gl gl fr gl gl gl gl gl gl th gl gl gl es gl gl gl gl gl gl sv gl es gl gl gl gl en gl en en en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en pt es gl gl gl it gl fr gl es es en pt ru

text:
Proposta: Deseña e constrúe un receptor de radio AM.
Debe ter accesibles ó exterior un interruptor de acendido-apagado e o cursor para buscar o dial. No caso de incorporar un amplificador e altofalante, debe estar agochado dentro da estrutura da radio, pero de xeito que as ondas sonoras saian ben ó exterior. Pódese incorporar un cono de papel ou cartón para mellorar o son. Podes utilizar calquera material non condutor para a súa fabricación, a ser posible de refugallo.
Uns receptores de radio dos máis primitivos, anque non os primeiros, foron os de galena, utilizados alá polos anos 20 do século pasado. Basicamente consistían nunha bobina, un condensador variable, un cristal detector (galena, ou sulfuro de chumbo) e uns auriculares.
Este tipo de receptor de radio non necesita alimentación eléctrica (pilas, baterías, …). A enerxía que necesita o auricular procede da enerxía das ondas electromagnéticas de radio que se recollen na antena.
Podemos montar un receptor de radio similar, pero substituíndo o cristal de galena por un diodo de xermanio (por exemplo OA90 ou OA81).
A antena encárgase de captar as ondas de radio, que chegan ó primario e inducen no secundario unhas ondas de maior voltaxe.
O condensador variable encárgase de sintonizar (fai que a voltaxe no secundario sexa máxima para unha determinada emisora).
O diodo de xermanio encárgase de rectificar a corrente de radiofrecuencia e deixar pasar só a voltaxe do sinal de audio.
O condensador cerámico axusta as frecuencias para adaptalas ó oído humano e, por último,
o auricular transforma as variacións de voltaxe en ondas sonoras.
1 núcleo de ferrita duns 20 cm
1 condensador variable de sintonía
1 diodo de xermanio
1 condensador cerámico de 12 pF
1 auricular de alta impedancia (sobre 2kΩ)
Fío de cobre esmaltado (uns 5 ou 6 m)
Cable paralelo (uns 2 m)
Bobina: Enrolar coidadosamente as espiras (fío de cobre) de cada bobina sobre a ferrita. O primario consta de 30 espiras e o secundario de 90 espiras. Debe facerse sempre co mesmo sentido de xiro e as espiras deben estar moi xuntas entre si, sen superpoñerse. Fixa con cinta adhesiva o comezo e o fin de cada bobinado.
No caso de non ter un núcleo de ferrita, podes construír a bobina arrolando 400 espiras de cobre sobre un cilindro de plástico de 2,5 – 3 cm de diámetro, deixando unha toma ó aire cada 50 voltas. Podemos probar a sintonización cambiando a conexión do diodo entre as tomas intermedias.
Antena: Pode ser un simple cable de varios metros de lonxitude, que debes mover ata atopar a emisora.
Toma de terra: Conectar o cable de terra a unha cañería metálica ou a unha ventá metálica. Tamén poderiamos introducir unha pica de cobre en terra húmida e conectar alí o cable.
Se o sinal detectado é moi feble, podemos engadir un amplificador ó circuíto.
Se non dispoñemos dun auricular de alta impedancia podemos utilizar un altofalante de 8 Ω máis doado de conseguir. Pero necesitamos amplificar aínda máis o sinal. Mediante un potenciómetro graduamos o volume do son.
14 Agosto, 2014 by María L
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
Que é a electrónica?
De decimal a binario
De binario a decimal
O tamaño da información
Obter a función a partir da táboa
Obter a táboa a partir da función
Obtén a táboa de verdade
O recipiente de auga
Sistema activado por son
Artigos sobre electrónica en tecnoloxia.org
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl ceb gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl sah fr fi gl gl gl gl gl es es gl es es gl gl gl gl en gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en pt gl en el it gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl en gl es gl en gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl es gl tr gl gl it gl fr gl es es en pt ru

text:
Introdución a Cura | Impresión 3D
A continuación podedes atopar información para a instalación e configuración de CURA, que é un programa “Open Source”  para a comunicación coa impresora e o laminado de obxectos 3D. Dende este programa poderedes realizar todos os pasos necesarios para pasar dun modelo 3D a un obxecto real.
Para sacar o máximo partido á vosa impresora 3D, ademais de tela ben nivelada e configurar correctamente o firmware, é necesario que axustedes os parámetros do programa que usedes como laminador, xa que dependendo das características da vosa impresora estes parámetros poden variar en gran medida.
Cura é un software aberto (Open software) desenvolvido por Ultimaker que permite transformar modelos 3D en instrucións entendibles pola maioría de impresoras 3D, permitindo xerar un obxecto físico a partir do seu modelo xerado por ordenador.
[By Kaboldy CC BY-SA from Wikimedia]
Cura é compatible cos seguintes tipos de ficheiro:
.STL (Este arquivo é soportado pola maioría de programas de deseño 3D)
Un arquivo .STL non é un formato de sólido, é un formato con infinidade de puntos da superficie externa da peza que queremos imprimir.
Para converter un arquivo de sólidos a STL é necesario un programa CAD, o programa da impresora non realiza estas conversións.
Primeiramente, descarga o software gratuíto da páxina: cura-software ou de cura-software/list
Este software está dispoñible para Windows, Linux e Mac (a instalación inclúe o controlador para Arduíno).
En Linux non fai falta instalar nada. Só hai que descargar o ficheiro AppImage, situalo no escritorio (ou onde queiras) e darlle permisos de execución.
Unha vez descarguemos a instalación teremos que seguir os seguintes pasos:
Na primeira fiestra vainos a aparecer a ruta onde queremos instalar o programa. Podedes indicarlle unha ruta ou deixar a que trae por defecto.
Na seguinte pestana van aparecer os compoñentes que se desexan instalar. Ademais de instalar CURA, o instalador dá a opción de instalar os drivers de Arduino e soporte para abrir diferentes formatos. Recoméndase marcar polo menos a opción para abrir arquivos en formato STL, xa que é o formato máis común.
Unha vez pulsado o botón instalar, a instalación empezará automaticamente. Ao terminar coa instalación dos drivers, abrirase unha última fiestra que nos indica a finalización do proceso de instalación e daranos a opción de executar o programa por primeira vez.
Asistente de configuración inicial
Unha vez instalado o software, ao executarse o programa por primeira vez, vaise a abrir o asistente de configuración inicial, onde se vai a indicar ao software parámetros básicos que van depender do tipo de impresora.
Na segunda pestana do asistente de configuración, debedes seleccionar o modelo da vosa impresora. Se a vosa impresora non é unha Ultimaker ou unha Printbot, seleccionar en “Other” e abrirase outra fiestra con máis opcións.
Para a impresora Legio León 3D dotación dos institutos seleccionar Prusa i3
Se o voso modelo de impresora non se atopa entre os anteriores, seleccionar “custom” e abrirase unha pestana onde debedes de indicar os parámetros básico da vosa máquina, como o volume de impresión, o tamaño da boquilla do HotEnd ou se posúe cama quente ou non.
Unha vez completado o asistente de configuración, xa teredes CURA totalmente operativo.
Podemos cambiar o idioma da contorna do noso programa Cura. No menú Preferencias > Configurar Cura…
Configurar o programa coas dimensións da nosa impresora
Unha vez elixida a nosa impresora podemos tamén configurar manualmente as dimensións da nosa impresora, seguindo os seguintes pasos:
Acceder ao menú Preferencias > Impresoras, seleccionamos na lista a nosa impresora, fai clic no botón de  >
Aparecerá unha fiestra na que introduciremos os datos relativos a nosa máquina. Por exemplo, para unha Bq Prusa i3 Hephestos os datos serían os seguintes:
Para poder comezar a funcionar co programa será necesario saber as seguintes combinacións do rato para facilitarnos a visibilidade e orientación das pezas:
Zoom: realizase co «Scroll» do rato, dándolle a roda cara adiante (+Zoom) e cara atrás (-Zoom), outra maneira e mantendo clicado o «Scroll» mover o rato cara adiante (+Zoom) ou cara atrás (-Zoom).
Rotar a vista: realizase mantendo clicado o botón dereito do rato e xirando en orbita o rato.
Arrastrar pezas: realizase pulsando sobre a peza e arrastrando a mesma a onde sexa queira.
Cando iniciamos CURA, se xa configuramos os parámetros básicos do asistente de configuración, vainos aparecer a pantalla na que xa podemos traballar.
2 Outubro, 2016 by Alicia Pérez
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Deseñar e imprimir obxectos
Material: Temperatura, filamento e retracción
Adherencia da placa de impresión
Axuda: Relacións xeometría 2D
A primeira peza en 3D
Outras maneiras de crear volume: Revolución
Crear un sólido multisección
Operación de transformación en 3D
Listos para imprimir: Exportar a .stl
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl es gl gl gl en gl gl gl gl gl pt gl it gl gl en el it gl gl en en gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Termografía: visualizando a temperatura. | tecnoloxia.org
A termografía é unha técnica que permite medir e visualizar temperaturas de superficie con precisión e sen necesidade de contacto físico co obxecto a estudar.
Todo obxecto emite radiación infravermella cunha lonxitude de onda que depende da temperatura á que se atopa.  O ollo humano non é capaz de “ver” esta radiación, pois sae fóra do rango visible, polo que necesitamos algún instrumento que sexa capaz de traducir as lonxitudes de onda do espectro infravermello en lonxitudes de onda do espectro visible (cores) e en valores de temperatura. Disto encárganse as cámaras termográficas.
No seguinte vídeo o protagonista filmouse cunha cámara térmica de alta resolución para mostrar a rapidez coa que a superficie do noso corpo perde calor cando se expón ao frío. Observa as variacións da cor na pel.
[youtube: Shirtless Heat Loss Experiment In Freezing Conditions]
No interior dunha cámara termográfica temos un detector sensible á radiación infravermella. A radiación IR faise converxer por medio da óptica sobre o detector IR (microbolómetro), que está composto por unha matriz fotosensible de píxeles. En cada un dos píxeles da matriz a radiación IR produce unha resposta eléctrica (cambio de resistencia e de tensión). Ese sinal é lido polos elementos electrónicos da cámara, que converten estes datos nunha imaxe na pantalla e nun valor de temperatura.
As aplicacións son múltiples e diversas: Localización de avarías, eficiencia enerxética en edificios, diagnóstico en medicina, detección de fallos en instalacións eléctricas e mecánicas, etc.
