langs: es es en en en de en fr it en gl en sv en ja fr en de gl en ru en en en en cs pl en gl ru es es es en en zh en el de en fr en en en en fr fr en fr fr fr en en gl en fr en en fr en fr en de en fr en en de en fr en en es eu fr fr en fr en fr en es en en ru fr en fr en fr en en fr fr fr en de fr fr en en en en fr fr el fr fr fr en en en fr fr en de fr fr en es en fr fr en fr fr fr en en en de en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en en nl es en en en en en en en en en en en en en en en en en en en es fr en en en hu en en en en en en en en ar en

text:
PDF Download Dos Mundos Comunicacion Y Comunidad Spanish Free
Dos Mundos Student Edition W Listening Comprehension Cd
Author : Tracy D. Terrell
Genre : Foreign Language Study
File Size : 23. 52 MB
Emphasizing communicative proficiency, this introductory book is based on the Natural Approach. It stresses the use of activities in a natural and spontaneous classroom atmosphere. The development of receptive skills - listening and reading - precedes, and forms the basis for the development of the productive skills - speaking and writing.
Author : Dee L. Eldredge
File Size : 87. 38 MB
Author : Tracy D. Terrell
File Size : 70. 71 MB
Format : PDF, ePub
Author : Prisca Augustyn
Genre : Foreign Language Study
File Size : 88. 57 MB
Format : PDF, Kindle
STATIONEN: EIN KURSBUCH FÜR DIE MITTELSTUFE is an intermediate level German program that gives you real world information you need to take your study of the German language to the next level.
Ling Stica Cognitiva Y Espa Ol Le L2
Author : Iraide Ibarretxe-Antuñano
File Size : 72. 66 MB
Format : PDF, Docs
Lingüística cognitiva y español LE/L2 constituye una valiosa aportación al estudio de la adquisición y la enseñanza del español LE/L2 desde la perspectiva teórica de la lingüística cognitiva. Se trata de la primera obra escrita en español en la que se ofrece una introducción a la lingüística cognitiva y su aplicación didáctica a la enseñanza del español LE/L2 desde una óptica internacional. Combina una orientación teórico-práctica que incluye diferentes estudios empíricos con pautas para ayudar a los profesores de español a integrar la lingüística cognitiva en la enseñanza de la lengua. Características principales: Una estructura homogénea y facilitadora de la lectura de los distintos capítulos que sirve para integrar contenidos lingüísticos y gramaticales desde un punto de vista cognitivo; Cuestiones clave en la enseñanza del español LE/L2 desde la óptica de la lingüística cognitiva: aspectos controvertidos de gramática, el desarrollo de la competencia metafórica, el aprendizaje del léxico, la influencia de la lengua materna, el foco en la forma, el uso de la traducción pedagógica; Pautas y sugerencias para aplicar la lingüística cognitiva en la enseñanza de la lengua, así como futuras vías de investigación; Una selección de imágenes, gráficos e ilustraciones para facilitar la comprensión de los temas y conceptos que se abordan en el volumen; Un glosario bilingüe (español e inglés) de términos clave para que cualquier lector pueda familiarizarse con los conceptos fundamentales de la lingüística cognitiva. Escrito en español, de manera clara y accesible, y con abundantes ejemplos, Lingüística cognitiva y español LE/L2 es una obra de referencia para docentes de español como LE/L2, estudiantes graduados y formadores de profesores, así como para cualquier persona que desee adquirir una perspectiva actual sobre las principales aportaciones teóricas y prácticas de la lingüística cognitiva a la enseñanza y el aprendizaje de segundas lenguas.
Dos Mundos One People
File Size : 37. 81 MB
Format : PDF, Mobi
Cognitive Approaches To Pedagogical Grammar
Author : Sabine De Knop
Genre : Language Arts & Disciplines
File Size : 89. 47 MB
Format : PDF, Kindle
In the last 25 years foreign language teaching has been able to increase its efficiency through an orientation towards authentic language materials, pragmatic language functions and interactive learning methods. However, so far foreign language teaching has lacked a sufficiently strong theoretical framework to support the teaching of language in all its aspects. Arguably, such a linguistic theory has to be usage-based and cognition-oriented. Since cognitive linguistics - and especially cognitive grammar - is concerned with conceptual issues against the larger background of human cognition and because it is based on actual language use, it becomes a powerful tool for dealing adequately with the main issues of a pedagogical grammar. A pedagogical grammar aims at providing all the essential linguistic patterns considered relevant by theoretical and descriptive linguistics for the preparation of teaching materials and their exploitation in foreign language instruction. The volume contains thirteen contributions organized into three parts. In Part 1 Langacker, Taylor and Broccias introduce the basic grammar concepts, rules and models that are available in cognitive linguistics and which are directly relevant to the construction of a pedagogical grammar. Meunier, on the other hand, describes how such a grammar could benefit from corpus linguistics. Part 2 looks at some cognitive tools and conceptual errors with contributions by Danesi and Maldonado and also reconsiders contrastive analysis in the papers by Ruiz de Mendoza and Valenzuela & Rojo. Part 3, finally, discusses language-specific constraints on a number of linguistic phenomena such as the construal of motion events (papers by Cadierno and De Knop & Dirven), distinctions in the tense-aspect system (papers by Niemeier & Reif and Schmiedtová & Flecken), and voice (Chen & Oller).
Neuman Baretti And Seoane S Dictionary Of The Spanish And English Languages
Author : Henry Neuman
File Size : 24. 32 MB
Format : PDF, ePub, Mobi
Growing Up In A Multicultural Society
Author : Peter Freese
File Size : 58. 4 MB
Format : PDF, Kindle
Escondida De La Historia La Comunidad Latina De Allentown Pennsylvania
Author : Anna Adams
Genre : Allentown (Pa.)
File Size : 64. 13 MB
Harry Potter and the Deathly Hallows, Book 7
The Complete Father Brown Mysteries [Annotated, With Introduction, Rar ...
Let’s Explore Diabetes with Owls
Oxford Bookworms Library: Oliver Twist
I Suck at Girls
The Rough Guide to Southeast Asia On A Budget
Footprints in the Dust
Essentials of Oceanography (11th Edition)
The Destruction of Memory
The Les Paul Guitar Book
The Confessions Of Saint Augustine
White Teeth (Vintage International)
Voyages: From Tongan Villages to American Suburbs
The Seven Sins of Memory
Menorah Under the Sea
Not Quite Dating (Not Quite series Book 1)
Pregúntale a Xavier (Spanish Edition)
Goodbye Pet, and See You in Heaven
Horrible Harry Bugs the Three Bears
How to Pass the MRCPsych CASC
Crime in the United States 2011
Dr. Seuss and Philosophy
Peppa Pig: Peppa's Easter Egg Hunt
Collins N or M? (ELT Reader)
Too Hot to Handel (Another John Pickett Mystery)
Your Four Year Old
Art Therapy Coloring Kit
KS2 Science Question Book
Strategic Human Resource Management
Revolutions and Revolutionary Movements
La jota de corazones
Asterix et les Normands
Yes to the Mess
Modern Mix EZ Letters
COBOL for the 21st Century
The Dyer's Hand and Other Essays
Terms and Conditions of Use
Copyright © 2019 NWC Books. All rights reserved.


document_lang: gl

langs: es es gl gl gl gl gl gl es gl es es es gl gl it gl gl es gl gl gl it gl gl gl gl gl es es gl es gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl es gl es es es gl gl it gl gl es gl gl gl it gl gl gl gl gl es es gl es gl gl en gl gl lt gl

text:
Quen somos? | Fundación Otero Pedrayo
Estatutos da Fundación Otero Pedrayo
Asociación de Amigos de Otero Pedrayo
Centro de Estudios Oterianos
A Casa Grande de Cimadevila
Vistas da Casa Museo
Horario para Visitar a Casa
O neno. A familia
Xeración Nós. Segunda República Española
«Trasalba» – Homenaxe musical de Milladoiro
«Trasalba» – Homenaxe musical de Cristina Pato
A Fundación Otero Pedrayo é unha fundación cultural de dereito civil que ten como obxectivo manter viva a memoria e a promoción da obra do “Patriarca das Letras Galegas”, Ramón Otero Pedrayo (Ourense, 1888-1976), a través da custodia da súa Casa Museo de Trasalba, no concello de Amoeiro (Ourense).
Ramón Otero Pedrayo, un dos intelectuais galeguistas máis sobranceiros da xeración das primeiras décadas do século XX (Alfonso R. Castelao, Vicente Risco, Florentino López Cuevillas, Antón Losada Diéguez), autor dunha obra variada e ambiciosa (narrativa, ensaio, poesía, teatro), deixou unha manda no seu testamento pola cal legaba a súa obra e propiedades, incluida a Casa Grande de Trasalba, á cultura galega e a Galicia, representada a tal efecto pola Editorial Galaxia (1950), da que foi primeiro presidente do seu Consello de Administración..
Como fórmula xurídico-administrativa, para atender os seus desexos decidiuse crear unha fundación que foi recoñecida por orde ministerial do 19 de xullo de 1979. Máis tarde foi tamén recoñecida pola Xunta de Galicia como Fundación de interese galego.
En cumprimendo dos seus obxectivos, a Fundación promove unha Asociación de Amigos de Otero Pedrayo e realiza unha serie de actividades arredor dunha festa anual que se celebra o último domingo do mes de xuño, na que se entrega o Premio Trasalba a unha persoa sobranceira da cultura galega. Nesa mesma data preséntanse as edicións do Padroado e do Instituto de Estudos Oteriáns, publicacións orientadas ao coñecemento e difusión da obra de Otero Pedrayo e, por extensión, o espírito galeguista da chamada Xeración Nós.
Estatutos da Fundación Otero Pedrayo
Asociación de Amigos de Otero Pedrayo
Estatutos da Asociación de Amigos de Otero Pedrayo
Centro de Estudios Oterianos
A Casa Grande de Cimadevila
Vistas da Casa Museo
Horario para Visitar a Casa
O neno. A familia
Xeración Nós. Segunda República Española
«Trasalba» – Homenaxe musical de Milladoiro
«Trasalba» – Homenaxe musical de Cristina Pato
Fornecido con orgullo por WordPress


langs: es en en es en en en en en en en en es en es gl es es fr en es en az es de ms es en es pt nl eo az es en en

