langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Cando en Fisterra case se acaba o mundo - Revista Luzes
Mariñeiros de Fisterra depositan en terra o cadáver dun tripulante do Casón. Fotos: Tino Viz.
Diario da cobertura dun dos desastres máis surrealistas ocorridos no país. Ademais da morte de 23 dos chineses que compoñían a tripulación do buque, o naufraxio do Casón provocou na Costa da Morte o maior éxodo interno da historia de Galicia.
O primeiro recordo que teño dun desastre ecolóxico é unha malleira. Unha malleira épica, de película clásica. Media decena de homes nun cuartiño sacudidos a puñadas, couces, a culatazos e mesmo rompéndolle a algún unha cadeira nas costas. O cuartiño era o retén do cuartel da Garda Civil de Quiroga, e eu era un daqueles desafortunados pescados a lazo mentres desfilabamos perante o cuartel —non era provocación ningunha, era que collía de camiño desde o campo de fútbol, onde comezou a cousa, cos futbolistas encabezando a ringleira, ata o centro da vila— nunha protesta masiva contra a pretendida instalación dunha celulosa no Sil. Tan masiva que foi a xente, avanzando ata o cuartel, quen nos sacou de alí, despois da malleira e dun interrogatorio de urxencia en que practicamente a única pregunta era se non era certo que nos mandara ir alí Manuel María. Non era certo, e díxeno con cara de parvo, mentres interiormente protestaba porque nós eramos un grupo independente de axitación que nos xuntabamos nos bares, non uns mandados. Deixáronnos ceibos, pero tardei uns días en poderme vestir só, e caeunos unha multa de 50.000 pesetas (o alugueiro do piso en Madrid eran 6.000, en conxunto, non a cada un). Cando deron unha amnistía porque fixeran rei a Juan Carlos ou algo así, chamaron do Goberno Civil á casa para que fose recoller canto antes os cartos, porque a funcionaria correspondente tiña medo de ter tantos billetes no caixón. O caso é que hoxe en Quiroga non hai celulosa ningunha, da mesma maneira que non hai central nuclear en Xove.
Quizais por aquel éxito sempre me mergullo cunha mestura de entusiasmo e espanto nas catástrofes. Ou porque, para os que non cubrimos conflitos bélicos, as desfeitas dese tipo —unha mestura apresurada e desigual de natureza desatada, estupidez institucional e solidariedade da xente— é o máis parecido que hai a ser correspondente de guerra. Non me colleu o naufraxio do Urquiola, o petroleiro que afundiu entrando no porto da Coruña, raxado por unha agulla de pedra que non estaba nos mapas (si cubrín moitos anos despois a voadura da agulla), e que foi o que proporcionou as primeiras imaxes para o imaxinario das grandes catástrofes ecolóxicas en Galicia, co fume negro pairando sobre toda a cidade. O Casón, aquel mercante chinés con bandeira panameña que se estampou no Rostro, en Fisterra, xa me pillou traballando.
Un momento da manobra de rescate do cargueiro de bandeira panameña.
Para ser máis preciso, pilloume durmindo. Moi durmido, porque eran as doce do mediodía, pero era sábado (5 de decembro) e estamos falando dos alegres 80 (1987, en concreto). Eu daquela andaba de guionista de Gayoso, na TVG (O veciño do xoves, o seu primeiro programa) e tamén era correspondente de El País. Foi Juan Francisco Janeiro, un dos moitos xefes que tiña, quen me espertou co teléfono. «Hai un barco chinés en apuros en Fisterra», dixo coa súa habitual economía expresiva. «É grave?», tentei escapar do destino. «De momento, cinco mortos». «Mortos» é unha palabra moito máis efectiva que o café cargado á hora de espelir a alguén que viva de contar cousas. Souben que estaban traendo os superviventes á base da Cruz Vermella do Mar, no Dique de Abrigo da Coruña, e ocorréuseme chamar ao primeiro restaurante chinés que viña na guía telefónica (daquela non había moitos na Coruña, pero había guía telefónica). Expliqueille o que quería a quen me colleu, Chan, que así se presentou. Na Cruz Vermella, pasamos a onde estaban os superviventes grazas a el. «El periodista que se quede fuera, el chino que pase», dixeron con malos modos. «Yo soy el chino de este señor», contestou el, todo digno.
Non nos serviu de moito, a ningún. Despois dun intercambio de frases, Chan volveuse decepcionado cara min: «No los entiendo muy bien, son chinos de interior». Efectivamente, eran chineses do interior, e posiblemente non sabían que botarse ao mar con aqueles chalecos salvavidas ríxidos, desde o alto da borda do enorme mercante, era como aforcarse. O corpo furaba a auga, pero o salvavidas aboiaba e retiña a cabeza. Os 23 mortos fórono por esta causa, por romper o pescozo, e por hipotermia. Só sobreviviron oito. De todas as catástrofes, marítimas ou terrestres, que presenciei, aquela foi a máis surrealista con moito. Quizais porque os 23 mortos non tiñan aquí viúvas, nin fillos, nin parente ningún (repatriáronos, a vivos e mortos, a fume de carozo, antes de que fosen interrogados sobre as causas do accidente). O protagonismo centrouse deseguida no barco e na súa misteriosa carga. Porque o encallamento, a día de hoxe, pouco misterio ten.
Á altura de Fisterra, o barco sufriu un incendio a bordo, provocado polas explosións duns bidóns de sodio en contacto coa auga de mar que barría a cuberta (o sodio, en contacto coa auga, xera sosa cáustica e hidróxeno, altamente explosivo). O incendio non foi gran cousa, e co mar xa calmo, o cargueiro foi deixado ir ata a costa —cando non enfilado: entrou como nun carreiro ou corredor entre as pedras e alí quedou, nunha cama de area— polo remolcador contratado por Mariña Mercante, o Remolcanosa 5. (No Prestige deuse unha manobra parecida. O Ría de Vigo, tamén de Remolcanosa, mirou para outro lado ata que a armadora do petroleiro e a empresa de salvamento Smit Salvage chegaran a un acordo que incluía tamén o remolcador vigués). Sempre rende máis un salvamento que unha axuda. Nalgunhas fotografías vese como había ata unha representación oficial —un uniforme de Mariña— entre os que viron como o barco era conducido á costa, nunha dirección distinta á que o levarían o vento e as correntes.
Un membro da Armada contempla o Casón antes de embarrancar, e sen auxilio do remolcador.
As autoridades eran económicas coa verdade, e cometeron todos os erros posibles á hora de comunicala. Chamémoslle autoridades para simplificar, pero entre aquela Xunta precaria en cuxa presidencia acababa de aterrar Fernando González Laxe, o Goberno central de Felipe González, que pouco cariño lle tiña, e as Comandancias de Mariña, militares, que aínda mandaban moito, se xa non reinaba precisamente a coordinación, non digamos a harmonía. Cando o manifesto de carga foi dado a coñecer —a min léranmo, nunha desas filtracións oficiais, nos primeiros momentos— viuse que contiña a mesma variedade ca un comercio dos chineses que hoxe se pode atopar en calquera rúa, pero en produtos químicos. De ácido sulfúrico a adhesivos, de cemento líquido a anilinas, de perigosidade varia. A verdade, a información que se daba na capital (a capital era Santiago, A Coruña ou Madrid) era tan escasa como a que por alí tiñamos. Aínda que viramos un bidón rotulado coa clase 7 non había Internet nin moita xente a man para consultar o Código IMDG (Código Internacional de Mercancías Perigosas) e comprobar que indicaba que contiña materiais radioactivos. A comisión do Congreso que logo investigou no asunto sinalou que posiblemente ninguén chegou a saber nunca todo que contiña.
Loxicamente, ao non ter información, a xente temía o peor. Cada declaración de tranquilidade foi recibida cunha tensión de corpo e mente. Chernobyl estaba na memoria, e nunca veu algo bo pola estrada da Coruña. Os xornalistas fixemos o que puidemos. Non había computadoras, nin teléfonos (eu mesmo, por non ter, nin automóbil) e o teléfono máis próximo á punta do Rostro, onde estaba chantado o barco, era o Bar Santalla. Casa de información (non era un centro de prensa, chamábase así antes, porque moita xente preguntaba onde quedaba Fisterra), unha cantina cun único teléfono. Ata que chegaron as unidades de radio e televisión móbiles, tres ou catro días despois, tivemos que distribuír a liña entre todos para ditar as crónicas de prensa, entrar nos informativos das radios e recibir ordes. Desgraciadamete para os que tiñan que informar en cada boletín horario, o Bar Santalla quedaba a máis de media hora de camiño do Casón, co que era practicamente imposible ir, saber algo e volver contalo. De feito, dábaselle pábulo a calquera cousa. Un colega soltou pola radio que estaba previsto reflotar o cargueiro polo método de enchelo con pelotas de pimpón, para que aboise. Non sei se daría o resultado, pero o trasfego de pelotas ata alí ía ser épico.
Tampouco é que a xente da Costa da Morte estivese moi pendente dos medios de comunicación. Por exemplo, o xornal da capital de Galicia chegaba a Fisterra só os martes e os xoves. O público tiña que facer as súas propias noticias falsas. Obviamente, viviamos alí. E non só eu, que dependía de Autos Finisterre ou do autoestop para ir e vir, do mesmo xeito que o meu admirado Michael Herr (autor de War Offices e logo colaborador de Coppola no guión de Apocalyse Now) en Vietnam. Deixei a Gayoso abandonado á súa sorte, coa súa aprobación, e de alí fómonos de Fisterra ao Hotel Hórreo de Corcubión, que era a sede das autoridades, de día, e pola noite bebiamos e xogabamos ao billar nos pubs. Situación da calma tensa, que se di. Con líderes e a sociedade local, como o alcalde de Corcubión, Rafael Mouzo, pedindo explicacións e as forzas vivas lanzando balóns.
Traslado a la tierra de otro de los fallecidos en el naufragio de Casón.
Na memoria, paréceme que pasaron polo menos quince días máis tarde, pero pasaran só cinco do naufraxio, o 10 de decembro, cuando o temporal colleu folgos, e as ondas chegaron outra vez aos bidóns de sodio e comenzaron os estoupidos, con algunha deflagración. Eran máis aparatosos que efectivos (aqueles que causaran o incendio inicial nin sequera romperon os cristales da ponte de mando), pero foron vistos en vivo pola TVG e foron suficientes para que a población de Fisterra e a metade de Costa da Morte miraran ao ceo con moita máis ansia e preocupación que a de ver que tempo faría o día seguinte.
Aínda que non llelo presentei, o entón –e durante moitos anos– delegado do Goberno en Galicia, Domingo García Sabell declarou algo posiblemente certo: que non se coñecía a toxicidade das emisións, pero que por se se dera o caso de que o fume fose tóxico, mellor evacuar. Este tipo de advertencia é de agradecer na lóxica médica –«ese vulto non parece malo, pero é mellor facer algunhas probas», pero é fatal na comunicación social. Despois de intranquilizar á poboación, o delegado do Goberno anunciou o envío de 300 autobuses, que poderían chegar a 700 se fose necesario.
A xente na Costa da Morte e na Galicia rural toda pode non saber de toxicidades e de produtos químicos chineses, pero si de loxística de coches de liña, e xuntar 300 autobuses, de 700 xa nin falamos, non se fai así porque si, e en pouco tempo, se non pasa nada. Tres horas despois, o goberno anunciou que analizara ben as cousas e que non había perigo. Era como lanzar o foguete ao comezo das festas, pero non precisamente para bailar. Residentes de Fisterra e O Pindo, de Corcubión e Cee, de Muxía e Camariñas, saíron da casa e colleron o coche –algúns, o barco– nunha fuxida desordenada cara o interior. A pesar das malas condicións das estradas de entón, a pesar do caos, a noite e os 300 autobuses teóricos que tiñan que vir en dirección contraria, houbo unha chea de atascos, pero ningún accidente. De milagre: na evacuación de Camariñas, alguén notou a Vimianzo que faltaban dez veciños coñecidos. Idas, vidas, chamadas, preguntas, ata que o dono do Vía Rápida, o bar-casa de postas da vila, lembrou que había un camión frigorífico descoñecido que estivera estacionado durante tres horas na praza. Abrírono e alí estaban os dez patróns, xa semiconxelados.
Aquela tarde noite do 10 –era xoves, o día do programa– foi precisamente cando atopei un flete para achegarme a Santiago e cumprir con Gayoso. Un caso de mala sorte. Vimos estupefactos todo o rebumbio aquel no control de informativos, e logo saímos cara á Coruña no seu coche. No camiño, iamos escoitando a radio. Por exemplo, Antena3 Radio («la radio bien hecha», fundada en 1982, terminou sendo accionista de A3TV e absorbida pola SER). A esa hora, o programa que había era o dos deportes de José María García –e ningún correspondente en Galicia– e escoitamos cousas como esta: «Me llaman de mis queridas aldeas gallegas gente que dice que hay niños con llagas en la cara». Dirixímonos ao Pavillón Riazor, un dos lugares de acollida dos refuxiados daquela nube tóxica que non o era. A explanada de diante estaba chea de coches da xente que fora chegando. Moitos estaban dentro ou de pé, escoitando noticias de radio. Moitos que sempre escoitaron esas horas o fútbol visto por García, e que querían volverse meter no coche regresar. Gayoso e eu tentamos tranquilizar a algúns dicíndolles que o das chagas era mentira, e que eran babecadas de alguén que, talvez por primeira vez, non só non tiña unha idea do que estaba a falar, senón tamén alguén que lle gritaba para que buscase información. Mágoa que, entón, Gayoso non fose o Gayoso posterior, o noso Gayoso. O seu carisma tería sido ben útil naquel momento.
Volvín ver o pavillón de Riazor cheo de refuxiados dúas veces máis. A segunda foi exactamente cinco anos despois, cando o Mar Exeo se espetou contra a Torre de Hércules (contra os cantís sobre os que se alza), e o fume do petróleo ardendo obrigou a desaloxar moitas casas en Monte Alto. O terceiro, cinco anos máis tarde, cando o monte de residuos urbanos que foi creando A Coruña e contorna en Bens escorregouse, e houbo que gorecer, por ben máis tempo, os residentes de Portiño, xitanos que na súa maioría vivían do que apañaban naquilo que os outros coruñeses rexeitaban. Non está mal, tres veces en dez anos.
A marea negra do Mar Exeo (en realidade, o Aegean Sea, pero de tanto citalo fómoslle collendo confianza), foi a primeira producida en democracia, coas autoridades baixo escrutinio, non xa cidadás, pero polo menos dos medios, e nos que as imaxes servían de denuncia das causas, e non un rosario lírico de bágoas sobre a natureza macelada pola desgraza. Lembro a todos os xornalistas que se puxeron de pé e deixaron unha das roldas das autoridades (nunha daquelas nas que Paco Vázquez tamén tentou tranquilizar á cidadanía: “Poden estar tranquilos, que o fume vai a Ferrol”) cando o alcalde recriminou algo a unha compañeira, coido que de El Correo Gallego. Este clima nos xornalistas debe ser consciente dos teus dereitos (de empoderamento, na xerga sociopolítica actual) porque á súa vez é consciente do rol de servizo público que tes, e que che están reclamando, repetiuse cando o Prestige , aínda que nese momento en Madrid as direccións dos medios ataron as rendas máis curtas.
Volvendo ao 87, ao final, a xente da Costa da Morte retornou ás súas casas. Estímase que foron 12.000 persoas as que escaparon cara Santiago, A Coruña, Noia, ou alí onte tivesen parentes. Eu tamén volvín a Fisterra, a facer esas reportaxes tanxenciais ao tema que moito distraen: nesta zona nunca tanto pescado conxelado se comeu, o primeiro entroido do Casón en Fisterra, o primeiro aniversario. A vida seguiu e un dos holandeses da empresa Smit Tak que viñera estudar o salvamento do barco (si, a que logo sería Smit Salvage, que se encargaría do submarino ruso Kursk, do Costa Concordia e… do Prestige) acabou casando coa caixeira dun súper da zona. Igual que, quince anos despois, cando a marea negra de chapapote se rexistrou un fenómeno claro de «turismo de catástrofe», cando o Casón había excursións para ver os restos do enorme cargueiro, incrustado na cama de area onde o metera o Remolcanosa 5.
De quitalo de alí encargouse un capitán de 82 anos, o señor Ramón. «Si, claro que estou xubilado, pero abúrreme andar nos bares cos vellos xogando a partida, así que lle fun ao Santa Cruz [Manuel Santa Cruz, entón responsable da empresa Recuperaciones, Desguaces y Salvamentos Santa Cruz, que ganara a concesión dos restos do Casón] e díxenlle: ‘Oes, dáme un barco!’ Tanto lle insistín que me deu esta bañeira», contárame a bordo da súa gabarra, amarrada en Fisterra. Coa «bañeira» e dous homes con lanzas térmicas e sopretes de acetileno, o vello de 82 anos encargouse de facer desaparecer, cortando anaco a anaco, a obra morta do enorme monstro varado que fixera fuxir a milleiros de persoas. Parece unha metáfora de moitas cousas, pero foi certo.
Artigo anteriorO día que ardeu o mar
Seguinte artigoGervasio Sánchez: «O resto pódese manipular, pero a dor non»
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