Estas son as imaxes que nos tomaron na visita á ETS de Minas da Universidade de Vigo (En orde: 4ºESOA, 4ºESOB, 1ºBachB, 2ºBachB)
Aquí tendes outros vídeos nos que nos falan da termografía e das súas aplicacións:
[youtube: Ver a temperatura]
[tv.uvigo: Eficiencia enerxética e termografía]
31 Marzo 2016 by María L
Categorías: Xeral | Tags: sensor, termografía | 0 comentarios
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl ceb gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en es en en gl en el it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl it gl gl fr gl gl gl gl gl gl th gl gl gl es gl gl gl gl gl gl sv gl es gl gl gl gl en gl en en en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en pt es gl gl gl it gl fr gl es es en pt ru

text:
Trátase dun robot que segue a traxectoria dunha liña negra debuxada sobre un fondo branco. Podes facela pegando cinta illante sobre o chan.
Utilízase un emisor de infravermellos e un receptor (fototransistor). Pódense utilizar de forma independente ou utilizar un integrado (CNY70)
Debido a que as superficies negras non reflicten a luz e as brancas si, o sensor é capaz de distinguir se se atopa enriba da liña negra, facendo conmutar o relé do motor oposto para que o robot corrixa a súa traxectoria.
Hai diferentes versións e posibilidades de circuítos. Un é este:
O pulsador é para a simulación no ordenador, pero non existe no circuíto real.
Habería que duplicar este circuíto para o sensor dereito e o motor esquerdo.
A liña negra debe quedar entre os dous sensores, que deben estar moi preto do chan.
« Robot pegatortas temporizado
14 Agosto, 2014 by María L
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
Que é a electrónica?
De decimal a binario
De binario a decimal
O tamaño da información
Obter a función a partir da táboa
Obter a táboa a partir da función
Obtén a táboa de verdade
O recipiente de auga
Sistema activado por son
Artigos sobre electrónica en tecnoloxia.org
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl gl gl gl gl it es gl en el it gl gl en en gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
I Competición de Robots na EEI da Universidade de Vigo | tecnoloxia.org
A Escola de Enxeñería Industrial (EEI) da Universidade de Vigo convoca a I edición da Competición de Robots en colaboración coa Rama de Estudantes do IEEE (Institute of Electrical and Electronics Engineers) da Universidade de Vigo.
A ver a cantos equipos podemos levar do IES Primeiro de Marzo. Se queredes participar, poñédevos as pilas!
2 Marzo 2015 by María L
Categorías: Control e Robótica, Convocatorias | Tags: robot | 0 comentarios
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl es gl gl en gl gl de gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl en en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en en gl es gl gl gl gl gl en es es en gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Transformar un círculo nun cadrado e viceversa
Hai unha semana chegoume este vídeo viral no que se ve como unhas figuras cadradas se transforman en figuras circulares ao poñelas diante dun espello, e viceversa. Unha interesante ilusión óptica de Kokichi Sugihara.
Ben, pois se queredes saber o truco, hai aquí un vídeo no que nolo explican. Realmente as figuras non teñen perfil circular nin cadrado, senón que os lados teñen curvas a diferentes alturas. É o noso cerebro o que fai unha interpretación errónea.
Se tendes unha impresora 3D podedes descargar os modelos, imprimilos e probalo na casa. Atopei dous modelos en thingiverse: Ambiguous Cylinder Generator e Ambiguous Cylinder Illusion.
7 Xullo 2016 by María L
A impresión 3D entra no mundo da fabricación de obxectos de vidro mediante o método 3DGP do MIT Media Lab.
A impresora consta dunha cámara de calor que almacena e proporciona o material fundido a máis de 1000ºC e dunha cámara inferior que se encarga de ir arrefriando a estrutura de maneira controlada. Posúe un dosificador especial composto por circonio, alúmina e sílice capaz de soportar ditas temperaturas e evitar que o vidro fundido se adhira.
Este novo proceso de fabricación permite axustar a xeometría creando estruturas que non serían posibles con métodos tradicionais, e permite ademais controlar as propiedades ópticas do vidro, abrindo un feixe de posibilidades.
[GLASS from Mediated Matter Group on Vimeo.]…
27 Febreiro 2016 by María L
Categorías: Materiais e procesos | Tags: 3D, impresora, vidro | 0 comentarios
Impresión 3D dunha ponte de aceiro
Cando pensamos nunha impresora 3D o primeiro que nos vén a cabeza é unha máquina en forma de caixa na que se imprimen unha pequenas pezas de plástico, pero esta tecnoloxía está evolucionando tan rapidamente que xa estamos a ver robots imprimindo estruturas de todo tipo, sen limitarse a unha caixa cadrada na que todo sucede.
Un exemplo de impresión de estruturas xa o vimos hai tempo no artigo “A impresora 3D capaz de imprimir edificios” no que se observa unha impresora botando chorros de formigón para “imprimir” a estrutura dun edificio.
Hoxe imos ver que tamén podemos imprimir aceiro. A empresa MX3D pretende construír unha ponte de aceiro sobre un canal de Amsterdam utilizando robots industriais e aplicando unha novidosa técnica de impresión 3D que abre paso á creación automatizada de estruturas a gran escala.
Nesta animación presentan o seu proxecto:
[youtube: MX3D Bridge Visualisation]
Nestes vídeos podemos ver algunhas das probas realizadas pola empresa para construír unha pequena ponte de aceiro de pequenas dimensións.
[youtube: MX3D to 3D print a steel bridge in Amsterdam]
Máis información en MX3D…
16 Xullo 2015 by María L
Categorías: Control e Robótica | Tags: 3D, aceiro, impresora, ponte, robot | 0 comentarios
A impresora 3D capaz de imprimir edificios
Sen dúbida, é o momento das impresoras 3D, que están a revolucionar a fabricación de obxectos. As impresoras 3D son máquinas capaces de crear pezas volumétricas a partir dun deseño feito por ordenador superpoñendo capas de material.
O revolucionario do tema é que os consumidores temos a oportunidade que fabricar os nosos propios produtos, cousa que ata agora estaba reservada ás fábricas. Se dispoñemos dunha impresora destas podemos fabricar calquera pequeno obxecto de uso cotiá, máis ou menos personalizado, producir unha peza estragada que non atopamos no mercado ou deseñar e construír as formas que imaxinemos. Hai tempo falabamos aquí de como montarse unha para un centro de ensino.
Porén, cando se fala de impresión 3D non debemos pensar unicamente en pequenos obxectos de plástico. Tamén é posible imprimir edificios!
Iso é o que están a probar na University of Southern California cunha impresora 3D xigante que bota chorros de formigón seguindo un patrón deseñado por ordenador, e aseguran que pode construír unha vivenda en 24 horas. Supoño que se refiren só a estrutura, pois unha vivenda non consta unicamente de paredes e hai que contar coas instalacións eléctricas, de auga, saneamento, calefacción, etc. que levan máis tempo.
A tecnoloxía chámase Contour Crafting, e pode revolucionar a industria da construción ao permitir automatizar o proceso, abaratando custos. O robot encargaríase de construír a estrutura, deixando para os humanos o traballo fino das instalacións. Ademais, a técnica de impresión permite construír formas creativas e exóticas que polos medios tradicionais sería moi difícil facer, polo menos sen dispararse o orzamento.
Nestes vídeos podes ver como é o proceso:
[youtube: Why Design Now?: Contour Crafting]
[youtube: Animation of Contour Crafting in whole house construction (high res)]
9 Febreiro 2014 by María L
Categorías: Control e Robótica, Estruturas e Arquitectura | Tags: 3D, arquitectura, impresora, robot | 0 comentarios
Imprimir en 3D na ESO: Guía práctica
Foi nas XII Xornadas de Tecnoloxía de Galicia cando vin funcionar a impresora 3D que montou Tucho Méndez no seu centro. Pareceume un proxecto moi interesante para levar a cabo nos institutos, e propúxenlle escribir un artigo no que se indicasen os pasos para poñelo en marcha e axudar así a darlle difusión a través de tecnoloxia.org.
Quen queira introducirse este curso na aventura da impresión 3D que se poña en contacto con Tucho para montar un equipo de traballo. Os seus datos son:
mail: tuchodefresa (arroba) gmail.com
Aquí tedes o artigo:
Imprimir en 3D na ESO: Guía práctica
5 Setembro 2013 by Tucho Méndez
Que quede isto claro: hai menos dun ano eu non sabía absolutamente nada de impresoras 3D.
En maio de 2013 os meus alumnos e alumnas de 4º da ESO de PDC do CPI de Atios, o equipo Imprusiño, conseguiron rematar a primeira impresora 3D escolar e Open Hardware de Galicia.
Cando o penso aínda me parece incrible que chegásemos a rematar o proxecto. Pero o incrible non somos nin o profesor nin os rapaces e rapazas que o conseguimos, senón que, grazas á excepcional comunidade que hai arredor da impresión 3D Open Hardware, é posible, para calquera que teña ganas, construír a súa impresora 3D. Até un grupo de alumnos de PDC dun colexio dun recuncho de Galicia cun profesor escasamente preparado.
Antes de nada, se cadra está ben contestar a un par de preguntas:
Que é unha impresora 3D?
Supoño que, a estas alturas, xa sabes un pouco de que van, mesmo viches algunha en directo, así que non me estendo: son máquinas que fan cousas a partir dun deseño que tes na computadora. Cousas tanxíbeis, reais… obxectos!
Que é Open Hardware?
A filosofía de coñecemento aberto, aplicada ao hardware. Grazas a que existe e ten unha comunidade detrás que a fai real, agora podemos facer a nosa impresora 3D por menos diñeiro do que costa un iPad.
E agora, a listaxe de pasos para construír a túa impresora 3D Open Hardware:
1 – Vai á wiki de Clone Wars, está un pouco desordenada nalgúns aspectos, pero que non te bote para atrás. Comeza por ler as FAQ’s e segue as ligazóns que aparecen. En realidade, se cumpres con este punto, non fai falta que sigas a ler, a túa impresora estará acabada antes do que pensas.
2 – Se aínda segues aquí, adiántoche unha referencia á que xa ías chegar, porque non creo que haxa unha soa impresora Open Hardware montada no Estado Español que non lle deba nada a esta colección de 63 videotitoriais que describen o proceso de montaxe dunha Prusa 2 (Mil grazas a @Obijuan_cube por todo).
Ollo! non son as instrucións dun moble de IKEA, non esperes que, seguindo todo paso por paso, non te atoparás con ningún problema, porque iso non vai pasar.
3 – Agora que conseguín que pensaras nos problemas, respira. Hai xente que che pode botar unha man con eles. Apúntate na lista de correo de Clone Wars. É a chave de todo, así que cóidaa. Aquí hai persoas que van perder o seu tempo en axudarte a arranxar os teus problemas e non cobran por iso, o único que esperan a cambio é que, antes de nada, leas moi ben isto e, xa que estás, tamén isto.