text:
(Español) VIAJE AL VALLE DE LA LUNA CON TALAMPAYA | Pampalatina
Welcome! Log into your account
Home Eventos (Español) VIAJE AL VALLE DE LA LUNA CON TALAMPAYA
Sorry, this entry is only available in Español.
PROV. DE LA RIOJA
VALLE DE LA LUNA
02 PERSONAS 03 PERSONAS 04 PERSONAS 05 PERSONAS 06 PERSONAS Abasto ALMAGRO BARRIO NORTE BELGRANO BUENOS AIRES CENTRO City tours COCHERA CONGRESO CON PISCINA COSTA ATLANTICA GYM JACUZZI LANDRY Las Cañitas LAUNDRY MICROCENTRO MONTEVIDEO NUÑEZ Palermo PALERMO HOLLYWOOD Palermo Soho PARRILLA piscina POCITOS PROV DE CORDOBA CAPITAL PROV DE SANTA FE Puerto Madero PUNTA CARRETAS PUNTA DEL ESTE Recoleta RETIRO Rosario ROSARIO ( PROV DE SANTA FE) SAN TELMO SANTIAGO DE CHILE SAUNA SOLARIUM Uruguay VACACIONES DE INVIERNO


langs: en en es sv en sq es it gl gl id es en es

text:
Memorias | Alejandro Real Photography
Fillos de Breogán (En proceso…)
En una aldea de Friol (Lugo), cinco hermanas rememoran momentos de su infancia en la casa donde nacieron y se criaron, hoy en día abandonada, como multitud de aldeas en toda Galicia.
© 2018 Todos los derechos reservados


langs: es en es sv en sq es it gl gl id en es

text:
Fillos de Breogán (En proceso…) | Alejandro Real Photography
© 2018 Todos los derechos reservados


langs: es en en en en en en en en en en en es en en en en en en en ru en en en en en en en gl en en gl gl gl gl gl en gl en es ca gl es en en en en en en en en en en en en en gl fr en en en gl en gl en en es es pt

text:
(Español) Curso Dedicación de Niños – Ciudad de Dios
Material – Book of Daniel
Guide to Memorize the Scriptures
What we believe about the bible
God’s promises to pray
Guides for the week of prayer
Guides for the week of testimonies
Health of the nations
(Español) Curso Dedicación de Niños
Home / Eventos / Curso / (Español) Curso…
One Takes Over 1
Reunió de Jóvenes 1
Reunión de Lideres 1
(Español) Curso Dedicación de Niños
2:00 pm – 5:00 pm
Curso Dedicación de Niños
© 2019 Ciudad de Dios . Privacy Policy
August 11 El Espíritu y la Novia


langs: pt en

text: Comentários sobre: Pote Baleiro com molde por Aprendendo com a Van


langs: es es

text: Comentarios en: Utah Vicegobernador dice “Mi corazón ha cambiado” Después de disparo Orlando


langs: en en en en en en en en en en en en en en en es es en es en es en en en en en en en en en es es es en en en en

text:
District 10 – Alcoholics Anonymous
Order Meeting Schedule Books | Talk To Someone 1 (866) STEPS12
Bienvenida a al Distrito 10
Area 11 tiene ahora una lengua española en el servicio de contestador 1-855-ESPANCT (1-855-377-2628).
Brian K | District 10 | No Comments
Hola Distrito 10 (9.5), que tengas un gran día!
District 10 Upcoming Meetings
View all District 10 Meetings
Monthly District Service Meetings
District 10 Meetings are held on the 4th Saturday of each month.
First Baptist Church, 581 Meriden Ave. Southington CT 06489 (map)
Proceeded by an hour of District 10 GSR workshop.
Publicamos eventos del distrito y del grupo registrado.
Envíe la información por correo electrónico a events@ct-aa.org  o hable con el representante de su sitio web del distrito.
Asegúrese de que su folleto o información cumpla con nuestras pautas.
© 2019 Alcoholics Anonymous. – Area 11 Connecticut


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl it gl en en gl gl gl gl gl gl en en gl pt en en it es gl pt pt it pt en es es pt gl gl

text:
Drets anuncia que denunciará os responsábeis da confiscación de camisolas amarelas | Esculca
OBSERVATORIO PARA A DEFENSA DOS DIREITOS E LIBERDADES
Resumos trimestrais de noticias (Galiza)
TAMÉN INVESTIGARÁ CONFISCO DE ESTELADAS
A asociación de avogados Drets anunciou que estudará o confisco de camisolas amarelas na entrada do final da Copa do Rei de futbol entre o Barça e o Sevilla. Segundo a asociación, “ningunha lei nin código penal prohibe as cores” e o feito de ordenar que sexan confiscada supón unha grave vuleneración de dereitos fundamentais. “Estudaremos casos concretos para denunciar os que deron as ordes”, aseguran.
Aliás, a asociación lembra que non é legal confiscar esteladas, xa que hai unha sentenza dun xulgado de Madrid que ampara a súa exhibición en recinto deportivos, polo que anuncia que tamén investigará casos en que a bandeira pudese ter sido apreendida.
No pasado sábado, seguidoras e seguidores blaugranas viron como axentes da policía española e dos servizos de seguranza do estadio Wanda Metropolitano  lles confiscaban camisolas amarelas, esteladas e faixas alusivas á prisión de dirixentes da Catalunya argumentando que non podían entrar con símbolos políticos no campo.
← Continúa a racha de mortes de persoas presas, detidas ou migrantes no Reino de España
Anatomía da desobediencia →
Para recebir o Newsletter de EsCULcA, subscríbase aqui
Tu, calla! Laura Huerga e Blanca Busquets
Análise e denuncia do estado da censura no Reino de España
Livro de Seymour Hersh é destinado aos que pretendem perder resquícios de inocência e dar uma olhada interna no mecanismo da barbárie
“Another Day of Life” honra o jornalismo livre
As crianzas da mochila
EsCULcA - Observatorio para a Defensa dos Dereitos e Liberdades.
Páxina elaborada por Global Soluciona con WordPress. WordPress é Software Libre baixo licencia GNU.


langs: gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl en gl gl it gl es gl gl gl gl gl ca gl fr es gl pt gl en en gl pt en en it es gl pt pt it pt en es es pt gl gl

text:
Primeiros pasos para sumarse á querela colectiva por prevaricación contra Pablo Llarena | Esculca
OBSERVATORIO PARA A DEFENSA DOS DIREITOS E LIBERDADES
Resumos trimestrais de noticias (Galiza)
PODERÍA AMPLIARSE A OUTROS DELITOS E OUTROS XUÍCES
A cidadanía xa pode sumarse á querela colectiva que promove a plataforma “Querellants per la República” contra o xuiz do Tribunal Supremo Pablo Llarena, que procesou por rebelión 13 líderes independentistas . A querela será cursada, como mínimo, por un delito de prevaricación, mais podería ser complementada con outros feitos delituosos.
Pablo Llarena. Foto: Europa Press
Trátase dunha querela sobre a que está traballando unha equipa de penalistas que se agrupou na plataforma, mais que agora se fai extensiva a todas aquelas persoas que quixeren incorporarse. “Chamamos á unidade en defensa dos nosos dereitos democráticos e pola república”, anunciaron representantes da plataforma, que instaron todas as persoas que queiran participar voluntariamente a prestar a súa “colaboración” e a seguir os pasos que irán sendo anunciados.
Unha nota informativa, o primeiro paso
Para poder ser querelante compre, em primeiro lugar, unha nota informativa de inscripción no censo electoral que acredite ter sido votante no 21 de decembro. Un requisito “imprescindíbel”, segundo subliñan, para poder formar parte da querela.
Querela que pode ser ampliada
A querela por prevaricación contra Llarena tamén podería facerse extensiva a outros marxistrados vinculados co caso, e a xuíza da AN Carmen Lamela e do tribunal de apelacións do Supremo, que
La querella per prevaricació contra Llarena també podria fer-se extensiva a altres magistrats vinculats al cas, i a la jutge de l’Audiència Nacional Carmen Lamela i del tribunal d’apel·lacions del Suprem, que acabou decidindo, por exemplo, sobre os recursos de Jordi Sànchez e Joaquim Forn, a quen se denegou a saída da prisión.
Aliás, a plataforma estuda abrir tamén unha acusación de ámbito internacional, xa que considera que puderon ter sido vulnerados dereitos fundamentais das persoas preocesadas.
Aida Morales | 23/04/2018 a les 14:32h
← Anatomía da desobediencia
Os reais (reais?) parabéns á justiça →
Para recebir o Newsletter de EsCULcA, subscríbase aqui
Tu, calla! Laura Huerga e Blanca Busquets
Análise e denuncia do estado da censura no Reino de España
Livro de Seymour Hersh é destinado aos que pretendem perder resquícios de inocência e dar uma olhada interna no mecanismo da barbárie
“Another Day of Life” honra o jornalismo livre
As crianzas da mochila
EsCULcA - Observatorio para a Defensa dos Dereitos e Liberdades.
Páxina elaborada por Global Soluciona con WordPress. WordPress é Software Libre baixo licencia GNU.


langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl gl gl gl it gl gl gl gl gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Academia Postal Editores
Grupo Tecnologías de la Información
Juristas de la Salud
Los libros de Scripta Nova
Servizo de Publicacións USC
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 61
July 24, 2011 por Raquel Couto Antelo
Cántara: medida de capacidade para líquidos equivalente a dezaseis litros. Este pipote leva pouco máis de tres cántaras.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Siena nacera nunha familia humilde e traballadora da que aprendiu os valores que rexían a súa vida. Comezou a colaborar ca resistencia por estas conviccións e, aínda que había cousas que non lle agradaban, seguiu por teima propia, por non deixar algo que comezara, porque cría que había posibilidade real de cambio, aínda que a vise moi remota.
Entrou na órbita dos de Torroal por parte de Froilán e seguiu dentro cando el tomou outro camiño. Sentía certo respecto por eles, pensaba que actuaban de corazón e o que outros consideraban excesivo interese ela entendíao como un sistema de protección. Entendía que non se podía deixar entrar a calquera, o prezo da exclusividade  servía de criba para os oportunistas e afeccinados; de querer axudar había que estar disposta a comprometerse tal como estaba ela.
A súa colaboración non lle restaba moito tempo da súa vida habitual, quizáis iso era o que máis lle gustaba; algunha viaxe que outra á vila, algunha reunión no pobo e, en raras ocasións, entrar na cidade. Isto era o que menos lle gustaba, a xente da cidade era noxenta, loitaba por ela porque cría que todo o mundo debía ser libre, non porque os considerase dignos de selo. Da resistencia poucos coñecía e tampouco lle merecían máis estima. Ó contrario, aínda se fiaba menos deles, non os vía claros.
-     Non cho pediríamos se tivésemos a alguén máis para ir – dixo Torroal.
-     Os outros estanlle dando moita cancha – engadiu o vello – é un rapaz, pero ten demasiados fumes. Ti podes centralo.
-     Non son a nai de ninguén, deberíades escollelos mellor – dixo Siena.
-     Foron os outros, xa o sabes – excusou Torroal.
-     Os outros ou vós, da igual, o perigo é o mesmo, e mentres non o entendades non facemos nada – rifou Siena.
-     Xa, xa... – Torroal.
Siena tiña un carácter forte, ningún sentido da autoridade e desvergoña dabondo para dicir o que fose a quen fose. Era consciente, por iso limitaba os seus encontros ca xente sensible; gustáballe máis baixar fumes que adular; e, claro, á xente sensible gustáballe máis un cumprido que unha bronca. No seu traballo revisaba cada artigo ate ter a certeza de que era neutro, obxectivo, real, veraz e sinceiro. Como procuraba ela ser. Tiña esa habilidade, posicionarse e seguir sendo neutral. Entendiu o distanciamento de Froilán dos de Torroal sen deixar nin a un nin a outros. Foi el quen non comprendiu que podía querelo e aínda así pensar por si mesma.
-     Non Siena, ou estás con eles ou conmigo, decídeo xa – plantoulle a modo de ultimatum.
-     ¿Como me podes plantexar semellante tontería? Pensei que estabamos namorados... – dixo sen entender.
-     ¿Como estar namorado de alguén en quen non confías? – preguntou Froilán.
E preguntoullo intentando averiguar como podía dicir ela que o quería e non seguilo cegamente; inutilmente porque ela entendiu que era Froilán quen non se fiaba dela e con toda a dor do seu corazón borrouno da súa vida.
Doiulle, claro que lle doiu, pensaba que estaban preparados para ter fillos, dous quizáis. Despertou con angustia durante un tempo, erguíase ca esperanza de que el acordase e se decatase de que o ideario non tiña que ver co corazón; que se decatara de que tampouco el podía vivir sen ela. Pero nunca pasou. Co tempo e un destino de tres meses nunha guerra desas que nunca rematan nun país exótico fixéronlle entender que a vida era demasiado bonita para malgastala esperando a alguén que non ía volver.
Era imposible non verse, o primeiro encontro foi duro, para ela polo menos. Tratou de ver na súa cara un resquicio do que tiveran, pero el mirábaa coma se non a coñecese, faláballe polo nome pero mantiña unha frialdade cruel e inexplicable ó seu ver. Co tempo agradeciuno, non o odiaba, superárao, podía enfrontarse a el sen querelo nin odialo, sen a necesidade de ignoralo. Agradeciuno máis cando se volviu ilusionar.
-     Está ben, vou; pero vou á miña maneira, se vos gusta perfecto, senón ide vós – deixou claro Siena.
-     Por nós perfecto, polos outros xa sabes – dixo Torroal.
-     Ós outros poñédelle as cousas claras tamén, que non o teña que facer eu – insistiu Siena.
O vello asentiu ca cabeza mentres botaba unha cántara de viño no pipote, por mal que se levasen era mellor avirse  a unha conversa que crear un conflicto máis.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
July 16, 2011 por Raquel Couto Antelo
Bardante: a excepción de, fóra de, a non ser. Todos estaban de acordo bardante el que dixo que non.
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
A moza de Hugo deixou caer a cadeira que estaba plegando cun impulso sentenciador e marchou sen despedirse. A Hugo non lle molestou demasiado, tan só torciu un pouco a cabeza, o suficiente para ver que pasaba sen perder de vista o seu obxectivo. Ó resto tampouco lle afectou moito, nin sequera algunha das amigas se achegou a consolala, en realidade non sentían empatía; Hugo era así e ela fixérase demasiadas ilusións.
-    Así que aínda estamos a tempo – repetiu ela mantendo a indiferencia.
-    Claro muller – dixo Hugo achegando a man ó brazo da muller.
A muller mirou a man achegarse e mirouno ós ollos.
-    Así que ti es o tal Hugo, pois estamos apañados – espetou a muller.
E coma se lle espetara unha estaca no corazón esfumóuselle o encantamento. Incorporouse e botouse para atrás, serio, ofendido, avergoñado.
-    Tiña unha idea de ti de máis entregado á causa e polo que vexo o único que che interesa é o autobombo. Desde fora non estamos traballando para que ti poidas levar á cama unha cada día – rifou a muller avergoñándoo aínda máis.
Porque a muller non fixo por falar en baixo, nin por apartarse a un lado para non chamar a atención. Foi levantando a voz conforme avanzaba no discurso, conforme recalcaba os defectos de Hugo, conforme o poñía máis en evidencia. A xente que quedara, o séquito de Hugo, os fans incondicionais miraban a muller censurándoa, esperando que dun momento a outro o seu ídolo a puxera firme; pero ese momento non chegou, porén a muller seguiu co seu discurso.
-    Como non te centres ímosche retirar o apoio, non está a cousa como para perder tempo nin forzas con xente coma ti – engadiu.
-    ¿E ti quen es para vir a darnos clases? – preguntou Nico ó ver que Hugo calaba, por educación pensou.
Pero a muller ignorouno e seguiu falando con Hugo.
-    Que lle caeras en gracia a algúns dos nosos non quere dicir que teñas o beneplácito de todos; e xa che adianto que cada vez somos máis os escépticos; de agora en diante dasnos o nome dos contactos e traballamos nós directamente con eles, especialmente se son mulleres – ordeou.
-    Precisamente Sal – dixo Hugo sinalando á porta – é o que temos na oficina de correos, fixemos isto para telo contento.
-    Non hai que ter contento a ninguén, se non colaboran con nós por convencemento non nos interesa – insistiu.
-    Si pois por amor á causa non ven ninguén, hai que motivalos – dixo Nico.
-    Home, vós si - rectificou Hugo, para xustificarse máis ben.
-    Por descontando, referíame ó resto – seguiulle o rollo Nico.
-    As directrices son claras, cúmpreas – volviu ordear a muller mirando a Hugo severamente.
No almacén fíxose un silencio tenso, a muller mirou fixamente a cada unha das persoas, unha a unha. Os que tiñan fumes baixáronlle; os que non, deron un paso atrás. A muller marchou sen dar máis explicacións aínda que Hugo sabía que ía ter máis encontros coma aquel polo menos nuns días. Cando alguén de fóra viña á cidade traía unha axenda completa, a última vez foi despois do seu primeiro contacto por radio. Non era a mesma, naquela ocasión foi un home, serio tamén, de mirada severa tamén, cas directrices claras tamén.
A verdade é que Hugo pensou que nunca máis vería a un deles, tíñase por alto mando, pensou que conformaban co que el lles contaba. Non esperaba que se lle presentase unha inspección sorpresa. Non esperaba unha baixada de fumes pública. Menos mal que tiña a Nico ó seu carón para restablecer o seu estatus.
-    Vaia histérica, vese que fóra non follan moito, a ver se lle conseguimos un home e se tranquiliza – soltou con sorna.
-    Si, xa o dixo ela – engadiu Hugo.
E todos riron da muller descoñecida; bardante Hugo que se removía por dentro; por un lado víase destituído de líder da resistencia, de gran heroi que salvase á cidade da escuridade; por outro lado non entendía a relación que tiña a muller descoñecida ca súa moza e pensou que igual fóra mellor non deixala marchar tan enfadada.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 59
July 10, 2011 por Raquel Couto Antelo
Abesullar: procurar saber algo doutra persoa, asexándoa, remexendo nas súas cousas, por medio de preguntas indiscretas, etc. Era moi amigo de andar abesullando.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Mentres Nico, que convidara a máis xente da prevista, racionaba o whisky verde coma se tivese doce anos, Hugo abesullaba detrás da barra improvisada a evolución de Sal naquel coto artificial.
- ¿Que che parece? – preguntoulle a Nico sen perder de vista a Sal.
- Eu que sei, falar fala con todos – dixo sen interese.
- ¿E aquela quen é? – preguntoulle a Nico referíndose a unha loira que ía con Sal.
- Eu non a coñezo, debe ser amiga del – dixo Nico.
- Pois hai que sacala do medio, mentres teña á amiga colgando do brazo non vai haber tema – organizou Hugo.
Nico mirouno de reollo, mirou á rapaza que seguía co pé o ritmo da pandereta, mirou á última botella de whisky que quedaba e dixo:
- Se hai que sacrificarse pola causa pois hai que sacrificarse – dixo cun sorriso socarrón.
Botou unha ración xenerosa de whisky nun vaso cun anaco de xeo, bebiuno dun trago e foi cara Sal. Comezou cun alegre “Sal ¿e quen é esta beleza que te acompaña?”. Non era que a moza fose tonta, nin que estivese tan desesperada coma para amolecer por semellante discurso, era que a maioría dos homes que había alí eran gais, os outros viñeran con moza e os que quedaban non se achegaban para que non houbese confusións e pensaran que ían por Sal e non por ela. E tampouco tivo moita máis opción, Sal viuse libre para ir onda Hugo ca excusa de repoñer un zume de piña e deixouna a mercede do depredador Nico.
Sal non quixo decatarse de que os ollos tontos de Hugo non eran por el senón por unha muller que viñera ca súa moza. De primeiras non o facía por querer algo con ela, senón porque tiña que chamar a chamar a atención de todos ou íalle mal.
- Ponme outro zume, porfa – pediu Sal con voz de agobiado dando pe a uns mimos.
- Non bebas tanto que se che vai subir á cabeza – bromeou Hugo – e despois non es dono dos teus actos e sabe deus como acabas a noite.
- Boh, non me vaciles – tonteou Sal.
- Non, se non te vacilo, moito te mira aquel – moviu ficha Hugo con axilidade.
Hugo referíase a un que efectivamente non lle quitaba ollo de enriba; porque aínda que Sal andivese algo desesperado era ben xeitoso. Hugo fíxolle un aceno ó home para que se achegase.
- Toma algo ho, que non lle tomaches nin unha en toda a noite – convidou Hugo lanzando o anzol.
- Non, gracias, se eu non bebo – dixo o home.
- Aquí Sal tampouco.
E esas tres palabras serviron para que Sal e Romo comezasen unha conversa que durou toda a tarde na festa e toda a noite na casa de Romo despois do toque de queda.
Aquela noite Hugo sentiuse un pouco máis líder, polo éxito do apareamento e polo adulamento excesivo do seu séquito. Tan só aquela muller descoñecida, que viñera ca súa moza e que quedara para axudarlles a recoller, calou. Hugo pensou que era por timidez, ou quizáis porque descoñecía o obxectivo da festa.
- É que lle queríamos buscar un mozo a Sal, que o víamos moi triste ultimamente – aclaroulle.
A muller sorriu cunha certa indiferencia, sen darlle o mérito que lle correspondía.
- E parece que o conseguimos, polo menos marchou moi contento e moi acompañado – insistiu.
A muller seguiu indiferente.
A moza de Hugo observaba a insistencia da súa parella con outra desde a distancia, sen dicir nada, estudiando a situación. De vez en cando facía algún ruído máis alto para que se decatase de que estaba ó seu carón, que mantivese a compostura.
- ¿E ti que? ¿que tal o pasaches? – preguntou xa con intención.
- Ben, ben, para a próxima espero que me busques parella a min, que tamén estou moi triste ultimamente – dixo a muller cun ton neutro.
Hugo deixou o que tiña na man e apoiuse na barra poñendo máis pose de interesante aínda.
- Aínda estamos a tempo – dixo.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 58
July 3, 2011 por Raquel Couto Antelo
Zapa: buraco por onde ese enchen os bocois, pipas, barrís, etc. O viño aínda ferve porque se ve zumegar pola zapa.
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Sobra decir que a Hugo non lle fixeron gracia as palabras de seu pai, se se tiña que poñer a buscar o seu destino, poñíase pero era unha postura moi cómoda a del ¿non debería ensinarlle a facelo antes? O xenio saíalle coma o viño fermentando pola zapa do bocoi; pero contívose, puxo en práctica o seu talento para entrar pola porta de atrás. Mantivo a distancia co pai, facendo que madurara, e choroulle por detrás a súa nai. Convenciuna de que o traballo que tiña non era o que lle conviña e acabaron conseguíndolle un de bedel nunha dependencia do goberno. Xa no que tiña non facía moito, neste facía aínda menos. A tal dependencia do goberno era un almacén baldeiro, ó que non ía ninguén, sen teléfono nin cámaras de seguridade; é decir ¿quen sabía o que facía, ou se o facía?
Entre as sesións nocturnas de radioaficionado e as mañás de sono intermitente enriba da mesa conseguiu conquistar algunha alma inconformista que buscaba novas emocións. Unha desas almas inconformistas en busca de novas emocións era Sal; aínda que hai que dicir que as emocións que buscaba eran doutro tipo. Coñecía a Hugo de vista, dos repasos que lle daba cando o vía pasar por diante da oficina de correos onde traballaba.
Hugo, que tiña moita espabilación para saber cando gustaba viu en Sal un colaborador necesario non demasiado incómodo. Sabía seguirlle o rollo o suficiente para telo contento manténdoo na distancia. Era importante telo contento porque a través da oficina de correos podía controlar as comunicacións, podía chegar a onde a radio non lle permitía. Na oficina de correos había máis control que no almacén abandoado onde el traballaba e Sal tampouco era un alto cargo, case nin tocaba as cartas, víaas pasar pola cinta do mataselos e nunca sentira curiosidade por ver que tiñan dentro, nin a necesidade de abrir algunha delas.
-    Sal, tes que facelo, non digo con todas, as que vexas que levan o enderezo ou o remite do goberno – ordeou Hugo tratando de disfrazalo de consello.
-    Si ho, cos gardas alí de pé mirando – queixou Sal.
-    Sal ¿imaxinas o poder que tes nas túas mans? ¿o importante que es para nós? – dixo Hugo.
E díxoo poñéndolle a man enriba do xeonllo, cousa que a un Sal empachado de hormonas lle pareciu moi convincente.
-    Non te preocupes, xa pensaremos como facelo para que non se decaten – engadiu.
Hugo tamén sabía que non podería manter por moito tempo aquela complacencia, podía ser para Sal un amor platónico, pero non podía correr o risco de que se lle rebelase a medio camiño. Falou con Nicolás, un amigo da infancia co que compartía a maior parte das súas comeduras de cabeza, que lle daba consellos de dubidosa utilidade ós que raras veces facía caso, pero que coñecía bastante xente.
-    Pois Hugo, non che sei, tres ou catro – respondiu Nicolás á pregunta de Hugo.
-    Imos facer unha asamblea o venres ás sete, dilles que veñan, malo será que algún non lle encha o ollo – pediu Hugo ordeando.
-    Non ho, non os podo convidar a unha asamblea, fai unha festa ou algo – suxeriu Nico.
-    ¿Unha festa?... Non, non procede... non é serio... non, non... – reflexionaba en alto Hugo.
-    Pois a unha asamblea non che veñen, ademais ¿que lles vas contar? non sabemos de que pau van ¿queres ter a garda amarela diante da porta no outro día? – insistía Nico.
E acabouno convencendo, aproveitando que tiña o pase para o almacén organizaron o que deron en chamar a FESTA DA FELICIDADE. Non podían chamala doutra maneira,
-    ¿Día do orgullo amarelo? – suxeriu Nico.
-    Si, para que se nos plante media garda amarela – dixo Hugo.
-    Home, con non convidalos...
-    Non ¿festa da rebelión? – preguntou Hugo.
-    ¿Que queres? ¿que se nos plante aquí toda a garda amarela? – respondiu Nico con retranca.
-    ¿E coñeces a algunha tía? As amigas da miña moza non creo que queiran vir – pediu Hugo.
En tres días tíñano todo listo. O venres as sete, no almacén baleiro do goberno amarelo había tres botellas de whisky, dúas de gaseosa, catro de bebidas de froitas para combinar, un pequeno bloque de xeo, unha caixa de vasos de cristal de publicidade, unha guitarra, unha pandereta e varias cadeiras pregables.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en pt en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en en en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en en gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Academia Postal Editores
Grupo Tecnologías de la Información
Juristas de la Salud
Los libros de Scripta Nova
Servizo de Publicacións USC
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 92
May 27, 2012 por Raquel Couto Antelo
Natural: conforme ca orde da natureza, cas leis que a rexen. É natural que abafes ca calor que vai.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
A muller falaba con firmeza coma se de verdade soupese que a min me importaba aquela xente; pero eu case nin pensaba en Froilán, que era o que máis coñecía, como para pararme a preocuparme por unhas persoas que se me facían alleas por completo. Por sorte deime centrado o suficiente para decatarme de que o garda que me obrigaba a abrir os ollos estaba tirado ós meus pés cun tiro na cabeza, o home que o matou gardaba a pistola con ansia dentro da súa chaqueta negra gastada polos cóbados e as mulleres demasiado lonxe para chegar a tempo. Pechei os ollos e soñei. A mágoa foi non dar programado o obxectivo, quizais o resultado sería o mesmo, tampouco podía presumir de saber o que facía.
“Toc, toc” soou con rotundidade facéndome despertar. A cabeza doíame apoiada contra a porta, ó abrir os ollos a sensación de mareo retívome no chan uns segundos. “Toc, toc” volviu soar. A habitación tíñame un aire familiar aínda que a desorientación non me deixaba situar.
-     Teño que falar con vostede – dixo Froilán do outro lado da porta.
¿Froilán? Volvera a habitación de arriba do bar Chipirón. Aínda non coñecera a Froilán e Damián acababa de marchar a fume de carozo co medo a que a resistencia o pillase.
-     Sei que está aí, abra a porta – insistía Froilán con voz amable.
Eu trataba de despexarme, de poñerme en pé sen perder o equilibrio, de pensar en que tiña que ser natural, ou non. ¿Sería mellor finxir que non o coñecía? ¿Sería o máis axeitado contarlle todo nada máis velo? ¿Cal sería a reacción correcta?
-     Por favor abra, é importante – pediu Froilán.
Apartei da porta e abrina por fin. A cara de Froilán ó verme por primeira vez disipou as dúbidas dos segundos previos, era aquela mirada, aquela de antes de enfadarse comigo por pensar que o utilizara para darlle marxe de fuxida a Damián. Non puiden loitar contra a mesma sensación que tivera aquel día, non quixen e non me dou a gana.
-     Temos que falar – dixo Froilán mentres se vestía.
Eu sorría, non podía evitar a desorientación do déjà vu, ou igual a de alivio, a situación era bastante distinta á que deixara atrás. No fondo si que me preocupaba, claro que me preocupaba que a xente morrese, sobre todo se era pola miña culpa, ou se ma botaban aínda que non o fose. Por outra parte non deixaba de ser interesante que rematase alí, a tempo de remediar o cabreo perpetuo que Froilán tiña comigo; porque, para non preocuparme ocupaba unha parte importante na miña memoria.
-     Seino – respondinlle sen deixar de sorrirlle, de súpeto decateime do agradable que era miralo sen aquela cella censurando.
-     ¿E iso? – preguntou sorprendido arqueando a cella, esta vez, cun xesto adorable.
-     Ti es Froilán, eu son Rita e o garda amarelo que me trouxo aquí e que marchou acojonado ó saber que víñades é Damián – solteille.
El mirábame sen entender, sen aquela obsesión que lle lembraba ca garda amarela.
-     Teño que contarche algo... – comecei.
A medida que ía escoitando a historia que contaba o asombro apoderábase dun Froilán aínda relaxado. Púxose de pé. Sorriu incluso.
-     Vaia historia – exclamou cando rematei – se non fose porque me das detalles difíciles de deducir, pensaría que es unha desas que din que ven o futuro.
-     O que se di ver, si que o vexo – rin.
-     Xa, xa – sen darlle moita importancia - pois imaxino que igual adiantamos se comezamos co entrenamento agora ¿Ou prefires ir ver os de Torroal? Tal como son aínda lles da un ataque.
-     ¿Que che pasa cos de Torroal? – preguntei.
-     Ei, se non cho contei da outra vez non cho vou contar agora, temos cousas máis importantes nas que pensar – medio volviu o Froilán serio.
-     Eu son partidaria de non repetir os erros da primeira vez – dixen.
-     ¿E que erros son eses? – preguntou.
Conteille toda a verdade, desta vez non gardei nada, nin sequera a miña dependencia del á hora de viaxar, nin o plan de ir ó comezo de todo.
-     Teño que falar cos outros – dixo nervioso.
-     Preferiría que non, dame que ese é outro dos erros – pedín.
Miroume serio, non enfadado, valorando o meu razoamento.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 91
May 21, 2012 por Raquel Couto Antelo
Madurar: reflexionar sobre unha cousa ata que sexa firme ou estea en condicións de poder realizarse. Con ese resultado ben se ve que non foi unha decisión moi madurada.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Aínda que tamén me asombraba que non me doese o pescozo, ou quizais era que xa non o sentía. Cando o último son metálico se pechou detrás de nós o garda deixoume caer no chan. Mirei de redor, era unha sala baleira cunha mesa e un par de cadeiras ó fondo.
-     Deberías erguerte, o chan non se limpa a miúdo – dixo o garda.
Erguinme sen falar, non me apetecía acabar cunha de aquelas cadeiras na cabeza.
-     Senta se queres, pronto veñen – medio ordeou.
Na miña cabeza pensaba quen sería esa xente que ía vir, e maduraba a idea dun soño rápido aproveitando que o garda parecía máis relaxado. Con calma, aparentando indiferencia dirixinme a cadeira. Sentei.
-     Pero non peches os ollos – ameazou o garda agarrándome do pelo para facerme erguer a cabeza.
Tal como lle parecía a Froilán, naquel edificio debía haber máis que hormigón e metal, aínda de costas puido verme as intencións.
-     Tardaches – dixo o garda.
Dei a volta para ver de quen se trataba porque non escoitara nada. Non había ninguén. O garda falaba co aparello que tiña no ombreiro pero do outro lado non se escoitaba nada.
-     Si – parecía responder.
A conversa unilateral seguiu un bo anaco e pensando que o garda se despistaba intentei pechar os ollos en varias ocasións, pero sen saber de onde lle viña o aviso o home tiraba da miña cabeza para arriba deixándome claro que esa era a primeira parte dunha tortura segura.
-     Está ben – dixo apretando o botón do aparello.
Agarroume polo brazo e sacoume daquela sala e metiume na que estaba xusto ó carón. Dentro había un home e dúas mulleres vestidas de negro gastado polos cóbados e os xeonllos. O garda púxome no medio e medio da habitación, agarroume polo pescozo, non coma antes, senón abarcando todo o perímetro ca súa man, estancando a cara cos dedos, facéndome manter unha postura firme e directa fronte a xente da mesa.
-     Non te asustes – dixo o home cunha voz un tanto noxenta – non te imos matar.
-     A cuestión é que queremos saber o que ti sabes – explicou a muller que estaba a carón do home.
-     E que faremos todo o necesario para conseguilo – engadiu a outra muller.
Eu mirábaos sen saber se seguir o consello do garda ou mandalos á merda directamente.
-     Imaxino que te farás unha idea de como – seguiu falando a segunda muller.
Comezaba a pensar que eran unha panda de mexericas que non facían máis que intentar meterme medo e que o único que querían era matarme de falta de sono.
-     ¡Responde ó que che están preguntando! – ordeou o garda.
-     Eu nin sequera sei onde estou, así que pouco vos podo contar  - respondín.
-     Haberá que axilizarlle a memoria – dixo a primeira muller mirando ó home que tiña ó carón.
O home erguiuse, sacou unha pistola que levaba dentro da chaqueta, achegouse a min, levantou a pistola, apuntou a algures fóra do meu campo de visión e disparou un mínimo “pum” que liberou o meu pescozo da man do garda e rematou no seu desplome detrás de min. O home nin se moviu do sitio. Aquel non era o xiro que esperaba, non me parecería mellor que o disparo rematase comigo tirada ós pés do garda, pero non o entendía.
-     Mentiu – dixo o home preto – e non nos gusta que nos mintan.
-     No corredor, xa sabes – dixo una das mulleres – agora queremos os nomes da xente esa que vos chamades... ¿como se fan chamar? – preguntoulle ó home.
-     Da resistencia – respondiu – da resistencia, algúns xa os viches e as nosas informacións dinnos que ti os sabes todos. A verdade é que nos sorprendiu que foses tan fácil de capturar, supoñíamos que nin serías real, ca de cousas que contan de ti quen o ía crer – contounos o home.
-     Temos celas cheas de xente que che importa máis ca este garda e á que vas ver morrer máis a modo como non fales – dixo a segunda muller.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 90
May 13, 2012 por Raquel Couto Antelo
Legón: instrumento de labranza formado por unha pa de ferro de bordos cortantes unida a un mango de madeira que forma un ángulo agudo a folla, que se usa para cavar. Leva o legón para cavar a leira.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Unha luz cegadora apuntábanos directamente ás pupilas mentres unas poutas infernais nos botaban fóra do furgón. Sentíame lixeira, aquelas mans de aceiro erguíanme do chan facéndome avanzar a mesma velocidade esixente que o resto do pelotón. Só podía ver medios corpos negros, igual un anaco de Froilán entre os ocos do barullo. Dentro, corredores e máis corredores de cemento e barrotes, ninguén falaba, só se escoitaban os ecos dos pasos sincronizados dos gardas. Uns corredores máis e detivéronse. Un abriu unha de aquelas celdas, Froilán primeiro, despois eu, acabamos dentro dun lanzamento automático e perfecto. Detrás de nós a porta pechou soa, e de seguido os pasos seguiron, volviuse a abrir outra porta, outro par de golpes e de novo outra porta pechándose. Uns pasos máis e o silencio completo.
Froilán estudiaba a cela, eu non vía máis que cemento e ferro, pero debía haber máis.
-     ¡Joder! – dixen sentándome no chan.
Froilán dou a volta cara min cravándome a mirada coma un legón na terra mollada e fíxome un aceno para que calase. Achegouse, tapou a boca ca man e faloume ó oído.
-     Non fales, se o fas faino preto da miña orella, en voz moi baixa e tapa a boca ca man. Vai pensando en soñar algo bonito – ordeou máis que suxeriru.
Case o esquezera, aquela coreografía de represión fixérame esquecer que non  había cemento dabondo para encererrarme, a non ser que estivese fresco e me tirasen nel, claro está. Esta vez Froilán tiña que vir comigo, esperaba non deixalo atrás, cambiara o medo por que viñese polo de abandoalo á súa mercede naquel inferno. O de inferno supoñíao, a parte duns zarandeos non pasara gran cousa. Fíxenlle un aceno para que sentase ó meu carón. Non podía deixar nada ó azar, aínda que descoñecendo o funcionamento dos soños era moito pretender pola miña parte. Sentou, apoiei a miña cabeza contra o seu brazo e pechei os ollos.
-     ¡Arriba! ¡Arriba! – berrou un garda enorme saído de ningures mentres abría a porta - ¡Arriba! ¡Arriba! – insistía ó non vernos con moito ánimo.
-     Que non peche os ollos – berraba unha voz metálica através dun dispositivo que levaba colgado no ombreiro.
-     ¿Ela ou el? – preguntou o garda.
-     Ela – respondiu a voz.
O garda agarroume polo pescozo como se fose un gato, como soñara que fixera aquela muller; sacoume da cela e levoume corredor adiante, esta vez puiden ver as mulleres que viñan con nós no furgón, a máis xente nas outras celas, dúas persoas en cada una. Mirábanme sorprendidos, pero non polo xeito de levarme no aire que tiña aquela xente, mirábanme sorprendidos coma se me coñecesen e non esperasen verme alí.
-     Que non peche os ollos – berraba a voz metálica.
O garda doume a volta no aire para verme a cara, a súa case non se vía dentro de aquel casco brillante. ¿De onde sacarían xente tan grande? Pregunteime en lugar de concentrarme en buscar unha saída.
-     Tenos abertos – dixo o garda - ¿que terá de importante esta miñoca? – seguiu falando o garda sen darme a volta.
-     Iso non che incumbe, ti ten conta de que non peche os ollos e punto – ordeou a voz metálica.
-     Se es lista non pechas os ollos, se non o es terei que facerchos abrir eu e asegúroche que non son moi delicado – soltou o garda.
-     Xa me fago unha idea – respondinlle.
O garda detívose, doulle ó botón do aparello que levaba no ombreiro, erguiu a parte de adiante do casco e por fin lle vin a cara. Non houbo sorpresas, correspondía co corpo, grande, angulosa e de malo. Miroume durante uns segundos.
-     Canto menos fales mellor – ameazou o garda volvendo a baixar o casco e prendendo o aparello do ombreiro.
-     ¿Por que apagaches o comunicador? – interrogou a voz metálica.
-     Dei un golpe para espabilala – mentiu o garda.
Seguiu andando, no corredor xa non quedaban celas, só cemento. Durante varios metros escoitouse ruído de portas abrindo e pechándose detrás de nós. Non pesaba moito, pero non podía deixar de pensar de que estaba feito aquel home para cargar comigo tanto tempo con tanta facilidade.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 89
May 4, 2012 por Raquel Couto Antelo
Ichó: trampa para cazar animais pequenos, especialmente paxaros. A perdiz caiu no ichó.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Foi alí, sentado nunha cadeira suntuosa, pisando unha alfombra de luxo, rodeado dunha orxía de cables, focos e micrófonos, onde por primeira vez sentiu aquela angustia, aquela sensación de estar perdendo o control do seu negocio. Sentiu que derrubara sen decatarse a barreira que separaba o seu pequeno entretemento dunha empresa de verdade. Vertixe, quizais. Pánico, ó mellor. As cousas estábanse poñendo máis serias do que el proxectara. Comezou porque lle viña de familia, o seu pai tiña un taller mecánico no centro e del colliu a afición de montar e desmontar cousas. Non lle chamaban a atención os coches como tal, gustábanlle as máquinas.
-     Despois podemos facer algunha foto no exterior – suxeriu a xornalista despregando certo encanto desaforado.
-     ¡Perfecto! – respondiu Inma detrás da barricada de persoal técnico.
A xornalista ignorou a voz que berraba espantando a César do ichó no que trataba que caese desde que decidira nomealo o solteiro máis desexado do país e o conseguira, e seguiu falando das excelencias do pseudo-pazo señorial, pensaba que para relaxar o ambiente, para conseguir un clima favorable. Pero a César non lle gustou a maneira de ignorar a Inma, non só porque naquel momento fose a única persona na que podía confiar, senón porque entendía que o respecto debía guiar todas as relacións, sobre todo as profesionais. Estivo toda a entrevista á defensiva; Inma, ó lonxe, facíalle acenos para que se relaxase, enrugaba o nariz para indicarlle que fose máis xentil; pero el non o podía evitar. Por moito que a xornalista tratou de reconducir e suavizar as respostas irónicas de César, a rixidez dos seus esquemas morais, a súa seriedade non puido facer nada; resultou ser un dictador, tiránico e egocéntrico que non toleraba nin o máis mínimo erro. Inma agachaba a cabeza detrás da axenda cada vez que unha ocorrencia malvada saía da boca de César, vía un desastre inminente, unha caída nas cotizacións, un descenso nas compras, unha catástrofe total.
Porén foi todo o contrario, a empresa disparouse, as chamadas dos medios non paraban, os convites para as festas máis exclusivas sucedíanse, e o nome de César conseguiu o seu propio sitio no mundo. Nunca, de aí en diante, houbo un retraso nos pedidos, nunca un alto directivo se atreviu a facerse esperar, chovían os clientes, foi o despegue definitivo.
O alcalde remexía a culler nunha cunca baleira. César mirábao desde o cristal valorando de novo o gran paso que ía dar; ó seu redor varios concelleiros, os seus socios e o fotógrafo. A Inma parecéralle oportuno ter unha instantánea da reunión para web se chegado o momento decidían facer pública aquela decisión. Non lle levou moito, ó entrar César o persoal recolliu as cuncas de café, limpou a mesa e baixou as persianas para que non houbese reflexos. Varios disparos e desapareciu sen facer ruído. César miraba a carpeta que lle preparara o seu equipo, miraba ós seus socios, aqueles que case nin sabían que se facía na empresa, non os tiña en moita estima e se non fose pola falta de liquidez nin os querería diante. Convocáraos polo do respecto, non polo aprecio; poñían os cartos, merecían saber.
-     A ver César ¿a que ven tanto misterio? – preguntou o alcalde intentando facerse o gracioso.
César pechou a carpeta, mirouno en fite ca paciencia ca que había que tratar con Braulio, e comezou ca explicación. Arrepentiuse en canto viu a avaricia na mirada dos socios, os do concello non erguían a vista do papel blanco que deixara o persoal que preparara a sala, Braulio escoitaba sen moito interese.
-     Incrible – dixo un dos socios.
-     Si, incrible, aínda que me gustaría ter unha copia do informe e saber porque non se nos informou antes, en privado quero dicir – dixo outro.
-     Estimado compañeiro – arrancou o alcalde – nós somos parte da empresa, coma quen di.
César escoitaba os comentarios pensando en que nunca debera abrir a boca, sacar aquel informe do departamento de I+D, nin relacionarse con aquela xente.
-     Dubido bastante que o estimado concello arrisque neste proxecto nin a metade ca nós, así que merecemos certa consideración – respondiu o executivo.
-     Creo, estimado compañeiro, que estás pasando por alto que aquí o amigo César deixou ben claro que o xacemento está nos terreos da fábrica ¿non vos terei que lembrar que os terreos da fábrica son terreos do concello, digo eu? – aclarou Braulio.
-     O que hai que aguantar, poñemos os cartos, sacamos ó concello da miseria, dámoslle de comer ós catro mortos de fame que aínda non emigraron e aínda lle temos que dar as gracias – dixo outro dos socios facendo un xesto de desprezo cara o alcalde.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Tecnologías de la Información
Juristas de la Salud
Los libros de Scripta Nova
Servizo de Publicacións USC
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
February 27, 2011 por Raquel Couto Antelo
Laverca: moi espelida, moi faladora e que se mete en todo. ¡Que laverco é este rapaz!
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
O xefe ben lle notou que andaba distraído. León pensaba en que tiña que lembrar levar os trescentos aquela noite como quedara co home dos tres distritos máis ó Sur. Non era cuestión de cartos, pensaba el que tiña de sobra para agobiarse por tres centos. O que realmente lle daba voltas na cabeza era que ninguén mencionara a cuestión monetaria ata aquel home distraído. Tiña medo de que o estivesen timando e pasou toda a xornada debatíndose entre o “por tres centos ben paga a pena arriscarse” e o “vaia panda de estafadores”.
Pero non todo lle foi tan fácil como tomar unha decisión entre dúas divagacións. No banco dou ca mirada despectiva dunha caixeira que vía na súa pantalla números vermellos.
-    ¿Como que non teño saldo? – berrou León con esixencia.
-    Pois non, non ten – respondiu a caixeira.
-    Ten que haber un erro – dixo León.
-    Si, claro, seguro que hai un erro – respondiu a laverca da caixeira.
-    ¿Pero quen se cre vostede que é para falarme así? – preguntou León.
León escandalizouse, non estaba afeito ó trato despótico dos funcionarios; era, en realidade, o trato que lle dispensaban a todo o mundo; a todo o mundo agás ós membros do goberno, pola conta que lles tiña. Custáballe asumir que xa non era nada e despois de que a caixeira ameazara con chamar a seguridade se non deixaba o mostrador libre tivo que abandoar o banco, porque crédito non había.
E de camiño á casa foise tranquilizando, respirou fondo e con alivio ó lembrar a caixa de zapatos que gardaba no faiado, unha caixa da que ninguén sabía, nin sequera a súa muller. Naquela caixa ían aumentando os cartos a base se sisas e baixo consello da súa nai. Repetíalle unha e outra vez que tiña que ter un seguro por se a Adina se lle cruzaba un cable e o poñía na rúa. Que se lle daban a patada non habería nin amigos, nin traballo, nin contas bancarias ás que agarrarse. Que o amor tiña que ir por un lado e os cartos por outro, aínda que en realidade a nai de León non crese que houbese amor entre eles.
A nai de León pensaba que o seu fillo era unha persoa cómoda para Adina, unha persoa que non se complicaba e que era fácil de levar. Demasiado fácil para o seu gusto, que soñara cun fillo líder, que soñara con ser a nai á que emocionado o seu fillo líder do goberno lle agradecía telo parido.
Volviu respirar fondo diante da caixa, conxurándoa para que non se baleirase nos meses que había desde a última vez que lembrara comprobar que todo estaba ben. Erguiu a tapa cos ollos pechados e, ó abrilos, viu con alivio que os billetes seguían alí, en pefecto estado, enrollados en lotes de cen para que ocupasen menos. Ó primeiro colliu só tres atados, despois pensouno mellor e colliu outro máis, polo que puidera pasar.
Quedara co home no mesmo sitio e á mesma hora que a noite anterior. Esperaba que desta vez todo fose como debía. Non quixera adiantarlle nada do que ía facer por el. O home limitárase a pedirlle os cartos e a mandalo volver ó día seguinte con eles. Nin unha pista, nada.
-    ¿Traes os cartos? – preguntou o home.
Pese a estar avisado da cita do día antes; pese a saber que ía ter que estar no mesmo sitio e á mesma hora do día anterior levaba a mesma pinta de desaliño, de acabar de erguerse da cama e por suposto chegou tarde e pasoulle por diante, coma se non o vise igual que a noite anterior.
-    ¿Que se traes os cartos? – repetiu o home cansado.
-    Traio – dixo León en plan enigmático.
-    ¿Os catro centos? – regateou o home.
-    ¡Os tres centos! – espetou León.
O home sorriu levemente, estaba poñendo a proba a León, quería saber se era un pardillo do que podía tirar proveito. Íalle axudar de todas maneiras, pero tampouco podía deixar pasar a oportunidade dunha pequena recompensa, o seu traballo non lle traía moitas coma aquelas, non lle pasaba polas mans xente con cartos a miúdo.
-    Si, si, o que sexa, dame a pasta – ordeoulle o home estendéndolle a man para que León puxese os cartos.
León sacou os tres paquetes de billetes e púxollos na man ó home. O home mirounos con certa indififerencia e metiunos no peto do pantalón sen contalos sequera.
-    ¿Non os vas contar? – preguntou León.
-    Non, tranquilo, xa cobraremos a diferencia se falta algo – dixo o home.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
February 20, 2011 por Raquel Couto Antelo
Ilusión: erro dos sentidos ou da mente que consiste en tomar como real, ou posible no futuro, algo que non o é. Pensou que era rica e famosa pero foi só unha ilusión.
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Os homes déronlle instruccións claras, ás 3:00 a.m. tiña que estar debaixo da ponte Sur, cunha nota chea de palabras homógrafas sen sentido que debían servir como salvoconducto ante calquera contratempo.
O corazón non lle cabía no peito, miraba furtivamente tras as cortinas as patrullas da garda pasando diante da súa casa, facendo aquela pequena parada que a el lle parecía de desafío. Cronometaba o intervalo entre cada visita e entre a seguinte, pensaba coma un metrónomo os pasos que precisaba para cruzar ó outro lado da rúa e desaparecer entre as árbores do xardín.
Esperou con impaciencia a que a patrulla das 2:00 pasara, contou ate trinta, tempo dabondo para que o coche dese a volta á esquina. Levaríalle uns corenta minutos chegar ate a ponte. Pechou a porta con coidado de non facer ruído, cun pequeno suspiro ó lembrar que deixaba a súa filla durmindo na habitación de arriba. O xardín, ca única iluminación da lúa valiulle de refuxio ó seu medo, e permitiulle camiñar tranquilamente ate o outro lado da cidade.
Viu a ponte desde a distancia tivo a ilusión de ver a súa muller esperando por el aínda que ó achegarse viu que a muller non era a súa. Era unha muller alta, bastante atractiva pero cunha mirada distante e severa. O certo era que si estaba esperando por el. León mirou o reloxo e ó ver que aínda non era a hora estivo a piques de dar volta, faltaban dez minutos e podía ser unha trampa.
Non era, a muller achegouse e extendiu a man pedíndolle a nota que lle deran os homes. Non dixo unha palabra e aínda así León entendiu o que quería. Sacou a nota do peto da chaqueta, doulla e a muller liuna en segundos. Dobrouna e gardouna nun bolso que colgaba do seu ombreiro.
-    A partir de agora non vai haber máis notas – dixo a muller.
-    ¿Que ímos facer? – preguntou León pensando que a muller o ía levar dereito con Adina.
-    Tes que ir con coidado – respondiu con misterio.
Pero León comezaba a estar farto de tanto misterio, e non lle puxo moi boa cara. A muller notoullo.
-    Imaxino que xa che explicarían como vai isto – sentenciou.
Sentenciouno claramente, de feito León non volviu poñer cara de nada. Seguiu ó pé da letra as indicacións da muller. E pola mañá, unha vez levantado o toque de queda, volvíu á casa ver a súa filla. Estaba canso, pero non podía faltar outro día máis ó traballo, non sabía que ía ser da súa vida, pero sabía que tiña que ter traballo.
Estaba canso porque a muller o mandara tres distritos ó Sur para falar con outro home. Ela fixéralle catro preguntas antes de darlle o enderezo do segundo encontro.
-    ¿Para que contactaches con nós?
-    ¿Quen che dixo que o fixeras?
-    ¿Quen che dou a nota?
-    ¿Como viñeches ate aquí?
León respondiu directamente ás dúas primeiras preguntas, vagamente á terceira e con exactitude á cuarta. A muller, que o miraba fixamente tratando de ver o cambio que unha mentira provocaría nas súas pupilas.
Tres distritos ó Sur agardaba por el un home con mirada perdida, vestido con certo desaliño coma se acabase de erguerse da cama nun apuro. Achegouse con coidado e pasoulle por diante; o home non volviu do seu trance, nin dou a entender que era quen tiña que ser. León, nun primeiro momento pensou en pasar de largo e volver á casa antes de que unha patrulla o mandara ó calabozo. Pero veulle a imaxe da nena durmindo e da muller e decidiu dar unha última pasada.
-    Xa te vin a primeira vez, non me tes que facer un desfile – soltoulle o home sen moverse.
León dubidou se dicirlle o que lle estaba pasando pola cabeza, é dicir, un “pois non se nota” ou algo peor; pero o home non lle dou tempo.
-    Veña, ó gran ¿traes a pasta?
A León doulle unha volta o corazón, cartos non levaba.
-    ¿Pasta? – preguntou León.
-    Si, pasta ¿non che dixeron que tiñas que traer dous centos? – dixo o home, enfadado.
-    Non, ninguén me dixo nada de cartos – respondiu León.
-    ¿E que pensabas? ¿que isto non che ía custar? – alterouse máis o home – pois mañá traes tres centos, por listo.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
February 13, 2011 por Raquel Couto Antelo
Homógrafo: que se escribe igual pero que ten unha significación distinta, unha palabra con respecto a outra, ou ambas entre si. Podo do verbo podar é homógrafa de podo do verbo poder.
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
As galadas que incipientemente aparecían tras as orellas retraéronse e pouco a pouco a humidade evaporouse e o frío esvaeceuse. Froilán díxome que sentara nunha daquelas cadeiras de plástico mentres el botaba chocolate en dúas cuncas grandes, unha para min e a outra para el.
-    ¿Sabes? Despois do noso primeiro “encontro” pensei en deixarte á deriva; pero andas tan perdida que me estás comezando a provocar remorsos – dixo con distancia.
-    ¡Pero se só estaba a uns metros da costa! – exclamei escandalizada.
El sorriu e fixo un aceno para que probase o chocolate.
-    Non me refería ó perdida que estabas físicamente, que por certo, non foron uns metros, estabas chegando a augas internacionais – botou en cara con moita sorna.
Quedóuseme mirando medio sorrindo, véndome perdida na miña inocencia, pensando que se non fora por el acabaría no fin do mundo, petando contra a parede do remate. Despois tomamos en silencio os chocolates e cando vin que rematara preguntei:
-    ¿Ti es deses que chaman cazadores?
Non se sorprendiu pola pregunta, miroume fixamente ós ollos. Non tiña pinta de asasino despiadado, non tiña mirar de homicida.
-    Vexo que os da casa de Torroal siguen coma sempre – respondiu sorrindo – pero tamén vexo que non estás con eles, así que ou non creches o que che contaron, polo que non comprendo a pregunta ou pensabas que ías sacar máis do que che ofreceron, polo que sigo sen entender a pregunta.
-    A pregunta é clara, respóndese cun si ou cun non – argumentei.
-    Pois daquela responderei que eu non cazo, así que supoño que non son deses que chaman cazadores – dixo serio.
-    Dixéchesme que só estabas interesado na garda amarela – espetei.
-    ¿E? – dixo finxindo indiferencia.
-    ¿E para que estás interesado na garda? ¿gústanche os homes de uniforme, seica? – preguntei alterada.
El sorriu coma se lle fixese gracia o que acababa de dicir e sen responder a pregunta achegouse para que o vise ben:
-    A ver, non é que me deas moita confianza, ninquén que veña da cidade ma da, e se me utilizan menos – dixo mirándome mal – pero como vexo que vas escapando de toda a xente que che pode axudar e ata da a impresión de que eras máis feliz na cidade, imaxino que é porque estás perdida, non porque sexas tonta.
Soltouno así, tan dereito. Non respondín, ¿que ía responder? por tonta non me tiña.
-    Tal como o vexo eu – seguiu dicindo – se viñeches da man dun garda amarelo é porque lle axudaches en algo – parece que iso o tiñan todos claro – non digo que o fixeras a propósito. Claro que tamén me estraña que se molestaran en axudarche por moi útil que lles foras. O normal é que deixaran que as cousas seguisen o seu curso. Así que, igual te van precisar máis adiante. Claro que ti non pareces moi disposta a axudar a ninguén.
-    ¿Por? – preguntei.
-    Porque os de Torroal só axudan a quen soña para eles – sentenciou – e ti non estarías navegando á deriva se aceptases, habías estar durmindo a perna solta nunha habitación confortable. Son boa xente ¿porque lles dixeches que non? – preguntou con certa retranca.
-    ¿E ti porque dis que son boa xente se non os tragas? – respondín preguntando.
El sorriu con picardía, descubríndose.
-    Se queres, axúdoche a marchar, a onde queiras – ofreciuse sinceramente.
-    Non sei a onde ir, non sei sequera porque teño que fuxir – dixen sen ganas.
-    Dame a impresión de que che veñen pisando o calcañar e non van tardar en pillarte, o que nos leva ó outro tema.
-    ¿Que outro tema? – preguntei.
-    Que se por un lado che axuda a garda amarela e por outro te quere matar, hai unha fisura na garda e iso si que é interesante – dixo.
-    É que todos pensades o mesmo ¿ou? – dixen – iso tamén o dixeron os de Torral.
-    Non, é que a parte de ser algo evidente é algo moi esperado – explicou Froilán – o goberno é un niño de víboras, pero a garda sempre foi un corpo unido e leal ó goberno fose cal fose.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
February 6, 2011 por Raquel Couto Antelo
Galada: órgano respiratorio dos animais acuáticos constituído por uns filamentos, a través dos que absorbe o osíxeno disolto na auga. Quítalle as galadas ó peixe.
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Erguín as mans, claro que as erguín, o helicóptero dos meus pesadelos aparecíaseme para despertarme. A voz que mandaba era de home, e aínda que non se parecía a de Damián dei por suposto que o pilotaba el, e que nos asientos de atrás viña disposta a arrastrarme cunha soa man a muller con pinta de personaxe de cómic de culto.
-    ¡Aquí os Garda Costas! ¡Identifíquese! – berraron desde arriba.
E berrárrono ca intención de que o fixese, pero non sabía como.
-    ¡Identifíquese! – berraron de novo.
-    Chámome Rita – dixen timidamente.
E tan pronto o dixen, caiu do ceo unha especie de corda cunha especie de asiento.
Supuxen que era para que me atase a ela e subirme ó helicóptero. Mentres o facía dáballe voltas a como pese ó ruído que estaba facendo aquela máquina infernal e o lonxe que, pese ó preto que parecía, estaba me escoitaran; e que lles valese como identificación o meu nome. Con todo entendín que viñan en son de paz e ateime a corda para que me subisen. Sentía frío coma no soño, pero esta vez xa o tiña antes de subir ó aparello e non era precisamente debido á indefensión senón ó frío da noite, da auga e dos ósos.
Dentro agardaban tres persoas, dúas diante ás que só lles vin a parte posterior do casco; e detrás, un home, intuía debaixo de toda a parafernalia de cascos, uniforme, gafas e chaleques. Este foi o que me agarrou en canto asomei pola porta, o que me sentou no asiento e o que, a continuación, me desenganchou da corda.
Púxome uns cascos nas orellas e unha especie de manta porriba, que fixo que entrase en calor por fin des que me aventurara ó mar.
-    ¿Que facías tan lonxe de terra? – preguntou.
¿Lonxe? ¿Chamábanlle lonxe a uns cuantos metros? Pois si que gardaban a costa.
-    Menos mal que avisaron da túa desaparición, ías dereita cara unha das correntes do Sur. Vaia sorpresa ías levar mañá ó espertar – dixo medio sorrindo.
Lembrei que me tirara no chan e que quedara durmida, iso non o lembraba, deducíao polo resultado.
-    ¿E quen avisou? – preguntei tratando de tantear en que parámetros me movía.
Tratando de saber se os meus salvadores o eran realmente ou ía rematar ó borde dun acantilado nunha canteira abandoada cunha pistola na cabeza.
-    O teu mozo – dixo con naturalidade o home.
Ben, non era a resposta que esperaba, porque mozo non tiña. Trataba, mentres vía as primeiras luces no horizonte de ver se o home falaba en clave, ou alguén dos da casa de Torroal decidira que lles sería útil aínda sen darlles a exclusiva; ou se Froilán arrepentido por non me convidar a cear pasara polo porto e se alarmara ó non ver a lancha;     ou se Damián volvera pese ó medo que lle tiña á “resistencia”.
