langs: gl gl gl lt gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl gl it gl gl gl gl gl fr gl gl gl fr gl gl gl gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl gl en gl lt gl ga gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl ca gl gl gl gl pt gl pt en pt lt en ca en gl en en gl pt es it en gl hbs_lat lt sv lt pt gl gl gl es

text:
Bouzas « Patrimonio cultural de Vigo
Arquivado en: Bouzas,Igrexas — Xosé Couñago
Na vila de Bouzas de Vigo, á beira do mar, ao carón da praia e o paseo marítimo, está situada esta emblemática igrexa, baixo a advocación de san Miguel.  Foi levantada sobre unha base rochosa que formaba un promontorio rodeado polo propio mar ata comezos do século XX.
A igrexa actual, logo das diferentes reedificacións e engadidos, presenta unha base principal rectangular rematada nunha cabeceira con ábsida semicircular.
A igrexa de Bouzas tivo un precedente medieval que por necesidades de ampliación foi reconstruída no século XVI. Esta obra tivo lugar en 1596 baixo o mandado do capitán de Bouzas Álvaro Correa. Nesta reconstrución sería cando se levantaría a actual ábsida, a porta da fachada sur e a sancristía.
Posteriormente, en 1697 foi reedificada novamente. No interior da igrexa podemos ver un medallón no que se menciona esta reconstrución baixo a autoría de Manuel Troncoso de Ojea e a súa irmá Isabel.
A ábsida da cabeceira ten forma semicircular e foi levantada na reedificación de finais do XVI.
Presenta dúas xanelas; delas, na actualidade unha soa dá entrada de luz exterior no lateral sur; a outra quedou incorporada pola ampliación da sancristía.
Acaroada ao lateral norte da ábsida levantouse en 1778 a sancristía con dúas xanelas rectangulares e porta de entrada ao leste por esta mesma zona da cabeceira. Esta sancristía foi resultado da ampliación doutra moito máis reducida do século anterior que existía no mesmo lugar.
Sobre as caídas dos tellado a dúas augas érguense cadanseu pináculo decorativos con motivos de bólas superpostas. O pinche desta sancristía está coroado por unha cruz simple.
A fachada norte está formada por unha continuidade varios corpos volumétricos que se van superpoñendo gradualmente. A parede da nave principal, reforzada cun contraforte e no que se abre un estreito, vai continuado por un primeiro volume sobresaínte con tellado a unha auga, no que se abre unha xanela cuadrangular a occidente pertencente á capela DA Virxe do Carme, da que sabemos que xa estaba construída en 1778.
A continuación, sobresaíndo con respecto ao anterior, érguese outro corpo construtivo pertencente á capela de san Antonio, cunha xanela cuadrangular a occidente e outra no interior ao leste; no exterior conta con dúas gárgolas cilíndricas nos seus extremos, correspondentes ás dúas vertentes de augas do tellado. Foi construída en 1675 e o retablo pertence ao ano 1760.
Seguidamente levántase un terceiro corpo construtivo máis elevado ca os dous anteriores, con forma marcadamente cuadrangular, sen tellado, rematado por unha cornixa pétrea perimétrica, sobre a que se ergue todo en volta un muro pétreo ornamentado nas catro esquinas por pequenas columnas coroadas por pináculos piramidais rematados en cadansúa bóla. Cada un dos cantos desta construción presenta unha gárgola cilíndrica con remate ornamentado. No seu interior encóntrase a capela dedicada á Virxe do Rosario. Foi construída en 1596 e reedificada en 1697, seguida dunha ampliación en 1800 para o Bon Xesús.
Nesta fachada tamén podemos atopar o escudo de armas das familias Peña e Correa. Este escudo está pola parte exterior da capela do Rosario, pertencente á reedificación ordenada polo capitán Correa.
O escudo de armas deste militar foi adoptado pola propia vila de Bouzas a raíz da defensa que don Álvaro capitaneou ante unha incursión do pirata Drake.
Os elementos que máis destacan a primeira vista son o impoñente campanario e o frontón superior da porta occidental.
O campanario está situado nun lateral, como corpo independente. Ata ben entrado o século XX contaba cun reloxo. Presenta unha estrutura cuadrangular  que se eleva en tres tramos decrecendo na súa anchura. O primeiro tramo chega ata case a altura da cornixa da nave central e só presenta unha pequena abertura estreita de luz na parte superior da parede sur. O segundo tramo é o máis curto e remata nunha cornixa perimétrica con molduras boceladas sobre a que se ergue o campanario. O terceiro tramo é o que contén a parte alta do campanario cos seus característicos elementos. Este campanario cuadrangular está aberto  polas súas catro fachadas con cadanseu arco de medio punto onde se aloxan as campás. Cada arco vai cerrado na súa parte inferior cunha varanda e balaústres de pedra.
Neste terceiro tramo tamén chama an atención ornamental catro fileiras decorativas de molduras boceladas todo en volta da torre, espalladas entre a parte inferior deste tramo ata a parte superior da torre. O remate superior está formado por unha varanda pétrea rodeando todo o cumio do campanario decorada con catro pináculos nos recantos.
Estamos ante unha porta con arco de medio punto enmarcada cun alfiz ao seu redor. As arquivoltas apóianse sobre dúas bases decoradas con motivos cilíndricos.
O van da porta aparece sen tímpano baixo o arco. Por encima da porta discorre unha cornixa sobre a que se sitúa o frontón.
O frontón é triangular, con resalte superior. Sobre o frontón elévanse tres pináculos ornamentais. No tímpano do frontón aparece unha figura en pedra.
Sobre o frontón ábrese un óculo redondo coa mesma ornamentación lobulada existente na porta. No seu interior unha composición de vidreira enmarcada por unha forma cruciforme. Podemos apreciar unha continuidade estética entre este óculo e o arco da propia porta, tanto pola ornamentación referida coma pola forma redonda de ambos.
Esta fachada remata na parte superior cun pinche coroado por unha cruz de catro brazos iguais con circo central.
Nesta fachada repítense algunhas das estruturas que xa describimos na zona norte. O percorrido  central presenta unha continuidade de dous corpos volumétricos superpostos gradualmente cara á cabeceira da igrexa. A parede principal da fachada contén tres contrafortes e a porta sur desta igrexa.
O primeiro corpo está exento de decoración e só presenta unha fachinelo vertical no centro. Correspóndese coa capela dedicada a san Xoán. Foi construída en 1674.
O segundo corpo, apegado á cabeceira, ten como única decoración un pequeno arco cego no cetro que acolle na actualidade un farol de iluminación do adro. Na parede leste deste corpo ábrese unha xanela enreixada. É a entrada de luz para a capela interior dedicada na actualidade á Inmaculada e que foi construída en 1589.
A entrada desta fachada ten unha forma semellante no básico á porta occidental, sacado que lle falta toda a ornamentación clasicista na que esta vai enmarcada.
Presenta un arco de medio punto cunha arquivolta trilobulada que se apoia sobre dos pares de bases cilíndricos con ornamentación de tres aretes pétreos. Envolvendo o arco vai unha decoración a modo de chambrana lisa.
Sobre a porta podemos ver un nicho coa imaxe de san Miguel vitorioso na loita contra o demo, ao que esmaga baixo os seus pés. A figura do santo está policromada e representado con alas, vestido de armadura completa, con capa, escudo e espada.
A figura do demo aparece baixo os seus pés encollido, espido e coa típica caracterización de cornos e rostro diabólico.
O interior dá cabida a unha ampla nave con arcos apuntados, rematados no testeiro con arco de medio punto.
Unha das composicións escultóricas máis interesantes que podemos atopar paseando polo seu interior é a escena do paso procesional que representa a pesca milagrosa, con Xesús andando sobre as augas ao carón da barca na que pescan os seus discípulos.
Baixo una arco de medio punto e unha bóveda de canón, a ábsida semicircular acolle a figura do Cristo do Aflixidos.
Vemos en primeiro lugar a capela dedicada a san Xoán erixida en 1674, coa imaxe correspondente. A partir de 1878 tamén se acolle a devoción a san Xosé.
A seguinte capela, de 1589, está dedicada na actualidade á Inmaculada, inda que inicialmente foi dedicada a san Telmo.
Contén tres capelas. A primeira, está dedicada á Virxe do Carme.
A segunda capela foi edificada en 1675 e foi dedicada a santo Antonio. O retablo é do ano 1760.
A terceira capela, edificada en 1596, está dedicada á Virxe do Rosario, inda que tamén nunha ampliación posterior, en 1800, deu cabida ao culto ao Bon Xesús.
O adro está completamente empedrado e rodeado na parte exterior por un muro baixo.
Neste adro salienta a solemne fasquía dunha inmorredoira oliveira á que se lle atribúen máis de catro séculos de antigüidade.
Sobre o adro tamén encontramos a casa reitoral, un edificio construído en 1946.
Ao redor de todas as historias que se foron creando verbo desta igrexa e a súa influencia no imaxinario popular da vila, existe unha fermosa lenda titulada O Cabaleiro da Cunchas que podemos ler na web da Confraría do Santísimo Cristo dos Aflixidos de Bouzas.
A evolución histórica e arquitectónica deste edificio vai parella coa evolución histórica da propia vila de Bouzas, xa que nesta igrexa quedaron reflectidos os testemuños dos principais acontecementos e personaxes que marcaron o decorrer da vida das súas xentes.
Xa que logo, é unha mágoa que no haxa paneis informativos que nos guíen neste coñecemento ao redor do edificio e no seu interior.
Sobre todo se consideramos o lugar emblemático e estratéxico que ocupa na vila, e á redor da que se desenvolven os principais actos relixiosos e sociais de Bouzas, como son a Procesión anual do Santísimo Cristo dos Aflixidos , as feiras populares y os recoñecidos fogos artificiais que se celebran no verán.
Imaxes do interior da igrexa: Javier Albertos, Vigoenfotos.
Confraría do Santísimo Cristo dos Aflixidos de Bouzas, “Un paseo por Bouzas”, en Vila de Bouzas.
Alfredo Campos, “Iglesia de San Miguel de Bouzas”, en Alfredo esculturas y monumentos.
Concello de Vigo, parroquias.
María Dolores Ruíz Gestoso, Cabaleiro das Cunchas. Cabaleiro de Bouzas.
Comentarios desactivados en Igrexa de Bouzas
Arquivado en: Bouzas,Cruceiros — Xosé Couñago
En pleno barrio histórico da vila de Bouzas, na rúa Cruceiro Vello, está situado este fermoso exemplar que dá nome á rúa en que se atopa. Mesmo se recollen referencias bibliográficas de que a propia vila de Bouzas naceu ao redor deste cruceiro.
Basa: plataforma de tres chanzos de forma cadrada. Pedestal cúbico con metade inferior cadrada e metade superior nacelada. Ao longo das catro caras, está a inscrición que nos indica a data e a persoa que o mandou construír.
Inscrición: “A DEVOCION DE / MANUEL GARAMAL / SU MUGER Mª. ANT. TRONCOSO / AÑO DE 1802”
Varal: na súa parte inferior, o varal ten forma cadrada, mais o resto do fuste é cilíndrico. Non presenta decoración ningunha.
Capitel:  ten forma cilíndrica, continuando o varal, do que se separa mediante dous aneis pétreos superpostos. Ao redor do capitel desenvólvese unha fermosa ornamentación composta por elementos florais coas características catro volutas nos cantos superiores, rompendo a circularidade e servindo de continuidade para a base cadrada sobre a que vai a cruz. Esta base cuadrangular ten os lados cóncavos e as arestas pronunciadas sobre as volutas. Entre elas, e aproveitando a concavidade de cada lado, están representados tres bustos de querubíns e unha caveira baixo os pés do crucificado.
Cruz: ten forma redonda, imitando a madeira mediante prominencias e nodosidades características dos toros de árbore. Na parte superior presenta un INRI con forma de pergameo envolvente.
Crucifixión: aínda que o crucificado non é dunha elaborada mestría, si presenta elementos que o fan significativo na súa fasquía. A figura só está apegado á cruz nas mans, o manto da cintura e os pés superpostos baixo un só cravo. O resto do corpo sobresae da cruz, outorgando unha apreciábel sensación de tensión na disposición das posturas corporais. Isto contrasta coa serena e apagada expresión do seu rostro inclinado. Aínda que os brazos rematan nunha mans pouco traballadas, o resto do corpo mostra unha robustez que se acentúa coa textura do propio granito.
Reverso: represéntase unha coroación da Virxe. A figura de María aparece erguida, en posición orante, envolta nun voluminoso manto sobre un vestido longo. Os seus pés tripan a figura do maligno, que aparece baixo a forma de serpe cunha prominente cabeza con carácteres humanos e ofídicos á vez. Baixo esta figura, destaca a característica media lúa de grandes proporcións. A parte máis interesante está na zona superior da imaxe: dous anxos coroan a María nunha espléndida composición artística. As dúas pequenas figuras anxélicas están apoiadas sobre os brazos da cruz, portan ás no lombo e sosteñen coas mans unha gran coroa con remate superior elevado, que depositan sobre a súa cabeza. As miradas das tres imaxes diríxense á fronte e expresan unha gran serenidade e mesmo ledicia.
Despois da restauración a que someteron a este cruceiro no ano 2010, a imaxe que ofrece é moi boa, xunto co conxunto da rúa que tamén foi rehabilitada na mesma intervención.
Os barrios históricos das nosas cidades é necesario atendelos permanentemente para a súa conservación e melloramento. Intervencións coma a da rúa do Cruceiro Vello son de eloxiar e fomentar noutros lugares.
Vigo conta cun importante conxunto histórico tanto no centro da cidade coma na vila de Bouzas.  Rehabilitalos para a súa posta en valor leva o seu tempo e investimento logo da desidia de tantos anos e tantos gobernos. Foi un tempo perdido de oportunidades económicas coa incorporación á Unión Europea que quizais non se volva repetir. Mais agora toca actuar con rigor e planificación, priorizando e marcando unha axenda de intervencións que dean os seus froitos pouco a pouco.
Algún día teremos visitas autoguiadas polos noso barrios históricos que nos abrirán os ollos á riqueza monumental que nos arrodea e que ata o de agora aínda pertence a unha segunda división de xogo na nosa sociedade.
Hidalgo Cuñarro, “Los cruceiros de Bouzas”, en Vigoetnográfico
PXOM do Concello de Vigo, Catálogo de elementos, Tomo VI.
Podedes introducir o lugar onde está no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit, e despois > Menú Herramientas>Conversor de paquetes).
Cruceiro do Berbés (Centro cidade)
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo)
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo)
Ruta das mámoas do Candeán
Ruta do románico de Vigo
Ruta dos petos de ánimas de Vigo
Ruta dos castros de Vigo
Ruta dos Conxuntos etnográficos de muíños de Vigo
Descarga no teu GPS as rutas para visitar o patrimonio cultural de Vigo.
PATRIMONIO CULTURAL DE VIGO
Para calquera consulta ou información: xosecounhago@gmail.com
Esta obra está baixo unha licenza de Creative Commons.


document_lang: gl

langs: fr gl gl hbs_lat gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl it en gl lt gl ga gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl ca gl gl gl gl pt gl pt en pt lt en ca en gl en en gl pt es it en gl hbs_lat lt sv lt pt gl gl gl es

text:
Sárdoma « Patrimonio cultural de Vigo
Lavadoiro da Ponte Nova (Sárdoma)
Arquivado en: Lavadoiros,Sárdoma — Xosé Couñago
Este singular lavadoiro está situado ao carón do río Lagares, no tránsito entre a baixada ao Castaño e o barrio da Ponte Nova.
É de destacar que se encontre xunta o popular paseo do Lagares, por onde circulan centos de persoas cada semana, percorrendo as ribeiras do río.
Ao seu arredor aínda podemos contemplar as tradicionais leiras de cultivo das casas e propiedades dos arredores, coa imaxe dos edificios e centro comercial próximos á Gran Vía, ao fondo, e a nova urbanización da Ponte Nova ao outro lado do Lagares.
É de cemento a unha auga con tella como cubrición. Dous pares de columnas en cemento, cerrando os extremos, delimitan este pequeno lavadoiro de planta cuadrangular.
Presenta unha única fileira corrida de lousas para lavar, sobre dúas pías independentes. A zona de lavar ocupa unha metade do recinto, arrimada a un dos laterais da construción; a outra metade é para o movemento da xente que entre no lavadoiro. A construción é de perpiaños polo exterior e de azulexos brancos no interior das pías.
Está fechado en volta por un muro de perpiaño, cunha única entrada nun recanto. O perpiaño do lavadoiro e do muro contrasta negativamente coas columnas e o teito de cemento.
Na zona central da cabeceira do lavadoiro atopamos unha magnífica fonte pública, que proporciona á súa vez a auga á zona de lavado. Esta fonte conta cunha columna central elevada, rematada en capitel sobre o que coroa un pequeno pináculo, con ornamentacións que nos lembran os baixo peitorís das xanelas de casas barrocas, xunto con cadansúa volutas a ambos lados da pía central sobre a que cae a auga. Desde esta columna central parten lateralmente dúas extensións pétreas, creando unha disposición de arco, con base ornamentada rematada en cadanseu pé de columna sobre os que se dispoñen senllas pezas cúbicas decoradas con volutas nas catro caras.
Tanto a cubrición coma as columnas presentan o cemento sen rematar adecuadamente, amosando as nervaduras das unións do encofrado, afeando considerabelmente os elementos tradicionais que se conservan.
Non existe ningún panel informativo nin indicador sobre o seu nome, datación e características.
É unha mágoa que estando situado ao lado do paseo máis concorrido que existe pola beira do Lagares, este lavadoiro estea tan exento de información e posta en valor. Non pode resultar tan difícil a coordinación entre as concellarías de Medio Ambiente e Patrimonio para integrar un elemento etnográfico tan interesante nun percorrido natural destas características.
É importante acometer unha habilitación da contorna e do propio lavadoiro para facer del unha parada obrigada no paseo de cara a podermos comprender o contexto cultural e social en que foi construído.
Neste senso cómpre harmonizar os disonantes elementos engadidos en cemento co perpiaño da construción nobre orixinal, sobre todo tendo en conta a fermosísima fonte tan ornamentada que completa este conxunto etnográfico.
Podedes introducir o lugar onde está no voso navegador GPS.
Arquivado en: Lavadoiros,Sárdoma — Xosé Couñago
Este fermoso exemplo de lavadoiro tradicional está situado na rúa Subida do Monte da Serra, na parroquia de Sárdoma.
Hoxe en día está en desuso e mesmo apartado, e no seu interior sen auga xa só medran herbas. Aínda así é unha construción que destaca polo seu tamaño e situación nunha encrucillada de camiños.
Características: lavadoiro de dúas follas paralelas, unha soa pía de auga baixo un cano de auga. O cano de auga da cabeceira aínda bota auga, mai non está conectada ao lavadoiro.
Na parte inferior do lavadoiro hai tamén unha fonte de auga que xa non deita auga. Esta segunda fonte, de cor branca, está apoiada contra un muro piramidal de perpiaños que acompañan senllas escaleiras de perpiaño que baixan a ambos os lados desta fonte.
Piares: son de cemento na actualidade e ten cinco parellas.
Teito: de bloques de cemento con pequena inclinación lateral. Marca un acentuado contraste co conxunto de perpiaños tradicionais do lavadoiro orixinal. Estas cubertas modernas foron realizadas sen ter en conta a harmonía coa fasquía tradicional.
Estado de conservación: o abandono é máis que evidente. Comeza a presentar graves signos de deterioro. Hai pintadas por varios lugares e bastante lixo que comeza a amorearse ao seu pé.
A administración local non debe descoidar a limpeza e mantemento destas construcións tradicionais. Quizais moitas das agresións poderían ser evitadas coa correspondente sinalización que poña en valor esta peza da nosa riqueza etnográfica. Un letreiro que saliente “patrimonio etnográfico de Vigo” xunto cunha descrición e catalogación do lavadoiro, así como a recolla da memoria oral da súa actividade produciría un maior respecto por este fermoso lavadoiro.
Podedes ver tamén máis fotos deste lavadoiro.
Podedes introducir o lugar onde está no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
Cruceiro de Laxe (Sárdoma)
Arquivado en: Cruceiros,Sárdoma — Xosé Couñago
Esta xoia dos cruceiros vigueses está situado no centro da parroquia, nun lugar de paso bastante estreito para os vehículos. Quizais retrotraéndonos moitos anos atrás, a situación deste cruceiro sería moi axeitada; mais hoxe en día presenta dúas fachadas moi diferenciadas en canto a adecuación do lugar. Por unha parte, o conxunto arquitectónico fronte ao que se atopa é moi fermoso; mais pola outra cara, está demasiado próximo ao paso de continuo tráfico, demasiado arrimado, que xa provocou o seu derrubamento e posterior restauración.
Podemos observar que tamén lle colocaron ao seu pé uns boloardos defensivos –menos mal, porque outros cruceiro con máis periga ca este non teñen nada; p.e. cruceiro de Alcabre-; mais se observamos con detemento, decatámonos de que dous deles xa foron “tocados”.
Tampouco é acertada a sinalización de tráfico que lle colocaron mesmo ao carón. Respectando a necesaria existencia de sinais, tamén é necesario respectar a adecuación ao patrimonio histórico que existe ao seu carón.
A simple vista destaca o conxunto da súa construción e a policromía que conserva. Esta policromía está presente no capitel, o manto azul e negro da Virxe, o manto avermellado dunha das figuras do varal e a cor rosada da pel nas imaxes principais.
A base está formada por catro chanzos cuadrangulares; a última pedra que coroa a base ten unha inscrición nunha das súas caras.
O fuste é octogonal con dúas figuras, unha a cada cara, sobre cadansúa peaña.
O capitel tamén está policromado e presenta unha forma clásica, propia de finais do barroco, na que destacan catro volutas sobre base redonda. As volutas serven á súa vez de soporte a unha pequena plataforma pétrea cadrada que serve de soporte da cruz.
A cruz ten as dúas representacións características: a crucifixión e a Piedade. As dúas figuracións están policromadas e ofrecen un destacado naturalismo.
O Cristo crucificado destaca menos ca a Piedade, aínda que busca expresar un manifesto naturalismo a través da expresión do rostro e a acentuación da anatomía. Con todo, a elaboración da figura no seu conxunto ten máis trazos que revelan unha certa insuficiencia naturalista, xa que a figura non sobresae da cruz, senón que aínda está apegada a ela.
A Piedade destaca pola súa voluminosidade e colorismo. A súa vestimenta está dividida en varias cores: azul, negro e gris. O seu rostro, ao igual ca o manto, tamén é voluminoso e non revela unha muller nova, senón unha nai con todo o sufrimento dun fillo morto no seu colo. Unha figura xacente de Cristo que, como sucede noutras representacións, é dun tamaña menor ca o da nai. De feito, a figura de Xesús xacente apenas destaca, mesmo en elaboración, ao lado do trabalo que presenta a da Virxe.
Aquí tendes unha relación máis detallada de imaxes.
Podedes introducir o lugar onde está no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
Comentarios desactivados en Cruceiro de Laxe (Sárdoma)
Arquivado en: Igrexas,Sárdoma — Xosé Couñago
A igrexa de Sárdoma está situada no corazón da mesma parroquia. Conta cun gran adro ben delimitado e co torreiro da festa ao seu carón.
No seu estado actual é de estilo barroco, da mesma época ca as de Beade, Comesaña, Matamá, Valadares ou Zamáns.
Orixinalmente foi románica, como así o testemuñan os restos que se conservan no seu interior e nos seus muros exteriores. Nalgún momento derrubouse e foi refeita en época barroca, conservando certos elementos diseminados pola nova construción.
Hai que salientar que a súa orientación tampouco é a orixinal, xa que ten a entrada principal cara ao nacente e non cara ao poñente como é o habitural.
Ten unha típica nave lonxitudinal e cabeceira cadrada. A nave a dúas augas e a cabeceira a catro augas.
No interior destacan varios elementos que non podemos deixar de observar cando entremos nela:
Na ábsida hai restos románicos integrados nos muros.
Sobre o pincho da cabeceira consérvanse uns fermosos frescos policromados que representan a Última Cea. Está incompleto na súa parte inferior, mais conserva o rostro da maioría dos acompañantes de Xesús. Destaca especialmente a figura do apóstolo Xoán ao lado de Xesús, observándose mutuamente.
No muro norte da nave vemos tamén un fermoso templete que cobre unha tumba. Está formado por un gran arco de medio punto, con decoración columnada, enmarcado por dúas altas columnas encastradas de acentuado clasicismo, que sustentan na parte superior un escudo nobiliario.
A austeridade decorativa dos exteriores é algo que chama a atención, en comparación co seu interior e coas outras igrexas coetáneas.
A fachada é moi austera, sen apenas decoración. Conta cunha lumieira central a media altura. Sobre a fachada hai catro pináculos rematados en bóla e unha sinxela cruz. A porta tamén ten unha decoración moi simple ao seu arredor.
O máis destacado como decoración exerior está na sancristía, na que podemos ver unha porta cunha fermosa decoración, máis propia da fachada principal, dadas as características ornamentais que presenta: porta entrecolumnada e lintel superior decorado.
As columnas rematan en capiteis con motivos vexetais.
No lintel aparece unha cruz de catro brazos iguais encerrado en círculo apoiado en volutas e con outro círculo no centro da cruz.
A torre aparece a un lado da fachada, coma en Valadares; fronte ás demais aquí mencionadas, que teñen a torre no centro.
Esta torre é de base cadrada e de gran solidez, con perpiaños de boa factura. Os cantos están decorados con columnacións resaltadas, facendo salientar as bases e os remates superiores. Ten varias entradas de luz para a escaleira interior da torre; a porta de acceso está no exterior da igrexa.
Na parte superior da torre observamos un robusto campanario, rodeado dunha fermosa balconada, ben labrada e con decoracións alternantes en parellas de rombos.
O campanario presenta catro arcos algo apuntados, cos cantos fermosamente decorados con clásicos motivos de siluetados barrocos.
Sobre o campanario vemos catro pináculos e cúpula central octogonal en dous corpos.
Hidalgo Cuñarro, “Piezas románicas inéditas de la iglesia viguesa de San Pedro de Sárdoma“, en Vigo Arqueológico.
Podedes introducir o lugar onde está no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes).
Comentarios desactivados en Igrexa de Sárdoma
Ponte medieval de Sárdoma
Arquivado en: Románico,Sárdoma — Xosé Couñago
Ponte medieval de Sárdoma
A ponte medieval de Sárdoma está situada sobre o río Lagares -ou río de Sárdoma, entre os distintos nomes cos que é coñecido o noso río-, moi preto do núcleo da parroquia.
Unha ponte que dende a súa construción ata hai moi pouco tempo soportou os trafegos do paso de todo tipo de vehículos e cargas, mesmo de camións pesados.
Conta con dous arcos e un tallamar central. A superficie do pavimento é horizontal, en contraste coa ponte medieval de Balaídos que presenta a típica fasquía de subida e baixada.
Os perpiaños son sólidos e regulares; pola contra, o pavimento está bastante estragado.
Presenta dous arcos de medio punto e un tallamar entre os dous arcos.
O peor: o estado deplorable en que se atopa a contorna da ponte e a propia ponte: lixo por todas as partes na beiras, maleza incontrolada, nula limpeza das pedras da ponte e pavimento completamente estragado sobre os arcos.
Hoxe atópase en estado de abandono e con escasa acción conservadora: necesita unha limpeza completa, un adecentamento das beiras do río, unha adecuación do paisaxismo ribeirán que a arrodea, unha posta en valor deste monumento e unha sinalización mínima. Se ningún destes elementos básicos de protección está en funcionamento, que podemos agardar do futuro desta peza medieval do noso patrimonio.
Podedes ver neste enlace unha relación máis ampla e detallada de fotos.
Para saber máis, consultade este especializado artigo do arqueólogo José Manuel Hidalgo Cuñarro.
Tamén podedes ver a Ruta románica de Vigo e descargala no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
Petróglifos da Pedra da Laxe (Sárdoma)
Arquivado en: Petróglifos,Sárdoma — Xosé Couñago
Este valiosísimo conxunto rupestre vigués está situado no lugar da Laxe, na parroquia de Sárdoma.
É a única representación de armas que temos entre a multitude de gravados rupestres existentes en Vigo. Ser a única alabarda existente nos nosos petróglifos dálle maior valor por canto o lugar en que se encontra está moi próximo ao centro urbano, sometido a unha presión urbanística en aumento, rodeado de novas construcións e urbanizacións que mesmo estiveron a punto de custarlle a vida ao conxunto rupestre no que está incluído.
Hoxe sobrevive daquela maneira, abandonado, descoidado, sen ningún proxecto de posta en valor, desprotexido de calquera acción incontrolada ao estar situado no medio dunha urbanización con constante trasfego de persoas e coches (está mesmo ao pé do semáforo superior que regula a subida e baixada de Sárdoma).
Ten ao seu favor o estar situado nunha parcela que agora é municipal; e isto é algo que se conquistou intelixentemente, pero que agora non podemos deixar abandonado.
Cómpre unha posta en valor deste conxunto rupestre, entre outras razóns por unha peculiaridade especial que posúe: ten representacións de gravados rupestres que abarcan dende os máis antigos existentes (uns 4.000 anos de antigüidade), pasando por outros que chegan ata épocas máis recentes. É dicir, temos nestas pedras unha visión panorámica da historia e evolución dos nosos petróglifos. Qué mellor oportunidade para que os nosos escolares teñan a oportunidade de achegarse con unidades didácticas adecuadas ao coñecemento da historia dos gravados rupestres que temos no noso concello.
Podedes ver unha galería de imaxes sobre os diversos petróglifos destas laxes.
Tamén vos invitamos a ver unha descrición completa deste gravado nun blog especializado escrito por un dos mellores arqueólogos que temos na nosa provincia, Hidalgo Cuñarro. Ler os seus artigos é un verdadeiro pracer para calquera persoa amante da arqueoloxía, porque é un dos inverstigadores con maior traxectoria de traballo na prehistoria que temos na provincia.
Podedes descargar a localización destes gravados pra o voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit, e despois > Menú Herramientas>Conversor de paquetes).
Cruceiro do Berbés (Centro cidade)
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo)
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo)
Ruta das mámoas do Candeán
Ruta do románico de Vigo
Ruta dos petos de ánimas de Vigo
Ruta dos castros de Vigo
Ruta dos Conxuntos etnográficos de muíños de Vigo
Descarga no teu GPS as rutas para visitar o patrimonio cultural de Vigo.
PATRIMONIO CULTURAL DE VIGO
Para calquera consulta ou información: xosecounhago@gmail.com
Esta obra está baixo unha licenza de Creative Commons.


langs: en gl fr ca pt en it gl en en en gl en es es en en fr en en en fi pt pt pt en fr pt en pt gl pt en en en en en en en en es en en fr en en pt pt

text:
::: Oscar Casares - Pintura, Arte e Cultura ::: Please Contact The Artist
EL NIÑO DE LA RUECA
The Man Behind The Talent
Tríptico de Casares em Fátima
Oscar Casares Writer of Dreams
Notas à carreira do artista
Madonna as never seen before 2
Please Contact The Artist
In order to approach the Internet users of artist Oscar Casares, we created this form so you can correspond with him and follow more closely the artistic journey of this author.
You can contact via  e-mail: geral@oscar-casares.com
Or complete correctly the form below.
WARNING: You have to correctly enter your e-mail so we can then respond to your contact.
Aceito a Politica de Privacidade ao submeter este formulário.
Termos de utilização  |  Homepage  |  Favoritos


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl hbs_lat gl gl gl gl gl gl es gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl it gl gl gl gl gl pt gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl fr gl gl gl gl es gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl en gl lt gl ga gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl ca gl gl gl gl pt gl pt en pt lt en ca en gl en en gl pt es it en gl hbs_lat lt sv lt pt gl gl gl es

text:
Románico « Patrimonio cultural de Vigo
Arquivado en: Coruxo,Igrexas,Románico — Xosé Couñago
A igrexa románica de Coruxo está situada na estrada de Camposancos, á altura do cruzamento coa estrada que conduce a Fragoselo.
Este templo é un dos tres edificios románicos que se conservan en Vigo, aínda que é o máis incompleto deles. Só se conservou a cabeceira; o resto do edificio é posterior.
Aínda así, a partir desta cabeceira conservada, podemos deducir que era o máis grande dos existentes, xa que as tres ousias que se poden ver na cabeceira indícannos que se trataba dun edificio de nave basilical, con tres posibles corredores interiores -un central e dous laterais. Curiosamente a planta actual non se correspondería con esa configuración inicial, xa que agora mesmo podemos decatarnos de que esta nave é máis estreita do que cabería esperar. Normalmente as igrexas románicas que existiron en Vigo foron derrubadas para ampliar en épocas posteriores debikdo ao aumento de poboación, ou aproveitando un derrubamento producido por calquera circunstancia; non obstante, neste caso parece que se propuduciu o contrario, que se reduciu o seu volume e espazo interior.
A actual cabeceira románica está datada no último terzo do século XII, sen termos unha referencia concrta da súa data de edificación.
A orixe do templo é monacal: un mosteiro dependente do máis poderoso existente en Melón, a quen lle subministraría seguramente produtos agrícolas e do mar. Durante o século XIII chegou a contar con vinte e cinco monxes. A súa crise e extinción monacal está vinculada ao crecemento do mosteiro de Oia.
Cabeceira dende o exterior: está composta por tres ousias semicirculares; a central moito máis alta e voluminosa ca as laterais.
Ousia norte: podemos ver unha xanela semicircular, con chambrá exterior de tacos e unha arquivolta entre columnas decorada con formas baquetoneadas. A entrada de luz central ten forma estreita característica das seteiras. As columnas da xanela desapareceron, así como as basas. Só conserva os capeiteis, decorados con foliados. Sobre o capitel, o ábaco está decorado cun dobre motivo: leteis horizontais e unha curva de nacela. O beirado superior desta ábsida é achaflanado.
Ousia central: presenta unha altura, largura e profundidade maior ca as ousias laterais. Ten tres xanelas semicirculares sen ornamentación ningunha, mais cunha función de entrada de luz evidente ao interior do altar maior. A cuarta xanela, enreixada, é bastante moderna. O beirado superior é achaflanado decorado con canzorros de motivos xeométricos, de norte a sur: tres filas de dentes de serra, dous baquetóns verticais, planos superpostos, tres baquetóns verticais, punta de proa, punta de proa, bilobulado, punta de proa, tres baquetóns verticais, dous baquetóns veticais, plano simple, tres baquetóns verticais, tres baquetóns verticais e punta de proa. Este tipo de elementos decorativos é propio de edificios protogóticos (a partir do último terzo do s. XII, ata o primeiro cuarto do s. XIII).
Ousia sur: podemos ver unha xanela semicircular, con chambrá exterior de tacos e unha arquivolta entre columnas decorada con formas baquetoneadas. A entrada de luz central ten forma estreita característica das seteiras. As columnas da xanela ten capeiteis e basas. Os fustes destas columnas son monolíticos. Nos capiteis podemos ver cadanseu personaxe cos brazos en asas. Hai analistas que os identifican con Adán e Eva nunha posible representación do Paraíso ou do pecado orixinal. Os canzorros superiores, baixo o beirado, son cinco e todos eles decorados con puntas de proa.
Cabeceira dende o interior: combinación de arcos e bóvedas de medio punto con apuntados, propios do románico de transición, a partir do último terzo do século XII.
Ousia sur: arco triunfal e bóveda de medio punto. Remate no fondo da ousia con bóveda de forno. A xanela é de arco de medio semicircular con columnas, basas e capiteis decorados con motivos foliados.
Ousia central: Arco triunfal e bóveda apuntados, a diferenza das ousias laterais. No interior desta ousia adquire unha forma de bóveda de forno.
Unha das xanelas, a da zona norte, xa non ten columnas baixo os seus capiteis vexetais (a máis próxima ao semáforo).
As chambrás exteriores das dúas xanelas (de tacos ou xadrezado) están moi desgastadas (comparar coas das outras dúas igrexas –Castrelos e Bembrive-).
As figuras humanas que hai nos capiteis dunha das xanelas están moi erosionadas e apenas recoñecibles.
No adro tamén hai un cruceiro moi singular e dos máis antigos de Vigo, que ten unha fermosa lenda: fálanos dun tesouro ou gran cantidade de cartos enterrados debaixo do mesmo cando foi construído por un personaxe do Santo Oficio. Na base do cruceiro poden lerse os datos da súa fundación; mais, pola outra banda da base, hai outra inscrición que di que foi trasladado de lugar e pintado. Aínda se poden ver cruceiro policromados por outros lugares dos arredores. É unha mágoa que se deixasen de pintar a maioría deles.
Diante da porta principal existe outro cruceiro de fermosa fasquía.
Este adro complétase cunha fermosa e senlleira oliveira de admirábel porte.
FRANCISCO JAVIER OCAÑA EIROA, Itinerario polas igrexas románicas de Vigo
Tamén podedes ver a Ruta románica de Vigo e descargala no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
Ponte medieval de Balaídos
Arquivado en: Centro,Románico — Xosé Couñago
A ponte medieval de Balaídos está situada no medio de edificios levantados ao redor do río Lagares, produto do urbanismo intensivo e extensivo que asolou a nos cidade durante os últimos decenios.
A Ponte estivo a piques de desaparecer nos anos setenta debido a este urbanismo desaprensivo coa identidade do noso concello. Hoxe en día podemos decatarnos do desvío do curso do río, a súa canalización artificial, deixando a ponte descontextualizada do seu lugar orixinal.
Malia todo, conservámola na súa integridade, rodeada por un enreixado que nada di dela máis ca o encerramento que a significa. A intervención foi realizada en 1990, e en 1991 foi declarada Ben de Interese Cultural. Mais non hai tan sequera paneis explicativos de posta en valor desta marabillosa ponte alombada de arco de medio punto.
Mide 21,5 metros de longo e conta cun arco de 5,5 metros de van. Conserva a calzada e dous piares cónicos a ambos os lados na entrada.
A fermosura da súa fasquía vese aumentada polos tallamares que presenta: dous a cada lado. Chama a atención precisamente que leve dous tallamares na zona da ponte que non dá contra a corrente.
Tamén podemos observar uns ocos cuadrangulares aos lados do arco que serven de descarga, segundo se le nos datos que figuran sobre esta ponte, mais que fan pensar que tamén puideron servir de evacuación de auga nas crecidas para evitar que a ponte actuase como encoro co exceso de auga no río. Nalgún momento estes ocos chegaron a estar habitados por alguén que literalmente vivía “debaixo dunha ponte”.
O cumio do arco apenas ten medio metro de ancho e sorprende pensar no peso que soportou durante centos de anos cos incontábeis carros que pasaron cargados sobre ela.
En definitiva, esta ponte necesita unha atenta intervención na que se destaque o seu valor arquitectónico, histórico e humano, ademais dunha exhaustiva limpeza e sinalización.
Para saber máis, consultade este especializado artigo do arqueólogo José Manuel Hidalgo Cuñarro.
Tamén podedes ver a Ruta románica de Vigo e descargala no teu navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
Comentarios desactivados en Ponte medieval de Balaídos
Ponte medieval de Sárdoma
Arquivado en: Románico,Sárdoma — Xosé Couñago
Ponte medieval de Sárdoma
A ponte medieval de Sárdoma está situada sobre o río Lagares -ou río de Sárdoma, entre os distintos nomes cos que é coñecido o noso río-, moi preto do núcleo da parroquia.
Unha ponte que dende a súa construción ata hai moi pouco tempo soportou os trafegos do paso de todo tipo de vehículos e cargas, mesmo de camións pesados.
Conta con dous arcos e un tallamar central. A superficie do pavimento é horizontal, en contraste coa ponte medieval de Balaídos que presenta a típica fasquía de subida e baixada.
Os perpiaños son sólidos e regulares; pola contra, o pavimento está bastante estragado.
Presenta dous arcos de medio punto e un tallamar entre os dous arcos.
O peor: o estado deplorable en que se atopa a contorna da ponte e a propia ponte: lixo por todas as partes na beiras, maleza incontrolada, nula limpeza das pedras da ponte e pavimento completamente estragado sobre os arcos.
Hoxe atópase en estado de abandono e con escasa acción conservadora: necesita unha limpeza completa, un adecentamento das beiras do río, unha adecuación do paisaxismo ribeirán que a arrodea, unha posta en valor deste monumento e unha sinalización mínima. Se ningún destes elementos básicos de protección está en funcionamento, que podemos agardar do futuro desta peza medieval do noso patrimonio.
Podedes ver neste enlace unha relación máis ampla e detallada de fotos.
Para saber máis, consultade este especializado artigo do arqueólogo José Manuel Hidalgo Cuñarro.
Tamén podedes ver a Ruta románica de Vigo e descargala no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
Igrexa románica de Bembrive
Arquivado en: Bembrive,Igrexas,Románico — Xosé Couñago
A igrexa románica de Bembrive está situada mesmo no núcleo da parroquia . Chégase a ela con facilidade dende calquera punto do concello por estar preto da autovía Vigo – O Porriño.
Data de construción: Hai unha inscrición no interior do presbiterio, na parede setentrional, en dúas ringleiras que di: “ARIAS : E : M : CC : XXIII ….. OBIIT RODERICUS …..”
“Arias, era 1223 (ano 1185), morreu Rodrigo…”
Tamén no muro setentrional da nave, no interior, ao longo dun perpiaño, hai un epígrafe con esta inscrición de data: “E : M : C C : L X I”
“Era milésima duocentésima sesaxésima prima = ano 1223″.
Ata hai pouco foi unha xoia románica con risco de agresións por falta da debida protección; mais hoxe en día, coa humanización da súa contorna, podemos gozar dunha igrexa na que soamente as decoración exteriores da fachada afean en ocasións a súa beleza.
Estamos ante un románico de transición, con decoración historiada e vexetal, cuns entrelazados que percorren e están presentes en todas as fachadas do templo, como se tratase dun denominador común decorativo desta igrexa que non aparece nas outras dúas de Vigo (Coruxo e Castrelos).
Ten unha singular forma poligonal que chama a atención pola beleza da decoración que presenta. Esta forma poligonal é rara en Galicia e só existen outras 14 deste tipo (Aciveiro, Ancorados, Casteláns, Codeseda, Losón, Piñeiro e Tebra na nosa provincia; Hospital do Incio, Goo, Reimóndez e Reiriz na provincia de Lugo; Sar e Mens na provincia da Coruña, así como tamén na catedral de Compostela na capela chamada de san Bartolomeu).
Decoración da ábsida: observade as catro columnas entregas, de considerable dimensión, con decoración nalgunha delas con entrelazados na mesma base. Os capiteis: dous deles están decorados con motivos vexetais habituais (follas en espiral e follas con pomas); outro deles ten un fermoso traballo de grosos e perfectamente conservados entrelazados que salienta polo efecto de envolvemento ao redor de todo o capitel, exemplos deste tipo haino repartido por diferentes igrexas galegas, por exemplo Gargantáns. No capitel central destaca unha figura humana cun animal cuadrúpede a cada lado; a figura humana parece estar sentada e viste unha especie de saio longo e está cos brazos enlazados no peito. Hai algunha interpretación que establece que se podería tratar de Daniel entre os Leóns.
Os canzorros podemos ver unha cabeza vacúa, unha figura sentada con algo nas mans bastante deteriorada; outro personaxe cunha especie de bocoi ou quizais bombo (Tomiño, Tebra, Moaña, Barrantes); a seguir un personaxe cunha posible careta animal sostida coas mans sobre o rostro; a continuación un posible león rampante; máis á esquerda podedes ver dous músicos: un frautista e un violinista co típico cruzamento de pernas medieval; na seguinte serie hai un torso animal semellante ao dun león, mais un aparente danzante nunha curiosa forma contorsionada cabeza a abaixo, unindo brazos e pernas por detrás do corpo, con apreciación da roupa. Acompañando toda esta figuración temos outros canzorros con formas xeometrizantes moi fermosas, todas como variación do tema de proas: rolos, lobulados, follas picudas, bólas… todo un deleite decorativo para delongar a mirada en cada un deles. Entre algúns dos canzorros apreciaredes uns exuberantes exemplos de hexafolios dentro dun círculo con botón central, semellante aos observados na igrexa de Castrelos.
A escena figurada no seu conxunto, con músicos, danzantes e animais semella un grupo de animación, divertimento ou interpretación (Tabeirós, Fiestras, Moaña, Ouzande, Angoares). A pregunta sería qué interpretación nos merece esta escena nunha igrexa, tería algún significado asociado á relixión (Daniel entre os leóns)?, sería pura liberdade expresiva dos nosos canteiros rurais da idade media?
O rechamante a primeira vista son os grosos contrafortes, non orixinais, senón introducidos máis tarde para evitar o derrubamento das paredes, isto obsérvase concretamente no apegado que está un deles á porta norte. A porta, de arco apuntado, románico de transición, regálanos unha rechamante decoración ante a que paga a pena pararnos un pouco. A chambrá ten sete fileiras de tacos con decoración dentada externa; as arquivoltas teñen decoración de baquetóns. Os capiteis presentan distintos motivos: o da dereita representa formas vexetais picudas e o da esquerda un entrelazado semellante ao que vemos na ábsida, do que salienta a fermosura da súa fasquía envolvente. Sobranceando sobre eles deleitámonos no atractivo e suxerente tímpano desta porta: un cruciforme característico medieval que atopamos noutras igrexas, p.e. Escuadro (Silleda) e en tantas cruces antefixas dos tellados do románico. Neste caso salienta ademais a decoración anexa, formada por círculos e espirais que os nosos canteiros recolleron da tradición popular que afunde as súas raíces na decoración e simboloxía castrexa.
Unha fachada case plana, sen porta medieval, da que só conserva o tímpano reaproveitado, destacan os enormes contrafortes que sosteñen os muros. Evidénciase que fachada orixinal derrubouse por algún motivo e foi novamente levantada, pero sen respectar a decoración orixinal. Ten moitos elementos soltos aproveitados doutras decoracións orixinais ciscadas por distintos lugares de toda a parede: hexafolios, un capitel sobresaíndo do centro do muro; un perpiaño historiado con dous arcos, baixo un dos cales hai unha figura semellante á do capitel da ousia, da que nos preguntamos a onde podería ter pertencido. Os canzorros desapareceron do beiril. Pero o que máis chama a atención é a moderna porta que substituíu a orixinal románica –que aínda se conserva vista polo interior da igrexa-, unha aberración que aínda por riba mutilou o fermosísimo tímpano orixinal, unha enigmática figura animal (algúns autores falan dun cánido, algún outro dun posible Agnus Dei), en pé sobre as patas traseiras e que ten entre os seus dentes o extremo dun entrelazado –outra vez o entrelazado que envolve todas a igrexa en cada unha das súas representacións-. Un exemplo semellante a este tímpano podemos velo na igrexa románica de S. Martiño de Moaña.
Presenta arco apuntado propio do románico de transición, lembremos que é unha igrexa de finais do s. XII. Ten un gran parecido coa porta principal de Arcade. A chambrá exterior ten seis fileiras de tacos, a seguir, dúas arquivoltas decoradas con hexafolios inscritos en circos e entrelazados. O tímpano orixinal desapareceu. Os capiteis están decorados con formas vexetais, un entrelazado semellante ao da porta norte e figuras animais nos dous capiteis interiores. Estas parellas de figuras animais, quizais leóns afrontados, chaman a atención pola decoración de entrelazados por entre as súas patas. Lembremos que o entrelazado é a decoración máis recorrente en toda esta igrexa (capiteis, bases de columnas, arquivoltas, tímpano das portas sur e norte…). Este entrelazado tamén está presente nós ábacos superiores dos capiteis da dereita; en cambio nos ábacos dos capiteis da esquerda podemos ver hexafolios. As columnas son monolíticas e as dúas interiores teñen unha fermosa feitura entorchada, dando mostra da mestría dos nosos canteiros rurais, amosadas en moitas das nosas igrexas románicas. A espadana da fachada, como ben poderedes decatarvos, non é románica, senón posterior.
FRANCISCO JAVIER OCAÑA EIROA, Itinerario polas igrexas románicas de Vigo
Agardamos que as FOTOS que poñemos ao voso dispor sexan do voso agrado e utilidade.
Tamén podedes ver a Ruta románica de Vigo e descargala no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
Igrexa románica de Castrelos
Arquivado en: Castrelos,Igrexas,Románico — Xosé Couñago
Na parroquia de Castrelos, moi preto do pazo Quiñones de León, está localizada esta xoia do románico rural galego.
As nosas igrexas románicas (finais do XII, principios do XIII) son as grandes esquecidas do patrimonio arquitectónico máis antigo que ten Vigo. Bótase de menos visitas escolares guiadas, unidades didácticas específicas, un percorrido divulgado…
Castrelos é unha exuberancia de portas e xanelas fermosamente ornamentadas, con arquivoltas floreadas e xadrezados de luces e sombras para recrearse nos tons rubios das súa pedra mentres o sol se deita por detrás das Cíes, contemplado dende o seu adro.
O peor en Castrelos é o estado da súa cabeceira. Situado mesmo encima da estrada, a súa forma circular intérnase perigosamente no asfaltado, sen beirarrúa nin protección ningunha. A parede está chea de rozaduras e calquera día un camión ou outro vehículo pode deixarnos para sempre sen algúns dos seus singulares óculos (por certo, hai outra igrexa –Gargantáns– que ten unha cabeceira moi semellante)
De cando é? Contamos cunha inscrición no interior da igrexa, á esquerda do arco triunfal da cabeceira: “A A A … ERA:M:CC:L …A … IIII QT ID…”, que pode facer referencia a un posible 1254, que se correspondería co ano 1216 (como saberedes, hai que restar 38 anos).
Nave: ten unha soa nave, rematada nunha cabeceira máis estreita. A cuberta é de armadura de madeira. O arco triunfal é apuntado, con decoración hexafolia, e capiteis vexetais. No interior tamén destacan as dúas xanelas da parede norte, que por fóra son simples seteiras, mais que por dentro están construídas con toda a decoración que admiramos nas xanelas exteriores da fachada sur: cinco filas de tacos e motivos vexetais coma nas exteriores. A xanela de arco de medio punto da fachada occidental tamén se desenvolve cara ao interior da mesma maneira.
Pinturas: a parede norte está pintada todo ao longo con frescos medievais que fan referencia á vida de Xesús, dende o seu nacemento e presentación aos reis, ata o seu enxalzamento e glorificación no ceo. Son verdadeiramente fermosas en policromía e formas, nestas pinturas combínase perfectamente a función didáctica coa artística.
Ábsida: é semicircular e ten tres óculos moi decorados: chambrá con cinco fileiras de tacos, arcos peraltados que comunican co seu interior na que hai unha entrada de luz en forma de cruz con catro lóbulos adornados entre si con hexafolios. Este preciosismo decorativo dos óculos dáse tanto por dentro coma por fóra da igrexa, e dados os escasos exemplos existentes en Galicia, non deixedes de analizalos e observalos con detemento. Sobre o teito da ábsida hai unha cruz medieval de catro brazos iguais sobre unha figura dobre de animal.
Fachada norte: ten unha porta románica, xa con apuntamento, e dúas pequenas entradas de luz en forma de seteira, sen decoración, mais que se vos fixades polo interior da igrexa están completamente desenvolvidas e decoradas cara a dentro. (En cambio, observaredes o efecto contrario nas xanelas da fachada sur: por fóra están moi decoradas e por dentro son simples seteiras.)
Os canzorros son de decoración xeometrizante, sacado dous que representan unha cabeza de vaca e un motivo floral.
Porta norte: presenta arco apuntado, chambrá de tres ringleiras, dúas arquivoltas decoradas con hexapétalas, tímpano con cruz grega nun círculo (observade como o elemento circular está moi presente na decoración de toda a igrexa) acompañada de flores; as mochetas que soportan o tímpano teñen elementos vexetais, ao igual ca os capiteis da columnas;
Fachada sur: a máis espectacular das tres fachadas. Presenta dúas enormes xanelas acompañando unha porta tamén de gran tamaño. Xanelas: chambrá con cinco filas de tacos (a porta norte só ten tres fileiras), un dos tímpanos decorado con cruz grega e o outro con dúas hexapétalas; este mesmo motivo das hexapétalas decora o interior das xanelas en vertical. A decoración vexetal, en diversas expresións (talos dos tímpanos, follas picudas dos capiteis, hexapétalas das arquivoltas …), é a preponderante en toda a igrexa. Porta sur: ao igual ca a do norte, ten tres ringleiras de tacos (as xanelas teñen cinco fileiras), o arco apuntado (o único arco non apuntado que hai na igrexa é o da xanela da fachada occidental, que é de medio punto, todos os demais desta igrexa son apuntado, propio do románico de transición); as arquivolta están decoradas con hexapétalas e molduras lisas e boceladas; tímpano con cruz grega e talos de flores; capiteis vexetais, bases das columnas con poutas.
Fachada occidental: presenta a porta principal e xanela encima, non deixedes de apreciar as marcas de canteiros repartidas pola parede. Un chisco á esquerda da xanela hai un curioso gravado nun dos perpiaños, un símbolo claramente castrexo, que nos fala de cómo os nosos canteiros non perderan de vista nin descoñecían a tradición decorativa anterior. Estamos ao lado dun castro (tal como o topónimo indica) e naquel entón os restos das vivendas debían ser máis evidentes ca na actualidade e mesmo a relación material e inmaterial que a xente mantiña coa cultura inmediatamente anterior que os seus devanceiros viviran. Gustaríanos atopar un estudo que analizase os elementos decorativos que se transmitiron dende esta remota antigüidade ata a actualidade a través dos nosos canteiros ao longo da historia. Para ampliar algo máis a cuestión destas esvásticas de tipo Santo Estevo de Miño, déixovos aquí esta imaxe.
Porta occidental. Arco apuntado e chambrá de tres filas de tacos coma as outras dúas portas. As arquivoltas están de coradas con hexapétalas formando un conxunto exuberante. O tímpano presenta a cruz grega que xa vimos nos outros, con decoración floral de talos. Os capiteis tamén son vexetais e as bases amosan unha decoración de poutas coma a porta sur.
A xanela é a única que non ten arco apuntado, senón de medio punto, e ofrécenos a característica decoración vexetal presente en toda esta igrexa. No seu tímpano podemos ver tamén unha cruz grega. Chama a atención a convivencia nesta igrexa de expresións románicas de medio punto con protogóticas de arco apuntado; aquí apréciase en toda a súa dimensión este románico de transición que se estaba dando en Galicia naquel momento e que os nosos mestres canteiros non deixaron de reflectir.
Galería de imaxes desta igrexa románica.
RANCISCO JAVIER OCAÑA EIROA, Itinerario polas igrexas románicas de Vigo
Sobre os investimentos e intervencións futuras nesta igrexa podedes ver o seguinte artigo do Faro de Vigo.
Tamén podedes ver a Ruta románica de Vigo e descargala no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
A cultura é patrimonio de todos.
Cruceiro do Berbés (Centro cidade)
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo)
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo)
Ruta das mámoas do Candeán
Ruta do románico de Vigo
Ruta dos petos de ánimas de Vigo
Ruta dos castros de Vigo
Ruta dos Conxuntos etnográficos de muíños de Vigo
Descarga no teu GPS as rutas para visitar o patrimonio cultural de Vigo.
PATRIMONIO CULTURAL DE VIGO
Para calquera consulta ou información: xosecounhago@gmail.com
Esta obra está baixo unha licenza de Creative Commons.


langs: gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl es es es gl es gl en gl en en gl lt gl ga gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl ca gl gl gl gl pt gl pt en pt lt en ca en gl en en gl pt es it en gl hbs_lat lt sv lt pt gl gl gl es

text:
As mámoas destruídas do Mercantil « Patrimonio cultural de Vigo
Arquivado en: Mámoas — Xosé Couñago
Estas mámoas están situadas nos lindeiros entre Vigo e Mos, dentro do Círculo Mercantil de Vigo.
Conforme entrades polo parque do Mercantil podedes recrearvos na única sobrevivente da incomprensíbel desfeita que sufriron estes enterramentos neolíticos que se atopaban dentro da propiedade (?) que este club privado ten nos límites entre Vigo e Mos.
Ao carón da mámoa que se conserva na entrada podedes observar numerosos chantos ciscados por diversos lugares ao seu arredor pertencentes a outras mámoas destruídas.
Se vos achegades ao campo de fútbol atoparedes o espectáculo denigrante e repulsivo que vos amosamos nestas fotos: unha serie de chantos, pertencentes a varias mámoas, acantoados ao pé do valado resultantes do arrasamento da zona para a construción do campo de xogo. E aínda permanecen alí tirados.
a) restos esparexidos na entrada principal: á esquerda da entrada podedes ver varios chantos pertencentes a mámoas destruídas. Son de considerábel tamaño e están esparexidos sobre a herba, empregados como decoración pétrea. A beleza destes megálitos leva a que a pesar da súa destrución poidan ser reutilizalos como decoración de xardín. Podedes atopar varios grupos de chantos en diferentes sitios: á esquerda e á dereita da mámoa conservada na entrada; nunha esquina do aparcadoiro hai outro gran chanto illado; preto do campo de fútbol hai máis chantos ciscados…
b) restos dun dolmen detrás da portería do campo de fútbol: son sete chantos amoreados, o número habitual dunha mámoa completa. Están cubertos de herba e espallados en ringleira. Podedes velos tranquilamente se ides por fóra do recinto á beira dos chalés (esa é outra: cantas mámoas arrasaron os chalés alí construídos?).
c) restos doutro dolmen no campo de fútbol de terra: son outros sete chantos en ringleira apegados ao valado metálico. A imaxe é patética e esperpéntica: un campo de terra aberto que parece resultar máis importante ca a posta en valor destas mámoas para o paseo, lecer e aprendizaxe da nosa historia e arte ao aire libre para as persoas visitantes e usuarias deste club privado.
En canto ao acantoamento dos restos mortais destes fermosísimos legados megalíticos da nosa antigüidade e a vergoñenta intervención por parte de todos os que permitiron que isto ocorrese e que aínda se manteña, podemos apuntar, cando menos, que no sur de Ourense, no val do Salas, no concello de Muíños –moi preto do Couto Mixto-, cando se construíu o encoro actual tiveron cando menos a sensibilidade de volver a reconstruír dous dolmens nunha zona máis elevada (a Casola do Foxo e a Casiña da Moura), que hoxe son un dos principais atractivos históricos da zona.
Cando se construíu o cemiterio privado de Candeán, unha mámoa que quedaba dentro do recinto (Mámoa IV da Chan dos Touciños) foi conservada e mesmo destacada dentro do conxunto. Hoxe en día o cartel publicitario deste cemiterio leva como emblema o debuxo dun dolmen. Outro intento de restitución dunha destrución de dúas mámoas témolo tamén no límite Vigo e Mos: as mámoas 3 e 4 do Rebullón, destruídas pola construción das autoestradas de Baiona e Tui e que hoxe se poden ver reconstruídas nun centro cultural.
Que administración permitiu que se cometese a barbaridade que aínda hoxe se amosa descaradamente á vista no recinto do Mercantil? E mencionamos directamente as administracións porque son as principais responsábeis de que isto non poida ocorrer (concello de Mos e Delegación Provincial de Cultura).
A ignorancia de non saber facer convivir o progreso e a presión de usos privados da natureza coa conservación do noso patrimonio histórico máis antigo leva incluso que se poida exhibir tranquilamente na actualidade a barbarie do delito cometido no seu momento.
É necesario que se produza agora unha adecuada intervención da administración que preserve cando menos con dignidade os restos das numerosas mámoas que se aniquilaron neste lugar e que están tiradas e amoreadas de calquera maneira por distintos lugares deste recinto.
A vergonza e indignación que produce o espectáculo do estado actual de conservación dos chantos que aínda sobreviven clama ao ceo.
As imaxes que hoxe ofrecemos neste artigo tráennos á memoria unha frase pronunciada por don Isaac Díaz Pardo ao final dun dos seus elocuentes e aleccionadores discursos: “Que marabilla de país, pero que carallada de xente”.
Podedes acceder a unha galería de imaxes.
Hace unos años en una primera visita al petroglifo de “Outeiro do Cribo” en el monte Castrove, nos pareció extraño encontrar casi encima del petroglifo gran cantidad de piedras enormes. Poco a poco nos iba intrigando lo simétricas que eran para ser naturales. Luego vimos que había muchas más acumuladas ladera abajo, incrustadas en los troncos de los pinos, algunas partidas en trozos contiguos, y nos sorprendimos llegando a la conclusión (siempre con dudas, teniendo en cuenta nuestra inexperiencia en el tema) de que había sido literalmente arrasada toda una necrópolis tumular por encima de la piedra del petroglifo. Supusimos que todo se hizo con el fin de allanar la cima del otero para la repoblación de pino en los años 70-80 (un tronco cortado tenía hacia 25-30 anillos).
Quedamos asombrados de que una destrucción tan implacable pudiera ser realizada sin cortapisas y no sabemos si también de forma impune (suponiendo que hubiera sido acertada nuestra deducción). Y en aquel momento nos habría gustado que algún experto en la materia nos hubiera confirmado o no dicha situación, e incluso pensamos en poner en conocimiento el hecho en la Xunta, pero todo quedó en nada por desconocimiento…etc.
Posteriormente una situación de destrucción similar me parecía que se había realizado en el recinto del Mercantil.
Y me alegra que Vd. como experto lo confirme y lo denuncie.
Si por casualidad tiene ocasión de ver la zona del “Outeiro do Cribo” en Castrove me gustaría conocer su opinión sobre si aquello es una destrucción tumular.
Comentario by Mario — 4 enero, 2015 @ 20:45
Subscrición RSS para os comentarios deste post.
Sorry, the comment form is closed at this time.
Cruceiro do Berbés (Centro cidade)
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo)
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo)
Ruta das mámoas do Candeán
Ruta do románico de Vigo
Ruta dos petos de ánimas de Vigo
Ruta dos castros de Vigo
Ruta dos Conxuntos etnográficos de muíños de Vigo
Descarga no teu GPS as rutas para visitar o patrimonio cultural de Vigo.
PATRIMONIO CULTURAL DE VIGO
Para calquera consulta ou información: xosecounhago@gmail.com
Esta obra está baixo unha licenza de Creative Commons.


langs: pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl eo gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl en es en es en gl en en gl lt gl ga gl gl gl gl gl gl gl gl pt es gl gl gl ca gl gl gl gl pt gl pt en pt lt en ca en gl en en gl pt es it en gl hbs_lat lt sv lt pt gl gl gl es

text:
Petróglifo da Pedra Moura (Coruxo) « Patrimonio cultural de Vigo
Arquivado en: Coruxo,Petróglifos — Xosé Couñago
O petróglifo de Fragoselo tamén chamado “Pedra Moura” está situado nos montes de Coruxo, nun lugar que forma parte da maior concentración de gravados rupestres do concello de Vigo.
Chégase a esta laxe doadamente dende a ermida de San Sebastián. Hai dous paneis indicadores á entrada do camiño que nos conduce ata a “Pedra Moura”. Alí atoparemos un cerrado que, na súa parte superior, vese claramente que está construído sobre a rocha dos gravados.
Esta rocha mide 10,5m x 4,5m, e presenta unha lixeira caída cara ao sur. Trátase do maior conxunto de gravados rupestres sobre unha rocha que hai en todo Vigo, e fai dela, ao mesmo tempo, o máis importante dos testemuños do bronce que chagou ata nós no noso concello.
Figuras: toda a rocha está ateigada de gravados nos que se aprecian unha gran cantidade de combinacións circulares, cazoletas, coviñas e mesmo o que se interpreta como oito pares de pegadas de zoomorfo. É importante ir a unha hora do día -mediodía- en que o sol permita ver sensibelmente ben as figuras, xa que as árbores axiña proxectan a súa sombra, impedindo a adecuada observación.
A figura que máis destacada e que mellor se observa nesta estación de arte rupestre é a gran representación de círculos concéntricos que mide 124 cm. de diámetro, con seis círcos concéntricos e unha gran cruz inscrita no centro.
Tamén é de salientar o suco que percorre a rocha polo centro en sentido lonxitudinal, que actúa como canle distribuidora das figuras a ambos os lados.
Outro aspecto importante deste lugar arqueolóxico é a existencia de lendas ao redor da pedra gravada. Entre as variantes que se poden escoitar, o denominador común é a presenza de tesouros, mouras e serpes común a moitos outros lugares arqueolóxicos de todo Galiza. De feito, que se lle chame “Pedra Moura” xa nos dá referencia da característica etnográfica deste lugar. Esta lenda podedes lela no libro Arte rupestre nos montes do Maúxo, publicado polo museo de Castrelos.
Logo do enorme traballo de recollida arqueolóxica feito no noso territorio, agora queda por facer unha exhaustiva recollida do patrimonio inmaterial: o mundo das lendas, do animismo, dos seres máxicos galaicos.
A pesar da intervención levada a cabo para a sinalización e do cerrado, máis ou menos acertado, realizado ao se redor, a verdade é que o deterioro desta rocha é palpable; tanto que apenas se notan a metade dos gravados que aparecen representados en diversos debuxos. Cómpre acometer unha intervención que impida o paulatino e acelerado proceso de desaparición dos gravados, tanto desta rocha coma das demais existentes.
Tamén se botan de menos uns paneis in situ con debuxos explicativos das distintas figuracións, para impedir que as persoas visitantes remarquen desaprensivamente os gravados con pedras, xices ou anacos de tella. Sinalizar excesivamente un lugar arqueolóxico para despois deixalo abandonado á súa sorte é imprudente e irresponsábel.
Do mesmo xeito que existe un equipo de traballadores  dedicado á conservación de parques e xardíns da cidade, debería existir tamén outro dedicado diariamente ao mantemento destes lugares arqueolóxicos máis relevantes e sinalizados.
Podedes acceder a unha detallada galería de imaxes.
Máis información na web podedes atopala nas páxinas de J.M. Hidalgo Cuñarro, Rafael Ojea e no catálogo do PXOM Tomo VI.
Podedes introducir o lugar onde está no voso navegador GPS.
(Se necesitades converter o arquivo .GPX xenérico para o voso navegador concreto, descargade o programa PoiEdit > Menú Herramientas>Conversor de paquetes)
noraboa polo teu blog. Moitas veces pensei en que estaría moi facer algo semellante pero a nivel galego. Quizáis debera ser unha iniciativa que partise da Administración, pero bueno.
En calquera caso sería como facer un inventario do noso extenso e descoñecido patrimonio cultural
Ánimo e outra vez, noraboa.
Comentario by davidef — 24 marzo, 2008 @ 18:16
Su blog es muy útil. Muchas gracias por proporcionar un montón de contenido útil. Tengo guardado su sitio blog y sin duda volvere. Una vez más, agradezco todo su trabajo.
Comentario by Dental Loupe — 27 abril, 2011 @ 20:21
Espero que nunca deje de producir contenido en su pagina! Este es uno de los mejores blogs he leído. Sólo espero que usted no pierda su estilo porque es definitivamente uno de los mejores. Por favor, mantenga el ritmo, porque el Internet necesita a alguien como usted. Correre la voz.
Comentario by Natural Remedies For Menopause — 3 mayo, 2011 @ 16:52
Subscrición RSS para os comentarios deste post.
Sorry, the comment form is closed at this time.
Cruceiro do Berbés (Centro cidade)
Castro de San Lourenzo – O Penedo (Coruxo)
Cruceiro da Fontaíña (Coruxo)
Ruta das mámoas do Candeán
Ruta do románico de Vigo
Ruta dos petos de ánimas de Vigo
Ruta dos castros de Vigo
Ruta dos Conxuntos etnográficos de muíños de Vigo
Descarga no teu GPS as rutas para visitar o patrimonio cultural de Vigo.
PATRIMONIO CULTURAL DE VIGO
Para calquera consulta ou información: xosecounhago@gmail.com
Esta obra está baixo unha licenza de Creative Commons.


langs: es en fr gl es gl gl es es es es es gl es es gl es es it es de gl km es en

text:
Nos dedicamos a brindar servicios de catering para eventos. Además, somos expertos en:
Cumpleaños y fiestas de promoción


langs: gl ur gl gl es gl gl gl es pl gl gl pt gl en de pt gl gl gl fr hu ur gl es gl gl gl gl gl ro gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl it gl gl gl gl gl en pt en gl gl gl it gl gl gl es gl ru en ur gl gl gl es gl gl it gl gl gl gl gl en pt en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr fr en gl en gl gl gl en gl es fr gl gl en gl ast es fr gl gl en es gl pt fr gl gl en es ast es fr gl gl en it gl es fr gl gl en gl ast es fr gl gl en es el es fr gl gl en fr el es fr gl gl en gl gl hu fr gl gl en en gl gl fr gl gl en hbs_lat ast es fr gl gl en en zh es fr gl gl en es gl es fr gl gl en gl gl es fr gl gl en gl zh es fr gl gl en gl zh it fr gl gl en gl gl en es gl ru en ur gl gl gl gl es gl gl gl gl en pt gl en en gl gl es gl gl gl gl gl gl ca gl gl es gl gl

text:
Editorial Toxosoutos.com. Tenda en liña dende Galicia
Código QR - Cáptura rápida
Editorial Toxosoutos - Tenda en liña
Tenda en liña - Catálogo de productos
Bases Premio Historia Medieval
:. Galería de imaxes
:. Premios e convocatorias
:. Bases Premio H Medieval
> Ofertas e promocións
A saga da illa sen noite
:: Comezo > Catálogo en liña > Novidades
Novidades en liña - Editorial Toxosoutos.com.
Dende 1 até 16 de 22 elementos
As mans da terra
Autor:   Rey Pasandín, Laura
Avía que aí vén o sol
Crónicas de Jean Froissart. A conquista de Galiza e León
150X210 MM. PÁX. 138
Autor:   Nogueira Santiago, Paulo
150X210 MM. PÁX. 221
Autor:   Méndez Míguez, Carlos
Autor:   Costoya Santos, Rodrigo
Cando pasou o que pasou
Autor:   Regueira Cereijo, Rosario
Autor:   Giráldez Domínguez, Ramona
As cinzas de Pasolini
Autor:   Millán Otero, Xosé M.
As palabras dun pastor, MANUEL LORENZO ARGIBAY
Autor:   Gulías Lamas, Xesús Antonio
Autor:   Méndez Míguez, Carlos
No retrato dos alustros
Autor:   González Pérez, Clodio
A sombra horizontal do teu nome
Autor:   Tabuyo Romero, Domingo
C/ Cruceiro do Rego, 2 - Obre - C.P. 15217 Noia (A Coruña)
Código QR - Cáptura rápida
Outros productos e servizos
-Bases Premio Historia Medieval
Deseño web:-> kantaronet - Deseño de páxinas web en Galicia
Aceptar Empregamos cookies propias e de terceiros que nos permiten ofrecer os nosos servizos. Ao empregar os nosos servizos, aceptas o uso que facemos das cookies. Máis información


langs: es es es gl gl gl lt en it gl gl de es es es es gl fr

text:
WEB OFICIAL | TLF. 985 84 80 79 | Cangas de Onís
Aviso Legal | Cancelación reserva | Calle Ramón A. Prada Vicente, 5, 33550 Cangas de Onís, Asturias | 985 84 80 79 | reservas@pensionmonteverde.es | MD.
Creado con WordPress | Tema: Sydney por aThemes.
Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies


langs: pt gl gl gl gl en gl gl gl ca gl en gl pt gl gl gl fr fr es pt es en es es

text:
Próximos Eventos – Rubén Ruzafa
Eventos Search and Views Navigation
No se ha encontrado ningún resultado.
© 2017 - Rubén Ruzafa - Diseño web | Pollocreativo


langs: gl es es es gl gl es ca gl pt it gl en lt es es en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr en es en gl en es en es en pt lt en gl pt gl en it es es it es es es es es es en gl en es

text:
Carnavales San Cristovo de Reis 2019
Entroido Quente na Pobra do Caramiñal
XIX Festival Internacional de Títeres en Redondela
III Festa da Bola na Dorna de Trobe
Coma todas as historias do mundo, a historia da TNT comeza cun sentimento, cun proxecto dun grupo de amigos , nados na atmosfera das Bandas de Música, dos concellos de Teo e A Estrada. O soño faise realidade cando as verbas comezan a converterse en ensaios, cando fan as primeiras camisetas, que agora se entenden coma un símbolo do seu principio, como un reflexo do que eran e do que son. Por aqueles tempos fixeron, con nervios e ilusión a un tempo, a que sería a súa primeira de tantas festas na parroquia de Vilariño, no concello de Teo. Dende ese momento a formación da charanga queda establecida como tal, e comeza a buscarse un oco dentro do panorama de charangas de Galicia.
Teñen todos os seus compoñentes estudios musicais regrados polo conservatorio, ademais ampliaron a súa formación musical nos eidos da música clásica, da man das escolas de música das Bandas, así como da súa participación nelas.
Son un grupo heteroxéneo pois o grado de formación varía cuns respecto a outros, algúns deles colaboraron con orquestras, con agrupacións de música tradicional, de folk-fusión, de blues ou jazz… pero o resultado e un cóctel homoxéneo, pois o sentir da troula úneos nun obxectivo común: facer festa coa súa propia música.
Con pasos pequenos pero seguros, foron autofinanciándose todas as súas innovacións, tanto a nivel musical, como a nivel de recursos técnicos e de infraestrutura. Pasaron a ter os seus propios carros de percusión, o que os implicaría de tal xeito, que rematando co que comezaran, construíron un remolque para transportalos. Este, non sería posible sen a axuda dos patrocinadores, que souberon ver o potencial da charanga e apoiaron a formación en todo momento.
As cousas que comezan ben non se sabe a onde irán a parar, por iso, impulsados pola cantidade de actuacións que estaban a ter, no 2011 proxectaron un carro que sería a revolución galega. Contaban con experiencia no campo científico técnico de instalación de recursos electrónicos, xa que xa lle puxeran a un carro unha batería para instalar dous focos de led, confeti , disparador de chispas e un flash pequeno.
O novo carro estaba totalmente mecanizado e motorizado. Incorporaron un disparador de confeti , luces, flash, láser, máquina de fume e diversa pirotecnia; con único fin de divertir ó público e instalándose como unha das charangas pioneiras de Galicia en unir o espectáculo pirotécnico ó musical. Este feito serviría como referente para moitas outras charangas que estaban a comezar neses anos a súa andaina profesional, pois resultaba moi atractivo. É un sistema, que paradoxicamente, pode adaptarse a todo tipo de ambientes e festividades (como a música da charanga), xa que é programable e axustable segundo o usuario da festa. Era xa unha clara inversión, que os levaría a recorrer Galicia de festa en festa, e a saír da comunidade autónoma en contadas ocasións. A última delas no Marzo do 2013 no que saíron a Segovia á IV Concentración de Charangas “San Lorenzo 2013”.
O esencial foi que seguiron sendo un grupo de amigos, unidos e cas mesmas pretensións, o que facía da formación un equipo organizado, no que as cousas saen de forma natural. Isto, inevitablemente acaba relucindo na produtividade e no ben facer das cousas, e rematan por contaxiarte de boas vibracións, de ganas de troula e de amor pola música ben feita.
Foron conquistando campos inexplorados ata o momento, chegando a encargarse de todo tipo de eventos, dende vodas ata festas gastronómicas, pasando así por festas populares, festas patronais (como o Apóstolo de Santiago de Compostela ou o San Paio da Estrada), actos de apertura, cabalgatas do Nadal, pasacalles… e os grandes entroidos, nos que tan características son as charangas. Comezaron nos carnavais das parroquias da zona, logo pasaron ós da Ulla -chegando a ser mencionados polos famosos xenerais- pero o seu auxe neste campo ven dado pola contrata que comezou sendo parcial, e acabou por ser total, no Entroido de Xinzo da Limia, onde acoden cada ano miles de persoas co afán de observar o que eles chaman “O Entroido, un sentimento” do triángulo máxico do sur de Ourense. Como non podía ser doutro xeito a afluencia de xente implica unha enorme carga de traballo para as charangas, unha festa continua na que as pantallas e os disfraces bailan ó son da charanga TNT dende o 2011.
Nos bos e nos malos momentos a charanga permaneceu sempre unida, o que sen dúbida aumentaría exponencialmente a confianza entre eles e o compromiso do grupo. Mestúranse con todo tipo de público, pois o seu amplo e continuamente renovado repertorio, inclúe dende as pezas máis actuais, ata as máis clásicas, pasando por éxitos do pop e do rock internacional. Fan bailar a un avó cun neto, a dous mozos que se bican no torreiro, a unha parella de pais, a unha comisión de festas enteira… Adáptanse a todo tipo de situacións; ca regulación dos efectos especiais, ca vestimenta adecuada da ampla variedade de vestiarios que posúen, co repertorio, ca forma de actuar… Son o que alguén queira que sexan, son os desexos da xente convertidos en música, son as notas que voan pola nosa cabeza. Son a charanga TNT.
Por la boca muere el pez
Contacto: 621 002 678
Creado con WordPress | Tema: FlyMag por Themeisle.


langs: es es ca pt gl es gl es es pms ca gl es ca gl ca ca gl gl es gl gl gl es es gl gl gl

text:
Kgosni 205 - Educación emancipadora
Escrito por Prensa Popular del Totonacapan y la Huasteca
Categoría: Biblioteca virtual de educación
Biblioteca virtual de educación
Libros del III Congreso Internacional de Transformación Educativa
Consejo Latinoamericano de Transformación Educativa


langs: es en en es es gl gl es gl ceb en en es es gl gl es gl ceb gl gl es en es es

text: El amplio conocimiento de nuestro equipo de expertos en el cultivo in vitro de tejidos vegetales únicos, raros, recalcitrantes a la multiplicación o, simplemente, importantes garantiza los mejores resultados.


langs: pt en es gl es gl en lt es eu en es en pt pt pt fr it en eu gl pt gl oc en gl fr es gl gl en pt ast pt gl fr es es es hbs_lat cs gl gl es es en pt es en en

text:
Sendero de las Ínsuas do Miño (Rábade)
Desde la localidad lucense de Rábade parte el sendero de las Ínsuas do Miño, que debe su nombre a los pequeños islotes que se han formado en esta zona del río. Es un sendero increíblemente bonito, circular y cortito (unos 4 km), que discurre pegado al Miño, que aquí es río, y no embalse, y baja con poderío. Sin embargo, no […]
PR-G 99. Ruta da Pedra e da Auga de Guitiriz. Tramo Parga-Sete Muiños
La senda fluvial PR-G 99, la Ruta da Pedra e da Auga de Guitiriz, discurre por un trazado lineal de casi 20 km de longitud, pero es posible hacer tramos más cortos -aunque todos lineales- que evitan la necesidad de repartir coches al inicio y al final. El que nosotros hemos hecho es un tramo de unos 9 km […]
Posted on 13/04/2014 by Comando G Continue reading
Proudly powered by WordPress | Theme: West by aThemes.


langs: es en es gl es gl en lt es eu en es en pt pt pt fr it en eu gl pt gl oc en gl fr es gl gl en pt ast pt gl fr es es es hbs_lat cs gl en es es en en

text:
Valdoviño: Ruta del faro de A Frouxeira
El Comando G emprendió camino a Valdoviño para pasar un soleado día de diciembre haciendo una ruta muy chula entre la playa de A Frouxeira y su Faro. La playa de A Frouxeira tiene una zona, la laguna, que es Zona de Especial Protección para las Aves (ZEPA), así que aunque la ruta de senderismo atraviesa esta parte del arenal nosotros decidimos hacerla por la playa para evitar esa parte […]
Proudly powered by WordPress | Theme: West by aThemes.


langs: pt pt gl gl es gl gl es en es fi es es es es gl gl es es el pt nn es es es es en gl en gl es en pt en pt en pt

text:
www.procuradorribeira.com, Procuradores Ribeira, Noia, Muros, Padrón, Elena Ramos Picallo
Consejo General de la Abogacía Española
Consejo General de Procuradores de España
Colegio de Procuradores de Santiago de Compostela
Colegio Provincial de Abogados de A Coruña
Buscador de partidos judiciales
Fondo Documental Jurisprudencial CENDOJ
Guía Española de la Abogacía y Periciales
C/ Cristóbal Colón, 32, entreplanta, 15960 Ribeira, A Coruña
Teléfono: +34 981 873 754


langs: es es

text: Comments on: Obligación de certificación energética


langs: gl ur gl gl es gl gl gl es pl gl gl pt gl en de pt gl gl gl fr hu ur gl es gl gl gl gl gl ro gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl it gl gl gl gl gl en pt en gl gl gl it gl gl gl es gl ru en ur gl gl gl es gl gl it gl gl gl gl gl en pt en en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr fr en gl en gl gl en en gl es fr gl gl en gl zh es fr gl gl en nl gl es fr gl gl en gl zh es fr gl gl en pt ja en fr gl gl en gl gl gl fr gl gl en gl ja pt fr gl gl en pt gl es fr gl gl en ceb gl en fr gl gl en gl zh en fr gl gl en es gl pt fr gl gl en gl gl es fr gl gl en gl zh en fr gl gl en en gl en es gl ru en ur gl gl gl gl es gl gl gl gl en pt gl en en gl gl es gl gl gl gl gl gl ca gl gl es gl gl

text:
Editorial Toxosoutos.com. Tenda en liña dende Galicia
Código QR - Cáptura rápida
Editorial Toxosoutos - Tenda en liña
Tenda en liña - Catálogo de productos
Bases Premio Historia Medieval
:. Galería de imaxes
:. Premios e convocatorias
:. Bases Premio H Medieval
> Ofertas e promocións
A saga da illa sen noite
:: Comezo > Catálogo en liña > Novidades
Novidades en liña - Editorial Toxosoutos.com.
Dende 1 até 13 de 13 elementos
As mans da terra
Autor:   Rey Pasandín, Laura
Autor:   González Pérez, Clodio
Autor:   Rey Núñez, María del Carmen
Autor:   Regueira Cereijo, Rosario
Autor:   Martínez Alonso, Rubén
O corpo en extinción
Autor:   Vila Ribadomar, Xosé María
Alá onde nos leve o vento
Autor:   Ledo Roca, Miguel e Franco Caaveiro, Carmela
Rebeca. No val das sombras ardentes
Autor:   Torrado Romero, Ramón
Autor:   Fernández Davila, Fran
Autor:   Fernández Abel, Severino
Spleen en catro tempos
O Coto de Rubillón
Autor:   Gulías Lamas, Xesús Antonio
C/ Cruceiro do Rego, 2 - Obre - C.P. 15217 Noia (A Coruña)
Código QR - Cáptura rápida
Outros productos e servizos
-Bases Premio Historia Medieval
Deseño web:-> kantaronet - Deseño de páxinas web en Galicia
Aceptar Empregamos cookies propias e de terceiros que nos permiten ofrecer os nosos servizos. Ao empregar os nosos servizos, aceptas o uso que facemos das cookies. Máis información


langs: gl es gl id it es es gl gl es es gl pl es en gl gl gl gl es es es es es es gl gl es es es es gl gl es es gl es es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl es es gl gl es es es gl gl gl gl gl es es gl gl es en es gl es gl gl es es es es gl gl es gl es es gl es es es es es gl gl gl pt es es es es es en

text:
Saltar la información de la cabecera
Admisión a ciclos formativos de Formación Profesional para el curso 2018-2019
Proceso de admisión a Ciclos Formativos de Grado Medio y Superior de Formación Profesional.
Listados definitivos Fase Ordinaria -- Publicación 10 de julio
Consulta de resultado de adjudicaciones
Los resultados mostrados en esta consulta son solo a título informativo, los listados oficiales se publicarán en los centros educativos.
Plazas libres para la Fase de Resultas
Ciclos Formativos que no disponen de lista de no admitidos (lista de espera) para la adjudicación de la Fase de Resultas.
FASE DE RESULTAS - Septiembre (Plazo inscripción del 4 al 6 de septiembre)
IMPORTANTE: En la Fase de Resultas no es necesario presentar la solcitud y documentación asociada en el centro de primera petición, en el caso de obtener plaza, deberá acreditar documentalmente todo lo señalado en la solicitud al formalizar la matrícula en la plaza adjudicada.
Manual de instrucciones para cumplimentar la solicitud
Solicitud de plaza para SEGUNDO CURSO
Plazo de presentación: del 3 al 7 de septiembre de 2018.
Presentar en la secretaría del centro docente por duplicado.
El proceso de adjudicación de plazas  se hará conforme a lo dispuesto en la Disposición Adicional Segunda de la normativa reguladora del proceso admisión para el curso 2018/2019.
Anexo IV (Modelo de solicitud)
Corrección de errores (Modificación plazo matriculación Turno Único Fase Ordinaria)
Esquema básico del proceso
Extractos informativos y Preguntas frecuentes
Extracto informativo para Grado Medio
Extracto informativo para Grado Superior
Oferta formativa Formación Profesional para curso 2018/2019.
Oferta de ciclos formativos de Grado Medio (ordenada por Municipios)
Oferta de ciclos formativos de Grado Medio (ordenada por Ciclos Formativos)
Oferta de ciclos formativos de Grado Superior (ordenada por Municipios)
Oferta de ciclos formativos de Grado Superior (ordenada por Ciclos Formativos)
Normativa Admisión específica de Emergencias y Protección Civil y Operaciones Subacuáticas e Hiperbáricas
Para mas información sobre este proceso contactar con el CIFP Hespérides
Ultimas calificaciones de acceso a ciclos formativos de formación profesional de Grado Medio y Grado Superior del curso anterior 2017/2018:
Nota informativa sobre las últimas calificaciones de acceso
Grado Medio (Notas de corte curso 2017/2018)
Grado Superior (Notas de corte curso 2017/2018)
Modalidades de bachillerato que dan prioridad en la admisión a los ciclos formativos de grado superior
Cálculo de la nota media para estudios extranjeros homologados
Resultado de sorteo de desempate
Formación Profesional del Sistema Educativo
Normativa de Formación Profesional
Admisión a ciclos formativos de Formación Profesional (Curso 2018/2019)
Pruebas Libres de Formación Profesional (Curso 2017/2018)
Pruebas de Acceso a Ciclos Formativos (Convocatoria 2018)
Títulos LOE de Formación Profesional
Formación en Centros de Trabajo
Premios Nacionales y Extraordinarios de Formación Profesional
Skill: Olimpiadas de la Formación Profesional
Formación Profesional a Distancia
Oferta Educativa de Formación Profesional
Convalidaciones en Formación Profesional
Modalidad Modular de la Formación Profesional
Programa de Enseñanza Bilingüe en Ciclos Formativos
Programas de Cualificación Profesional Inicial (sólo para consulta, enseñanzas derogadas)
Admisión a ciclos formativos de Formación Profesional (Curso 2018/2019)
Solicitud de Reserva de Plaza (Repetidores)
Calendario del proceso de admisión
Modalidades de bachillerato que dan prioridad en la admisión a los ciclos formativos de grado superior.
Cálculo de la nota media para estudios extranjeros homologados
Oposiciones a Cátedras de Música
P.A.S. en Centros docentes
Inf. al ciudadano y Registro de docs.
Novedades D.G. Recursos Humanos
Región de Murcia Deportes
© Todos los derechos reservados.
Comunidad Autónoma de la Región de Murcia


langs: pt th es es gl es gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl fr gl gl gl en en es gl ur gl gl gl gl en en es gl pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl th en en es it es en en es gl gl gl fr gl gl sv gl gl gl gl gl en en es gl en en es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl en en es gl gl gl gl gl gl gl en en es gl gl gl gl en en es gl es gl gl eu gl gl gl gl es gl gl gl gl es en gl fi es es es es es es es it es es es es es it es es es es es es es es it es es es es es es it es es gl it es es es es es es es es es gl es

text:
ANPA Os Pazos | ANPA IES María Casares
Este curso a ANPA OS PAZOS non continúa coa campaña de intercambio de libros de texto.
Lamentablemente, non haberá un fondo solidario de libros debido a que neste momento non hai ninguén para xestionalo.
Lembrade que as familias beneficiarias do Fondo Solidario de Libros de Texto da Xunta e as que os mercaron co “cheque” da Xunta están obrigados a entregalos no centro (agás os das materias suspensas, que os poderán conservar ata setembro).
As familias propietarias de libros de texto que desexen cedelos (non para intercambiar) ao Fondo Solidario de Libros de Texto da Xunta  poderán deixalos na data e no  horario  que se detallan a continuación:
DEVOLUCIÓN DE LIBROS EN PRÉSTAMO
 Data.-Venres 22 de xuño.
 Lugar.- Secretaría do Instituto.
 1ºESO.- 10:30 a 11:00 h
 2ºESO.- 11:00 a 11:30 h
 3ºESO.- 11:30 a 12:00 h
 4ºESO.- 12:00 a 12:30 h
Calquera dúbida podedes consultárnola a través do noso correo: info@anpaospazos.es
A directiva da ANPA OS PAZOS
Esta entrada fue publicada en Intercambio libros el 19 junio, 2018 por ANPA Os Pazos.
Prestación de apoio á escolarización curso 2018/2019
Hoxe publicouse no BOP o extracto da convocatoria das axudas á escolarización que para o curso 2018/2019 facemos dende a concellería de Servizos Sociais e Sanidade do Concello de Oleiros.
As bases son similares ás de anos anteriores, dirixidas a apoiar nos gastos que hai no inicio do curso escolar naquelas familias nunha situación económica mais desfavorecida.
Son compatibles coas convocadas recentemente pola Xunta de Galicia.
As bases completas podedes atopalas na web do Concello de Oleiros, na concellería de Servizos Sociais e Sanidade, no apartado de publicacións. Antes de que remate a semana entregaremos a todo o alumnado a nota informativa.
Esta entrada fue publicada en Novas el 7 junio, 2018 por ANPA Os Pazos.
Bastiagueiro, 18 de maio de 2018
Poñémonos en contacto con vós, co obxecto de convocarvos a unha asemblea ordinaria, o vindeiro venres, día 25 de maio, ás 18:30 horas en primeira convocatoria, e ás 19.00 horas en segunda, no salón de actos do instituto, coa seguinte orde día:
Lectura e aprobación, se procede, da acta da asemblea anterior.
Revisión e aprobación anual das contas.
Elección de membros da directiva da ANPA, en calquera caso a actual directiva cesa o día 30/06/2018.
Quenda aberta de intervencións.
Esta entrada fue publicada en Sin categoría el 18 mayo, 2018 por ANPA Os Pazos.
Obras Avda Che Guevara
ITINERARIOS obras Avda Che Guevara
Esta entrada fue publicada en Sin categoría el 25 octubre, 2017 por ANPA.
Este curso a ANPA OS PAZOS continúa organiza as seguintes actividades:
Martes ou mércores 16:30 h. a 18:00 h.
Unicamente para alumnos/as de 1º e 2º da ESO) 15 € ao mes os socios e 20€ ao mes non socios.
Martes 16:30 h. a 18:00 h.
15 € ao mes os socios e 20€ ao mes non socios.
Ambas actividades levaranse a cabo nas aulas do instituto.
As actividades comenzan o MARTES, 3 de OUTUBRO.
O prazo de inscricións permanece aberto mentres haxa prazas dispoñibles.
Para inscribirse pode enviar un correo electrónico non que figuren os datos do estudante, ou ben no instituto o martes 03/10/2017 ás 16:30h.
Esta entrada fue publicada en Actividades el 2 octubre, 2017 por ANPA.
Obradoiros de mellora da comunicación familiar
Esta entrada fue publicada en Actividades el 15 septiembre, 2017 por ANPA.
Banco de libros Curso 2017/2018
Este curso a ANPA OS PAZOS continúa coa campaña de intercambio de libros de texto, que funcionará de xeito simultáneo co banco que organiza a Xunta de Galicia, xestionado pola Dirección do instituto.
Lembrade que as familias beneficiarias do Fondo Solidario de Libros de Texto da Xunta e as que os mercaron co “cheque” da Xunta están obrigados a entregalos no centro (agás os das materias suspensas, que os poderán conservar ata setembro).
As familias propietarias de libros de texto que desexen doalos ao banco da ANPA poderán deixalos nos días e datas que se detallan a continuación:
– RECOLLIDA DE LIBROS DO CURSO QUE REMATA
Os libros de 1º,2º, 3º e 4º de ESO (non se van recoller os de bacharelato) poderán deixarse na aula de titorías (planta baixa ao lado da fotocopiadora) os días 26 de xuño en horario de mañá e o 27 de xuño de 16:30 a 18:30. Este ano non funcionará o banco de libros para os alumnos e alumnas de bacharelato.
– SOLICITUDE DE LIBROS PARA O PRÓXIMO CURSO
Coa finalidade de poder preparar os lotes de libros da mellor forma posible, é necesario que todas as familias solicitantes cumprimenten o documento adxunto, marcando cales son os libros que se entregan e os que se solicitan, xa que, debido á optatividade ofertada polo centro, non todo o alumnado cursa as mesmas materias.
-En 1º ESO: Terán preferencia na adxudicación aquelas familias que fixesen entrega dos libros de 6º de primaria no seu centro de procedencia (CEIP Isidro Parga Pondal e/ou CEIP Luis Seoane)
-En 2º, 3º e 4º da ESO: os libros da ANPA repartiranse, en función da dispoñibilidade, entre aquelas familias que fixeran entrega dos libros ao banco da ANPA.
– RECOLLIDA DE LIBROS PARA O PŔOXIMO CURSO
Poderase pasar a recoller os libros adxudicados o  29 de xuño en horario de 16:30 h a 18.30 h.
Unha persoa pode recoller libros para outra, se conta cunha autorización escrita.
Os libros solicitados que non se recollan neste prazo, poderán ser retirados por calquera outra persoa o mesmo 29 de xuño de 18.30 a 19.00h.
No mes de setembro, unha vez coñecidas as cualificacións, habilitarase un novo prazo de recollida e adxudicación de libros. Estade atentos á nosa páxina web, nela iremos anunciando novidades ao respecto.
Calquera dúbida podedes consultárnola a través do noso correo: info@anpaospazos.es
Recibide un cordial saúdo
A directiva da ANPA OS PAZOS
Esta entrada fue publicada en Intercambio libros el 23 junio, 2017 por ANPA.
Actividades extraescolares curso 2017/2018
Dende o ANPA “Os Pazos” estamos estudando a posibilidade de iniciar para curso 2017/2018 novas actividades extraescolares. Necesitamos coñecer os vosos intereses para poder ofertalas e facer os grupos.
Gustaríanos que os/as interesados/as en participar nestas actividades marcásedes as vosas preferencias neste formulario e entregásedes a folla canto antes na Secretaría do centro ou no buzón da ANPA.
As actividades a elexir son:
OBRADOIRO DE TEATRO (martes e mércores 16:30 a 18:00). 15 € ao mes socios /20€ ao mes non socios
INGLÉS (martes 16:30 a 17:30. Unicamente para alumnos/as de 1º e 2º da ESO) 15 € ao mes socios /20€ ao mes non socios
TÉCNICAS DE ESTUDO (Están pendentes de concretar tanto os horarios como os prezos, porén prevemos que sexan similares aos das outras actividades)
Esta entrada fue publicada en Actividades el 21 junio, 2017 por ANPA.
Prestacións de apoio á escolarización
Publicáronse no BOP da Coruña as bases e a convocatoria para as Prestacións de apoio á escolarización do Concello de Oleiros para o curso 2017/2018.
Acceso a o BOP
Aqui tedes o Formulario para facer a solicitude
Esta entrada fue publicada en Novas el 6 junio, 2017 por ANPA Os Pazos.
← Entradas más antiguas
Paga as cotas da ANPA desde a WEB
Técnicas de estudo - NON socios - cuadrimestre 80,00€
Técnicas de estudo - SOCIOS - cuadrimestre 60,00€
Cota anual de socio da ANPA 25,00€
Federación provincial de ANPAS
O tempo en Oleiros
Política de privacidade Creado con WordPress


langs: es en it en es es es gl gl it es es es es es es fi es gl es gl es es gl gl pt es gl id es es fr es gl gl it es es es es es es fi es gl es gl fr es es gl gl pt es gl da en en en en es gl en

text:
No se encontró la página | Aislamientos Kover
+34 981 173 838 kover@kover.es
Hospital Álvaro Cunqueiro – Vigo
Hospital Álvaro Cunqueiro – Vigo
We're sorry, but we can't find the page you were looking for. It's probably some thing we've done wrong but now we know about it we'll try to fix it. In the meantime, try one of this options:
Go back to previous page
Copyright. © 2018 Doblespacio para Aislamientos Kover


langs: es it es gl es gl en id gl gl gl ca gl gl es gl gl gl gl gl gl es gl es gl gl es es gl gl gl es en

text:
HORARIO DE SECRETARÍA – IES VALLE DEL SEGURA
Centro Educativo de Secundaria Bilingüe – Digital
968 77 50 06 Fax
EDUCACIÓN PLÁSTICA, VISUAL Y AUDIOVISUAL
El horario de atención al público de Secretaría es de lunes a viernes de 9.00 a 14.00 horas.
Theme Design & Developed By BuywpTemplate.com


langs: es en fr es en en en en en it en en en en en en de es en es es es ca en en en en en fr en en en gl ca en en ca

text:
Adrià Fruitós | UN CAMINO QUE CUENTA
Un camino que cuenta. Cuentos y leyendas del Camino de Santiago.
Ministerio de Cultura de España, Sociedad Estatal de Conmemoraciones Culturales, Xacobeo 2010.
Diseño y realización editorial: NAONO, S.L.


langs: es gl gl gl es gl ca gl es gl gl gl es es es es es fr gl es gl gl gl gl gl fr es es es es es gl gl gl gl gl gl nl ca ca en

text:
Todo sobre el Che Guevara
Diseño Gráfico y Web NC Logos
Saludo de Don Francisco Andrés Veiga Soto
Os marinenses somos plenamente conscientes de que Marín comeza unha nova etapa, un novo ciclo caracterizado por unha decidida aposta pola modernidade, a diversificación económica e a mellora das infraestruturas.
Neste contexto, estamos a redobrar esforzos para aplicar  as novas tecnoloxías da información e da comunicación ó servizo do cidadán, construíndo un novo porto aberto a Internet. É un proceso que aínda comezamos agora e que irá desenrolándose pouco a pouco.
O Concello quere aproveitar nun futuro este importante instrumento para facer unha aproximación ó cidadán que abra un novo modo de ofertar servizos municipais e acercalo a cada casa.
Temos un especial interese por manter unha continua mellora de contidos para ampliar e facilitar a cada navegante o seu percorrido pola nosa Administración local. Será un proceso longo, pero espero que moi frutífero.
Dende este espazo queremos explicar a cada visitante os servizos, os proxectos e o modelo de cidade no que estamos a traballar. Invítolles a unha visita virtual na que poderán percorrer, mirar e consultar todo o que atinxe a nosa vila, comprobando o xa dito con anterioridade e confiando que sexa do gusto de todos.
Francisco Andrés Veiga Soto
© 2009 Design by NC Logos.


langs: gl es

text: Comentarios en: Avances en la historia de la detección de sismos.


text: Comentarios en: Procesos naturales en la literatura: La sequía


text: Comentarios en: Llamado a postulación para cargos docentes.