4 – Consegue as pezas. Vas precisar cartos. Nós conseguimos algúns cun pouco de crowdfunding caseiro e o resto púxoo o centro. Pode que teñas pouco diñeiro no departamento e que quen mande nos cartos do teu centro non vexa que, con menos do que custa un portátil, podedes ter facer unha máquina marabillosa. Se é así, remexe en todos os sofás do teu centro, tes que conseguir o suficiente para facelo!
5 – Ponte mans á masa! E que saibas que xa hai algún proxecto en marcha para o curso que ven e, se somos uns poucos, podemos crear unha pequena comunidade, axudarnos, intercambiar experiencias…  Así que, se queres, ponte en contacto comigo. A mellor maneira de atoparme é en twitter, son @procastino,  ou non dubides en mandarme un correo a tuchodefresa en gmail.
Nada máis, agora todo o que precisas son ganas. Espero que este artigo servira para que te animes a comezar. Se o fas, estarás a iniciar un precioso camiño de aprendizaxe en comunidade. Que a Prusa te acompañe!
Tucho Méndez, profesor de tecnoloxía do CPI Alcalde Xosé Pichel de Coristanco. …
5 Setembro 2013 by Tucho Méndez
Categorías: Control e Robótica | Tags: 3D, arduino, impresora, openhardware | 8 comentarios
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl nl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en nl gl gl gl gl gl gl en gl es es gl gl gl gl de it gl gl gl en gl it gl gl en gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Tecnoloxía e sociedade | tecnoloxia.org | Page 2
Category Archives: Tecnoloxía e sociedade
Na Casa. Unha breve historia da vida privada.
“A Bill Bryson ocorréuselle un día a idea de que adicamos moito máis tempo a estudar as batallas e as guerras da historia que a reflexionar sobre aquilo do que está feita a historia: séculos de xente desenvolvendo con discreción a súas tarefas cotiás, comendo, durmindo e tratando de vivir con máis comodidades, e que a maior parte dos principais descubrimentos da humanidade atópanse na mesma estrutura das casas que habitamos”.
Vale, supoño que moitos de nós teremos feita esta acertada reflexión, pero cando quen a fai é un escritor e divulgador de éxito internacional, autor dun dos bestsellers científicos máis merecidos das últimas décadas, Unha breve historia de case todo (Ed. RBA), o resultado é un ensaio de 600 páxinas que se deixa ler na súa maior parte con unha axilidade e intriga propia das novelas.
En casa é un percorrido por unha inxente cantidade de innovacións presentes nas nosas vidas cotiás: arquitectura, electricidade, cociña, medicina, etc… seguindo o esquema de narrar cronoloxicamente o desenvolvemento dun invento ou proceso presente nunha habitación da mansión actual do autor, mansión cuxo plano serve de índice-guía do libro. Por exemplo, no capítulo da cociña, relata como e cando empezou a utilizarse o xeo coma conservante moitas décadas antes dos frigoríficos actuais. A proposta investigadora e divulgativa do autor enmárcase nunha rama historiográfica recente que pode denominarse Historia da vida cotiá ou da vida privada.
Dado o inabarcable propósito do libro, o autor decide restrinxirse a estudar un período de tempo moi concreto, a partir do século XVIII en adiante, e en especial a partir de mediados do século XIX. Por suposto este período de tempo ten de particular o inxente número de innovacións, cambiando máis as vivendas e a sociedade nos últimos 150 anos ca nos 2000 anteriores.
Así mesmo, e por citar un dos poucos peros que se lle poden por ao libro, está todo moi centrado en Inglaterra: o desenvolvemento das típicas mansións inglesas, da campiña inglesa, da sociedade inglesa, do vocabulario doméstico en inglés,… Aínda que era normal que o autor escollese esta autolimitación, para os foráneos pode quedar un tanto aburrido.
En definitiva, pode non ser un libro tan tan redondo coma o de Unha breve historia de case todo pero o seu tema o converte nunha obra a ter en conta por calquera interesado na tecnoloxía e a súa historia.
Posible uso do libro na área de tecnoloxía:
Penso que o libro podería figurar na biblioteca de calquera profesor ou profesora de Tecnoloxía, en especial calquera que teña interese en facer traballos interdisciplinarios.
Unha vez lido o libro é factible consultalo a modo de enciclopedia para utilizar a información do desenvolvemento dunha innovación determinada. Por exemplo, para realizar unha proposta de traballo do análise e estudo da evolución dun obxecto cotiá, que pode complementarse coa visita á exposición Deseño de Sistemas. Escola de Ulm na sede de Vigo da Fundación Barrié (ata o 14 de Outubro). Nesta exposición, breve e sinxela, pero de alto interese para os interesados no deseño, hai varios exemplos de tecnoloxía cotiá (xoguetes, mobles, electrodomésticos,…) que no seu momento foron innovacións revolucionarias.…
4 Setembro 2012 by Daniel R. Pizarro
Categorías: Tecnolecturas, Tecnoloxía e sociedade | Tags: Bill Bryson, divulgación, historia | 2 comentarios
O museo dos sons en perigo de extinción
Témome que isto vaille gustar máis á xente da miña idade que á máis nova: The Museum Of Endangered Sounds.
Trátase dunha web que recompila aqueles sons procedentes dunha tecnoloxía xa obsoleta, pero que formou parte das nosas vidas: A cinta de casete, o lector de disquetes, a cinta de vídeo, a roda dun teléfono ou os xogos de 8 bits.
Véñenme á cabeza moitos máis sons que agora nunca escoitamos, pois foron substituídos por outros que, á súa vez, en pouco tempo serán substituídos por outros novos.
Mentres que a tecnoloxía se vai facendo cada vez máis silenciosa (pensade nos últimos portátiles con discos duros de estado sólido e sen lector de CD), nós cada vez xeramos máis ruído. Non está de máis acompañar de sons o estudo da nosa historia, porque desde logo que forman parte da mesma.
Clica aquí para visitar o museo
8 Xuño 2012 by María L
Categorías: Tecnoloxía e sociedade | Tags: historia, sons | 0 comentarios
Aparellos ximnásticos do século XIX
Chegan as vacacións, o solciño, e comeza algunha xente a apuntarse ao ximnasio para intentar lucir un corpo máis xeitoso na praia. Alí atopan aparellos controlados por ordenador cheos de funcións, con pantallas que amosan os datos recibidos de múltiples sensores repartidos polas máquinas.
Pero a cousa non foi sempre así. A evolución destes trebellos non é allea ao desenvolvemento tecnolóxico. Mira esta galería de aparellos de ximnasia do século XIX e compáraos cos actuais.
(Ver en SlideMyPics) (Visto aquí)
A roupa deportiva sufriu tamén unha gran evolución, verdade?
Non hai escusas, a operación bikini é hoxe máis fácil ca nunca, polo menos no referente á tecnoloxía utilizada ;-)
(Venice Beach, California, EEUU. 1932.)…
30 Marzo 2012 by María L
Categorías: Tecnoloxía e sociedade | Tags: evolución, historia, inventos, ximnasia | 0 comentarios
Wi-Fi na escola. Ondas electromagnéticas e saúde.
Publiquei este artigo en educacontic, pero vouno reproducir (e ampliar un pouco) tamén aquí, pois escribino por mor da campaña contra a Wi-Fi nas escolas que estou a ver estenderse en Galicia, e tamén porque vén a conto co vindeiro tema que imos ver en 4º de ESO sobre tecnoloxías da comunicación.
Desde hai uns meses, en varias ocasións chegoume información sobre unha campaña en contra da inclusión de tecnoloxía Wi-Fi nas aulas que denuncia que ten efectos prexudiciais para a saúde. Tanto na información que lin sobre esta campaña como nos debates que tiven en diversos foros observei moi pouco rigor científico nas argumentacións.
Non vou poñerme neste artigo a rebater, punto por punto, os argumentos esgrimidos na campaña anti Wi-Fi, pero si me gustaría aclarar certos conceptos científicos básicos sobre a radiación electromagnética que a xente debería ter en conta á hora de construír a súa propia opinión.
A natureza da radiación electromagnética.
Se organizamos as ondas electromagnéticas en función da súa frecuencia (Hz = Hercios) obtemos o chamado espectro electromagnético.
Canto maior é a frecuencia da radiación maior é a enerxía (J) que transmite.
Segundo se a radiación é capaz de romper enlaces das moléculas ou non, podemos diferenciar entre radiación ionizante e non ionizante. Os raios gamma, raios X e luz ultravioleta son ondas ionizantes, pois son ondas de alta enerxía que poden producir danos no ADN. O resto son ondas non ionizantes e non provocan ningún dano nas moléculas.
En telecomunicacións (radio, televisión, teléfono móbil, GPS, radar, Wi-Fi, bluetooth, etc.) utilízase o chamado espectro radioeléctrico, que abrangue frecuencias desde os 153 kHz até os 300 GHz.
A tecnoloxía Wi-Fi utiliza polo xeral a banda de 2,5 GHz (2,5·109 Hz), que se atopa dentro do rango das microondas.
Unha das afirmacións que máis escoitei é que as microondas que utiliza a wifi “son malas e provocan cancro”. Se observamos o espectro electromagnético, veremos que esta radiación é non ionizante, ten algo máis de enerxía cás ondas de radio, pero moita menos cá luz visible. Hai algunha razón pola que debemos ter medo dos efectos da radiación de microondas e non da luz dunha lámpada? Non ten esta unha maior frecuencia e enerxía e é máis daniña?
O primeiro erro na argumentación é, polo tanto, acusar á microondas de nocivas só pola súa natureza, sen analizar outras variables como a súa intensidade ou potencia.
A potencia da radiación.
Supoño que o medo á radiación do rango das microondas utilizada en telecomunicacións provén de asociala co forno microondas, capaz de quentar os alimentos ao facer vibrar as moléculas de auga contidas nos mesmos. Con todo, este efecto está máis relacionado coa potencia da radiación utilizada que coa propia natureza da mesma.
A potencia é a cantidade de enerxía transmitida pola unidade de tempo, e mídese en vatios (W).
A potencia á que pode funcionar un forno microondas pode ser da orde dos 1000 W.
Os valores típicos de potencia de emisión dos dispositivos Wi-Fi habituais atópase entre os 32 e os 100 mW (entre 0,032W e 0,1W) o cal é unha potencia insignificante, que non ten efecto algún sobre as nosas células.
Para entendelo pensemos, por exemplo, nas forzas. Unha forza de 1 N sobre o meu brazo non me provoca ningún efecto, pero unha forza de 10.000 N estrágamo completamente. Ben, pois o mesmo sucede coa radiación. A luz visible é a que nos permite ver, pero esa mesma radiación nun láser pode cortarnos a retina. Os efectos que podan ter sobre a saúde diferentes fenómenos físicos (radiación, temperatura, forzas, corrente eléctrica, etc.) teñen máis que ver coa súa magnitude que coa súa natureza.
A Axencia de Protección da Saúde británica di que “sentándose sobre un punto de acceso Wi-Fi durante un ano recíbese a mesma dose de radiación que cunha chamada de teléfono móbil de 20 minutos”. Habería que coñecer os datos exactos de potencia en cada caso e realizar os cálculos, pero supoño que a afirmación non vai desencamiñada.
Recoméndovos ver este vídeo do programa Escépticos de ETB: As ondas do mal? Xa o publicara hai tempo noutra anotación.
[eitb.com: Escépticos (Capítulo 4): ¿Las ondas del mal? ]
Mirade a campaña Escola sen Wi-Fi
O primeiro estudo epidemiolóxico sobre móbiles e cancro cerebral en nenos non atopa ningunha relación
Documentos da Organización Mundial da Saúde:
Campos electromagnéticos e saúde pública
Museos científicos Coruñeses: Antenas e saúde (pdf)
Informe: Medidas de Certificación de Emisións Radioeléctricas de Instalación WIFI en ikastola
Para tomalo con humor:
Vídeo de Mi Mesa Cojea para a campaña #SinCiencia
Por se hai dúbidas
Organización Mundial da Saúde: “A pesar das abundantes investigacións realizadas, até a data non hai probas que permitan concluír que a exposición a campos electromagnéticos de baixa intensidade sexa prexudicial para a saúde das persoas.
Instituto Nacional do Cancro de EEUU: “Non hai evidencia concluínte ou consistente de que a radiación non ionizante emitida polos teléfonos celulares estea asociada cun maior risco de cancro”
Journal of the National Cancer Institute: “O efecto fotoeléctrico non é unha cuestión de opinión, a absorción de enerxía de radiofrecuencia non pode romper as moléculas de ADN, e os estudos en animais son bastante consistentes en mostrar que non hai aumentos de cancro como consecuencia da absorción de enerxía de radiofrecuencia”.
24 Marzo 2012 by María L
Categorías: Tecnoloxía e sociedade, Tecnoloxías da comunicación | Tags: espectro, radiación, saúde, teléfono móbil, wifi | 6 comentarios
A historia da aviación en tres minutos
XyдoжHиkRepasando o lector de feeds, que hai tempo que teño moi abandonado, atopei en Microsiervos este xenial vídeo de Aaron Bristow y Adam Evans que resume a historia da aviación en tres minutos:
[youtube: Animated History Of Aviation]
No blogue Fronteras podemos ver a información ampliada sobre os diferentes sistemas que van aparecendo no vídeo.…
15 Marzo 2012 by María L
Categorías: Tecnoloxía e sociedade | Tags: aviación, historia | 0 comentarios
« Anterior 1 2 3 4 … 9 Seguinte »
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: fr gl gl gl gl es gl en es en gl ceb gl gl fr gl gl gl en gl gl en en gl en el it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl it gl gl fr gl gl gl gl gl gl th gl gl gl es gl gl gl gl gl gl sv gl es gl gl gl gl en gl en en en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en pt es gl gl gl it gl fr gl es es en pt ru

text:
A amplificación cun único transistor pode non ser suficiente nun circuíto. Sen embargo, se alimentamos a base dun segundo transistor coa corrente amplificada doutro transistor, pódese aumentar a amplificación moitas veces. Este método de conectar transistores coñécese como Par Darlington.
Podemos facer un par darlington conectando dous transistores, pero tamén podemos atopalos nos comercios, coma o MPSA214.
Fai clic para tocar as sondas cos dedos. Retira o cursor para apagalos
14 Agosto, 2014 by María L
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
Que é a electrónica?
De decimal a binario
De binario a decimal
O tamaño da información
Obter a función a partir da táboa
Obter a táboa a partir da función
Obtén a táboa de verdade
O recipiente de auga
Sistema activado por son
Artigos sobre electrónica en tecnoloxia.org
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: pt gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl en fr gl gl gl pt gl gl gl en gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
robot | tecnoloxia.org | Page 13
Toothbrush Bot é un simpático robot-cepillo que podes fabricar con materiais de refugallo: o motor dun móbil (un motorciño cunha excéntrica no eixe que se utiliza para o vibrador), unha pila de botón, un interruptor pequeno (recíclao dun xoguete vello) e un cepillo de dentes ó que lle tes que cortar o mango.
Solda os compoñentes formando un circuíto simple e pégaos ó cepillo utilizando cola termofusible. Obterás un simpático vibrobot que se move pola mesa.
Aquí tes un vídeo do funcionamento:
18 Febreiro 2008 by María L
Categorías: Control e Robótica, Electricidade, Proxectos | Tags: robot, vibrobot | 2 comentarios
« Anterior 1 … 11 12 13
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: pt gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl en gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Solucionando o problema enerxético mundial cun chisqueiro
Alguén pensa que o que se mostra no seguinte vídeo pode funcionar? É posible ou imposible?
[youtube: Como generar electricidad gratis!!] (Colgouno César Fernández en Redeiras)
Axiña vou montar un para conectar o microondas, a neveira, a lavadora e a prancha. O que vou aforrar na vindeira factura da luz!
Desde logo que estamos ante un fake. Onde está o truco? Que cousas non cadran? Que leis se incumpren? Como o fixeron?…
13 Maio 2012 by María L
Categorías: Electricidade | Tags: Electricidade, fake | 2 comentarios
Non o vin no telediario, senón que me enterei grazas a Alberto Martínez, de Desenchufados. Resulta que difundiuse en varios telexornais a seguinte reportaxe:
Unha muller adquiriu a capacidade de atraer obxectos metálicos tras sufrir unha descarga eléctrica. Volveuse magnética!
E acompañan a nova con esta foto:
Podes ler a nova completa na web de tele5.
Na noticia, despois de falar de que a muller ten propiedades magnéticas, apúntase que ademáis de obxectos metálicos a muller tamén atrae plástico e cristal (magnetismo con plástico e cristal?)
Eu alucino co nivel de coñecementos en ciencia e tecnoloxía da xente que está no xornalismo. Alguén parouse a pensar se iso é posíbel? Aínda non saben que existen os fakes?
Proposta para o alumnado de ESO: Tendo en conta o que sabes sobre o electromagnetismo e sobre o corpo humano, deduce:
Pode unha persoa adquirir propiedades magnéticas (ou atraer obxectos variados) despois de sufrir unha cambra? Qué transformacións debería sufrir o seu corpo para que isto sucedese? Xustifica a resposta.
Outro Fake difundido nun telexornal: Teléfonos móbiles que cociñan.…
21 Abril 2009 by María L
Categorías: Electricidade | Tags: fake, magnetismo, TV | 1 comentario
Teléfonos móbiles que cociñan
O que ves no vídeo é un Fake (‘falso’ en inglés), unha montaxe.
Pois hoxe botárono varias veces no informativo Antena 3 Noticias co titular “Catro móbiles converten o millo en palomitas” e o subtítulo “consecuencias das radiacións”. Sen contrastar a información afirman que “parece que non hai truco”. (Grazas Jordi)
É iso do vídeo posible? Algún truco hai: as palomitas estaban a punto de estallar e colocáronas uns segundos antes, ou pode ser que debaixo da mesa haxa un quentador, ou non sei, pero cos teléfonos móbiles rotundamente non.
Aínda que a transmisión por telefonía móbil se realice mediante microondas, a frecuencia de dita radiación (900-1900 MHz) é diferente á utilizada polos fornos microondas (2400 MHz), que é a que fai vibrar as moléculas de auga do millo e aumentar así a súa temperatura. Os efectos de quecemento térmico da radiación dun móbil é moi inferior á dun forno microondas, pero o máis importante, a potencia do sinal dun teléfono móbil é tan débil que no tempo de exposición deses teléfonos do vídeo contra as palomitas resulta imposible que as fagan estallar. Nin sequera despois dun mes de emisión continua de sinal.
A tasa de absorción específica dos teléfonos móbiles non supera os 2W/kg. Se facedes los cálculos veredes que é imposible, e iso sen contar a dispersión de enerxía no entorno.
O alucinante é que boten este tipo de novas nos informativos da televisión, así, a pelo, e sen contrastar a información. Xa estou vendo a moitas familias facer o experimento na súa casa, ou pensando como se debe cocer a súa masa encefálica cada vez que falan por teléfono :-(
Xa postos, vou difundir eu algo.
Sabedes que lle sucede a un móbil se o metemos no microondas? ;-)
14 Xuño 2008 by María L
Categorías: Tecnoloxías da comunicación | Tags: fake, teléfono móbil | 6 comentarios
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl ceb gl gl gl en gl gl gl en en gl en en gl gl en en gl en el it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl it gl gl fr gl gl gl gl gl gl th gl gl gl es gl gl gl gl gl gl sv gl es gl gl gl gl en gl en en en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en pt es gl gl gl it gl fr gl es es en pt ru

text:
Sistemas de numeración | Electrónica
Para probar a túa maña pasando de binario a dixital e viceversa, podes xogar a Cisco Binary Game:
Cando apareza unha cifra en decimal á dereita, terás que seleccionar aqueles díxitos binarios que sumen ese valor.
Cando aparezan unha serie de díxitos binario marcados, terás que indicar no recadro cal é o seu valor en decimal.
Un polbo está na area da praia de Rodas e vai quedar seco. Axúdao a meterse na auga atinando todas as conversións que che vai pedir, elixidas ao chou entre pasar de binario a decimal ou de decimal a binario. Se cometes máis de 2 erros morrerá!
14 Agosto, 2014 by María L
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
Que é a electrónica?
De decimal a binario
De binario a decimal
O tamaño da información
Obter a función a partir da táboa
Obter a táboa a partir da función
Obtén a táboa de verdade
O recipiente de auga
Sistema activado por son
Artigos sobre electrónica en tecnoloxia.org
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl ceb gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl it gl gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl en gl es gl en gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl es gl tr gl gl it gl fr gl es es en pt ru

text:
Listos para imprimir: Exportar a .stl | Impresión 3D
Unha vez que xa temos lista a nosa peza imos exportala no formato .stl.
Que é o formato .stl?
[By Kaboldy CC BY-SA from Wikimedia]
É un formato de arquivo de deseño asistido por computador (CAD), que define a xeometría de obxectos 3D. Utiliza unha malla de triángulos pechada para definir a forma do obxecto. Canto máis pequenos son os triángulos, maior será a resolución do ficheiro final. O tamaño dos triángulos está directamente relacionado co peso do ficheiro, polo que é aconsellable chegar a unha solución de compromiso entre a resolución e o peso do ficheiro.
Para que necesitamos o arquivo .stl?
O arquivo .stl, será o que utilizaremos no noso programa de laminado, por exemplo, CURA, para preparar a nosa peza para imprimila en 3D.
Imos abrir unha peza en Onshape, xa rematada.
Facemos clic co botón dereito do rato sobre ela:
Escollemos a opción de Export…
Escollemos o formato .STL
Agora, escollemos as unidades, a resolución, a opción de descargar e dámoslle un nome á peza:
E listo! Xa temos o noso arquivo en .stl para a continuación abrilo no noso programa de laminado!
2 Xaneiro, 2017 by Alicia Pérez
Deseñar e imprimir obxectos
Material: Temperatura, filamento e retracción
Adherencia da placa de impresión
Axuda: Relacións xeometría 2D
A primeira peza en 3D
Outras maneiras de crear volume: Revolución
Crear un sólido multisección
Operación de transformación en 3D
Listos para imprimir: Exportar a .stl
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl en gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Mirade como esta trituradora é quen de tragar os coches como se nada. Chámase VZ-950 (ARJES), funciona cun motor diésel de 768 CV, é capaz de triturar 180 toneladas de chatarra por hora e tamén separa os residuos metálicos dos non metálicos.
[youtube:ARJES VZ 950 E – stationary shredder for scrap metal]
Hai trituradoras de moitos tipos e tamaños, deseñadas para cada tipo de material que se vaia procesar (pedra, madeira, plásticos, papel, aluminio, etc). Non metades nunca un dedo entre eses dentes!
[youtube:Metals Shredding: Steel Drums (Q)]…
19 Novembro 2015 by María L
Categorías: Materiais e procesos, Mecánica | Tags: máquina, residuos | 0 comentarios
O programa “A noite temática” emitiu recentemente dous interesantes documentais relacionados coas centrais nucleares:
O pesadelo dos residuos nucleares
O documental presenta os resultados dunha investigación sobre a xestión de residuos nucleares en EE.UU., Rusia, Alemaña e Francia, e saca á luz o segredo e descontrol que rodea o tratamento destes residuos. (1h 33 min)
[youtube: lista de reprodución La pesadilla de los residuos nucleares]
A batalla de Chernóbil
O 26 de abril de 1986 unha proba de seguridade na central nuclear de Chernóbil provocou a maior catástrofe nuclear da historia.(1h 17 min)
[youtube: lista de reprodución La batalla de Chernóbil]
Actualización 16 de maio de 2011:
Outro documental sobre residuos nucleares que paga a pena ver: Into Eternity
[youtube: lista de reprodución Into Eternity]…
10 Abril 2011 by María L
Categorías: Enerxía, Tecnoloxía e sociedade | Tags: Chernóbil, nuclear, reportaxe, residuos, vídeo | 2 comentarios
Cloaca Nº5 é unha máquina-escultura que reproduce o sistema dixestivo humano, dende a masticación ata a excreción, e forma parte dunha serie de máquinas coa mesma función: Cloaca Factory.
Aliméntase dúas veces ao día cos restos da cafetería durante a exposición e, ao final do proceso, a máquina produce feces que logo envásanse ao baleiro.
O propio artista, Wim Delvoye, recoñece que esta máquina é inútil, que non vale para nada, pero como intervención artística que é ten un fin reflexivo, pois explora a actual cultura consumista e xeradora de resíduos.
Este tema precisamente está de actualidade no noso IES. A semana pasada o alumnado do ciclo fixo unha instalación e intervención educativa sobre os desperfectos e a xeración de lixo. Despois dos recreos vemos como unha manta de residuos cubre o chan dos patios e corredores: papeis de chicles, anacos de bocatas, servilletas, latas, … Consumimos, pero non pensamos en todo ese material inservible que producimos diariamente.
Necesitaremos instalar no insti unha máquina-cloaca que trate e recicle todo ese refugallo?
A mellor opción é concienciarse, usar as papeleiras, consumir menos produtos envasados e reciclar. Pero iso depende de cada quen. Non necesitamos ningunha máquina para manter o instituto máis limpo. Ou si?…
6 Febreiro 2009 by María L
Categorías: Tecnoarte | Tags: cloaca, lixo, papeleira, residuos, Tecnoarte | 0 comentarios
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl ceb gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl en en fr gl en en gl en el it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl it gl gl fr gl gl gl gl gl gl th gl gl gl es gl gl gl gl gl gl sv gl es gl gl gl gl en gl en en en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en pt es gl gl gl it gl fr gl es es en pt ru

text:
Resistencias variables manualmente | Electrónica
As resistencias variables manualmente son uns dispositivos que constan dun contacto móbil. Empréganse para controlar manualmente a resistencia dunha parte dun circuíto. Algunhas utilidades que poden ter son variar a intensidade de luz dunha lámpada, a velocidade dun motor eléctrico, o  volume do son dun amplificador, os mandos do brillo e contraste do televisor, etc.
As resistencias variables son aquelas que podemos manipular mediante un cursor.
As resistencias axustables son aquelas que pode axustar o fabricante movendo unha rañura. O usuario non debe modificar a posición do cursor.
Formas de conexión: Reóstato e potenciómetro
Dependendo de como se conecten as resistencias variables manualmente, poden actuar como reóstatos ou potenciómetros:
Conéctase en serie no circuíto, e utilízase para variar a intensidade de corrente que circula.
Fai clic nas frechas para mover o cursor
Conéctase en paralelo ao circuíto, comportándose coma un divisor de tensión. Utilízase para variar os niveis de voltaxe que chegan a un circuíto.
Fai clic nas frechas para mover o cursor
Cando vaias conectar unha resistencia variable ou axustable, lémbrate que a patilla común é a do medio:
14 Agosto, 2014 by María L
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
Que é a electrónica?
De decimal a binario
De binario a decimal
O tamaño da información
Obter a función a partir da táboa
Obter a táboa a partir da función
Obtén a táboa de verdade
O recipiente de auga
Sistema activado por son
Artigos sobre electrónica en tecnoloxia.org
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl ceb gl gl gl gl pt gl gl pt gl en gl en en gl en el it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl en hu gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it es gl de hu gl gl gl gl gl tg an gl gl gl gl ceb gl gl gl gl gl it es gl fr gl gl gl gl it gl fr gl es es en pt ru

text:
Atopa as parellas agochadas (cada compoñente co seu símbolo) e intenta bater o récord  facéndoo no menor tempo posible.
Identifica os símbolos eléctricos a medida que se van nomeando. Faino no menor tempo posible.
1 Agosto, 2014 by María L
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Un mundo sen electricidade?
Que é a electricidade
O circuíto eléctrico simple
Corrente continua e alterna
Medida diferenzas de potencial
Enganche e parada automática
Artigos sobre electricidade en tecnoloxia.org
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl es gl gl en gl gl gl ro gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl en it gl en tr fi en tr ja ro tr jbo en de en en la ru en ast gl en hbs_lat ilo en id en en tr de en pl en en en cy de en it en gl gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Tecnoloxías da Información | tecnoloxia.org | Page 2
Category Archives: Tecnoloxías da Información
Xa queda menos para presentarvos Código Octopus. Estamos a darlle os últimos retoques antes da presentación oficial o vindeiro día 1. Veredes, entre outras cousas, que podedes utilizar Scratch para simular sistemas, como este ascensor con memoria.
[Scratch: Un polbo no ascensor 2]
Preme nos botóns da cabina ou no de cada planta para que se mova ata o piso que desexes. O ascensor dispón de memoria para almacenar as chamadas. Irá parando en cada un dos andares.
Se xa sabedes programar en Scratch podedes intentar mellorar esta simulación:
Proba simular un ascensor de máis de 3 pisos.
Podes simular un edificio con dous ascensores. Cando se realiza a chamada desde un piso achégase o ascensor que se atope máis cerca. Cando levamos un tempo determinado sen actividade, o ascensor que se atope máis preto á planta baixa baixará a ese nivel.
O ascensor anterior non interrompe a acción que está a executar para atender ás novas chamadas, é dicir, se o ascensor xa está en marcha indo desde a planta baixa ata o 2º andar e chaman desde o 1º, non para, e esa chamada almacénase na memoria. Podes modificar o código para que faga paradas no camiño aínda que xa estea en marcha.
Proba deseñar un ascensor de máis de 3 pisos para un centro comercial. Desde fóra e en cada andar temos dous pulsadores de subida e baixada. Se o ascensor está en marcha e subindo, parará nun piso intermedio se desde alí alguén preme no botón de subir, pero non no de baixar. O mesmo cando baixa.
Deseña e crea a simulación que queiras!
19 Xuño 2014 by María L
Categorías: Tecnoloxías da Información | Tags: programación, scratch | 2 comentarios
Un polbo está na area da praia de Rodas e vai quedar seco. Axúdao a meterse na auga acertando todos os valores das saídas das portas lóxicas que ves en pantalla. Tes un límite de tempo de 30 segundos. Se fallas, morrerá!
Este pequeno xogo está feito utilizando Scratch, interesantísima plataforma de programación coa que se poden crear facilmente xogos, animacións, historias ou simulacións.
No vindeiro Congreso de Software Libre para Educación (1 e 2 de xullo) presentaremos unha web con material en galego para aprender a programar en Scratch.  Proximamente teredes máis noticias.…
5 Xuño 2014 by María L
Categorías: Electrónica, Tecnoloxías da Información, Xogos | Tags: dixital, Electrónica, programación, scratch, Xogos | 0 comentarios
Aínda lles quedan 20 días na plataforma de crowdfunding kickstarter.com e xa conseguiron o financiamento para desenvolver o xogo Code Monkey Island, un xogo de mesa que ensina conceptos básicos de programación, como as estruturas de control, as estruturas de datos, a lóxica, a álxebra de Boole ou as operacións matemáticas.
O xogo non ensina a escribir programas, senón a dominar as construcións lóxicas que se utilizan na programación, o que despois pode resultar moi útil para aprender a realizar programas de verdade.
[kickstarter: Code Monkey Island]
Máis información: Code Monkey Island – making programming child’s play
Estaremos atentos a que saia!…
15 Maio 2014 by María L
Categorías: Tecnoloxías da Información, Xogos | Tags: programación, Xogos | 0 comentarios
UCLA Ordenador mecánico de 1948
Tan afeitos estamos hoxe en día aos dispositivos electrónicos que facilmente nos esquecemos de que hai unhas poucas décadas atrás a electrónica apenas estaba desenvolvida e os cálculos realizábanse de forma mecánica. Un exemplo témolo no analizador diferencial UCLA, de 1948.
Daquela presentábase coma un cerebro mecánico capaz de resolver rapidamente problemas matemáticos, con innumerables aplicacións, por exemplo, na enxeñaría ou no deseño industrial, augurando un futuro cheo de computadoras mecánicas facendo de todo.
[UCLA’s 1948 Mechanical Computer from Gizmodo on Vimeo.]
Pasaron os anos e esta tecnoloxía quedou completamente desbotada. A electrónica desprazou definitivamente a computación mecánica, e estas máquinas quedaron como fantásticas pezas de museo ocupando un imprescindible chanzo da historia da tecnoloxía.…
7 Maio 2014 by María L
Categorías: Mecánica, Tecnoloxía e sociedade, Tecnoloxías da Información | Tags: Mecánica, ordenador | 0 comentarios
Kibibytes, mebibytes e xibibytes
Sabemos que os dispositivos electrónicos dixitais traballan en lóxica binaria. É o caso,  por exemplo, dos procesadores dos nosos ordenadores e teléfonos móbiles ou os chips das calculadoras e reloxos dixitais. Todos estes trebellos utilizan coma unidade básica de información o bit (b), que pode valer 0 ou 1, segundo o estado lóxico da variable coa que se traballe.
Os rexistros dos primeiros procesadores que se popularizaron eran de 8 bits, polo que se adoptou o Byte (B) como unha unidade básica de almacenamento formada por un conxunto de 8 bits.
O problema chega ao facer os múltiplos. O Sistema Internacional de Unidades (SI) emprega como múltiplos das unidades o kilo (k 103), Mega (M 106),  Xiga (G 109), etc.
Ao traballar en binario obtemos números moi feos ao facer así os múltiplos. Por exemplo 1000= 103 en binario é 1111101000, e resultaba máis cómodo utilizar 1024= 210 (10000000000), polo que comezaron a utilizarse as equivalencias 1 kB = 1024 bytes ou 1 MB = 1024 kB.
Estas equivalencias aparecen en moitos textos de tecnoloxía, electrónica e informática. Incluso é común que alguén diga que un kilo equivale a 1000, agás en informática que equivale a 1024.
Isto é un erro. Faleivos moitas veces, especialmente en Bacharelato, da importancia que ten a normalización ou estandarización en Tecnoloxía. Estas normas serven para poder expresar e interpretar a información dunha maneira precisa e inequívoca, e non é admisible que un múltiplo se interprete de dúas formas diferentes. O Sistema Internacional é claro, e establece que un kilo é 1000 e non 1024.
Que facemos, entón, cos múltiplos binarios?
Para resolver isto e evitar confusións, desde 1998 o IEC (International Electrotechnical Commission) vén propoñendo outros prefixos para os múltiplos binarios: ki (kibi),  Mi (mebi),  Gi (xibi), cada un 1024 veces superior ao que lle precede, e que equivalen a kilobinario, megabinario e xigabinario respectivamente. (fonte)
Á hora de medir a capacidade dos nosos soportes informáticos hai que ter coidado en como vén expresada. Non debemos sorprendernos se cando inserimos a nosa memoria USB de 2 GB o computador dinos que é de 1,95 GB, pois iso non significa que estea a facer mal as contas. O que sucede é que está chamando GB ao que en realidade son GiB.
Por exemplo, aquí podemos ver como nun sistema operativo GNU/Linux co escritorio KDE usa as medidas propostas polo IEC e converte unha memoria USB de 2GB (2 mil millóns de bytes) en 1,95GiB.
E aquí podemos ver como Windows XP non segue esta norma e chama GB ao que debería ser GiB.
29 Setembro 2012 by María L
Categorías: Tecnoloxías da Información | Tags: binario, metroloxía, unidades | 4 comentarios
« Anterior 1 2 3 4 … 16 Seguinte »
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: es gl gl gl gl es gl en es en gl ceb gl gl pt gl es es gl gl gl pt gl gl gl gl gl hu pt gl gl gl gl en fr es en en gl en el it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl it gl gl fr gl gl gl gl gl gl th gl gl gl es gl gl gl gl gl gl sv gl es gl gl gl gl en gl en en en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en pt es gl gl gl it gl fr gl es es en pt ru

text:
Robots que seguen a luz
Cando non hai luz o robot está dando voltas en círculo, xa que só funciona un dos motores.
No momento en que a luz incide sobre a LDR ponse en marcha o segundo motor, e o robot marcha en liña recta na dirección da lanterna.
As instrucións para montalo están na web de cucabot
Modelo 2: robot segueluz
(Sacado de “electrónica analóxica en automatismos“, das VI Xornadas de tecnoloxía de Galicia, de APETEGA)
Neste caso cada motor actívase mediante un circuíto detector de luz independente.
A LDR esquerda fai mover o motor dereito, e a LDR dereita fai mover o motor esquerdo.
Podes ver aquí uns vídeos dos robots feitos hai dous anos. Utilizamos motores con moi pouca redución. O ano pasado fixémolos con mellores redutoras e ían mellor.
Proposta: Monta un destes robots e engádelle un circuíto adicional: luces nos ollos, uns LEDs intermitentes decorativos, un zoador, ou o que desexes.
Aquí podes ver o resultado duns robots feitos no curso 06-07. O primeiro é un fotótropo que leva uns LEDs nos ollos que se acenden cando se pon en marcha o motor que reacciona ante a luz. O segundo é un robot segueluz que leva uns LEDs que funcionan de xeito intermitente a modo de decoración.
(Podes descargar os circuítos simulados en crocodile technology)
Robot pegatortas temporizado »
14 Agosto, 2014 by María L
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
Que é a electrónica?
De decimal a binario
De binario a decimal
O tamaño da información
Obter a función a partir da táboa
Obter a táboa a partir da función
Obtén a táboa de verdade
O recipiente de auga
Sistema activado por son
Artigos sobre electrónica en tecnoloxia.org
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl ceb es gl gl gl gl gl gl es gl es es en sv fr de de en es gl kn en gl en gl es es en sv fr de de fr fr fr en es es kn tr es kn en gl gl es es en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja en en gl es kn en es kn kn es kn kn en gl nl es gl en sv fr de en ru gl en gl es gl en sv fr de en ru gl en de es gl en sv fr de en ru gl en gl gl en es gl gl gl en en en gl gl en el it gl gl gl es pt gl gl gl pt es gl gl gl pt pt en gl ar es gl en en en gl gl gl ca gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl es gl pt en gl gl ca ca gl hu en gl it it es es gl pt es es gl pt gl gl gl gl en gl gl es gl gl vi gl gl gl gl it fr gl es es en pt ru

text:
Mediante as funcións condicionais engadiremos aos nosos proxectos capacidade de decisión facendo que certas funcións ou programas se executen ou non se se dan determinadas condicións preestablecidas.
if(condición) { proceso }  (Se… )
Cando se cumpre a condición establecida execútanse as funcións do proceso definido entre as chaves {…}. Cando non se cumpre a condición non se executa nada e o programa segue o seu curso. Exemplo: Se a entrada é menor que 500 execútase o proceso.
if (entrada < 500) {
if(condición) { proceso 1 } else { proceso 2 }  (Se … se non …)
Neste caso definimos dous procesos, un para cando se cumpre a condición establecida e outro para cando non se cumpre. Exemplo: Se a entrada é menor que 500 execútase o proceso 1, e se non execútase o proceso 2
if (entrada < 500) {
switch() / case (Múltiples casos)
Permite elixir entre varios camiños para executar diferentes procesos. Exemplo: Se a variable toma o valor 4 execútase o proceso 1, se toma o valor 5 execútase o proceso 2 e se non se cumpre ningunha das anteriores condicións (default) execútase o proceso 3.
switch(variable) { case 4: // proceso1 break; case 5: // proceso2 break; default: // proceso3 break; }
digitalRead(2)==1 && digitalRead(3)==1 // A saída é 1 cando os dous pins (2 e 3) dan 1 simultaneamente.
// A saída é 1 cando os dous pins (2 e 3) dan 1 simultaneamente.
digitalRead(2)==1 || digitalRead(3)==1 // A saída é 1 cando calquera dos pins dan 1, ou ambos á vez.
// A saída é 1 cando calquera dos pins dan 1, ou ambos á vez.
! digitalRead(2) //A saída é 1 cando o pin 2 dá 0.
//A saída é 1 cando o pin 2 dá 0.
Arduino UNO e placa de prototipos
2 Pulsadores de contacto
Resistencias: Para os LEDs: 560Ω (ou outro valor menor que 1kΩ) Para os pulsadores: 10kΩ
Conectaremos un LED e un pulsador coas súas respectivas resistencias do mesmo xeito que na práctica “Pulsadores controlando LEDs“. Despois deberás conectar máis LEDs e pulsadores.
19 Outubro, 2016 by María L
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Descrición de Arduíno UNO
O IDE de Arduíno
Entradas e saídas dixitais
Condicional if … else
Sinais PWM e lectura serial
Array de LEDs e funcións
A posición dun servo
Servos de xiro continuo
Motor de corrente continua
Sensor de movemento PIR
O tanque de auga
Reloxo de area dixital
A máquina máis inútil
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl pt gl gl gl en fr gl en fr de en en gl en gl it en en it ru en gl pl en gl en en gl en ca gl ru en en gl pt pt gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl en en nl gl en el it gl gl en en gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Para representar unha cor nunha pantalla adóitase utilizar o modelo de cor RGB (R= red, vermello; G= green, verde; B= blue, azul).  O código de cores RGB baséase na mestura das cores vermello, verde e azul con maior ou menor intensidade para acadar toda a gama completa.  Cada unha das cores RGB pode tomar un valor entre 0 e 255 en decimal ou entre 00 e FF en hexadecimal, co que se consegue un total de 256 3 = 16.777.216 cores distintas.
Na seguinte aplicación feita con Scratch podes ver como varía a cor segundo os valores RGB que elixas:
No Scratch 1.4, cando queremos definir a cor do lapis aparécenos unha paleta na que podemos seleccionar a cor desexada. Porén, no Scratch 2.0 só se pode seleccionar unha cor que estea visible na pantalla.
Unha opción é crear coa ferramenta de debuxo un sprite que conteña as cores que queremos utilizar e seleccionalas dende alí.
Tamén podemos definir a cor mediante un valor que vai desde 0 ata 200, que corresponde á seguinte paleta:
Se queremos unha cor específica definida mediante o código RGB, temos tres opcións:
Control dun LED RGB con arduino
Un LED RGB  é un LED que incorpora tres LEDs no mesmo encapsulado, de xeito que se poden formar miles de cores axustando de maneira individual a intensidade de cada LED. O tres LEDs poden estar unidos polo cátodo ou polo ánodo.
Dependendo da intensidade de cada un dos LEDs RGB obteremos diferentes cores. O que imos facer é enviar un valor entre 0 e 255 a cada un dos pins PWM dos LEDs.
Na seguinte simulación feita con 123D circuits podes ver un o código utilizado para obter diferentes cores dun LED RGB.
Se queredes controlar un LED RGB conectado a unha placa arduino a través do móbil mediante Bluetooth podedes ver este proxecto de instructables.
28 Decembro 2015 by María L
Categorías: Control e Robótica, Tecnoloxías da Información | Tags: arduino, cor, leds, RGB, scratch | 1 comentario
Leave a reply →
Pingback: Cor RGB | sindofdez
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl id gl gl gl en gl gl es de gl gl gl gl gl gl gl de it gl es gl fr gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl en gl de it gl gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Preciosa esta combinación de levitación magnética coa tecnoloxía sen fíos de transmisión de enerxía. “Flyte” é obra de Simon Morris e trátase dunha lámpada que semella unha antiga de incandescencia pero que no interior está composta por LEDs. Levita xirando sobre unha base que funciona coma unha estación de carga sen fíos por indución electromagnética, o que provoca o acendido dos LEDs.
Podes velo no seguinte vídeo:
[Flyte : Levitating Light from Narwhal Pictures on Vimeo]
Polo aire non se transmite electricidade, senón un campo magnético. Cando unha bobina se sitúa preto da outra, por efecto do campo magnético xérase nesta última unha corrente eléctrica, que fai que se acenda o LED.
Se queredes, podedes probar este sinxelo experimento de acendido dun LED por indución electromagnética. Necesitades construír dúas bobinas (unha emisora e outra receptora) e conectar un transistor, unha resistencia e un LED, tal e como explican neste vídeo:
[youtube: Proyectos | Transmisión Inalámbrica de Energía Eléctrica – Muy fácil de hacer]
7 Novembro 2015 by María L
Categorías: Electricidade, Proxectos | Tags: indución, lámpada | 0 comentarios
Aproveitando as vacacións e que o tempo está de chuvia e vento, que tal construír unha lámpada con cousas atopadas na casa?
O deseño da imaxe é de David Olschewski, e resulta moi doado de reproducir cunhas pinzas da roupa, un pouco de cola branca e os compoñentes eléctricos. Esta é unha lámpada de mesa, pero poderíase facer igualmente unha de teito, utilizar pinzas de plástico de cores ou crear unha con outros materiais.
E se che fai falta un colgadoiro, aquí tes un ben simple:
E xa que estamos coa simplicidade, non te perdas este organizador de cables:
31 Marzo 2010 by María L
Categorías: Deseño, Proxectos | Tags: Deseño, lámpada, Proxectos, reciclar | 0 comentarios
Conectando de xeito imaxinativo elementos de fontanería e electricidade podemos construír lámpadas do máis orixinal, como fai o deseñador croata Robert Matysiak.
Anímaste a facer unha lámpada destas para a túa casa?
Necesitas unha lámpada (mellor de baixo consumo), un portalámpadas, un interruptor, un enchufe, cable paralelo, … e calquera material usado con imaxinación, se é reciclado mellor.
Para evitar despistes con algún cable solto, mellor usa un material illante para a estrutura.
Poden interesarte tamén estas lámpadas con tubos e billas.
18 Novembro 2009 by María L
Categorías: Deseño, Proxectos | Tags: Deseño, lámpada, reciclar | 0 comentarios
Lámpada con tubos e billas
Os períodos de vacacións son un bo momento para cacharrear, e se podemos aproveitar o material de refugallo para facer cousas novas mellor que mellor.
Hoxe atopei en technabob.com un deseño que me gusta: lámpadas fabricadas con tubos e pezas de billas. Acéndense e apáganse, como non podería ser doutro xeito, mediante unha chave de paso.
Aquí tes unhas fotos:
A ver se atopo material para facerme unha lámpada destas.
Algunha idea máis para fabricarse unha lámpada de escritorio? …
8 Abril 2009 by María L
Categorías: Deseño, Proxectos | Tags: lámpada, Proxectos, tubarías | 2 comentarios
Segundo as “31 medidas para o aforro enerxético do ministerio de Industria” preténdese para o ano 2012 a eliminación completa do mercado das lámpadas de baixa eficiencia para substituílas completamente por lámpadas de baixo consumo.
A lámpada incandescente leva tantos anos acompañándonos que creo que merece unha despedida en condicións. Aquí vai unha composición artística adicada a ela:
[m_001 / zhestkov.com on Vimeo.]
Outras intervencións: www.ak3d.de e www.incandescentsculpture.com
3 Agosto 2008 by María L
Categorías: Electricidade, Enerxía | Tags: aforro enerxético, lámpada | 0 comentarios
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: pt gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl en gl gl en gl es gl gl pt gl gl gl en fr gl en fr de en en gl en gl it en en it ru en gl pl en gl en en gl en ca gl ru en en gl pt pt gl gl gl gl it gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl es gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Imos dar a benvida ao novo ano 2017
Se queres facer os teus xogos de luces cunha matriz 8×8 e un Arduíno aquí tes unha guía con exemplos.
31 Decembro 2016 by María L
Para representar unha cor nunha pantalla adóitase utilizar o modelo de cor RGB (R= red, vermello; G= green, verde; B= blue, azul).  O código de cores RGB baséase na mestura das cores vermello, verde e azul con maior ou menor intensidade para acadar toda a gama completa.  Cada unha das cores RGB pode tomar un valor entre 0 e 255 en decimal ou entre 00 e FF en hexadecimal, co que se consegue un total de 256 3 = 16.777.216 cores distintas.
Na seguinte aplicación feita con Scratch podes ver como varía a cor segundo os valores RGB que elixas:
No Scratch 1.4, cando queremos definir a cor do lapis aparécenos unha paleta na que podemos seleccionar a cor desexada. Porén, no Scratch 2.0 só se pode seleccionar unha cor que estea visible na pantalla.
Unha opción é crear coa ferramenta de debuxo un sprite que conteña as cores que queremos utilizar e seleccionalas dende alí.
Tamén podemos definir a cor mediante un valor que vai desde 0 ata 200, que corresponde á seguinte paleta:
Se queremos unha cor específica definida mediante o código RGB, temos tres opcións:
Control dun LED RGB con arduino
Un LED RGB  é un LED que incorpora tres LEDs no mesmo encapsulado, de xeito que se poden formar miles de cores axustando de maneira individual a intensidade de cada LED. O tres LEDs poden estar unidos polo cátodo ou polo ánodo.
Dependendo da intensidade de cada un dos LEDs RGB obteremos diferentes cores. O que imos facer é enviar un valor entre 0 e 255 a cada un dos pins PWM dos LEDs.
Na seguinte simulación feita con 123D circuits podes ver un o código utilizado para obter diferentes cores dun LED RGB.
Se queredes controlar un LED RGB conectado a unha placa arduino a través do móbil mediante Bluetooth podedes ver este proxecto de instructables.
28 Decembro 2015 by María L
Categorías: Control e Robótica, Tecnoloxías da Información | Tags: arduino, cor, leds, RGB, scratch | 1 comentario
Un xeito de facer luces intermitentes é mediante un multivibrador astable con transistores. Témolo utilizado nalgún proxecto para engadirlle efectos luminosos, como por exemplo neste robot seguidor de luz no que as autoras engadiron un leds decorativos.
Hoxe atopei unha simpática aplicación deste circuíto multivibrador. Trátase de dividir o circuíto en dúas partes simulando dúas “persoas”. No intre en que unen os seus brazos os LEDs comezan a latexar. Moi apropiado para o día dos namorados.
Aquí tedes dous vídeos:
[youtube: Lista de reprodución multivibrador]
O circuíto utilizado é:
Fixádevos en que a terra ten que ser común. No primeiro vídeo utilízase papel de aluminio como terra. No segundo vídeo non se ve moi ben, e pode ser que estean unidos os bonecos mediante un cable.
15 Febreiro 2010 by María L
Categorías: Electrónica, Proxectos | Tags: Electrónica, intermitente, leds, Proxectos | 0 comentarios
Proxecto de fin de semana: LED Enterprise
Podemos crear facilmente a nave de Star Trek utilizando uns LEDs e unha pila de botón:
Nesta imaxe tes os detalles da estrutura e das conexións:
O esquema que nos dan en lacajarota é o que ves na imaxe, pero se usamos unha pila de 3V paréceme excesivo utilizar resistencias de 680 Ω para protexer os LEDs vermellos. Supoño que será unha errata e refírese a 68 Ω. Podes utilizar esta calculadora para LEDs para comprobalo.
Se che parece que este modelo feito con LEDs parécese pouco á nave Emterprise tes a opción de fabricala con papel e conectarlle despois os LEDs ao modelo construído.
Aquí tes as plantillas e instrucións.
13 Maio 2009 by María L
Categorías: Electrónica, Proxectos | Tags: Electrónica, leds, Proxectos, StarTrek | 3 comentarios
Este é un divertido insecto cuxos ollos emiten unha luz que parpadea cando sopra o vento:
Trátase dun circuíto cunha pila de botón e dous LEDs. Unhas longas antenas móvense co aire e, cando tocan nos “cornos” do insecto, péchase o circuíto e acéndense os LEDs.
O circuíto é moi sinxelo. O que máis traballo pode levar é o axuste axeitado das antenas para conseguir o efecto intermitente.
En Make podes ver as instrucións para montalo
29 Novembro 2008 by María L
Categorías: Electrónica, Proxectos | Tags: Electrónica, leds, Proxectos, robot, vibrobot | 3 comentarios
1 2 Seguinte »
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl gl gl gl gl en gl gl es de gl gl gl gl gl es gl en gl es en gl gl gl gl gl gl en gl en gl en gl en gl en en gl en en gl it gl gl en gl gl gl gl gl es pt en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr de fr es nb fr de en nl ceb ceb pt ceb ru ceb fr ceb en en es en kn en en en en kn kn kn es en en sv fr de de fr fr fr sv en fr en ja fr ru mk ru fr en en es en en en en en gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl de gl gl gl es gl gl en gl gl de gl gl gl en gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Proxectos | tecnoloxia.org | Page 3
Preciosa esta combinación de levitación magnética coa tecnoloxía sen fíos de transmisión de enerxía. “Flyte” é obra de Simon Morris e trátase dunha lámpada que semella unha antiga de incandescencia pero que no interior está composta por LEDs. Levita xirando sobre unha base que funciona coma unha estación de carga sen fíos por indución electromagnética, o que provoca o acendido dos LEDs.
Podes velo no seguinte vídeo:
[Flyte : Levitating Light from Narwhal Pictures on Vimeo]
Polo aire non se transmite electricidade, senón un campo magnético. Cando unha bobina se sitúa preto da outra, por efecto do campo magnético xérase nesta última unha corrente eléctrica, que fai que se acenda o LED.
Se queredes, podedes probar este sinxelo experimento de acendido dun LED por indución electromagnética. Necesitades construír dúas bobinas (unha emisora e outra receptora) e conectar un transistor, unha resistencia e un LED, tal e como explican neste vídeo:
[youtube: Proyectos | Transmisión Inalámbrica de Energía Eléctrica – Muy fácil de hacer]
7 Novembro 2015 by María L
Hai en youtube un canal con moitas ideas interesantes para proxectos de tecnoloxía da ESO: “Muy fácil de hacer. Canal de electrónica, inventos, experimentos y otros“.
Nel podemos atopar unha chea de montaxes sinxelas feitas con material de refugallo que nos poden servir como ideas para realizar proxectos similares na aula, ou utilizalas como base para desenvolver proxectos máis complexos. Por exemplo, podemos ver como se pode facer unha porta corrediza sinxela, á que podemos engadir despois o control por ordenador, sensores, ou o que nos pareza ben.
[youtube:Proyectos-Puerta Automática Casera (muy fácil de hacer)]
Inclúe tamén planos e esquemas do cableado, aínda que preferiría que incorporasen nos proxectos os esquemas eléctricos e electrónicos, e non debuxos das conexións. Utilizan Mega e Mediafire para as descargas.
Un proxecto moi chulo que seguro que lle gusta aos máis peques é a máquina de pompas de xabón:
[youtube: Como Hacer una Máquina de Burbujas Eléctrica (muy fácil de hacer)]
Hai moitos proxectos máis. Botádelle unha ollada.…
11 Setembro 2015 by María L
Categorías: Proxectos | Tags: Proxectos | 0 comentarios
Como van chegar uns días de choiva vou propoñer unha actividade para facer na casa e que pode gustar aos máis peques. Trátase de construír autómatas mecánicos de papel. Ensamblando distintas pezas construídas con papel obtemos os sistemas mecánicos básicos: levas, cegoñais, bielas, manivelas, pancas, … e  podemos conseguir moitos tipos de movementos.
Na web de robives.com hai moitos modelos moi chulos que se poden descargar, imprimir e montar. Hai que pagar arredor de 2.50 libras por cada modelo.
Cómpre imprimilos nun papel algo groso para lles dar resistencia. Se a impresora da vosa casa non o permite, nunha fotocopiadora dun comercio poden facervos a impresión en cartolina.
Do mesmo autor son os xa clásicos modelos de Flying Pig. Neste caso non tedes que imprimir, xa que o que mercades é un caderno recortable, xa coloreado.
En creativecenter.brother.eu podedes descargar de balde moitos proxectos, algúns deles móbiles. Hai que rexistrarse, seleccionar o que vos guste, imprimilo e montalo.
Outros autómatas para descargar de balde atopámolos en mecatronica-cbtis122:
E se vos animades, podedes darlles algo máis de vida a estes bechos conectándoos a un servo controlado cunha tarxeta arduino, engadir luces, son, sensores … Aquí vai unha idea, pero as posibilidades son infinitas:
[Paper Automata + Continuous Servo from Seungkyun Lee on Vimeo] (Visto en makingtoys.net)
Estes son só uns exemplos, pero hai moitos máis. Buscade un pouco por Internet e veredes que hai unha chea de autómatas de papel para descargar.…
12 Agosto 2015 by María L
Categorías: Mecánica, Proxectos | Tags: automata, papel | 0 comentarios
Programas e cableados de pesadelo
Machine Punk – Laurie Lipton
“Que pesada é a profe!” é o que debe pensar o alumnado cando insisto unha e outra vez en que se debe traballar con orde e limpeza cando se realizan traballos prácticos de calquera tipo. “Eu xa me entendo así” ou “que máis dá se funciona” son respostas habituais, e non hai maneira de convencelos. Algo de caso me fan cando digo que iso baixa a nota, pero iso non consegue mudar o procedemento, senón que só conduce a se pasen traballo extra “pasando a limpo” cando preferiría que ese tempo o dedicasen a outro tipo de traballos.
Con este artigo intentarei ilustrar como non se deben facer as cousas. Sexa o que sexa o que se faga (un programa informático, unha instalación eléctrica, unha montaxe electrónica, un circuíto pneumático, etc.) o código, montaxe ou instalación creada debe ser suficientemente intelixible, fácil de manter e de modificar, non unicamente pola persoa que a creou, senón tamén por calquera outra que se achegue a ela para revisala, manipulala, actualizala ou mantela.
Hai moitos estándares e normas obxectivas que se deben considerar, pero para empezar, unha das máis básicas é estruturar os programas de xeito que se podan diferenciar os diferentes bloques e instrucións a simple vista.
Comparade os seguintes programas. No primeiro podemos observar a estrutura a simple vista, e no segundo custa bastante máis, verdade? Os nomes das variables tamén deben ser significativos e non debe haber código repetido ou redundante.
void loop() { estado=digitalRead(pulsador); if (estado == 1) { for (int a=0;a<5;a++) { for(int b=0;b<3;b++) { digitalWrite(led1,HIGH); delay(100); digitalWrite(led1,LOW); delay(100); } digitalWrite(led2,HIGH); delay(200); digitalWrite(led2,LOW); delay(200); } } }
if (estado == 1)
void loop(){ cataplin=digitalRead(2); if (cataplin == 1){ for (int a=0;a<5;a++){ for(int b=0;b<3;b++){ digitalWrite(led1,HIGH); delay(100); digitalWrite(led1,LOW); delay(100);} digitalWrite(led2,HIGH); delay(200); digitalWrite(led2,LOW); delay(200);}}}
if (cataplin == 1){
Se vos pareceron caóticos os cableados que atopastes ao facerdes os traballos de instalacións eléctricas nas vosas vivendas, mirade estas imaxes e imaxinade que o voso traballo fose o mantemento destas instalacións.
(Imaxes obtidas das galerías de darkroastedblend.com)
Nas instalacións de comunicación tamén debemos ter ben ordenados e etiquetados os cables para poder facer algunha substitución, reparación ou engadir un novo rack. Observade a diferenza entre usar sempre a mesma cor e respectar un código de cores que axuda a identificar os cables.
Na primeira imaxe os cables están ben ordenados e identificados. Imaxinades a ese técnico de sistemas traballando nas instalacións que aparecen a continuación? Para volverse tolo!
(Imaxes obtidas das galerías de darkroastedblend.com)
Poderiamos poñer máis exemplos doutros tipos de instalacións e montaxes, pero penso que estes exemplos chegan, aínda que sexan moi esaxerados.
En conclusión, sempre que fagades algo, pensade:
Se non funciona, é doado revisar o programa, montaxe ou instalación para identificar o fallo?
Despois de pasado un mes ou máis de facer o programa, montaxe ou instalación, serías quen de entendelo facilmente?
Outra persoa entendería facilmente o que fixestes?
Se un problema se pode resolver de varias formas, a máis simple sempre é a mellor. Se podes conectar algo con dous cables, non uses catro, ou cinco, ou seis… Se podes conseguir algo con 4 liñas de código non uses 40.
O menos importante de todo é a nota que vos vai poñer a profe, aínda que tamén conta. Se desde o inicio vos ides acostumando a traballar de forma limpa e ordenada despois todo será moito máis fácil.…
13 Xuño 2015 by María L
Categorías: Proxectos | Tags: cables | 2 comentarios
Sintetizador con Luz: LDR Synth
Velaquí un sinxelo proxecto para 4º de ESO:  Light2Sound LDR Synth
É unha especie de theremin de luz. Aquí podes escoitalo:
Utiliza un temporizador 555 en funcionamento astable (intermitente) e unha LDR, resistencia que varía en función da luz incidente. Ao achegar ou afastar a LDR ao LED de alta luminosidade dentro do tubo, cambia a resistencia da LDR facendo cambiar a frecuencia das pulsacións á saída, e producindo un son máis agudo ou máis grave no altofalante.
Aquí tedes toda a información. Animádesvos a montalo?
19 Novembro 2014 by María L
Categorías: Electrónica, Proxectos | Tags: 555, LDR, theremin | 0 comentarios
« Anterior 1 2 3 4 5 … 24 Seguinte »
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: gl gl gl gl gl es gl en es en gl ceb gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl fr en en gl en el it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl it gl gl fr gl gl gl gl gl gl th gl gl gl es gl gl gl gl gl gl sv gl es gl gl gl gl en gl en en en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es en pt es gl gl gl it gl fr gl es es en pt ru

text:
Resistencia variable coa luz: LDR, fotorresistencia ou célula fotoeléctrica.
Unha LDR (Light Dependent Resistor) é unha resistencia cuxo valor depende da cantidade de luz que incide sobre ela.
A resistencia diminúe cando hai luz
A resistencia aumenta cando hai escuridade
Fai clic nas frechas para cambiar a luz incidente e observa o valor da resistencia LDR:
As LDR atopan a súa aplicación en alarmas, control de peches de portas, acendido e apagado do alumeado público, fotómetros das cámaras fotográficas, etc.
14 Agosto, 2014 by María L
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.
Que é a electrónica?
De decimal a binario
De binario a decimal
O tamaño da información
Obter a función a partir da táboa
Obter a táboa a partir da función
Obtén a táboa de verdade
O recipiente de auga
Sistema activado por son
Artigos sobre electrónica en tecnoloxia.org
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: es gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl es gl gl gl gl gl en en pt gl en el it gl gl en en gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Xa está na rede Código Octopus, a web de programación multidisciplinaria con Scratch na Educación Primaria e Secundaria.
Scratch é unha interesantísima ferramenta para aprender a programar e que se pode utilizar en calquera materia desde educación primaria, ESO, Bacharelato ou FP. En Código Octopus podedes atopar múltiples exemplos de programas, xogos, e proxectos para realizar con Scratch, e interesantes ferramentas de avaliación.
Botádelle unha ollada á web de Código Octopus. Se queredes tamén podedes seguir o proxecto por twitter e Facebook.
28 Xuño 2014 by María L
Categorías: Control e Robótica, Tecnoloxías da Información | Tags: programación, scratch | 1 comentario
Leave a reply →
Pingback: Código Octopus | tecno4 | Scoop.it
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio


langs: en gl gl gl gl es gl en es en gl it it gl ceb gl gl en gl gl en gl gl gl gl gl en el it gl gl en en gl gl gl gl es gl en es en gl gl es gl ja gl gl gl gl fr gl gl gl gl ro pt gl gl gl fr gl lt gl gl gl it it gl gl es hbs_lat en da pt es it gl fr gl es es en pt ru

text:
Code Monkey Island | tecnoloxia.org
Aínda lles quedan 20 días na plataforma de crowdfunding kickstarter.com e xa conseguiron o financiamento para desenvolver o xogo Code Monkey Island, un xogo de mesa que ensina conceptos básicos de programación, como as estruturas de control, as estruturas de datos, a lóxica, a álxebra de Boole ou as operacións matemáticas.
O xogo non ensina a escribir programas, senón a dominar as construcións lóxicas que se utilizan na programación, o que despois pode resultar moi útil para aprender a realizar programas de verdade.
Máis información: Code Monkey Island – making programming child’s play
Estaremos atentos a que saia!
15 Maio 2014 by María L
Categorías: Tecnoloxías da Información, Xogos | Tags: programación, Xogos | 0 comentarios
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
Required fields are marked *.
Feito con WordPress | Adaptación do tema: Yoko by Elmastudio