-    Está agardando por ti na base – engadiu con certa sorna.
As bombilliñas do pobo achegábanse máis e por detrás do porto o helicóptero pousouse. O home díxome que quitara os cascos e cas hélices paradas baixamos do aparello. Diante viñan un home e unha muller que tamén me miraban ca sorna do que ía ó meu lado.
-    Ven, nas oficinas podes tomar un chocolate con manteiga que é o mellor para entrar en calor – convidou o home que viñera sentado ó meu carón.
Dentro, cada un colliu polo seu lado e eu vinme soa nun corredor silencioso. O ruído dunha radio ó fondo orientoume cara o que debía ser a emisora. De pé estaba o que viña diante ca muller, e sentado podía ver o ombreiro inconfundible de Froilán. Inconfundible sen ter nada especial que o distinguise, pero era o seu, como puiden comprobar ó achegarme. Non demasiado. En canto sentiron os meus pasos Froilán erguiuse e deixou os cascos na mesa, o home que estaba de pé sentou e púxose a atender a radio.
Froilán saíu da emisora antes de que me dese tempo a entrar sequera.
-    Vaia mariñeira de auga doce que estás feita – soltou a modo de saúdo.
Con certa retranca sen dúbida, pero en ton amable.
Indicoume ca man o sitio cara onde ir, era unha saliña pequena cunha cafeteira fumeante e un reconfortante ulido a chocolate espeso.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en en en gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
joan manuel rodriguez nunez
Jose Luis Salgueiro Fernandez
Juan Carlos F. Naveiro
Juan Gabriel Cruz Castro
luis ortiz de zarate
María Angélica Garrido Sotelo
Mary C. Otero Rolle
Centro Oceanográfico de Vigo
Ciencia Política e da Administración
Fundación 10 de Marzo
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Academia Postal Editores
Grupo Tecnologías de la Información
Juristas de la Salud
Los libros de Scripta Nova
Servizo de Publicacións USC
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
November 27, 2011 por Raquel Couto Antelo
Negociar: discutir as condicións nas que se vai realizar un asunto. É complicado negociar con alguén tan estreito de miras.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Vigo nacera feliz, notábaselle no sorriso que lle poñía as dificultades. Quizáis por iso non tomou en serio o alzamento. Non tiña en demasiada estima ó primeiro líder e tampouco lle vía madeira de permanencia. Enganouse. Non só na duración, senón na pouca estima que lle ía merecer.
Comezara a traballar na fábrica de moi novo, non tiña ganas de estudiar e os seus pais non tiñan gana de mantelo. O traballo conseguírallo o seu pai. Era case unha tradición, os fillos dos pais entraban a traballar con preparación ou sen ela. Vigo non a tiña, pero aprendía rápido, integrábase sen dificultade e o de ter os seus propios cartos para gastar en festas ó final de mes, motivábao para facer un bo traballo. Ascendiu na medida que os seus coñecementos llo permitían e aínda comezou a ter a necesidade de volver a estudiar para dar un paso máis na súa carreira.
Conseguiu estar presente cando comezaron a negociar os cambios no suministro. Elexírano os compañeiros para representalos, confiaban nel aínda que non fixera campaña, bastáballes con saber que nos peores momentos estivera da súa parte, cando algo fallaba, cando alguén fallaba, cando non había a quen botarlle a culpa.
Quizáis polo seu optimismo, quizáis pola súa inocente maneira de ver o mellor de cada quen, quizáis pola súa xuventude ou pola súa inexperiencia... nin botando a vista atrás sabendo o que sabía daba atopado o momento no que lle pasara por diante o primeiro sinal de cambio e non se decatara.
Ó redor da mesa estaba o presidente da compañía, o representante oficial dos traballadores, a conselleira delegada da compañía na cidade, o encargado da producción, a do suministro, varios representantes da cidade, alguén da prensa, alguén do goberno.
Intentou prestar atención todo o tempo que lle permitiu aquel nocello envolto por un zapato tan sofisticado como elegante. Viuno nun momento que torciu a cabeza para non cruzar a mirada co representante oficial dos traballadores. Non lle caía ben, fartábase de restregarlle que lle debía a seu pai todo o que tiña; el xa o sabía. O seu pai dicíalle que non lle fixera caso, que a el tamén o enchufaran, non seu pai, senón un do Consello de Dirección. Pero Vigo non era desa clase de xente de botar as cousas en cara, el sabía quen era e onde estaba, facía o seu traballo e iso debería chegar.
O nocello movíase de maneira delicada de arriba abaixo, só uns centímetros, despois paraba, despois movíase outra vez.
-     Os cambios van ser grandes, pero o novo suministro garante unha producción dez veces superior ó actual, non cabe dúbida de que a mellora é clara – dixo o presidente da compañía.
Vigo escoitou o dos grandes cambios sen relacionalo cun futuro tenebroso, asociouno co que lle contaran naquel curso de formación de había uns meses. Os cambios prometían un traballo máis confortable, quendas máis axustadas, menos perigosidade, menos penosidade. Con el coincidían os compañeiros, aínda que algúns temían recortes non da maneira que foron, senón deses que levan a non ter traballo. Pero nunca lle viran aquel lado perverso que despois se mostrou.
-     Sobra dicir que a cidade apoia esta iniciativa na maneira en que supón un pulo importante para o noso desenvolvemento, o máis importante – dicía unha das representantes da cidade mentres o nocello estaba quieto, pousado o pé no chan.
Vigo decatouse daquela a quen pertencía aquel obxecto do seu desexo. Non era aquela a única parte da anotomía feminina que lle chamaba a atención, era con todas as consecuencias un gran amante das mulleres, de calquera tipo, de calquera clase. Non era, porén, un depredador, era un amante, non un coleccionista, non un cazador. As mulleres para el non eran un obxectivo, eran algo polo que pagaba a pena vivir, sorrir e disfrutar. E como gran observador daquel misterio da natureza coñecido como muller, decatouse de que aquel nocello estaba enfundado nun zapato demasiado elegante e demasiado sofisticado para ser dunha representante da cidade. Tiña entendido que a xente da administración era aburrida, sen imaxinación, que era xente gris.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
November 27, 2011 por Raquel Couto Antelo
Marraxo: quenlla de cor azul no lombo e branca no ventre, que pode alcanzar os catro metros de lonxitude. Nunca probei a caldeirada de marraxo.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-     ¡Non o ides crer! Vin un marraxo preto dos cantís - dixo unha rapaza con voz emocionada ó entrar pola porta.
Tanto o home como a muller mirárona serios, case pedíndolle que non entrase, coma se quixesen que eu non a vise. Pero vina.
-     ¿Que pasa? – preguntou a moza sen entrar de todo.
-     Nada, tranquila, queda na tenda, estamos “reunidos” – respondiu o home incomodado.
-     ¡Ah! Vale, pero era un marraxo seguro; era enorme e tiña o lombo azul – rosmaba a rapaza obedecendo de mala gana.
“É a nosa filla” dixo a muller tratando de non darlle importancia. Despois o home achegouse ó chinero, abriu a porta de arriba e sacou un pequeno aparello de radio do interior dunha pota cor granate. Non falou, sintonizou un canal, achegou un tocadiscos pequeno, que tiña forma de maletín de fin de semana, e puxo unha canción. Cando rematou, pechou o tocadiscos, apagou a radio e volviuna gardar na pota grande granate; pechou o chinero e saiu falar ca rapaza. Non se escoitaba o que falaban.
-     É un sinal – dixo a muller sinalando ó chinero, tratando de distraerme da conversa da tenda – van chegar nun momento, a ver se entre todos sacamos algo en claro, non pode ser que esto dure trinta anos, é que non pode ser.
Sentei por fin, xa a muller me pedira varias veces que o fixera pero non o fixen crendo que ía ser unha conversa breve. O home veu da tenda cunha bolsa de mazás vermellas brillantes e púxoa enriba da mesa.
-     Collede, tróuxoas a nena – convidou o home.
Pero non collemos. A muller mordía as unllas de maneira compulsiva, eu esperaba.
-     Os que van vir ¿son da resistencia? – preguntei sen reparar no delicado do tema.
-     Non, deso non sabemos nada – dixo o home serio.
-     Non confiamos neles, andan a dúas bandas – aclarou a muller.
-     Nin sabemos a que andan, van por aí dicindo o que hai que facer, o que hai que pensar, parece que queren ser os seguintes no goberno – espetou o home sen mirarnos, lavando unha mazá.
Non era que eles me ofrecesen máis confianza, ou si, acababan de facer o seu sinal de socorro diante de min, cando menos tiña que darlles o beneficio da reciprocidade.
-     Vigo hai estar a punto de chegar – dixo o home mirando o reloxo.
-     ¿E ti que vas facer? – preguntoume a muller.
-     ¿Como que “que vai facer”? – respondiu o home.
-     Algo terá que facer, para algo estará aquí, isto non pode durar trinta anos – esixiu a muller.
-     Non sei, teño unha idea, pero non sei – dubidei.
-     ¿Que idea é esa? – insistía a muller.
-     ¿Queres tranquilizarte? Espera a que veñan todos, non vai repetir as cousas mil veces – dixo o home – tes que perdoarnos, é que nos acabas de dar unha noticia devastadora.
-     Devastadora – repetiu a muller.
Ninguén volviu falar ate que chegou o tal Vigo, tal como dixera o home non tardou moito e foi o primeiro en chegar.
-     Non pasou nada ¿non? - dixo aínda na tenda.
-     Ai, non sei, a min non me contan nada – rosmou a rapaza facéndose a interesante.
O home saiu buscalo e presentoumo como “Vigo do que xa che faláramos” aínda que pouco me contaran. Era un home novo dabondo para ser fillo deles, é máis, tiña máis pinta de fillo deles que a rapaza da tenda. Non demasiado alto, de porte elegante e rosto sereno. Tiña unha voz profunda.
-     Ola – dixo estendéndome a man - ¿vas ser ti o motivo da chamada? – preguntou cun sorriso cómplice.
-     Si, creo que si – respondín.
-     Si, é ela, xa verás, xa verás – desesperaba a muller.
Vigo miroume de arriba abaixo, fíxolle un movemento de cellas ó home e sorriu dun xeito estrano.
-     Non te me fas coñecida – dixo.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital