langs: gl gl gl es gl gl gl gl en gl es gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en gl es gl gl gl en gl en gl gl es gl es gl gl en sv fr de de fr fr es en gl gl en gl en gl

text:
Para ir xestionando as reservas das habitacións do hotel, é preciso que nos facilitedes os datos daqueles que queirades participar nos 101 peregrinos, que se celebrará o día 28 de abril de 2018. E por eso que vos deixamos o seguinte enlace co formulario para que cubrades os datos. Lembrade que a hora de facer a inscripción na web oficial dos 101  peregrinos, na opción de Club Ciclista asociado, deberedes escribir únicamente "Bikestrada".
Tracks Ruta Serra da Estrela
IMPORTANTE, OS NENOS SO PODERÁN PARTICIPAR NO CASO DE TER CUBERTO O SEGUINTE FORMULARIO:
III Ruta Infantil, organizada polo Concello da Estrada, en colaboración con Bikestrada.
A saída terá lugar as 16:30 o día 30 de setembro na Praza do Concello da Estrada.
A ruta terá unha duración de aproximadamente dúas horas, pero sempre supeditada o ritmo que impoñan os nenos.
Contaremos ca furgoneta do club que fará asistencia no caso de ser preciso.
A ruta terá un nivel de dificultade baixo, pero os rapaces deberán cumprir varios requisitos:
- Idade mínima de participación, 6 anos.
- E imprescindible o uso do casco por parte dos nenos, de non posuir casco, non poderán participar na proba.
- Non se permitirá a participación de nenos que utilizen sistemas de axuda na bicicleta, como ruedíns.
- Os páis/nais ou titores legais, deberán cubrir o formulario electróncio desta páxina web, no caso de non facelo poderanse inscribir o mismo día da proba, sendo requisito indispensable para a participación na mesma.
Rutas programadas para agosto, setembro e outubro de 2017
Diploma acreditativo de participación xa dispoñible.
Premendo no seguinte enlace, e escribindo o voso DNI, poderedes obter un diploma acreditativo de participación que esperamos sexa do voso agrado.
Asimismo, presentámosvos a colección de imaxes desta edición. Para velas premede no seguinte enlace. Album Salmón 2017
XXI BTT Ruta do Salmón 2017
Ruta A Estrada - Ezaro
Página 4 de 7
Se queres que che enviémos o correo as últimas novidades, tan só tes que inscribirte.
Copyright © 2019 Bikestrada.com
Utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorar os nosos servizos e todalas aquelas funcións relacionadas coas suas preferencias mediante el análisis dos seus hábitos de navegación. Si continua navegando, consideramos que acepta o seu uso.Si continua navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información premendo aqui.
Acepto as cookies deste sitio.


document_lang: gl

langs: en gl gl es gl gl gl gl en gl es gl en gl es gl it gl gl gl en gl en gl

text:
Por favor, introduzca la dirección de correo electrónico para su cuenta. Se le enviará un código de verificación. Una vez que lo haya recibido, podrá seleccionar una nueva contraseña para su cuenta.
Dirección de correo electrónico * Captcha *
Se queres que che enviémos o correo as últimas novidades, tan só tes que inscribirte.
Utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorar os nosos servizos e todalas aquelas funcións relacionadas coas suas preferencias mediante el análisis dos seus hábitos de navegación. Si continua navegando, consideramos que acepta o seu uso.Si continua navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información premendo aqui.
Acepto as cookies deste sitio.


langs: es gl gl es gl gl gl gl en gl es gl en gl es gl gl en gl en gl gl en gl en it en gl en gl en gl en gl en es en es en de en gl en gl pt gl gl en gl en gl

text:
REALIZACIÓN DE ESTUDIOS BIOMECÁNICOS PARA SOCIOS EN A ESTRADA
Nas últimas semanas xurdiu a oportunidade de traer á Estrada a través do clube a unha empresa de Carballo que se adica a realización de estudos biomecánicos: Pedalea Bien (pedaleabien.com).
Cónstanos que hai xa 11 socios interesados, polo que estaríase moi preto de alcanzar ese mínimo de 15 socios que nos permita beneficiarnos do mellor precio ofertado.
* Os estudos levaríanse a cabo os sábados pola mañán e pola tarde (estase valorando a posibilidade de amplialo tamén ós domingos en función do número de persoas que o soliciten).
* Os biomecánicos adicarán a cada socio 2 horas como mínimo, polo que atenderán a tan só 4/5 persoas ó día.
* Os estudos comenzarán o vindeiro sábado 4 de novembro (pendente de confirmación, xunto co lugar).
* O prazo de inscripción remata o vindeiro venres 3 de novembro.
* As citas asignaránse por rigurosa orde de inscripción.
Adxuntamos un dossier onde explican detalladamente en qué consiste o seu estudo biomecánico e tamén a oferta de prezos que nos realizaron:
Se queres que che enviémos o correo as últimas novidades, tan só tes que inscribirte.
Copyright © 2019 Bikestrada.com
Utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorar os nosos servizos e todalas aquelas funcións relacionadas coas suas preferencias mediante el análisis dos seus hábitos de navegación. Si continua navegando, consideramos que acepta o seu uso.Si continua navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información premendo aqui.
Acepto as cookies deste sitio.


langs: gl gl gl es gl gl gl gl en gl es gl en gl en gl gl gl pt es eo gl gl gl gl gl es oc gl gl gl gl gl es pt en gl eo en es gl es gl gl gl gl gl gl gl es gl gl en gl en gl gl en gl en it en gl en gl en gl en gl en es en es en de en gl en gl pt gl gl gl gl es gl gl en sv fr de de fr fr es en gl gl en gl en gl

text:
O Gabinete GADEPA,  situado no centro de Pontevedra, rexentado polo preparador físico Paulo de la Fuente, quen veu dar unha charla para o club no ano 2016.
A proba (completa) realizarase en GADEPA, (Pontevedra), constando dun recoñecemento médico cardoivascular, realizado por cardiólogo, con electrocardiografia e ecocardiografía para descartar anomalías do corazón ou arritmias, ou ben realizar a proba sen cardiologo, no cal se obteñen únicamente parámetros de rendemento a nivel deportivo.
- Completo con cardiologo: 120 €
- Sen cardiologo: 60 €
Para as probas sen cardiólogo cabe a posibilidade de que se desprace aquí, sempre que xuntemos un mínimo de xente.
Habilitamos un formulario na web (cas 2 opcións) para que se anoten todos aqueles que estén interesados en facelo neste centro e despois miramos como organizarnos.
A poder ser trataríamos de facelo no mes de decembro ou no seu defecto en xaneiro.
Días dispoñibles: De luns a venres preferiblemente pola tarde
Cea Fin de Tempada 2017
Celebraremos a cea o sábado 25 de novembro no Hostal A Bombilla.
Para anotarvos tedes que cubrir o formulario habilitado, podendo levar acompañante.
Último día para anotarse o mércores 22 de novembro.Hora: 22:00 h
Entrantes: Tortilla, calamares, croquetas, langostinos a prancha
Costilla de porco e terneira con criollos e patacas
Postre: Tarta xeada ou postre caseiro
Viño: Ribeiro branco e tinto
Inscripción no seguinte formulario:
IV Ruta Infantil 2017
IMPORTANTE, OS NENOS SO PODERÁN PARTICIPAR NO CASO DE TER CUBERTO O SEGUINTE FORMULARIO:
Cubrir formulario de autorización.
IV Ruta Infantil, organizada polo Concello da Estrada, en colaboración con Bikestrada.
A saída terá lugar as 16:00 (puntual) o día 4 de novembro na Praza do Concello da Estrada.
A ruta terá unha duración de aproximadamente dúas horas, pero sempre supeditada o ritmo que impoñan os nenos.
Contaremos ca furgoneta do club que fará asistencia no caso de ser preciso.
A idade mínima para a participación na ruta é de 6 anos.
REALIZACIÓN DE ESTUDIOS BIOMECÁNICOS PARA SOCIOS EN A ESTRADA
Nas últimas semanas xurdiu a oportunidade de traer á Estrada a través do clube a unha empresa de Carballo que se adica a realización de estudos biomecánicos: Pedalea Bien (pedaleabien.com).
As súas tarifas son de 140 €/1bicicleta e 160 €/2bicicletas facéndoo nas súas instalacións de Carballo, pero chegouse a un acordo con eles para que veñan ata A Estrada se conseguimos xuntar un grupo de socios e que nos fagan tamén un importante desconto nas súas tarifas en función do número de persoas que formen o grupo:
* 4 ou máis socios: 110 €/1bicicleta e 130 €/2bicicletas
* 15 ou máis socios: 100 €/1bicicleta e 120 €/2bicicletas
Cónstanos que hai xa 11 socios interesados, polo que estaríase moi preto de alcanzar ese mínimo de 15 socios que nos permita beneficiarnos do mellor precio ofertado.
* Os estudos levaríanse a cabo os sábados pola mañán e pola tarde (estase valorando a posibilidade de amplialo tamén ós domingos en función do número de persoas que o soliciten).
* Os biomecánicos adicarán a cada socio 2 horas como mínimo, polo que atenderán a tan só 4/5 persoas ó día.
* Os estudos comenzarán o vindeiro sábado 4 de novembro (pendente de confirmación, xunto co lugar).
* O prazo de inscripción remata o vindeiro venres 3 de novembro.
* As citas asignaránse por rigurosa orde de inscripción.
Adxuntamos un dossier onde explican detalladamente en qué consiste o seu estudo biomecánico e tamén a oferta de prezos que nos realizaron:
Tracks Ruta Serra da Estrela
Rutas programadas para agosto, setembro e outubro de 2017
Página 3 de 7
Se queres que che enviémos o correo as últimas novidades, tan só tes que inscribirte.
Copyright © 2019 Bikestrada.com
Utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorar os nosos servizos e todalas aquelas funcións relacionadas coas suas preferencias mediante el análisis dos seus hábitos de navegación. Si continua navegando, consideramos que acepta o seu uso.Si continua navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información premendo aqui.
Acepto as cookies deste sitio.


langs: en gl gl es es es en en en pt es es gl es gl es pt gl es

text:
You searched for {s} - Vecinos del Rio
Sorry, no content matched your criteria.
Categorías Elegir categoría Avisos  (1) Eventos  (7) Obras Públicas  (8) Parques  (9) Seguridad  (5) Vialidad  (3)


langs: es es gl sv sv es es en tr es gl gl es gl es es es en es gl gl gl fr es gl fr fr gl gl en en es es gl es

text:
Fernández Group - Fundiciones Fernandez
Fabricante de tapas y marcos
(VALLADOLID) +34 983 700 332
Fondo Europeo de Desarrollo Regional
FEDER para la expansión internacional
Fabricamos registros y rejillas de alcantarillado.
Fabricamos parques infantiles, mobiliario urbano y equipamiento deportivo.
Fabricamos discos agrícolas y contrapesos.
Fundiciones y Proyectos Fernández S.L. Carretera Adanero-Gijón km. 234. 47800 Medina de Rioseco (Valladolid, España). CIF B47077581 Política de privacidad


langs: en ca de es gl gl it es gl es gl gl es es gl gl es ca gl gl es es es gl io gl en gl gl es gl gl it es gl es gl gl es es gl gl es ca gl gl es es es gl io gl fr gl ja it ceb ar gl es en es gl es gl es es es es es es en en en en la en gl en nb en en en es fr en en en en en en en en en en gl es es nb ar es en en es es en en es es

text:
IES Cencibel - IES Cencibel
404 - Artículo no encontrado
No puede visitar esta página debido a:
Un marcador o favorito caducado
Un motor de búsquedas que tiene un listado caducado para este sitio
Una dirección mal escrita
Usted no tiene acceso a esta página
No se pudo encontrar el recurso solicitado.
Se ha producido un error mientras se procesaba su solicitud.
Por favor, pruebe con alguna de las páginas siguientes: Página de inicio
Si la dificultad persiste, por favor, contacte con el administrador del sistema de este sitio y reporte el error de más abajo..
FSE - FP DUAL
FSE - FP BÁSICA
FSE - ILUSIONA-T      TITULA-S
INSTITUTO DE EDUCACIÓN SECUNDARIA CENCIBEL
AV. FRANCISCO TOMAS Y VALIENTE, S/N
TLFNO: +34 967 13 75 10
Copyright © 2019 IES Cencibel. Todos los derechos reservados.
Joomla! es un software libre publicado bajo la licencia GNU/GPL.
Bootstrap is a front-end framework of Twitter, Inc. Code licensed under MIT License.
Font Awesome font licensed under SIL OFL 1.1.
Las cookies permiten que nuestra página Web funcione correctamente, al utilizar la misma, usted acepta que utilicemos cookies.
Más información ESTOY DE ACUERDO


langs: gl es

text: Comentarios en: Sevilla contará el próximo curso con 235 centros públicos bilingües


langs: es en pt ca gl es gl es es gl gl it gl gl gl es es es gl es es es es en es

text:
Especialidades médicas — Clínica Guitiriz
Rúa do concello, 81 bajo - Guitiriz (Lugo) 27300 - ☎ 982 37 00 12 Registro Sanitario C-27-000479
Utilizamos cookies para asegurar que damos la mejor experiencia al usuario en nuestro sitio web. Si continúa utilizando este sitio asumiremos que está de acuerdo.Estoy de acuerdo


langs: hu gl en gl it gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca oc de es es

text:
X Pechar Aceptar Esta web utiliza 'cookies' propias e de terceros para ofrecerle unha mellor experiencia e servizo. Ó navegar ou utilizar os nosos servizoa o usuario acepta o uso que facemos das 'cookies'. Máis información
Se estas buscando unha empresa de confianza instaladora de calefaccion, gas, fontaneria e enerxias renovables non precisas buscar máis!
Dende 1989, Foncalgás leva prestando servizos de fontanería, calefacción e gas, adaptándose ás innovacións técnicas e demandas especificadas no mercado, contando así con políticas de I+D.
Sabemos que o noso equipo é o mellor activo por iso contamos co persoal máis cualificado en formación continua. Desta maneira, ofrecemos produtos e instalacións de calidade acordo cos cánones de calidade que esixe o cliente máis esixente.
Contamos cos recursos materiais axeitados a cada tipo de obra, co fin de proporcionar a cobertura necesaria para o correcto desenvolvemento de cada actividade, cumprindo así de modo sistemático cos prazos do proxecto.
Aval de garantía e posibilidade de mantemento periódico das intalacións realizadas.
Especializados en obra nova, tanto en edificios de gran embergadura, como medianos ou casas unifamiliares e averías en xeral.
Estudamos a súa climatización comparando a mellor opción en cada caso.
O gas como forma de enerxía ofrece un aforro enerxético e económico fronte a outras enerxías.
Estamos convencidos das posibilidades que brindan as enerxías renovables como fonte de enerxía limpa e respetuosa co medio ambiente.
Especializados en obra nova, tanto en edificios de gran envergadura, como medianos ou casas unifamiliares e averias en xeral. Foncalgás fomos pioneiros na provincia de Pontevedra na utilización de politileno reticulado para uso sanitario.
Realizamos interiores de vivendas tanto en politileno reticulado como en tubería multicapa, seccións e especificacións técnicas según normativa vixente
Adaptámonos ao cliente dende o punto técnico como de tamaño da infraestructura grazas ao noso amplo equipo técnico e humano de profesionais cualificados para as accións que nos demanden. Realización de instalacións contra incendios tanto en edificios como en aparcadoiros.
Xestión enerxética. Estudamos a súa climatización comparando a mellor opción en cada caso, analizando o máis eficaz e interesante enerxéticamente.
Facemos realidade o seu proxecto, instalando tódolos equipos necesarios e aportando solucións coherentes polo noso persoal amplamente formado, para que así teña un óptimo funcionamento a súa instalación.
Especializados en calefacción invisible mediante chan radiante por auga e igualmente na instalación de emisores e quecedores de diversa índole (aceiro, aluminio ou ferro) e fancoils, dando así solución axeitada a cada local a quecer. Realización de mantementos para o correcto funcionamento.
O gas como forma de enerxía ofrece un innumerable aforro enerxético e económico fronte a outras enerxías. Ademáis é a enerxía fósil máis respectuosa co medio ambiente.
Realizamos instalacións de gas en obra nova e reformas sempre cumprindo a normativa vixente e utilizando materiais de gran calidade certificados por Aenor.
Dispoñemos do carné autorizado pola Conselleria de Industria Categoria A.
Estamos convencidos das posibilidades que brindan as enerxías renovables, como fonte de enerxía limpa e respectuosa co medio ambiente. Asesoramos dende o punto de vista técnico, mantendo unha estreita responsabilidade das instalacións realizadas.
Realizamos estudos de viabilidade adaptando os distintos sistemas para así lograr o máximo aforro.
Estudamos a viabilidade da colocación de caldeiras de biomasa completamente automatizadas con combustible ecolóxico e económico.
Se queres poñerte en contacto con nós podes facelo a través destes medios:


langs: en en en en it en en en en en en en en

text:
Coach Trip Day 8 – Santiago De Compostela – KoalaBeard (Jimmy Ladgrove)
We arrive in beautiful Santiago de Compostela, where Brendan causes a stir with a surprising showjumping class and some creative flower arranging
Coach Trip Road To Tenerife
Tags: aussie blog, aussie traveller, coach trip, coach trip jimmy, coach trip jimmy jodie, coach trip rd to tenerife, Coach Trip- Road to Tenerife, jimmy james ladgrove, jimmy ladgrove, pearl and ruby, pearl day, ruby day, solo travel


langs: es es gl es gl gl en en es fr es es

text: Tezozomoc No. 4591, Col. Jardines del Sol, CP. 45050 Zapopan Jalisco México


langs: en en en en en en en en en en en en pt en en en en en en es es fr ru eu uk en gl en

text:
ContactoContact - Architecture Studio mherloza - Architecture Studio mherloza
Main Menu Study Services Projects- architectural projects residential wood traditional- office management-- commercial-- industrial Ecobuilding Wood NewsNews Contact
mhelorza arquitectos es un estudio de arquitectura e ingeniería cuyo máximo exponente es la construcción en madera, la arquitectura bioclimática y viviendas pasivas o de consumo casi nulo.
Copyright 2015 | Legal advise


langs: gl gl es gl gl es gl gl gl es gl gl es gl gl es gl gl gl es gl gl es pt es en gl gl gl it it gl ru gl es gl gl gl gl es gl en en en es

text:
Estudio de Fotografía Comercial y Social en Betanzos
Praza da Constitución nº 5 2º
Aviso legal | © Copyright 2015.
Utilizamos cookies para asegurar que damos la mejor experiencia al usuario en nuestra web. Si sigues utilizando este sitio asumiremos que estás de acuerdo.Vale


langs: es en

text: Comentarios en: Serum Eucerin ácido hialurónico antiarrugas Hyaluron Filler


langs: es en es es ceb en en en gl en en en en es es es gl es es es es

text:
- Luis Jurado Fotografo de bodas en Málaga
They are not wedding photographs, they are your memories for a lifetime
Do you want more information or book your day? Use this form to contact me.
I answer in less than 12 hours. If you do not receive a response within this period of time, you can write directly to me:
Estación de Cártama - Málaga
© 2019 Luis Jurado Fotografo de bodas en Málaga|ProPhoto Blogsite
Utilizamos cookies para asegurar que damos la mejor experiencia al usuario en nuestra web. Si sigues utilizando este sitio asumiremos que estás de acuerdo.Vale


text: Comentarios en: La empresa Lupeon gana la 10ª edición de los Premios EmprendedorXXI en Galicia


langs: es gl en en en en en en en en en en en fr fr hbs_lat en en en en en en en es en es es es es en en en en en en en en

text:
La empresa Qubiotech gana los Premios EmprendedorXXI en Galicia – Entrepreneur XXI Awards
MENUWhat is EXXI? Requirements Awards Winners – 2018 – 2017 – 2016 – 2015 – 2014 FAQS Blog About DayOne Candidate access
Meet the winners of the 12th edition
La empresa Qubiotech gana los Premios EmprendedorXXI en Galicia
La empresa Qubiotech Health Intellingence, con sede en A Coruña, ha ganado los Premios EmprendedorXXI en Galicia. Este galardón, impulsado por CaixaBank, a través de la gestora de capital riesgo Caixa Capital Risc, y co-otorgado por el Ministerio de Economía, Industria y Competitividad, a través de Enisa, llega este año a su undécima edición y tiene el objetivo de identificar, reconocer y acompañar a las empresas innovadoras con mayor potencial de crecimiento. En Galicia también participa como entidad organizadora la Consellería de Economía, Emprego e Industria, a través del Igape.
Como ganadora, Qubiotech ha recibido una dotación económica de 5.000 euros y una beca para participar en un curso internacional de crecimiento empresarial, Ignite Fast Track, de la Universidad de Cambridge (Reino Unido). Qubiotech es una biotecnológica que desarrolla herramientas tecno-informáticas de procesado y análisis de imagen médica. Ofrece soluciones de software innovadoras orientadas a la práctica clínica, con el objetivo de mejorar el diagnóstico, la eficiencia de la función clínica y la seguridad del paciente.
El conselleiro de Economía, Francisco Conde, ha presidido la entrega del premio en la que ha participado también el director territorial de CaixaBank en Galicia, Emilio Barreiro, El representante de la entidad valoró la valentía y el arrojo de los emprendedores y destacó la relevancia que tienen las pymes en la economía, ya que son un pilar básico por su contribución a la creación de riqueza y por su aportación a la creación de puestos de trabajo, innovación y creatividad.
Como primera finalista ha sido seleccionada Horticultura Hidropónica, empresa con sede en Nigrán que desarrolla sistemas de cultivo hidropónico y de control electrónico de instalaciones de cultivo. El segundo finalista ha sido la viguesa Netun Solutions, que promueve proyectos de seguridad vial. En esta edición, en Galicia han participado 21 empresas.
Meet the winners of the 12th edition
Learn more about DayOne
Entrepreneur XXI Awards | © Caixa Emprendedor XXI


text: Comentarios en: La empresa Mobile Lean gana la 10ª edición de los Premios EmprendedorXXI en Castilla y León


langs: es es

text: Comentarios en: 17. ¿Cómo se hace efectivo el premio económico?


text: Comentarios en: 9. ¿Cómo puedes presentar tu candidatura?


text: Comentarios en: Atlas Innovative Engineering – Ganador 2017 Castilla y León


text: Comentarios en: Ezequiel Barco se iría al equipo del Tata Martino después de la Copa Sudamericana


langs: gl gl gl gl gl es gl es es ceb es gl es ca it gl it gl la gl gl es gl gl gl gl gl es gl gl gl gl es es es gl es gl it es es es gl gl

text:
Horarios - Parroquia de San Andrés y Santa María de la Arrixaca (Murcia, Reino de España)
DE LUNES A SÁBADO: 09:00h y 19:30h
DOMINGOS Y FESTIVOS: 09:00h, 12:00h y 19:30h
Sacramento de la Confesión:
Media hora antes de la misa.
Jueves a las 18:30h.
Rezo del Santo Rosario:
Antes de la misa de la tarde.
Se atenderá al terminar las misas.
¿No puedes venir a la Parroquia? Pincha aquí para ver el horario de misas de las parroquias de Murcia.
¿Estás fuera de Murcia? Pincha aquí para ver el horario de misas de las parroquias de España.
Convento de las Hermanas Agustinas Descalzas
DE LUNES A SÁBADO: 19:00h
DOMINGOS Y FESTIVOS: 09:30h
De 09:00h a 14:00h y de 16:00h a 17:30h (se ruega intentar avisar antes de la visita para poder organizar mejor los trabajos en el convento).
Exposición del Santísimo y Vísperas:
De lunes a sábado a las 18:00h.
Parroquia de San Andrés y Santa María de la Arrixaca: TU PARROQUIA


langs: es es de gl es es gl gl en gl gl en en gl it es es gl gl es gl en en es es es

text:
11134 Saticoy St, Sun Valley, California
Para utilizar este sitio tienes que habilitar JavaScript.


text: Comentarios en: Darán a conocer últimos detalles XXXVII Copa Independencia boxeo Internacional


langs: gl gl es gl es es ceb es gl es ca it gl it pt es gl en gl gl la gl es gl gl

text:
ARTE - Parroquia de San Andrés y Santa María de la Arrixaca (Murcia, Reino de España)
EL ARTE DE LA PARROQUIA
En esta sección, publicamos fotografías e historia de las obras de arte (esculturas y pinturas) que visten nuestro templo. Selecciona en la barra lateral la obra que te interesa.
Parroquia de San Andrés y Santa María de la Arrixaca: TU PARROQUIA


langs: gl gl es ca ca gl gl gl gl zh gl es ca lv en fr de en en gl es en fr it en es gl en es gl es es es gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl es gl zh gl gl gl gl gl gl gl gl gl zh gl gl gl gl gl gl gl gl gl pl pl pl war gl en az gl gl gl gl pl pl pl war gl en az ja gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl es gl gl es it gl gl en pt es en pt ca gl es gl gl en

text:
BS Online Banca online para clientes - BS Online - Acceso a Banca Online - Acceso á banca en liña
Utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorarmos os nosos servizos, personalizarmos e analizarmos a súa navegación, así coma para ofrecermos publicidade.
Si continúa navegando, acepta su instalación y uso. Puede cambiar la configuración u obtener más información en nuestra política de cookies.
Está usando unha versión antiga do seu navegador. Recomendámoslle que o actualice ou cambie de navegador para mellorar a súa experiencia na web.
¿Tienes problemas para acceder?
Tes problemas para acceder?
Servicio de cita previa
Acceda a todos os seus contratos
A sóua conexión está a piques de finalizar
Reinicio en: 10 segundos
Seguir conectadoPechar a sesión
Aviso de cambio de portal
lembre que para asinar operacións deberá
utilizar a súa tarxeta de claves de SabadellCAM.
Aviso de cambio de portal
Vai acceder a BS Online de Banco Sabadell,
lembre que para asinar operacións deberá
utilizar a súa tarxeta de claves de Banco Sabadell.
Aviso de cambio de portal
Debe conectarse coa clave de acceso de SabadellCAM. Lembre que para asinar operacións deberá utilizar a súa tarxeta de claves de SabadellCAM.
Aviso de cambio de portal
Vai acceder a BS Online de Banco Sabadell,
Debe conectarse coa clave de acceso de Banco Sabadell. Lembre que para asinar operacións deberá utilizar a súa tarxeta de claves de Banco Sabadell.
Está en: BS Online
Acceso a clientes BS Online
Tes problemas para acceder?
Se aínda non é cliente BSOnline,
solicita a alta de contrato aquí
Código de acceso limitado
Tes problemas para acceder?
Se aínda non é cliente BSOnline Empresas,
solicita a alta de contrato aquí
Seguridade: O seu usuario, código de acceso e claves son datos persoais e intransferibles e nunca llelos debe proporcionar a terceiros. Ademais, en ningún caso lle solicitaremos máis dunha posición da súa tarxeta de claves para operar. Outras recomendacións de seguridade. Se vostede é un participante dun plan de pensións de empresa e non lembra o seu PIN, desde aquí podémolo axudar.
Contacte connosco e imos resolver todas as dúbidas:
Todos os días, as 24 horas.
Información y solicitude de servizo
Servizo de Atención ao Cliente
Banco de Sabadell, S.A.  Avda. Óscar Esplá, 37, 03007 Alicante, Inscrito no Rexistro Mercantil de Alicante, tomo 4070, folio 1, folla A-156980, NIF A08000143.
Entidade de crédito suxeita á supervisión do Banco de España e inscrita no rexistro administrativo especial co número 0081.
Enderezo de correo electrónico: info@bancsabadell.com . Banco de Sabadell, S. A.,


langs: gl gl gl es es es gl gl it gl es es gl gl gl en gl es gl en es gl it en es gl gl gl es gl es es gl gl it gl es es gl gl gl en gl fr gl gl en gl es gl it en gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl ca gl es gl es gl gl es es es en

text:
Para descargar la información sobre la matrícula 2018 hacer clic:
Colegio Parroquial San Judas Tadeo
Facebook Skype Twitter Google Plus


text: Comentarios en: GobernaciĆ³n anuncia actos conmemorativos a la Independencia Nacional


text: Comentarios en: Autoridades guían visita periodística a lugares turísticos provincia Hato Mayor


text: Comentarios en: Empresarios valoran decisión del Gobierno dominicano de establecer relaciones diplomáticas con China


langs: es gl es gl es es ceb es gl es ca it gl it gl la es es gl es gl gl es es es gl gl

text:
¿CÓMO ES? - Parroquia de San Andrés y Santa María de la Arrixaca (Murcia, Reino de España)
En esta sección, os dejamos fotos del templo y de algunos salones y salas que forman nuestra Parroquia. De esta forma, podréis conocer un poco mejor este gran lugar en el que vivimos nuestra fe.
Capilla Virgen de la Arrixaca
Salón Coro de San Andrés
Sala San Juan Pablo II
Salón Virgen de la Arrixaca
Parroquia de San Andrés y Santa María de la Arrixaca: TU PARROQUIA


text: Comentarios en: David Ortiz pega dos sencillos y doble; Simón gana y Álvarez la sacó


text: Comentarios en: Rudolph Giuliani llega a RD para asesorar a Abinader


langs: gl es gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl el en fa en gl gl es gl gl es gl gl gl en en gl en pt en gl pt en sv fr de de fr fr fr sv de es ca gl gl en

text:
Noticias | Banda de Música Municipal de Valga
ASOCIACIÓN CULTURAL MUSIVAL ASEMBLEA XERAL EXTRAORDINARIA 11-AGOSTO-2017
A Xunta Directiva da Asociación Cultural Musival, convoca a tódolos socios de MUSIVAL[1], a unha reunión  en Asemblea xeral extraordinaria que se celebrará o vindeiro venres 11 de agosto de 2017, ás 21:00 horas (9 do serán) en 1ª convocatoria, e ás 21:30 (9 e media do serán) en 2ª convocatoria, no Auditorio Municipal (Ferreirós, Cordeiro), sala de concerto do Auditorio.
REGRESO DO CAMPAMENTO MUSICAL DE VERÁN 2017 (Bragança, Portugal)
Ao mediodía do domingo 30 de xullo chegaban ao Auditorio Municipal de Valga os participantes do Campamento Musical de Verán 2017, celebrado na Pousada da Juventude de Bragança (Portugal) entre o 24 e o 30 de xullo.
Casiflis (@) para Banda de Música Municipal de Valga, Asociación Musival 2016 ©


text: Comentarios en: Facebook está bajo investigación federal, pero los usuarios se quedan


text: Comentarios en: China ya es rica y permitirá familias numerosas porque son necesarias


text: Comentarios en: Arzobispo Bretón Martínez valora como buena la labor de la Policía de Santiago.


text: Comentarios en: Pared Pérez anuncia suspensión de Félix Bautista y Díaz Rúa por escándalos de corrupción


text: Comentarios en: Encuentran con un disparo en la cabeza hijo de la directora de Salud Pública en Santiago


langs: es en en gl es es gl es gl gl en ceb en en es gl en gl es gl gl fr es gl es gl gl gl gl es es es en en es ca en es es es es en en es gl es nb gl en hu es en en en

text:
All for Joomla All for Webmasters
Assign modules on offcanvas module position to make them visible in the sidebar.
ipsum 9 dolor 4 sit 4 amet 4
Calendario Global de Torneos deportivos
Centro Sociocultural y Deportivo Bancali cuenta con instalaciones de primer nivel donde podrás practicar tu deporte favorito.
4 Canchas de Tennis
2 Salones de Raquetball
Alberca Olímpica y Chapoteadero
Prolongación Fresnos No. 698 Ampl. Las Fuentes
Club Deportivo BANCALI All Rights Reserved.
Joomla Templates by Joomla-Monster.com


langs: gl en en gl es es gl es gl gl en ceb en en es gl en gl es gl gl fr es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl it it it it it it it it it it it it it it it it it it it it it it it it es nb gl en hu es en en en

text:
All for Joomla All for Webmasters
Assign modules on offcanvas module position to make them visible in the sidebar.
ipsum 9 dolor 4 sit 4 amet 4
Calendario Global de Torneos deportivos
Prolongación Fresnos No. 698 Ampl. Las Fuentes
Club Deportivo BANCALI All Rights Reserved.
Joomla Templates by Joomla-Monster.com


langs: gl en

text: Comentarios en: Por que acudir periódicamente como prevención a recibir osteopatía


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl

text:
2 zapatos, 1 baldosa | Anxos Sumai
Son un home vello e creo que non vou tardar moito en morrer. Mesmo o desexo, porque xa non me queda nada que facer na vida e, aínda que me quedase, seríame imposible. Estou secuestrado nun cuarto triste, nun piso pequeno dentro dunha cidade que non coñezo. Vivo co meu fillo pero non o vexo case nunca. Vén unha vez ó día a darme de comer, cambiarme o cueiro e asearme. Mentres non morro, o único que podo facer é mirar o teito e soñarcos zapatos novos que trouxen da aldea, colocados en fronte da cama.
Cando esperto, observo o teito para asegurarme de que sigo vivo. Despois baixo a mirada buscando os zapatos. Os zapatos están á vista, pedinlle ó meu fillo que os deixase ben á vista, xuntos, dentro dunha baldosa: os tacóns pegados á parede e as puntas cara á cama. Hai meses que non os utilizo. Levo tanto tempo metido en cama que o cuarto, de non ser polas manchas de humidade no teito e os zapatos, sería un ataúde. Cando miro os zapatos sinto unha alegría infantil, unha especie de esperanza inxenua e inútil que me conforta. Quizais algún día o meu fillo me levante da cama e me leve a coñecer a cidade, como me prometera. Pero o máis seguro é que non o faga, os máis seguro é que o meu fillo me calce os zapatos cando eu morra. Ou quizais nin iso, talvez un día deixe de vir pola casa e me esqueza aquí, podrecéndome. Iso si que me asusta, podrecer dentro deste cuarto.
Durante os primeiros meses que botei na cidade calzaba os zapatos e saía á rúa, paseaba por un pequeno parque ó lado de casa. De cando en vez mesmo falaba con algún vello tan abatido coma min e sentabámonos a mirar. A vista era o único que nos mantiña en contacto coa vida: observabamos a xente, as pombas, as árbores. Eu tiña medo de afastarme máis alá do edificio no que vivía o meu fillo. Despois do parque volvía á casa, descalzábame, limpaba os zapatos coa manga da chaqueta e colocábaos dentro da baldosa.
Trouxéraos da aldea, eran os meus zapatos dos domingos. Crin que ó vir vivir á cidade, estaría a camiñar todo o día por lugares elegantes, por lugares onde non sería adecuado camiñar coas botas vellas que usaba para traballar a terra. E tróuxenos comigo, os zapatos de domingo. Tíñaos postos cando o meu fillo me foi a buscar. Vin triste á cidade, pero tiña certa ilusión porque á fin e ó cabo eu era aínda un vello curioso e tiña suficiente enerxía para alimentar pequenas paixóns e certos desexos. Non sabía entón o que me esperaba. Mentres viaxaba co meu fillo no coche, non tiña nin idea de que o único que el pretendía era calmar a súa conciencia. Eu non sabía nada diso, non sabía que clase de remordementos obrigaron ó meu fillo a arrancarme das paisaxes amadas. Todo fora bastante doado ata ese momento. Nacín, crecín, namoreime, casei, fun pai. Traballei como un condenado, é certo, pero tiven fermosos momentos de pracer coa miña esposa, co neno, cos amigos. Pesquei, cacei, xoguei partidas interminables no bar da aldea. Fun feliz, suficientemente feliz. Recordo máis momentos fermosos que momentos dolorosos. Sempre fun un home optimista.
-Papá, vas vir vivir comigo -díxome-. Asi poderei mirar por ti. A cidade é grande, hache gustar.
Fíxome ilusións marchar con el, ademais prometeume que nas vacacións volveriamos á aldea e podería atender os terreos e ver os meus amigos. Levei comigo entón a roupa dos domingos, sobre todo os zapatos novos para camiñar entre a xente elegante. Mesmo me gustou, cando chegamos ó piso minúsculo que habitaba, que o meu fillo me regalase unhas zapatillas. Parecéronme confortables. Era un bo calzado para estar na casa, o pouco tempo que eu cría que había estar na casa.
Pero levo moitos meses enterrado neste cuarto, coas zapatillas cheas de buratos e de tristura e cos zapatos de domingo atrapados dentro dunha baldosa. E só me queda o pracer, a ilusión, de miralos.
Texto e fotografías: Anxos Sumai.
“O vello e as baldosas”, emitido na sección semanal Perigosamente normais, do Diario Cultural da Radio Galega (23 de marzo de 2006)
Fotografía: Cama no pazo de Tor (14 de marzo de 2015).


langs: gl pt pt pt pt en ca gl ca pt gl pt pt gl pt gl pt gl gl it pt gl

text:
A língua da Galiza por Manuel Andrade Valinho.
Classificação dos dialetos do português europeu segundo Lindley Cintra (1971):


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl

text:
Karenina, a nena de xeo | Anxos Sumai
Karenina naceu nun lugar moi frío, nunha aldea preto dun Xeeiro, en pleno inverno. Tanto e tanto frío ía, que naceu sendo unha nena de xeo. Tiña o corpo coma o das demais crianzas, con brazos e pernas, con mans e pés, cinco dedos en cada man e cinco dedas en cada pé. Tiña cabeza e barriga, ollos e nariz, boca e mais orellas, xeonllos e calcañares… En fin, coma unha nena de carne e óso, pero de xeo.
Ao ser de xeo era transparente. Cando as raiolas pousaban nela formábanselle no corpo, aquí e acolá, moitos arcos da vella. Se estaba contenta, resplandecía coma a aurora austral; se estaba triste, viraba en cor gris coma a chuvia de inverno.
Ocorría tamén que podía adoptar calquera forma e calquera cor. Se estaba diante dun peixe, podía ser un peixe prateado. Ou unha chama vermella de colocarse a certa distancia das fogueiras. Ou unha sinxela morea de neve branca ou o tronco dunha árbore. Así e como era, Karenina tería vivido moi feliz de non acontecerlle un serio un problema.
Era un problema realmente grave: ao ser de xeo corría o risco de derreterse coa calor. Por exemplo, ninguén podía acariñala porque, se o facían, comezada a derreterse. Ninguén lle podía dar bicos, porque a quen o fixese quedábanlle os beizos apegados ás fazulas de Karenina, como cando lambemos un xeado e se nos apega na lingua.
Tampouco podía vivir dentro da casa. Derretíase: nunha hora chegaba a minguar varios centímetros de contorna e, de quedar todo o día ou toda a noite dentro, corría o risco de converterse toda ela nunha poza de auga no chan.
A mamá e mais o papá construíronlle un iglú diante da casa, onda a ventá da cociña, para que a nena de xeo puidese ver a familia dende fóra. Cando era aínda un bebé fixéronlle un berce de xeo, un chupete de xeo, un andadeiro de xeo… Cando medrou, construíronlle unha cama de xeo, unha mesa, unha cadeira e xoguetes de xeo. Un veciño regaloulle unha bicicleta de xeo e unha amiga fíxolle unha pelota de neve. Pero case ninguén a visitaba no seu pequeno iglú, porque a xente de carne morría de frío. Só a mamá e o papá, con moita roupa de abrigo enriba, a visitaban pola noite no pequeno iglú e contábanlle contos.
Dos contos que lle contaban, o que máis lle gustaba era o de Marlentina.
Marlentina era dúas gatas que viviran no Xeeiro había moitos, moitísimos anos. Marlentina “era” dúas gatas, si, non me trabuquei. “Era” dúas gatas apegadas: unha chamábase Marlen e a outra Tina pero, como andaban sempre unha cabo da outra, a xente da aldea púxolles de nome Marlentina. Eran michiñas enredantas e garimosas. Durmían xuntas: abrazadas, coas pernas para arriba, coas pernas para abaixo, lombo contra lombo, cunha cabeza mirando á dereita e a outra mirando á esquerda. Malia os contos, e o pequeno iglú ser acolledor, Karenina non era demasiado feliz. Quería estar preto da xente que conversaba dentro da casa e sentar a cear coma calquera rapariga da aldea. Pero iso semellaba cousa imposible.
—E non haberá máis crianzas de xeo no mundo? —preguntaba enfurruñada—. Todo son problemas para a xente que non é de carne e óso.
No Xeeiro non había noticias de que houbese máis nenas —ou máis nenos— de xeo no planeta Terra. Era unha situación certamente complicada porque, por moito que quixesen axudala, ninguén sabía como facelo.
—Ten paciencia, Karenina —animábana.
Tamén lle dicían algo que a ela a enfadaba moito:
—Terás que afacerte a vivir así…
Karenina anoxábase porque quería ir ao colexio, pescar troitas e salmóns no río, xogar ás agachadas, deitarse ao sol… Non se resignaba a vivir para sempre no Xeeiro. Dedicaba todo o día a buscar solucións, pero tampouco a ela se lle ocorría solución ningunha.
No inverno non tiña moito problema porque ía tanto, tanto frío que era imposible derreter. Coa chegada da primavera, subía a temperatura e debía refuxiarse entre os xeos máis afastados do Xeeiro ata o inverno. No inverno, cando xa ía moito frío, volvía á aldea. A primavera era fermosa porque as árbores revivían e enchíanse de follas e de paxaros alegres que cantaban todo o día. Os ríos desconxelábanse e os peixes saltaban fóra da auga, brillantes como xoias de prata e cristais de cores. Tamén nacían os amorodos, tan vermellos e zumentos que metían cobiza.
Pero Karenina tampouco podía comer. En realidade, nunca tiña fame nin sede, e era unha sorte non ter fame nin sede porque sería moi perigoso para ela comer ou beber. Só podía papar xeados. Se enviaba comida quente derretería por dentro. Tiña mans e tiña cabeza e pernas e barriga, pero non tiña estómago, nin tripas, nin corazón, nin músculos, nin nervios sequera. Nin tampouco tiña lingua ou dentes.
Aínda así, cando unha primavera viu os deliciosos amorodos nun invernadoiro da aldea, apeteceulle tanto comelos que non puido resistirse. Arrincou un, meteuno na boca e tragouno. Entón, o pequeno amorodo quedoulle conxelado dentro do corpo, á altura do corazón. Dende aquela Karenina, a nena de xeo, luciu no peito un fermoso corazón vermello con forma de amorodo.
Karenina permanecía soa no Xeeiro deica finais do outono, cando os paxaros voaban cara a lugares máis cálidos e as árbores dos bosques comezaban a tremer de frío. No Xeeiro, que acumulaba xeo de millóns de anos, Karenina enredaba tallando esculturas, explorando as fendas de cores e mais os labirintos que atravesaban aquel mundo branco e xélido. Asomábase tamén aos pozos que eran dunha cor azul escurísima, case negra. Eses pozos poñíanlle medo e camiñaba onda eles con moitísimo coidado.
—Ata onde chegarán? —preguntábase—. Ao mellor chegan ao outro lado da Terra.
Ás veces, con anoraks de plumas e bufandas de lá, ían vela a mamá e o papá e as crianzas da aldea. Non lles resultaba doado atopar a Karenina porque, como era transparente, só podían vela grazas ao amorodo vermello que lle facía de corazón. Ou tamén se a luz lle rebotaba no corpo, porque entón a nena de xeo transformábase en moitos arcos da vella. Era a nena máis fermosa do mundo convertida en arco iris e bailando sobre o Xeeiro azul turquesa!
Naquel tempo, había no ceo unha cidade habitada por xente que botaba os día e as noites explorando o interior da Terra. Era a Cidade das Nubes. Os habitantes tiñan unha lupa inmensa que utilizaban para atopar, por exemplo, as agullas perdidas nos palleiros; as lentellas que as crianzas odiaban e agochaban en lugares pouco apropiados coma os petos dos gabáns. A xente da Cidade das Nubes tamén se dedicaba a buscar, por encarga, cousas perdidas: unha vez unha muller chamou á cidade porque perdera un anel e localizánrollo dentro do papo dunha galiña.
—E como podo sacalo de aí? —preguntou a muller.
—Fai un caldo de galiña con verduras de tempada —respondéronlle. Así o fixo e atopou o anel no papo, tal e como lle dixeran que acontecería.
As persoas que habitaban a Cidade das Nubes tamén procuraban nas fonduras do planeta cousas que a xente da Terra buscaban na fondura celeste. Os habitantes da Terra procuraban con telescopios estrelas que nacían e estrelas que morrían. A xente das Nubes procuraba restos soterrados de estrelas que naceran e restos de estrelas que morreran. Ás veces atopaban accidentalmente fósiles de xirasois de millóns de anos ou a momia dun cabalo anano de cor amarela ou o esqueleto dun insecto xigante da época dos dinosauros. A xente das nubes, coa grande lupa, tamén buscaba petróleo ou cobre, ou ouro ou simplemente oasis nos desertos. Buscando, buscando, por encarga ou por investigar, acabaron dando cunha especie de bolboreta coas ás abertas, que ficaba atrapada no fondo do Xeeiro. Era unha bolboreta ben rara, demasiado grande comparada con calquera outra coñecida ata o momento. Por iso decidiron baixar á Terra, desxear a bolboreta e investigala.
Un día de verán aterrou unha nave cargada de persoas e un amasillo de pezas que, unha vez unidas, formaron un enorme picaxeos. A nena de xeo, destemida e curiosa, comezou a roldar polo campamento da xente que viña estudar a bolboreta. Non tardou en coller confianza e en contarlles que vivía no Xeeiro porque derretía coa calor.
—O malo é que non podo ir á escola, nin pescar, nin xogar —queixouse Karenina.
—Gustaríame axudarte —ofreceuse unha muller científica—. Teño unha idea!
Certa mañá, a muller científica apareceu no Xeeiro con catro cristais moi grandes, unha morea de cables e moitas ferramentas. En poucos días construíu unha neveira con catro rodas que lle permiría a Karenina desprazarse como se fose nun coche. Feliz, a nena de xeo sentou dentro, conduciu deica a aldea e saudou a toda a veciñanza sen medo a converterse en auga.
—Agora xa podes entrar na casa cando queiras —dixéronlle a mamá e mais o papá.
—Tamén podo percorrer toda a Terra —respondeulles Karenina soñando en viaxar mesmo polos desertos máis calorosos.
—Cando sexas máis vella poderás facelo —coutárona a nai e o pai.
—E percorrerei todos os ríos do mundo! —á rapariga gustábanlle moito os ríos e desexaba navegalos todos.
Pero aquel desexo aínda ficaba lonxe, porque a neveira non parecía preparada para tan longos percorridos. Con todo, algo era algo e polo menos xa non tiña que quedar soa no xeo, xa non tiña que durmir soa no iglú.
Mentres Karenina gozaba do pequeno coche-neveira, a xente da Cidade das Nubes tradeaba o Xeeiro na procura da estraña bolboreta. Cando conseguiron dar con ela e desenterrala, toda a aldea correu a vela. Era unha bolboreta realmente estraña: tiña dúas cabezas, dous rabos, oito pernas e dous corpos cos lombos apegados un no outro. Ninguén sabería dicir que clase de bicho era aquel, porque realmente non semellaba para nada unha bolboreta. Entón Karenina deu chimpos berrando de alegría:
—Marlentina! A bolboreta é Marlentina! Atoparon a Marlentina!
Un home grande, cun abrigo de pel de foca, achegouse á xente da Cidade das Nubes que miraba pampa o animal. Si, semellaba unha bolboreta pero non había dúbida de que cada á era unha gata. Unha gata miraba cara á esquerda e a outra miraba cara á dereita. Nas cabezas abríanselle uns ollos brillantes que observaban, un pouco asustados, á xente que se movía arredor.
—E logo, que é Marlentina? —preguntou a científica que construíra a neveira.
—Ah! Sonlle dúas gatas de xeo coma esta rapariga —respondeu o home grande sinalando a Karenina—. Hai anos que desapareceron. As coitadas puxéronse a furar no chan. Un día tradeaban un pouco, ao seguinte un pouquiño máis ata que acabaron perdéndose no fondo do buraco que elas mesmas escavaran.
A ninguén da Cidade das Nubes lle estrañaba xa que Marlentina fosen dúas gatas de xeo, igual que non sen sorprendían da existencia de Karenina: os invernos eran tan fríos que mesmo o vento se conxelaba e penduraba do aire, como lle acontecía á roupa nos tendais e ás follas nas árbores. Estrañábanlles, iso si, as curiosas cores de Marlentina: Marlen era de cor castaño claro e Tina era alaranxada con manchas brancas.
—Bah! É que un día a Marlen bebeu unha cunca de café con leite e Tina papou un prato de crema con merengue —explicoulles o vello do abrigo de foca.
Karenina estouraba de alegría pola aparición de Marlentina. Como eran tamén de xeo podería acariñalas. Vivirían no coche-neveira e irían onde lles petase. Xa non tiña que ficar soa no Xeeiro, xa non tiña que durmir soa no iglú.
E transcorreu o verán.
Ao chegar o outono, cando as persoas da Cidade das Nubes dicidiron marchar, buscaron a Marlentina e atopárona con Karenina, as dúas na cociña da casa da mamá e do papá. Que ben estaban resgardadas no coche-neveira, mirando o lume e escoitando as conversas da xente! Cando a muller científica levou con ela a Marlentina, a nena de xeo enfadouse.
—Non te enfurruñes, Karenina. Poderás ir vela cando queiras —díxolle a científica.
—E como hei chegar tan arriba? Non sei voar! —protestou Karenina.
—Ven. Acompáname ata o Xeeiro.
—Construíches un avión de xeo, non si?
—Noooon… É algo moito máis divertido!
Karenina acompañou a muller. No xeo había unha rolla enorme. A científica turrou da rolla e brotou un chafariz. O chorro de auga fíxose cada vez máis forte e máis alto. Ela non tiña nin idea de que dentro do Xeeiro había auga de verdade, auga líquida coma a dos ríos e os mares e as lagoas… A muller colocou a neveira, con Karenina dentro, enriba do chorro e, daquela, a nena de xeo subiu e subiu. Subiu ata chegar á Cidade das Nubes, a onde ían levar a Marlentina.
—Que ben! Podo voar coma un paxaro! —berrou de alegría.
Karenina era tan feliz que o seu corazón de amorodo latexoulle como se fose un corazón de verdade.
Texto e fotografía: Anxos Sumai.
Relato: “Karenina, a nena de xeo”. Inédito. Puerto Natales (Chile), 2010.
Fotografía: Xeeiro Upsala (Arxentina), xaneiro de 2010.


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl

text:
Os pés fríos de Gómez | Anxos Sumai
O home termaba dunha maleta de lona, cargaba no ombreiro un fardel atado a un pau. Saíu do souto, botou a andar polo carreiro que atravesaba o prado e ía dar á casa grande. Tornaba o sol de agosto cun sombreiro de tea, vestía camisa branca e un pantalón negro roxado. Asubiaba unha melodía alegre mentres camiñaba. Outro home, o avó, miraba dende a solaina o prado largacío que se estendía deica os castiñeiros. Unha meniña, Lupe, trazaba cun garabullo círculos secos na terra da eira. A nena recoñeceu o asubío, deixou o xogo e botou a correr na procura do home. O home abandonara o carreiro e alancaba polos herbais. A nena correu a recibilo gritando “Señor Gómez, señor Gómez!”. Había tres meses, dende a morte da avoa, que Gómez non visitaba a casa grande. Ó ver a Lupe a correr cara a el, pousou a maleta e mais o fardel para levantala no aire e sentala nos ombros. O avó permaneceu acobadado na varanda da solaina, mirando impasible o verde luminoso dos herbais.
-Avó, está aquí o señor Gómez! –a nena quería chamar a atención do vello, que se resistía a mirar o visitante.
Gómez pousou a maleta no mazadoiro de pedra, desatou o fardel para tirar del dous cartuchos de papel de estraza. Ofreceulle a Lupe os cartuchos cheos de barriñas de pan de figo e de cereixas pequenas e abrancazadas.
-Moito tardaches, homiño de cristo –falou o avó dende a solaina, nun ton seco e ríxido, coma quen que disimulaba algún tipo de emoción.
Gómez subiu as escaleiras. Ao chegar arriba pousou o sombreiro na varanda, acobadouse onda o avó para acabar estendendo, el tamén, a vista sobre o prado. Falaron en voz baixa, nun murmurio, sen mirarse. Gómez estaba serio, non cantaba, non lle facía bromas ó avó coma outras veces. Porén o avó sorriu cando Gómez entrou na casa cargando a maleta, dando golpiños rítmicos co sombreiro na coxa dereita. A nena quixo entrar canda el pero o avó díxolle que era mellor que o deixase descansar un pouco. Faloulle con tenrura e Lupe reparou en que lle brillaban os ollos. Dende a morte da avoa convertérase nun home triste e apartadizo. Botaba horas na solaina ou mirando pola ventá, como se esperase por alguén que non daba chegado.
O pai e mais a nai de Lupe regresaron á tardiña, seguidos dos xornaleiros e das mulleres da aldea. Viñan de apañar as patacas, traían un carro acugulado de sacos. Suaban e tiñan a pel negra de andaren toda a tarde na terra.
-Mamá, chegou o señor Gómez! Está durmindo! –a nena brincaba de alegría.
A nai non se inmutou, turrou do caldeiro do pozo e refregou o corpo coa auga fresca. Lupe insistiu pero ela permaneceu impasible, cismando, como se soubese que Gómez había de aparecer en calquera momento. Despois de lavarse, subiu vagarosa as escaleiras. Estaba enfadada. Achegouse ó avó para dicirlle algo en voz moi baixa. El nin a mirou pero, recuperando a autoridade perdida, respondeulle:
-Ser serás a miña filla, pero esta aínda é a miña casa.
Á hora da cea, Gómez apareceu na cociña, aseado e vestido coa roupa do avó. Non se lle vía alegre como outras veces, non chanceaba, non cantaruxaba. Permaneceu en silencio todo o tempo, un tanto acovardado. Ninguén falou, nin sequera Lupe deu un chío.
Pasaron os días e Gómez seguía na casa, instalado no cuarto do avó, durmindo na cama co avó. Deitábanse á mesma hora e erguíanse xuntos. Lupe non acababa de entender a razón de compartiren a cama habendo cuartos baleiros. Ninguén preguntaba nin ninguén dicía nada. Ó principio a xente estaba incómoda, a mamá e o papá pechábanse na cociña e discutían. Gómez, paciente e calado, parecía agardar que alguén tomase unha difícil decisión. E alguén a debeu tomar porque, ó cabo dunhas semanas, a tensión afrouxou. Gómez recuperou a alegría, gastaba bromas, asubiaba. O avó volveu ser un vello autoritario, atendía á xente da aldea, planificaba os labores do campo.
Cando ían traballar nas leiras, Gómez quedaba na casa. Facía a comida, coidaba a horta. Miraba por Lupe, ensináballe a ler e a escribir no serrín que cubría o chan da cociña e do corredor despois de fregado. Era coma se lle fose asignado o mesmo lugar da avoa, as mesmas tarefas da avoa. Tamén a nai parecía aliviada por non ter que encargarse da casa e o pai volveu rir coas súas arrancadas.
Anos despois, o avó e mais Gómez convertéronse en dous anciáns que pasaban as horas moneando na solaina ou na cociña. Había moito tempo que ninguén se estrañaba de que compartisen a cama. Ninguén na aldea falaba, polo menos en público, da relación que podían manter, quizais polo respecto que lle tiñan ó avó, quizais pola autoridade que lles impoñía. E, co paso do tempo, parecía que a niguén lle importaba.
Unha noite o avó chamou polo xenro. Engruñado na porta do cuarto, triste pero calmo, dixo que Gómez morrera. Que lle sentira os pés fríos, que pensara que era a friaxe do inverno. Que se volvera para falar con el, que lle vira os ollos abertos e lavados. Que morrera.
Nos días seguintes o avó minguou. A escuridade do inverno poñíao aínda máis soidoso. Erguíase da cama, acurrunchábase na cociña. Non comía. Non falaba, nin sequera sabería de que falar. Non sobreviviu a Gómez nin unha semana. Atopárono morto na cama, deitado de lado, dobrado e coas mans dispostas para quecer os pés do seu compañeiro.
Cando morreron, Lupe xa era unha moza universitaria. Ía á casa botar un par de fins de semanas ó mes. Nunha desas fins de semana, en pleno outono, Lupe acompañou á nai a apañar castañas. Estaban as dúas soas, camiñando unha de par da outra polo mesmo carreiro que percorrera Gómez quince anos antes. Decidiu preguntarlle a razón de o avó e mais Gómez compartiren o mesmo leito.
-E ló? Que estás a pensar? Que habían facer na cama se xa eran dous vellos cando o acollemos?
-Poida que só quixesen estar xuntos, durmir xuntos, sen atreverse a nada máis. Poida que nin sequera soubesen que facer ou non puidesen, ou non quixesen. Quen sabe…
-E a ti que máis che ten? A quen lle importa?
Coa herba húmida a rozarlle os baixos do pantalón, Lupe lembrou a tarde en que Gómez, co sombreiro de tea para tornar o sol, alancaba nos herbais porque lle cumpría chegar á casa. Lembrou o pan de figo e o sabor acedo das cereixas brancas. Virouse para mirar a solaina baleira. Mirou só uns segundos, quizais cun chisco de saudade. Despois deu a volta e apurou o paso para adiantar á nai.
Texto e fotografías: Anxos Sumai.
“Os pés fríos de Gómez”. Inédito, Compostela, 2014.
Fotografía: Oroso, outubro de 2014.


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl

text:
África non era precisamente a persoa máis sociable do mundo. Gustáballe a soidade, evitaba a familia e tampouco a entusiasmaba quedar coas amizades. Amaba a pesca, sempre que podía ía ao mar. E xusto iso era o que quería facer para celebrar a fin de ano. Considerou varias opcións pero, ao cabo, a do silencio e a tranquilidade resultoulle a máis atractiva. Que mellor maneira que botar a noite na praia, illada e feliz, mentres a cidade enlouquecía co ruído das celebracións! Ademais, a lúa estaba na fin do devalo, case desaparecida, unha boa noite para pescar robalizas. Decidida, cargou o coche e conduciu ata o areal que máis lle gustaba. Levaba a Vilma, a cadela pinta, canda ela.
Deixou o coche a uns douscentos metros. Descalzouse, vestiu o vadeador que a cubría ata o peito. Cargou coas canas, co bote grande de pintura no que levaba miñocas, tiras de chopos e navallas vivas. O bote faría de cadeira na que sentar e nel gardaría os peixes, se é que picaban. Vilma ía diante, osmando o bravún dos animais do monte. Aínda lle quedaba descender por un carreiro pedroso e lamacento: chovera moito nos últimos días e podía escorregar nas pedras. Baixar non era tan amolado. O amolado era subir cargada se tiña a sorte de pescar algo, pero África enfrontou a senda sen desanimarse.
Por fin pisou a area dura e compacta, branca. Á dereita remexíase o Atlántico, á esquerda estendíase unha ringleira de dunas encristadas de xuncos. As dunas estaban luídas polos anos, pero tamén polos azoutes do océano. Formaban unha paisaxe estraña, como saída dunha lembranza descolorida polos sudarios da memoria. O silencio, a auga, a soidade moldeáranas. Tamén lle deran forma á praia que se enchía ou baleiraba de area con cada temporal. De non ser polas dunas e polos cons que asomaban na baixamar, a pescadora atoparíase cunha praia distinta de cada vez.
Diante das dunas amoreáranse algas de cor marrón. Arrastradas polas mareas vivas dos últimos días, África non se alarmou ao velas. Seguramente o mar estivese limpo, pero igual non. Veu algúns bochos a aboiar na auga e arredouse deles. As algas eran un auténtico encordio porque enganchaban no anzol, ensarillaban a sedela e, no peor dos casos, rompían os aparellos. Ter que arrastrar o argazo ata a praia era realmente esgotador, pesaba coma un enorme congro morto.
Cando atopou un lugar a xeito, detívose e preparou as canas: enfiou a sedela polas guías, atou o aparello cun perfecto nó clinch de dobre volta, prendeu o cebo e entrou nas ondas: lanzou ata acadar xusto a escuma dunha rompente. Nunha das canas ensartara tiras de choco, ideal para a pesca de robalos. Na outra, aparellada con varios anzois, enfiara miñocas para atraer robalizas e sargos. Coas canas instaladas, prendeu un cigarro. Mirou satisfeita o éxito dos lanzamentos e fumou aspirando devagar.
O silencio, a soidade e o tempo. Había un inquietante medio silencio, que tensaba a voz do mar e a mudez da praia. A luz e a cegueira. Atardecía. Era rosa e granate o solpor, silenciosas cores na liña do horizonte. Só Vilma alteraba o equilibrio ladrándolles ás ondas, lambendo a escuma. Estaba esa luz do solpor e despois dela imaxinábase non a noite, senón o mar inmenso e calmo. Sentía o mar como un animal grande, preguiceiro, peludo, un inmenso oso deitado. Pero sabía que o mar non era iso: vivíralle a ira e mais a fame voraz.
O sol púxose definitivamente, cun fulgor de mazás maduras. O débil luar agrisaba as dunas. A cada certo tempo, a pescadora comprobaba as carnadas para asegurarse de que non as adentara un sarguiño, que non as ripara unha choupa, que non se enlearan algas no aparello. Se todo ía ben, retirábase e volvía fumar. Colocou os luminosos no alto das canas para poder velas mentres paseaba pola praia con Vilma. Cando un peixe picaba, as canas axitábanse dunha forma especial. Non se movían como cando as zarandeaba o vento. Non. Eran toques secos e breves, tensos, producidos por un peixe que loita, espera e volve lidar. Pola forma en que se movía a cana, a pescadora sabía perfectamente de que peixe se trataba.
Ás doce da noite, silencio, soidade e tempo. África deitouse na area para contemplar as estrelas. O ceo estaba despexado, identificou as constelacións e regalouse esa felicidade como celebración de si mesma. Vilma tombou onda ela e osmou alertada por algunha londra ou un raposo, despois choromicou, lambeulle as mans e mirouna cunha descoñecida tristeza, coma nunha inesperada despedida.
Entón ocorreu algo extraordinario: África, que estaba completamente soa na praia, viu unha pescadora a poucos metros dela. Era unha muller maior. Embutida en neopreno escuro, intentaba poñer en terra un robalo. Ía vento, o mar estaba picado e a muller, xa sen gonzos, non era quen de loitar contra as ondas. Na praia, un pastor alemán negro corría dun lado a outro, ladrando sen acougo. Metíase na auga pero recuaba temeroso da forza do mar. África correu a axudala: viuna de fronte, miráronse pouco antes de ser definitivamente engulida. Espantada, África recoñeceuse naquela pescadora túzara que acababa de desaparecer baixo as ondas e, canda ela, tamén desapareceu o pastor alemán. África volvía estar soa.
Sobresaltada, sentou na area. Os luminosos das canas non paraban de dar sinais de picadas, pero ela non foi quen de atendelas. O que vira de si mesma, de si mesma xa maior, non era algo que soñase nun momento en que quedase durmida. Tampouco era o presentimento da súa morte. Era outra cousa, algo semellante a unha lembranza que lle viña do futuro. A noite era fermosa, estremecida por ese medio silencio inquietante. O tempo, a area e a soidade. Recolleu as canas, chamou por Vilma e Vilma correu onda ela arrastrándose como se algo lle puxese moito medo. Ao iniciar a subida do carreiro, a pescadora acariñou a cadela e díxolle con asombrosa seguridade:
—Sabes, pequecha? Creo que acabo de ter unha lembranza do futuro. Iso foi o que aconteceu: unha lembranza do futuro. Como se o tempo se pregase e nos pillase no medio da dobra. Podes entendelo? Eu non o entendo, pero seino.
Vilma seguía nerviosa, asustada. Tamén vira ese mesmo momento, pero ela non estaba alí con África. No seu lugar, no lugar de Vilma, un can negro e lustroso corría pola praia intentando salvar a pescadora.
As dunas, no devalo, respiraban.
Texto e fotografía: Anxos Sumai.
Textos: Dunas (Compostela, marzo de 2016)
Fotografía: Praia de Caldebarcos (decembro de 2015)


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl pl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl

text:
Cando María colleu a chave da cómoda que o seu home levaba sempre colgada do pescozo e se dispuxo a abrila, non pretendía buscar nada en concreto, nin sequera unha nova caricia que lle chegase a través dos ssegredos atrapados no moble do soto. Tampouco procuraba sorpresas. O único que quería era facer limpeza, só iso. Abriu os caixóns e atopou pequenas cousas que para ela non tiñan ningún interese: cadernos nos que o seu marido anotara durante algún tempo os gastos da casa e as datas de defunción de familiares e amigos: iso sorprendeuna un pouco, porque o seu home nunca acudía a un enterro e evitaba pasar por diante dos cemiterios. Resultoulle inquedante descubir algo novo del cando xa levaba case un mes enterrado.
Na cómoda había libros vellos, fotos de persoas que non conseguía recoñecer, restos de obxectos indefinidos aos que malamente podía apoñerlle un uso concreto. Chaves, carabuñas de froitas. Sobres con sementes de plantas para o xardín, coches de xoguete…, un mundo que María, sen prestarlle moita atención para non caer na nostalxia, guindaba nunha gran bolsa de lixo. O último caixón, a rentes do chan e coa madeira cribada pola traza, estaba cheo de recortes de xornais. Tampouco parou a miralos, máis preocupada polas vaíñas dos bechos e polo po que polo que dicían os papeis. Pero, por máis indiferente que quixese ser, unha palabra quedoulle na cabeza despois de envorcar o contido do caixón na bolsa de plástico: Kursk.
Se o seu home non estivese morto, ela non ousaría cometer semellante sacrilexio e arrebatarlle todo o que gardaba naquela cómoda. Por un momento pensou que quizais aquela quincallada, aqueles papeis amarelados podían significar algo para el. Quizais fosen áncoras para as súas lembranzas, quizais fosen algún soño perdido ou algún pesadelo co que se enfrontaba cada vez que se pechaba no soto, aínda que nos últimos anos facía o imposible por permanecer fóra da casa, con calquera desculpa: reparar o valo, podar as árbores, regar a horta, facer correr ao can porque estaba engordando de máis… Que sabería María do que significaba aquela cómoda para el!
Escorrentou a dúbida coa afirmación de que todo o que alí había só eran cousas inútiles e sentiuse mellor. Pechou a bolsa de plástico e deixouna no xardín, á espera de botala á tardiña no colector do lixo. Era aínda medio día, e o sol de primavera acariñaba a floración das plantas que el sementara poucos días antes de que lle dese o infarto. Nun recanto do corral ficaban pousados os trebellos que el usaba para os labores da terra. Debaixo da maceira, argadaban a mesa e a cadeira que el instalara alí para ler e mesmo para xantar ou monear cando o tempo era agradable. María sentou na cadeira e mirou a casa. Non podía entender por que lle custaba tanto, dende meses antes do infarto, que el entrase. Era unha vivenda pequerrecha, dun só andar e, alí sentada, pareceulle que se ía derrubar, esmagada polo tellado y abafada polas hedras que a rodeaban. Lembrou, daquela, algo que lle dicía el cando polas noites non podía durmir: “É que non me chega o aire, María”.
Iso ela sabíao, que nunca tiña aire dabondo. Pasáballe dende que un día quedara atrapado no desaugadoiro da fábrica. Traballaba nunha fábrica de cerámica e o tubo de gres, co caolín, o barro e cos cascallos que arrastraba a auga de amasar a pasta, atorábase ás veces e tocáballe a el, por ser o encargado de mantemento, limpalo. Normalmente, desatorábao desfacendo os grumos cun pao e arrastrándoos cun angazo. Pero houbo unha vez en que tivo que gatear por dentro daquel espazo cilíndrico no que apenas cabía, e el era un home miúdo, cativo de corpo. Foi o peor día da súa vida. Metido no tubo acorou e houbo que romper o gres a marteladas ou morría. Cando o sacaron tremía coma unha corra.
Posuído por un ataque de pánico, comezou a ver tubos que o apreixaban por todos lados e bateu a puñadas contra os compañeiros que intentaban acougalo. Nunca máis puido entrar na fábrica e, dende entón, pediu traballar na carga dos camións que transportaban a cerámica ou na descarga dos que chegaban ateigados de caolín.
Iso ela sabíao. E entón aquela palabra, que lle quedou na cabeza despois de baleirar o caixón da cómoda, significou algo para ela. Ergueuse e foi renqueando –porque María xa pasaba dos sesenta anos— na procura da bolsa do lixo. Abriuna e botou fóra todos os papeis. Anicada no chan, cunha man termando do cadril dereito, soubo o que aquela palabra significaba: tratábase do K-141 Kurks, un submarino da Armada de Rusia que afundira no mar de Barents. Suspirou e arramplou cos papeis ata a mesa baixo a maceira. Leu ao chou calquera papel e decatouse de que o seu home recollera as noticias da traxedia dende o día 12 de agosto do ano 2000 ata o último cabodano dos soldados afogados: o 12 de outubro de 2009. Ela non recordaba esa desgraza coa precisión coa que parecía retela o seu home. Pero o que si lembrou foi que cando deron a noticia na televisión estaban sentados na sala. 118 mariñeiros atrapados nas profudidades do mar de Barents. Nun tubo no fondo do mar Barents. O peor dos pesadelos para o seu home. Daquela el ergueuse do sofá e comezou a bater contra o aire na procura de máis aire, mentres berraba que o sacasen dunha puta vez daquel tubo. Que non respiraba. Que o comera un bichoco enorme. Que afogaba porque un bichoco enorme lle esmagaba os pulmóns. Acoraba, morría. E entón caeu ao chan, coa boca escumando sobre as baldosas de gres.
Que sabería Maria do que viu o seu home xusto antes de erguerse aterrado do sillón! Ela pode imaxinalo agora, sentada na cadeira e remexendo nos anacos de xornais. Ela pode intuír agora, porque sabe do terror que o seu home pasou no desaugadoiro da fábrica, que o que viu el foron as bocas dos mariñeiros do Kursk buscando aire. Aínda que non os coñecese de nada, o seu home viu todas as caras, as 118 bocas, unha detrás da outra. El que non podía aturar o peso do teito sobre si mesmo e nunca durmía ás escuras porque era espertar a media noite e pensar que estaba soterrado nun ataúde de ferro debaixo de dous metros de terra, vía que o que tanto medo lle metía podía acontecer na realidade. E foi durante un tempo un dos mariñeiros rusos buscando aire na auga.
María dedicoulle toda a tarde ao barullo de recortes de xornal. Decidiu ordenalos por orde cronolóxica, porque seguramente así os tiña ordenados o seu home antes de que ela os guindase ao lixo anoxada polo po e os bechos. Cando os tivo ordenados volveu lelos e atopou toda a información que o seu home conseguira da prensa dende o primeiro día: informacións sobre o rescate, descricións do accidente e da agonía dos soldados, denuncias dos familiares contra a Armada e o goberno de Rusia, as impresións dos mergulladores cando atoparon os primeiros cadáveres, os cabodanos e as flores de 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008 e 2009. María, apreixada polo terror do seu home, arfou angustiada debaixo da maceira. E mesmo lle doeu a maneira en que ciscara ao lixo, coma quen cisca unha morea de cascallos molestos, a intimidade do seu home.
Pero o peor para María —despois de ler ducias de informacións sobre o submarino e de acabar atopándolle sentido a certos obxectos rotos, e mesmo despois de recoñecer a xente que aparecía fotografada nos caixóns da cómoda— foi atopar unhas notas manuscritas nas marxes dun xornal. Eran apuntamentos do que parecía ía ser unha carta máis longa, e nos que o seu home insistía nun desexo: “Cando morra, non me enterres”, “María, quero que me incineres e me cisques pola horta”, “Non me deixes dentro dun nicho”… Era a letra del, insegura, case infantil, debuxada aínda cos trazos dos cadernos de caligrafía.
María ficou lívida como quen perde a vida.
Porque María enterrou o seu home, con toda a tristeza da separación e da soedade futura, no segundo nicho dun panteón vertical no cemiterio da parroquia, un lugar con garantía de sol todo o ano, onde ela pensaba que ía estar ben a gusto. María, conmocionada, mentres acariñaba inconsciente as chaves da cómoda que el levara sempre colgadas do pescozo, as chaves do seu terror, imaxinouno coa boca aberta apegada á tapa do cadaleito, coma un mariñeiro que procura osíxeno debaixo da auga. Dentro dun submarino ruso. No fondo do mar de Barents.
Texto e fotografías: Anxos Sumai.
Claustrofobia. Inédito, Santiago de COmpostela (2008)
Fotografía: Cemiterio de El Bolsón (Arxentina), 2009


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl

text:
Terra que anda | Anxos Sumai
A viaxeira está sobre un miradoiro de madeira resgada polo vento, atónita ante a auga nun solpor de finais do verán austral. Entre as táboas do chan asoman flores brancas, moles, coa textura de la de ovella. A auga, brillante e compacta como unha rocha, é de intensa cor azafrán, igual que toda a terra que a bordea, igual que as pesadas nubes que a cobren. Entre o miradoiro e a auga, hai un espazo de lama marrón no que as gaivotas deixan pegadas estreladas e na que afunden ata os nocellos os homes que lanzan as canas de pescar. A viaxeira non saber o que pescan, quizais máis tarde o pregunte para sentirse dentro e non fóra deses mundos nos que ten a sensación de que estarse a coar sen permiso. É moi fráxil a separación entre estar dentro e permanecer fóra como unha simple espectadora. O límite ten a consistencia dunha burbulla de xabón e, facela explotar, depende unicamente de quen mira, dun fulgor de lucidez que lembra que todas as persoas son -como di un proverbio quechua- terra que anda.
Sobre o miradoiro, recoñécese viaxeira. É viaxeira atónita e distraída, tal e como definiu Rafael Dieste a quen “perdeu o fío das súas intencións e anda viaxando sen acordarse de onde saíu e tampouco sabe exactamente onde se dirixe”. Quizais a ela, viaxeira atónita -insisto- xa non lle importe demasiado o seu destino. Simplemente camiña, ás veces levada pola curiosidade, polos relatos doutras persoas ou, case sempre, pola intuición. A este lugar chegou guiada pola insistencia do poeta chileno Hugo Vera Miranda e pola recomendación entusiasta doutro poeta, o arxentino Carlos Besoaín: os dous patagóns xenerosos e hospitalarios. O mar que mira absorta, incrédula ante a cor e a paz que reina entre os refachos de vento que a salferen de auga e po, é o esteiro do río antes de diluírse no océano Atlántico. Ás súas costas, a cidade arxentina de Río Gallegos espéraa e, nela, tamén a agarda a praza de San Martín.
Pero aínda se demora un tempo sobre o miradoiro. Quere sentir todo o que a rodea para non ser unha simple cazadora de panorámicas fermosas, que tamén o é, e a súa cámara fotográfica delátaa. No miradoiro decátase de que as súas paisaxes cotiás, nas que naceu e nas que sigue habitando, condiciónanlle a memoria e a mirada: por iso alí, na costa azafrán, ve unha ría cunha cor imposible na Arousa, a súa ría; cuns outeiros mesmo máis suaves e tan distinta a vexetación, pero ve a súa ría. Pecha os ollos. Carlos Besoaín lémbralle un fragmento d’As cidades invisibles de Italo Calvino: “Quizais do mundo quedaron un terreo baldío cuberto de sumidoiros e o xardín colgante do Gran Khan. Son as nosas pálpebras o que os separan, pero non se sabe cal está dentro e cal fóra… “. A viaxeira sabe que a súa ría está dentro e móstralle alí, en Río Gallegos, igual que un día se sorprendera alporizada ó recoñecela no lago Pokhara, en Nepal. As súas paisaxes sonlle a súa memoria e defínena como pertencente a un lugar, atópaas en todas as partes e acompáñana. Como a lúa. O seu pai dixéralle de nena: “Esteas onde esteas, se te sentes soa, mira a lúa. Ela e mais eu sempre camiñaremos ó teu lado”.
Máis tarde, na praza de San Martín, faláronlle de Crisanto Poceiro, o galego de Pontevedra que fixo florecer un xardín case imposible no medio da cidade, contra o vento e o frío do sur. Coma se tivese cruzado o Atlántico cos petos cheos de sementes que arraigaron para cubrir o coirón de flores coloridas e de árbores verdes cos que distraer a súa saudade. A viaxeira sentiuse coma o vello Poceiro e coma tanta xente desprazada: sentiuse un anaco de terra que anda e, tamén, semente que prende, florece e dá gran en calquera costa.
Quedan outros mares aínda. E a lúa nunca cansa de camiñar de par da viaxeira.
Texto e fotografías: Anxos Sumai.
“Terra que anda”, Tempo exterior (decembro de 2012)
Fotografía: Costanera de Río Gallegos, Arxentina (xaneiro de 2011)


langs: gl gl ca gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es

text:
Diario de viaxe | Anxos Sumai
“Diario de viaxe”, Ghats, Candeia, 2007.
Antes. Recollín as miñas cousas. Na maleta vermella gardei roupa, medicinas, dous libros, un bolígrafo, un caderno. A roupa, algunha, quedou alá e o caderno regresou intacto, silencioso. Ao mellor recendía un pouco a crema de dentes marca Himalaya.
Lavaban os dentes no río, con cepillo e dentífrico. Lavaban o pelo usando pequenos sobres de xampú coa dose xusta para un só uso. Nos corpos, aceites de athar. Despois estendían o pelo e as roupa nas escaleiras dos ghats. Era o momento en que nacía a cor e a cor convertíase, coma todo, en canción.
Desorde. O caos agarrado ás cartelas cos nomes dos pasaxeiros debuxados con rotulador. Todos comezaban coa palabra sir. Había moreas de homes con cartelas así nas mans, as letras debuxadas. Despois, as rodas dos coches atraparon nas rodas o movemento circular do caos.
Namasté. Noite en Delhi. Espertei asomada a un patio cor canela. Oh! Este país é Oriente!, exclamei entusiasmada coas vivas tonalidades dos muros. Non tardei en descubrir as novas formas do aseo diario e o doce sabor do chai. Aprendín a primeira palabra: namasté. Algúns dicían namasté xuntando as mans. Outros non as xuntaban. Outros miraban de fronte, sorrían e baixaban a cabeza.
Aire. Varanasi, impensable, azul, anoitecendo. A desorde atada aos lixos de po na estrada caótica. Po infinito que se morde. Aos lados, xente camiñando. Xente vendendo. Xente anicada. Bicicletas voando como mosquitas.
A maleta vermella. Arrastrei polas rúas de Varanasi, sobre a terra compactada, a miña rechamante maleta vermella con rodas. Nas estreitas calellas onde a débil luz eléctrica estaba, e nuns minutos deixaba de estar, decateime da inutilidade de certas cousas. Da inutilidade das rodas da maleta que se afundían, a cada pouco, no sudre e na bosta recente. Aprendín a camiñar na escuridade. Miraba arredor e vía buracos nos edificios, buracos coma nichos onde as mulleres aleitaban bebés e os homes durmían. Un can moneaba sobre unha vaca. Unha cabra paría.
Eu mesma era alí un ser inútil. De que servía que eu estivese viva nun lugar así? Ao día seguinte, as vacas, as búfalas e todos os animais que habitaban a cidade daríanme a resposta: “Non nos importas nada. Nin sequera vou moverme para que ti poidas pasar”. Namasté, queridas vacas. Se non fose polo voso cheiro cálido, adozado e pegañento poida que dese a volta nas calellas escuras. Vacas familia casa infancia. Entregueime ao alento mesto e garimoso da cidade. Impensable.
O balcón. Era xa de noite cando ocupamos o balón de madeira gastada que se abría aos ghats e ao río. Tremían luces na tona do río. Eu era feliz. Eu estaba abraiada. Eu palpitaba, asustada coma un meniño que sente por vez primeira o latexo do corazón nos seus pulsos.
No balcón almorzabamos. Eu almorzaba, en inglés básico, tea, toast and jam. Ás veces case non pagaba a pena abandonar o balcón: ocorrían tantas cousas no río, alí abaixo, que podiamos botar horas mirando a preparación dun cadáver e os ritos precisos e metódicos que seguían os familiares, a chegada das coloridas mulleres de Mumbay e o voo perfecto dos papaventos. O balcón era o soño ou confirmaba a realidade?
Corazón. No balcón escoitei por vez primeira os latexos dun corazón enorme e máis antigo que a cidade máis antiga. Corazón sen fin. Corazón big-bang. Como latexas, corazón.
Palabras. Bétel, chapati, dhal, lassi, masala, naan, pakora, papad, paratas, rasgulla, raita, tandoori, thali: comida. Mandir: templo.
Shadus en silencio. A cinza que lles cubría os rostros falaba máis ca eles.
Sari. Entre as fibras dun sari de seda asomaron milleiros de bichocos vivos.
Cerimonia. Espertábanme as cancións e as pujas que axudaban ao sol a subir ata o ceo do amencer. Arrolábanme as cancións que acompañaban ao sol ata a escuridade da noite. Incluso os deuses precisan durmir.
Onde nace a vida. Nun recanto do río —ghat Manikarnica, violento aroma de carne humana e madeira queimada— a terra, a auga, o aire e o lume xúntanse. É un caldo espeso. Á beira das piras funerarias agardan os cans, os nenos ven a televisión en primitivos aparellos que funcionan a pilas. Té morno. Non hai mulleres. Cobras irisadas. As vacas buscan o lume.
Os seres humanos porfían en ser fume e converterse en aire.
De novo, o balcón. Pero, por onde nace o sol aquí? Onde está o norte? O río sobe ou baixa?
Candeas. Mercamos algunhas. Fixéronsenos tan coitiás nas noites que nunca máis nos preguntamos que eran aquelas luciñas que se movían sobre o río. Desexos. Pregarias. Ofrendas. Doazóns.
Mercamos candeas en cadanseu pratiño vexetal adornado con caléndulas. No río ficamos pendentes do seu destino. Eu tamén ía con elas.
A cunca de té masala. Dentro da pequena cunca de barro sen cocer, os latexos dun corazón moi antigo —quizais o primeiro corazón— movían o adozado té masala e eu mirei engaiolada aquel leve movemento. Aquel líquido leitoso e aromático que reflectía o lume tremente das piras funerarias á noitiña. Aquela cunca tan simple, tan humilde, tan pequena que ata cabía na concavidade da palma da miña man. Alí dentro, onde latexaba o corazón, o mundo non era redondo. Era imperfecto e tiña a forma das nosas miradas.
Amencer no río. Sorpréndome co ollar enfastiado dunha vaca ou dunha búfala. O río, chegado a certo punto, é difícil de navegar e quedamos varados no lodo. Desde as ribeiras os animais míranme sen ningún asomo de interese: somos outro amencer máis. Non somos nada, nin sequera un espasmo do seu estómago. Somos só un amencer máis no río.
Os papapenvos viáxanme. Os nenos tiñan paxaros nas mans, ou as súas mans eran xa paxaros. Había setecentos setenta e sete nenos na cidade movendo as mans no aire, con precisión mecánica. Que fan? Por que moven as mans así? Mirei o ceo e distinguín o brillo da tanza e vin as setecentas setenta e sete aves de papel de cores. Os nenos, dende a terra, sucan o aire, fano renxer, modélano co movemento das mans. Setecentas setenta e sete cometas rózanme a conciencia, súcanme agora a min e levántanme do chan. Lévanme. Voo.
Ofrendas ao río, nai Ganga. Eu tamén vin ata o Ganga coa intención de facerlle unha ofrenda e acariño no peto do pantalón, ata o momento oportuno, o anaco de tea que lle entregarei ao río.
Diamante. Cobra. Escamas brillantes como diamantes. A orgullosa cabeza do ser máis fermoso do mundo érguese maxestosa cara a min, veloz irisada reflectindo a luz. Mirada incendiada de desexo furioso que a humidade da miña boca pode acalmar. Fame antiga. Diamante. Desexo erótico: a cobra.
O pendente de Parvati. Unha pirámide invertida escavada no chan. Chanzos ata o inferno. Lama. Mulleres arrincando a lama coas mans, saris arremangados, ventres encoiros, a perplexidade atoldándome os ollos. Que é isto?, pregunto. Resposta: as mulleres buscan o pendente que Shiva lle regalou a Parvati e que Parvati, desleixada, perdeu. Así, eternamente, ata que apareza o brinco da deusa.
Unha corda ata as mulleres o seu home, no día da voda. Van ao río, ofrécense. Humilladas. Eu liberada por un desexo incombustible, incuestionable: voar todos os ceos, navegar todos os ríos.
Ulidos. O meu corpo, coa profusión de recendos, extraviou o centro de gravidade. Dende aquela camiño flotando no aire.
Unha mancha de tika na fronte. Os ollos quedáronme incrustados na fronte das mulleres. Que pensarán elas cando se miran no espello e ven os meus ollos espetados na súa fronte? A tika lávase e substitúese. Os meus ollos non.
Durga Mandir. Monkey Temple. Bharat Mata Mandir, lingan, mans, pés, monos, ratas. Auga sucia, flores, comida. Auga a cada paso. Ofrendas. Un mandir para un mestra, un templo para Ghandi. Unha mesquita, unha sinagoga, un año aviado cunha fita arredor do pescozo para o sacrificio. Un camelo. Unha elefanta. Unha cúpula de ouro, as enormes colas dos devotos e a suspicacia dos soldados armados ata ese lugar onde a tika enraíza. Axorcas nos nocellos, metralladoras nas mans. Todo é tan sólido e tan fráxil ao mesmo tempo que, se algo sucede, volverá a acontecer o principio: destrución, maceración, vida.
Unha noite, por culpa dunha big rat encaramada á cornixa de madeira do meu cuarto recei repetindo os nomes dos deuses que ía nomeando o encargado do hotel. You’re lucky repetíame ante o meu noxo. Recei e a tika comezou a botar raiceiras na miña fronte. Unha bágoa de tika cor canela.
Bétel. Esgarros vermellos no chan e nas paredes. Sorrisos vermellos, dentes podrecidos. E unha certa felicidade. Noz de bétel, estimulación do sistema nervioso. A noiva atada tamén o mastiga a noite de vodas. As manchas na parede teñen a forma dunha mosca esmagada. De sangue esmagado.
Balcón de noite. Un cigarro. Unha cunca fervendo de lemon grass and ginger. Con moito mel. Descanso. Son o río e o río lévame.
A morte é unha verbena.
Sándalo. Se tes cartos o teu corpo despedirá un divino recendo a sándalo cando te queimen nunha especie de emparedado de ricas madeiras. Sándalo, mango, baniano, banamo. Aínda hoxe son incapaz de comer mangos pero procuro obsesivamante o recendo do sándalo. De feito, quéimoo na miña casa cando preciso descansar profundamente.
O sol do mediodía pousa na miña maleta vermella e acaríñame, comprensivo, a caluga cando ve os restos da bosta atrapados nas rodas.
Mono. Animal canela. Habita o aire e papa papaventos. Cando se despraza amosándome os seus enormes xenitais vermellos non podo evitar miralos. Cando fican apampados no alto dos muros pregúntome que sentido ten impoñerlle ao tempo unha disciplina de horas e minutos. Son obscenos, túrranme do pelo: dende a súa encoira suspicacia amósanme o seu rostro máis inquedantemente humano.
Despois. Conseguín ser aire por un tempo. Só o tempo que estiven alí. Aquí é imposible ser aire, porque son o mostrador dunha carnicería ou o escaparate dunha tenda de roupa. Ou a viciada abundancia de palabras baleiras nos andeis. Aquí o mundo pretende ser redondo á forza. Un obsceno mundo perfecto.
Texto e fotografías: Anxos Sumai.
“Diario de viaxe”, adaptación de “A cidade impensable”, en Manuel Martínez et al. Ghats, Candeia, 2007, p. 13-17.
Fotografía: Desfile na rúa Godowliya (Varanasi), 2007.


langs: es es

text: Comentarios en: ESCUELA DE HOSTELERÍA ÁLVARO CUNQUEIRO “Sensacion-all”


text: Comentarios en: PABLO GALLEGO “Para poder disfrutar de un pedacito de Galicia en tu plato”


langs: ca ca en fr en de fr de de gl ca ca es de de en en de it en nds en en de

text:
Rancho Sa Coma - TeleTaxi Cala MillorTeleTaxi Cala Millor
Rancho Sa Coma ¡Viaje un día en burro!
Sa Coma 07560 Mallorca-Islas Baleares
El Rancho Sa Coma se encuentra en la punta de n’Amer, el rincón natural mas bonito de la zona de Sa Coma y Cala Millor. Ven y disfruta con tus hijos de paseos en pony, burro y caballo por este maravilloso lugar.
Möchten Sie sich bei uns als Mitarbeiter bewerben?
Wenn Sie beim Verband TeleTaxi Cala Millor mitarbeiten möchten, schicken Sie uns bitte eine Mail an:
(+34) 971 58 69 69
(+34) 971 56 25 56
Start| Über uns| Dienste| Mitarbeiter| Online-Buchung| Kontakt| Zugang für Agenturen|


langs: es es gl it gl it es it gl es it gl es it gl gl gl gl es gl gl la es pt tr en es es

text:
TPA entrevistas II Descenso Solidario del Sella
I Gala Fundación Puentes del Mundo 2008
La Fundación Puentes del Mundo y la Ong World Vision entregan material escolar en Madrid
[ ver más ]
ANULADA la V edición de los PREMIOS INTERNACIONALES PUENTES DEL MUNDO
[ ver más ]
Luján Argüelles presentó el acto de entrega de la IV edición de los Premios Internacionales Puentes del Mundo a la Responsabilidad Social
[ ver más ]
Nº de Registro Fundaciones del Principado de Asturias: 33/fdc0100118         Avda. de Galicia, 6 - 5º Dcha. 33005 Oviedo Principado de Asturias . España


langs: en gl en en en en en en en en en en en fr fr hbs_lat en en en en en en en es fr es de en en en en en en en en

text:
TORUS – Ganadora Emprendes 2014 Galicia – Entrepreneur XXI Awards
MENUWhat is EXXI? Requirements Awards Winners – 2018 – 2017 – 2016 – 2015 – 2014 FAQS Blog About DayOne Candidate access
Meet the winners of the 12th edition
Learn more about DayOne
TORUS – Ganadora Emprendes 2014 Galicia
La empresa Torus desarrolla y comercializa un nuevo protocolo de comunicaciones sustitutivo del IP actual. Este sistema posibilita acelerar aplicaciones, por ejemplo, en high frequency trading y big data.
Meet the winners of the 12th edition
Learn more about DayOne
Entrepreneur XXI Awards | © Caixa Emprendedor XXI


langs: pt es

text: Comentaris a: 9. Com pots presentar la teva candidatura?


text: Comentários em: 2. Quais são as categorias dos PEXXI?


text: Comentários em: 18. Como é garantida a transparência do processo de seleção?


text: Comentários em: 16. Quais os critérios de avaliação de candidaturas?


text: Comentários em: 8. Posso candidatar projetos sem ter uma empresa constituída?


text: Comentários em: 9. Qual é o prazo para apresentação de candidaturas?


text: Comentários em: 11. Posso alterar os dados da minha candidatura?


langs: gl pt

text: Comentarios en: Estrea de Curtis&Teixeiro Investigadores privados


langs: gl gl en gl it it gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl es ro gl gl gl gl gl br es hbs_lat gl es es gl gl gl es fr gl en en gl fr gl en gl gl gl gl gl gl pt en gl ast es pt oc es en es pt en gl en en ru en en en en en en gl fr it fr en hy gl gl gl en gl gl gl es pt oc nl

text:
Suxestións de mercado e menú do dia de martes 30 de Xuño | A Nave de Vidán | BAR-CAFÉ | RESTAURANTE | ESPAZO CULTURAL
Pementeira na Praza de Abastos
Todos os día completamos a nosa carta con diversas suxestións e pratos elaborados a partir da oferta dos mercados de proximidade e segundo a temporada do ano.
Os días laborábeis preparamos tamén un menú do día que por [12€] permite escoller entre dous pratos de ENTRADA e outros dous como PRATO PRINCIPAL, sempre acompañados de deliciosas SOBREMESAS. No prezo e vai incluída tamén a BEBIDA -viño, cervexa, refresco ou auga- e o CAFÉ.
A seguir podedes consultar todas estas nosas propostas para hoxe:
[Produtos estacionais e do mercado.
Toda a nosa oferta de peixe é salvaxe e provén do Mercado de Abastos de Santiago]
[as croquetas do noso obrador]
Croquetas de robaliza [9€]
Croquetas de xamón ibérico[8€]
Navallas da Arousa á prancha con aceite de oliva virxen extra e lascas de sal negro [11€]
Bonito do Norte grellado na prancha con tomate [12€]
Choquiños da ría encebolados con arroz branco [12€]
Rodaballo da ría á prancha con pataca cocida e salada (p/2 pax) [19€/pax]
Robaliza salvaxe á brasa (p/2pax) [16€/pax]
Pementos de Herbón [5€]
Chuleta de vitela galega á brasa (600gr) [15€]
Tacos de vitela galega salteados na tixola con pataca dado [15€]
Paletilla de año leitón IGP Castilla León ao forno [18€]
Chuletillas de año leitón IGP Castilla León [14€]
MENÚ DO DÍA [12 €]
Tosta de lacón e queixo
Pavo á prancha con pataca frita
Chinchos fritos con pataca cocida
Torta de crema pasteleira e nata
OU SE PREFERIDES PODEDES CONSULTAR AQUÍ A NOSA CARTA COMPLETA
← Estrea de Curtis&Teixeiro Investigadores privados
Suxestións de mercado e menú do mercores 2 de Xullo →
A Nave en Just Eat
A Nave de Vidán
Avenida Mestra Victoria Miguez, 44.
15706 Santiago de Compostela
T 981 522 110
There are no upcoming events.
Add to Timely Calendar
Add to Apple Calendar
Add to other calendar
Ver A Nave de Vidán nun mapa máis grande
Avenida Mestra Victoria Miguez, 44.
15706 Santiago de Compostela


text: Comentarios en: Cálculo de Estructura Metálica y Hormigón Para Rocual Tropical


langs: gl gl en gl it it gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl ro gl gl gl gl gl br fr gl es ro es gl gl pt gl hu fr gl en en es fr gl en gl es en gl gl de gl gl gl gl gl pt en gl ast es pt oc es en es pt en gl en en ru en en en en en en gl fr it fr en hy gl gl gl en gl gl gl es pt oc nl

text:
Menús Nadal 2017. Menú do día e suxestións para hoxe 18 de Decembro | A Nave de Vidán | BAR-CAFÉ | RESTAURANTE | ESPAZO CULTURAL
Consulta aquí os nosos Menús Nadal 2017
Os días laborábeis preparamos tamén un menú do día que por [12€] permite escoller entre dous pratos de ENTRADA e outros dous como PRATO PRINCIPAL, sempre acompañados de deliciosas SOBREMESAS. No prezo vai incluída tamén a BEBIDA -viño, cervexa, refresco ou auga- e o CAFÉ .A seguir podedes consultar todas estas nosas propostas para hoxe.
(produtos de temporada e dos mercados de proximidade)
Volandeiras de Rianxo con aceite de oliva virxen extra e sal negro [10€]
Coruxo da ría grellado na prancha ou en caldeirada [18€]
Ventresca de robaliza salvaxe grellada na prancha [16€]
Linguado da ría en tempura de cervexa [16€]
Lombo de robaliza salvaxe grellado na prancha [19€]
Caldo de nabizas [4€]
Escalopes de solombo vitela galega rebozados [15€]
Paletilla año leitón IGP Castilla León asada no forno con pataca dado [19€]
MENÚ DO DÍA [12€]
(1º prato) [7 €] (2º prato) [9 €]
Fritura de rapante e chincho con salada
Costela de porco guisada con pataca
Natillas elaboradas no noso obrador
Viño, cervexa, refresco ou auga
Expreso ou de pota
OU SE PREFERIDES PODEDES CONSULTAR AQUÍ A NOSA CARTA COMPLETA
← Menús Nadal 2017. Menú do día e suxestións para hoxe 15 de Decembro
Horarios de Nadal →
A Nave en Just Eat
A Nave de Vidán
Avenida Mestra Victoria Miguez, 44.
15706 Santiago de Compostela
T 981 522 110
There are no upcoming events.
Add to Timely Calendar
Add to Apple Calendar
Add to other calendar
Ver A Nave de Vidán nun mapa máis grande
Avenida Mestra Victoria Miguez, 44.
15706 Santiago de Compostela


langs: gl es

text: Comentarios en: Redacción, Elaboración, y Dirección de Obras. Parada de Guaguas Escolares


langs: gl gl en gl it it gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl es ro gl gl gl gl br es hbs_lat es es gl gl gl gl gl gl pt en gl ast es pt oc es en es pt en gl en en ru en en en en en en gl fr it fr en hy gl gl gl en gl gl gl es pt oc nl

text:
Suxestións de mercado do mércores 24 de xuño | A Nave de Vidán | BAR-CAFÉ | RESTAURANTE | ESPAZO CULTURAL
Robalizas salvaxes na lonxa de Ribeira
Todos os día completamos a nosa carta con diversas suxestións e pratos elaborados a partir da oferta dos mercados de proximidade e segundo a temporada do ano.
Os días laborábeis preparamos tamén un menú do día que por [12€] permite escoller entre dous pratos de ENTRADA e outros dous como PRATO PRINCIPAL, sempre acompañados de deliciosas SOBREMESAS. No prezo e vai incluída tamén a BEBIDA -viño, cervexa, refresco ou auga- e o CAFÉ.
A seguir podedes consultar todas estas nosas propostas para hoxe:
[Produtos estacionais e do mercado.
Toda a nosa oferta de peixe é salvaxe e provén do Mercado de Abastos de Santiago]
[as croquetas do noso obrador]
Croquetas de robaliza [9€]
Croquetas de xamón ibérico[8€]
Navallas da Arousa á prancha con aceite de oliva virxen extra e lascas de sal negro [11€]
Bonito do Norte grellado na prancha con tomate [12€]
Linguado á prancha con salada e pataca cocida [18€]
Lombo de robaliza salvaxe á prancha [18€]
Pementos de Herbón [5€]
Chuleta de vitela galega á brasa (600gr) [15€]
Paletilla de año leitón IGP Castilla León ao forno [18€]
Chuletillas de año leitón IGP Castilla León [14€]
Tacos de vitela galega salteados na tixola con pataca dado [15€]
Entrecosto de vacún maior con pementos vermellos asados e pataca dado [19€]
OU SE PREFERIDES PODEDES CONSULTAR AQUÍ A NOSA CARTA COMPLETA
← Menú e Suxestións venres 19 de xuño
Estrea de Curtis&Teixeiro Investigadores privados →
A Nave en Just Eat
A Nave de Vidán
Avenida Mestra Victoria Miguez, 44.
15706 Santiago de Compostela
T 981 522 110
There are no upcoming events.
Add to Timely Calendar
Add to Apple Calendar
Add to other calendar
Ver A Nave de Vidán nun mapa máis grande
Avenida Mestra Victoria Miguez, 44.
15706 Santiago de Compostela


text: Comentarios en: Convocatoria Conferencia Internacional “Registrando la violencia política: tecnologías, usos y efectos” – Chile


text: Comentários em: Discubre – Vencedor Accésit para o impacto social


text: Comentários em: Avizorex Pharma – Vencedor Estatal Ciências da Vida


langs: es en es pt es en es pt es en gl en lt en en gl gl ast gl gl en en ast gl gl ast el gl en es gl gl fr es es en en en hu gl gl en gl gl ast gl gl en en ast gl gl ast el gl en es gl gl fr es es en en en hu gl gl gl en it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en pt ca es pt es en es en gl

text:
Consellos - Las Islas Cíes - Vigo %
Cómo chegar ás Illas Cíes?
Cómo chegar ás Illas Cíes?
Viajar en Yate Privado
Velero Privado 5% Dto.
Consellos Pra o Parque
Deixamovos cuns breves consellos pra disfrutar das Illas Cíes ó máximo.
Manteña unha actitude responsable e colabore na medida do posible na preservación do espazo natural, ao final é de todos.
Planificar a visita. Informe-se sobre todos os aspectos: regulacións, horarios, acceso, servizos, actividades …
Procura informate exactamente cales son os servizos ofrecidos polas navieras, especialmente na baixa tempada e en días con mal tempo.
Si tes pensado ir de camping ten en conta que as prazas son limitadas.
Xa nas illas, vai as cabinas de información do Parque para te informar sobre as actividades dispoñibles.
Visita se podes os Centros de Interpretación do  Parque pra ter unha mellor comprensión das illas.
Non deixe os camiños destinados o uso público.
A súa seguridade é a súa responsabilidade. Non faga actividades perigosas, como estar moi preto dos cantís ou nadar en condicións adversas de mar.
Os ruídos reducen a calidade ambiental e evitan o aproveitamento dos sons da natureza, evita todo tipo de contaminación acústica.
É mellor seguir as rutas en pequenos grupos, vaino aproveitar máis.
Leve zapatos e roupa para adecuada pra gozar das illas; o paseo en barco pola cuberta superior é moi frío mesmo no verán.
Teña presente o tempo. Especialmente no verán. Repón líquidos con frecuencia e asegúrese de utilizar protector solar.
Ten en conta as  instrucións establecidas pola xestión do Parque e sigue as instrucións dos guías, vixías e gardas. Alertenos sobre posibles erros ou tamén pode suxerir melloras.
Leva unha bolsa pra meter o lixo e levala de volta o porto de orixe. Nas illas non hai lixeiras, hai que mantelas libres de toda contaminación.
Leva a cámara de fotos o de vídeo e se queres leva tamén uns prismáticos. Ten en conta que  sacar fotos o grabar vídeo con fines comerciais require unha autorización previa da dirección do Parque.
Copyright © 2017 La Mejor Playa Del Mundo S.L. | Toplistify
Pin It on Pinterest
Este sitio web utiliza cookies propias e de terceiros para ofrecerlle unha mellor experiencia e servizo. Ao navegar ou utilizar os nosos servizos, o usuario acepta o uso de cookies. Non obstante, o usuario ten a opción de evitar a xeración de cookies ea eliminación de cookies seleccionando a opción correspondente no seu navegador. No caso de bloquear o uso de cookies no seu navegador, é posible que algúns servizos ou funcións do sitio web non estean dispoñibles.AceptarLeer más


langs: es gl

text: Comentarios en: FMLN: “Siete Años Gobernando como ARENA”