langs: es es als gl gl sl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl eu gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl lt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl tr hy gl gl gl gl gl gl gl gl fi nds tr tr tr tr ca gl gl gl gl gl gl sv gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr eo en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es fr es es es gl gl gl es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
A Esmirna, en turco chámaselle Izmir (Ismir, con “s” sonoro), é unha contracción do nome grego “Smirni” (Ismirni) que á súa vez é unha evolución do antigo Smirne (Esmirne) que deu o noso Esmirna que é como deberiamos chamala.
Esmirna provén da mesma raíz que mirra. Esmirna sería o lugar onde crecen as árbores da mirra.
A raíz de mirra é “myrrh”, que significa “amargura”, relaciónase co sufrimento.
É terrible constatar unha e outra vez que son os campos da dor os que producen as mellores colleitas de creación, que a maior parte da beleza que os seres humanos conseguiron, foi destilada dos acios do sufrimento. Parece haber una lei ineludible que di que a beleza é directamente proporcional á dor que a produce. E este regra en Esmirna vólvese realidade cegadora.
”Todo é máis belo cunhas cantas pingas de tristeza” di Kafka. Gustaríame que Kafka coñecese esta cidade, encantaríalle. Vela a través dos seus ollos, ler a narración dun paseo nocturno por Basmane ou polas rúas baleiras de Kemeralti cando xa pecharon todos os comercios, e todo o barrio queda absolutamente deserto, poéticamente deserto, abrumadoramente deserto; porque as voces que durante o día saturan o espazo, de noite deixan un silencio densamente baleiro, e amargo como mel de xenxibre. Sería marabilloso ler os seus pensamentos mentres paseaba polos barrios antigos de Esmirna máis que por esa Praga tan dolorosa, tan sen mar, tan… kafkiana. Aquí, a sensación de abandono é máis primaria, menos angustiosa, case alegre, exuberante. Melancolía de nubes invisibles de cheiros asiáticos. Alí onde polo día estaban os sacos do “köri” (curri), da “kna” (xena), da “tarçin” (canela), da “kireç” (tila), da “papatya” (manzanilla), de “kirmizi biber” (pimentón), de “kara biber” (pementa negra)…, todos esas especias, agora secuestradas nas pequenas tendas, deixan polas noites un baleiro de bafos perfumados, que cando un camiña polas pequenas rúas solitarias do gran bazar aberto de Izmir, vánseche metendo na alma até deixarche sen pensamentos e sen recordos.
Tamén a mitoloxía de Esmirna é fascinante. Conta que Adonis era fillo de Cíniras, rei de Pafos en Chipre, e da súa filla Esmirna (Mirra).
Afrodita fixera que Esmirna namorásese do seu pai e deitásese con el cando este estaba bébedo, en represalia por dicir que a súa filla era máis bela que ela.
Cando o rei decatouse do seu embarazo, tratou de matala pero Afrodita compadecéndose dela converteuna nunha árbore de mirra. Adonis naceu da árbore no que Esmirna converteuse. Adonis era dunha gran beleza. Ao nacer, Afrodita colocouno nun cofre que confiou a Persefone, deusa dos infernos. Esta negouse a devolvelo, levou o preito ante Zeus quen decidiu que pasase seis meses nos infernos con Persefone e seis meses no Olimpo con Afrodita.
Afrodita véndoo espido mentres durmía namorouse del.
Un día un xabaril enviado por Artemisa esnaquizouno cos seus cabeiros. Do sangue de Adonis que se verteu, naceron as flores que chamamos anemones. Aínda que hai outra lenda que di que foi Ares quen matou a Adonis. Cando Afrodita foi a socorrerlle feriuse coas silveiras e das pingas de sangue que derramou xurdiron as rosas.
É unha magoa que os antigos gregos non coñecesen os tulipáns que son hoxe o símbolo de Izmir (tamén de Istambul, e de Turquía), quizá as bágoas da deusa ao caer sobre o Exeo, ao chorar a morte de Adonis, fosen entón a orixe dos tulipáns. Pero foron os turcos quen os trouxeron con eles, desde as montañas de Kazaxistán, cando chegaron a Ananatolia. No século XVI e XVII chegaron os tulipáns a Europa. Foi en Holanda onde crearon unha autèntica paixón, a chamada “tulipomania”.
Esmirna é a cidade máis antiga do Exeo, anterior a Troia (VI). As escavacións realizadas a mediados do século pasado demostraron que é contemporánea de Troia I e II. As escavacións mostraron que a cidade estaba habitada xa na metade do terceiro milenio a. C. Parece que os habitantes prehelénicos da cidade eran o pobo anatolio ao que os gregos chamaban leléxios. Esta primeira Esmirna estaba ao final do golfo, no que hoxe é Tepekule, á beira do barrio de Bayrakli, no mesmo vértice da ría. Alí pódense visitar as súas ruínas, bastante abandonadas. Aínda que hoxe a cidade xa está unida a este barrio, en realidade está a oito quilómetros do que sería o centro da actual Esmirna.
Entre o 1000 e 1200 a. C. formou parte do imperio hitita.
Os pobos helénicos chegaron a Esmirna a principios do primeiro milenio a. C. coa migración eolia tras o derrube micénico.
No século VII, colonos eolios procedentes de Lesbos apoderáronse da rexión e fundaron unha colonia que se desenvolveu con rapidez. Despois os xonios de Colofón establecéronse nela.
Coa ocupación xonia chega o seu maior esplendor.
Dise que no século VIII a. C. viviu en Esmirna Homero, e que foi aquí onde escribiu a Iliada e a Odisea, as dúas obras cume da literatura universal.
As escavacións de Tepekule puxeron ao descuberto os restos dun templo a Atenea, que é do 640 a. C. e que é o primeiro templo de Asia menor a esta deusa. Foi destruído durante o saqueo de Esmirna por o rei lidio Aliates. Os esmirnenses reconstruíron de novo o templo e esta vez foi o medo Rapagón quen o destruiu no 545 a. C. Aínda que o templo foi reconstruído sobre o 500 a. C., a cidade comezou unha longa decadencia que a conduciu a ser un grupo de aldeas na época clásica, e que é definitivamente abandonada a comezo do helenismo cando é reconstruída ao pé do Monte Pagus (hoxe Kadifekale) uns oito quilómetros máis ao sur, practicamente onde hoxe se atopa o centro da cidade.
A refundación da cidade atribúeselle a Alexandre o Grande que pasou por aquí camiño da súa querida Éfeso (a 80 km. ao sur), aínda que en realidade a construción da nova cidade é vinte anos posterior á morte do macedonio, e débese, non a el, senón a un dos seus xenerais, Lisímaco, no 280 a. C.
Esmirna converteuse nunha florecente cidade durante o helenismo e a época romana. Chegou a ter 100.000 habitantes. Durante estas épocas construíronse fermosos edificiós públicos, o que unido ao marabilloso lugar no que se atopa, espertou a admiración de poetas e artistas ao longo de toda a antigüidade.
As murallas que se conservan no cume do monte Pago, hoxe Kadifekale (kastelo de veludo), son na súa orixe helenísticas, sobre as que están as reconstrucións romanas, bizantinas e otomás.
O único edificio conservado é o Ágora. Está no medio da ladeira do monte Pago, sobre o porto. Foi destruído no terremoto do 178 d. C. que destruíu a cidade na súa totalidade. Foi Fauistina II, muller de Marco Aurelio, quen o reconstruíu pouco tempo despois.
Algunhas das esculturas atopadas nestas ruínas atópanse no museo arqueolóxico de Esmirna. Destacan as estatuas de Poseidón e Deméter, que son da época imperial romana. As dúas esculturas simbolizan as dúas principais fontes de riqueza da antiga Esmirna: o comercio marítimo e a agricultura. Poseidón, é o deus do mar e Deméter, a deusas das colleitas.
Hititas, gregos, persas, xudeus, romanos..., e como non? tamén chegaron os cristiáns, e como sempre, con eles trouxeron a violencia e a crispación, o fanatismo e a intolerancia, tolemia desesperada do acosado, o deliro incendiario do aterrorizado.
”Carta á Igrexa de Esmirna.
Esta cidade, destruída por un terremoto e reconstruída con magnificencia, debe o seu novo esplendor ao emperador de Roma. Imponse, pois, o culto ao César. Para os cristiáns é fonte de tribulacións. Hai, ademais, conflitos co xudaísmo. As penalidades van aumentar. Que a igrexa, herdeira do auténtico Israel, mantéñase fiel ata a morte. Revivirá como reviviu a cidade.”
Chegaron árabes, xitanos, kurdos, sefarditas… Esmirna foi desexada por todos.
O incansable viaxeiro e escritor otomán Evliya Çelebi visitou Esmirna en 1671. A descrición que fai da cidade transmite esa sensación de vida afable, mariñeira e axitada que segue tendo máis de tres séculos despois.
"Cada ano van e veñen aquí mil barcos. Todos os estranxeiros viven ao norte da cidade e van ás súas casas en barcos.
Cada barco dispara un canón. En Izmir sempre óese aos canóns. Nas rúas hai tanta xente que parece un mar de persoas. É unha cidade moi barata. Por que cada día hai un intenso tráfico de centenares de miles de camelos, cabalos e mulos desde as cidades árabes e Irán. Son famosos as granadas, as améndoas, o xabón, o mel e o pan de Izmir. Todas as beirarrúas de Izmir son brancas.
O pobo é rico e amigable. Ponse roupa de pano e de tea preciosa. As mulleres levan capas de pano e poñen gorros de seda que envolven en estopillas.
En Izmir nin lles tocan aos estranxeiros, se alguén se comporta mal con eles, lévanselle inmediamente os axentes de seguridade ao xuíz civil."
Poucas cidades recibiron máis sitios, masacres, terremotos, pragas, incendios guerras… que esta.
Publicado por Café UF en 6:47 p. m. No hay comentarios:
O azafato do autobús anuncia que os que se baixen no centro de Izmir deben facelo nese momento.
Baixámonos, pero non é o centro senón a parte máis afastada de Balçova, o primeiro barrio de Izmir que se atopa un, cando vén desde Çesme.
Ao fin chegamos a Esmirna. Neste momento fáiseme dolorosamente patente todo o tempo que estiven fóra. Doume conta tamén que non é que viva en Vigo e veña aquí de viaxe, senón que vivo aquí e vou a Vigo a traballar. Son un emigrante que vén pasar o seu tempo libre ao seu lugar de orixe. Por isto agora non sinto que estea de viaxe, senón de que cheguei. E como dicía Lobo Antunes: as viaxes son como os libros, empézaos un con inquietude e termínaos con melancolía. Eu sinto agora esa melancolía alegre do que chegou. Despois partirei, pero ata que volva aquí de novo, non terminará a viaxe.
En que momento o ir converteuse se en volver, partir en regresar, a meta en saída? En que momento as vacacións foron a verdade, e o tempo entre elas a ficción? Cal foi o preciso instante no que foi máis doloroso volver que partir? Cando deixei “estraños por amigos”?
Quixese saber cando estes dous extremos de Europa se cambiáron de lugar, cando estas dúas cidades que tan misteriosamente se parecen como dúas siamesas, cambiaron a dirección da miña alma, cando se mudou o compás dos meus sentimentos.
Nazim Hikmet morreu en Moscova exiliado e perseguido por esa outra Turquía reaccionaria, desapiadada e fanática. Tamén hai dúas Turquías, e tamén unha das dúas “ha de helarte el corazón”. Pero son os inimigos os que deciden sobre o perigo que supón escribir poemas como estes:
” (…) dünia savasi : I
dünia savasi : II
14´dean 18´e, 39´dan 45´e 10 yil 54 milyon ölü
103 milyon nüfuslu bir memleket (…)?
(…guerra mundial : I
guerra mundial : II
do 14 ao 18, do 39 ao 45, en 10 anos 54 millóns de mortos
49 millóns de mutilados
un país de mortos e mutilados
un país de 103 millóns de habitantes)
A CERCA DO VIVIR
O vivir non admite bromas.
Has de vivir con toda seriedade,
como unha ardilla, por exemplo;
é dicir, sen esperar nada fora e máis aló do vivir;
é dicir, toda a túa tarefa resúmese nunha palabra:
Has de tomar en serio o vivir.
É dicir, ata tal punto e de tal xeito
que aínda tendo os brazos atados ás costas,
e as costas pegadas ao paredón,
ou ben levando grandes lentes
e lucindo bata branca nun laboratorio,
has de saber morrer polos homes.
E ademais por homes que quizais nunca viches,
e ademais sen que ninguén che obrigue a facelo,
e ademais sabendo que a cousa máis real e bela é
has de tomar tan en serio o vivir
que aos setenta anos, por exemplo,
se fose necesario plantarías oliveiras
sen pensar que algún día serían para os teus fillos;
debes facelo, amigo, debes facelo,
non porque, aínda que a temas, non creas na morte,
senón porque vivir é a túa tarefa.
que estamos moi enfermos;
que habemos de soportar unha difícil operación;
que cabe a posibilidade
de que non volvamos levantarnos da branca mesa.
Aínda que sexa imposible non sentir
a tristeza de partir antes de tempo,
seguiremos rindo co último chiste,
mirando pola fiestra para ver
se o tempo segue chuvioso,
as últimas noticias de prensa.
Sucede, por exemplo, que estamos na fronte,
por algo, por exemplo, que vale a pena que se loite.
Nada máis comezar o ataque, ao primeiro movemento,
Pode un cair cara a terra, e morrer.
Todo isto habemos de aceptalo con singular valor,
e a pesar de todo, preocuparnos apaixonadamente
por esa guerra que pode durar anos e anos.
que estamos no cárcere.
e que falten dezaoito máis
para ver abrirse as portas de ferro.
Con todo, habemos de seguir vivindo cos de fóra,
cos homes, os animais, os conflitos e os ventos,
é dicir, con todo o mundo exterior que se acha
tras o muro dos nosos sufrimentos;
é dicir: esteamos onde esteamos
coma se nunca houbésemos de morrer.
unha estrela entre as estrelas;
por outra banda unha das máis pequenas do universo,
é dicir, unha pinga brillante no veludo azul,
é dicir, este inmenso mundo noso.
Arrefriarase este mundo un día,
na cega tebra do infinito
-non como unha bóla de neve,
non como unha nube morta-,
como unha noz baleira.
Desde agora mesmo hase de sufrir por todo isto,
ha de sentirse a súa tristeza desde agora,
tanto ha de amarse o mundo en todo instante,
háselle de amar tan conscientemente
que se poida dicir: vivín.
non volvín nunca á miña cidade natal
non me gustan os retornos
aos tres anos en Alepo era neto do baxá
aos dezanove estudante na universidade comunista de Moscova
aos corenta e nove outra vez en Moscova invitado polo Comité Central
e desde os catorce anos son poeta
hai homes que coñecen as diferentes clases de herbas; outros, de peixes;
hai homes que se saben de memoria o nome de cada estrela;
durmín nos cárceres e nos grandes hoteis
coñecín o fame e tamén a folga de fame e non hai prato
aos trinta anos quixeron aforcarme
aos corenta e oito quixeron concederme o Premio mundial da Paz
aos trinta e seis durante medio ano só puiden percorrer catro metros
aos cincuenta e nove voei desde Praga á Habana
non coñecín a Lenin pero fixen a garda de honra xunto ao seu féretro en 1924
en 1961 o mausoleo que visito son os seus libros
intentaron afastarme do meu partido
tampouco fun esmagado polos ídolos caídos
en 1951 viaxei por mar cara á morte cun novo camarada
en 1952 co corazón cascado esperei a morte durante catro meses
estiven locamente celoso das mulleres ás que amei
non envexei a ninguén nin sequera a Charlot
enganei ás miñas mulleres
pero nunca falei mal dos meus amigos ás súas costas
bebín pero non son un borracho
tiven a sorte de gañarme sempre o pan coa suor da miña fronte
se mentín foi porque sentín vergoña allea
pero tamén mentín porque si
montei en tren en avión e en coche
a maioría non pode facelo
a maioría non pode ir e nin sequera sabe que existe
con todo desde 1921 non vou a moitos dos sitios
onde vai a maioría a mesquita a igrexa a sinagoga
o templo o curandeiro
pero ás veces gústame que me lean a borra do café
publicóuseme en trinta ou corenta linguas
pero estou prohibido en Turquía na miña propia lingua
ata agora non tiven cancro
nunca serei primeiro ministro ou algo parecido
tampouco me gustaría selo
nunca fun á guerra
non descendín aos refuxios no medio da
noite non percorrín os camiños do exilio baixo o voo rasante dos avións
pero me namorei xa preto dos sesenta
camaradas en poucas palabras
hoxe en Berlín aínda que morto de nostalxia
podo dicir que vivín como un home
pero os anos que me quedan por vivir
e as cousas que poidan sucederme
(Esta autobiografía foi escrita en Berlín Oriental o 11 de setembro de 1961)
Publicado por Café UF en 7:41 p. m. No hay comentarios:
UNHA VIAXE, VIAXE. (IX) Chegada a Turquía
Xoves 26 de decembro
Ás cinco da tarde sae o barco para Çesme.
Achégase o momento máis conflitivo da viaxe: a aduana turca. Chamada a Galicia, mantendo o teléfono acendido mentres pasamos os trámites da aduana. O policía que está no computador é novato, non sabe buscar o nome. Nervios. Tarda. Tensión. Chama a un compañeiro e volve comezar o proceso. Termina. Colgamos o teléfono… ¡e vémonos fóra do edificio sen que nin sequera revísennos a equipaxe!
Taxi á estación de autobuses. Autobús a Izmir.
E xoves, por fin chegamos a casa. Un longo camiño ata aquí. Sete días levounos chegar. Tres trens, tres barcos, taxis, autobús, metro… Pero ao final, toda a tranquilidade do mundo.
Nunha hora chegaremos á querida Esmirna. Chegarei aos meus dous centros do mundo: Ismail bey, e o balcón de Ahmet. As dúas únicas cousas irrenunciables que ten este planeta.
Sempre que chego pregúntome como é posible que poida vivir noutro sitio que non sexa este. Sempre que me vou pregúntome como é posible que sexa capaz de deixalo. Pero o diñeiro fainos escravos a todos. Algúns teñen a sorte de poder gañalo onde lles gusta vivir, e outros non.
Non podo explicar o que sinto ao estar neste país. Aparentemente Turquía tiña todos as características para que se me fixera incómoda, e contra todo prognóstico quedei fascinado por el desde que crucei a súa fronteira na Tracia a primeira vez que vin, fai xa tantos anos. Foi un frechazo…, e Esmirna foi a frecha.
Para min hai tres países que sempre se me pareceron: Rusia, España e Turquía. É posible que sexan os máis diferente a aquel no que nacín. Quizá máis que buscar un reflexo do que somos no que amamos, busquemos en realidade o que non somos, aquilo que nos falta, “a outra metade da alma que perdemos ao caer neste mundo”.
Gustaríame poder sentir por España amor no canto de odio, gustaríame poder vela cos ollos da bondade e non cos ollos do rancor que sempre sente a escravitude cara a quen escraviza. Se fose libre, ata podería unirme a ela para sempre. Pero por nacer condenado a esa unión sen o meu consentimento, só podo sentir por ese país desprezo e rancor. E non me gusta sentir isto. Quizá o que nunca lle perdoe, máis que o feito de que me obrigue a permanecer unido a ela contra a miña vontade, sexa o feito de que me obrigou a vivir con odio no meu corazón. Porque sei que eu non nacín para odiar.
E iso que chaman España (da que quito a Galicia, Euskadi e Cataluña) ten algunhas das cousas que máis me fascinan do mundo: a sinagoga Samuel Leví de Toledo, Velázquez (que era un xudeu portugués), Goya, a paella, Quevedo, Unamuno (que era vasco), Fernando de Rojas (que era xudeu), as chairas castelás, Miguel Hernández, a cerámica de Talavera, Buñuel, Erice, o flamenco, La Niña de los Peines, Lorca, Toledo, o Ribera del Duero, Los Monegros, O Greco (que era cretense), O Greco, o Greco, O Quixote, o xerez Pedro Ximénez, os republicanos do 36, Durruti (que era do mundo), O Enterro do Conde de Orgaz (dun cretense), Picasso, a tortilla de patacas, Machado, o prerrománico ramirense…
España, Rusia e Turquía. Países de contrastes imposibles, de delirios desmesurados, de irracionalidade desapiadada, de absurdo, de surrealismo, de misticismos sublimes, de poetas estremecedores, de sensibilidade e brutalidade extremas.
Curiosamente os tres teñen no centro do seu corpo chairas ardentes que lles abrasan e xéanlles as entrañas e que lles impulsaron a saciar esa desesperación conquistando territorios e mares. Dos tres países, é posible que o que menos teña perdido a súa esencia sexa Turquía. Aínda que hai que dicir que a súa “homologación” ou uniformidade co mundo “occidental” é galopante.
Aparentemente Turquía é un mundo bronco, recio, intenso, violento, machista, militar, religioso… Pero cando un a coñece máis profundamente, descobre que detrás desa primeira aparencia existe unha vida chea de delicadeza, de refinamento, de sensibilidade, de tenrura, de feminidad, de lirismo, de emotividade. Un mundo bondadoso, amigable, que comparte e acepta, un mundo que che desarma coa súa asombrosa hospitalidade. Esa contradición extrema está no individuo e no país, na paisaxe e na súa cultura, na súa gastronomía e na súa música, na súa política e na súa historia. Puiden ver os trazos máis negativos que teñen e tamén o máis positivos. Non se pode ter unha moeda dunha soa cara, a tomas co anverso e reverso, ou a deixas.
Hai cousas que en Turquía que resultan certamente insoportables. Algunhas delas son tan insoportables como as que había en Europa cincuenta anos atrás. Son produto dese nacionalismo fascistoide e populista chamado kemalismo, do atraso económico, dunha reaccionaria compresión do islán (aínda que sexa a menos reaccionaria das existentes), de tradicións moi arraigadas, ou da incultura (cando un le os libros de texto dos escolares, sinxelamente, alucina).
É terrible ver aos nenos traballando en talleres, realizando o traballo de adultos, con horarios interminables. É unha visión á que non se pode afacer ninguén. Ás veces fun a buscar a algún amigo á fábrica, ao final do día, e puiden ver o terrible cansazo reflectido na cara de nenos de once e doce anos que levaban todo o día traballando como homes. É desesperante.
Despois está a situación da muller. Excede o imaxinable. Son concepcións tan profundas e tan alucinantes que non parecen reais. O turco en xeral ten a completa seguridade de que a muller é inferior ao home. Está disposto a defender, “razoar” e “teorizar” esta aberración durante as horas que sexa preciso. O turco progresista cre o mesmo pero está disposto a negalo, e ata a loitar porque deixe de ser así. Pero na súa vida diaria, en relación coas mulleres da súa casa ou das que trata, o seu machismo profundo non difire moito do turco medio. Como en todo hai numerosas excepcións que nunha sociedade tan profundamente machista, teñen un mérito inmenso.
É certo que nas universidades, entre a mocidade do centro das cidades europeizadas, os comportamentos entre mozos de distintos sexos imita o de calquera cidade europea, pero este aparente cambio ten moito diso, de imitación, máis que dun cambio real respecto dese machismo que está enraizado no máis profundo do home turco.
A situación está cambiando, pero faio cunha lentitude que colmaría a paciencia do mismo Buda, e léxicamente este cambio comeza polo máis superficial. Como exemplo podo dicir que esa tradición dos matrimonios concertados polas familias, forma da que casaron todos os meus amigos turcos menos un, sobrevive aínda hoxe. O meu amigo N. (que se considera socialista) hai pouco máis dun ano que casou á súa filla nun matrimonio concertado no que a moza non tivo nin unha palabra que dicir. A filla do meu amigo Ahmet casou con quen ela elixiu. A diferenza veu porque a segunda foi á universidade e a primeira non. E estamos falando dun barrio da cidade máis europeizada de Turquía. Un pódese imaxinar o que é o resto do país.
Aínda así hai que dicir que dentro das casas, a diferenza na relación entre o marido e a esposa, entre os fillos homes e as fillas, entre nais e fillos, non difire en case nada da de calquera familia convencional europea.
O feito de que o Corán diga que o home e a muller son iguais, como o son entre si as púas dun peite, non significa nada para un turco. E aínda pertencendo ao islán máis suave e moderado de todo o mundo islámico, as súas tradicións turcas, e a influencia árabe deron como resultados unha sociedade profundamente discriminatoria coas mulleres.
A falta de liberdades civís, a inculcación de case todos os dereitos humanos, a presenza atafegante do exército e o militarismo na sociedade, a terrible situación dos kurdos, a corrupción xeneralizada, a precaria sanidade… e o nacionalismo fanático de grandes sectores da poboación.
Pero hai unha Turquía que loitou polas liberdades dunha forma incansable e heroica, que se enfrontou á barbarie, ás inxustizas e á ignorancia con tanta forza que asustou de tal forma ás forzas reaccionarias que çestas vironse obrigadas a dar innumerables golpes de estado. E estes son a máis fiable proba da intensidade e profundidade da loita.
Con todo o bo e o malo Turquía sedúce, hipnotiza, fascína, meteseche no sangue e na alma.
Desentrañar as causas sería longo e dificultoso, e tampouco sei se merecería a pena, porque sería como destripar un soño. A sedución deber ter ese algo de irracional, de misterio, de sorpresa. Pero se tivese que apuntar algunha causa sinalaría a súa incrible hospitalidade. Para os que chegamos de culturas individualistas, introvertidas, nas que as leis da hospitalidade perdéronse fai moito (se algún día existiron), o comprobar que sentido tan profundo teñen os turcos desa palabra, sorprende, asombra. De aí provén esa sensación que un ten ao saír á rúa, a sensación de que todos os que che rodean son amigos e non inimigos ou indiferentes como ocorre no noso competitivo mundo. O turista xeralmente pode ver soamente uns leves trazos da amabilidade dos turcos, o atentos que son, como se desviven por que estean ben, por levarlles aos sitios polos que preguntan, por facerlles a estancia agradable.
Tamén pode ver os máis mezquinos: hai unha mafia branca disposta a sablear ao turista de todas as formas posibles. Desde as axencias de viaxes dos países de orixe ata o regreso, unha caterva de mafiosiños está disposta a quitarlle ao turista todo o que poidan. Conchabados os guías cos hoteis, os condutores de autobús cos vendedores de souvenirs, os restaurantes cos taxistas… todos repártense o pastel do adoceado turista de “tour”, en comisións do que lle logran quitar ao engreído “occidental” que coa súa ridícula superioridade cre estar facendo un negocio redondo, mentres os turcos, disfrazados de ineptos, alixéiranlles o peto. O yuppie francés vaise encantado crendo que leva un kilim antigo, polo que pagou un prezo que os comerciante celebran con raki. O que el non sabe é que a “antigüidade” da alfombra conseguiuna o intelixente comerciante turco pondo o kilim nunha rúa de intenso tráfico para que os coches pasen sobre el. Así, roda tras roda, é como consegue darlle esa “antigüidade” que tanto engaiola ao burgués francés que volve a París encantado. Ao final non queda outro remedio que aplaudir ao xusticieiro comerciante turco que consegue que o pedante superioridade do “occidental” leve o seu merecido.
Sería moi doloroso para “occidente” saber cantas desas cousas que el considera consecucións da súa civilización, son en realidade de orixe turca: desde o café aos tulipans, a musaka ao yogurt.
Europa, historicamente sentiuse ameazada por ese interese turco de estenderse cara ao oeste. E esa ameaza foi agrandada por un catolicismo que sempre se sentiu obrigado a defender a Europa cristiá do invasor otomán que era inaceptablemente musulmán. E a substitución dese deber de salvagardar a Europa do invasor otomán aínda pode verse nos razoamentos que fai a dereita europea (e non só a dereita) no seu intento de que non entre Turquía na Unión Europea, invocando pretextos non moi diferentes aos que aqueles dexenerados papas emitían fai séculos. O eurocentrismo levántase sobre o desprezo, a ignorancia e o desinterese de todo o que está fóra das súas fronteiras.
O que logra convivir de verdade cos turcos, nas súas casas, nos seus café, nas súas festas, nos seus ritos, dáse conta da magnitude que ten a palabra hospitalidade entre eles. É asombrosa. A plabra “misafir” é un talismán que o cambia todo. O traducila por “hosped” ou “invitado” non reflexa todo o significado que garda. Escribía Pierre Loti en 1913: “Todos ofrécenme os seus desexos dunha feliz viaxe e suplícanme que volva outra vez. A GRATITUDE TURCA NON SE CANSA XAMAIS”
QUE É UN PAÍS?
Cando se visita un país esquécese case sempre de que o fundamental dun país é a xente.
Percorren miles de quilómetros para ver monumentos, paisaxes, praias, edificacións, parques, montañas, lagos, museos…
Percorrer miles de quilómetros para saber como eran os antepasados remotos que vivían nun territorio, e nada lles importe como son os seres humanos que viven hoxe nese mesmo territorio.
Volven de Exipto, da India, de Turquía, de Xapón ou Grecia habendo percorrido mil ruínas, cen templos, cincuenta paisaxes marabillosas…, e sen haberse achegado nin vagamente ao elemento fundamental dun país: aos seres humanos que o poboan. Quizá a algún comerciante nun bazar, ao camareiro do bar do hotel, a algún ligue ocasional…, pero nada auténtico.
Cantas persoas fan unha viaxe para entender aos seres humanos dun lugar determinado? E pola contra cantos o fan para comprender a proporción dun templo, a floración das cerdeiras, a beleza dos desertos ou o espectáculo de ver amencer no cume dalgunha montaña mítica? Está claro que hai moitos bos viaxeiros (o turista non conta como animal racional), pero a gran maioría da xente que viaxe só vai buscando un cambio xeográfico e, como moito, coñecer cousas “famosas”. A palabra que empregan as axencias que lles venden as viaxes é o suficientemente clara: “paquete”. Véndenlles un “paquete”. Nel vai todo incluído: hotel, pensión completa ou incompleta, visita á pirámide de…, excursión ás cataratas de…
Pero nunca está incluído o esencial: as persoas, os habitantes, a vida real. En xeral, non se contempla que a causa fundamental para desprazarse a un país sexa ver, coñecer, estar con sere humano, cousa que sempre será máis excepcional que as ruínas de Delfos, ou o lago Tikikaka.
Dirase que é unha tarefa dificultosa, que a barreira do idioma é insuperable, que é imposible obviar a liña divisoria que existe entre o autóctono e o visitante, que en tan pouco tempo como se pode comprender á idiosincrasia dun país etc.
A causa real é que só se viaxa para cambiar de lugar, para poder preocuparse mellor dun mesmo por un tempo determinado, sen que un horario obstaculíceche a empresa fundamental de non interesarse de verdade por nada que non sexa un mesmo.
A xente colecciona unha retahíla impresionante de países que visitaron e non coñeceron, dos que sabe todo menos o fundamental: quen e como son os seus habitantes. Porque eles son o único capaz de explicar a natureza, a historia, a cultura e as súas manifestacións.
Cando comeza un a coñecer, é cando verdadeiramente se fascina. Cando se profunda é cando comeza un a atopar os tesouros. A superficie está arrasada, esquilmada, erma.
Tempo e insistencia, esforzo e paciencia, todo o realmente interesante está nas profundidade. E o camiños para chegar sempre pasas os polas persoas, elas son a chave.
De praia en praia, de país en país, de tour en tour que hostia pódese atopar?
Menos cantidade e máis calidade.
A xente, un país é a xente. O pobo, a alma do pobo, iso é un país.
Publicado por Café UF en 10:01 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
ESMIRNA: etimoloxía. A Esmirna, en turco chámase...
UNHA VIAXE, VIAXE. (X)
UNHA VIAXE, VIAXE. (IX) Chegada a Turquía
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


document_lang: gl

langs: de es als gl gl de gl gl cs gl es gl es fr es es en gl pt en gl de gl es gl de de de fr fr de en gl es en es pt gl gl gl es gl pt gl es en es gl pt it gl gl pt gl gl gl gl da gl en gl fi gl gl de pt gl fr gl gl fi it gl es es gl de gl gl gl es es en en gl gl gl en gl pt gl it gl es gl en gl en gl en gl en gl it gl it gl sv gl gl hu es pt es es en gl cs gl en gl it en gl en gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl en gl gl en gl gl nb pt gl en gl gl en fr es ca gl sv gl es gl es en gl gl gl en gl es pt es es en gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es fr es gl es gl es gl it it es gl es gl gl es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
Venres 15 ás 22,30 h. Entrada 3 €
Concerto de Samuel Leví e Yhosvany Palma
Sabado 16 ás 22,30 h. Entrada libre
Concerto de DÍAS DESCALZOS (Isaae, Miguel, Ángeles, Ines, Nahnel)
"Non perdan o tempo con lamentos. Prosigan o traballo de organización"
JAVIER BERGIA, cantautor e músico colaborador de Ismael Serrano.
Coa colaboración especial de XOSÉ CONSTENLA, quen fixo berrar ao silencio
Venres día 1 de decembro as 23 h
Publicado por Café UF en 6:23 p. m. No hay comentarios:
Coa colaboración do grafiteiro vigues "POU"
Se sabes de quen é esta cita, o dis na barra do bar e podras levar un regalo.
¿Por qué pensamos con palabras pero sufrimos con imágenes?
Xoves 2 ás 20:30 h.
Revolución e guerra civil en España, de Contraimagen
Martes 7 ás 20:30 h.
A memoria nos tempos de Wolfran, de Antonio Caeiro
Xoves 10 ás 20:30 h.
Venres 10 as 20:30 h.
Conferencia de Antonio Caeiro director de "Aillados"
ANTONIO CAEIRO RODRÍGUEZ (Gondomar, 1960) : Ten traballado en diferentes campos: videoclips, documentais e publicidade. No mundo da video arte ten feito intervencións multimedia coa Escola de Danza Universitaria da Universidade de Santiago entre as que destaca “O museo”. Como guionista de televisión realizou a serie documental “Os ríos” e o programa concurso “A noite meiga”. Interesado na historia do presos na illa de San Simón no 1936 foi co-escritor dun libro e director dun documental “Aillados”.
Venres 10 ás 23:30 h.
Repetición do primeiro concerto realizado na illa de San Simón
Sábado 11 ás 23:30 h.
Gañadores da I MOSTRA DA CANCIÓN DE AUTOR:UTOPÍA SON
Publicado por Café UF en 9:12 p. m. 1 comentario:
Sábado 23 ás 23,30 h.
Presentación do novo traballo
Venres 8 ás 23,30 h.
Voz e acordes para poesia
Sabado 8 ás 23,30 h.
Concerto sobre tres relatos de Blanco Amor
Publicado por Café UF en 5:48 p. m. No hay comentarios:
Se sabes de quen é esta cita, o dis na barra do bar e podras levar un regalo
"Jamas le enseñaré al niño eso llamado miedo, la tristeza, el gimoteo, el pesimismo, el sentimiento de derrota, ese terrible fatalismo..."
"Orhan Pamuk " http://es.wikipedia.org/wiki/Orhan_Pamuk
Publicado por Café UF en 5:31 p. m. No hay comentarios:
Se sabes de quen é esta cita, o dis na barra do bar e podras levar un regalo
"Debemos apropiarnos de las paredes
antes que de los libros que sólo informan
a las élites" .
Dentro da 1ª Mostra de Canción de Autor UTOPÍA SON , organizado
por , Coro Das Voces Vulgares Zeca Afonso, Café UF Y Utopía Foro Concerto de:
Sabado 1 de Xullo ás 23 h.
Mercores 5 ás 23 h.
Venres 7 ás 23 h.
Mercores 12 ás 23 h.
Venres 14 ás 23 h.
Martes 18 ás 23h.
Mercores 19 ás 23h.
Xoves 20 ás 23 h.
Venres 21 ás 23 h.
Domingo 23 ás 23 h.
Publicado por Café UF en 5:28 p. m. 1 comentario:
24 de xuño ás 23,30h.
Yago Vázquez ; teclado
Jaime Garrido ; baixo
Ramiro Blanco ; batería
Felipe Villar ; guitarra
22 e 29 de xuño ás 20 e 23,30h.
Mais información en http://www.samuellevi.com/
Xoves 15 de Xuño ás 23h.
Sábado día 10 ás 23,30h. concerto De jazz do grupo:
Dentro da 1ª Mostra de Canción de Autor UTOPÍA SON , organizado por , Coro Das Voces Vulgares Zeca Afonso, Café UF Y Utopía Foro Concerto de:
Venres 2 de Xuño ás 23 h.
Xoves día 8 de Xuño ás 23 h.
Venres dia 9 ás 23h. ENRIQUE MONTALVO
Sábado 17- 6 - 06 ás 23 h.
Venres 30- 6 - 06 ás 23 h.
Mais información en http://utopiason.blogspot.com/
Sabado dia 3 de Xuño ás 23,30 h.
Xavier Pena: Guitarra, Xavier Núñez: Piano, Silvia Costas: Voz, Mikel Feijóo: Baixo
Vinios, CDs e Canción de AUTOR
exposición e audición até o 30 de xullo
Pués sí, claro, queremos demasiado, más, todo, ávidamente...queremos lo imposible para llegar a lo posible...
Tenemos prisa, mucha prisa... (Lluis Llach) http://www.lluisllach.cat/
Publicado por Café UF en 4:23 p. m. No hay comentarios:
Exposición de TRONCOSO : "POR AMOR AL ARTE JUSTO"
Dibuxos e Pinturas desde o 15 de maio a o15 de xuño
POR AMOR AL ARTE JUSTO
30 anos de vinilos de canción de autor
exposición e audición :
Un percorrido pola música de autor, desde Europa, pasando por África, Oriente até América…
SABADO 20-5 06 - ÁS 23,30 H. JAZZ-TÉTE
Yago Vázquez ; teclado
Jaime Garrido ; baixo
Ramiro Blanco ; batería
Felipe Villar ; guitarra
Comeza o 1 certamen de canción de autor organizado por UTOPIA SON .
Venres 5 de maio ás 23 h. concerto de O PROFETA DE ALFAOMEGA
Venres 12 de maio ás 23 h. concerto de MITXINHO de CRABI
Venres 19 de maio ás 23 h. concerto de PEETER JOHN BALDWIN DO CASTELO
Venres 26 de maio ás 23 h. concerto de XOSÉ CONSTELA VEGA
Mais información en http://utopiason.blogspot.com/
Publicado por Café UF en 7:21 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: it es als gl gl fr gl fr gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es fr es es es es es gl it gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
UNHA VIAXE, VIAXE. (II) Vigo
Sábado frío dun 17 de decembro.
Na solitaria estación, o tren espera inmóbil, silencioso, durmido.
A última mirada ao mar gris, vello e bravo. O próximo mar que vexa será o doce, suave, azul, adolescente… e branco, que é como lle chaman os turcos, iso é o que significa Ak Deniz.
O tren é cómodo, moderno, quizá excesivamente funcional. En realidade é un hotel sobre vías, habitación, cama, baño, tv, aire acondicionado, cafetería, restaurante…
Non hai nada como viaxar en tren, e no máis cru inverno, é mellor. Esa sensación de estar sentado cómoda e calidamente na mesa do restaurante mentres cruzas tormentas e borrascas, é tan agradable... Comes e bebes un bo viño, e les ese libro do que non te podes separar (a única patria verdadeira), e charlas sobre as mil palabras que algúns idiomas teñen para distinguir os distintos brancos da neve, mentres a paisaxe vai pasando diante túa, allea a ti. E fóra, a choiva, a neve, o frío… mentres gozas da suave temperatura do tren. É unha doce forma de ir póndose en camiño, de empezar a despreguizar o espírito.
Na tele do compartimento poñen “Up”. Os debuxos son preciosos, pero a narración da vida do vello é dunha tristeza despiadada. “O explorador intrépido” acompañaranos durante toda a viaxe. Pero o meu ánimo non estaba para debuxos, nin para crueldades, e procurei non prestar demasiada atención á pantalla e refuxiarme no Ulises de Homero, que a pesar das súas desgrazas, a súa radical soidade de heroe, os seus choros e a súa intermitente nostalxia da patria, alégrame a alma, porque nunca se dá por vencido e tamén el é un “explorador intrépido”, pero moito menos triste.
“Viaxar así é caro, é un luxo”. Non. Caros son eses coches-amante cos que os imbéciles suplen as súas tristes frustracións, ou esas pantallas de plasma de alta definición para ver a arte refinada do fútbol e o telelixo, ou esas cremas reafirmantes que deixan lisas as tristes peles das señoras de…, sempre dispostas a embelecer o corpo e nunca a alma. Cara é a peza de marca que o rico leva posta. Con moito menos do que calquera imbécil gastou en alcol a noite de fin de ano intentando desesperada e inútilmentemente ser feliz, compra o billete dese tren.
Amence polas chairas de castilla e Aragón. . Os Monegros. . Gústame esa paisaxe baleira, chairo ou suavemente ondulada, seca e árida, de horizontes despexados e infinitos. A súa beleza reside no baleiro, na claridade, na pureza das liñas, na sobriedade das súas cores.
Moitas veces sentín o cansanzo da paisaxe galega, esa saturación de formas e cores, esa desaparición do horizonte a forza de montes e árbores, de vales e riscos. Moitas veces indixesteime de verde, dos mil matices do verde, da infinidade de grises, das néboas e sobrenéboas, e postnéboasas e entrenéboasas… Matices e máis matices, ata o infinito, ata o esgotamento. E despois aparece o amarelo salvaxe do toxo e a xesta, a saturación do cheurento e satinado amarelo das mimosas, e o vermello de sangue e o ocre dos pámpanos en setembro, e o marrón abandonado dos castiñeiros e carballos no outono… E todo sobre un horizonte sempre ocupado por volumes e formas. Se non tivese o mar volveríame tolo, ou morrería de saciedade. Ás veces boto de menos as chairas de Castela, dos Monegros, de Anatolia.
Almorzo no restaurante mentres nos achegamos ao Mediterráneo. ¡Que exceso de luz!
Publicado por Café UF en 1:53 p. m. No hay comentarios:
UNHA VIAXE, VIAXE. ( I )
Moverse, moverse sempre, e en todo. .
O lugar no que vivimos atrápanos e protéxenos. Atrápanos porque nos protexe. Nel sentímonos seguros, nel cremos controlar o tempo e os acontecementos, os sentimentos. Cremos coñecer ás persoas que nos rodean, sabemos quen son os bos, quen os malos, e quen os apolíticos, que son xentes-limbo, bobos. Estamos na “nosa” cidade, na “nosa” rúa, na “nosa” casa, coa “nosa” xente, no “noso” país, na “nosa” lingua. Todo isto que parecer ser “noso”, constitúe a nosa seguridade, a nosa vida. Volvémonos formigas, ovellas de curro, burros de nora, os mesmos pasos, os mesmos saúdos, os mesmos corpos, todos eses “os mesmos” que nos fan sentir seguros. Cremos saber o que somos, como somos, como imos actuar, que imos dicir, como debemos ser; sabémolo porque todo o que nos rodea dínolo desde fai moito tempo, desde sempre. Sabemos como se di pan, como é a habitación onde imos durmir, onde comprar a botella do viño que nos gusta, onde serven o mellor café, e onde está o hospital. Iso dános seguridade, fainos a vida fácil, (¿escribín “vida”?). Comodidade e seguridade parecen ser as aspiracións máximas. A pesar de que sabemos que de ambas as palabras xamais brotou nada fermoso, bo ou sublime. É a auga estancada, é o aire sen renovar, a terra sen labrar, Odiseo sen viaxe, o cemiterio no que están enterradas todas as cousas realmente importantes: a aventura, as utopías, o coñecemento, o inesperado, o sorprendente, o misterio, a creación, o risco, as linguas e as praias descoñecidas, os sentimentos e os sabores nunca probados, a audacia, o valor, a fértil soidade…
A auga que non se move vólvese pestilente, do mesmo xeito que as persoas. A rutina vai infectándoo todo de monotonía e desidia, ata que enfermamos de seguridade. Volvémonos eses mortos viventes que nos cruzamos na rúa, eses seres previsibles, mediocres e aburridos, dos que coñecemos todos os xestos, todas as palabras…, pero seguros.
Cando decidimos viaxar, movernos, partir, deixar atrás a cotián…, cantos temores asáltannos. E cando digo viaxar, non me refiro a ese rito estúpido que inmensos rabaños de turistas realizan en mandas de “tours” preprogramados, precociñados, predixeridos, consistentes en desprazar mundo adiante a rutina da súa vida diaria. Non me crea mala conciencia desprezarlles e aborrecerlles, porque, contra o que algúns pensen, non son o pobo, son a odiosa, aborrecible, asustadiza, depredadora, destrutiva e noxenta clase media. Non desprezo á xente, só aos despreciables. Eu non teño a culpa de que sexan tantos. Dáme o mesmo que moitos deles sexan asalariados, funcionarios, profesións liberais ou a nai que os pariu. Son unha caste indesexable que como un cancro levan a calquera lugar do planeta os seus gustos, a súa comida, a súa puta música, as súas comodidades, a súa seguridade, os seus tics de novo rico, os seus medos, a súa merda. Van a monumentos que nin lles gustan nin entenden, fanse fotografías en grupo mentres gritan “pataca”, antes de subir a outro autobús que lles leva a outra “pataca”, e de alí a un comercio para turistas que mantén a comisión ao condutor do autobús, e de alí a un hotel que debe parecerse o máis posible ás súas casas. Rabaños de Maruxas e Manolos, de Borjas e Aranchas, percorrendo ruínas e praias paradisíacas, museos e discotecas… De Cancún á India, dos fiordos noruegueses ao Nilo, de Londres a Sudáfrica cobren o planeta (sobre todo cando fai calor) dun magma idiota que o devora e degrádao todo. Esténdense polo planeta como unha praga viscosa que ataca monumentos, paisaxes, grupos étnicos, selvas violadas, reservas naturais, especies animais… enfermándoos, feríndoos de morte, matándoos. E o peor é que non hai antídoto que se poida utilizar, nin posibilidade de que se descubra. Porque monstruosas empresas teñen montado un negocio brutalmente lucrativo á conta de mover dun sitio para outro inmensos exércitos de funcionarios, de clases medias aburridas, de familias con camisas hawaianas e chapeus de palla, de estudantes que pasan o ecuador en Ámsterdam, de pedófilos que pasan a corentena en Tailandia, de puteros que evacuan na Habana…
Non, non me refiro a este tipo de “viaxes”, refírome aos de verdade, aos que comezan nunha estación de tren (as emboubadas hordas touradictas odian o tren, porque é máis lento, porque é caro, porque teñen tempo para ler e pensar. A súa expresión máxima de desprazamento é o voo de baixo custo con hotel e almorzo incluído); refírome ao viaxeiro non ao turista. Ao que non pisa unha axencia de viaxes. Ao que non sabe en que porto haberá de resgardarse das tormentas, ao que non sabe en que mesa comerá, nin en que cama durmirá, o que, como dicía Machado, “onde hai viño bebe viño, e se non hai viño, auga fresca”, o que planea o que os deuses cambian, o que ha de sentir calor e frío, o que un día será esmoleiro e ao outro señor, o que ha de chorar e rir, descubrirse e descubrir, sentir como a cadea da borracheira úneo a descoñecidos, e darse conta de como o vento das distancia lle mostra o desunido que estaba aos coñecidos, o que entende que o traxecto é viaxe e non a chegada, o que sabe que é o camiño o importante non é a meta, o que non ten présa por chegar porque no fondo sabe que nunca chegará; porque a vida é como o río de Heráclito: onde un cre chegar xa non existe, e de onde un cre partir xa deixou de existir.
Pero a rutina e a seguridade a todos termina volvendo covardes, a diferenza está en que o viaxeiro enfróntase aos seus temores, e o turista contrata un tour-gregario, quince días en Istambul con excursiones á Capadocia e a Pamukale que o inmunice contra os seus temores aínda que iso leve que non vai ter nin un segundo de verdade. Un volverá cambiado e o outro adocenado.
Sempre quixen facer unha viaxe lenta, no que me dese tempo a degustar todos os momentos, todas as paisaxes, todos os pensamentos… Unha viaxe cun tempo antigo, cun ritmo sosegado e intenso. Unha viaxe de deixarse ir, cunhas pinceladas de decadencia victoriana de Alma Tadema, e unhas pingas de Keruak. Lento. Sobre todo, lento, para poder ler, escribir, pensar, sentir. En tren, en barco, en autobús, en taxi, en burro… Champaña francesa e viño barato, caviar e un mendrugo de pan duro.
Se é difícil partir, pensa o viaxeiro, é porque se estivo demasiado tempo sen facelo. Esa desolación que sente a alma, ese cansazo que dá asomarse ao futuro, esa tristeza que se pega á pel como unha morriña densa e profunda, esa sensación de querer volver sen saír, de querer chegar sen partir, é só o reflexo do entumecida que está a alma debido á rutina, a seguridade e a monotonía. Pero dura só ata o primeiro paso.
Parafraseando a Dostoyevski o importante non é viaxar senón saber para que se viaxa.
O plan da viaxe é ir en tren ata Barcelona, de Barcelona a Milán, desde alí a Ancona. En barco de Ancona a Patras, no Peloponeso. Desde Patras a Atenas en autobús. En barco desde o Pireo a, ou ben a Mitilene para visitar Eresso e despois pasar a Ayvalik en Turquía, ou ben a Jíos e pasar a Çesme en Turquía. Despois chegar a casa (Ahmet) en Esmirna. Instalados en B. , xa veremos se ir ao Kurdistán, a Capadocia, ao Memhrut ou a Antalya onde está R...
A volta está sen decidir.
Publicado por Café UF en 2:05 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
UNHA VIAXE, VIAXE. (II) Vigo
UNHA VIAXE, VIAXE. ( I )
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl als gl gl zh gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl en it es es gl gl es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
DE XARDÍNS, TERRAZAS, CAFÉS... (I)
DE XARDÍNS, TERRAZAS, CAFÉS, PLANTAS, FLORES, ÁRBORES, TEIMAS, ABSURDOS, VIOLENCIA, OBSESIÓNS, A ESTÉTICA DOS BURROS, E A ESTÉTICA DE VIOLENTAR A NATUREZA…
A TERRAZA DO UF está posta no que era un pequeno xardín interior doméstico do edificio de principios do S. XX no que está o café da rúa Pracer de Vigo. O gran loureiro que nel hai, plantouse cando se terminou o edificio. Unha fucsia, unha vella hortensia e unha mata de begonias é todo o que queda de cando se abriu o CAFÉ UF. Todo o que agora hai nel, plantouse ou creceu casualmente sen ningún plan determinado, libre, anárquicamente, sen violencia, sen exercer a prepotencia do tolo que quere controlar a pequena natureza baixo a ditadura de caprichos tan absurdos como esteticamente discutibles.
A primeira planta que debe medrar nun xardín (e en calquera lugar) é a da Liberdade. Deixar que a vida medre en liberdade, as plantas saben como teñen que facelo, son intelixentes. Iso que chamamos “millóns de anos de evolución” é unha forma admirable de inteligencia: de adquirir recursos sorprendentes para seguir existindo.
Algunhas das plantas que crecen neste xardinciño, son produto dun longo e intelixente proceso: a planta produce pequenos frutos de cores e sabores que lles gustan aos merlos, estes cómenas tragando con eles as sementes que non son destruídas polo organismo do paxaro que acaba por expulsalas cos excrementos. Despois a terra, a humidade e o sol realizan o final da operación, e crece a planta onde a casualidade decide. Crecen, dan froito e outros merlos cómenos, e vanse outros xardíns, e o proceso repítese. Algo que non é capaz de facer o home, un ser que sempre a caga, pero dos seus excrementos só crecen destrución, desolación e melancolía.
O que chamamos “xardín”, non foi outra cousa que a utilización das plantas e as árbores para criar unha obra plástica vexetal, segundo un plan “humano?” preconcibido. Grandes ou pequenos, interiores ou exteriores, públicos ou privados… os xardíns sempre consistiron en forzar a plantas e árbores a funcionar, non como son, senón como o que o home quere que sexan. Planta, trasplanta, curta e recorta, poda, inxerta, torce e retorce, sementa e arrinca, rexe e dirixe, ata, transforma, cambia… Quere que ese anaco de terra á que vai chamar “o seu xardín”, sexa en realidade unha mistificación da natureza. Na súa concepción da cousas, sempre antropocéntrica, o home tratou á naturaza, non como unha realidade da que forma parte, senón como algo do que extraer beneficio, algo ao que escravizar, forzar, falsear, torturar ou destruír. Iso que chamamos “home civilizado”, nunca se sentiu parte ou aliado da natureza, sempre se creu o seu dono e señor, e actuou como un terrateniente prepotente e desapiadado.
Desde que descubriu a agricultura o home creuse deus. Xa non dependía dos caprichos dos deuses, do clima, ou dos fenómenos naturais para conseguir alimentos. El xa sabía como conseguir frutos, era capaz de crear alimentos, (cousa que antes era potestade dos deuses), o que o asemella a deus, el xa era como dios. O mito bíblico do Xardín do Edén fai referencia a este feito. A expulsión do paraíso é o castigo que Yahvé infrinxe ao home por probar a fruta da árbore da ciencia, é o castigo que dios infrinxe ao home por descubrir a agricultura, a creación de alimentos, arrebatándolles ese poder a deus. Este mito aparece dous mil anos antes da Biblia, nun texto sumerio que conta a lenda de Adán e Eva, a árbore con frutos, a tentación por medio dunha serpe…
A parte máis medorenta desa sociedade onde se dá o grandioso descubrimento da agricultura, é a que cre que dios castigaralles expulsando ao home do paraíso e facendo que teña que sufrir para conseguir o seu sustento. E é esa obsesión por dominar á natureza que arrastramos desde o principio da civilización, a que nos levou a descubrir a agricultura, e a crear xardíns coa patética vaidade de quen se cre dios porque é capaz de crear catro parterres absurdos e podar os setos ata conseguir tapar o seu xardín do xardín encostado contiguo.
A explotación da natureza que supón a agricultura ten un fin de supervivencia, aínda que observando o tolo sistema de produción agrícola á que chegaron os países industrializados, (producen, subvencionados, enormes cantidades de alimentos para destruír, porque non hai suficiente consumo, mentres medio mundo morre de fame), podemos chegar á conclusión de que tamén con este descubrimento o home exerceu o seu papel destrutivo. As inmensas extensións de plástico branco, no norte de Italia ou no sur de España, para lograr un cultivo abusivo en invernadoiros que desertizan terras que eran fértil, son o verdadeiro rostro da tolemia á que o home adoita levar os seus descubrimentos, e neste caso a súa forma bárbara de exercer o seu dominio sobre a natureza. Da mesma tolemia provén a creación deses xardíns de tipo versallesco, cos seus exasperados labirintos de mirta podada en formas antinaturais, os seus estúpidos estanques e os seus rebuscadas estruturas onde nada é natural, libre, verdadeiro. E temos despois a versión cutre do pequeñoburgués co seu xardinciño de segunda residencia, cos súas setiños, coas suas árboreciños, os seus camiñiños empedradiños, os seus enaniñoos do bazar chinés, os seus cenadores de centro comercial… Tan antinaturais como os outros. Pero se ante os burgueses un se cabrea, ante os pequenoburgueses, un non sabe se chorar de vergoña, ou rir de tristeza.
Non importa que un xardín sexa grande ou pequeno, interior ou exterior, público ou privado… ese lugar que construímos para gozar da natureza, para estar en contacto con herbas, plantas, árbores… ten que ser un anaco de natureza libre, no que a man do home nótese o menos posible, se non é posible que non se note.
”¡Non temades nin esteades tristes! ¡Alegravos, máis ben, polo Xardín que vos prometeu!” O Corán
Publicado por Café UF en 5:05 p. m. No hay comentarios:
Preséntanos a tua película preferida
PRESÉNTANOS A TUA PERLÍCULA FAVORITA
Unha persoa presentaranos cada xoves a súa película preferida.
A persoa poderá facer unha presentación preparada de antemán, ou se o prefire, contestar as preguntas de quen actúe de presentador por parte do cine-clube UTOPÍA CINEMA. (Dende cando é a túa película preferida? Qué é o que máis che gusta dela? Cal é a tua escea preferida? Cal e o diálogo preferido? etc.
As proxeccións farnase en pantalla grande no local do cine-clube UTOPÍA CINEMA, rúa do Pracer 19 sótano.
A presentación comenzará as 20 h. A película proxectarase a continuación, nunca despois das 20,30.
Publicado por Café UF en 9:26 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
DE XARDÍNS, TERRAZAS, CAFÉS... (I)
Preséntanos a tua película preferida
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl de gl gl cs gl es gl es fr es es en gl pt en gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es fr es gl es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
Venres 15 ás 22,30 h. Entrada 3 €
Concerto de Samuel Leví e Yhosvany Palma
Sabado 16 ás 22,30 h. Entrada libre
Concerto de DÍAS DESCALZOS (Isaae, Miguel, Ángeles, Ines, Nahnel)
"Non perdan o tempo con lamentos. Prosigan o traballo de organización"
JAVIER BERGIA, cantautor e músico colaborador de Ismael Serrano.
De aquellos años verdes.
Coa colaboración especial de XOSÉ CONSTENLA, quen fixo berrar ao silencio
Venres día 1 de decembro as 23 h
Publicado por Café UF en 6:23 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: es es als gl gl de gl en gl en tr tr tr tr tr tr tr gl gl gl gl es lt gl fi es gl gl gl gl gl gl gl es gl es lt fi gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es fr es gl es es es es gl gl cs it es es es cs es es es es it es es es gl es es de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
UNHA VIAXE, VIAXE (XI) ESMIRNA
Ao levantarme o primeiro que fago é dirixirme ao balcón. Atraveso a cociña na que está preparando o “kavhalte” a nai de Ahmet.
“Evet, iyi. Yatak ve ben zaten benim biliyorum o uyurken eğer gibidir.”
“Ahmet geliyor, ekmek için gitti.”
“ Ben balkon için çıktığım gidiyor, ben gün ışığına İzmir görmek istedik.”
É unha mañá gris, sopra un frío vento do norte que me fai tremer de felicidade.
Unha nai preparando o almorzo, os seres queridos charlando á calor do fogón, o cheiro do té recentemente feito, a visión de Esmirna baixo o inverno… Obsérvoo todo desde o balcón e penso no que dicía Kazantzakis: "Que cosa tan simple e frugal é a felicidade: un vaso de viño, castañas asadas, un pequeno braseiro para quentarnos, o son do mar... Todo o que se necesita para poder sentir aquí e agora a felicidade é un corazón simple e frugal".
A felicidade, se existe, está nestas sinxelas cousas. Neste momento, eu son o ser máis rico do mundo. Neste momento no que ata as zapatillas que levo non son miñas senón de Ahmet.
Tomamos o “kahvalte”. Esta é unha das dúas comidas fortes que se fan ao cabo do día, a outra tómase ao final da tarde.
”Que plan temos para hoxe?” pregunta Ahmet mentres comemos.
”Vagabundear por Izmir ata gastar os zapatos. Alsancak, Kemeralte,
Basmane… Tomar algo no Sevinçe, terracear polo Kordon, comprar discos e libros, tomar un té na terraza que hai baixo os grandes sicamoros de Kemeralte, comprar un “tepsi”, tomar un “shalep”, respirar mar ata baleirar a ría… Sigo?”
Quedárdesvos moitos días, espero.”
”Si, bastantes. Pero o plan é que dentro dunha semana sigamos a viaxe os tres. Unha vez na casa, desde aquí facemos outra viaxe, un sub-viaxe, pero os tres. En tren e cara ao leste. Así que vaite preparando.”
”Ben, xa veremos. Pero pensade que estamos en decembro, e poida que cara ao leste estea todo nevado.”
”Oxalá. Seguiremos con tren e neve. Este será a viaxe do tren e a neve. Intentaremos chegar ao Nemrut e volver por a Capadocia.
Pero iremolo vendo sobre a marcha.?
”¡O Nemrut! ... pero se está preto da fronteira Siria. É unha tolemia…”
”Tes lago mellor que facer?
Será divertido. O ano que fomos a Diyabakir non o pasamos mal, verdade?”
”Si, pero era verán.”
”Pois iso foi o peor da viaxe: a calor. Imaxínao agora, con neve, sen turistas, sen preocupacións, completamente libres”
”Está ben, pero agora gozade de Izmir.”
”Quero ir ao Asansör…”
”Xa empezamos… Non dixen que fósemos todos os días a cear alí, só quero ir unha vez ou dúas”
”Hoxe ceamos aquí, a miña nai vai facer a cea.”
”Ah, non…, dille que temos que cear en casa de S., prometémoslle que iriamos. Non podemos faltar. Pídelle desculpas á túa nai e dille que cearemos mañá.”
Mentres tomabamos o kahvalti, Yeit saíu e volveu cun amiguiño. É o fillo do veciño do. Ahmet dille que vaian buscar ao pai para que veña connosco ao centro.
Chega Mustafa e os críos. Queren que vaiamos ver o curral que ten na terraza da súa casa. É a seguinte á nosa. Subimos. Hai todo un curral: galiñas ananas, un galo, pitos… A terraza-curral parece a dun barrio pobre de Calcuta: cartóns, latas, táboas vellas, barro…, pero eles veno coma se fose un encantador curraliño sueco. Falan con orgullo daquela galiña, das trastadas daquel galo, do que crecen os pitos… É coma se o barrio xitano conquistase aquela terraza paia. Son os inconvenientes (ou convenientes) de vivir na fronteira.
Os nenos quedan e ímonos os catro ao centro. Baixámonos en Basmane e imos andando cara a Alsancak (Alsanyak) bordeando o gran parque da Fuar. Ao chegar á praza Lozan, onde está o “Lozan”, (que xunto co “Sevinçe” son as cafetería-pastelería máis famosas, caras e elegantes de Izmir), apartámonos do parque para tomar o bulevar Plevne que desemboca precisamente diante do Sevinçe, onde comeza a rúa peonil de Alsancak que agora leva o nome de Kibris (Chipre). A rúa cruza este precioso barrio no que vivían os gregos ricos, antes de que fosen botados ao mar por Atatürk, e vai desembocar no porto de transatlánticos.
Fai uns anos o barrio estaba moi abandonado, as fermosas casas gregas de mármore branco coas súas característicos escalinatas e balcóns, envellecían abandonadas, baleiras… Íanse morrendo de desidia, de nostalxia polos seus antigos donos para sempre perdidos. Din que os gregos son os únicos seres capaces de morrer de nostalxia pola súa patria. As casas gregas tamén son as únicas edificacións capaces de morrer de nostalxia polos seus donos. Fai algúns anos, neste barrio, moitas casas suicidábanse, precipitábanse a terra, non pola deterioración, senón pola tristeza da súa dolorosa perda. Como eses cans que se deixan morrer cando perden aos seus amos.
Aos poucos foise recuperando o precioso barrio. Bastantes casas xa están sendo utilizadas para abrir cafés, pubs, restaurantes, librerías, galerías de pintura… Aos poucos, as tristes casas van recuperando a súa alegría esquecida, saíndo da súa ilusión suicida, da súa melancolía abatida.
Agora son eses turcos fatalistas e serios quen as habitan, aqueles gregos rebosantes de alegría de vivir fóronse para sempre.
Paseamos pola rúa peonil. Imos ata o café que hai no primeiro piso da casa antiga. Tomamos té e charlamos. Sempre que imos a Asancak visitamos ese café. É un primeiro piso dunha casa antiga turca. Non o reformaron nin apenas arranxaron. Está coidado pero vello. Mantiveron a división das habitacións da casa, simplemente puxeron mesas de madeira e bancos. Mantén as pequenas galerías de madeira típicas das casas otomás. Nelas hai unhas pequenas mesas cuns pequeñísimos taburetes. Estase ben alí, pódese ver todo o movemento da rúa desde arriba. O tempo pasa como unha caricia sobre a pel espida, mañá fría, “dolce far niente”, tempo, liberdade, vida…
Cambiamos de café, cruzamos a rúa e subimos a outro que está nunha casa de tres pisos. É máis lujoso. Aínda que non ten o encanto do primeiro, estase ben. Subimos á terraza. Hai unhas magníficas vistas de Alsancak. Tellados con chemineas fumarentas, nubes grises, divindades metamorfoseadas en gatos olímpicos, brisas xeadas…
Gústame vagabundear por este barrio, gústanme as súas estreitas rúas empedradas e as súas casa mordidas polo tempo. Tivo que ser fermosísimo cando os gregos vivían aquí e cando o Exeo chegaba ata as súas casas de mármore branco. Agora roubáronlle o mar. Unha longa muralla de edificios de doce pisos púxoselle diante. E diante desta muralla fixeron unha rúa. E fai uns poucos anos diante desta rúa fixeron un ancho xardín. Un demente proxectou unha autoestrada polo mar e comezouse a rechear con tal fin, partindo do porto de transatlánticos, cara a Balçoba. Por un inesperado milagre o proxecto abandonouse e no recheo que xa se tiña realizado fíxose este parque que afastou aínda moitos metros máis o mar das casas de Alsancak.
Eu creo que parte da melancolía que teñen esas casas abandonadas débese á nostalxia que senten do mar cada vez máis afastado.
Na costa de Asia Menor, de forma natural ou por intervención humana, o mar sempre termina afastándose. En Troia, a terra foi afastando o mar moitos quilómetros de onde estaba cando suceden os feitos que se narran na Ilíada. En Éfeso a rúa que terminaba no mar, hoxe ten quince quilómetros de campos de cultivo diante. E en Esmirna…, como en Vigo. Conseguín preciosas fotografías antigas nas que se ve a area branca das praias de Alsancak, esas praias que agora se asfixian baixo toneladas de formigón. Nunha das fotografías pódese ver a terraza dun café sobre a area da praia, cos seus toldos de lona tostada axitados polo Imbat. Tamén hai fotografías da praia que había no Berbés de Vigo diante dos soportais que hoxe quedan tan afastados do mar.
POLO QUE RESPECTA Á PRAIA SEPULTA, ALSANCAK É O BERBÉS DE ESMIRNA, OU O BERBÉS É O ALSANCAK DE VIGO.
Algún día a Terra estará habitada por verdadeiros homes e entón sei que
volverán descubrir a area das praias de Alsancak e do Berbés. Esa area que agora está sepultada baixo toneladas de cemento, asfalto e estupidez, volverá cegar ao mar nos atardeceres de Setembro. Algún día os soportais de cuarzo do Berbés e as escaleiras de mármore branco das casas gregas de Alsancak volverán sentir sobre a súa pel a paixón salgada do mar incansable. Algún día habitarán a Terra xentes que amen a Terra e deitaranse espidos sobre a branca area, e haberá un festín de intelixencia e liberdade sobre as praias do Berbés e de Alsancak.
Algún día, cando deixemos de pór os nosos soños fóra de nós, en deuses e relixións, e comprendamos que o divino habítanos a todos. Algún día, cando comprendamos que se inventamos aos deuses é porque dentro de nós vive un deus. A vós, os homes que no futuro volveredes descubrir as praias de Alsancak e do Berbés, deixámosvos estas fotografías para que teñades constancia de que aí estaba e segue estando a area. E deixámosvos estas palabras para que teñades constancia de que toda esa barbarie que uns desalmados disfrazaron de progreso, realizouse sen o consentimento dalgúns, contra os desexos dalgúns, ignorando a loita dalgúns. Eses “algúns” que eran o froito máis fermoso daquel tempo, o presaxio afastado do que vós teredes que ser. Porque debedes saber que nunca, nunca, nin aínda nos momentos máis negros e abxectos da historia, deixou de haber verdadeiros seres humanos que souberon conservar, oculto no seu interior, a chama do humano para poder transmitila. Esa chama que chegou ata vós a través das horas escuras, da destrución da natureza, da crueldade, da barbarie, da brutalidade, da degradación e opresión, de vergoñosas tebras. Tede isto en conta cando dirixades a vosa mirada cara ao pasado. Bebede un bo viño á memoria dos que soamente vimos a area desas praias en fotografías antigas e amareladas, e que non tivemos outra culpa que a de ser menos fortes que as bestas.
Pasamos o día vagando polas rúas e bebendo cervexa con patacas fritas. De cando en vez Ahmet métese nalgún local de apostas hípicas para selar un boleto. Entón sentámonos nunha mesa, pedimos un té e el comeza a buscar información sobre as carreiras nun deses tabloides que traen, en letra pequenísima, infinidade de informacións sobre todas a carreiras, sobre os cabalos, de quen son fillos, que características teñen, se corren ben en herba ou en area, se o jockey é tal ou cal, se engordou ou adelgazou, se o dono do cabalo é este ou aquel, a como están as apostas, se é favorito ou non… En pequenos monitores retransmiten as carreiras de Bursa, Istambul ou Izmir. Cando cre telo claro, cobre os boletos. Entón ímonos e vémonos obrigados a ir entrando de cando en vez nuns deses locais para ver os resultados. En Turquía hai unha gran afección ás carreiras de cabalos. Ahmet non xoga cantidades importantes pero ten esa paixón. El di que é “atkolik”. En turco cabalo dise “at” e alcohólico “alkolik”. Nunca lle tocou ningunha cantidade que se poida ter en conta. Termina sempre dicindo que o mundo dos cabalos está en mans de mafiosos que fan perder aos favoritos e gañar aos perdedores para cobrar grandes cantidades en apostas amañadas. Non sería de estrañar. Todo o que pode ser corrompido neste país, o é. En gran parte, o arrase dos islamitas moderados nas últimas convocatorias electorais débese ao cansazo de tanta corrupción: nos partidos laicos, na policía, no exército, na xustiza...
Ao final da tarde volvemos a casa.
Cea en casa de S. Está a irmá, Yusuf, Yeit, e os galegos. S. segue cociñando tan ben como sempre. Pero a cea non resulta agradable. Quizá só haxa unha cousa máis deprimente que un matrimonio, e é un matrimonio roto. Cando lle pido que non fale así de Ahmet diante dos seus fillos, a situación vólvese tensa. Impórtame un carallo que os adultos esnaquícense entre eles tras fracasar en todas esas estupideces que intentan por non saber vivir con eles mesmos, pero que os fillos teñan que pasar por toda esa violencia e ese resentimento, paréceme inaceptable.
Chama a súa filla desde G. que está a 1.500 km de Izmir. Fala con voz de rica turca, iso que sempre quixo ser e hora por fin logrou selo. Dá clases de inglés, o seu marido fixo diñeiro como emigrante en Holanda, teñen un fillo precioso, e relaciónase coa elite desa estraña cidade na que se une o ultramoderno co tradicional. Que vaiamos, que vive moi ben, que ten dous coches e un deles é un todoterreo, e que podemos facer unhas excursións magníficas polas montañas, e que podemos pasar a Siria, que hai unha cidade preto da fronteira que non esixen pasaporte nin visado…
S. comeza a facer plans para marcharnos mañá xa. Podemos ir en avión, que é barato, ou en bus, ata podemos ir en tren como fomos aquel ano… Cando lle dicimos que non podemos, que estamos en casa de Ahmet e que imos estar con el un tempo en Esmirna e despois irémonos cara ao leste xuntos, non lle gusta nada,e a situación agréase un pouco máis. Fotos, recordos de tempos vividos na casa de Ocaklar, de Kavakum, de Çardarli… Tristes visións de momentos máxicos dos que desapareceu a maxia. As fotografías deberían traer incorporado un ácido que as destruíse cando se acumulase nelas unha densidade insoportable de dor.
Ímonos. Traio un resaibo amargo. Aquela muller tan amable e sinxela, coa que pasamos tantos doces momentos, agora ten arestas ferintes, un resentimento apenas disimulado que provoca incomodidade.
NA TV. TURCA BOGART FUMA UNHA NUBE PIXELADA
O goberno turco levou a cruzada antitabaco ata límites incribles. Nas películas, ata as obras mestras clásicas, aos personaxes que están fumando vélaselles a zona do cigarro. Pódese ver a Bogart en “Casablanca” cunha nube, que continuamente lle tapa a man, sobe á boca, baixa ata o cinceiro, volve subir… E na súa obsesión polo adorno tamén debuxan sobre os cigarros flores, peixes, paxaros… que se moven sobre os cigarros por toda a pantalla. Nunha escena nocturna na que haxa varios personaxes fumando pódense ver infinidade de animais e plantas con fortes coloridos, movéndose arriba e abaixo, ao ritmo das mans dos fumadores. É unha tolemia, un atentado contra centos de obras de arte. Recorda a atrocidade cometida por aquel pintor alcumado Il Braguetone por pintar panos sobre todos os espidos de Miguel Anxo na Capela Sixtina.
O cigarro, a forma de fumar, son un elemento interpretativo, expresivo, unha peza máis dese puzzle que chamamos interpretación, e non falemos do que supós respecto da fotografía da película. Pero esta aberración dos islamitas “moderados” faime pensar noutra cousa. Porque a campaña do señor Erdogan, inadmisible, ten a súa lóxica.
Moitas veces pregunteime que facer respecto das aberracións que herdamos dentro da cultura que a historia trouxo ata nós. Toda esa maldade, esa degradación, esas abxeccións, todas esas apoloxías da barbarie, do crime, da inhumanidade, da crueldade, da desigualdade, das esclavitudes…, cando se producen en obras sen interese, sen calidade, o tempo termina arroxándoas ao vertedoiro do esquecemento. Pero que facer cando esas secuelas veñen envolvidas na xenialidade, na sedución irresistible das obras mestras, nesas obras que estamos condenados a perpetuar, a preservar, a transmitir mentres a humanidade exista? Cal debe ser o noso comportamento ante esas obras mestras na que vén o veleno (moitas veces invisible) que infecta o noso espírito, o noso pensamento e que, nunha parte non despreciable, é causante de moitos do noso actos aborrecibles (machismo, racismo, belicismo, violencia, desigualdade…)? Nesas obras están as verdadeiras raíces dalgunhas dos nosos trazos máis despreciables.
Paréceme esta unha cuestión capital. Penseino cabilando sobre a desigualdade de xénero. Pódese está vixiante para que a cultura que se crea agora, non teña ese veleno (cousa que tampouco se logra). Nalgunhas pequenas zonas do planeta xa é difícil crear obras que conteñan apoloxías da escravitude, o racismo, o belicismo…, pero esta vixilancia, que é absolutamente minoritaria, exércese ademais sobre o máis visible, o máis groso, o máis escandaloso do problema. Sería difícil, por exemplo, que se rodase unha película onde se fixese apoloxía dos malos tratos á muller ou sobre a necesidade de gasear xudeus. Pero se poderían contar por miles as películas (ou obras en xeral) nas que, moito peor que facer apoloxía, preséntanse de forma natural, coma se fose incuestionable, coma se fose lóxico, coma se fose xusto, coma se fose bo e belo, situacións nas que a muller é a que cociña, a que cose, a que pasa o ferro, a que coida dos fillos e ordena os calzóns dos homes que viven con ela. Ou as veces que se utiliza unha linguaxe no que con toda naturalidade emprégase a palabra “xudeu” por “usurário”. Sobre estas “pequeneces” non hai vixilancia. Aínda que estas “pequeñeces” sexan en realidade máis importantes que as grandes agresións. Porque estas grandes agresións teñen as súas raíces, o seu caldo de cultivo, nesas desigualdades que se presentan dunha forma tan “natural”. Sen ese cúmulo de pequenas aberracións tan “naturais” as grandes salvaxadas, as grades inxustizas, serían imposibles. O velado dos cigarros na tv turca, aparte de inútil, hipócrita, absurdo e feo, e de constituír un atentado contra obras de arte que son patrimonio de toda a humanidade, resulta ademais insultante, un agravio comparativo con outras secuelas bastante máis dolorosas que padece a sociedade turca, e a do resto do mundo.
Vanse a cortar ou velar todas as escenas de violencia das películas? Vanse a velar todas as escenas nas que con toda naturalidade vese a nenos realizando traballos de adultos? Vanse a velar todas as escenas nas que mulleres prostitutas aparecen “con toda naturalidade” sendo compradas e usadas por homes? …E así poderiamos seguir ata o infinito. Pero ao sensible goberno turco o que lle preocupa é que se vexa a Rita Hayworth fumando un cigarro e resúltalle “familiarmente indifeente que Glenn Ford péguelle unha hostia mítica. E o goberno turco non é unha excepción respecto doutros gobernos, é a regra.
Pero volvendo ao problema das obra de arte que transmiten ideoloxías e comportamentos inaceptables, o veleno escondido tras da xenialidade, de como inocularse contra este veleno dado que non se quere, ou non se debe, destruír o recipiente xenial no que vén envasado.
Cando lemos na Ilíada a impresionante apoloxía que fai da guerra, do combate, do valor heroico do home guerreiro, da crueldade, do crime, da aniquilación social da muller…, cal é a fórmula para non deixar que nos seduza século tras século a millóns e millóns de seres humanos? Ou, a cuestión crave, como gozar dunha obra como a Ilíada sen que todo a súa “ideoloxía” non inflúa en absoluto en nós? Como deixarse seducir e gozar sen deixarse contaxiar pola súa barbarie? Como perder a capacidade de análise que supón o arrebato ao gozar destas obras mestras, e ao mesmo tempo manter vixiante a nosa intelixencia para separar o nocivo do sublime?
O futuro terá que lograr inmunizar aos cidadáns contra todo o negativo que arrastran consigo as marabillosas obras mestras que a humanidade creou ao longo do tempo. As persoas terán que aprender a discernir o que deber gozar e o que deben aborrecer desas obras, e facelo dunha forma intuitiva e inconsciente. E isto só se logrará con cultura, cultura e máis cultura. Pero tardaranse xeracións e xeracións en logralo. E nin sequera está garantido que se logre. Sementouse tanto e durante tanto tempo, que é posible que nunca vexamos campos limpos para sementar outras sementes e recoller outros froitos.
Publicado por Café UF en 1:35 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
UNHA VIAXE, VIAXE (XI) ESMIRNA
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.


langs: de es als gl gl zh gl pt gl gl gl de en pt gl gl gl de gl gl gl gl gl da gl gl gl en es gl gl es gl gl fi pt pt gl pt gl gl gl gl pt pt pt gl it pt pt pt pt pt pt gl fi gl es gl gl tr fr gl gl en es fr en gl tr gl is gl gl gl gl gl gl war gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl war gl gl war gl gl gl war gl war gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl gl fi gl gl gl gl gl de es pt pt pt pt en gl en ca fr gl gl ja fi gl als gl gl sv gl nl gl gl gl sv gl gl gl es es gl gl sv es gl war gl gl sv gl gl es id gl es es gl gl gl gl gl cs es es cs es cs es es es es es gl gl cs it es es es fr es gl es en es gl es gl it pt es gl fr es es gl es gl gl gl es es ca fi es gl gl es gl de es es es es it es es es gl gl es es cs es es es it es es es cs es es es ca als gl gl es gl gl gl es

text:
Recitais de poesía, lecturas, presentacións de libros, teatro, marionetas, circo, cursos de baile, música, ioga, gastronomía, idiomas... No CAFÉ UF sempre se reuniu dunha forma estable gran cantidade e colectivos. Desde unha radio pirata que durante un tempo emitiu desde aquí a un colectivo anticonsumo, desde unha tertulia de literatura, a un club do viño, desde un colectivo de ciencia ficción a un coro...
O clube dos poetas vivos e A porta verde do sétimo andar
Foto de grupo. De esquerda a dereita: Servando Barreiro Fernández, Alberte Momán, rosanegra,Alfonso Láuzara, José Manuel Barbosa, Mariola Soutelo, Artur Alonso, Cruz Martínez, Concha Rousía coa súa filla e Enrique Leirachá.
Publicado por Café UF en 4:26 p. m. 1 comentario:
Concerto do cantautor da Coruña Pablo Rubén Fernández.
Xoven cantautor coruñés que leva doce anos tocando en diversos locais da cidade (Coruña) e fora dela. Pertence ao colectivo de cantautores coruñeses CONcierto ENcanto, formado en decembro de 2.004
Xoves 27 de novembro ás 22 h.
Publicado por Café UF en 12:49 p. m. No hay comentarios:
Té de Champaña con Fresas (Novidade)
Novo té nas especialidades do UF
Té verde Sencha (Xapón), Anacos de fresa, flores de manzanilla e aroma natural.
Publicado por Café UF en 10:18 p. m. 1 comentario:
O sábado 27 as 23 h. terá lugar o concerto no que actuarán os gañadores desta terceira edición de UTOPIA SON e o gañador da edición anterior Yhosvany Palma.
Nesta edición dan-se dous primeiros prémios ás seguintes cancións:
" YING - YAN" de Alberto López
“OLVIDASTE LO IMPORTANTE”de Fátima Baña.
O prémio á canción que mellor denunciase a violencia de xénero se reparte ex aequo entre os temas:
"NO MERECEN VIVIR" de Expediente Oculto
“LEVANTA UNA MANO” de AKA Golpe Letal.
O primeiro premio para a canción en galego queda deserto.
Publicado por Café UF en 1:54 p. m. No hay comentarios:
Pede (o empregado expulsa-o sempre porta fora)
Esmola para un pao
O garoto que a fámilia explora
E trata como a um cao-
Nunca fui muito de lamentos
Nunca gostei de rimar sentimentos
Com desgraÇa e pobreza.
Mas tenho muita pena
Do seu ar infeliz, de menino doente,
A estender-me a mao, suja e pequena,
Que mais posso fazer?
Dou-lhe a esmola embrulhada num sorriso,
Sem o empregado perceber.
Despois, regresso ao paraíso
Poema de António Manuel Couto Viana
Desenho de Juan Soutullo
Publicado por Café UF en 2:00 p. m. No hay comentarios:
EXPOSICIÓN COLECTIVA (violencia de xenero)
Mª José Troncoso, Pilar Rubio Peixoto, Maria Seoane, Patricia Skinner, Claudia Branca, Inés Montenegro.
Xullo - Agosto - Setembro
Publicado por Café UF en 1:45 p. m. No hay comentarios:
Todos os luns de xullo e agosto ás 23 h. actuará o trio "BARCEVEDRA"
Publicado por Café UF en 2:20 p. m. 1 comentario:
Publicado por Café UF en 1:49 p. m. No hay comentarios:
PROGRAMA DE ACTUACIÓNS "UTOPÍA SON"
U T O P Í A S ON III
MORAU ………………….. Sábado 31 de Maio ás 24 h.
……. Sábado 7 de Xuño ás 24 h.
YHOSVANY PALMA ….. Venres día 13 ás 24 h. (F. de C.)
ALBERTO LÓPEZ …........ Venres día 20 ás 24 h.
CÉSAR DE CENTI &ÁNGEL ALONSO … Venres día 27 ás 22,30 h.
YHOSVANY PALMA …….Venres día 11 ás 24 h.
FÁTIMA BAÑA …………. Xoves día 10 ás 23 h.
FERMÍN DOMEQUE …… Sábado día 12 ás 24 h.
AKA GOLPE LETAL ……. Venres día 18 ás 24 h.
EXPEDIENTE OCULTO .... Sábado día 19 ás 24 h.
MIGUEL CASTRO………. Venres día 1 ás 24 h.
PEDRO ROMÁN………… Sábado día 2 ás 24 h. (F. de C.)
YHOSVANY PALMA …... Venres día 8 ás 24 h. (F. de C.)
SERVANDO BARREIRO... Sabado día 9 ás 24 h.
AITOR GÓMEZ …………. Sábado día 16 ás 24 h.
SIRENO …………………. Venres día 22 ás 24 h.
XOSÉ CONSTENLA e JAVIER BERGIA ..…… … Sábado día 23 ás 24 h. (F. de C.)NOTARIOS……………….. Venres día 29 ás 24 h.
IGNACIO PRIETO……..... . Sábado día 30 ás 24 h.
JIT…………………………..Venres día 5 ás 24 h.
WOODY’S GUITAR ……... Sábado día 6 ás 24 h.
YHOSVANY PALMA …… Venres día 12 ás 24 h. (F. de C.)
JOSÉ MORALES …………..Sábado día 13 ás 24 h.
DESAFINADAS…………. . Venres día 19 ás 24 h.
RODRIGO LARRIGUE…... Sábado día 20 ás 24 h.
ENTREGA DE PREMIOS Sábado día 27 de setembro ás 23
Publicado por Café UF en 6:39 p. m. No hay comentarios:
COMEZA "Utopía Son III"
"Utopia Son" comeza ésta semana a sua terceira edición con tres concertos fora de concurso:
Sanson Opare Ven de Ghana e fai hip-hop. O venres dia 30 de maio ás 23,30 h.
Morau (Andoni Tolosa) ven de Euskal Herria e presenta o seu último disco "KALAMIDADIAK" . Sábado 31 de maio ás 23.30 h.
Ataque Escampe gañadores da 1ª Mostra de Canción de Autor "Utopía Son" presentan o seu disco "Galicia es una mierda" .
Sábado 7 de xuño ás 23,30 h.
Publicado por Café UF en 12:27 a. m. No hay comentarios:
Está aberto o prazo de inscripción para participar na III mostra da canción de autor
UTOPÍA SON é non só un concurso. Durante eses catro meses que dura, abárcase todo tipo de manifestacións relacionadas coa canción: exposicións de pintura e fotografía, charlas e debates, ciclos de documentais, ciclos de cine musical e concertos filmados, libros, exposición-audición de vinilos e CDs, revistas, seminarios etc. Paralelamente programaranse actuacións fóra de concurso de todos aqueles autores que prefiran non competir pero si apoiar á mostra.
Cada mostra de UTOPÍA SON leva unha dedicatoria, este ano decidiuse dedicala a denunciar a violencia machista. É polo que outorgaremos un premio especial, dotado de 300 €, á canción que denuncie mellor este lento xenocidio. O primeiro premio, á mellor canción, será de 600 € e o 3º de 300 €. Os tres premios recibirán un trofeo que como xa é habitual consistirá nun “SIREO”.
Publicado por Café UF en 11:34 p. m. No hay comentarios:
Presentación da Revista "BÍBLIA"
A revista Bíblia existe desde Abril de 1996. Neste momento tem periodicidade trimestral e a tiragem é normalmente de dois mil exemplares.Calculamos que estejam distribuídas cerca de 50000 revistas até á data.
A revista Bíblia é um espaço de experimentação nas tendências contemporâneas das artes visuais e da literatura.
A revista Bíblia caracteriza-se pela variedade das áreas artísticas que abrange como a ilustração , desenho , fotografia , pintura, design , banda desenhada , video prints , prosa, conto e poesia .
A revista não exclui abordagens á arquitectura, cinema, teatro e música. .Pelas páginas da revista, que funciona como espaço de encontro de uma geração ja passaram cerca de 400 colaboradores nacionais e internacionais .
Publicado por Café UF en 5:06 p. m. No hay comentarios:
Visita a nosa páxina Web
Publicado por Café UF en 9:02 p. m. 1 comentario:
venres 8 de febreiro ás 24 h.
Publicado por Café UF en 5:15 p. m. No hay comentarios:
CAFÉ UF ~ NEGRA SOMBRA BLUES
O CAFÉ UF foi concebido como un proxecto a longo prazo. Non hai nada bo sen tempo, nen un libro, nen un viño, nen un cadro, nen unha cidade... o tempo é o único xuíz capaz de condenar ou absolver calquera cousa. Só perdura o auténtico. Para a “gauche divine” que non ten deuses, nin templos, os cafés sempre foron os seus lugares de culto. Neles conspirouse, desde eles axitouse, neles debateuse, escribiuse, organizáronse folgas, cantouse, actuouse, pintouse, asináronse proclamas, pintáronse pancartas, os noivos pasaron as tardes e os amantes as noites, os poetas escribiron os seus desamores e os solitarios sentaron consigo mesmos sabendo que xamáis serían abandonados... e até que o tempo non vai pegando todas esas huellas invisibles nas mesas, nas cadeiras, nas paredes, nas luces; un lugar, un café, non é nada... http://cafeuf.com/
Publicado por Café UF en 10:23 p. m. No hay comentarios:
Sábado dia 19 ás 23,30 h
Alberto Lopez, voz e guitarra
Mario Novillo, percusión, guitarra e voces
Publicado por Café UF en 4:41 p. m. No hay comentarios:
Exposición de Maria Seoane
Debuxos de Maria Seoane:
Até o 31 de xaneiro.
Publicado por Café UF en 4:01 p. m. No hay comentarios:
A veces no se ve nada en la superficie,
pero por debajo de ella todo está ardiendo.
Publicado por Café UF en 4:30 p. m. No hay comentarios:
Entradas más recientes Entradas antiguas Página principal
Suscribirse a: Entradas (Atom)
Unha Viaxe, Viaxe I
Unha Viaxe, Viaxe I (Vigo - Barcelona)
De xardíns, terrazas, cafés...
Té de Champaña con Fresas (Novidade)
EXPOSICIÓN COLECTIVA (violencia de xenero)
PROGRAMA DE ACTUACIÓNS "UTOPÍA SON"
COMEZA "Utopía Son III"
Presentación da Revista "BÍBLIA"
Exposición de Maria Seoane
3ª Mostra de Canción de Autor, UTOPÍA SON III
Tema Sencillo. Con la tecnología de Blogger.