document_lang: gl

langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl pt gl es gl gl es gl gl pt gl gl gl gl

text:
Natalia Paleo, Author at Revista Luzes
Cara unhas políticas municipais de xénero transformativas
O problema público das desigualdades entre mulleres e homes comezou a entrar nas axendas políticas municipais en Galicia na década de 1990, xeneralizándose ... [...]
O reto dos coidados
A abordaxe dos coidados como un problema público continúa sendo hoxe un reto pendente na nosa sociedade. Se ben durante as últimas décadas ten adquirido cer... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl en gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl gl pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Todos nós somos cinéfilos - Revista Luzes
O Festival de Cine Internacional de Ourense regresou na súa 22ª edición cun espírito renovado. Co convencemento de que calquera de nós pode volverse amante do cinema, o certame ofreceu do 20 ao 27 de outubro unha suxestiva selección de filmes iberoamericanos, europeos e unha destacada representación galega.
Ao longo dunha semana, Ourense acollía un evento que malia estar na súa 22ª edición era novo en espírito, grazas á reformulación da competición nas categorías iberoamericana e de óperas primas iniciada en 2016. Fran Gayo, director artístico e responsable de programación do OUFF, expresaba a súa intención de abandonar paradigmas caducos e promover talentos emerxentes. Coa esperanza de que a cinefilia supere os circuítos pechados e se achegue á cidadanía ourensá, o festival encaixa dentro da onda de revitalización dos festivais de cine en Galicia, da que tamén dan boa conta o Curtocircuíto de Compostela, o Novos Cinemas de Pontevedra e a (S8) Mostra de Cine Periférico da Coruña.
Photocall do xurado do 22º Festival Internacional de Ourense.
Se a noite do venres foi de pompa e elegancia, o sábado 21 comezaba de forma plena o OUFF, con esta enerxía renovada. O mesmo Auditorio Municipal que celebrara o inicio do certame estreaba en Galicia Dhogs, tras o seu paso por Sitges.
Esa tarde de orballo, despois dunha fila na que os paraugas e os espectadores se mesturaban torpemente para conseguir as entradas, por fin chegou o momento de ver o filme. Dirixido polo meirense Andrés Goteira,
a película absorbeu por completo o auditorio, que contemplaba o rapto e a fuxida dunha muller, interpretada por Melania Cruz. Mentres escapaba por paisaxes dignos de western, na sala palpábase a tensión cun filme que poñía en tela de xuízo unha sociedade impasible. A estrañeza era unha sensación que flotaba no aire, especialmente cando Antonio Durán «Morris» e Miguel de Lira aparecían na pantalla en papeis insólitos. O primeiro, na pel dun taxista misántropo que percorre as rúas da cidade. O segundo, interpretando un home que toma a xustiza pola súa man, enfundado nunha cabeza de animal que recorda ao coello alucinóxeno de Donnie Darko (Richard Kelly, 2001).
O final da película saldouse cunha salva de eloxios. Os espectadores que participaran no crowfunding de Dhogs, gozaban exaltados da estrea co equipo do filme, que apenas cabía no escenario.
A sesión da noite do sábado correspondeu de novo a Diana Toucedo. A proxección de Trinta Lumes moveuse a un entorno máis íntimo que o do día anterior. O Cineclube Padre Feijóo, baluarte dos cinéfilos ourensáns dende os anos setenta, semellaba un entorno ideal para o filme despois dunha rodaxe de seis longos anos.
Os espectadores de Trinta Lumes abandonaron a algarabía previa á proxección para somerxerse nos ritmos pausados da montaña, nos costumes e tradicións do Courel e para presenciar unha reflexión sobre a memoria dos que xa partiron. A porta de entrada a ese mundo: un colexio, catro rapaces e a súa particular ollada. E como fío da narración, a fascinación dunha nena, Alba, polo mundo dos mortos. A súa desaparición, tras investigar en conivencia co seu amigo Samuel as casas abandonadas das vilas courelás, é o inicio do documental. Unha longametraxe que, en palabras de Diana Toucedo, trae a idea de que incluso en «tantas vilas pechadas, despois de tanta xente que emigrou, de tanto baleiro e despoboamento, segue habendo vida dalgún xeito, quizais a vida dos espíritos».
A liña entre a vida e a morte non foi o único que se puxo en cuestión durante a proxección de Trinta Lumes. Tamén o límite impreciso entre a ficción e o documental, xa que na sala estaban presentes membros deses lumes -o nome que as familias reciben no Courel- dos que fala o título.
Proxección do filme Trinta Lumes.
Ao acender as luces, non soamente subiron ao escenario Diana Toucedo e o seu equipo, senón tamén o espelido Samuel e a tímida Alba. Os rapaces recibiron os aplausos do Cineclube Padre Feijóo. A dúbida de se a desaparición de Alba fora real ou non quedou sen resposta por parte da rapaza e de Toucedo, que preferiron tinguila de misterio. Quizais, como escribe o teórico cinematográfico Bill Nichols, «non podemos amar o documental se buscamos a verdade (platónica). Nin tampouco podemos amalo se rexeitamos as formas ideais platónicas, pero decantámonos pola condena das simulacións e os simulacros».
Superado o sábado, e despois de reunións ao carón dunhas cervexas polas rúas de Ourense, aínda quedaba moito OUFF por descubrir. De domingo a mércores o festival transcorreu cun ritmo voraz. As carreiras aos cinemas, os concertos celebrados en El Pueblo Café Cultural e os encontros casuais entre directores e espectadores pasaban a formar parte da rutina.
Escoitábase nos bares como o público trataba de encaixar os horarios das películas con verdadeiros malabarismos, ao igual que unha  das protagonistas de Las cinéphilas, documental de María Álvarez, en competición no OUFF. Do mesmo xeito que esta muller artellaba a súa axenda para ver trinta longametraxes no BAFICI, o festival de cine independente de Bos Aires, os asistentes ao OUFF intentaban escoller entre os 77 filmes que constituían a edición deste ano. Pode que lles tocase sacrificar unha película da sección oficial por outra das retrospectivas dedicadas a Marília Rocha, Jeannette Muñoz ou Mariano Llinás. Ou que tivesen que escapar correndo dun coloquio para ver un filme.
Non é de estrañar que o tempo pasase voando, e moito menos se había debates que congregaban a numeroso público e que coa emoción, se estendían entre unha ou dúas horas. O Café & Pop Torgal, un local de decoración vintage, foi o escenario o domingo 22 e o mércores 25 de foros sobre a financiación do cine arxentino e os novos modelos de festival. Fran Gayo, director do OUFF, non podía conter a súa emoción cando se refería a estes encontros: «sinto que a presencia de xente nos debates e a súa participación foi incrible. Para min ese tipo de cousas son moito máis importantes que conseguir unha película que levou un premio en Cannes».
Con esta actividade incesante, o OUFF, que segundo Gayo aspira a ser máis como Cans que coma Cannes, achegouse á recta final. Así, o xoves 26 ás 12 da mañá, o Salón Nobre do Liceo de Ourense hospedou un dos eventos máis agardados. Tratábase da presentación das primeiras imaxes do filme Aquilo que arde, dirixido por Oliver Laxe, un dos representantes máis notorios do Novo Cinema Galego.
Con esta película aínda en rodaxe, o director galego abandona o Marrocos de Todos vós sodes capitáns (2010) e Mimosas (2016), para afondar nos Ancares, a terra dos seus avós. O escenario elixido serve de marco para contar a historia dun pirómano que regresa á casa, e enfróntase ás acusacións de veciños e coñecidos.
Co recordo devastador dos lumes que a mediados de outubro asolaron o monte galego aínda latexando na memoria e no corazón, a audiencia presenciou as imaxes documentais que Laxe gravara no mes de agosto. O director acompañara a un grupo de brigadistas nas súas heroicas tarefas de extinción do lume no Distrito XII Miño-A Arnoia.
Fronte a unha audiencia visiblemente conmovida, Oliver Laxe expresou a súa preocupación por non estar á altura de Galicia no seu filme. Baixo o impoñente teito histórico do Pazo de Oca-Sarmiento, edificio do S. XVI que serve de fogar ao Liceo de Ourense, e cunha sala ateigada de xente, a responsabilidade parecía aínda maior. Especialmente cando un brigadista agradeceu emocionado o traballo de Laxe.
O director  mostrou o seu interese en fomentar encontros coma este, que reduzan a distancia entre o artista e o público. Unha liña de actuación moi en consonancia con outras iniciativas do OUFF, que nesta edición tamén impulsou o chamado Proxecto Áncora, un foro de posprodución no que se asesoraba a realizadores galegos e portugueses na elaboración da súa película.
Cos ánimos aínda exaltados tras a intervención de Laxe, algúns insistían en continuar a charla co realizador, mentres outros contemplaban o fermoso patio de columnas dende o primeiro piso do Liceo. Na mesma Sala Nobre onde se presentaran as imaxes de Aquilo que arde, Fran Gayo daba paso á entrega do Premio Cidade de Ourense, que o ano pasado lle correspondeu a Laxe. Este 2017, o galardoado era o programa Cinema en Curso, unha iniciativa pedagóxica que leva o cine a escolas e institutos.
Sen moito tempo para pensalo, chegou o venres 27, xornada de clausura. A lectura do palmarés para a prensa realizouse a media mañá no Centro Cultural José Ángel Valente, sito na rúa do Paseo, unha das vías neurálxicas da vida social da cidade. Fran Gayo e seu equipo pediron paciencia para o reconto de votos do premio do público, que se realizaría contra o reloxo xusto despois do filme dominicano Cocote, que aínda se proxectaba ás 19.30 h.
Algo antes das 21 h da noite dese venres 27, cineastas, actores e personalidades de Ourense paseaban polo photocall e deixábanse fotografar en traxe e chaqueta, ou con vestidos dignos de voda. Unha indumentaria que contrastaba coa vestimenta moito máis informal dos espectadores, que semellaban un pouco alleos a este vaivén, máis interesados en que dese comezo a gala de clausura para coñecer os filmes premiados.
O público entrou pouco a pouco na sala do Auditorio Municipal de Ourense, máis baleiro que noutras sesións do festival. Sen moita dilación, os xornalistas Ángel Suanzes e Marta Gómez, que exercían de presentadores, abriron a gala. O evento, por momentos demasiado serio e institucional, saldouse afortunadamente con algunhas bromas e risas.
A lectura do palmarés sucedeuse sen problemas a pesar da ausencia de moitos dos cineastas. Na Competición Iberoamericana a distinción de mellor película foi para La vendedora de fósforos, do arxentino Alejandro Moguillansky. O director agradeceu cun vídeo o recoñecemento á súa obra, que entretece o conto de Hans Christian Andersen coa vida dunha parella con filla e coa montaxe dunha ópera no Teatro Colón. O premio de dirección «Carlos Velo», nesta mesma categoría, correspondeu a Chris Gude, polo filme Mariana, a historia de dous contrabandistas no deserto fronteirizo entre Colombia e Venezuela.
Florencia Romano, que recibiu unha mención especial na categoría iberoamericana por La noche polar, foi das poucas cineastas que subiron ao escenario. Un recoñecemento que non a colleu por sorpresa, posto que a xove directora xa acudira ao encontro matinal coa prensa , impaciente por coñecer se era merecedora dalgún galardón.
A gran triunfadora da noite foi Baronesa, da brasileira Juliana Antunes, un retrato da vida das mulleres nas favelas do barrio de Belo Horizonte. O filme mereceu o recoñecemento da Competición de Óperas Primas e do xurado do Cineclube Padre Feijóo. Os membros de ambos comités resaltaron «a dignidade dos personaxes e os lazos de sororidade» e o tratamento de «termos urxentes como a intimidade e a sexualidade feminina».
O xurado da sección de Óperas Primas tampouco dubidou en conceder unha mención especial. Rompendo a tónica de premiar a directores iberoamericanos, esta vez a distinción foi para Noruega, co filme 69 minutes of 86 days. Esta película, dirixida por Egil Håskjold Larsen, evita acentuar a carga dramática da historia duns refuxiados, para deixarse levar pola mirada inocente dunha nena que aínda conserva a esperanza.
O premio universitario, a gran novidade deste ano, foi unha mostra do esforzo do OUFF por achegar o cine ás xeracións máis novas. Os rapaces decidiron recoñecer o filme Vermelho Russo, de Charly Braun. Convencidos desta decisión, defenderon esta historia de dúas actrices que viaxan a Rusia para asistir a un curso sobre o método Stanivlaski, na que se vían reflexados neses momentos de aprendizaxe.
Coloquio ao remate da película Las Cinéphilas, coa presenza da súa directora e parte do equipo.
Por último, revelouse o premio do público. Cunha especie de xustiza poética, o galardón correspondeulle a Las cinéphilas, da arxentina María Álvarez. Un filme que retrata a vida dun grupo de mulleres retiradas amantes do cinema, e que serviu como homenaxe aos cinéfilos irredentos que todos e cada un dos días asistiran ao festival, ou sinxelamente, aos que atoparamos un oco para pasarnos por algunhas das sesións. Unha proba máis de que o lazo entre diferentes xeracións é posible a través do sétimo arte: esa mesma tarde máis dun rapaz afirmara sentirse preto destas mulleres a pesar da súa idade e experiencia.
Tras a emoción dos galardóns procedeuse ao peche daquela emocionante semana. A película escollida para concluír o festival foi unha copia restaurada de La ley de la frontera. A selección do filme, dirixido polo arxentino Adolfo Aristarain en 1995 e con guión do galego Miguel-Anxo Murado, non parecía casual. Esta produción ambientada na fronteira entre Galicia e Portugal semellaba a máis axeitada para pechar un certame con destacada presencia do mundo lusófono, representado na programación do OUFF ou no III Encontro Profesional Coprodución Portugal-Galicia.
Os espectadores, xa relaxados, somerxéronse nas aventuras e desventuras de tres torpes bandidos que nunca tiñan claro se estaban en terras galegas ou portuguesas. O público contemplaba con divertimento e incredulidade como Aitana Sánchez-Gijón se fai pasar por un home vestindo simplemente unha boina e uns pantalóns. Eran as últimas gargalladas dun festival que se daba por pechado. Algúns superviventes da resaca cinematográfica, aínda acudirían o sábado 28 á proxección dos filmes premiados, co desexo de que o OUFF non chegara á súa fin.
Artigo anteriorE Platón volveu ás aulas
Seguinte artigoZapatos de cores
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt de pt gl pt pt gl gl pt gl gl gl gl

text:
Rodrigo Vázquez, Author at Revista Luzes
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl de gl gl gl de gl gl gl de gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Os outros galegos Archives - Revista Luzes
Hai 600 millóns de anos fomos iguais aos polbos. Aínda que por entón non existiamos nin eles nin nós. Ambas as estirpes, antes de comezar a diverxer, eramos... [...]
A outra xenteLuzes 62OpiniónOs outros galegos
O falcón no cantil
É a hora da existencia oblicua, da mirada encandeada e a súa sombra infinita. A hora da fame. A hora do falcón no cantil. Existe unha sociedade que sabe moit... [...]
A outra xenteLuzes 61Os outros galegos
A planta máis fermosa
«Eu son a máis fermosa das plantas», di o sétimo verso do poema-canción que declamou Amergin, o bardo fillo de Mil e neto de Breogán, antes de que os seus... [...]
A outra xenteLuzes 60OpiniónOs outros galegos
O boi, a vaca, o becerro e o becerriño
Do océano emerxen catro cons graníticos. Chámanse O Boi, A Vaca, O Becerro e O Becerriño. Bastou con que alguén os nomease desa maneira para que os seus lo... [...]
A outra xenteLuzes 58OpiniónOs outros galegos
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl la gl la gl ca gl la gl pt la gl gl pt gl gl gl gl

text:
Paula Ríos Curbeira, Author at Revista Luzes
Como se remata coa violencia machista?: Unha responsabilidade colectiva
Os asasinatos de mulleres a mans das súas parellas ou ex-parellas non cesan pese ás medidas adoptadas nos últimos anos desde as institucións. Que habería q... [...]
Xestación subrogada ou maternidade comercial?: as nosas irmás non están á venda
Relanzado esta lexislatura, o debate sobre a posibilidade da concepción a favor de terceiros comeza na mesma terminoloxía. A complexidade que encerra este tem... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl es fr es es gl zh es gl es es gl gl pt gl gl gl gl

text:
Gerardo Tecé, Author at Revista Luzes
É Twitter un medio de comunicación?: Medio de comunicación, paredón, tertulia…?
A rede social máis empregada por periodistas, políticos e curiosos varios é, para algúns, un medio de comunicación alternativo, mais a extensión das publi... [...]
Nostalgias de Génova (V.O cast)
Génova era mi casa, yo entraba al parking con la misma tarjeta que todos los miembros de la Ejecutiva. Y sin pasar controles. Uno escuchaba la declaración ant... [...]
EN ABERTOLuzes 37OpiniónSeres míticos
Xénova era a miña casa, eu entraba ao aparcadoiro coa mesma tarxeta que todos os membros da Executiva. E sen pasar os controis. Un escoitaba a declaración an... [...]
EN ABERTOLuzes 37OpiniónPolíticaSeres míticos
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl pt es gl gl gl gl gl gl gl nl gl pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Colofón [45]: Refuxiados, etc. - Revista Luzes
«A seguridade de Europa non pode alcanzarse mediante a reconstrución doutro telón de aceiro. A elección consiste en relacionarnos cos nosos veciños e crear os incentivos para que cambien, ou afrontar as violentas consecuencias dun posterior fracaso e pagar entón un prezo moito máis alto».
—Mark Leonard, Por que Europa liderará o século XXI (2005).
Recordo ler o libriño da cita, de título «premonitorio», durante a miña estadía en Cardiff cunha bolsa Erasmus na facultade de Estudos Europeos. Daquela, coa crise económica, o Brexit ou a guerra civil en Siria aínda lonxe, o espírito europeísta respirábase mesmo na illa berce do euroescepticismo. O profesorado, maioritariamente favorable ao federalismo europeo e seguidor de Spinelli, trasladábanos a súa aposta por unha maior integración política. Como é sabido, nada diso pasou como tampouco se cumpriu a profecía de Mark Leonard, máis ben todo o contrario.
Preguntábame unha xornalista en «Acampa pola paz e o dereito ao refuxio», onde presentamos o número 44 de Luzes, que me parecía o evento. Pensei entón na crónica que Gabriel Tizón publicou na revista. Como fotógrafo que retratou o periplo de refuxiados por Grecia, Macedonia ou Serbia fuxindo da guerra, conta que lle resultara vergoñenta a visita que varios deputados alemáns fixeran a Lesbos para subir e facer unha foto nunha das balsas nas que estaban a chegar milleiros de persoas coa fin, supoñemos, de poñerse na súa pel.
É evidente que unha maior sensibilización é necesaria, mais o ideal sería non ter que escenificar nada disto para remover conciencias. E aquí, a sociedade civil tamén vai por diante dos responsables políticos. O desleixo das autoridades competentes comunitarias para afrontar a situación de emerxencia que viven outros seres humanos, cando non o rexeitamento expreso dos Estados membro a acoller —é chamativo o caso da Hungría de Orbán—, ten agravado máis, se cabe, a súa situación de vulnerabilidade.
«A Unión Europea é, sobre todo, unha comunidade de valores», afirmaba Leonard no mencionado ensaio. Entre eles, a defensa dos Dereitos Humanos, incluídos os de asilo e refuxio regulados por lei. Faltan menos de tres meses para que venza o prazo autofixado pola UE para acoller algo máis de 90.000 persoas. De momento, este obxectivo apenas chegou ao 13 %. Polo medio, asinouse o vergoñento pacto migratorio con Turquía. En semellantes circunstancias, incumprindo os tratados e convenios internacionais subscritos, o liderado da UE non só non é posible senón que se encamiña directamente ao fracaso, con ou sen premio Princesa de Asturias á Concordia.
Artigo anteriorTres polgadas e media
Seguinte artigoRetrovisor: Martiño Noriega
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl pt pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Aquí temos facilidade para morrer - Revista Luzes
Fotos: Juan Rulfo e Fundación Carlos Velo
«En México temos unha gran facilidade para morrer», escribiu o poeta Xavier Villaurrutia, «que é máis forte conforme maior é a cantidade de sangue india nas veas». Na primeira metade do século XX, o vate queixábase da tentativa dos crioulos de impoñer o temor á morte nunha nación que veneraba a «Huesuda» con respecto e irreverencia, aceptación e mofa. Nun país violento e desigual, cunha seguridade no alén, abondaba coa anguria de vivir.
A morte cercou o escritor mexicano Juan Rulfo desde que tiña seis anos, cando mataron o seu pai. O 2 de xuño do 1923, Guadalupe Nava, bébedo de mezcal, baleirou a carga da súa pistola na caluga de Cheno Rulfo. Veciños de San Gabriel, un pobo do Estado de Jalisco, conversaran unhas horas antes, cando as reses do asasino aproveitaron a debilidade dun valado para coarse nas terras do asasinado. O neno medrou no seo dunha familia acomodada do occidente azteca que non levantou cabeza tralo crime —o avó paterno morreu do disgusto, dous tíos foron abatidos— e que o perdeu todo ao estalar a revolta Cristera, no ano 1926. Os rebeldes empuñaron as armas para defender a Igrexa fronte ao Goberno, que pretendía restrinxir o poder do clero e limitara a presenza dos curas a poboacións grandes. O pícaro collera o vicio da lectura na biblioteca dun párroco que roubaba libros co pretexto de examinalos e ao que colgaron dun poste por mullereiro.
Os golpes continuaron. En setembro de 1927, a súa nai levouno ao orfanato Luis Silva de Guadalajara para comezar o curso. Foi a última vez que a viu, pois faleceu  en novembro dese mesmo ano dun paro cardíaco. O centro funcionaba como reformatorio. Era o lugar de castigo onde os clans ricos da cidade mandaban os cativos díscolos. «Alí aprendín a deprimirme», riu Rulfo cinco décadas máis tarde, nunha conversa con Joaquín Soler. En diante, o narrador mexicano tamén participou da violencia. Na súa adolescencia integrou bandas que se adicaban a facerlle a vida imposible a outras bandas. Logo traballou durante unha década na oficina de migración de México D. F., desde onde perseguiu inmigrantes ilegais. «Sempre houbo acougo onde estiven», razoou na entrevista. «Pero o home non era tranquilo. Probara o roubo, o asalto, e gustara diso. E traía o impulso. Atopaba unha xente pacífica en apariencia que no fondo eran asasinos».
Rulfo comprobou de neno a pisada da violencia no rural mexicano. Medrou nas terras do antigo Reino de Nueva Galicia, unha rexión unha vez próspera e daquela arruinada pola brutalidade. Situado no occidente do país, bañado polo océano Pacífico, Nueva Galicia ocupaba os actuais Estados de Nayarit, Jalisco, Colima, Aguascalientes, Zacatecas e San Luis Potosí, mais parte do de Sinaloa. Foi fundado no 1531, a partir duns territorios conquistados polo sanguinario Nuño de Guzmán. Nos seguintes tres séculos, o feudo distinguiuse pola consolidación dunha clase de pequenos propietarios que vivía da minería, a agricultura e a gandería, e que á altura dos procesos de independencia americanos era abondo sólida para que o historiador Aristarco Regalado se pregunte «por que o occidente azteca non se constituíu como unha nación, ao igual que Perú ou Guatemala».
A María Luisa Pazos, profesora de Historia de América na Universidade de Santiago de Compostela e que viviu nos dous países, o nome elixido pola metrópole parécelle acaído. «O norte é unha zona montañosa e verde», describe, «poboada por xente independente, lacónica e que fala dun xeito musical, como acontece cos galegos». O xeógrafo Carlos Ferrás non ve afinidades, malia que cita as impresións do pai franciscano Antonio Tello, que chegou a América en 1619 e exerceu como cronista da provincia de Jalisco. «Falaba dalgunhas semellanzas, de xentes dóciles e de terras doces. Pero aquela é unha rexión tropical. Hai que entender Nueva Galicia como un proxecto político de dominación de Carlos V, que asociou o culto a Santiago, que mataba mouros, co do deus da guerra dos indíxenas», explica. Ferrás, que estudou a relixiosidade da zona, asegura que a devoción «fica viva en ducias de parroquias, nas que se celebra o 25 de xullo. Existen festas como os tastoanes, nas que se representan loitas entre os españois e os nativos, cunha figuración do apóstolo, e nas que en función do poder do cura gañan os primeiros ou os segundos», explica. Mesmo hai unha Compostela, en Nayarit, que chegou a ser capital do reino e que hoxe é unha cidade duns 18.000 habitantes. Con todo, e malia a presenza do apelido Andrade nalgúns comercios da vila, a poboación galega no occidente azteca só é apreciable en Guadalajara.
Durante as vacacións de verán, ao escolar Rulfo gustáballe sentar a conversar cos vellos de San Gabriel, que lle contaban historias do pasado da rexión, devastada polas dúas revoltas do primeiro terzo do século XX en México: a mexicana e a Cristera. «Era un lugar que vivía sen interese nos cambios, dalgún xeito á marxe da Historia, e que de súpeto topou con ela», afirma Pazos. Nesas conversas, o rapaz percibiu o desencanto dunha xente consciente de que os mellores días ficaran atrás. Entre decembro de 1952 e xaneiro de 1953, o narrador mexicano traballou nun conto que retrata unha bisbarra desolada. Luvina fala dun pobo que está «pragado desa pedra gris coa que fan o cal, pero en Luvina non fan cal con ela nin lle sacan ningún proveito». A aldea era un lugar sen futuro para os locais, que preferían pasar fame a fuxir. «Se marchamos, quen levará os nosos mortos? Eles viven aquí e non podemos deixalos sós», respondían cando un forasteiro os animaba a escapar cara terras mellores.
O relato supuxo para o escritor un punto de partida. Anos atrás desbotara unha novela sobre a súa fabulosa estirpe: nela había aventureiros, curas pistoleiros e delincuentes. Cordillera resultáballe pomposa. Recelaba dos adxectivos, pois os habitantes da súa terra de orixe non se explicaban con adobíos. Daquela optou por construír frases curtas, sen un gramo de graxa. Quería achegarse ao estilo parco dos cronistas de Indias do século XVI, que lía con devoción. Trala publicación da escolma de contos El Llano en llamas (1953) sentiuse con forza para retomar un proxecto. Da mesma preocupación polo ocaso do rural que inspirou Luvina xurdira a idea de realizar un friso sobre o Estado de Jalisco, do que habería un capítulo adicado á vida dun cacique. En novembro de 1953, Rulfo mercou por mil pesos mexicanos unha Remington Brand KMC. E comezou a traballar naquela máquina de escribir de case quince quilos de peso, a mesma na que tecleaban os oficiais do exército estadounidense na II Guerra Mundial. Pero a medida que os tipos estampaban a tinta no papel, o autor estaba máis interesado na relación entre os vivos e os defuntos daquela aldea erma.
Rulfo confesáballe dúbidas e esperanzas sobre o seu novo traballo a un amigo, o documentalista galego Carlos Velo. Se a ferida da brutalidade na súa terra sentou o narrador mexicano fronte á máquina de escribir, a necesidade de violencia uniu o camiño de Velo coa cinematografía. Nacido en Cartelle no 1909, de neno medrou coas películas de Pearl White, que tentaba imitar con amigos. Á altura de 1928 estudaba Bioloxía en Madrid. Daquela recibiu unha encarga. Luis Buñuel quería representar en Un perro andaluz aquela imaxe de Salvador Dalí, que soñara con formigas que pululaban polas palmas das súas mans. Pero o cineasta aragonés non atopaba nos arredores de París animais que xerasen no público a sensación de estupor que procuraba. Así que fixo unha solicitude ao Museo de Ciencias Naturais madrileño e o estudante cinéfilo recolleu unha colonia da especie rufa na serra de Guadarrama, que mandou para Francia. «Vermellas, desas que te poden devorar nunha soa noite», riu o realizador cartellao nunha entrevista.
Cartel de Pedro Páramo, elaborado para o festival de Cannes de 1967.
Tras licenciarse como biólogo, Velo debutou no documental con Almadrabas (1934), que inauguraba unha sociedade con Fernando Mantilla e afondaba na pesca do atún no golfo de Cádiz. Uns meses antes do golpe de Estado fascista contra a Segunda República rematou Galicia (1936), unha cinta que desapareceu durante a Guerra Civil. Durante décadas só se conservaron oito minutos de traballo, adicados á vida dos campesiños da súa terra natal. Faltaba a outra metade, consagrada á actividade dos mariñeiros, que apareceu en 2010 nun arquivo de Moscova despois de setenta anos de extravío. Coa participación de Castelao, Xaquín Lorenzo, «Xocas», Rafael Dieste ou Jesús Bal y Gay en distintas tarefas do film, Galicia tiña boa parte dos ingredientes que caracterizaban o moderno cine do real, pero non puido converterse na pedra fundacional dun cinema galego.
Tampouco puido Velo, que tivo que fuxir cara México ao desencadearse a Guerra Civil. Na primavera de 1937 ficou agochado en Cartelle, pero viuse obrigado a marchar ante o temor a ser paseado, ou claudiado, como nomeaban os ourensáns ás vítimas dos crimes falanxistas, en alusión ás ameixas que maduraban nos arrabaldes da capital, onde ducias de persoas eran asasinadas. A presión era tal que «foi seu pai quen lle pediu que marchase, pois estaba a comprometer a familia», explica Miguel Anxo Fernández, o seu biógrafo. Escapou por unha fiestra da casa. Despois de estadías en Marrocos e no campo de concentración francés de Saint Cyprien Josafat —a onde levou unha cinta de película que colgou nunha estaca para identificarse como cinéfilo—, en 1939 embarcou no mercante de vapor Flandre cara América. O destino foi México, como aconteceu cuns 3.000 exiliados galegos durante o conflito. «Esta é agora a vosa patria», dixera pola radio o presidente azteca, Lázaro Cárdenas. Durante os días a bordo, o refuxiado leu Historia verdadera de la conquista de Nueva España,  de Bernal del Castillo.
Logo dun período adicado ao ensino da ciencia, a carreira do realizador ourensán continuou en México, onde se estableceu como un referente do documental e da docencia sobre cinematografía. En 1953 estrenou Raíces, que foi premiado no festival de Cannes. Torero (1956), que profundizaba na anguria do matador Luis Procuna, está considerada unha das mellores representacións da tauromaquia na historia do cinema. Ao tempo que Velo triunfaba, Rulfo alcanzou a mestría. Pedro Páramo (1955) supuxo unha revolución na narrativa contemporánea. En pouco máis de cen páxinas, coa prosa austera que tanto procurara e unha estrutura que rachaba cos conceptos de tempo e espazo, o escritor mexicano fora quen de levantar unha aldea fantasmal do deserto, un pobo ferido polo cacique no que vagan en eterna procura vivos e mortos, no que asoman entre a brétema todos os recunchos —o medo, o desexo, a soidade— da alma humana.
Mentres escribía Pedro Páramo, Rulfo vivía no mesmo edificio que Velo. Nunha visita a Santiago de Compostela, o cineasta ourensán díxolle ao xornalista Xavier Navaza que tivera a honra de «asistir á creación» da novela. «Falaban durante horas de Nueva Galicia ou de Valle Inclán», explica Fernández. É inevitable pensar, dada a convivencia de vivos e defuntos en Comala, nas conversas que os dous amigos mantiveron sobre o culto aos mortos nas súas terras natais, sobre a pegada do caciquismo. Nutriuse o libro dese intercambio? «É posible que haxa unha certa influencia, e seguramente Velo lese a obra de Rulfo antes da súa publicación», concede o historiador de arte. O escritor e o realizador falaban con frecuencia da vida e da morte, agás quizais un día: aquel no que visitaron ao Indio Fernández. Logo de apañar os tres unha melopea a base de tequila, os dous amigos marchaban para a casa cando o actor mexicano os apuntou pola espalda cunha pistola.
Cara 1960, animado por Rulfo, Velo afrontou o desafío de levar á pantalla o limbo de Comala. «Adicárase a gravar documentais por 25 anos e mergullouse por primeira vez na ficción», lembra o seu biógrafo. Axiña topou con problemas. Cando propuxo a Anthony Quinn como álter ego de Pedro Páramo, a produtora alegou que non estaba dispoñible e no seu lugar contratou a John Gavin. Velo soubo anos despois que Quinn non recibira ningunha oferta. Ademais das presións do negocio do cine e as dificultades que presentaba a novela, nada convencional, o carácter do director xogou na súa contra. Tardou seis anos en rematar o film. «Era un perfeccionista e o resultado deixouno decepcionado. Con todo», matiza Fernández, «hai aspectos destacados. Provocou unha reacción ao barroquismo do popular cinema de mariachis», explica.
En 1976, un alumno de Velo, José Bolaños, presentou El hombre de la media luna, a segunda tentativa (fallida) de recrear no cinema a obra mestra de Rulfo. O mestre criticaba do seu discípulo a prepotencia e o desprezo ás orixes, pois non quería saber nada de Burela, de onde o seu avó paterno partira cara México en 1870. O seu apelido remitía a unha das familias máis poderosas da Galicia medieval. Pero segundo conta Navaza, «Bolaños miraba máis cara Hollywood», un cumio que non puido alcanzar malia ter aparecido na gala dos Globos de Ouro de 1962 da man de Marylin Monroe.
Na súa vellez, Rulfo adicouse a combater a súa timidez nas entregas de premios, suavizar loubanzas e responder preguntas sobre a súa seguinte novela, como se con Pedro Páramo non dixera bastante. Morreu unha noite de xaneiro, en 1986, e no seu enterro non houbo coroas nin misa cantada. Velo partiu dous anos despois. No treito final da súa vida coñeceu o cárcere —durante o sexenio de López Portillo foi inxustamente acusado de fraude na xestión de fondos públicos— e tamén o recoñecemento. O último, póstumo, unha fundación ao seu nome, que vén de ser constituída en Galicia. Os seus alumnos lémbrano subido á azotea da facultade, gravando cunha cámara o horizonte do Distrito Federal para filmar a capa amarela de contaminación do aire da cidade. As súas cinzas foron esparcidas no mar de Veracruz, onde baixara do Flandre, para que as correntes o levasen de volta á súa terra. Porque contaba volver, aínda que fose en forma de escuma.
Artigo anteriorRetrovisor: María Solar
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: es it gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl fr es gl gl gl it gl gl en ceb gl zh it gl gl gl gl gl pt gl gl gl en en gl en gl gl en en gl en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gl ceb es gl uk en gl ceb en ceb gl ceb gl en en it en nl en en en en en en en en en en en en en en en en en nl en en fr en eo tl ca en en en en en en en en id en it en en en gl en en en en en en de en en en en en en en de en en en ko ru en en vi en en en en pt en en en en ceb en en en en en nb en en en ie en en en de en fi en en te de en fa ca en en ca en tr en

text:
Escuma Molding corte China fabricantes de maquinaria Proveedores, Factory - Ruking
Máquina de costura modelo de corte
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade plotter de corte dixital
bolsa de coiro de corte dixital
trazador de corte de envases
escuma moldaxe máquina de corte
Patróns de corte Plotter
Patróns de corte Plotte
Máquina de costura modelo de corte
Máquina Plotter tecido Cutting
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Head-Auto Cutting System-RJMDC
Carton Box Cutting Plotter-MTC03
Publicidade de mesa dixital de corte Plotter-MTC06
Carton Box Cutting Plotter-MTC01
Materiais flexibles máquina de corte-MCC02
Escuma Molding máquina de corte - fabricantes, Fábrica, provedores de China
abide by the contract", conforms to the market requirement, joins in the market competition by its high quality as well as provides more comprehensive and excellent service for clients to let them become big winner. The pursue of the company, is the clients' satisfaction for Foam Molding Cutting Machine, Facer automática libro máquina de corte , cortador Dixital , mostra de papel plotter de corte , To significantly increase our service quality, our corporation imports a large number of overseas advanced devices. Welcome clientele from home and overseas to connect with and inquire! We can normally fulfill our respected consumers with our great excellent, great value and good provider due to we're much more specialist and extra hard-working and do it in cost-effective way for Foam Molding Cutting Machine, Our company upholds the spirit of "innovation, harmony, team work and sharing, trails, pragmatic progress". Give us a chance and we will prove our capability. With your kind help, we believe that we can create a bright future with you together.
Dobre Head-Auto Cutting System-RJMDC
Costura modelo de corte Machine-MC02
Special Price for Vinyl Cutting Machine - Cart...
Big Discount Ink Cut Plotter - Carton Box Cutt...
Factory supplied Shoe Pattern Cutter Plotter - ...
China Cheap price Sewing Template Cutting Machi...
factory low price Pattern Cutting Machine - Ad...
factory Outlets for Garments Pattern Plotter - ...
Wholesale Tailoring/shape Ruler - Advertising ...
Fast delivery Cutting Plotter With Contour Cut ...
Wholesale Price China Corrugated Cutting Table ...
OEM Customized Flock Heat Transfer Vinyl Wholes...
Best-Selling Plotter Cut Cloth Transfer Film - ...
2018 Latest Design Vinyl Cutting Blade - Carto...
Personlized Products Gsb Hot Sale Cutting Plott...
Super Lowest Price Laser Color Plotter - Sewin...
Special Design for Cnc Router For Sale - Flexi...
Big Discount Cnc Cutting Plotter - Sewing Temp...
Factory making Laser Plotter Cutters - Flexibl...
Factory supplied Fabric Cutting Machine - Sewi...
Top Grade Cnc Plasma Cutter - Flexible Materia...
China Cheap price Cnc Plasma Cutters For Sale -...
Popular Design for Garment Pattern Cutting Tabl...
© Copyright - 2010-2018: Todos os dereitos reservados.
Dirección: 2002-3 Chengnan Buisiness Building, Ningbo City, provincia de Zhejiang, China 315100
tecnoloxía RUK manter a mente realismo e prod ...
GUANGZHOU DPES SIGN EXPO CHINA 2018


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl de gl de gl pt gl de gl pt gl de gl gl gl de gl gl gl de gl gl gl de gl gl gl de gl gl gl de gl gl gl de gl es de gl gl pt gl gl gl gl

text:
Antonio Sandoval, Author at Revista Luzes
Levo tanto tempo parado nunha ladeira cuberta de toxo que comezo a detectar misteriosos patróns na disposición dos seus centenares de miles de chorimas amarel... [...]
A rula vaise queixando que lle levaron o niño quen cho mandou facer rula tanto á beira do camiño? «Foliada de Nadela» Na soidade de calquera das nosas... [...]
A outra xenteLuzes 67
O anuncio do amencer
«Ti es o latexar acubillado no escuro. Ao paxaro que fuches dedicas este canto». José Ángel Valente. Nas cidades, en calquera cidade do país, as mañás... [...]
A outra xenteLuzes 65Opinión
O silencio do bidueiro
Como se escoita unha árbore? Refírome a unha árbore en concreto, pero non a unha árbore soa. Falo dunha árbore rodeada de máis árbores. Unha entre decena... [...]
A outra xenteLuzes 64OpiniónSeccións
Hai 600 millóns de anos fomos iguais aos polbos. Aínda que por entón non existiamos nin eles nin nós. Ambas as estirpes, antes de comezar a diverxer, eramos... [...]
A outra xenteLuzes 62OpiniónOs outros galegos
O falcón no cantil
É a hora da existencia oblicua, da mirada encandeada e a súa sombra infinita. A hora da fame. A hora do falcón no cantil. Existe unha sociedade que sabe moit... [...]
A outra xenteLuzes 61Os outros galegos
A planta máis fermosa
«Eu son a máis fermosa das plantas», di o sétimo verso do poema-canción que declamou Amergin, o bardo fillo de Mil e neto de Breogán, antes de que os seus... [...]
A outra xenteLuzes 60OpiniónOs outros galegos
O boi, a vaca, o becerro e o becerriño
Do océano emerxen catro cons graníticos. Chámanse O Boi, A Vaca, O Becerro e O Becerriño. Bastou con que alguén os nomease desa maneira para que os seus lo... [...]
A outra xenteLuzes 58OpiniónOs outros galegos
Aquí só se escoitan verdades
Nunha póla delgada e flexible o ferreiriño fala consigo mesmo mentres pica bocados en forma de invertebrados diminutos. Uns metros máis abaixo, o río semel... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en es en gl es gl en gl pt en gl gl pt gl gl gl gl

text:
Carlos C. Varela, Author at Revista Luzes
“La batalla ideológica es la más importante de las batallas”
Por carta y de prisión a prisión. Así se hizo esta entrevista. De un lado y como entrevistador, el preso gallego Carlos C. Varela, actualmente en el Centro P... [...]
«Para construír unha sociedade alternativa hai que aceptar o principio de realidade» Arnaldo Otegui
Por carta e de prisión a prisión. Así se fixo esta entrevista. Dun lado e como entrevistador, o preso galego Carlos C. Varela, actualmente non Centro penal... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl en gl es gl gl gl es gl pt es gl gl pt gl gl gl gl

text:
Ramón González Rey, Author at Revista Luzes
Os outros náufragos do Casón
Hai trinta anos, un barco con bandeira de conveniencia cargado  de produtos químicos varou en Fisterra. Deixara no mar 23 cadáveres. A mercancía do buq... [...]
Unha multitude de homes sós
No tránsito entre os séculos XIX e XX, os suburbios de Bos Aires e Montevideo acolleron millóns de emigrantes que chegaban da vella Europa e milleiros de rio... [...]
Aquí temos facilidade para morrer
Na súa infancia, Juan Rulfo, que cumpriría cen anos este mes, viviu «incendios, sequías e revolucións». O escritor mexicano teceu un limbo literario no qu... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl it gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl fr es gl gl gl it gl gl en ceb gl zh it gl gl gl gl gl pt gl gl gl en en gl en gl gl en en gl en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gl ceb es gl uk en gl ceb en ceb gl ceb gl en en it en nl en en en en en en en en en en en en en en en en en nl en en fr en eo tl ca en en en en en en en en id en it en en en gl en en en en en en de en en en en en en en de en en en ko ru en en vi en en en en pt en en en en ceb en en en en en nb en en en ie en en en de en fi en en te de en fa ca en en ca en tr en

text:
Folla de baleiro de absorción de corte China fabricantes de maquinaria Proveedores, Factory - Ruking
Máquina de costura modelo de corte
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade plotter de corte dixital
bolsa de coiro de corte dixital
trazador de corte de envases
Vacuum Absorción de folla máquina de corte
Patróns de corte Plotter
Patróns de corte Plotte
Máquina de costura modelo de corte
Máquina Plotter tecido Cutting
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Head-Auto Cutting System-RJMDC
Carton Box Cutting Plotter-MTC03
Publicidade de mesa dixital de corte Plotter-MTC06
Carton Box Cutting Plotter-MTC01
Materiais flexibles máquina de corte-MCC02
Vacuum Absorción de folla máquina de corte - fabricantes, fábrica, provedores de China
Our aim would be to fulfill our shoppers by offering golden company, very good value and good quality for Vacuum Absorption Cloth Cutting Machine, PVC fabricante de máquinas de corte , corte Pu coiro máquina , Señal máquina de corte , We warmly welcome all perspective inquiries from home and abroad to cooperate with us, and look forward to your correspondence. Our primary objective is usually to offer our shoppers a serious and responsible small business relationship, offering personalized attention to all of them for Vacuum Absorption Cloth Cutting Machine, We always hold on the company's principle "honest, professional, effective and innovation", and missions of: let all drivers enjoy their driving at night, let our employees can realize their value of life, and to be stronger and service more people. We are determined to become the integrator of our product market and one-stop service provider of our product market.
Dobre Head-Auto Cutting System-RJMDC
Costura modelo de corte Machine-MC02
Cheap PriceList for Packaging Machine For Cardb...
Chinese Professional Garment Cad Cutting Machin...
Reliable Supplier Label Printing And Cutting Pl...
Low price for Digital Composites Cutting Plotte...
Discountable price Pattern Plotter Printer - S...
Hot New Products Digital Label Die-Cutte - Adv...
Cheap PriceList for Packaging Machine For Cardb...
China Cheap price Sewing Template Cutting Machi...
Chinese Professional Garment Cad Cutting Machin...
Good Quality Cutting Machine - Patterns Cuttin...
2018 High quality Digital Print Machine - Sewi...
Super Purchasing for Cutter Electronic Flatbed ...
Short Lead Time for Plotter Paper For Garments ...
2018 wholesale price Menu Book Design - Carton...
Bottom price Wall Sticker Plotter - Advertisin...
Low price for Digital Composites Cutting Plotte...
Hot sale Factory Co2 Textile Laser Cutting Mach...
Wholesale Price China Paper Bag Box Maker - Ad...
High Quality Laser Engraving Machine And Cuttin...
Renewable Design for Cutter Apparel Template Cu...
Factory Cheap Laser Cutter For Fabrics - Flexi...
Best Price for Gift Box Maker - Carton Box Cut...
12 Next > >> Page 1 / 2
© Copyright - 2010-2018: Todos os dereitos reservados.
Dirección: 2002-3 Chengnan Buisiness Building, Ningbo City, provincia de Zhejiang, China 315100
tecnoloxía RUK manter a mente realismo e prod ...
GUANGZHOU DPES SIGN EXPO CHINA 2018


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl ca gl gl es gl gl gl en gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Xosé Mato Fondo, Author at Revista Luzes
Atila contra Lluís Vicent Aracil
A triste balada das terras deste oeste
Un tempo concreto, fuxidío, que durou escasos anos. Gran parte da poboación vivía os últimos días do mundo labrego coincidindo coa onda migratoria a Europ... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl es gl pt gl gl nl gl pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Cartafol: Os Pinos, himno de Galicia - Revista Luzes
Cabeceira da partitura do himno, deseñada por Xosé Fontenla Leal
Fragmento da partitura do himno, con música de Pascual Veiga.
Manuscrito do himno, de Eduardo Pondal
Cartafol: Os Pinos, himno de Galicia
A súa orixe remóntase a 1890, froito da correspondencia entre o autor da letra, Eduardo Pondal, e o da composición musical, Pascual Veiga. O seu primeiro título foi Breogán, pero o 20 de decembro de 1907 estrearíase na cidade da Habana xa co nome definitivo.  A primeira grabación da que se ten constancia realizouna o Coro Cantigas e Aturuxos de Lugo en 1918 e coa Segunda República acadaría o recoñecemento oficial.
Artigo anteriorQue din os rumorosos?
Seguinte artigoFepiña cumpre sete anos Fundación Eduardo Pondal
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: es es

text: Comentarios en: Guía de evaluación destrezas lectoras educación primaria – Libro Gratis


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl it es gl gl gl es gl gl es gl pt it es pt gl pt gl gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl pt gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Presentación Luzes das Letras - Revista Luzes
Os kits Estrella Luzes preparados para cada asistente
Valeria Pereiras, coordinadora de LUZES botando un ollo ao produto no medios dos preparativos
Xurxo Souto comeza a recrear o mundo de Pondal
Intervención de Pepe Cabanas Chief Marketing Officer de Hijos de Rivera. Rivas e Ameixeiras reflexionando.
Plano detallado do momento intervención-reflexión.
Manuel Rivas, definindo o galego como un pobo verbívoro que bebe verbas e estrelas
Eladio y los seres queridos reinterpretando a Pondal
Xurxo Souto, remata o acto e comeza a festa
A irmandade audiovisual. O guionista Xosé Castro, Reixa e a realizadora Alicia Zapatero.
Fernando Souto, pte da Comisión da Memoria Histórica e Juan Janeiro do cté de redacción de Luzes. MIrando a revista a ex pta. da Fundación Galiza Sempre, Ana Luísa Bouza
Jorge Duarte, exdecano do COAG e concelleiro de Urbanismo de Santiago e X.M Pereiro, decano do CPXG
O cineasta Alfonso Zarauza, a xornalista Alexandra Pacheco e o actor Xosé Antonio Touriñán.
O membro da Real Academia Galega Francisco F. Rei observado por Antón Reixa.
O presidente da Academia Galega do Audiovisual, Carlos Ares e a súa parella, Antía Paz.
O xornalista e escritor Pemón Bouzas e de fondo o actor Miguel de Lira e o alcalde de Manzaneda e músico Davide Rodríguez
Os creadores de Era Visto, Andrés Mahía e Carlos Ares rompéndolle a cabeza a Reixa.
Os subscritores Teresa Táboas e Xavier Vence.
Pepe Cabanas, CMO de Hijos de Rivera facendo empresa. De perfil Goretti Castro do seu departamento. No outro lado da mesa a meteoróloga Bea Hervella.
Tres decanos do Colexio de Arquitectos de Galicia. O actual, Antonio Maroño, a primera decana, Teresa Táboas e o seu suceso Jorge Duarte.
X.M Pereiro, Jorge Duarte, Ana Luisa Bouza, Xavier Vences e X.A Pérez Lema
Xoán Antón Pérez-Lema, avogado e membro do Consello Editorial de LUZES co editor Henrique Alvarellos.
Xosé Manuel Pereiro, codirector de LUZES e a exconselleira Teresa Táboas. A terceira botella é de Antonio Maroño, decano do COAG.
Xurxo Souto con Eladio e Marcos de Los Seres Queridos. Ao fondo, o fotografo fotografado, Anxo Iglesias.
Presentación Luzes das Letras
A presentación conxunta do número 30 de LUZES, o monográfico Que din os rumorosos? e da edición especial Fogar de Breogán de Estrella Galicia congregou no Museo do Pobo Galego, en Santiago, a un cento de amigas e compañeiros. Non tiñamos photo call, pero as xentes da cámara, entre pincho e grolo, foron facendo instantáneas. Zafaron de aparecer nelas os colaboradores Pedro Puy, portavoz do grupo do PP no Parlamento Galego; os ídem e tamén académicos Margarita Ledo e Henrique Monteagudo (este acompañado dun alumno perfectamente galegofalante, Anik Nandi, un bengalí doutorando na Heriot-Watt University de Edinmburgo); o alcalde de Ponteceso, Xosé Lois García Carballido; a exconcelleira compostelá Mercedes Rosón; os xornalistas Caetano Díaz, Xaime Leiro e Manolo Gago; os fotógrafos Andrés Fraga e Anxo Iglesias; o filólogo Xusto A. Rodríguez Río, a investigadora Mariamo Mussa, o sociólogo Marcos Lorenzo… e moitos outros subscritores e subscritoras que nos quixeron a tarde do 3 de maio e beber “estrelas e luzes”, que dixo Manolo Rivas.
Artigo anteriorCanto pesa a cultura?
Seguinte artigoA anulación do eólico e o capitalismo castizo
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl gl pt gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Manuel María: Fotografía na Lagoa do Ollo - Revista Luzes
1. Manuel María aos 11 anos, altura á que descubriu a literatura galega a través da antoloxía de Ánxel María de las Casas e da Literatura Gallega de Carré Aldao (1940).
Uxío Novoneira, Ramón Piñeiro, A. Bonet, Pura Vázquez, Manuel María e Carlos Maside, en Compostela, 1952. Baixo o maxisterio de Maside, Manuel María profundiza no coñecemento do galeguismo, da República, do socialismo e do marxismo (1952).
En 1952-53 cumpre o servizo militar xunto con Uxío Novoneyra. Polas tardes, en Compostela, asiste á tertulia do Café Español, onde participan Carlos Maside, Otero Pedrayo, Bouza Brey, García Sabell, Ramón Lugrís, Borobó, Ramón Piñeiro… Tamén coñece nesta época a Rodríguez Moutullo, aos Beiras e a Pilar Vázquez Cuesta (1953).
Manuel María e Vicente Risco na exposición de Celia Cortés (no medio), o 18 de maio de 1959 en Ourense.
O pai de Saleta Goy Regueira xunto aos noivos á saída da igrexa, o día da voda, 9 de maio de 1959.
Enrique Iglesias, Manuel María, Raimundo Patiño e Saleta en Monforte (1962).
Manuel María pasou vinte días inesquecíbeis na casa de Novoneyra no Courel a coñecer tipos e historias extraordinarias. Os dous poetas coa Saleta (1962).
Manuel María do brazo da raíña María Aurora González Cabanas, nos Xogos Florais de Monforte de Lemos, o 15 de agosto de 1965.
Xerardo Moscoso, Vicente Araguas, Xavier e Benedicto (Voces Ceibes) xunto a Manuel María, quen xogou un papel importante no nacemento da Nova Canción Galega. Na Alameda de Santiago de Compostela, o 11 de maio de 1968.
Apertura da Libraría Xistral, situada nas Galerías en Monforte de Lemos, setembro de 1970. En primeiro termo Xesús Veiga.
. Na rúa Cardenal de Monforte de Lemos con Paco Cortiñas, Xosé Manuel de Escairón, Xurxo Fernández e Saleta, demandando a afiliación á Asemblea Nacional-Popular Galega (AN-PG) (1977).
Manuel María, Darío Xohán Cabana, Xosé Luís Méndez Ferrín e Uxío Novoneyra. 1980
Porto, 23 de febreiro de 1982, co xornalista Manuel Dios, director do programa A árbore das patacas.
En representación da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG), 14 escritores pecháronse na Real Academia Galega esixindo a demisión do presidente, García Sabell, cargo incompatíbel co de Delegado do Goberno central, responsábel do recurso contra a Lei de Normalización Lingüística. Entre os pechados: Pilar García Negro, Manuel María, Miguel Anxo Fernán-Vello, aos que acompañara Saleta. 13 de xuño de 1987.
Manuel María. Foto Arcadio 1990.
Manuel María, na praza de María Pita (A Coruña), dirixíndose aos asistentes na manifestación do Nunca Máis (2003).
Con Díaz Pardo na homenaxe do 1995.
Francisco Fernández Naval, Xulio López Valcárcel, Manuel María, Cesáreo Sánchez e Xurxo Souto na Coruña, diante do monumento a Curros Enríquez. Foto R. Puig (xuño de 2002)
Manuel María co poeta nicaraguano Ernesto Cardenal, diante da fachada do Mosteiro das Clarisas de Monforte de Lemos. 6 de xuño de 1997.
Manuel María: Fotografía na Lagoa do Ollo
Aquel foi un día moi bonito, coma sempre que necesitabamos percorrer a terra -ir a Outeiro de Rei para Manuel era imprescindible, ou ao Regato do Cepelo, ao Campo de Santa Isabel e mesmo pasar polo cemiterio-. As fins de semana viñamos moito á Coruña, conducía eu, e de pasar a unha hora ou outra entrabamos para visitar a Lagoa do Ollo. Ese día seguramente fomos comer á Casa do Labrego, perto de alí, onde iamos moitas veces. Pola zona estaba a casa dunha señora encantadora da Coruña coa que ás veces falabamos, pero agora a casa debe estar pechada.
Non sei precisar se a última vez que estiven alí foi con Manuel, pero con quen ía era con el. Era un sitio recorrente para nós, pero tamén especial, porque os sitios aos que recorres, por algo é. El escribiu un libro de poemas que editou Miguel Anxo Fernán-Vello a dúas lagoas, a esa e á de Cospeito.
A Lagoa do Ollo é preciosa, moi redondiña e ten moitos nenúfares. A min o que me agradaría, xa que Manuel e eu iamos moito, é que o concello posibilitara un camiño para visitala porque hoxe non se pode, o acceso está todo encharcado. Así todo o mundo podería disfrutar desa marabilla de paisaxe. Moitas veces facemos roteiros coa Casa-Museo Manuel María e imos á Lagoa de Cospeito, pero xa non podemos ir á do Ollo.
Artigo anteriorFepiña cumpre sete anos Fundación Eduardo Pondal
Seguinte artigoCanto pesa a cultura?
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl gl gl pt gl es es es gl gl gl gl es pt es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl eu gl gl gl gl gl es es gl gl gl pt gl nl gl pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Que din os rumorosos? - Revista Luzes
Sés (cantautora) "Unha lingua no corredor da morte"
Ángel Carracedo (Xenetista e catedrático de Medicina Legal, Ética Médica a Bioloxía Molecular da USC) "Os nosos valores non mudaron no esencial"
Xoán Antón Pérez-Lema (avogado e político) "Relato da nación"
Óscar Blanco (presidente da Asociación de Gandeiros de Mazaricos) "Apostar polo rural"
Carlos Blanco (Actor e humorista): "Deberiamos ser Galizara"
Federico Pérez Rey (humorista e comunicador) "Que din os extraterrestres?"
Rafael Cuíña (Alcalde de Lalín) "Autoidentificación vs. folclore"
Pilar Cancela (Secretaria de Organización do PSdeG) "O idioma, arma redentora"
Leo i Arremecághona (trobador punk) "Ghaliçia"
Fernando Asensio Fernández (preferentista e emigrante retornado) "Hai que saír á rúa "
Fermín Bouza (Sociólogo) "O Apóstolo coa camiseta do Dépor"
Emma Lustres (produtora de cine) "Presumir de ser galegos"
Dolores Rojo Molares, peixeira na Praza do Calvario (Vigo) "Antes era máis sinxelo vivir"
Davide Rodríguez (Alcalde de Manzaneda, biólogo e mùsico): "DESARRAIGO E DESMANTELAMENTO"
Craig Patterson (Profesor): "O meu fogar"
Beatriz Hervella Nogueira (Meteoróloga e cofundadora de 4gotas) "Un lugar de presente"
Antonio Hernández (Rede Galega contra a Pobreza) "Imos cara unha sociedade urbana"
Antón Losada (Politólogo e escritor) "A cabeza baixa, que é moito lío"
Alexandra Férnandez (Deputada de En Marea no Congreso) "Cultura en reformulación"
Guadi Galego (Música) "Unha lingua máis coñecida e menos falada"
Serenela Caamaño (xestora comercial en Carballo) "Escoita o ton e verás o país"
Teresa Táboas (arquitecta) "Empezar de novo"
Kiko Novoa (presentador na Radio Galega) "Xente coma nós, ningunha"
Juan Creus (arquitecto) "Identidade topográfica"
Gustavo Pernas Cora (actor e dramaturgo) "Diagnóstico dun drama-turgo"
Abe Rábade (pianista de jazz): "Xenio delirante, xenio máxico"
Xosé Ramón Gayoso (presentador de televisión) "Máis amor para a cultura"
Berto Yáñez (Emprendedor de Internet) "Ser ou non ser"
Xurxo Mariño Neurocientífico "Cosmopolitismo inverso"
Xesús Alonso Montero Presidente da Real Academia Galega "A fala hai que falala"
Xosé A. Touriñán Humorista e comunicador "Tendemos a valorar o de fóra"
Snob Megalove Tuitstar "Os malos da historia"
Antón Reixa Escritor e empresario "O noso cacho"
Pedro Puy Voceiro do PPdeG no Parlamento de Galicia "Falade coa señora Carmen, de Laña"
Pablo Rodríguez Deseñador, empresario e fundador de Rei Zentolo "Gran Mac con grelos na Catedral de Santiago"
Marta Álvarez Quintero Gandeira e propietaria da Granxa Maruxa (Monterroso) "Unha potencia en todos os sentidos"
Manuel Gago (escritor e gastrónomo) "Reiventar a identidade para o futuro"
Lucas Pérez (futbolista do R.C. Deportivo) "Tradición e carácter"
Diego Ameixeiras Escritor e guionista de televisión "Supremacismo sentimental"
Ana Pontón Voceira nacional do BNG "A tribo galega"
María Díaz (Activista de Stop Desafiuzamentos Compostela) "Activismo difuso. Igual que pasa no resto dos territorio"
Que din os rumorosos?
Artigo anteriorO ecosistema musical galego, terra incógnita
Seguinte artigoCartafol: Os Pinos, himno de Galicia
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl pt es gl fr gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Colofón [41]: A flote - Revista Luzes
Foto de William Hartman (CC BY-SA 2.0).
«As baleas existen máis alá do normal, máis alá do que esperamos nas nosas vidas cotiás. Case son máis xeográficas que animais. Se non se moveran, sería difícil crer que están vivas».
Philip Hoare, Leviatán ou a balea.
A de Xosé Iglesias é unha desas historias que paga a pena publicar. Desas nas que te sumerxes para saír coa pel chea de salitre. Salpicando as ondas a cuberta do Villar, neste número 41 navegamos de Punta Galera a Carromeiro. Deixamos a Torre, pasamos a Rabaleira e vogamos vinte millas mar adentro. Démoslle unha volta ao Gran Sol e avistamos baleas en Rockall, no Atlántico Norte, arrolados polo «Eco dos cetáceos / Sonar do abismo / que nos mantén a flote».
Nun recente Espazo Luzes dedicado á reportaxe, o xénero por antonomasia do xornalismo, Manuel Rivas afirmaba que do que se trata é de difundir narracións «que permitan a descuberta, o imprevisto. Un laborioso proceso cara o descoñecido e contra a ignorancia». Ese era o obxectivo fundacional destas páxinas e ese segue a ser o seu propósito último. Darlle cabida a relatos como o deste diario de a bordo, escrito por un Poseidón coñecedor do comportamento das ondas, dos fondos mariños e mais deses lugares, anónimos en terra, que delimitan as cartas náuticas.
Prescindir da reportaxe é á vez un síntoma e unha metáfora da crise existencial desta profesión, aseguraba Rivas no mesmo espazo. O seu abandono por parte dos grandes medios «é un claro mayday para o xornalismo» que precisa deste xénero para exercer o activismo. «Darlle voz aos que non a teñen», como defende Pablo L. Orosa, autor da reportaxe sobre os roghingya; homenaxear a aqueles que axudaron a mellorar a nosa sociedade, como Rafael Bárez; ou recordar feitos decisivos na historia do país, son algunhas das apostas nas que militamos.
Corenta anos despois de iniciarse en Pau Rañón, a loita veciñal das Encrobas contra a construción da central térmica de Meirama continúa fixada nas nosas retinas. As fotografías de entón, de Xosé Castro, e as de agora, de Amador Lorenzo Blach, deixan constancia dun dos episodios de colonización máis bochornosos deste país. Un dos moitos que ten soportado esta terra que (aínda non) é nosa. Non deixemos, cando menos, que nos expropien a memoria.
Artigo anteriorAlén dos xéneros
Seguinte artigo«Cando as vítimas do Alvia querían falar, aos medios só lles interesaba Asunta»
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: es it gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl fr es gl gl gl it gl gl en ceb gl zh it gl gl gl gl gl pt gl gl gl en en gl en gl gl en en gl en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en gl ceb es gl uk en gl ceb en ceb gl ceb gl en en it en nl en en en en en en en en en en en en en en en en en nl en en fr en eo tl ca en en en en en en en en id en it en en en gl en en en en en en de en en en en en en en de en en en ko ru en en vi en en en pt en en en en ceb en en en en en nb en en en ie en en en de en fi en en te de en ca en en ca en tr en

text:
Metal fibra de corte con láser China fabricantes de maquinaria Proveedores, Factory - Ruking
Máquina de costura modelo de corte
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade plotter de corte dixital
bolsa de coiro de corte dixital
trazador de corte de envases
metal do láser de fibra máquina de corte
Patróns de corte Plotter
Patróns de corte Plotte
Máquina de costura modelo de corte
Máquina Plotter tecido Cutting
Dobre Sistema de corte Cabeza de Auto
Publicidade e Embalaxe Industria máquina de corte
Dobre Head-Auto Cutting System-RJMDC
Carton Box Cutting Plotter-MTC03
Publicidade de mesa dixital de corte Plotter-MTC06
Carton Box Cutting Plotter-MTC01
Materiais flexibles máquina de corte-MCC02
Metal máquina de corte con láser de fibra - Fabricantes, Fábrica, provedores de China
With our rich experience and considerate services, we have been recognized as a reliable supplier for many international buyers for Metal Fiber Laser Cutting Machine, control da corte Machi ne , máquina de Panos de corte ,Rotary etiqueta Cortador de Molde , We glance forward to establish a long-term small business romance along with your esteem co-operation. We know that we only thrive if we will guarantee our combined cost competiveness and high-quality advantageous at the same time for Metal Fiber Laser Cutting Machine, Our aim is to help customers realize their goals. We are making great efforts to achieve this win-win situation and sincerely welcome you to join us. In a word, when you choose us, you choose a perfect life. Welcome to visit our factory and welcome your order! For further inquiries, please do not hesitate to contact us.
Dobre Head-Auto Cutting System-RJMDC
Costura modelo de corte Machine-MC02
China Manufacturer for Plotters For Sale - Sew...
Big Discount Cnc Cutting Plotter - Carton Box ...
Special Design for Cnc Router For Sale - Flexi...
18 Years Factory Automatic Digital Die Cut Mach...
High Quality Cheap Rhinestone Template - Patte...
Factory Customized Co2 Cnc Laser Cutting Plotte...
Europe style for Sticker Reflective - Sewing T...
Factory Price For Heat Transfer Film - Pattern...
Professional China Automatic Garment Pattern Pl...
Professional China Nonmetal Plotter And Pattern...
Factory wholesale Pattern Cutter Computerized F...
CE Certificate Oscillating Knife - Flexible Ma...
Bottom price Usb Driver Cutter Plotter - Sewin...
Hot sale Corrugarted Box Cutting Machine - Sew...
China Manufacturer for Pvc Plastic Card Die Cut...
Excellent quality Vinyl For Cutting Plotter - ...
100% Original Factory Fabric Pattern Cutter Plo...
Wholesale Discount 130w Laser Engraving Machine...
Price Sheet for shirt Printing - Advertising F...
Good User Reputation for Pu Heat Transfer Vinyl...
Wholesale ODM Self Adhesive Vinyl For Printing ...
Wholesale OEM Inflatable Indoor/outdoor Tent Cu...
12 Next > >> Page 1 / 2
© Copyright - 2010-2018: Todos os dereitos reservados.
Dirección: 2002-3 Chengnan Buisiness Building, Ningbo City, provincia de Zhejiang, China 315100
tecnoloxía RUK manter a mente realismo e prod ...
GUANGZHOU DPES SIGN EXPO CHINA 2018


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl en gl gl gl war gl en gl fr gl es en es gl gl gl pt gl pt gl es gl es en sv fr gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Luzes 41 Archives - Page 3 of 3 - Revista Luzes
«Corría o ano 1977 e unhas case que  recén estreadas organizacións feministas  escandalizan á sociedade galega. E escandalizan porque se xuntan en manife... [...]
Ás CeibasLuzes 41Luzes 56OpiniónPolítica
Rohingya: o xenocidio do que o mundo non escoita falar
Na baía de Bengala o silencio ten conquistado as palabras. A Rohima dálle medo escoitar o silencio. Por iso pasa as noites debuxando un mar que se parece a es... [...]
Federico Trillo‑Figueroa y Martínez‑Conde non tivo unha vida doada
O primeiro que fixo Federico Trillo ao chegar a Londres como embaixador foi contratar cursiños de inglés. Foi como chegar á NASA e poñerse a repasar a tábo... [...]
Aquí un amigoLuzes 41OpiniónPolítica
A Galicia Expat, a patria vagabunda
Detrás da vontade de nomear pode estar a man férrea do conquistador. Cóntase que unha expedición de conquistadores españois apreixaron a uns indios maias e... [...]
Manifesto [41]: A desconexión de Galicia
Este inverno, o de 2016-17, foi moi benigno en Galicia, nunha descrición meteorolóxica convencional. Demasiado benigno. As altas temperaturas, con bañistas n... [...]
O sector eléctrico: sempre gañan os mesmos
Xaneiro deixou ao descuberto, unha vez máis, os problemas do sistema eléctrico estatal, refén do oligopolio empresarial e a inacción gobernamental. A nova s... [...]
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl gl gl pt pt gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl ca gl gl gl pt gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Anxo F. Couceiro, Author at Revista Luzes
O mito do detective privado ten avanzado moito dende o noir. Tanto que do sombreiro calado e o sarcasmo baseado en one-liners misóxinos, así entre fumes, pasa... [...]
Larry David, o vingador íntimo
Os guións de Curb your enthusiasm (agora en emisión da súa novena tempada) están escritos en forma de escaleta, con descricións non dialogadas que esbozan ... [...]
Máis grandes que Hitler, mellores ca Xesucristo
Nun piso noxento de Hammersmith habitado por dous sociópatas con inclinacións sexuais depravadas e certa propensión alcohólica, a moeda común é o intercam... [...]
Novas elexías do Courel
O documental Tempo ispe as contradicións do Courel. Un emblema galego que concilia o seu patrimonio xeolóxico co éxodo rural; a ferocidade stendhaliana das s... [...]
Noah Solloway é un tipo calquera. Cos seus catro fillos, o seu traballo no ensino, os seus daddy issues, a súa heteronormatividade abafante, os seus tres dedo... [...]
Anxo F. Couceiro naceu en Ferrol en 1991. Se o tivera feito noutro lugar, ao mellor non agachaba o seu primeiro apelido tras unha inicial. No 2013 graduouse en Comunicación Audiovisual. Dende entón, fixo algunhas curtas e publicou en diversos medios como Vice ou Canino. Tamén formou parte do colectivo cultural Discos Porno. Adoita escribir sobre cine, televisión, cultura pop e parvadas.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: es en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es pt gl pt gl nl pt pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Retrovisor: Encarna Otero Cepeda - Revista Luzes
Crieime en Santiago, no barrio de Pontepedriña. Levábanme ver os patos da Alameda, coa miña roupa de domingo, pola festa da Ascensión ou polo Apóstolo. E era un día especial para unha nena tan pequena. Tempo despois, xa sendo unha universitaria de 19 anos, quedei tamén na Alameda cando me deixaron saír de noite por primeira vez, pola Ascensión. Completei os estudos universitarios en Toulouse, onde me licenciei en Historia en 1975. Tres anos máis tarde aprobei a oposición da miña especialidade. Colaborei e colaboro en diferentes publicacións como Andaina, A Festa da Palabra Silenciada e A Nosa Terra, e publiquei libros como Anacos de esperanza, A serea do mundo e Branco país sen neve. A miña militancia política comezou nos 70. En Toulouse xa participei no movemento antifranquista e no feminismo. Fun parte da AN-PG ata que me expulsaron. Recentemente fundado o BNG, fun membro do seu Consello Nacional e da Permanente en calidade de responsábel de Prensa e de Relacións Exteriores. Desde 1991 fun concelleira do BNG en Santiago e desde 1999 primeira tenente de alcalde e concelleira-delegada de Rehabilitación do Casco Histórico, de relacións co Consorcio e de Muller. Tras as eleccións autonómicas do ano 2005 fun nomeada Directora Xeral de Fomento e Calidade da Vivenda. Agora estou xubilada, mais sigo envolvida en múltiples proxectos e continúo, coma sempre, a ser unha militante. Da vida e da esperanza.
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados