langs: es gl pt es en gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en es es zh es gl gl vi gl gl gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl en es es gl ca fr en gl nl gl ca gl en es pt gl fr ast nl it es pt en en nl it pt gl es gl gl hbs_lat pt gl es gl en gl it gl pt gl war gl es lt gl gl en gl gl gl gl gl gl gl uz gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl es gl hu fr gl gl gl gl gl oc gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl pt

text:
:: BIBLOS.Clube de lectores ::
"Fóra de si", de Suso de Toro, o máis vendido do 2018
Sígueno "Galaicos", "Fado Portugal" e "Fariña"
E agora pasa un tren
Non quero ser Doris Day
SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
Daniel e a Porta do Ceo
Medea dos fuxidos e outras pezas
A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
IRIA LÓPEZ TEIJEIRO | Meniña de cristal | Capítulo 1
Ollaba cara aos cristais, agardaba sen sabelo polas pingas de choiva. Mais non chovía. Algo andaba mal. Ela sempre preferira o Santiago mollado, o escuro, o invernal; sobre todo cando estaba triste. O Santiago de luz e sol era só para os turistas. “Esta cidade é un cemiterio”, pensou mentres permanecía a carón dunha fiestra excesivamente limpa dende onde se observaba a fileira de rostros alleos e distantes, ruidosos, que camiñaban, coma sempre, cara a tumba central.
-Todo ben?- preguntou a secretaria dende a porta, facéndoa tornar do seu divagar.- Remataches?- continuou a muller no medio dun van intento por sorrir.
-Si.- a moza ergueuse para apagar a luz do cuarto contiguo, o cuarto de revelado. Xa caera na conta de que o da secretaria era un deses rostros que non lembraban como se sorría de veras, dende dentro. Era normal; ata ela mesma comezara a esquecer xa como se facía tal. -Saíron ben?- seguiu a preguntar a muller.
-Luns, mellor. Son as oito e non nos han pagar as horas extras.- a moza tentou sorrir e, efectivamente, a ela tampouco lle saíu máis ca un aceno artificial.
-Oíches,- a muller baixou o ton da voz como se fose facer unha confidencia- seguro que estás ben? Non tes moi boa cara.
-Só ando un pouco cansa, non pasei boa noite. Nada grave. Marchamos?
Era certo. De feito, ían bastantes noites nas que a moza non pegaba ollo. Pasábaas deitada na cama, en silencio, escoitando de fondo a respiración de Brais. E o mundo enteiro tornaba alleo e distante mentres sentía que estaba a piques de tolear, se é que non o fixera xa.
O verán en Compostela, esa época na que as pedras semellan ter perdido a súa memoria… En canto saíu á rúa viuse de novo invadida por aquel abafo pegañento e apurou o paso, aínda que non tiña gana ningunha de ir para a casa. “Total,- pensou- non hai outra opción. Se non vou á casa, onde vou ir?”. Repetiu as últimas palabras en voz alta, ignorando –ao cabo, xa eran parte da paisaxe e ía ben tempo que deixara de velos– a tódolos peóns que camiñaban contra dela armados ata os dentes de cámaras dixitais. E repetiunas en voz alta unha vez máis sen ter moi claro o motivo: infundirse valor, ou condoerse de si mesma. Tanto tiña o que fixese; non ía ser quen de impedir que, finalmente, acontecera o mesmo que tódolos días ao chegar á casa; non ía ser quen de evitar eses cinco minutos diante da porta, coa chave na man, dubidando se entrar ou non, caendo presa da anguria; sabendo que, á fin, acabaría por entrar e renderse á evidencia de que non existía no mundo un lugar peor onde se agochar, pero tampouco un lugar mellor.
E coñecía, pese a todo, cal ía ser a reacción de Brais. Non tiña gana de aturar o sermón. Xa sabía que a vida era dura, que ninguén era feliz co seu traballo e que tiña a sorte de que lle pagasen por facer aquilo do que gustaba. Ou do que se supuña tiña que gustar. Tan difícil resultaba comprender que ela, sinxelamente, desexaba outra cousa? Aínda que non soubese ben de que cousa se trataba… Non tiña por costume queixarse. Tan só pretendía ficar sentada no sofá, en silencio, tentando atopar sentido a todo o que a rodeaba, tentando esvaecer no ar. Era tanto pedir? Pode que si, porque de seguida resoaba a voz de Brais: “Non te me vaias agora de mártir, que moitos teñen que mallar o lombo para gañar o pan! Ou é que queres vivir sen traballar? Pois as cousas non che son así, neniña!”. Mais non se trataba diso. Ela sabía perfectamente como eran as cousas; mellor incluso ca el, que con trinta e dous anos tiña xa unha empresa de seu grazas aos cartos do pai e podía dedicar a meirande parte do tempo a debuxar o que lle viña en gana. Non, non era iso. Sinxelamente, non podía entender o mundo que a rodeaba e non existía ninguén con quen compartir aquel senso absurdo. Nin tan sequera Brais; Brais nunca entendía nada. Ninguén entendía. Ao cabo, que máis lle tiña ao mundo coma se sentise ela?
Ela… Xiana, que non atopaba motivos para seguir a vivir naquel pequeno apartamento cun debuxante vaidoso e egocéntrico ao que adoitaba chamar “o meu mozo” porque era o que debía ser; ou a para ficar nunha cidade que xa perdera toda a maxia que lle vía cando nena; para continuar con aquel emprego abafante no que tiraba estúpidas fotografías de botellas de viño de Ribadavia e chourizos de Sarria que lle quitaba a gana de facer calquera outra cousa… E visitar semanalmente unha familia de prestado; e ir ao cine os sábados logo de pasear pola exposición en voga; e quedar no bar de sempre cun feixe de fachendosos publicistas para discutir sobor do marabillosa que era a última película de Clinísvut, do xeniais que debían ser os musicais de Brodguai, de cando se ía facer na Galiza un audiovisual naif de verdade coma Mulanrrux, ou cal fora o peor anuncio do festival de publicidade que botaran o outro día polo satélite. Estaba farta! Cansa de dar voltas sempre na mesma merda. Tan só tiña gana de marchar, denantes de que fora tarde de máis; marchar coma soñara de cativa, coma facían tódolos aventureiros daqueles libros que lía entón. Quizabes tivese razón Brais, pensaba ela de cando en cando, ao dicir que a súa actitude era infantil; pero Xiana precisaba fuxir… Saír correndo e buscar por unha vida de seu; porque a que estaba a vivir non lle pertencía, non era súa. Non podía selo.
“Un ano sabático!!”, exclamaría el a voz en grito, “Non me fagas rir!! Non es grandiña de máis para me vir con iso? Pero ti que pensas que é a vida? O que tes é que non aturas a disciplina do traballo. Déixate de parvadas e madura dunha vez!”. E ela sentaría de novo no sofá a intentar evadirse, perderse no ar que respiraba mentres o seu mozo rosmaba cun cigarro case consumido entre os dedos. “…E como continúes nesta actitude aínda has perder o traballo. Ou pensas que por te deitar co teu xefe xa tes o choio resolto? Bo empresario estaría feito!”. Xiana espertaría do seu aletargo, ollando cara a el con desprezo. Brais non tardaría nin dous segundos en se decatar do seu erro: “Desta paseime. Non quería dicir iso, é só que…”. O rapaz achégase entón para bicala na fronte, ela permanece estática. “Mira, sabes o que deberiamos facer? En agosto imos coller vacacións, e podemos marchar de viaxe, onde queiras: a Roma, a París, a Londres… Ti elixes! Nun mes. Poderás agardar un mes, ruliña? Que me dis?”.
-Vai á merda, Brais! -exclamou ela en voz alta ao tempo que se decidía finalmente a abrir a porta. Non aturaba aquel tipo de conversas co seu mozo pero, a quen pretendía enganar? Sabía que, de tódolos xeitos, ía acontecer e nunca atoparía o valor para marchar.
-Olaaaa!!- berrou dende o recibidor sen obter resposta algunha- Ola?
Entrou no cuarto de estar que Brais empregaba tamén como estudo e onde as súas cousas, ciscadas por todas partes, conferían á casa a categoría de fogar. Ou iso pretendían, polo menos. No recuncho do fondo, a carón da galería, Brais deixara aberto de par en par o seu caderno de debuxo. Xiana achegouse e observou os cambios. Era o bosquexo do último cómic no que o seu mozo traballaba. Non era descoido, el sempre o deixaba así para que ela o vise nada máis chegar. Xiana pechou o caderno e, case coma un acto reflexo, premeu o botón do contestador automático ao tempo que se dispuña a ir ao cuarto a pór algo máis cómodo.
-Ten… cinco… mensaxes novas.- dixo a voz metálica e pausada daquel frío aparello - Primeira… mensaxe: “Ei, rapaz! Son Anxo. Xa me chegou o libro ese que pedira. Pasa por aquí cando poidas e bótaslle un ollo. É unha pasada, meu! Ah! Dálle un bico a Xiana da miña parte.” Biiiiip. Segunda… mensaxe: “Xiana? Son mamá. Que fas co móbil que sempre o tes apagado? Domingo non veñades comer; Arturo vainos levar por aí. Chamámonos luns, de acordo?”
Esbozou un sorriso amargo; a súa nai sempre tan cálida e agarimosa… O contestador anunciou a terceira das mensaxes:
-“Ola, son eu. Saín tomar algo con Andrés. Quedamos ás dez no bar de Ana. Vémonos alí.” Biiiip.
-Vai á merda, Brais!- exclamou a moza entrando alporizada na sala aínda a medio vestir. Ía con paso decidido a apagar o contestador cando a seguinte mensaxe a detivo en seco. Unha voz grave berrou dende aquela máquina.
-“Malditos aparellos!! Eeeeem… Perdón… Esteeee…. Son Lois López… Lois López Castro e estou intentando localizar a Xiana Láncara… Trátase de… Eeeem… É un asunto complexo de máis para tratar a través destes trebellos e o cas…” Biiiip. Quinta… mensaxe: “Son Lois López Castro de novo. Por favor, en canto lle sexa posíbel, chámeme. O meu número é o nove oito (…)”
Xiana apuntou os números que ía dicindo aquela estraña personaxe, aceptou na opción borrar tódalas mensaxes entrantes e sentou no sofá a fumar un cigarro paseniñamente, como adoitaba facer sempre que pretendía botar man do máis profundo da súa memoria. Mais non deu con nada. Estaba case certa de que non coñecía a tipo ningún con ese nome.
Xiana recoñeceu a voz, pero decidiu seguir co xogo habitual:
-Ola. Querería falar con Lois López Castro.
-Si, son eu. Quen é?
-Vostede deixou unha mensaxe…
-Si, si! Desculpe. É só que… A verdade, non crin que fose chamar. A mensaxe… eu… Porteime dun xeito un tanto… un tanto… peculiar… -Quen é vostede?
-Verá... Eu son o… Desculpe, non quero importunala… Talvez non sexa quen de meterme así na súa vida, pero… Eu non pretendo…
-Quen é vostede?- insistiu Xiana endurecendo a voz.
-Son o médico da súa avoa.
-Si. Amalia Álvarez. A súa avoa.
-Perdoe, pero non sei se sabe que…
-Si, seino.-interrompeu el- Estou ao corrente da súa historia familiar. Pero, o caso é que a súa avoa… Amalia, está… Está mal, está enferma e eu, como médico seu…
-Oia, está a falar dunha muller á que non vexo dende que tiña cinco anos e non me interesa se está ou non enferma.
-Non se trata de… Verá… Amalia está senil, e ten unha curiosa obsesión con algo que debeu acontecer…
-Non entendo que ten que ver iso comigo.- Xiana estaba a piques de colgar o teléfono. Pensaba en todo o que a súa nai tiña dito daquela muller, daquela familia; de como as botaron ás dúas da casa logo da morte do seu pai. Non quería saber nada deles.
-Fágome cargo do raro que resulta isto. Tan só son o médico de Amalia e estou tentando axudala. Non sei como facelo porque tampouco sei exactamente o que lle pasa.
-Comprendo a súa postura. Pero estamos a falar dunha muller de noventa e cinco anos que está deitada nunha cama adoecendo dunha anguria terríbel. Eu intento axudala a morrer en paz e o único que lle pido é que me escoite.
-E iso é o que estou a facer. Pero non entendo que quere de min! -Eu tampouco o sei exactamente. O caso é que Amalia… A súa avoa, atravesa, de cando en cando, intres de lucidez. E entón repite constantemente o seu nome…
-E que podo facer eu?
-Pois logo non sei que pretende que…
-Talvez puidese vir ata aquí.
-Non creo que sexa unha boa idea.
-Si… Quizais teña vostede razóns dabondo para pensar así. Laméntoo. Non debín chamar.
O home colgou o teléfono. Estaba anoxada? Non, só confusa. Os seus dedos xogaban coas follas do caderno de debuxo de Brais e, de socato, tivo as cousas claras.
Foi ao dormitorio e meteu algunhas pezas de roupa nunha pequena bolsa de viaxe; dirixiuse logo ao teléfono, premeu a tecla de rechamada e agardou a que alguén descolgase á outra beira da liña. Quizais sería o xusto contarllo a Brais primeiro, ou ben deixarlle aviso dalgún xeito…
-Ola, son Xiana Láncara outra vez…- e bosquexou nun folio que pensaba deixar riba da mesa do seu mozo: “MARCHEI”.
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL


document_lang: gl

langs: es gl pt es en gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en gl gl vi gl gl gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl en es es gl ca fr en gl nl gl ca gl en es pt gl fr ast nl it es pt en en nl it pt gl es gl gl hbs_lat pt gl es gl en gl it gl pt gl war gl es lt gl gl en hbs_lat oc it gl de en gl en gl eo fr en en gl de en gl en gl eo fr es pt gl de en gl fr gl eo fr pt

text:
:: BIBLOS.Clube de lectores ::
"Fóra de si", de Suso de Toro, o máis vendido do 2018
Sígueno "Galaicos", "Fado Portugal" e "Fariña"
Benaventurados os que aman
Esta noite no cinema
E agora pasa un tren
O xuízo de Kaissa
Non quero ser Doris Day
SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
Daniel e a Porta do Ceo
Medea dos fuxidos e outras pezas
A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
Novela a tres voces, entre ficción e realidade do noso pasado recente: Galicia durante a II Guerra Mundial. Estación de tren de Ribadavia, verán de 1943. Günter busca ascender na Gestapo destapando unha trama internacional que axuda os xudeus.
13 x 21 cm
Singamia 1.1 (Queridas máquinas) culmina a triloxía AKTUAL de Ramón Caride coa vertixe dun futuro presente. Moitos dos acontecementos destes relatos, así como o xeito en que suceden, non serían posibles hai cinco anos.
13 x 21 cm
O segredo das Burgas
Novela para mergullarse nas mans nas profundidades dun Ourense descoñecido. Porque o que ninguén sabía é que baixo a cidade se oculta un mundo de demos vingativos, un Averno espantoso que agocha segredos incribles polos que moitos chegarían a matar.
13,5 × 21 cm
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL


langs: es gl pt es en gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en es es zh es gl gl vi gl gl gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl en es es gl ca fr en gl nl gl ca gl en es pt gl fr ast nl it es pt en en nl it pt gl es gl gl hbs_lat pt gl es gl en gl it gl pt gl war gl es lt gl gl en gl gl en en gl gl gl pt

text:
:: BIBLOS.Clube de lectores ::
"Fóra de si", de Suso de Toro, o máis vendido do 2018
Sígueno "Galaicos", "Fado Portugal" e "Fariña"
Benaventurados os que aman
Esta noite no cinema
E agora pasa un tren
O xuízo de Kaissa
Non quero ser Doris Day
SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
Daniel e a Porta do Ceo
Medea dos fuxidos e outras pezas
A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
Acuarelas, banda deseñada, ensaio, narrativa e teatro infantil na Biblos de Betanzos
Xurxo Souto, Aldara Prado e Xosé Tomás presentaron as novidades da súa creación
Mentres o salón de actos da nosa libraría de Betanzos acolle unha espectacular mostra dos últimos traballos de Pilar Cancio, a acuarelista á que pertencen os cadernos de traballo que ilustran a portada deste número da revista Biblos, outros dous artistas plásticos presentáronnos ao longo do bimestre as súas publicacións no mesmo marco: Aldara Prado El increíble viaje de los besos voladores --un delicado álbum con texto de María Inés Cuadrado--, e Xosé Tomás Animalia, un traballo de banda deseñada con tenras, feroces, enxeñosas e divertidas criaturas. Pola libraría pasaron tamén Carme Adán co libro Feminicidio. Unha nova orde patriarcal en tempos de submisión e Xurxo Souto con A gran travesía de Chiruca Macallás. E a última función do ano, como agasallo ás criaturas máis novas, contou con Os Furabolos --Carlos Labraña e Paula Castro—que representararon a peza de teatro infantil O Apalpador.
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL


langs: es gl pt es en gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en es es zh es gl gl vi gl gl gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl en es es gl ca fr en gl nl gl ca gl en es pt gl fr ast nl it es pt en en nl it pt gl es gl gl hbs_lat pt gl es gl en gl it gl pt gl war gl es lt gl gl en gl gl en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt

text:
:: BIBLOS.Clube de lectores ::
"Fóra de si", de Suso de Toro, o máis vendido do 2018
Sígueno "Galaicos", "Fado Portugal" e "Fariña"
E agora pasa un tren
O xuízo de Kaissa
Non quero ser Doris Day
SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
Daniel e a Porta do Ceo
Medea dos fuxidos e outras pezas
A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
Luz Pozo Garza, entrevistada por Olivia Tudela sobre o seu novo poemario
"Pazo de Tor salda una débeda que tiña cos recordos familiares arredor dos Garza”
-Por que dá nome ao libro o pazo medieval de San Xuan de Tor, no campo de Lemos, que sobrevive tras ser reconstruído no s. XVIII?
-Despois de escrito e lido, decateime de que con el saldaba unha débeda que tiña cos recordos familiares arredor dos Garza. Chegáronme a través de miña nai e do que me contaban os primos maternos que vivían en Madrid, cos que sempre tiven moita conexión, amais de gran parecido físico. Eles foron os primeiros en visitar o Pazo de Tor e por carta falábanme do que alí atoparon. Tiven desde lonxe a conciencia de que estaba ligada a ese pazo. Fun velo por fin en agosto de 2009. Xa non pertencía aos Garza, pero quedaban recordos no espazo, case máis que nos cuarteis do seu escudo. Os instrumentos musicais, a balaustrada, a escaleira, os xardíns… Todo o que fun vendo quedou no meu espírito.
-Que significa este libro dentro da túa traxectoria?
-Significa un final. Malia seguir escribindo despois outras cousas, como estou a escribir hoxe. Comeceino hai tempo e publiquei en Grial uns cantos poemas que tiña feito hai anos xa. Como anticipo, porque eu tiña xa en mente o libro. Relendo estes días Deter o día cunha flor, de 2009, decateime de que xa se expresaba entón a miña procura dunha ruta cara ao pazo. Alí aparecen expresións como vou pola vía… estou sentada no medio do camiño, no sentido de que vou seguindo unha luz, un pensamento, algo que me leva alí. Aínda non digo o seu nome. Pero dentro de min está a brotar esa busca.
-Prosegue Pazo de Tor o que se podería chamar etapa de inspiración mística que atopamos nese libro de 2009 e tamén en Rosa tántrica, de 2016?
-Inspiración mística, misticismo, si. En Rosa tántrica non está presente esa procura do pazo, pero si a alusión a que, como teño tantísimos anos, non sei se existo. E está miña nai, que me chega a través do espello sublime no poema “Mater mundi”: quixen ver outravolta a mamai / e bicala. Pero non aparece, como en Deter o día cunha flor, o pazo como unha luz que está lonxe, que sei que existe, que sei que me pertence, no sentido de vinculación a un pasado.
-Hai motivos repetidos ao longo da túa poesía que chegan a Pazo de Tor? Os meus libros son todos moi diferentes. Uns máis que outros, claro. Pero eu son a mesma e hai cousas que se repiten. Non exactamente igual pero si desde o punto de vista… da vida. Motivos. Por exemplo, a morte de meu irmán. Hai pouco encargáronme en Viveiro uns poemas relixiosos e escribín unha serie de catorce –non se publicaron todos-. Tamén aí contei a miña vida e a morte de meu irmán.
-Por que esa preocupación polo pasado?
-Non sei por que. Quizais porque, aínda que vivimos o presente, ou un presente continuo -que é o que vén sendo o futuro-, ese presente constrúese en función do pasado. Nós somos o produto dun pasado que non podemos esquecer.
-Estás atenta á poesía que se publica agora?
-Si, leo nos libros dos poetas novos e nas antoloxías que se publican: a última que me chegou foi a de Vicente Araguas. Estou lendo o que podo porque quero saber o que se escribe agora, que gustos hai e que achegan os meus últimos libros ao momento poético que se vive en Galicia. -Que achega ao momento poético actual Pazo de Tor?
-A verdade é que non intento nada en principio, porque as cousas van saíndo a medida que se escribe. Quixen recobrar o Pazo na miña imaxinación e incorporalo á miña vida como un pasado que se fai presente. Cunha lingua coloquial, non requintada, falo dos temas que coido son os máis importantes que existen.
-Segue esa lingua poética a estar vinculada á música?
-Aquí busquei o ritmo fóra da rima, salvo cando sigo a Borges, que fai ritmo sen rima nunha serie de versos que logo, de socato, son pechados por un pareado. Eu fago versos sen querer, mesmo cando rezo, porque coido que así chegarán as miñas palabras mellor e máis cedo. Gústame mesturar palabras de linguas diferentes. En Pazo de Tor fágoo na lembranza de miña nai, que falaba varios idiomas e tiña unha gran curiosidade lingüística: chegaba a un sitio, a Marrocos cando a guerra, e xa ao día seguinte estaba a apuntar as palabras que dicía a xente e necesitaba coñecer para entenderse con eles. E eu nena, con ela, estaba sempre metida nas falas. Aínda recordo como se conta ata cen en árabe.
-Que podes dicir do traballo de Carmen Blanco, Víctor Freixanes e Henrique Alvarellos en Pazo de Tor?
-Carmen Blanco coida da edición moi ben, pois ela coñece toda a miña poesía desde Ánfora e escribiu un libro elaborado e profundo, Luz Pozo Garza: a ave do norte. A Víctor Freixanes pedinlle persoalmente un limiar e acertei. Encántame como, con sinxeleza, dá coas claves miñas. Henrique Alvarellos é moi bo editor e ten moita paciencia comigo. Sempre que o chamo está pendente do que lle pido. Ás veces dime que non, pero xustificadamente, porque sempre ten razón. Por exemplo, agora queria poñer máis fotos e ilustracións, pero deixo que decida el. E as fotos que puxo de miña nai, que son preciosas, xa me bastan.
-Xa é o libro todo unha homenaxe á túa nai, non si?
-Eu tiña esa débeda co Pazo e coa memoria familiar da miña nai. Pazo de Tor empeza cuns versos que lle dedico. Tamén inclúo un poema que, fragmentado, dei a coñecer hai meses na revista ECO. Son os versos que pechan o libro e quero neles unirme a ela no misterio da vida e da morte.
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL


langs: es gl pt es en gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en gl gl vi gl gl gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl en es es gl ca fr en gl nl gl ca gl en es pt gl fr ast nl it es pt en en nl it pt gl es gl gl hbs_lat pt gl es gl en gl it gl pt gl war gl es lt gl gl en gl es gl gl de en gl en es eo fr gl gl gl de en gl en it eo fr pt

text:
:: BIBLOS.Clube de lectores ::
"Fóra de si", de Suso de Toro, o máis vendido do 2018
Sígueno "Galaicos", "Fado Portugal" e "Fariña"
Benaventurados os que aman
Esta noite no cinema
E agora pasa un tren
O xuízo de Kaissa
Non quero ser Doris Day
SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
Daniel e a Porta do Ceo
Medea dos fuxidos e outras pezas
A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
Edición facsimilar. Edición ao coidado de Henrique Alvarellos que respecta, por unha banda, o deseño, formato e papel orixinais da editorial Nós; e, por outra, incorpora as fotografías comentadas de García Lorca en Galicia,
17 × 21 cm
Aos seus 96 anos de idade, publica novo libro unha das voces máis destacadas da poesía galega das últimas décadas para viaxar ás orixes familiares dos Garza, situadas neste magnífico edificio barroco enclavado nun lugar privilexiado do Val de Lemos.
14 × 21 cm
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL


langs: es gl pt es en gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en es es zh es gl gl vi gl gl gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl en es es gl ca fr en gl nl gl ca gl en es pt gl fr ast nl it es pt en en nl it pt gl es gl gl hbs_lat pt gl es gl en gl it gl pt gl war gl es lt gl gl en gl gl lt gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl sv gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl en gl gl gl gl gl gl gl id gl gl gl gl gl gl gl gl de gl gl gl gl gl gl gl gl gl en fr gl gl gl fr fr fr fr fr gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt

text:
:: BIBLOS.Clube de lectores ::
"Fóra de si", de Suso de Toro, o máis vendido do 2018
Sígueno "Galaicos", "Fado Portugal" e "Fariña"
E agora pasa un tren
Non quero ser Doris Day
SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
Daniel e a Porta do Ceo
Medea dos fuxidos e outras pezas
A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
IRIA MORGADE VALCÁRCEL | Verbas no ar | Capítulo 1
Quero vivir historias imaxinadas. Quero fuxir do ar, que quere tocarme.
aquí non poderá seguirme, e aplacarei o seu tacto agónico. E destriparei a miña propia escultura.
Fuxo das palabras que se constrúen soas. Búscoas escritas, busco sen saber sequera que quero atopar.
A pouca luz que entra polas altas ventás do fondo da estancia apenas chega para iluminar minimamente todo aquilo que se agocha ante os meus ollos.
Comezo a investigar entre mil títulos en vertical nos lombos doutros mil libros, de centos de cores diferentes. Uns vellos, tan vellos que é difícil adiviñar o que está escrito neles, outros tan novos que incluso mantiñan o arrecendo inconfundible da tinta, unha tinta noviña que ilusionada, conta a súa historia.
Vou paso a paso percorrendo a impresionante biblioteca de madeira que coa súa impoñente presenza me traslada a tempos que xa foron. Un asombroso exemplar co bordo dourado e unhas enigmáticas letras góticas chaman, de súpeto, a miña atención. Detéñome bruscamente e cólloo.
Ábroo, engaiolada polo seu título...
“Un home vello camiñaba por un frondoso bosque mentres a brisa de primeiros de outono agarimáballe a pel...”
En fronte de min, nun dos miles de andeis de madeira vella que amoblan as húmidas paredes, unha ollada pérdeseme... e dou con el, por casualidade.
Non ten a elegancia natural daqueloutro que permanece aínda nas miñas mans. Non transmite na súa cobertura a grandeza da historia que podería estar agochada dentro, e quizais por iso o collo. Abro unhas tapas gastadas, de cartón barato e mal conservado onde o título do mesmo hai moito tempo que desapareceu...
Ante min amósanse unhas cantas páxinas en branco con pequenas manchas amarelentas. E, á fin, a primeira escrita, que lle fala directamente ao lector. A min...
“Considere o lector estes dous números: 358 e 2.500.000.000. O primeiro número podería corresponder ao dos habitantes dunha pequena poboación da zona desértica de Kansas, ou ao tamaño da audiencia dun concerto en Berlín. Dous mil cincocentos millóns é algo completamente distinto, é un número moito, moito maior que a “inxente” poboación de China, aproxímase á poboación dos Estados Unidos multiplicada por dez e é case a metade dos habitantes que ten na actualidade o noso planeta. Estas dúas cifras relaciónanse nunha asombrosa estatística publicada no Informe de Desenvolvemento elaborado polas Nacións Unidas en 1996: as 358 persoas máis ricas do mundo teñen a mesma cantidade de riqueza que os dous mil cincocentos millóns máis pobres. Guau! Non é frecuente que un só feito poida sintetizar o mundo, pero este case o consegue...”
A mesma reflexión escoitábase aquí e alá, cando as batallas cesaban un anaco, cando as cabezas repousaban nunha almofada rota. Entón era xeral... quen o diría hai só un par de anos!
Pero era unha reflexión desas que pasan de vagariño, que se escapan soas de cando en vez e que provocan un pequeno asentimento coa cabeza.
Non había tempo para moito máis, os berros sucedíanse, de praza en praza, de cidade en cidade, de país en país... ata que todos os continentes do vello planeta azul tremían baixo un mesmo desexo. O máis humano de todos. Ese que nos definía dunha vez...
O ceo estaba azul, nin unha soa nube.
Había moito tempo que ninguén o miraba. Había xa moito que non se levantaba a vista e se contemplaba a súa cor. A textura dun ceo que sempre está enriba pero que todos esqueceran agarimar cunha ollada. Quizais ese momento en que as miradas volveron tocalo, ese insignificante xesto, fora o comezo de todo.
Os fogos artificiais estoupaban ao fondo, entre azuis, verdes, e dourados,os que máis lle gustaban....
Dende a azotea bailaban aquela vella canción ao ritmo duns anos perdidos nas follas de poeirentos libros.
Limparan a súa pel,vestiran elegantes traxes de tempos esquecidos. O vestido branco flotaba no aire co seu baile. Un baile deses que enfeitizan, que os enfeitizaban aos dous...
Detivéronse co estoupido dunha estrela dourada. Detivo tamén o baile do seu vestido e mirou cara abaixo, á rúa. Centos de homes e mulleres, nenos e vellos, negros e brancos, miraban arriba cun sorriso e algunha que outra bágoa esvarando polas encarnadas meixelas. O ceo era agora de todos.
Baixei a garda e a labazada caeu, abruptamente. Ensanguentoume... Todo eran tristes laios ao meu redor, os lemas cantados con afán, cunha forza recuperada despois de demasiados días de loita, deran paso a berros aquí e acolá. Xa non soaban como valentes e dignas cancións de loita, eran agora berros de terror, de sufrimento, de medo e de frustración.
Gritos, gritos negros e un gris que me paralizaba, que me deixaba alí tirado, sen nin sequera intención de incorporarme. De limpar coa man o sangue e fuxir axiña.
Estaba canso, eses minutos de derrota, de vencemento eran só meus. E quedaría todo o tempo que me dera a puta gana alí, tirado, acabado. Cos pés de centos de compañeiros chocando co meu corpo.
Coa valentía rota, co convencemento de que estaba facendo o correcto agochado agora ante a rudeza e a sinceridade da rabia. Unha rabia que é pura, que non espera nada máis, nin grandes heroicidades, nin xustizas inalcanzables. Que non di nada, só berra: estou ata o carallo!
E ese ata o carallo lévate a unha illa, desas que viches só nos anuncios da tele, que seica define o teu país, pero que ti nin tan sequera uliches unha vez. Só consegues percibir o perfume caro dos turistas estranxeiros, mentres que segues a percorrer as rúas non turísticas do teu país, co teu diploma nunha man, e coa outra permanentemente baleira.
Pero agora a túa mente está aí, na praia paradisíaca e a rabia xa calmou, porque non estás facendo o idiota en medio dunha rateira. Agora a rabia converteuse en ledicia e nun egoísmo que non ousa chamarse así. O egoísmo só xustifica, case con enfado, que non é tal cousa, que só é felicidade. Que ten de malo iso?
Bailas na illa, ao son das ondas do mar, das palmeiras e dun sol que deixa paso a unha lúa e a mil estrelas. E ti alí, tirado, só... Ledo?
Volves á realidade dos gases lacrimóxenos.
Xa foi dabondo. Suficientes horas en imaxinadas areas brancas que acaso duraron minutos nesta merda de vida. Horas para ti... ata que ti xa non es suficiente.
Operación “cabalo de troia” en marcha. Multiplícase o número de infiltrados. A espera de información nos próximos días.
-Bla bla bla...-dicíao mentres sostiña o cigarro na man, e un sorriso, deses seus, deses indescritibles.
Un fume opaco embriagábame. O alcohol, puro, baixábame pola gorxa, en grandes grolos que subían directamente á cabeza.
-Non che interesa un carallo todo isto verdade?
Outra vez aquel puto sorriso. Incorpórome o suficiente para alcanzalo, ao outro lado da vella mesa dunha madeira maltratada polos cantazos de mil cigarros, polos cuspes de mil vasos a rebordar dalgunha merda ben cargada.
Nun segundo bícoo, fágoo calar dunha vez, e xa non volve nomear a gran revolución.
Só bico aquel fodido sorriso. E fodín, ata saber que se mañá morría, faríao co olor do sexo aínda pegado na miña pel.
Collín a arma, ben escondida, sempre comigo, e marchei de alí. Para sempre.
Escoitaba, limpando con movemento automático o mesado da cociña.
“Toda esta merda pegada na cara. Síntoa fedorenta. Os dobres discursos, as trapalladas de politiqueiros que se cren os donos do mundo. Xa esta ben, hostia! Tampouco hai por que andar a poñer o cu sempre, ou que carallo!
Todos os mitins que levo escoitado nesta miña vida sobre a santa democracia en que viviamos mesturábanse cos outros mitins de meu fillo. Que se a loita de clases non rematara. Que se as multinacionais eran o demo puro disfrazados de pallasos e botes de cocacola... Outro tanto soltaba dos banqueiros, cunha pose altiva, moi digna, ao bordo do berro, coa man propinando vistosos xestos de determinación...
Érache o demo... meu fillo... Recordo que dende sempre tivera dotes para a oratoria, dende ben pequeno. Conseguía cunha enchente de palabras que todos fixesen o que el quería. Pero, se o pensas, non o facía con afán de manipular. E éche que meu fillo era moi listiño, pero non era ningún becho. O que pasaba era que o convencemento do que defendía, o que quería, tiña o brutal efecto de acabar coa vontade de todo o mundo. Menos coa miña...
Eu sempre lle levei a contraria... Aínda que no fondo pensase coma el! Son ben condenado... E iso que moitas veces rabiaba por pasarme ao seu bando e berrar contra o carca da familia, o tío Andrés. Vaia home! O tío Andrés... esa é outra das cousas que se notan diferentes nos últimos tempos. Parece que aos tíos Andrés estaos comendo a terra! Cagho en Deus! Agora mesmo gustaríame poder falar co meu fillo. Porque ben sei que el tería unha resposta moito máis exacta para isto que está a pasar. Coas súas grandes palabras... Pero eu xa vou vello, e perdín o tempo en que debería ter collido un libro. E agora aquí me tes, baduando sobre o mundo... Sen saber ben que carallo pasa. Xa non creo nada da propaganda da televisión, e a Internet esa non hai dios que a entenda.
Pero éche así, coma se volvésemos á época do excelentísimo Paquito... Hai uns meses as novas das outras partes do mundo aínda chegaban, aínda que fose nun segundo en medio de merdas de programas.
Agora non, todo desapareceu, Carmela non fai máis que mirar cara o televisor, intentando esquecer que seu fillo forma parte dun perigoso grupo de terroristas, cos balazos dos soldados detrás das súas costas...”
O home calou. Decateime de que continuaba movendo o pano en movementos circulares sobre a superficie, limpa xa de máis.
O cheiro a gasolina queimada impregnaba a praza. No centro xa só cinzas, arredor mulleres chorando e un caos que me mareaba. Permanecía alí, de pé, sen poder facer nada. Hai dous minutos estaba collendo notas nun caderno que aínda tiña nas miñas mans, ridículo, patético.
Agora só aquel cheiro a carne queimada, noxento...
O mozo dos ollos cativadores era só lume, e eu fume con olor a morte.
Os meus pasos fan renxer o chan de madeira cando camiño.
Non me deteño. Busco incesante, aquela historia perdida entre milleiros de follas vellas.
Xogan de novo entre os meus dedos centos de lombos, vellos e novos. Pode que agora lle toque a quenda a este...
Dá igual, teño todo o tempo do mundo:
Chora de novo por todo o que non conseguiras
Láiate dun futuro que non podes cambiar
Afúndete na miseria do máis miserable
O futuro agarda, expectante a que lle deamos forma”
Fermosa letra dourada en forma de U, detrás unha historia máis que danza co vento dese que non chega a esta vella biblioteca:
“Unha nena, branquiña, e de dourados cabelos sorría leda ao descubrir no alto dunha gran mesa centos de figuriñas. Algunhas eran moi fermosas, con xestos delicados e feitiñas formas.
Pero había outras máis feas. Non sabería dicir por que, a forma era a mesma, as mesmas liñas, o mesmo acabado. Pero había un gris espeso ao seu redor...
A nena, intrigada, seguiu contemplando as figuras sen decatarse de que a mesa, extremadamente longa, parecía non ter fin.
Seguiu adicándolle moito, moito tempo a contemplalas, unha a unha. Mesmo case as rozaba coa puntiña dos seus dedos cativos.
E pasou moito, moito tempo. A nena seguía a pasar de figura en figura, observando cada unha delas coma se fosen novas, coma se non parecesen, cada unha, igual ca a anterior.
Chegou un día, cando a pel da nena comezara xa a engurrarse, no que acadou a derradeira figura, máis murcha aínda que as anteriores. Observouna tamén longo tempo. Deu o seguinte paso, e atopouse diante dun espello. Mirouse e soltou un agudo berro ao comprobar que o reflexo lle devolvía o rostro dunha vella.
Chorou a nena, que agora era vella, desconsoladamente. As súas bágoas inundárono todo, cubrindo case por completo aquelas figuras...
Foi entón cando o material do que estaban feitas comezou a desfacerse, sendo, en pouco tempo, só barro.
A vella cesou entón o seu pranto. E achegouse anoxada a unha das figuras, que só era agora un vulto deforme de lama.
A vella descubriuse a si mesma tocando á fin a textura das figuras. Afundiu as mans na lama moldeándoa ao seu antollo mentres comezaba, pouco a pouco, a rexuvenecer”.
Sorpréndome sorrindo, con nostalxia.
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL


langs: es gl pt es en gl gl gl gl gl gl gl gl en en en en es es zh es gl gl vi gl gl gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl en es es gl ca fr en gl nl gl ca gl en es pt gl fr ast nl it es pt en en nl it pt gl es gl gl hbs_lat pt gl es gl en gl it gl pt gl war gl es lt gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt

text:
:: BIBLOS.Clube de lectores ::
"Fóra de si", de Suso de Toro, o máis vendido do 2018
Sígueno "Galaicos", "Fado Portugal" e "Fariña"
E agora pasa un tren
Non quero ser Doris Day
SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
Daniel e a Porta do Ceo
Medea dos fuxidos e outras pezas
A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
MARICA CAMPO | Onde houbo lume | Capítulo 1
Nunca soubo don Rodrigo Senra Santa Cruz que eu, despois de coñecelo, tivera acceso ao seu historial médico. Xuntáranos a casualidade e, aínda que se producira o recoñecemento, gardárame de lle dicir que podía pescudar o seu nome no arquivo de meu pai. Alí puiden ler que se trataba dun paranoico, sen maior perigo para si mesmo e para a sociedade, malia ter alucinacións recorrentes que podían suxerir unha esquizofrenia leve. Papá prescribíalle fármacos e, o que máis me sorprendeu, levaba conta exhaustiva dos encontros sexuais do home. Poucos e apostilados sempre cunha palabra: “Frustrado”. As anotacións eran breves e non incluían a descrición da paranoia do home. Agora sei ben en que consistía e, mercé a ela, podo contar unhas historias que mesmo merecerían o cualificativo de exemplares. Mais non llelo aplicarei por non inducir a equívoco. Seguramente moitos entenderían que me refería ao carácter moralizante que, certamente, estes relatos non teñen. Algúns esperarían novelas breves, ao xeito italiano, como as de Cervantes, e tampouco é ese o caso. Son exemplos, mostras, pequenas calas no infortunio dalgunhas mulleres.
Todo comezou unha mañá de abril. Chovía a cachón e eu entrara no Café Principal, o único da praciña da vila. Non había máis que homes, arredor de dúas ducias, a beber e falar a berros, a se lanzar picadas mentres agardaban, coma min, pola caravana. Eran homes de fazulas coloradas, tinguidas unhas polas inclemencias do clima, outras pola inxestión excesiva de alcohol e, a maior parte, por ambas as dúas cousas. Ningún baixaba dos trinta anos e case todos semellaban subir dos corenta.
Recoñecín de contado o alcalde, o pai da idea, un empregado de banca empeñado en solucionar un dos maiores problemas do concello, a perda de poboación. Había poucos días que o seu retrato acompañaba no xornal a noticia da iniciativa que estaba a promover para rematar coa escaseza de mulleres. Laiábase de que moi poucas rapazas nadas por alí ficaban e formaban unha nova familia e que pronto pecharía o centro escolar por falta de nenos. Declaraba que fora unha película que vira na televisión a que lle proporcionara a que el mesmo chamaba brillante idea. Non contaba que a iniciativa non era cousa nova, que xa se tiña levado a cabo noutros lugares cun resultado desigual, que mesmo acudira a unha axencia especializada en organizar cousas así. E eu, que non me gardara na redacción de expresar as miñas críticas ao alcalde casamenteiro, fun a encargada de cubrir a información do evento. De nada valeron as miñas protestas e aínda as miñas súplicas para que me fose substituído o servizo. Mesmo fixen rir ao redactor-xefe cando lle propuxen acudir eu á Festa do Grelo no canto de ir ao asunto da caravana. Eu resultaba un desastre, malia a miña versatilidade, na información das festas gastronómicas. Seica puña moi pouco entusiasmo en destacar as calidades do produto, segundo el por ser anoréxica. Non o son, simplemente estou delgada.
Axiña alguén reparou en min e os sucesivos toques de cóbado fixeron unha cadea a anunciar a presenza dunha muller no local. O alcalde miroume con aprehensión e falou polo baixo, mais non tanto como para que eu non o oíse:
-Xa temos aquí unha feminista. Esta madrugou ben, ho. Se son todas coma ela, non me estraña que se dediquen a iso. Semella unha curuxa esfameada. Seguro que nunca un home lle dixo cousa. Nin tetas ten e, por riba, con esa cara esfachada…
Riron os homes e eu, afeita xa de vello a escoitar comentarios verbo dun rostro que millenta operacións non conseguiran reparar por completo, escoitei o comentario con indiferenza. O meu padal fendido e o labio leporino non me causaban xa mágoa. Sabía que, cando falase, a miña voz gutural había ser un motivo máis de burla, pero xa ría para min a imaxinar a sorpresa do alcalde ao descubrir que eu non formaba parte da contracaravana. Así que, furando entre os homes que lle facían corro, achegueime a el e falei con calma:
-Bo día, señor alcalde, son Clara Limeses de O Eco de Artabria. Como vai todo?
O alcalde vacilou antes de me responder. Quizais andaba a engulir as palabras que pronunciara para a súa fervorosa audiencia. Mirou o reloxo antes de falar moi excitado:
-Aínda han tardar. Chamaron hai un pouco e eu calculo que precisan máis dunha hora para chegaren aquí. Moito me parece que han vir antes as feministas esas do demo a nos crear problemas.
-Que pasa coas feministas? –preguntei, finxindo descoñecer a convocatoria de varios colectivos que, coma min, consideraban que toda aquela montaxe se debía evitar.
-Que ha pasar, ho, que ha pasar? Que como non teñen quen lles mire a cara, queren que ninguén case… Que saberán elas dos problemas destes homes… Machorras, que son todas unhas machorras! Ademais, que elas non casen se non queren, pero que nos deixen aos outros facer o que nos pete. Eu teño muller e está de acordo comigo. Afortunadamente non todas as mulleres son feministas. Tamén hai homes que protestan, pero iso fano por política. O caso é opoñerse a todo o que eu proxecte. Queren que a cousa vaia mal para que a razón sexa deles. Fixo unha pausa, talvez a agardar un xesto de aprobación meu, mais eu seguín a fitalo en silencio, coa máis neutra das olladas, así que continuou máis calmado:
-Se disto sae unha ducia de casamentos, ou aínda que non sexa máis que media ducia, son eles os que fracasan. Se nun concello falta auga, o alcalde ten que traer auga ou buscala debaixo das pedras. Pois aquí o que faltan son mulleres e hai que traelas de onde as haxa.
E de novo calou para me interrogar coa ollada. E eu seguín impertérrita, mais non por moito tempo. Cando me explicou a elevada suma que lles cobraba a axencia organizadora e concluíu que se facía o gasto por se tratar dunha cuestión de vida ou morte, falei:
-Si, é unha cuestión de vida ou morte; pero dubido que esta sexa a solución. Iso de traer mulleres coma quen trae gando para que os homes escollan unha peza, é ben humillante para elas … e para eles tamén.
-Así pensa vostede? –atallou alporizado– . Non, se xa me daba mala espiña… Pois veremos como informa. Eu terei moito que perder, pero vostedes máis, ben o sabe.
Si, ben entendía eu que tiña que me tentar á hora de facer a crónica. Non descoñecía que a nosa Subscritora, así, con maiúscula, era a Deputación, presidida por un home do partido do alcalde. Sabía, ademais, que o ente provincial editaba o seu boletín nos nosos talleres, o que lle reportaba á empresa pingües beneficios. Vaia, que a nosa liberdade era moi relativa. Mais a advertencia do rexedor molestárame abondo.
-Non se preocupe, señor. Informarei obxectivamente, como está mandado –dixen remarcando as sílabas.
El miroume con receo e aínda se permitiu deseñar as pautas do meu traballo:
-Agardo que a súa obxectividade a leve a afear a actuación desas feministas do demo e a destacar a eficacia da miña iniciativa. -Eficacia? Esa aínda está por ver, digo eu –falei sen poder evitalo.
-Vostede mire o que fai…, se non quedo satisfeito pedirei a súa cabeza. Non lle digo máis!
A verdade é que nos meus dez anos de profesión, sen contar os de prácticas, ninguén que non fose os meus xefes me falara con tanto descaro. A diferenza era que estes o fixeran con máis diplomacia. Tiven que me conter para non lle contestar como mo pedía o corpo.
-Estea tranquilo, señor alcalde, O Eco de Artabria non publicará nada que o amole.
Dixen isto e fun procurar unha mesa para ir riscando unhas notas e adiantar o labor. Non había ningunha libre. Nunha segunda ollada reparei na que ocupaba un vello que estaba a atacar o tabaco dunha cachimba grande. A mesa, un pouco afastada das outras, sería o lugar ideal para observar e escribir sen ser molestada. Dubidei un instante, mais algo no vello me dicía que ao seu carón estaría ben e podería traballar. Vestía un traxe impecábel gris marengo e levaba paxarela no canto de gravata. Lembroume decontado a Fernando Pessoa, tal como eu o imaxinaba no “Martinho da Arcada”. Aparentaba ler o xornal, mais penso que era unha estratexia de disimulo, que en realidade estaba a observalo todo.
-Señor, molestaríalle que sentase aquí, cabo de vostede?
O home levantou a cabeza con calma. Quixen percibir un lóstrego de sorpresa ao ver o meu rostro marcado, mais se cadra nunca o houbo. Sorriu:
-Molestarme? Non, muller, dáme gusto que o fagas. E logo, ti tamén vés procurar mozo? Porque eu son un vello, que se non fose así xa o tiñas atopado. Canto non pagaría eu por mirar todos os días eses ollos!
Confeso que me gustou o piropo porque, a verdade sexa dita, eu recibía poucos. Gustoume, aínda que a aquela altura eu xa me consideraba inmune a estas cousas.
-Non, señor. Eu son xornalista de O Eco de Artabria. Que lle parece isto da caravana?- preguntei, mirando os homes que, rematado o silencio da miña conversa co alcalde, volvían encher o local de voces.
-E eu que sei? –respondeu sen présa- A min só me interesan as historias de amor e estas non o son. Buscan unha muller para que lles faga os labores, unha criada sen soldo. E, se cadra tamén, que lles paira un fillo. Disque a maioría son estranxeiras que precisan casar para teren a residencia. Non serán casamentos por interese, senón por necesidade, que aínda é peor.
Eu asentía coa cabeza, mais quixen que precisase:
-Peor a necesidade que o interese? O interese é egoísmo cando non hai necesidade. Nun caso é querer ter máis, no outro é querer sobrevivir simplemente.
-A iso me refería –atalloume-, aquí non hai elección posíbel, sobre todo por parte das mulleres. Se as cousas saen ben é por pura casualidade. E, por riba, elas son todas produtos de segunda man… O último comentario varreu a complicidade que empezaba a nacer entre nós. Sei que mudei o xesto, mais el non se decatou, enfrascado como estaba na súa leria:
-Napoleón escollía mulleres usadas porque lle gustaban así. Estes terán que cargar con elas porque non teñen outras.
O que faltaba! Que facía Napoleón na nosa conversa? Quixen dicirlle que era un machista de merda coma todos os outros, mais contívenme porque, á fin e ao cabo, era dalgún xeito hóspede súa. Por outra parte, que lle podía pedir a un home da súa idade?
-Antes sobraban mulleres. Rara era a casa na que non había unha ou dúas solteiras que ficaran, como se dicía daquela, para vestir santos. Podería contarche mil e unha historias porque exercín case cincuenta anos como secretario do xulgado. Agora somos pouco máis de tres mil habitantes entre a vila e as aldeas. Eu lembro a época en que eramos máis de dez mil…
Chegou un balbordo do exterior. Oíanse consignas en contra da caravana de mulleres e a favor da mellora das condicións de vida do rural. Eu deixei o vello coa palabra na boca e saín de présa. Antes xa o fixeran o alcalde e os homes que o rodeaban.
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL


langs: gl es

text: Comentarios en: CONFAPA Galicia solicita a retirada do amianto dos centros educativos


langs: en en it en en es gl es de es it es es en en en en es en es es es es gl es ms en it it en en gl it es es it en it it gl en en en en en es es de es gl es es gl es gl en en en en en en en en en en en fa en en en en en gl en en gl en en it es en es en gl en es en en en it en en

text:
Academic purposse (IELTS, TOEFL & Cambridge)
20, 25 o 30 horas semanales
Clases pequeñas (máximo 12 estudiantes) o individuales.
Sociales, Recreativas, Culturales (danza, teatro) y Deportivas. Facilidad para viajar por otros paises del espacio Schengen
Alojamiento y Recepción en el aeropuerto
Length of the Program ---1 Weeks2 Weeks3 Weeks4 Weeks6 Weeks8 Weeks9 Weeks
Type of Course ---GeneralAcademicSpecialized
Aditional Services ---AccomodationAirport Pick Up
Contáctenos, conéctese con el mundo educativo..
USA Work and Travel
Estudiar en el extranjero..?
Por que viajar con nosotros?
8902 Beacon lakes Drive, Suite 206 Tampa, FL 33615 USA
COL:(57) 3014039550 USA: (1) 206 4141628
Copyrights © 2017 All Rights Reserved, Powered by Intern Group.


langs: gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl

text:
ADEGA MORAIMA - A VIÑA - VIÑO ALBARIÑO RIAS BAIXAS - VIÑA MORAIMA - BARRO - PONTEVEDRA - GALICIA
redes sociais -  contacto -  nota legal
Ningún dos socios de Viña Moraima, S. Coop. Galega fixo plantacións ex profeso para transformar a uva nesta adega, senón que veñen cultivando albariño dende fai moitos anos, sendo algunhas das cepas centenarias. Cabe salientar, pois, que un alto porcentaxe da produción da adega provén de cepas de pé franco ou patrón directo, cepas prefiloxéricas que se foron reproducindo por acodo, e sen ningún tipo de enxerto, mantendo, xa que logo, maior pureza no material xenético.
As viñas atópanse no concello de Barro (Pontevedra), nas Abas do Val do Salnés, sometidas á influencia atlántica de temperaturas suaves e altas precipitacións. O sistema de condución é o emparrado, e úsanse as técnicas culturais propias da zona: poda tardía, desfollado e aclareo de acios.
Os socios de Viña Moraima, S. Coop. Galega fan unha viticultura minimalista e integrada, consistente nun maior aporte do control e a non aplicación de tratamentos ate que non sexa preciso.
Inicio - Quen Somos - A Viña - A Adega - Os Viños - Medios - A Tenda - Visítanos - Redes sociais - Contacto - Nota Legal - TICgal
Viña Moraima, S.Coop.Galega :: Porrans, 1 - baixo - 36191 - Barro - Pontevedra :: Telf./Fax: 986 711 206 - Email: contacto@adegamoraima.com


langs: gl id gl gl gl gl en gl en fr gl gl gl gl gl gl gl gl ast gl fr gl en gl gl en gl gl gl gl gl gl pt gl es gl gl gl gl en gl it gl gl gl gl gl gl en gl en fr gl gl gl gl gl gl gl gl ast gl fr gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl pt gl gl gl gl en en pt ro gl gl gl gl pt es id oc gl gl en gl en gl de gl gl gl en pt gl es gl

text:
Publicada a orde reguladora do procedemento de admisión 2017 | Federación Provincial de ANPAs de Centros Públicos de A Coruña
Podedes descargala en pdf facendo clic na imaxe:
2 Febreiro, 2017 in Xeral 0 comentaris
Arranca a Plataforma por unha Alimentación Responsable na Escola Pública en Galicia
CONFAPA Galicia solicita a retirada do amianto dos centros educativos
Non hai próximos/as %s por agora.
Deixa unha resposta Cancelar a resposta
O seu email non será publicado. Os campos con (*) son obrigatorios!
Comment field and fields with (*) are required!
20170222_BOE_Admisión a trámite do calendario de suspensión da implantación la LOMCE (150 kB)
Comunicado de CONFAPA Galicia retirando apoio á folga do 9M (749 kB)
Probas para a obtención do título de bacharel para maiores de 20 anos (807 kB)
II Festa das ANPAs da Escola Pública
XXII Mostra Actividades Culturais 2018
Xornada de formación de directivas de ANPAs 2017
There are no events at this time.
Na Federación de ANPAs de Centros Públicos da Provincia da Coruña asesoramos ás ANPAs e as representamos ante os organismos públicos e as comisións de educación.
Máis sobre nós e de como federarte
Rúa Orzán 21, Baixo
Tlf:  981 202 002
(+34) 981 202 002
(+34) 981 201 877
(+34) 698 158 509
Web cofinanciada pola Deputación  da Coruña
© 2016 Federación Provincial de ANPAS de Centros Públicos de A Coruña
× As cookies permitennos ofrecer e mellorar os nosos servizos. Ao utilizar a nosa web, aceptas o uso que facemos das cookies.Aceptar


langs: de de en en en en ca gl gl en ca es es en en gl gl gl gl gl en es es es es en en en es gl gl gl gl es es es en en en en en en en en en en en en en en en en

text:
[GA] En estas últimas décadas tense cuestionado como a arte é producida, e mesmo tamén como é mostrada, a través dos diversos medios electrónicos; desde o net-art, o ciberactivismo, o ciberfeminismo, a arte interactiva, a vídeo-instala- ción, o videoarte, a fotografía dixital, a arte sonora, a realidade virtual ou a realidade aumentada. Isto conleva unha nova valoración dos seus contidos, así como a súa función na sociedade.
Neste proxecto expositivo, xurdido da colaboración con M-Artech –plataforma de mulleres, arte e tecnoloxía creada en 2012 por Fran- cesca Mereu– tratábase de conectar, divulgar e visibilizar traballos nos que a presenza feminina no mundo dixital se afirmase con po- tencia e rotundidade. Elas fan tech reúne a 12 artistas españolas e internacionais que veñen explorando as posibilidades expresivas dos medios tecnolóxicos na súa obra, a través da elección das técnicas empregadas e as intencións. Elas aprópianse desa ferramenta, tradi- cionalmente considerada masculina, para abordar diferentes posicio- namentos conceptuais e romper estereotipos. O lúdico e o científico entrecrúzanse, xunto co humor, a fantasía ou a política, mesturando estética e ciencia en múltiples propostas artísticas nas que o espec tador se volve activo. Búscase que o público interveña, que xogue e que se interrogue sobre o que está a acontecer, xa que está a ser confrontado con espazos e obras que deixaron de ser estáticas.
[ES] En estas últimas décadas se ha cuestionado cómo el arte es producido, e incluso también cómo es mostrado, a través de los diversos medios electrónicos; desde el net-art, el ciberactivismo, el ciberfeminismo, el arte interactivo, la video-instalación, el videoarte, la fotografía digital, el arte sonoro, la realidad virtual o la realidad aumentada. Esto conlleva una nueva valoración de sus contenidos, así como su función en la sociedad.
En este proyecto expositivo, surgido de la colaboración con M-Artech –plataforma de mujeres, arte y tecnología creada en 2012 por Francesca Mereu– se trataba de conectar, divulgar y visibilizar trabajos en los que la presencia femenina en el mundo digital se afirmara con potencia y rotundidad. Elas fan tech reúne a 12 artistas españolas e internacionales que exploran las posibilidades expresivas de los me- dios tecnológicos en su obra, a través de la elección de las técnicas empleadas y las intenciones. Ellas se apropian de esa herramienta, tradicionalmente considerada masculina, para abordar diferentes posicionamientos conceptuales y romper estereotipos. Lo lúdico y lo científico se entrecruzan, junto con el humor, la fantasía o la política, mezclando estética y ciencia en múltiples propuestas artísticas en las que el espectador se vuelve activo. Se busca que el público intervenga, que juegue y que se interrogue sobre lo que está sucediendo, ya que está siendo confrontado con espacios y obras que han dejado de ser estáticas.
Na instalación audiovisual Warmikuna Yuyariniku (2007) cuestiónase o control da información exercido polo poder político, funcionando como unha estratexia de resistencia activista, á vez que se centra no papel do código fonte como práctica estética. No vídeo recóllese a procura de coincidencias dos conceptos “mundo andino”, “muller” e “violencia política” na base de datos de YouTube. Nesta peza de software art, Lilia Villafuerte (Lima, Perú, 1977) quere visibilizar os danos ocasionados pola guerra civil peruana, sufrida desde o 1980 até o 2000 e que custou 69.000 vidas, entre persoas mortas e desa- parecidas. Igualmente, a crítica ás dinámicas perversas do sistema político das sociedades occidentais é evidente en Televotón (2013), instalación interactiva realizada por Yasmina Morán (Ponferrada, 1981). Mediante o traballo de programación logrou unha interfaz que emula á bancaria, para que un caixeiro automático fose con- vertido nun dispositivo de participación democrática. Ao introducir calquera tarxeta, permite votar sobre diversas propostas lexislativas, presentadas tanto ao Parlamento Nacional como ao Europeo. Así mesmo, Fátima Castaño (Villanueva de la Serena, Badajoz, 1980) alude á actual situación de crise dun sistema económico que se tambalea; coa base cimentada no capitalismo, o materialismo e a procura insaciable de poder e posesión por parte dos individuos que a conforman. Para a instalación escultórica-audiovisual Mutaciones del poder (2013) recolleu diversos vídeos –descargados de Inter- net– que amosan as protestas sociais que se deron nestes últimos anos en diferentes partes do mundo, como a Primaveira Árabe ou o 15M, establecendo, na parte tridimensional da peza, un parale- lismo co conto do Rei Midas. Pola súa parte, Red ola (2009), unha jukebox dos anos cincuenta que foi re-programada por Inés Parcero (Cangas, 1981), reflicte –sen pretendelo inicialmente– as pegadas da crise. Esta peza interactiva audiovisual está conectada a Internet e, tras premer o botón de selección da canción, a estrutura lírica vai tecendo secuencialmente a súa propia rede entre distintas ligazóns a páxinas web, que manteñen un certo grao de aleatoriedade, xa que cada palabra da canción está asociada a varios dominios de Internet (.com, .es ou .net); mais moitas destas páxinas web que funciona- ban en 2009 xa non existen en 2013.
Nunha liña autorreferencial, a instalación audiovisual interactiva Cronopia (2013), ideada por Anna Katarina Martin (Estocolmo, Suecia, 1976), supón unha reflexión sobre o papel da artista así como o rol do espectador, posto que neste caso é a obra a que nos mira, intercambiándose os papeis habituais. Grazas a un sensor
que detecta o movemento, a protagonista do vídeo –en patíns e coa cara cuberta por unha máscara de cabalo– párase, fixando a vista en nós, para logo continuar o seu devir. Anaisa Franco (Sao Paulo, Brasil, 1981) tamén interpela ao espectador en Frustration (2012), un espello interactivo dixital que devolve a imaxe do corpo da persoa reflectida en centos de anacos, como se rompese ante o seu fatal reflexo. Forma parte da serie Psychosomatics, composta por varias esculturas electrónicas, na que cada unha delas representa un tipo de emoción humana. A outra peza, Floating Land (2010), é unha escultura kinético-lumínica, na que a través da emisión de luz a alta velocidade, debido ao uso dun aparato mecánico que fai xirar a esfera, logra debuxar imaxes que parecen estar suspendidas. As animacións amosan o mundo onírico e de fantasía dunha rapaza que flota e voa. Pola súa banda, Francesca Mereu (Cagliari, Cerdeña, 1977) quere levarnos de novo ao ventre materno; interésalle tratar o concepto do espazo líquido conectado aos sistemas de realidade virtual e aos espazos dixitais. En G011: Creación androide (2011), unha ambientación audiovisual creada con videohologramas en 3D, introdúcenos nunha atmosfera uterina, na que as células vanse xerando nun entorno acuático –tipo plancton– mesturado cos cables LAN da rede Internet.
Por último, seleccionáronse unha serie de pezas nas que é salienta- ble o uso do tratamento dixital das imaxes reais para transformalas noutras diferentes ou darlles movemento. A fotografía en caixa de luz de Victoria Diehl (A Coruña, 1978) forma parte da serie Vida y muer- te de las estatuas (2004), na que mostra o padecemento das esta- tuas. Presenta as esculturas de maneira que, ante a súa gran simili- tude cun ser humano, sexamos capaces de conmovernos e chegar a cr er que estamos ante algo vivo. En Retrato de familia (2009), Bego M. Santiago (Santiago de Compostela, 1980) ofrece, a través da téc- nica do morfin e da animación fotográfica por pixelación, un retrato atemporal onde as experiencias de vida de catro xeracións de mulle- res dunha mesma familia fúndense nunha soa: a artista, a sobriña, a nai e a avoa. Forma parte do proxecto Loops diarios, unha colección de vídeos que funciona a modo de diario íntimo e que foi presentada como Live Cinema en decembro de 2012 en Normal. As animacións de Nuria Cano (Montijo, Badajoz, 1982) tamén pertencen a outras pezas, neste caso a dous libros interactivos. Cuaderno de viaje (I) e (II) (2008) forman parte dun libro realizado con collage, debuxos e fotografías atopadas. Ao abrilo, algunhas das páxinas cobran vida a través de audiovisuais en tempo real, mesturando a poesía co su- rrealismo. Amosa unha nova representación visual do que aconteceu nun momento determinado e como, a través doutro punto de vista, esas imaxes adquiren un novo significado. En Tomo I (La mujer de Dallas) (2010) o libro foi realizado a partir dunha serie fotográfica a tamaño carnet que fora atopada pola artista. Estas imaxes foron tomadas ao longo da vida dunha muller descoñecida. Cóntase tan só cunha única información: as fotografías foron feitas en Dallas. Foron colocadas a modo de álbum fotográfico, para que ao abrilo e pasar as páxinas, eses rostros colleran movemento en tempo real, rexuve- necendo ou envellecendo, ademais de enmascarar o seu carácter con outras indumentarias.
As pezas expostas na Sala X son unha selección das 15 obras que se mostraron entre xaneiro e marzo de 2013 en Normal, Espazo de Intervención Cultural da Universidade da Coruña, onde varias destas obras foron creadas en residencia artística para Elas fan tech. As ou- tras instalacións interactivas presentes na primeira exposición –como Little Boxes (2012) de Bego M. Santiago, Cuaderno de viaje (2013) de Nuria Cano, Visions Project (2012) de Francesca Mereu, ¿Por qué estaría mal? Naturaleza muerta (2008) de Yasmina Morán, Constela- ciones (2011) de Mariana Carranza (Montevideo, Uruguay, 1960) e Origin Story (2013) de Chris Sugrue (Milford, Connecticut, Estados Unidos, 1978)– que debido a cuestións espaciais non puideron ser montadas en Pontevedra, visionáronse a modo de documentación audiovisual, xunto con outros traballos delas que permitían afondar nas súas traxectorias artísticas.
En la instalación audiovisual Warmikuna Yuyariniku (2007) se cuestiona el control de la información ejercido por el poder político, funcionando como una estrategia de resistencia activista a la vez que se centra en el papel del código fuente como práctica estética. En el video se recoge la búsqueda de coincidencias de los conceptos “mundo andino”, “mujer” y “violencia política” en la base de datos de YouTube. En esta pieza de software art, Lilia Villafuerte (Lima, Perú, 1977) quiere visibilizar los daños ocasionados por la guerra civil peruana, sufrida desde 1980 hasta 2000 y que costó 69.000 vidas, entre personas muertas y desaparecidas. Igualmente, la crítica a las dinámicas perversas del sistema político de las sociedades occidentales es evidente en Televotón (2013), instalación interactiva realizada por Yasmina Morán (Ponferrada, 1981). Mediante el trabajo de programación logró una interfaz que emula a la bancaria, para convertir un cajero automático en un dispositivo de participación democrática. Al introducir cualquier tarjeta, permite votar sobre diversas propuestas legislativas, presentadas tanto al Parlamento Nacional como al Europeo. Del mismo modo, Fátima Castaño (Villanueva de la Serena, Badajoz, 1980) alude a la actual situación de crisis de un sistema económico que se tambalea, con la base cimentada en el capitalismo, el materialismo y la búsqueda insaciable de poder y posesión por parte de los individuos que la conforman. Para la instalación escultórica-audiovisual Mutaciones del poder (2013) recogió diversos vídeos –descargados de Internet– que muestran las protestas sociales que se han dado en estos últimos años en diferentes partes del mundo, como la Primavera Árabe o el 15M, estableciendo, en la parte tridimensional de la pieza, un paralelismo con el cuento del Rey Midas. Por su parte, Red ola (2009), una jukebox de los años cincuenta que fue re-programada por Inés Parcero (Cangas, 1981), refleja –sin pretenderlo inicialmente – las huellas de la crisis. Esta pieza interactiva audiovisual está conectada a Internet y, tras apretar el botón de selección de la canción, la estructura lírica va tejiendo secuencialmente su propia red entre distintos enlaces a páginas web, que mantienen un cierto grado de aleatoriedad, ya que cada palabra de la canción está asociada a varios dominios de Internet (.com, .es o .net); pero muchas de estas páginas web que funcionaban en 2009 ya no existen en 2013.
En una línea autorreferencial, la instalación audiovisual interactiva Cronopia (2013), ideada por Anna Katarina Martin (Estocolmo, Suecia, 1976), supone una reflexión sobre el papel de la artista así como el rol del espectador, puesto que en este caso es la obra la que nos mira, invirtiéndose los papeles habituales. Gracias a un sensor que detecta el movimiento, la protagonista del video –en patines y con la cara cubierta por una máscara de caballo – se para, fijando la vista en nosotros, y luego continua su devenir. Anaisa Franco (Sao Paulo, Brasil, 1981) también interpela al espectador en Frustración (2012), un espejo interactivo digital que devuelve la imagen del cuerpo de la persona reflejada en cientos de trozos, como si se hubiera roto ante su fatal reflejo. Forma parte de la serie Psychosomatics, compuesta por varias esculturas electrónicas, en la que cada una de ellas representa un tipo de emoción humana. La otra pieza, Floating Land (2010), es una escultura kinético lumínica, en la que a través de la emisión de luz a alta velocidad, debido al uso de un aparato mecánico que hace girar la esfera, logra dibujar imágenes que parecen estar suspendidas. Las animaciones muestran el mundo onírico y de fantasía de una niña que flota y vuela. Por su parte, Francesca Mereu (Cagliari, Cerdeña, 1977) quiere llevarnos de nuevo al vientre materno; le interesa tratar el concepto del espacio líquido conectado a los sistemas de realidad virtual y a los espacios digitales. En G011: Creación androide (2011), una ambientación audiovisual creada con video hologramas en 3D, nos introduce en una atmósfera uterina, en la que las células se van generando en un entorno acuático –tipo plancton – mezclado con los cables LAN de la red Internet.
Por último, se seleccionaron una serie de piezas en las que es destacable el uso del tratamiento digital de las imágenes reales para transformarlas en otras diferentes o darles movimiento. La fotografía en caja de luz de Victoria Diehl (La Coruña, 1978) forma parte de la serie Vida y muerte de las estatuas (2004), en la que muestra el sufrimiento de las estatuas. Presenta las esculturas de manera que, ante su gran si militud con un ser humano, seamos capaces de conmovernos y llegar a creer que estamos ante algo vivo. En Retrato de familia (2009), Bego M. Santiago (Santiago de Compostela, 1980) ofrece, a través de la técnica del morfin y de la animación fotográfica por pixelación, un retrato atemporal donde las experiencias de vida de cuatro generaciones de mujeres de una misma familia se funden en una: la artista, la sobrina, la madre y la abuela. Forma parte del proyecto Loops diarios, una colección de vídeos que funciona a modo de diario íntimo y que fue presentada como Live Cinema en diciembre de 2012 en Normal. Las animaciones de Nuria Cano (Montijo, Badajoz, 1982) también pertenecen a otras piezas, en este caso dos libros interactivos. Cuaderno de viaje (I) y (II) (2008) forman parte de un libro realizado con collage, dibujos y fotografías encontradas. Al abrirlo, algunas de las páginas cobran vida a través de audiovisuales en tiempo real, mezclando la poesía con el surrealismo. Muestra una nueva representación visual de lo que sucedió dentro de un instante determinado y cómo, a través de otro punto de vista, esas imágenes adquieren un nuevo significado. En Tomo I (La mujer de Dallas) (2010) el libro fue realizado a partir de una serie fotográfica a tamaño carnet que había sido encontrada por la artista. Estas imágenes fueron tomadas a lo largo de la vida de una mujer desconocida. Se cuenta tan sólo con una única información: las fotografías fueron hechas en Dallas. Fueron colocadas a modo de álbum fotográfico, para que al abrirlo y pasar las páginas, esos rostros cogiesen movimiento en tiempo real, rejuveneciendo o envejeciendo, además de enmascarar su carácter con otras indumentarias.
Las piezas expuestas en la Sala X son una selección de las 15 obras que se mostraron entre enero y marzo de 2013 en Normal, Espacio de Intervención Cultural de la Universidad de A Coruña, donde varias de estas obras fueron creadas en residencia artística para Elas fan tech. Las otras instalaciones interactivas presentes en la primera exposición –como Little Boxes (2012) de Bego M. Santiago, Cuaderno de viaje (2013) de Nuria Cano, Visions Project (2012) de Francesca Mereu, ¿Por qué estaría mal? Naturaleza muerta (2008) de Yasmina Morán, Constelaciones (2011) de Mariana Carranza (Montevideo, Uruguay, 1960) y Origin Story (2013) de Chris Sugrue (Milford, Connecticut, Estados Unidos, 1978)– que debido a cuestiones espaciales no pudieron ser montadas en Pontevedra, se visionaron a modo de documentación audiovisual, junto con otros trabajos que permitían profundizar en sus trayectorias artísticas.
Texto original publicado en CatálogoSX8 (2015) pp.24-35
Vicerreitoría do Campus de Pontevedra Universidade de Vigo
Depósito legal VG 943-2014
Descargar catalogo SX8 competo:


langs: de de en en en en en en en en en en en en en en es gl en sq es es en en en gl en es en en en ca es es es es en ca es es es es en en en en en en en en en gl es es gl es es gl en gl es es gl es es es en en en es pl es es gl en es pl es es es en en en lt en gl pt es en es es gl en lt en gl es es en es es es en en en de it gl es es gl en de it gl es es es en en en es qu en gl es es gl gl en es qu en es es es es es en en en es es gl gl en es es gl es en en en hu en gl es gl en hu en gl es es en en en ca en gl es es gl en ca en gl es es es en en en fr en es gl gl en fr en es es es en en en en es gl es es gl en en es gl es es es en en en fr es es es es gl en fr es es es es es en en en de es gl gl en de es gl es en en en fr en gl it es gl en fr en gl it es es en en en es es gl es gl en es es gl es es en en en it es gl gl es gl es pt gl en it es gl es es gl es es es en en en en en gl gl es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en

text:
ELAS FAN TECH reúne unha serie de artistas españolas e internacionais que veñen explorando as posibilidades expresivas dos medios tecnolóxicos na súa obra. A exposición inclúe varias actividades nas que a presenza feminina nas novas tecnoloxías afírmase con potencia e rotundidade.
21 enero — 9 marzo 2013
ELAS FAN TECH reune a una serie de artistas españolas e internacionales que exploran las posibilidades expresivas de los medios tecnológicos en su obra. La exposición incluye varias actividades en las que la presencia femenina en las nuevas tecnologías se afiirma con potencia y rotundidad.
ELAS FAN TECH reúne unha serie de artistas españolas e internacionais que veñen explorando as posibilidades expresivas dos medios tecnolóxicos na súa obra. Aprópianse desa ferramenta, tradicionalmente considerada masculina, para abordar diferentes posicionamentos conceptuais e romper estereotipos. 12 artistas que entrecruzan o factor lúdico co científico, o humor coa fantasía ou a política, mesturando estética e ciencia en múltiples medios dixitais. Exposición, performance, obradoiros e conferencias, en que a presenza feminina nas novas tecnoloxías afírmase con potencia e rotundidade. O proxecto xurde da colaboración con M-Artech, plataforma de mulleres, arte e tecnoloxía.
ELAS FAN TECH reune a una serie de artistas españolas e internacionales que exploran las posibilidades expresivas de los medios tecnológicos en su obra. Se apropian de esa herramienta, tradicionalmente considerada masculina, para abordar diferentes posicionamientos conceptuales y romper estereotipos. 12 artistas que entrecruzan el factor lúdico con el científico, el humor con la fantasía o la política, mezclando estética y ciencia en múltiples medios digitales. Exposición, performance, talleres y conferencias, en las que la presencia femenina en las nuevas tecnologías se afirma con potencia y rotundidad. El proyecto nace de la colaboración con M-Artech, plataforma de mujeres, arte y tecnología.
Asistencia técnica: BEGO M. SANTIAGO e SERVANDO BARREIRO
Montaje: María Rodríguez, Javier Pérez Piñeiro, Jorge Couceiro y Enrique Lista
Idea e programación: Yasmina Morán
Produción: Ljudmila (Liubliana, Eslovenia) e ¿Interactivos? Medialab-Prado
Esta obra é un caixeiro automático convertido nun dispositivo de participación democrática, nunha terminal para votar asuntos políticos como, por exemplo, unha proposta do Parlamento Nacional. Como utopía, este proxecto formaría parte dunha rede de voto electrónico que aproveitaría os caixeiros que quedaron fóra de uso a causa da reestruturación dos bancos producida pola crise económica. O sóftware, que é parecido á interface bancaria e está programado con código aberto, envía os votos a un servidor web.
Esta obra es un cajero automático convertido en un dispositivo de participación democrática, una terminal para votar asuntos políticos, como por ejemplo una propuesta del Parlamento Nacional. Como utopía, este proyecto formaría parte de una red de voto electrónico que aprovecharía los cajeros que han quedado fuera de uso a causa de la reestructuración de los bancos producida por la crisis económica. El software es parecido a la interfaz bancaria y está programado con código abierto, el cual envía los votos a un servidor web.
Concepto e programación: Inés Parcero
Peza interactiva audiovisual que presenta, desde o seu funcionamiento, asentado nunha máquina músico-visual dos cincuenta, até a súa modificación a través da programación, un xogo co espectador. A jukebox está conectada á rede de Internet e, tras premer o botón de selección da canción, a estrutura lírica vai tecendo secuencialmente a súa propia rede entre distintas ligazóns a páxinas web, que manteñen un certo grao de aleatoriedade, xa que cada palabra da canción está asociada a varios dominios de Internet, que poden ser: .com, .es ou .net.
Concepto y programación: Inés Parcero
Es una pieza interactiva audiovisual que presenta, desde su funcionamiento, asentado en una máquina músico-visual de los cincuenta, hasta su modificación a través de la programación, un juego con el espectador. La jukebox está conectada a la red de Internet y, tras presionar el botón de selección de la canción, la estructura lírica va tejiendo secuencialmente su propia red entre distintos enlaces a páginas web, que mantienen un cierto grado de aleatoriedad, ya que cada palabra de la canción está asociada a varios dominios de Internet, que pueden ser: .com, .es o .net.
3. BEGO M. SANTIAGO
Idea, visuais e mapping: Bego M. Santiago
Programación: Andrej Boleslavský e Pavel Karafiàt
Coopera: CIANT (International Centre for Art and New Technologies) Praga
Operador de cámara: Valquire Veljkovic
Actores: Esther Gibanel //Javier Yunta // Diego Piñeiro // Berta Sola Sánchez // Rubén López // Miguel Ángel Álvarez // Guille Chipironet // Mathieu Fumey // Mireia Sovi // Miguel // Valquire Veljkovic // Lilith Sanfrancisco // Lola Sanfrancisco // Alexander Weber
Esta obra, finalizada durante un período de residencia artística en NORMAL, está formada por cinco elementos: a parte escultórica (unhas caixas de mercancías fráxiles), unha videoproxección, o son, a presenza do espectador e un sistema de tracking video. A peza reflexiona acerca do medo de toda civilización a ser destruída e a utilización dese medo como instrumento de control. O xénero cinematográfico de terror e catástrofes é un claro exemplo de como a industria do entretemento banaliza e simplifica conflitos culturais. LITTLE BOXES, cuxo referente máis próximo é este tipo de cinema, preséntase como un xogo inxenuo e case infantil, mais en realidade é unha sátira profunda aos mecanismos de poder. Neste caso, o absurdo do xogo recae en saber que aquilo que xera o medo somos nós mesmos. Os membros da sociedade civil son representados mediante pequenas figuras proxectadas, mentres que a orde social que regula as accións dos cidadáns é o sistema interactivo de videotracking. No entanto, o espectador é colocado no papel do monstro: aquel ser antinatural, cuxas accións son opostas á sociedade humana e cuxa presenza é símbolo de rexeitamento, incomprensión e medo.
3. BEGO M. SANTIAGO
Idea, visuales y mapping: Bego M. Santiago
Programación: Andrej Boleslavský y Pavel Karafiàt
Coopera: CIANT (International Centre for Art and New Technologies) Praga
Operador de cámara: Valquire Veljkovic
Actores: Esther Gibanel //Javier Yunta // Diego Piñeiro // Berta Sola Sánchez // Rubén López // Miguel Ángel Álvarez // Guille Chipironet // Mathieu Fumey // Mireia Sovi // Miguel // Valquire Veljkovic // Lilith Sanfrancisco // Lola Sanfrancisco // Alexander Weber
Esta obra, finalizada durante un período de residencia artística en NORMAL, está formada por cinco elementos: la parte escultórica (unas cajas de mercancías frágiles), una videoproyección, el sonido, la presencia del espectador y un sistema de tracking video. La pieza reflexiona acerca del miedo de toda civilización a ser destruida y la utilización de ese miedo como instrumento de control. El género cinematográfico de terror y catástrofes es un claro ejemplo de como la industria del entretenimiento banaliza y simplifica conflictos culturales. LITTLE BOXES, cuyo referente más próximo es este tipo de cine, se presenta como un juego ingenuo y casi infantil, aunque en realidad sea una sátira profunda sobre los mecanismos de poder. En este caso, el absurdo del juego recae en saber que aquilo que genera el miedo somos nosotros mismos. Los miembros de la sociedad civil son representados mediante pequeñas figuras proyectadas, mientras que el orden social que regula las acciones de los ciudadanos es el sistema interactivo de videotracking. Así, el espectador es colocado en el papel del monstruo: aquel ser antinatural, cuyas acciones son opuestas a la sociedad humana y cuya presencia es símbolo de rechazo, incomprensión y miedo.
4. ANNA KATARINA MARTIN
Concepto, gravación e edición de vídeo: Anna Katarina Martin
De modo autorreferencial a imaxe da artista, coa cabeza cuberta por unha máscara de cabalo, é proxectada mentres patina nun espazo neutro. Cando o espectador se achega, interrómpese o percorrido do vídeo: a personaxe para e fixa o seu ollar no público presente. Pasados uns minutos, continúa a súa actividade. Esta instalación pretende producir a situación inversa á habitual nun espazo de arte: os roles invértense e é a obra a que mira o espectador, provocando unha confrontación non só coa obra, senón tamén coa artista.
4. ANNA KATARINA MARTIN
Concepto, grabación y edición de vídeo: Anna Katarina Martin
De modo autorreferencial, la imagen de la artista, con la cabeza cubierta por una máscara de caballo, es proyectada mientras patina en un espacio neutro. Cuando el espectador se acerca, se interrumpe el recorrido del vídeo: el personaje para y fija su mirada en el público presente. Pasados unos minutos, continua su actividad. Esta instalación pretende producir la situación inversa a la habitual en un espacio de arte: los roles se invierten y es la obra la que mira al espectador, provocando una confrontación no sólo con la obra, sino también con la artista.
Idea orixinal e dirección: Lilia Villafuerte
Asistente de dirección: Marysabel Villafuerte
Peza de software art e xogo audiovisual que mostra as entrañas do código dunha aplicación: a procura de coincidencias na base de datos de YouTube dos conceptos “mundo andino”, “mujer” e “violencia política”. Entre 1980 e 2000, Perú estivo sumido nunha guerra civil que custou 69 000 vidas, entre mortos e desaparecidos. Con todo, o control que o poder exerce sobre a información dese e doutros conflitos impide saber exactamente que pasou e que segue a ocorrer ao noso arredor.
A obra funciona como unha estratexia de resistencia fronte a esta situación. Céntrase no rol do código como unha práctica estética, deseñada para enfatizar e dar sentido ao conceptual, mais a lóxica impersoal do ordenador devén nunha actividade humana e artística cuxa necesidade é patente.
Idea original y dirección: Lilia Villafuerte
Asistente de dirección: Marysabel Villafuerte
Pieza de software art e juego audiovisual que muestra las entrañas del código de una aplicación: la búsqueda de coincidencias en la base de datos de YouTube de los conceptos “mundo andino”, “mujer” y “violencia política”. Entre 1980 e 2000, Perú estuvo sumido en una guerra civil que costó 69.000 vidas, entre muertos y desaparecidos. Con todo, el control que el poder ejerce sobre la información de ese y de otros conflictos impide saber exactamente qué pasó y qué sigue a ocurrir a nuestro alredor.
La obra funciona como una estrategia de resistencia frente a esta situación. Se centra en el rol del código como una práctica estética, diseñada para enfatizar y dar sentido a lo conceptual, pero la lógica impersonal del ordenador deviene en una actividad humana y artística cuya necesidad es patente.
MUTACIONES DEL PODER (2012)
Videoinstalación portátil que aborda a problemática dos instintos concupiscibles, ao tempo que ofrece unha interpretación formal das súas consecuencias. De xeito simbólico, propón o vencemento destes mediante o exercicio das virtudes opostas. Inspirada no conto do Rei Midas, esta obra está motivada pola situación actual de crise dun sistema social que se cambalea, coa base cimentada no capitalismo, o materialismo e a procura insaciable de poder e posesión por parte dos individuos que a conforman.
MUTACIONES DEL PODER (2012)
Videoinstalación portátil que aborda la problemática de los instintos concupiscibles, a la par que ofrece una interpretación formal de sus consecuencias. De modo simbólico, propone el vencimiento de estos mediante el ejercicio de las virtudes opuestas. Inspirada en el cuento del Rey Midas, esta obra está motivada por la situación actual de crisis de un sistema social que se tambalea, con la base cimentada en el capitalismo, el materialismo y la búsqueda insaciable de poder y posesión por parte de los individuos que la conforman.
Idea e programación: Chris Sugrue
Esta obra reflexiona sobre a creación, a destrución e a interconectividade. Un campo de liñas e partículas compón un universo latente. Ao achegarse, a paisaxe explota en movementos e figuras con aspecto de fósiles que emerxen da proxección. Cada un está conectado a un individuo e, á súa vez, tamén está conectado aos outros. Unha entrada ou unha saída afectan a todo o sistema e revelan a súa precaria interdependencia. Estas misteriosas figuras non son marionetas, aínda que responden con interese e curiosidade aos movementos e xestos dos visitantes.
Idea y programación: Chris Sugrue
Esta obra reflexiona sobre la creación, la destrucción y la interconectividad. Un campo de líneas y partículas compone un universo latente. Al acercarse un visitante, el paisaje explota con movimientos y figuras con aspecto de fósiles que emergen de la proyección. Cado uno está conectado a un individuo, y, a su vez, también está conectado a los otros. Una entrada o una salida afecta a todo el sistema, revelando su precaria interdependencia. Estas misteriosas figuras no son marionetas aunque responden con interés y curiosidad a los movimientos y gestos de los visitantes.
Deseño e estudo óptico: Francesca Mereu
Software e programación: Javier Villarroel
Un dispositivo piramidal permite a visualización volumétrica de obxectos en 3D e a súa interacción co usuario. Os obxectos proxéctanse sobre esta estrutura cun monitor LCD. Debido á especial xeometría da estrutura, o espectador ve como estes obxectos flotan dentro da pirámide desde calquera dirección. O dispositivo utiliza unha cámara-sensor de proximidade Kinect para a captura de obxectos en 3D e emprega o point cloud (nube de puntos) de Processing.
Diseño y estudio óptico: Francesca Mereu
Software y programación: Javier Villarroel
Un dispositivo piramidal permite la visualización volumétrica de objetos en 3-D y su interacción con el usuario. Los objetos se proyectan sobre una estructura piramidal con un monitor LCD y, debido a la especial geometría de la estructura, el espectador ve cómo estos objetos flotan dentro de la pirámide desde cualquier dirección. El dispositivo utiliza una cámara-sensor de proximidad Kinect para la captura de objetos en 3D utilizando el Point Cloud de Processing.
Tecnoloxía proporcionada por Opti-Vision company Ltd.
Escultura que debuxa coa luz en alta velocidade a través dun aparato mecánico. As animacións están suspendidas e flotan en formas circulares. Utiliza dúas bolas de diferentes tamaños: a pequena mostra unha moza correndo e voando, mentres que a esfera grande mostra o mundo dese personaxe. O proxecto desenvolveuse durante unha residencia en Taipei (Taiwán). Recibiu o apoio da Fundación Sacatar do Brasil.
Tecnología proporcionada por Opti-Vision company Ltd.
Escultura kinética que dibuja con la luz en alta velocidad, usando un aparato mecánico. Las animaciones están suspendidas y flotan en una forma circular. La bola pequeña muestra una chica corriendo y volando, y la esfera grande muestra el mundo de ese personaje. El proyecto se desarrolló durante una residencia en Taipei, Taiwán. Recibió el apoyo de la Fundación Sacatar de Brasil.
Idea e programación: Mariana Carranza
Agradecementos: Blanca Regina, Guillermo Casado e Chris Sugrue
Inspirada na fascinación que exerce a infinitude do universo, propón un xogo onde campos de estrelas debuxan o corpo do espectador ao tempo que cos seus movementos conforma as constelacións, o cal xera un espazo de co-creación poética. A través da tecnoloxía trázase unha conexión entre o cosmos e o individuo. Imaxes de constelacións celestes e constelacións sonoras flúen nunha dinámica perpetua, en combinacións infinitas, sen se repetiren nunca, grazas a un sistema dixital baseado na visión computadorizada e o procesamento da imaxe en tempo real, usando algoritmos da intelixencia artificial e a dinámica molecular. A ambientación sonora é resultado da composición aleatoria do son de cada estrela e un ruído branco sometido a band-pass interactivo co público.
Idea y programación: Mariana Carranza
Agradecimientos: Blanca Regina, Guillermo Casado y Chris Sugrue
Inspirada en la fascinación que ejerce la infinitud del universo, propone un juego donde campos de estrellas dibujan el cuerpo del espectador, al mismo tiempo que con los movimientos de su cuerpo conforma las constelaciones, generando un espacio de co-creación poética. A través de la tecnología se traza una conexión entre el cosmos y el individuo. Imágenes de constelaciones celestes y constelaciones sonoras fluyen en una dinámica perpetua, en combinaciones infinitas, sin repetirse nunca, gracias a un sistema digital basado en la visión computarizada y el procesamiento de la imagen en tiempo real, usando algoritmos de la Inteligencia Artificial y la Dinámica Molecular.
Animación 3D: David Cano Leal
Esta ambientación audiovisual con videohologramas permite a interacción do usuario mediante á utilización dun biosensor que controla o ritmo cardíaco. Grazas a esta conexión, o espectador convértese en parte activa da instalación, xa que o seu pulso acciona a videoproxección dunha célula que aparece no contorno escultórico. O concepto do espazo líquido está conectado aos sistemas de realidade virtual e aos espazos dixitais, e tamén é unha metáfora dun estado do corpo semiconsciente, onde volve á memoria o ambiente do ventre materno.
Animación 3D: David Cano Leal
Esta ambientación audiovisual con videohologramas permite la interacción del usuario gracias a la utilización de un biosensor que controla el ritmo cardíaco. Mediante esta conexión, el espectador deviene parte activa de la instalación, ya que su pulso acciona una vídeoproyección de una célula que aparece en el entorno escultórico. El concepto del espacio líquido está conectado a los sistemas de realidad virtual y a los espacios digitales. También es una metáfora de un estado del cuerpo semiconsciente, donde vuelve a la memoria el ambiente del vientre materno.
VIDA Y MUERTE DE LAS ESTATUAS (2012)
Serie fotográfica en que se mostra o padecemento das estatuas. Presenta as esculturas de maneira que, ante a súa gran similitude cun ser humano, sexamos capaces de conmovernos, de chegar á idea mental de que estamos directamente ante algo vivo.
VIDA Y MUERTE DE LAS ESTATUAS (2012)
Serie fotográfica en la que muestra el padecimiento de las estatuas. Presenta a las esculturas de manera que, ante la gran similitud con un ser humano, seamos capaces de conmovernos, de llegar a una idea mental de que estamos directamente frente a algo vivo.
Programación e software: André Perrotta
Espello interactivo dixital que devolve a imaxe do corpo da persoa reflectida en centos de anacos como se estivese roto. Unha cámara captura a silueta da persoa e o sóftware rompe a imaxe. Forma parte da serie Psychosomatics, composta por varias esculturas electrónicas, en que cada unha se carga cun tipo de emoción humana. A través do contacto coa obra, o espectador poderá experimentar e revivir esas emocións, creando un diálogo potenciado co uso de interfaces. As emocións tratadas son a ansiedade, o medo, a histeria, a confusión, a vergonza e a frustración.
Programación y software: André Perrotta
Espejo interactivo digital que devuelve la imagen del cuerpo de la persona reflejada en cientos de pedazos, como si estuviese roto. Una cámara captura la silueta de la persona y un software rompe la imagen. Forma parte de la serie Psychosomatics, compuesta por varias esculturas electrónicas en la que cada una se carga con un tipo de emoción humana. A través del contacto con la obra, el espectador podrá experimentar y revivir esas emociones, creando un diálogo potenciado con el uso de interfaces. Las emociones tratadas son la ansiedad, el miedo, la histeria, la confusión, la vergüenza y la frustración.
¿POR QUÉ ESTARÍA MAL? NATURALEZA MUERTA (2008)
Concepto e programación: Yasmina Morán
Mediante a rotación dun marco o usuario xira tamén a imaxe da proxección dun bodegón tenebrista. Os obxectos que o conforman anímanse, desprazándose polo campo da imaxe, case sempre en movementos naturais segundo a lei da gravidade. Ao inclinar o marco cara á dereita, os vídeos desprázanse cara a ese lado con certa inercia. Esta obra forma parte da Colección Museo Patio Herreriano de Valladolid.
¿POR QUÉ ESTARÍA MAL? NATURALEZA MUERTA (2008)
Concepto e programación: Yasmina Morán
Mediante la rotación de un marco el usuario gira también la imagen de la proyección, un bodegón tenebrista. Los objetos que lo conforman se animan, desplazándose por el campo de la imagen, casi siempre en movimientos naturales según la ley de la gravedad. Al inclinar el marco hacia la derecha, los vídeos se desplazan para ese lado con cierta inercia. Forma parte de la Colección Museo Patio Herreriano de Valladolid.
CUADERNO DE VIAJE (2012)
Produción: Consellaría de Cultura do Goberno de Estremadura.
Colabora: Centro de Arte e Novas Tecnoloxías de Praga (CIANT)
Produción: Ayudas a Artistas Plásticos Francisco Zurbarán. Consellaría de Educación e Cultura, Goberno de Estremadura.
Agradecementos: Daniel Rush, Charlie Monroig Sebastián, Ruggero Maio, Félix Ríos, Jav Mayans e José Ramón Varela.
No interior dunha casa de madeira un libro interactivo amosa unha nova representación visual do que ocorreu nun momento determinado e, como a través doutro punto de vista, esas imaxes adquiren un novo significado. Una contemplación que une a poesía co surrealismo nun libro en que, ao abrilo, algunhas das súas páxinas cobran vida a través de audiovisuais en tempo real.
CUADERNO DE VIAJE (2012)
Producción: Consellaría de Cultura do Goberno de Estremadura.
Colabora: Centro de Arte e Novas Tecnoloxías de Praga (CIANT)
Producción: Ayudas a Artistas Plásticos Francisco Zurbarán. Consejería de Educación y Cultura, Gobierno de Extremadura.
Agradecimientos: Daniel Rush, Charlie Monroig Sebastián, Ruggero Maio, Félix Ríos, Jav Mayans y José Ramón Varela.
En el interior de una casa de madera un libro interactivo muestra una nueva representación visual de lo que ocurrió en un momento determinado y como, a través de otro punto de vista, esas imágenes adquieren un nuevo significado. Una contemplación que une la poesía con el surrealismo en un libro en el que, al abrirlo, algunas de sus páginas cobran vida a través de audiovisuales en tiempo real.
NORMAL Espazo de intervención cultural
Universidade da Coruña Paseo de Ronda 47


langs: de de en en en en en es de es en en en en en en en gl es gl gl en gl es gl gl en en en en en en en en en gl gl en gl en gl en en en en gl gl gl gl gl gl gl es gl en en en en en en en en en en en en es en es en en en en en en en en en en en en en en en

text:
Pazo San Marcos, Diputacion de Lugo
[GA] Exposición resultado do proxecto de residencia artística da Rede Museística Provincial de Lugo e Área de Cultura e Deporte da Deputación de Lugo
ARTISTAS: Ana Arregui, Felix Carpio, Adriana Pazos, Basilisa Fiestras, Rubén Pérez Pombo, Marcela Mastroianni, Maria Jose Dominguez, Anna Katarina Martin
COORDINACIÓN E COMISARIADO | Paula Cabaleiro e Encarna Lago
ACTO INAUGURACIÓN | venres 8 de agosto ás 20.00h
[ES] Exposición resultado del proyecto de residencia artística da Rede Museística Provincial de Lugo e Área de Cultura e Deporte da Deputación de Lugo
ARTISTAS: Ana Arregui, Felix Carpio, Adriana Pazos, Basilisa Fiestras, Rubén Pérez Pombo, Marcela Mastroianni, Maria Jose Dominguez, Anna Katarina Martin
COORDINACIÓN E COMISARIADO | Paula Cabaleiro e Encarna Lago
ACTO INAUGURACIÓN | venres 8 de agosto ás 20.00h
Comeza a terceira edicion de Estudio Aberto.
Proxecto de residencias artísticas de Rede Museística
MAIS DE 150 PROPOSTAS DE PROCEDENCIA INTERNACIONAL
Esta tercera edicion fora presentado o pasado mes de xuño por Mario Outeiro, delegado de área e as coordinaodras do proyecto, Encarna Lago e Paula Cabaleiro, abriendo una convocatoria abierta e democratica de participación, que recibiu máis de 150 propostas enviadas dende moitas partes do mundo. Estudio Aberto demostra con isto o seu crecemento e posicionamento no mapa para o apoio á creacion e produccion artisitca, tan necesaria nestes tempos. Un xurado composto por profesioanis como Juan Carlos Meana (decano de Facultade de Belas Artes da Uvigo), Silvia Blanco (directora do Museo Arqueolóxico de Cacabelos-León), Chus Martinez Dominguez (critica e comisaria de exposiciones), Chelo Matesanz (artista e docente de Uvigogo, Luis Pita (directora da galeria de arte compostelana Bus Station Space), ademas das coordinadores do proxecto, a xerente da Rede. Encarna Lago e Paula Cabaleiro, foi o encargado da dificil tarefa de seleccionar 8 propostas atendnendo a parámetros de calidade, orixinaldade, así como de interaccion co púpico e co espazo. ANA ARREGUI (1983, Sevilla), RUBEN PEREZ POMBO (1985, Lugo), ANNA KATARINA MARTIN (1976, Esocolmo-Suecia), ADRIANA PAZOS (1971, Montevideo-Uruguay), FELIZ CARPIO (1983, Gijón, Asturias), BASILISA FIESTRAS (1985, Pontevedra), MARCELA MATROIANNI (1985, Buenos Aires-Argentina) e MARIA XOSÉ DOMINGUEZ (1967, Santiago de Compostela) serán os 8 artistas desta nova aedicion, con orpoxectos que mesturan pintura, escritura, fotografia, video, debuxo, instalacion e performance.
UN PROGRAMA CON CONFERENCIAS E UNHA SAIDA A CORUÑA
Estudio Aberto 3 inclúe no seu programa dúas vistas de profesionais que falarán aos artistas (e o público que quiera asistir) da súa experiencia. Asunta Rodriguez, impartirá unha poñencia o vernes 1 (19.00h) falando de mercado da arte, dende a súa labor como directora da galeria de arte contemporánea máis antigua de Galicia, a compostelana TRINTA, mentres que o luns 4 (19.00h) recibirémos ai critico e comisario Alberto Gonzalez Alegre, responsable de proxectos curatorialels recents como “O bosquexo do mundo” (outubro 2013, na Fundacion Luis Seoane A Coruña) ou “En pienas facultades ll” maio 2014, no Sexto Edificio do Museo de Pontevedra). Además os artistas de Estudio Aberto 3 teñen programada unha saida a Coruña onde visitarán institucions como a Fundacion Maria Jose Jove, o Museo MAC e a Fundación Luis Seoane, sendo recibidos polos los respectivos directores e directoras.
OBRABOIRES DE PARTICIPACION E CHARLAS SOBRE A SÚA OBRA
O programa xeral aberga charlas dos artistas para que expliquen ao publico e aos seus propios compeñeiros conceptualmente a súa obra e trayectoria. A intervencions serán na Sala de Exposicions do Pazo San Marcos, ás 18.ooh, na seguinte orden: Sabado 2 (Anna Katarina Martin e Rubén Pérez), domingo 3 (Adriana Pazos e Ana Arreguí), luns 4 (Basilisa Fiestras e Felix Carpio, miécoles 6 (Maria Xosé Dominguez e Marcela Mastrianni).
Además cada un dos proxectos conta con un modo de participación colectiva distinto.
Comeza a terceira edicion de ESTUDIO ABERTO.
Proxecto de residencias artísticas de Rede Museística
na Sala de Exposiciones do Pazo San Marcos de Deuputación de Lugo.
Tras o éxito de Estudio Aberto 1 e 2 celebrado os pasados xullo e agosot de 2013, con un total de 14 artistas participantes, chegados de toda España e seleccionados por un xurado de profesionais, a Rede Museística e a Área de Cultura e Turismo de Deputación de Lugo, afrontan Estudio Aberto 3. O proximo vendres 1 de agosto ás 11.30h o Museo Provincial acollerá o acto de benvida a Lugo e apertura da residencia, coa presenza dos 8 artistas selecionados, que nesta ocasión crearán en directo na Sala de Exposicóns do Pazo San Marcos entre o 1 e o 7 de agosot, cun programa que inclúe obradoiros, conferencias e charlas.
Red Museistica de Lugo
Diputación de Lugo, Galicia


langs: es es ca en es gl gl gl gl gl gl gl gl es es es es en en en es

text:
CENTRO MEXICANO DE INVESTIGACIONES FENOMENOLÓGICAS
Diseño: El reino de este mundo


langs: gl gl gl en gl it gl es gl gl gl es gl en en gl gl en gl it gl es gl gl gl es gl en en gl es es gl gl es ca de en es es

text:
Quieres conocer más de nuestra institución, favor de hacer clic en el botón que se encuentra en la parte inferior.
San Antonio 15 Las Fuentes 45070 Zapopan, Jalisco.
Diseño y desarrollo por: ITD Integración Digital
© 2018 Derechos Reservados