langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en ast en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en pt en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Tecnologías de la Información
Los libros de Scripta Nova
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 135
March 30, 2013 por Raquel Couto Antelo
Leiba: masa compacta de terra que se levanta co arado ó abrir o rego. Loita por acadar os seus ideais.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-      Outro pesadelo – medio perdía os nervios Froilán.
-      Non – asegurou César.
-      Berra coma unha tola, non parece o soño ideal – non daba o brazo a torcer Froilán.
-      Berra e tamén ri – dixo sen darlle importancia un César que rebuscaba con ansia nunha caixa chea de papeis.
-      Estou por despertala – achegouse a min Froilán.
-      Xa despertará – seguía a busca César.
Non tivo que esperar moito, un par caídas máis e despertei pola miña propia vontade, notando na orella a humidade acumulada nas mantas coma se dunha leiba se tratara e nas costas aínda a sensación efímera de flotar.
-      ¿Que soñaches? – apurou César achegándose cun feixe de papeis na man.
Froilán mirouno mal, ignorárao durante a miña siesta e agora viña irrompía interrogador profesional sen deixarlle sequera preocuparse polos meus pesadelos.
-      Déixaa respirar, ho – Froilán poñía no seu sitio a César.
Pero César non lle prestou atención, mirábame fixamente esperando a resposta, agarrando os papeis con forza.
-      Que o demo me tiraba pola fiestra – dixen aínda cansa.
-      Ves como era un pesadelo – botou en cara Froilán.
-      Non tal – fíxoo calar César.
-      O primeiro non, era divertido, despois apareciu o demo e doume medo, despois decidín que non quería morrer e xa... – comecei a contarlles.
César non conformou cunhas pinceladas, esixiume todos os detalles, un por un. Non entendía que nos soños os detalles son o de menos. Seguía mirándome coma un trasniño divertido, impaciente, esperando un desenlace que eu non alcanzaba a ver.
-      ¿O edificio era este? – preguntou emocionado ensinándome un dos papeis que tiña na man.
Si, efectivamente era o mesmo, vírao de moi preto e con moito detalle das veces que caera. A foto era un recorte dunha revista na que se podía ler o titular “O Hotel Abulia acolle a festa de compromiso de...”
-      Vese que si – díxolle Froilán a César - ¿que é?
-      É o hotel no que traballou o meu bisavó cando marchou. Contaba historias fantásticas, dixo que servira nesta ceremonia e que se liou cunha desas da foto, debería saber cal porque contaba a historia cada día de festa, pero de pequeno non me parecía interesante. A manta debe ser das que trouxo cando veu, a miña bisavoa poñíase mala cada vez que ó vello lle acordaban as cousas das Américas e iso que non se coñecían daquela – explicaba César.
-      Estas mantas non son tan vellas – analicei ulíndoas, tocándoas, notábanse vellas pero non estaban gastadas.
-      Dálle os outros recortes – ordeou Froilán.
César non cuestionou a orde e entregoume os recortes que buscara con tanto interese. Mireinos con calma. Había un feixe deles. Lin a modo o nome Hotel Abulia escrito en letras delicadas douradas no toldo coqueto que resgardaba a alfombra da entrada. Fixeime nas fiestras con finos biselados. O interior quedou retratado tal como o soñara ca pequena diferencia de que no meu soño parecía máis acolledor e nas fotos da revista víase concurrido, parecía pequeno, colapsado. Eu lembrábao máis bonito.
-      Este é o rapaz que intentaba sacarme a nota – emocineime ó recoñecelo.
César contiña a risa, a cara de trasniño apertaba os beizos cuns ollos de malicia a punto de estoupar.
-      A ver – asomou Froilán por enriba do meu ombreiro.
-      Este, o que está detrás da vella esta das plumas – expliqueille.
-      Facíanos falta unha lupa, non se ve ben, non se distingue se vai de uniforme ou de traxe – analizaba Froilán – o teu bisavó non che diría quen é ¿non?
-      El é o meu bisavó – sentenciou César tratando de non rirse, volvendo a apertar os beizos tan axina como a última vogal saiu da súa gorxa.
Froilán e máis eu mirámolo sorprendidas, eu pola sorpresa en si, Froilán porque estaba tratando de encaixar esa relación de parentesco na súa necesidade que atopar un vínculo entre César e máis eu.
-      En lugar de filla vas ser bisavoa – riu por fin César.
Fíxenlle un aceno retranqueiro. Sabía que o dicía por vacilar, pero Froilán contaxiárame a necesidade de cadrar as pezas.
-      Non, iso non pode ser – dixemos a un tempo.
-      Por que vos o digades – seguía co vacile – andas dun lado para o outro no tempo, quen sabe...
-      Claro – corteille o chiste - ¿e non será que percibín algunha vibración desas ó ulir a manta? Ule ben. Ademais o soño non tiña sentido, non foi como o da casa de pedra. Non ten sentido.
Razoaba tratando de ser racional por un lado, non podendo evitar deixarme levar polo outro.
-      Si, si que ten sentido – ría César – estábades de festa e gustábaslle ó meu bisavó por iso te perseguía, e seguramente el a ti, por iso lle seguías o xogo.
-      ¿E o demo? – interrompeu Froilán.
-      Ah! Nada, será a típica metáfora de superar os medos internos e así – César pasábao en grande.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 134
March 24, 2013 por Raquel Couto Antelo
Ideal: cousa á que se aspira por considerala o mellor ben posible. Loita por acadar os seus ideais.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Sorría sen malicia. Non sabía se polo achado ou porque Froilán calara por fin.
-  Bah, mantas, uns libros e unhas bolas de alcanfor – decepcionouse Froilán.
-  ¿Ti non vas mirar? – preguntoume César.
Encollinme de ombreiros, tanto me tiña, seguramente habían ser mantas bonitas coma a colcha dourada e despois quedaría cas ganas e...
-  Si, tócaas a ver que che transmiten – ordeou en ton amable Froilán.
Asomei o fuciño. Si, as mantas eran bonitas, non tanto como a colcha dourada, pero eran bonitas; unha branca con lunares laranxa, azul e amarelo; outra con flores marróns sobre un fondo branco; outra azul con debuxos xeométricos laranxas. E uns libros de follas gordas cas esquinas romas do uso. Toquei a manta que estaba enriba, e a que estaba no medio e a de abaixo, boteille un ollo incluso ós libros.
-  ¿Nada? – desesperaba Froilán.
-  Pois non, nada – mirei a César - ¿tiña que sentir algo?
-  ¿Vas dicir algo ou? – apurou Froilán.
-  Non hai nada que dicir – dixo un César tranquilo e sorrinte – se non sinte nada, non sinte nada ¿non se che fan coñecidas?
-  Non – respondín.
-  Esa estaba enriba do sofá da túa casa – César puxo cara de trasniño sinalando á primeira que se vía.
Saqueina por sacar, non se me facía coñecida, a manta que tiñamos no sofá era unha manta vella pero aínda mantiña as cores e os debuxos, era de raias brancas e azuis por un lado, e brancas e amarelas polo outro; cunhas flores azuis polo lado das raias azuis, e amarelas polo lado das raias amarelas. Estendina. O debuxo era coma o que se vía no anaco dobrado por aquel lado, polo outro eran liñas que se cruzaban en laranxa, azul e amarelo.
-  Non é a que temos no sofá – sentenciei mirando a César.
-  Igual non, igual me enganei – dixo sen deixar de sorrir, sen darlle importancia.
Comportábase como se nos estivese mareando co único obxectivo de que sacásemos a manta do baúl. Froilán tamén o pensou, sacou as outras sen esperar a que ninguén dixese nada.
-  Mira os libros – medio ordeou – ah, non, xa os miraches.
As mantas aliviaron o ulido a po que había no faiado perfumándoo cunha suave fragancia de lavanda. Pechei os ollos e transporteime a unha mañán de Maio co sol a punto de derreter as últimas pingas de xeada. Xogábamos no edificio de enfronte ó xardín no que cantaban os paxaros. Eu agarraba con forza un papel que contiña un segredo inconfesable pensábamos. Eles perseguíannos tratando de alcanzarnos para ler o papel que defendíamos con tanta ansia. Polos corredores e cuartos maxicamente comunicados escoitábanse pasos rápidos e risas tontas, e paradas de súpeto e respiracións cansadas. Sen contar, unha placaxe e un arrolar polo chan.
-  ¡Aha! ¡Pilleite! – dicía un rapaz divertido tratando de alcanzar a miña man.
-  Aínda non – revolvíame con dificultade para alonxar o máis posible a miña man do seu camiño.
As risas de fondo volvéronse silencio e os pasos desordeados en carreiras cara un mesmo destino. Mirámonos sorprendidos, aparcando a pequena regueifa á espera dunha explicación.
-  ¡O demo está subindo! – sacounos de dúbidas un berro ó pasar pola porta aberta da habitación.
Erguémonos precipitadamente, con torpeza, sin ser capaz de soltar o papel que protexía cos dedos tensos case sen sentir a man. O rapaz saiu da habitación por unha porta interior eu polo corredor.
O demo era un algo grande e escuro cuns ollos violentos e unha forza sobrehumana. Vino aínda sen telo diante, coñecíao aínda que nunca o vira, notei os pes abandoando o chan antes de que me agarrase polas costas. Púxome as dúas mans enriba, despegándome a pel para que a asa fose máis cómoda, cruzou a habitación e lanzoume pola fiestra. Caín sen control durante os primeiros pisos, despois o pánico apoderouse de min vendo o chan apurar cara min e, por fin, dixen que non.
-  ¡Non quero morrer hoxe! – berrei, non sei se en alto ou para min.
A caída freou, o tempo ralentizouse, en definitiva, tomei o control. Aterricei con delicadeza sobre os meus dous pés sen máis dano que os arañazos das afiadas poutas do demo nas miñas costas. Sen máis preocupación que volver dentro do edificio enfrontarme a aquel monstro porque xa non me daba medo, se todas as armas que tiña eran aquelas pouco me fixera; ademais, sabendo que non me ía empotrar contra o asfalto o da caída pola fiestra era divertido. Eu tiña vertixe, non me gustaban as alturas, nin os espacios apartados do chan que non estivesen ben cubertos; pero a caída ó baleiro estivera moi ben.
Corrín escaleiras arriba, non me detiven cando vin o demo xusto no medio e medio do corredor, xusto mirándome fixamente ós ollos apertando a boca co enfado do fracaso, xusto a punto para o segundo asalto.
O segundo asalto non durou, antes de que poidera achegarme a dous palmos del xa me agarrara polas asas das miñas costas e, en nada, volvía a estar respirando o aire fresco que case me afogaba. Autocontrol e cos pés no chan outra vez.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 133
March 10, 2013 por Raquel Couto Antelo
Humor: boa disposición do ánimo para facer algo. Hoxe non estou de humor para escoitar as tonterías do goberno.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-  ¿Nada? – apuraba Froilán.
Non respondín, non fixo falta, notoumo. Nada. Era complicado determinar se aquela era a xente que aparecía no meu soño, non lles vía a cara, eran máis sensacións que fotografías exactas.
Na caixa había máis cousas, unha especie rede blanca tecida con punto delicado e cun debuxo rosa no centro que se facía redonda coma unha bola oca ó collela por un dos extremos.
-  Iso era para o candil – dixo César de lonxe, fóra da miña vista.
Non lle vía xeito, os candís que eu coñecían eran recipientes baleiros cunha vela dentro que alumeaba, non conseguía encaixar unha peza tan fina nun mecanismo tan simple, máis o desperdicio que supoñía empregar unha beleza semellante en algo tan fuxidío.
Un billete pequeno por valor de unha peseta. Fíxome gracia. Pensei que era de xoguete, pensei que nin sequera era un billete, ensineillo a Froilán.
-  Antes tiña moito valor – non riu César.
Froilán indicoume que o volvese deixar na caixa, parecía un tema serio para César e tampouco tiña máis interese para nós.
Un documento de identidade de cor verde escrito a man dun señor que parecía moi vello. César non fixo comentarios ó respecto. Unha peza de metal oxidado que parecía un cesto cunha palanca na parte de abaixo e un tubo no medio.
-  É unha canilla da máquina de coser – apuntou César a un moble que había ás miñas costas.
Tres fotografías pequenas iguais ás do documento de identidade e outras tantas dunha señora que tamén parecía moi vella.
-  Creo que tamén están aí as chaves do baúl do meu bisavó – murmurou César coma se lle tardase en atopalas.
Estaban, efectivamente, debaixo duns papeis moi finos que xustificaban uns pagos un tanto estraños.
-  É para cando morran – explicou Froilán ó verme confundida.
-  ¿Como? – escandaliceime.
-  Si, van pagando os gastos do enterro e tal – explicou Froilán con total naturalidade aínda que se foi apagando ó ver a miña cara de espanto.
Desta vez fun eu a que arqueou as cellas, as dúas, sentín que me vacilaba, lin un dos recibos e non dícía nada de cadaleitos, nin incineracións, nin nada ¿quen ía gastar os cartos en semellante tontería? Deixei os papeles a un lado mirando con desprezo a Froilán para que non pensase que o tomara en serio, e collín as chaves que tanto impacientaban a César. Porén, sentilas e poñerme a chorar foi todo un, sen control, sen explicación.
-  ¿Que che pasa? – preguntou Froilán.
Eu vía a través as pequenas lupas das miñas bágoas un feixe de chaves enferruxadas, unha delas cunha forma bonita como de flor cun número no fecho, as outras eran redondas sen máis.
-  Ah, aí están – dixo César ó achegarse e ver as chaves nas miñas mans, sen darlle importancia ó meu drama.
-  ¿Tes o baúl? Non o vin – preguntou Froilán.
-  Imaxino que estará no faiado, non creo que teña nada, foi o que levou a América das dúas veces que foi, non creo que... – restaba importancia César.
-  Non, non me veñas con esas agora, estabas esperando por elas e mira como está a muller – medio ameazaba Froilán – así que xa estamos indo ó faiado mirar se está ou non o puto baúl, porque si que cres.
Escoitar de novo ó Froilán rosmón axudoume a recompoñer as miñas emocións. Non estaba afeita a sofrer aquel tipo de descompensacións, si nos soños, si ó escoitar a canción, non ó coller un obxecto.
-  É o que lle pasou a César co boneco do teu avó – explicaba Froilán controlando a situación - ¿podes erguerte?
-  Si, estou ben – respondín.
César non se preocupou, buscaba no caixón do moble da entrada a que debía ser a chave do faiado e en canto a atopou fíxonos un leve aceno para que o seguísemos. A luz do sol entraba por unha xanela redonda que se agachaba detrás dunha espesa tea de araña.
-  Supoño que estará por aquí – dixo un César prantado no medio da estancia.
-  Ben, se non lle pos máis ánimo poreillo eu – despreciou o Froilán rosmón comezando a rebuscar.
Eu mirábaos ca distancia dun corazón desfeito, dábame igual a división dos ate daquela amigos da alma, só sentía unha tristura pesada. Mirei de redor perdéndome no mundo fascinante das cousas que xa non servían, das cousas que xa non funcionaban, das cousas que aínda non estaban en disposición de abandoar.
-  Trae as chaves – ordeou Froilán sen levantar a voz.
Non lle prestei atención, non lembraba que as tiña na man, perdinme nunha colcha dourada con debuxos de flores brillantes.
-  Eu leváballas, non parece estar de humor para moitas insistencias – soltou César con sorna.
Achegueime ó baúl que estaba a carón de Froilán. César mirábanos desde uns pasos atrás, pero non ca indiferencia duns minutos antes. Probei unha a unha as chaves ate dar ca correcta, era unha de aquelas de forma normal que parecía un tubo cunha pequena abertura nun lado. Levantei a tapa sen pensalo, Froilán contiña a respiración, César seguía mantendo a distancia. Non me atrevín a mirar no interior, Froilán por uns segundos tampouco, despois baixou a mirada e, por fin, axeonllouse para mirar con detemento. Eu mirei a César. César sorría.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 132
March 5, 2013 por Raquel Couto Antelo
Gobernar: pór en bo estado algo que está estragado. Levou o coche a gobernar.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
O alcalde estaba nervioso, moi nervioso, non o parecía, era deses que sempre parecen tranquilos, pero non facía máis que botar as mans ó maletín para intentar facer unha foto bonita cunha cámara invisible. O armador non se decatou, miraba o cadro de mandos con atención buscando os díxitos que calculara, ó mellor algunha mirada despistada ó envase ca plaga. Nunca fixera cousa semellante aínda que escoitara de xente que o facía, tamén hai que dicir que nunca lle xurdira a necesidade de facelo. Medía a distancia á costa e miraba ó horizonte xa sen sentir aquela ansia por marchar.
-  ¿Non será abondo? – entrou o alcalde na cabina.
-  Non – respondiu seco o armador.
-  Pois non sei se darei nadado – dixo o alcalce sentando enriba dunha caixa de cervexas.
-  Sabes que hai un bote salvavidas ¿non? – riu o armador.
O alcalde mirouno mal, non lle vía a cara pero notoulle o ton. Claro que sabía que había un bote salvavidas, non o lembraba, non lle pasara pola cabeza e case lamentaba levar o bañador do vran pasado que lle estaba resultando incómodo porque estirara co salitre e faltáballe sitio dentro do pantalón de fotógrafo profesional duns quilos menos.
-  Aquí – falou o armador para si.
O alcalde mirou de redor sentindo a paz do motor apagado e o sol templando a xeada que ameazaba con caer sobre o verde prácido da distancia. Lamentou non ter a cámara a man, gustáballe aquela fografía.
-  ¡Espabila! O de sacar fotos era unha excusa, abre a comporta – ordeou o armador sinalando á prancha metálica que agachaba o motor.
O alcalde obedeciu sen cuestionar a cadea de mando e tirou da palanca que descubriu unha engrenaxe xigante de tan preto de óxido e aceite.
-  Deixa – baixou o armador pola escaleira metálica.
O armador levaba nunha man o envase ca praga maléfica que lles ía solucionar todos os seus problemas. Non o pensou, o armador non era o que se chama un home decidido pero unha vez daba o paso non recuaba. Abriu o peche hermético, engruñou o nariz o percibir o aroma que desprendían os chamados microorganismos. Achegouse todo o que puido á parte da maquinaria que tocaba a auga e seguiu o camiño dos eixes ate o motor. Levoulle tempo. O alcalde impacientábase mirando o reloxo coma se lle servise para apurar ó seu amigo. Saiu suado e manchado de graxa ate as cellas.
-  Non podes chegar así á vila – dicíalle o alcalde.
-  Tranquilo que teño o esmoquin na cabina – riu o armador.
-  Pero vanse decatar de que manipulamos o... – preocupábase o alcalde.
-  Mira, fai falta o mesmo traballo para manipular o motor que para gobernalo – botáballe retranca o armador.
Era certo, o alcalde buscaba o bote salvavidas para saír antes de que a auga de dentro lle chegase ós pés.
-  Bótalle unha cervexa, ho – convidou o armador cunha palmada nas costas véndoo desesperado.
-  ¿Non será mellor marchar canto antes? – desesperaba o alcalde.
-  ¿Que apuro tes? ¿Non quererías ver o partido en serio? Pon a radio se queres – dicía o armador sen doble intención.
-  ¿Como que “que apuro teño”? ¡O barco vaise afundir! – berrou o pobre home.
O armador tardou en entender a desesperación do seu amigo, ¿por que tiña un barco co motor avariado que afundirse? Non comprendía o fío dos razoamentos do alcalde.
-  ¿Como se vai afundir ho? Non ves que non está oxidado de verdade, para iso queríamos a praga, para que parecese... – argumentaba o armador.
-  ¡Imos ver! – soltou os nervios o alcalde – ¡que a praga era para que o barco afundise e o seguro non poidese comprobar que o motor estaba avariado de antes!
O armador caiu por fin nos motivos do seu amigo, e de paso caiu en que ou a praga era moito máis agresiva do que lle contaran ou tiñan un pequeno problema, non fixera ningunha vía de auga nin se lle ocorría como facela sen que se notase.
-  E que ti sexas o que sabe disto – tomaba o control da situación o alcalde – xa estás baixando outra vez.
-  Eu baixo as veces que queiras, pero estamos na mesma – non vía solución o armador.
-  Non me jodas, non me jodas – saíalle o xenio o alcalde.
-  Pero a praga está no motor, os do seguro vena e xa... – razoaba o armador en serio.
O alcalde mirouno de reollo ca enerxía precisa para que o armador volvese ó fondo do barco e buscase o xeito de facer unha vía de auga para afundir a embarcación de maneira disimulada. Cando conseguiu desmontar unha das pezas todo foi rodado, incluso se asustou ó ver o fráxil que resultaba aquela armazón que el considerara, ata daquela, unha fortaleza.
-  ¡Apura! ¡Apura! – escoitaba con alivio o alcalde desde a ponte de mando.
-  Veuche a présa cabrón – ría o alcalde.
-  ¡Colle o bote, hostia! – un armador empapado berraba xesticulando coma un energúmeno, movéndose sen control - ¡que entra a auga a mares!
O alcalde ría como antes ría o armador, ¿e aquel histérico era o lobo de mar que contaba historias de sereas na taberna? ¿e aquel histérico era o que lle daba ordes uns minutos antes?
-  Non somos nada – ría o alcalde.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


document_lang: gl

langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl es gl gl es gl gl gl gl gl gl gl gl gl hu gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt pt gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl gl gl gl gl ca gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl gl ast gl gl gl es gl gl gl gl gl hu es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl es es gl gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Tecnologías de la Información
Juristas de la Salud
Los libros de Scripta Nova
Servizo de Publicacións USC
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
December 19, 2010 por Raquel Couto Antelo
Capítulo 5. O envoltorio perfecto
Envoltorio: papel, tea ou material similar con que se envolve unha cousa. Tíralle o envoltorio ó regalo.
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...
Eu notei os cambios en canto abrín os ollos pola mañá. Bueno, si, estou esaxerando. En canto abrín os ollos non notei máis que a tímida luz do sol asomando entre unha morea de nubes que ameazaban con soltar unha boa cantidade de choiva. No traballo tampouco notei moito. Traballaba desde había anos na tenda do centro de Super Gangas, pasara de dependenta a encargada e naquel momento era directora de compras. Ese era o meu cargo e aínda que polo nome poida parecer importante o único que facía era comprobar que nas caixas chegase todo o que viña no albarán.
O que notei noteino despois, cando fun cara o noso caseto. Saín antes da casa, quería ser a primeira en chegar para asegurarme de que todo estaba ben, e aínda sendo cedo era tarde para escoitar máis pasos que os meus pola rúa. Non é que houbese toque de queda nin nada, só había que pagar unha tarifa, unha que aumentaba conforme pasaban das doce e despois ía diminuíndo a iso das cinco conforme chegaban as nove. E a verdade é que era un gasto tonto porque os negocios tiñan que pagar unha tarifa tan grande que non lles compensaba abrir, e como tamén había que pagar por sentar nos bancos da rúa ou por parar máis de dez minutos nun mesmo sitio, pagar a tarifa nocturna viña sendo un gasto tonto... e inútil.
Eu ía en zapatillas e pixama, as outras tamén; de inverno as outras usaban bata, eu non, parecíame demasiado premeditado. Era a única maneira de non pagar nada se te pillaban pola rúa, dicir que eras sonámbula e que botaras a andar durmida. Era unha boa excusa porque a podíamos utilizar todas as veces precisas, a xente sonámbula veno sendo toda a vida. Ás veces, según que garda nos tocase, recomendábanos ir a un médico, pero daquela maneira porque non o cubría a seguridade social nin o soldo e eran moi da garda e tal pero de cartos andaban coma nós.
O ir en zapatillas dábame a pequena vantaxe de non facer ruído e de escoitar o que facía o resto. Camiñar, camiñaban coma a garda amarela, pero non os vía, co que supuxen que non ían de uniforme, e se non ían de uniforme non eran da garda amarela aínda que camiñasen coma se o fosen.
A verdade é que non os vin e mentres camiñaba dáballe voltas a se sería seguro ir ó punto de encontro, e vacilaba entre volver para a casa, mandar o sinal de alerta ou ir. E a medida que ía camiñando e escoitando os pasos fun collendo o control da situación e reflexionei, e pensei que se sabían de min polo home chorón tamén sabían do punto de encontro, que en realidade era do único que sabían, porque de min non debían saber máis. Iso pensei naquel momento, aínda que obviamente si que sabían máis, mandáraos atrás no tempo dabondo para que soubesen todo o que precisasen. Unha vez tranquila mandei o sinal de alerta.
Cando cheguei ó chabolo había xente dentro, pensei que non chegara a tempo ate que me decatei de que non eran as rapazas, eran dous homes e unha muller, non me acheguei dabondo para verlles a cara pero supuxen que un dos homes sería o chorón e a outra a muller, non saquei quen era o segundo home, pero tampouco debía ter moita importancia. O home que eu  supuxen que era o chorón facía como se lle explicara ós outros o que eu fixera.
O home insistíalle á muller para que sentase no meu sofá, a muller mirábao con desconfianza, miraba o meu sofá destartalado, cas flores gastadas e non demasiado limpo e volvía mirar ó home. O outro home adiantouse e sentou no sofá, daquela o que eu supoñía que era o chorón empurrou o sofá costa abaixo e como era de esperar o outro acabou estrelado contra o chan cando algunha pedra rebelde atrancou a pata do sofá.
A muller nin se moviu, mirou ó home cun lixeiro aire de desprezo, que igual de preto era de decepción, pero entre o escuro que estaba e a imaxinación que lle botei pareciu de desprezo e o home que eu cría que era o chorón foi axudarlle ó outro a erguerse. Do caseto saíron outro home e outra muller máis, foron onda a primeira muller e quedaron mirando como os outros dous se incorporaban. Cando deron chegado onda o resto baixaron xuntos por detrás do caseto, camiñaron ate as rúas de pedra e ó final... cansei de seguilos e volvín o chabolo.
Fixen un café e sentei con toda a calma do mundo. Abrín un paquete de roscas e púxenme a picar tan tranquila. Cando rematei o café fun lavar a taza e por fin se me foron os ollos a un paquete que había enriba da pedra da cociña. Era un paquetiño moi xeitoso cun envoltorio perfecto. Un envoltorio como había tempo que non vía un, cun lazo deses que nin brillan de máis nin tiña demasiados rizos, incluso con algo de veludo azul. O papel parecía feito á medida do lazo, sobrio pero con clase e un brillo nacarado deses que fan pensar que dentro hai algo con moito gusto.
Dubidei, dubidei coma se fose Úrsula. ¿Sería unha trampa?  ¿Deixaríanmo as rapazas para animarme? ¿Sería unha trampa?  ¿Sería dalgún cliente agradecido que mandara ó futuro meses atrás? ¿Sería unha trampa?
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
December 19, 2010 por Raquel Couto Antelo
Operación: acción ou serie de accións realizadas e medidas adoptadas para obter un resultado concreto. Aparcar é sempre unha operación difícil para el.
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...
-    ¿O que? – preguntou Xuño polo baixo.
Pero as outras non a escoitaron, seguían envoltas na euforia da extraordinaria idea de Xuño. “Un pixama”, “unha bata”, “unhas zapatillas” dixeron as tres á vez tapándose unhas as outras.
-    ¿Unhas zapatillas? – preguntou Priscila.
-    ¿Un pixama? – preguntou Úrsula.
-    ¿Unha bata? – preguntou Clara.
A un tempo, claro. A Xuño xa lle parecía raro que estiveran todas de acordo cunha idea súa e máis aínda de acordo entre elas. E comezou a poñerse nerviosa e a pensar que lle fora mellor estar calada, porque polo menos co dos transmisores coincidiran en que era mala idea.
-    ¿Por que preguntas “¿un pixama?” con eses rintintín? – preguntoulle Clara a Úrsula.
-    Pois porque está claro que o que precisa son unhas zapatillas, dixo o outro día que lle estaba comezando a saír o dedo gordo – respondiu Úrsula.
-    Porque ti o digas – soltou Clara con retranca.
-    Non, o que está claro que precisa é unha bata, pixama e zapatillas ten – dixo Priscila.
-    Porque ti o digas – repetiu Clara.
-    ¡Iso! Ela non usa bata ¿ou vícheslle unha? – arremetiu Úrsula.
-    Aí está, se non a ten será porque non lle gustan – insistiu Clara.
Mentres, Xuño arrimábase cada vez máis á porta intentando non facer ruído para que seguisen sen decatarse de que aínda estaba alí. Cando se decatasen tería que dar a súa opinión e en canto falase ía meter a pata seguro.
-    Pois ó mellor si que lle gustan pero non da atopado unha ó xeito – argumentou Priscila.
-    Non a atopou ela e vala atopar ti – dixo Clara con certo desprezo.
-    Pois igual si – respondiu Priscila.
-    ¡Ha! – dixeron Úrsula e máis Clara.
Priscila insistiulles en que eu tiña pixama e zapatillas e que lles debía ter moito cariño se estaban tan gastadas e non as daba cambiado; e igual lles tomaba a mal que me regalasen calquera das dúas cousas porque viña sendo unha indirecta de que daban noxo. Ás outras dúas doulles a risa e dixéronlle que se todo o mundo fixese caso dese argumento ninguén regalaría nada.
-    Pixamas e zapatillas desde logo ¿a que si Xuño? – pediu axuda Priscila véndose acurralada.
Xuño quedou en branco, estaba concentrada no de fuxir sen ser vista, e pensaba que lle estaba resultando, tanto que se sentiu invisible e sorprendiuse de que aínda pensaran que estaba alí.
-    Si, iso Xuño, dille cal das tres ideas é a mellor, ó final a ocorrencia foi túa – desafiou Clara.
Xuño púxose máis branca aínda, achegouse á mesa e sentou caendo case polo seu propio peso.
-    ¿Como que foi idea miña? ¿Como que teño que decidir cal das ideas é a mellor? ¿Pero como me facedes isto diosmiu? – rosmaba Xuño con afectación mentres botaba as mans á cabeza.
Todas sabían que era un pouco histérica, pero naquel momento parecía afectada de verdade, tanto que ata Clara a tomou en serio e incluso a tranquilizou:
-    Non, Xuño, tranquila, era broma muller, regalámoslle as tres cousas e xa está ¿paréceche? – dixo Clara con voz moi doce, sen retranca e sen nada.
Ás outras estrañoulles porque non era o seu papel, aínda que non fixeron comentarios descojonándose porque lles pareciu unha situación extrema. Ademais a solución era i-d-e-a-l.
-    Chamarémoslle “Operación pixama-zapatillas-bata” – dixo Clara mentres pasaba a man á altura da cara simulando ler un cartel luminoso.
-    Non ten moito gancho – saiu tímido da boca de Xuño referíndose ó nome da operación.
-    Non – dixo Úrsula.
-    Decididamente non – dixo Priscila.
E riron as catro da chorrada de nome que se lle ocorrera a Clara no intento de consolar a Xuño.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
December 19, 2010 por Raquel Couto Antelo
Disonancia:estado que resulta de combinar cousas dun xeito non harmónico, que desentoan entre si, ou que non se corresponden de maneira lóxica. Hai unha gran disonancia na decoración do local.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...
A verdade é que si que andaba algo despistada aqueles días. Moi despistada en realidade. Aquela canción non paraba de darme voltas na cabeza:
“O día que te coñecín,
levabas todo o pelo alborotado,
con esa cara de neno malo,
miráchesme de arriba abaixo,
e dixeches que si,
que ti viñas comigo.”[1]
Unha e outra vez. E outra vez e unha. E non podía evitar perchar os ollos e imaxinar a miña man perdéndose no seu pelo alborotado e ondulado e brillante e suave. Non o podía evitar. Bueno, supoño que si que podía evitalo, pero é que igual non quería.
El ía pola rúa, eu tamén obviamente. Mellor dito, eu ía pola rúa, el estaba xunta o edificio de... non, el camiñaba cara o edificio fronte a min... en definitiva, nalgún punto do tempo e do espazo crucei a mirada ca súa e sorriu... e a canción comezou a dar voltas na miña cabeza.
Será pouca cousa, pero sorriu coma se me coñecese, e non. Non coñecía eu a ningúen da garda amarela que soubese rir, non coñecía a ninguén da garda amarela en realidade. O que quería dicir era que nunca vira rir a ninguén da garda amarela, saber seguro que sabían, ler igual non, pero rir ven de serie.
E aínda que pareza mentira esta tontería foi a que cambiou o noso destino, o de Xuño, o de Úrsula, o de Clara, o de Priscila e o meu. E o do resto da humanidade, pero tíñano ben merecido.
O home namorado e a filla cos ollos tristes resultaron ser o home e a filla dunha antiga dirixente do goberno amarelo; unha que caiu en desgracia, quen sabe cal porque era demasiado pouco goberno para tanta ansia de gobernar. As intrigas e as conspiracións facían que os cargos fosen máis rotatorios que a cuarta cadeira dun programa de crónica social. Perder unha cadeira significaba perder a vida, literalmente, non é ningunha esaxeración, quen sentaba non podía correr o risco de que lles acordase volver. Porque se lles ía acordar seguro, tiñan unha ansia de poder que non era normal.
Esta en concreto gastaba unha mala hostia que non tiña xeito. Non é que o soubéramos daquela, fómolo sabendo co tempo, tarde, claro.
Polo que poidemos reconstruír eu mandei á filla e ó home un par de meses antes de que lle desen a patada á muller. Tempo dabondo para reconducir a situación, non o fixen con ánimo de axudarlles a salvar a unha gobernanta do goberno amarelo, pero fíxeno.
Se fosen como debían, o home namorado e a filla morriñenta collerían á muller gobernanta nai amantísima e marcharían para un buraco perdido en ningures, onde fose imposible atopalas, para vivir felices.
Pero non, non conformaron con iso.
Cando o pai e a filla do futuro, os que eu mandei ó pasado, chegaron creouse unha disonancia. Houbo un tempo onde había dous homes e dúas fillas para unha soa muller. Os do futuro, os choróns, pillaron á súa amantísima a soas antes de que coincidisen cos do pasado; contáronlle toda a película da súa destitución e da viaxe ó pasado e xuntos, os tres, decidiron que o mellor sería finxir unha morte, a da muller amantísima, fuxir e montar unha organización clandestina para derrocar ós que lle pretedían quitar a cadeira e así alzarse co poder de todo. O pai e a filla do pasado sufrirían coma desgraciados, pero que máis daba, no futuro ían estar moito mellor.
Puido ser peor, púidose duplicar o contínuo espazo-tempo e crear dúas realidades paralelas, non debía estar o universo para eses menesteres naquel momento, ou igual si, quen o sabe.
A muller convocou as súas forzas, faloulles da viaxe da súa familia ó pasado. Non a creron, ansia de poder tiñan, pero tamén a tiñan por un pouco paranoica e algo pasada de rosca. Claro que a moi desgraciada botou man da súa familia do pasado para demostrarlles que era posible, que era certo. Non lles quedou máis remedio que crela.
Tampouco pasaría gran cousa se a conspiración quedase aí; pero a ansia de poder era tanta que nin se poideron permitir unha pequena resistencia como era a nosa, que nin cóxegas lles facíamos, que nin o poder nos interesaba.
Ben poideron pedirnos que traballásemos para ela. Non íamos, pero sería un detalle pola súa parte. Claro que optaron por eliminarnos, a min e ós quince contactos que reunimos á familia feliz. Igual non o fixeron por mal, era a súa maneira de solucionar os problemas.
Xa vos adianto que non o conseguiron.
[1] Tradución ó galego da primeira estrofa da canción 9.6 de La Bien Querida.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares
December 12, 2010 por Raquel Couto Antelo
Capítulo 2. Algo extraordinario
Extraordinario: que sae do que é normal e habitual. A súa capacidade de recuperación é extraordinaria.
Fonte:    Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados...
-    Pois agora que o dis – dixo Úsula.
-    ¿Que queredes dicir? ¿Que estades insinuando? ¿Por que ía andar? – preguntou Xuño.
-    Non están dicindo nada, só que anda despistada, reláxate – suxeriu Priscila.
-    Non, non, non Priscila, si que estamos dicindo algo. Rita anda moi despistada estes días, iso é o que estamos dicindo – insistiu Clara.
-    Bueno... – comezou Úrsula.
Clara non lle deixou rematar, sabía que ía dicir que ela só dixera que lle parecera notar algo despois de que Clara o suxerise; pero que como dicía Priscila igual non era máis que unha apreciación, só un comentario. Clara tiña a paciencia xusta e con Úrsula era pouca. Bueno, con Úrsula era pouca a de todas, custáballe posicionarse.
Clara notara, ca súa fina sensibilidade para os cambios emocionais da xente, que había tempo que eu non tiña a cabeza no mesmo sitio que os pés, dun xeito figurado, por suposto. Non é que tivésemos unha relación persoal demasiado estreita, pero no noso traballo convíñanos confiar unhas nas outras e ata daquela non nos fora demasiado mal.
-    O de hoxe non ten explicación – dixo.
Referíase a que nunca cedéramos ás súplicas de ninguén, e menos que ninguén eu que, ó seu modo de ver, tiña un corazón de ferro, que non me gustaba a xente que suplicaba e que, en xeral, non me gustaba a xente.
-    Hai que ver que lle pasa – suxeriu Priscila.
-    Si, iso – apoiou Clara dándolle énfase cas mans.
-    ¿E como facemos? – preguntou Úrsula.
Botaron outra ronda de cafés e de leite e de roscas e de bombóns e comezaron a darlle voltas á cabeza. Xuño non, ela non paraba de repetir “por se non tivésemos dabondo co noso negocio agora poñernos a fiscalizarnos unhas a outras” moi estresada pero cun vocabulario impecable.
Sobre a mesa caeron varias ideas, pero todas pasaban por ter unha sutil conversa comigo para averiguar os motivos do meu estado de ánimo e como non tiñamos por costume non aceptaron como sutil ningunha das súas ocorrencias.
-    Igual deberíamos coñecernos algo máis – suxeriu Priscila.
Mirárona todas dicíndolle que si, que si, pero que non era o momento. Porén ela non lles fixo caso e seguiu dicindo en voz alta todas as cousas que facía cas compañeiras do traballo e que deberíamos facer nós, porque ó fin xa levábamos un tempo xuntas e case nin sabíamos nin cantos anos tiñamos, que non era de moita importancia para o negocio, pero eran datos que en calquera momento poderíamos precisar, coma daquela, no mellor dos casos; noutros poderíamos precisar ese tipo de información como comprobración de seguridade.
-    Se é que estamos moi verdes – dixo Xuño.
-    Bueno, si, tendes razón, pero aínda estamos a tempo  - dixo Clara mentres sacaba un papel do peto.
-    Non, non escribas nada – ordeou Úrsula.
E en voz alta dabondo para que só elas escoitasen foron dicindo cadanseu aniversario. Úrsula dubidou á hora de dicir o ano, pero non quixo escoitar ningún suspiro comprensivo máis e díxoo.
-    Temos que preguntarlle a Rita o seu – dixo Clara.
E desatouse un gran debate porque aínda sabendo a data igual faltaba moito e...
-    E ¿en que nos ía axudar iso dos aniversarios co do despiste de Rita? – preguntou Clara ó final.
-    Pois en que lle podíamos facer un regalo e a partires de aí crear un clima propicio para establecer unha relación máis próxima que nos permita entrar discretamente no tema do seu despiste – explicou Priscila.
-    ¡Xa! e iso lévanos ó de antes ¡igual falta moito! – berrou Clara.
-    Era unha idea – dixo Priscila erguéndose da mesa.
-    Podíamos facer un amigo invisible e regalarlle algo cun transmisor para... – comezou a dicir Xuño.
-    Transmisores non tía, que nolos pilla – saltou de novo Clara.
-    Pois daquela algo que nós poidamos tocar para percibir as súas vibracións – dixo Xuño case rendéndose.
-    ¡Oh-meu-deus! - exclamaron as tres á vez.
-    ¡Esa é a idea máis grande que nunca persoa algunha tivo des que a alguén se lle ocorreu usar a malla das laranxas para facer unha esponxa exfoliante! – dixo Clara emocionada, sen respirar.
-    ¡Si tía! – apoiou Úrsula.
-    ¿A que si? – sorriu Priscila.
Xuño dubidaba temendo que a estivesen vacilando, non era normal que a ela se lle ocorrese algo tan brillante. Algo que lle gustase a todas. E o peor de todo era que aínda non sabía que era iso tan extraordinario que se lle ocorrera que se podía comparar co de convertir a malla das laranxas nunha esponxa exfoliante.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en fr en gl en el en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en hu en gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Tecnologías de la Información
Los libros de Scripta Nova
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 101
July 28, 2012 por Raquel Couto Antelo
Xirín: paxaro pequeno de peteiro curto e groso, canto moi agradable, e de cor verde tirando a amarela pola cabeza e polo corpo, e castaña polas ás e o rabo, que é gallado. O xirín é moi parecido ó verderol.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Saltei da cama ca axiliadade do descanso, mireino desafiante, seria como el estaba.
-  Non é o teu traxe – solteille, aínda que si que era.
-  Repítoche que é o único que teño, coñézoo coma se o tecera cas miñas propias mans – respondiu seguro.
-  Abre o roupeiro e compróbao, se o tes gardado no roupeiro, claro – razoei.
Non fixo falta que lle insistise, abriu a porta dun roupeiro case baldeiro e ó final dunha ringleira de tres camisas estaba o seu traxe colgado nunha mesma percha, por fóra a chaqueta, despois a camisa e dentro o pantalón. Descolgou a percha e sacouna coma se precisase verificar a autenticidade do tecido á luz. Miroume sen entender.
-  Díxencho – espeteille.
-  Non o entendo, xuraba que a camisa, que o pantalón – dicía mirando á percha e mirándome a min – desculpa, xuraba que era o meu, de verdade que o xuraba.
Durante uns segundos tocou o traxe e a camisa; cando se convenciu volviuno gardar e pechando a porta reaccionou.
-  Non, desculpa non ¿que coño fas na miña casa? – preguntou algo máis relaxado – tía, de verdade ese é o meu traxe.
-  Si a verdade é teu – dixen.
-  ¡Sabíao! – berrou el volvendo a abrir o roupeiro para verificar que a percha seguía estando alí - ¿como o fas?
-  Viaxo no tempo... e no espacio – dixen rindo.
-  Claro, muller – sorriu tamén.
-  En serio, este traxe collino dese roupeiro pero uns anos adiante – expliquei.
César sorría deixándome falar ca curiosidade de saber ata onde podía inventar.
-  Se fose un xarín pensaría que me estás tratando de cazar, pero non lle dou visto o gancho – dixo cando rematei.
-  Imaxino que se volvo a un tempo máis adiantado me lembrarás, pero ó revés é complicado – dixen.
-  É complicado de calquera maneira que o queiras poñer, non creas, a min gústame como pintas o futuro, ata o punto ese que dis do comezo de todo, e chegando a este punto direiche que non sei que queres que lle faga – encollinme de ombreiros - ¿que non contrate o xenio ese que descubriu a cousa esa? ¿que o mate cando a descubra se o fago? Non sei, vexo todo tan surrealista que non sei, espero que non sexa unha brincadeira de algún dos rapaces, non che teño moito sentido do humor.
-  Eu non sei, non teño nin idea, esperaba que vós tivésedes as respostas – dixen.
-  Seguramente alguén as ten, non eu por desgracia para ti, ou para a cidade, se as cousas son como dis; perdoa o meu escepticismo, pero cústame entender como se pode chegar a situación que describes, moi tontos tedes que ser, ía eu, dunha hostia mándoos tomar polo cú a todos – soltou un César novo – e agora ¿que? ¿vas quedar aquí? ¿vas volver á túa casa?
-  Pois das primeiras veces máis ou menos podía controlar o destino, pero desde que me apuntaron ca pistola aquela cada vez que durmo aparezo noutro sitio distinto, nin de preto onde eu quero – lamentei.
-  Eu soño a miúdo, quero dicir, eu lembro os soños, soñar soñamos todos – comezou a dicir.
-  Non, só soñamos unas poucas – correxín.
-  Non, soñamos todos, o que pasa é que non todo o mundo lembra o que soña – insistiu – igual esa dictadura vosa anulouvos a capacidade de lembralos ou de poñerlle interese, que sei eu; pero o que che quería dicir é que eu soño e non vou dando saltos por aí adiante. Nesa cama desperto todos os días – dixo sinalando á súa cama.
-  Xa, bueno, tampouco te preocupes que non che crin do que dixeches nin a metade; o importante agora é que máis desta noite non podes quedar aquí, gústame vivir só, e nin sequera te coñezo dabondo para que deixe de gustarme. Na cociña hai de comer, prepara o que queiras, eu vou para a outra habitación, cando mañá vexa a casa baleira intarei crer que conseguiches ir a onde querías; se te volvo a ver seguiremos falando.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 100
July 22, 2012 por Raquel Couto Antelo
Vaira: parte dun río, polo xeral preto das marxes, por onde discorre a auga moi lentamente, se detén ou mesmo recúa. Os rapaces nadaban na vaira.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-  ¡Demóstrao! – espetou César.
-  ¿Como? – preguntamos Inma e máis eu á vez.
-  Ti – dixo César serio sinalándome – Rita ¿non? Demóstrao, demostra que fas o que dis.
-  Non é tan fácil – tratei de explicarlle que podía aparecer en calquera lado e incluso nin sabía como volver no caso de que conseguise marchar.
-  Ti verás, ou me demostras que estás dicindo a verdade ou chamo á policía – ameazou César.
A Inma borróuselle o sorriso e a mirada íaselle do teléfono a César e de César a min. Tomeino en serio.
-  Ben, intentareino, teño que ir á habitación – dixen.
-  O que precises – convidou César.
Fun á habitación e ó ver a cama sen colcha decateime de que non tiña roupa e de que daría igual se tivese a puntería de rematar no Chipirón de novo; pero non tanto se acababa en calquera outro sitio de aqueles nos que non tiña un roupeiro cheo de roupa esperando por min.
-  Non terás algo de roupa, tampouco é que me gustase moito a experiencia de despertar espida diante de estraños – pedín.
-  De muller non, pero igual hai algo que che sirva no armario – dixo César sinalando ó roupeiro.
César e Inma observábanme desde a porta da habitación. Abrín a porta do roupeiro e collín unha camisa e un pantalón calquera sen prestar demasiada atención, ó final xa vivira a experiencia de estar dentro dun traxe máis grande ca min. Era un pecado poñerlle grapas a unha camisa tan fina, ou cortar as perneiras dun pantalón tan elegante, así que me apañei como puiden; botei man, tamén, dun cinto dos que había no colgador de cintos, que tamén me quedaba grande, pero que algo agarraba.
-  Creo que está facendo tempo – díxolle Inma a César polo baixo.
-  Deixa a ver, como sexa certo imos flipar – respondiulle César medio rindo.
-  ¿Máis? Esta é a noite máis rara da miña vida, se esta tipa desaparece da cama diante dos meus ollos vou precisar axuda psiquiátrica, avísocho – bromeou Inma.
Deiteime e tratei de durmir, custoume, sabía que me estaban mirando e tardei en conseguir que non me importase. Concentreime, igual non demasiado, quería volver ó hostal, se podía ser, antes de coñecer a Froilán, xusto cando chamaba á porta. Pero de novo soñei.
Flotaba na auga transparente da vaira, rodeada de silencio, unha pequena corrente abaneábame con suavidade, o sol quencía a humidade da roupa. No ceo azul non había nubes, tratei de poñerme dereita para ver o que me rodeaba. Non facía pé, entroume o pánico. Volvín facer o morto para coller azos. Vía a parede do acantilado. Dei a volta e vin que a vaira derivaba dun río que corría a modo para a dereita. Nadei cara unha das beiras. A vexetación era verde e espesa, escoitábase un rebuldir de paxaros e insectos entre as pólas e unha sensación de paz. Cas forzas que xuntei saín da auga e arrolei pola herba só para ter a sensación de seguridade que dá a terra firme. Camiñei entre a espesura, a roupa secara, o sol estaba baixando e comezaba a facer frío; no horizonte non había sinais de civilización. Sentei do cansanzo. Un golpe forte.
-  Desculpa, non quería despertarte – dixo César – pero comprende que me poña nervioso atopar unha estraña na miña cama, non é que che sente mal a miña roupa pero prefiro que me pidan permiso primeiro, tanto para o da cama como para o da roupa.
-  ¿Funcionou? – preguntei case afirmando porque César non levaba a mesma roupa e a colcha era outra.
-  ¿O que? – preguntou un César distante.
-  ¿Como que o que? O de viaxar no tempo ¿e Inma? – dixen case sen respirar.
E o mesmo tempo que o dicía pensei que se fósemos algo previsores antes de demostrarlle que podía viaxar no tempo debera deixarlle unha proba da miña presencia previa, notábaseme a falta de experiencia.
-  ¿Quen é Inma? – preguntou César.
-  Debería ser unha empregada túa – dixen.
-  Ah, e isto ¿que é? unha maneira nova de negociar o contrato, está ben, é orixinal – soltou César con sorna.
-  Aínda non puxeches a fábrica na cidade ¿non si? – preguntei.
-  ¿Fábrica? Non dou sacado adiante o taller vou ter unha fábrica – dixo rosmando.
Fixeime nel, era máis novo, tiña a mesma clase pero vestía con descoido.
-  Non me fai moita gracia que me enrugues o único traxe que teño – dixo con frialdade.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 99
July 14, 2012 por Raquel Couto Antelo
Útil: que satisfai unha necesidade, que serve para obter un beneficio material ou inmaterial. Saber idiomas é útil.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-     ¿O comezo? – preguntou César mirando a Inma.
-     A min non me mires, eu xa a tiña botado – respondiu Inma.
-     ¿Que é iso do comezo? – preguntoume César.
-     ¿Que? Non, nada, non sei que estaba dicindo, creo que me mareei un pouco – disimulei.
-     ¿Queres que te levemos ó sitio ese? – ofreciu de novo César.
-     Non, non fai falta, se me prestas a colcha prometo devolvercha en canto atope algo de roupa – dixen indo cara a porta.
-     ¿E vas andar pola rúa descalza? – preocupouse Inma.
Mirei ós pés, en verdade estaba descalza. Mireina sen saber que dicir, chegando á porta, tendo ganas de marchar e de quedar.
-     Inma ten razón, de aquí á vila hai uns quilómetros, non marches así, se non queres que te levemos chamamos a un taxi, ou a quen queiras; ou chama ti se o prefires – dixo César sinalando ó teléfono.
Inma igual estaba máis á defensiva que César, pero calquera dos dous tiñan cara de boa xente. Mireinos fixamente e decidín que, aínda metendo a pata, tiña tempo dabondo para soñar e fuxir. Ó final o descontrol da miña habilidade érame útil.
-     Eu vivía na cidade – comecei a contarlles – noutro tempo, en realidade – eles miráronse chamándome tola – pasou algo neste tempo, creo, que cambiou completamente a vida, a organización, todo. Algo que fai que a xente teña unha ansia de poder fóra do normal, algo relacionado ca fábrica.
-     ¿Ca fábrica? ¿ca fábrica da cidade? – preguntou Inma.
César fíxolle un xesto para que non o delatase.
-     Entón, estasnos dicindo que ves do futuro – razoou César intentando rirse para non tomalo en serio.
-     Si, creo que si – dixen.
-     E ¿en que viaxas? – preguntou Inma divertida.
-     Soño, levo un tempo querendo soñar que veño ó comezo de todo para solucionalo desde aquí e parece que por fin o conseguín – expiquei.
Miráronse, desta trataban de non rirse.
-     Xa – comezou César – por iso dicías o do comezo e, según ti este é o comezo ¿por?
-     Porque está todo como fóra da cidade – dixen.
-     Estás fóra da cidade – plantou César serio.
-     Claro – dixen caendo da burra.
Igual non era o comezo, non estaba na cidade, non podía sabelo. Aínda que a verdade é que a min parecérame que o era. Mireino. César mirábame desafiante.
-     ¿Ti quen es? – pregunteille.
-     César, díxencho antes – respondiu no mesmo ton desafiante da súa mirada.
-     Xa, pero ela dixo que ti eras o seu xefe ¿de que es xefe? – preguntei recuperando a miña suspicacia natural.
César mirábame serio, Inma mirábao a el inqueda a min con curiosidade. Sostinlle a mirada. César sorriu.
-     Da fábrica – soltou Inma impaciente.
-     Da fábrica – sorrín.
Da fábrica, repetín en alto. Non me enganara, de verdade que chegara ó comezo de todo, estaba case segura.
-     A min dixéronme que todo comezou cando se cambiou o suministro enerxético da fábrica – dixen.
A César borróuselle o sorriso, de súpeto volviulle a sensación de pesar que lle oprimía o peito desde que aquel maldito informe aparecera enriba da mesa.
-     ¿Que lle pasa ó suministro novo? – preguntou César serio.
Inma mirábanos con atención.
-     Non o sei, imaxinei que aquí o podería averiguar – dixen – para iso quería vir.
-     Pois chegas tarde – dixo Inma – o acordo asinouse onte.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 98
July 8, 2012 por Raquel Couto Antelo
Tallada: porción que resulta de cortar certos comestibles, en particular a carne. Comín unhas talladas con pan.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-      Non, xa che dixen que non, cando cheguei á casa estaba aí na cama, tal como a ves, non a toquei, só me acheguei para comprobar que respiraba e, antes de chamar á policía chameite a ti para valorar isto – explicou un César nervioso debuxando un cadro no aire ó redor da cama.
-      Ía dicir que quen o ten que valorar é ela, pero como te estás poñendo serio direiche que dubido que teña importancia, tal como son os teus socios aplaudiranche a conquista – dixo Inma mostrando certo desprezo.
-      Inma, raiña, sei que é tarde, prometo pagarche as horas, pero ti sabes facelo mellor ca iso ¿e se é unha prostituta que trouxo alguén para comprometerme? ¿e se a envenenaron e morre aquí? ¿e... – César poñíase nervioso.
-      Ei, ei, ei, se dubidamos do seu estado de saúde o mellor pedir unha ambulancia; polo demais, sendo aínda o tarde que é, e non dubides que me vas pagar as horas ¡deixa as paranoias! É unha muller adulta e a túa vida privada non é publica, non tes paparazzi seguíndote e, creme, isto non faría máis que aumentar a túa popularidade, igual é un regalo do alcalde – deduciu Inma en serio.
-      Despértaa e vemos – pediu César.
-      ¡Despértaa ti! Está na túa cama – berrou Inma.
E do berro despertei, tiña unha dor de cabeza importante, estaba cansa, sentía frío, na boca aquel regusto de pólvora e sangue. Mirei de redor tratando de recoñecer a habitación do hostal, esperando que a voz que me despertara fose a de algunha das mulleres que coñecera da outra vez.
-      Ola – dixo César mentres se achegaba acompañado de Inma.
-      Ola – respondín decatándome nun só golpe de vista de que non estaba no hostal, de que non coñecía á xente que me miraba e de que estaba espida.
Isto último foi o que máis me importou porque aínda que  non parecía preocuparlles non me sentía demasiado cómoda nunha posición tan vulnerable. Tirei da colcha sobre a que estaba deitada e envolvinme nela como puiden. Nin César nin Inma facían nada. Erguinme da cama e o primeiro que se me ocorreu foi mirar pola fiestra. Era de noite, por sorte en fronte da casa non había ningún solar, nin a rúa tiña unha costa nun dos seus extremos. Tampouco había unha cor, e as farolas iluminaban a escuridade.
-      Son Rita – dixen por ver se lles soaba de antes.
Polo que vira naquel cárcere había xente que me coñecía aínda que eu non a lembrase, podía ser o caso, aínda que as súas miradas non dicían iso exactamente.
-      ¿Onde estou? – preguntei.
-      Na miña casa, eu son César, esta é Inma – dixo dándome a man.
-      Si, quero dicir, imaxino que é a casa de alguén, pero ¿onde? – volvín preguntar.
-      ¿Como onde? – preguntou César sen entender.
-      Non deberías andar meténdote na casa da xente – interrompeu Inma – o meu xefe non chamou á policía, pero aínda está a tempo de facelo.
-      Por desgracia e polo que estou vendo, iso non o podo evitar – respondín.
-      Podes, claro que podes – comezou a rifar Inma coma unha nai esixente.
César agarroulle o brazo con suavidade para que o mirase, fíxolle un aceno ca cabeza para que pospuxese a bronca e miroume pedíndome que seguise.
-      Espero que isto vos diga algo, cando pechei os ollos estaba no hostal do Chipirón con F... – ía dicir o seu nome, despois decateime de que igual xa falara de máis ó dicir o do bar.
-      ¿No Chipirón? Pois xa debiu ser boa a tallada – recriminou Inma.
-      ¿Coñécelo? – preguntei emocionada.
-      Si, é un bar da vila ¿non? – dixo ela, estrañada pola miña emoción.
César interrógaa ca mirada.
-      Preto da cidade, teñen un barco alí no medio – explicaba.
A min notábaseme a emoción na cara.
-      ¿Queres que te levemos de volta? – ofreciu César.
-      Non, imaxino que haberá algún motivo polo que vin ate aquí – dixen botando outra ollada á habitación - ¿O reloxo está ben? – preguntei sinalando á mesiña de noite, e sen esperar pola resposta sentei de novo na cama, do cansanzo, da emoción, da falta de Froilán – é o comezo – dixen en alto, sendo consciente de que conseguira o meu obxectivo e de que o plan de arranxalo todo desde alí, como xa me dixeran, tiña certas lagoas.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 97
July 1, 2012 por Raquel Couto Antelo
Soñadora: que se deixa levar pola imaxinación falseando a realidade e facéndoa mellor e máis agradable do que é, e por extensión, que manifesta esta actitude. Ser unha soñadora non me fai menos eficiente.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-     Según ti ¿que deberíamos facer daquela? – preguntou Froilán queréndoo saber en serio.
-     Eu sigo valorando a idea de ir ó comezo de todo parar a cousa aí – respondín.
-     Ben, daquela terás que recuperar forzas ¿cantos días tes pagados? – preguntou referíndose ó hostal.
-     ¿Eu? Non teño nin un can, da outra vez comín, durmín e usei a roupa ate que marchei; non me pediron cartos e eu non llos dei – expliquei sen remorsos.
-     Pois faino outra vez, como aínda non viviron a outra seguro que non lles importa, de todos os xeitos seguro que a sección que te trouxo teno todo controlado – dixo medio rindo – a roupa que dis do roupeiro, o calzado do teu número... non somos tan detallistas neste pobo como para recibir ás viaxeiras con tanta atención.
Mireino devolvéndolle o sorriso, admitindo que tiña razón, pero deixándolle claro que non facía falta que me ridiculizase. El erguiuse e dirixiuse á porta.
-     Eu teño que ir traballar, vémonos á noite ¿aquí ou no das sardiñas? – preguntou.
-     Aquí mellor – dixen.
-     Sí, é verdade, dixeches que preferías non implicar a máis xente; dicíao porque igual te aburres todo o día aquí metida – dixo.
-     Igual baixo dar unha volta, xa verei.
Despediuse cun aceno. Eu dei a volta para ver o sol na fiestra e do cansanzo da viaxe e da visita de Froilán quedei durmida.
Era de noite, o exército deixara na parte alta da rúa unhas armas nunha morea cercadas cunha pobre señalización de obra. A xente paseaba sen prestarlle demasiada atención, xusto enfronte da fiestra había unha obra grande que lle daba aspecto de campo de batalla a un solar baleiro. Non debía ser tarde, só había escuridade, os nenos e nenas comezaron a correr polas rúas coma se os acabasen de soltar dunhas horas intensas de sumas e restas. Algúns berraban pola merenda, outras xogaban á pelota. Eu víaos desde a fiestra. A cidade tiña un aspecto serio, as pequenas luces das fiestras trataban de facela acolledora, pero facía frío.
Uns máis grandes, máis rebeldes, máis violentos. Eu observábaos desde a fiestra. Un deles tropezou co montón de cousas que deixara o exército no medio da rúa interrompendo o tráfego de aquel carril. Ó mesmo tempo deberon pensar o mesmo e facendo caso omiso da señalización puxéronse a xogar dentro, enriba do montón de armas, colléronas, xogaban. Había unha especie de cañón, rifles, algo parecido a un bazoca.
De súpeto unha ráfaga, os rapaces brincaban, rían, unha fila de fiestras caía á rúa. A xente de redor corría a agacharse nos portales de enfronte.
-     Neno – dixo un home – deixa iso onde estaba, non é para xogar.
Outra ráfaga. O home cae ó chan. Xa non hai xente na rúa, eu míroos desde a fiestra, os nenos brincan, rin. Entre dous collen o que parece un bazoca, un prende lume no extremo que sobresae do corpo que está máis adiantado. A chama é viva e o mecanismo parece volverse inestable. O resto dos rapaces siguen xogando cos rifles, algúns saíron do espazo sinalado e xogan a cazar coches agachados entre os que están aparcados. O que parece un bazoca vibra máis do que supoño normal e a chama vólvese máis laranxa, os rapaces que o suxeitan miran a este lado da beirarrúa, sinalan un par de puntos no ar seleccionando o obxectivo; non a miña fiestra, o primeiro era máis cara arriba na rúa, o segundo igual máis preto. Pénsano durante uns segundos, distráense vendo ós seus compañeiros arrolando coma nas películas, animándoos con berros de alento. Algúns saltan á obra, divídense en grupos e comezan a atacarse uns a outros, un deles cae. O que parece un bazoca vibra de máis, o lume vólvese vermello, de súpeto o lume para, os rapaces míranse e deciden apuntar á fiestra que está máis preto da miña. O que está detrás abáixase, o outro móvese ate apuntar correctamente. A chama prende de novo, máis grande e vermello. O aparello vibra moito, parece que vai estoupar. Eu mirábaos desde a fiestra. Os rapaces premen o botón. Estoupa. Os anacos dos rapaces espállanse por toda a rúa, algún chega ate os coches aparcados do meu lado da rúa. Os rapaces tíranse ó chan polo ruído da explosión, deixan as armas e achéganse a onde estaban os seus amigos. Faltan. Eu só miro desde a rúa. A xente achégase a modo. Ule a pólvora.
-     ¿Coñécela? – preguntou Inma.
-     Creo que non, ten cara de soñadora ¿non si? – respondiu César.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital


langs: pt gl en gl es es en es en en sv it es en gl es es es es gl es gl en gl hu es en gl gl gl gl gl gl es gl gl es es es es it gl es gl es gl gl gl gl gl es es gl es it es es es es es gl it gl gl gl en gl es gl gl es gl en gl gl gl fr es gl es gl es gl es gl gl es gl es pt es gl es es es gl es gl es es gl es gl gl gl tr gl fr en en nl fr hbs_lat pt it es es gl en pt es es ca en es fr pt en es es es war ga gl en es en es es en en en es es es es es pt en es br fr sv war es en gl fr pt es es fr it es gl es es gl en en en en en it es pt pt en hu en oc it gl es it ca pt es ja gl es it en pt pt gl es gl en en it pt gl fr pl es es gl gl es gl es es hbs_lat en gl es es es gl es gl gl en it gl pt pt es es en gl es en gl es gl es gl es gl es pt gl gl gl gl es en es eo es pt gl pt pt gl es es es es it gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es es es gl gl es es es it es es es es gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en pt en gl en es en pt en gl en pt en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en en gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en es en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en es gl gl gl pt gl gl gl gl es en es eo es pt pt gl gl en gl en en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl en gl gl en gl pt gl es gl es es es es gl gl gl en es es es

text:
Meubook: Blog de Raquel Couto Antelo
Introduce el texto de la imagen
Sí, tengo, al menos, 16 años
Acepto las condiciones de uso
Idioma en el que deseas que Meubook se comunique contigo. Idioma para comunicaciones
idioma castellano catalán euskera francés gallego inglés portugués
Meubook Academia Postal Andavira Editora AR Publicacións Archivo Humberto Rivas Catalogo_MB Ciencia Política e da Administración Edicións do Cerne Escuela de Finanzas ffe Fundación 10 de Marzo Fundación Andreu Nin Gradiant Grupo Academia Postal Editores Grupo Tecnologías de la Información Juristas de la Salud Librería ferroviaria Los libros de Scripta Nova Máster Lengua y Usos Profesionales (Español, Galego, English) Servizo de Publicacións USC Tienda del ferrocarril Unidixital Universidade da Coruña Universidade de Vigo
publicaciones de museos y fundaciones
IV Seminario Internacional sobre Cooperación Transfronteiriza (Territorial)
Fundación de los Ferrocarriles Españoles
Grupo Tecnologías de la Información
Los libros de Scripta Nova
VI Congreso Ibérico de la Ciencia del Suelo
Blog de Raquel Couto Antelo
Blogs de contactos de Raquel Couto Antelo
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 131
February 26, 2013 por Raquel Couto Antelo
Fuxidía: que dura pouco, que pasa con rapidez. As horas fuxidías.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-  ¿E que facemos agora? – preguntou o armador mentres o barco escoraba no medio da abra.
-  Ti intentar convencer ós do seguro de que foi un accidente, eu coidar de que os ecoloxistas non se poñan moi pesados – respondiu o alcalde.
Foi a solución que se lles ocorreu vendo o sol agacharse tras a liña do horizonte mentres as pingas frías do vaso de cervexa esvaraban ate o barril. Calcularon cunha conta da vella o que cobrarían do seguro menos o que lles custaba cambiar o motor. Da servilleta enrugada saía unha cantidade positiva que lles gustou, claro que o papel húmido non lles revelou os inconvintes de semellante operación. Tampouco lles preocuparía de revelalo, eran socios e cada un o seu propio xefe, que explicacións tiñan que dar.
Non llo contaron a ninguén, a experiencia dicíalles que o éxito dos trapicheos era inversamente proporcional ó número de persoas implicadas. Tampouco precisaban axuda, levaban toda a vida no mar e aínda non envelleceran dabondo coma que a preguiza lles impedise chegar a terra a nado.
Tíñano que facer ben pero rápido, comezara a veda e tiñan por diante seis meses ate o arranque da actividade, contaban con que o seguro non tardase moito e que o asteleiro cumprise co pedido. Ocorréuselles que o mellor para ocultar un motor gastado era unha plaga mariña, unha marea vermella que atacase irremediablemente a estructura metálica do buque condenándoo a un afundimento seguro.
-      ¿E cando veña o perito a comprobala? – preguntaba o alcalde.
-      Nada, dicimos que foi unha desas que veu ca marea e con ela marchou – restaba importancia o armador.
-      Pois temos que elixir un día que o porto estea baleiro, senón a ver como explicamos que só lle afecte ó noso – preocupábase o alcalde.
-      Iso é imposible, non sei os outros, eu non podo recoller os meus nestes momentos; o mellor é que miremos as correntes e levemos o barco ate alí; xa che adianto que o máis seguro é que sexa na abra – calculaba o armador.
-      ¿Imos ter que arrastralo ate a abra? – parecíalle demasiado traballo ó alcalde.
O armador non lle respondiu, limitouse a poñer o índice enriba da conta diluída pola auga fuxidía dos vasos. A operación ía ser traballosa, o armador calculou as correntes para que os bos momentos do motor fosen suficientes para chegar a onde el quería. Buscaría nos viveiros os organismos máis agresivos e efímeros, tan só precisaba unha coartada non facía falta crear unha emerxencia real. Con catro vasos baleiros enriba do tonel parecía unha idea brillante, parecía a solución a un problema de liquidez, parecía que volveran ós vellos tempos cando ningún dos dous vestía de marca.
-  Farémolo de noite ¿non? – pedía o alcalde.
-  Dependerá do mar – dicía o armador.
-  ¿Pero como imos deixar o barco aí tirado diante de todos? – escandalizábase o alcalde.
-  Home, con non dicir que o imos deixar abandoado xa chegará, nós dicimos que íamos sacar unhas fotos desas que expós ti no centro cívico e que o barco nos deixou tirados, mira así temos testemuñas para os do seguro – case se alegrou o armador.
Ó alcalde non lle pareciu mal, sairía equipado da súa casa coma tantas outras veces, trataría de aparentar naturalidade pero tiña que lembrar sacar o equipo da bolsa de fotográfo profesional ca que desfilaba pola vila con aires de superioridade, encheríaa de pedras e papel de envolver para que pesase e abultase coma se fose chea co seu equipo de precisión de alta gama. Igual tamén podía aproveitar para levar unhas cervexas e algo de picar, ou roupa de recambio.
-  Non, que igual non é tan impermeable como me venderon – escapóuselle en alto.
O armador mirouno rindo do seu compañeiro que levaba uns minutos botando contas de memoria sen decatarse de que xesticulaba e movía os beizos falando consigo mesmo.
-  Tranquilo home, verás que todo é máis fácil – convidou o armador a outra cervexa.
A hora foi as catro da tarde, o día foi un sábado, a camareira do bar da cofradía preparaba a xornada adiantada do partido de liga cun menú de pinchos variados escribindo a oferta do dous por un con letras recheas de cores.
-  ¿Marchades? Hoxe hai partido – lembraba a camareira.
-  Imos sacar unhas fotos – apurou a xustificar o alcalde sinalando con ansia á bolsa de artista.
O armador preferiu facer un discreto aceno mentres desamarraba e subir ó barco sen dar explicacións. O alcalde tropezou, se mirara onde pisaba non o faría, pero empeñábase en mirar de redor para saudar a quen pasase, a coartada que lle explicara o seu compañeiro de fatigas facíaselle pequena só ca camareira.
-  Meu, deixa as relacións públicas que o sol non espera – ordeou o armador.
-  Ui, marcho que o capitán está de morros, el quería ver o partido – disimulaba o alcalde.
-  ¡Pasa! – berrou o armador prendendo o motor do barco.
Ó alcalde chegoulle o aviso e deixou o disimulo para meterse dentro do barco xusto cando a distancia co pantalán se facía complicada de salvar.
-  ¿Por que te paras tanto ca xente? ¿Que explicacións tes que dar? A rapaza xa che viu o maletín, vaillo contar a todos, habíallo contar aínda que o barco estivese na outra punta e ti levases unha cámara minúscula agachada no peto do pantalón, que é moi lista a muller – ría o armador.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 130
February 17, 2013 por Raquel Couto Antelo
Edén: calquera lugar agradable e ameno. A illa é un edén para a xente das grandes urbes.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
-  A Rita – aclarou Hugo.
-  Xa a Rita, pero ¿a quen dis que llo pida? – seguía distraído Hugo.
-  A Cira – falaba con paciencia Nico.
-  Non pode – escupiu Hugo – só é un contacto.
Nico sorprendiuse, tal como falaba entendía de todo e sabía de todo, decepcionouse, non puido ocultar a sorpresa.
-  ¿Non pode? – insistiu Nico.
-  ¡Que non hostia! Que só poden as soñadoras, había estar eu aquí se poidese – delatouse Hugo.
Nico non entendiu o comentario pero tampouco lle dou importancia, non pensou que o dixese pola cidade e se o dicía era de entender, el tamén soñaba cun edén de festa continua e mozas accesibles. Hugo tampouco estivo pola labor de explicarllo, chamou de novo á xente de fóra para que se asegurase de que estaban vixiándome a min e non a unha refuxiada calquera sen importancia que non requería tanto coidado.
-  Con calma compañeiro, con calma, Froilán dixo que era Rita e será Rita, eu non a vin, pero confío dabondo na capacidade intelectual de Froilán para distinguir a unha persoa doutra, e se dixo que era Rita é Rita, igual sodes vós os que non coñecedes a quen tedes por aí – saíu con sorna do outro lado da liña.
-  A nosa contacto dixo que estaba aquí – intentou impoñerse Hugo.
-  Pois Froilán dixo que estaba con el no noso piso de fóra do país – saíu con máis sorna da liña.
-  Pois algo pasa – dixo Hugo.
-  Claro que pasa algo ¿a ti paréceche normal esta situación? ¿a ti paréceche normal que a garda amarela axude a unha das nosas? ¿a ti paréceche normal que te teñamos aí e que non saibas o que pasa? ¿que clase de confianza podemos ter en ti se non controlas á túa xente? ¿como te atreves sequera a chamarnos con esa actitude túa? – seguía saíndo da liña.
Hugo escoitaba espantado aquela voz que pensaba amiga e cada vez lembráballe máis a visita de Siena.
-  Tes que comezar a implicarte na loita, tes que comezar a facer algo ou teremos que pensar en prescindir de ti – ameazaba a liña.
-  ¿E que queres que faga? Ela está aquí – choraba Hugo coma un neno pequeno.
-  ¿Estás seguro diso? – preguntou.
-  Completamente – mentiu Hugo acorralado pola súa incompetencia, pensando na bronca que lle ía botar a Cira como non fose verdade.
-  Pois daquela temos un problema máis grave que a túa desidia – acougou a liña – deixa a liña libre e espera as instruccións.
-  Vale – respondiu un neno bo.
-  Vale non, permanece alerta á espera de instruccións – ordeou.
-  Que si – respondiu Hugo canso do histerismo.
-  Mellor che será – rematou a conversa.
Hugo contou unha vez máis co apoio incondicional de Nico restándolle importancia á bronca e desculpando a súa pouca implicación co complicadas que eran as cousas dentro e o fácil que eran fóra.
O encontro con Cira relaxou as cousas en case todos os sentidos nos que as podía relaxar. A insistencia de Hugo por saber se era de verdade eu ou o só o dixera para chamar a súa atención ofendiuna, non polo feito en si, senón porque el se crese tanta cousa máis ca ela coma para precisar inventar algo para obter a súa atención. Enfadouse, non llo dou a entender, comportouse coma a perfecta colaboradora, fría, tranquila, coma se nada importase, coma se entendense a súa reacción, coma se non se sentise humillada, coma se non sentise. Pero sentía, sentía coma calquera que estivese na súa situación, sentía as ganas de darlle dúas hostias e berrarlle os adxectivos que merecía. O seu aguante tivo a recompensa dun Hugo agradecido, cheo de orgullo por domesticar a unha fera salvaxe.
-  Tes que estar atenta – ordeoulle con voz amable – temos que escoitar con coidado todo o que diga Rita.
Cira abrochaba o último botón da chaqueta vendo o amencer preto.
-  Xa me enche telas preto coma por enriba ter que prestarlles atención – dixo esquecendo a pose.
-  Seino – comprendía un Hugo relaxado – pero están tramando algo, ti sempre o sospeitaches, temos que vixialas.
Cira esqueciu o enfado escoitando a un Hugo tenro e atento; interesado en realidade, aínda que a cegueira de orgullo non llo deixaba ver, pensou que se namorara dela, pensou que xa o tiña no bote. Era normal, el tamén o pensaba dela. Quen sabe se tiñan razón.
-  Teño que ir traballar – restoulle importancia a situación.
-  Cando saias pola noite cóntame como foi – estirouse Hugo ate alcanzarlle a man.
Ela tomou uns segundos para difuminar o sorriso victorioso que brotara ó sentilo.
-  Punto por punto – púxose misteriosa - ¿sabes? No fondo creo que lles estamos dando máis valor do que teñen, seguro que o único que facían era argallar o dos regalos que lle deron, é que son para darlles de comer a parte, teñen a cabeza para que o corpo remate en algún sitio.
-  Por previr, non quero sorpresas – incorporouse Hugo.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 129
February 13, 2013 por Raquel Couto Antelo
Distraída: que distrae ou fai pasar o tempo de modo agradable. A partida foi tan distraída que amenciu sen decatarnos.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
Hugo foi capaz reaccionar con axilidade, sabendo da súa influencia sobre Sal e tendo ganado a Fran.
-  Eu estareivos moi agradecido – baixou a man ate o xeonllo de Sal nun momento en que Fran miraba para outro lado.
-  Non se trata diso – dubidaba Sal distraído polos dedos de Hugo.
-  ¿De que se trata logo? – case susurraba Hugo.
Sal estaba a piques de responder cando un leve movemento da cabeza de Fran fixo retirar a man de Hugo cun acto reflexo. Sal aínda contiña o respirar e miraba a Fran con ollos tenros para ocultar a case infidelidade. En realidade non facía falta, Fran pensaba no seu propio ascenso dentro da organización, nin sequera reparara nas posibles escuras intencións de Hugo.
-  Está claro que nos somos os que maior risco corremos – repetiu en alto Fran coma seguindo un razoamento mental.
-  Eu xa volo dixen – apurou a atar Hugo.
-  É que a nós vainos coñecer de todas todas, e as tolas estas teñen a posibilidade de ir a onde queiran – seguía razoando.
-  ¡Exacto! E vós non – amarraba con doble nó Hugo.
-  É moi perigoso – poñía pose de interesante Fran.
Sal mirábao asombrado pola escenificación que estaba presenciando, el esaxerara o do perigo por ocultar a recuada, pero non acertaba a entender os motivos de Fran para intentar facerse o interesante. Chegou a pensar por un segundo que Hugo era o motivo, desbotouno ó fixarse na mirada perdida. Coñecía aquela mirada perdida, Fran estaba argallando algo.
-  Terás que relocalizarnos – púxose profesional – o máis probable é que queiran eliminar toda a organización, unha vez acaben con elas virán por nós, se non nos atopan xa non poderán acceder a ninguén máis, seremos o cortalumes  ¿non sei se me entendes?
Sal chegara a sentir certo arrepentimento polo seu número dramático, pero aguantaba con verdadeira dificultade a risa fronte ó que estaba escoitando.
-  Si, esa é unha idea moi intelixente – seguíalle a corrente un Hugo tamén sobrado de ansia por ser interesante – creo que coñezo a alguén que nos pode axudar a conseguirvos un novo piso, igual algo máis grande, quizais un pouco máis céntrico.
Hugo falaba máis coma un vendedor de mercadoría de segunda man en mal estado que o suposto líder da resistencia que aspiraba a ser; pero á súa audiencia doulle igual, nin o percibiron. Pensaba en aquel amigo dun amigo de alguén que coñecía o seu pai para xestionarlle un novo piso ós seus amigos. Por suposto diríalles que o piso llo facilitara a organización gracias a que el o pedira por suposto.
O pai de Hugo non estivo pola labor de sumarlle máis favores á débeda que acumulara pola súa culpa. Foi un duro golpe, supúxolle un esforzo co que non contaba, non tiña nin idea de como conseguirlles o piso que lles prometera e menos aínda tiña intención de confesarllelo.
-  Nico, tío, tes que saber dalgún – medio suplicaba.
-  Joder macho, méteste en cada unha... – ría Nico.
-  Si, paseime meténdolles medo e despois non souben como baixarme do carro, e o Fran non creas que me dou marxe, plantoume o da “relocalización” e quedei atrapado nas miñas propias fantasías – lamentaba Hugo.
-  Pois dilles que non hai ningún, que afronten os problemas coma homes, que fuxir e de covardes ou, mellor, dilles que é máis seguro permanecer no mesmo sitio porque escoitaches que o goberno estaba vixiando moito as mudanzas e tal – suxeriu Nico.
A Hugo pareciulle boa idea, pero o seu orgullo púidolle máis e dedicouse a buscar e buscar pisos ate que atopou un que cumpría cos requisitos de igual máis grande quizais máis céntrico. A diferencia de prezo era grande, pero considerouno un dato insignificante e coma tal tivo moito coidado de non mencionarllelo. Cando recibisen os primeiros recibos xa estarían instalados e afeitos ás comodidades do seu novo fogar, o suministro eléctrico había ser mellor, igual habería momentos de calefacción e quen sabe que máis melloras. Estaba seguro de que nin lle darían importancia ó prezo, nin llo mencionarían sequera.
Gustoulles, gustoulles tanto que a Sal esvaecíuselle a dor pola traición e a Fran o medo a que os perseguise o goberno. Cousa que relaxou a Hugo e lle permitiu seguir co seu plan. Plan que basicamente consistía en esperar con certo grao de alerta a que pasase algo. E sentiuse victorioso ó recibir a chamada de Cira comunicándolle que eu non aparecera pola chabola en toda a noite seguinte á do sinal de alerta. Anticipou a miña morte cando eu nin sequera chegara a alambrada da fronteira e pesoulle ó volver a escoitar a Cira, esta vez, ca mala nova de que eu seguía por alí.
-  Que raro é isto – falaba só.
-  ¿O que? – preguntaba con paciencia Nico.
-  A tonta esta di que Rita sigue aquí e os de fóra din que está fóra – trataba de encaixar as pezas un Hugo incapaz de razoar.
-  Pois vaia fontes tes, os de fóra non coñecen a Rita así que poden estar vendo a calquera e Cira porque lle prestes atención diche o que faga falta – despreciaba Nico.
-  É certo, non a coñecen, igual non saiu – tranquilizouse Hugo.
-  Claro, non sabemos de ninguén que saise da cidade – bromeou Nico.
-  ¡Exacto!  ¿Como ía saír Rita se non nos enteramos? – embobábase ca súa propia grandeza Hugo.
-  Porque a sacou un garda amarelo, dixéroncho ¿non lembras? – metía cizaña Nico.
Hugo non lle prestou atención, se tiña razón e estaba fóra xenial, se a razón a levaba Cira non pasaba nada.
-  ¿Porque non lle dis a Cira que a mande ben lonxe? – preguntou Nico.
-  ¿A quen? – estrañouse Hugo.
Operación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 128
February 3, 2013 por Raquel Couto Antelo
Colchón: peza de enxoval que consiste nunha funda de tea chea de material brando ou elástico, que vai sobre o somier ocupando todo o longo e ancho da cama. Hai que darlle a volta ó colchón de cando en vez.
Fonte: Diccionario da Real Academia Galega. Editorial Galaxia, S.A., 2000... si, antes da nova normativa... que cartos tirados, dalgún xeito tiña que amortizalos porque non teño mesas que coxeen tanto, nin armarios... bueno, por fin lle atopei uso, aguantando da pantalla plana, que non sei que tanta falta de sitio hai que as teñan que facer tan planas...
En lugar de responderlle empurrouno electrocutándoo contra a alambrada; alarma saltou e a garda amarela inundou a noite dun sol estraño. Do outro lado da fronteira botaron a correr deixando atrás o compañeiro que pensaban morto. Lorenzo detívose un momento para botar unha última ollada ó corpo de Noel tumbado no chan inmóbil.
-  Chegades tarde – dixo o terceiro home – hai dous segundos pillabámolos a todos.
-  Perdemos o sinal – respondiu o garda que se achegou.
-  ¿Perdéchedes o sinal? – preguntou o chivato – eu puiden perder a vida, vedes con que xente me xoguei o tipo.
Díxoo facendo un aceno despectivo cara o cadáver, o garda baixou a cabeza avergoñado por non dar cumprido co seu deber, ulindo o aroma da morte que ben recoñecía. Noel non respiraba.
-  ¿Que facemos con el? – preguntou o garda sen erguer a vista.
-  O que adoitedes, non teño máis interese nel, os que quería eran os que marcharon, gracias a vós – recalcou o terceiro home – este debía ser o tonto da manada.
-  ¿Tonto? ¿Non foi o que te descubriu? – preguntou o garda mirándoo en fite.
Ó terceiro home non lle gustou a observación dun insolente que non dera chegado a tempo para cubrir a súa falta. Marchou pensando ate onde o podía degradar para ensinarlle a lección. Noel seguía no chan.
-  ¿Levámolo? – preguntou un dos gardas.
-  Hoxe non, que veñan os da brigada mañá, nós non o friximos, nós non o recollemos – zanxou o garda sen mirar ó morto.
Ó día seguinte a brigada tivo máis traballo que recoller un insurxente inservible e Noel seguía ó pé da alambrada electrificada descansando sobre un colchón de follas secas amolecidas pola humidade. Ninguén tivo conta del, fóra dérono por perdido, o estoupido do seu corpo contra a electricidade rompera a noite cun raio fatal. Os de dentro non sabían da súa existencia e de saber non se atreverían nin a achegarse tan sequera para darlle unha sepultura digna. Non morrera. Durmía. A descarga deixouno inconsciente, no que á mente se refire. Nun sentido máis físico desfíxolle o pescozo ate as cordas vogais, foi unha sección limpa, case invisible desde o exterior, nin lle doiu. Decatouse ó abrir os ollos e querer pedir auxilio, ó non poder facelo, ó non sentir máis que silencio saíndo sen voz.
Aquel silencio gravóuselle para sempre, aínda despois da operación no hospital clandestino que improvisaron nas casas de pedra non recoñecía o son que saía do seu corpo como propio.
-  É un milagre – dicía o médico – nunca vin nada semellante.
Non se refería á operación de reconstrucción, senón á supervivencia despois dun impacto semellante.
-  Nin que o digas, erguerse polo seu pé, vir onda nós, din os de fóra que é coma un gato – dicía un Raúl vello.
-  Isto non pode volver pasar, non pode andar un dos nosos morto por aí adiante sen que o saibamos, os de Torroal deberon avisar de que viñan, deberon avisar de que quedara un abatido – desesperaba Hanna – é que non son capaz nin de imaxinar o que debiu sofrer este pobre home.
-  Déixao estar Hana, esta xa non é a nosa guerra – tratou de calmar Raúl.
Aínda que pensaba coma ela sabía que xa non tiñan forza para facerse escoitar, o único que podían facer era coidar aquel home consumido, que os miraba estrañado, que non podía fixar a mirada nun punto concreto, que estudiaba cada rostro tratando de atopar un indicio de familiaridade.
-  Mantédelle a dieta e cambiádelle a vendaxe cada cinco horas, non máis tarde, as condicións hixiénicas son delicadas e non temos medicamento abondo para combatir unha infección – indicaba o médico.
Así o fixeron, con coidada puntualidade, con extrema precaución, con certo cariño tamén. Pero Noel non o agradeciu, Noel non facía máis que darlle voltas á última imaxe antes da inconsciencia, os seus compañeiros do outro lado, el so fronte ó traidor. Un traidor que el non incorporara ó grupo, un traidor do que el non era responsable, un traidor que el descubrira e en lugar de recibir un recoñecemento estaba deitado nunha cama incómoda rodeado de descoñecidos.
O rencor substituíu á súa inocencia, a desidia ó seu espíruto arriscado, a preguiza á súa espontaneidade. Non saiu da cidade porque non era quen de confiar na súa xente, seguiu traballando con eles porque eran os únicos que podían evitar que buscase a aquel terceiro home que o fixo madurar.
Durante meses só durmiu a saltos, pechaba os ollos e notaba aquela sensación de raio atravesándoo, aquel perder o control do seu corpo, aquela derrota inevitable. Polo día rosmaba polas esquinas se encaraba con alguén, vagabundeaba pola habitación se non lle pedían que saíse. Hana afixérase ó seu mal xenio, entendía a distancia que el precisaba para recompoñerse e quizais de non faltar conseguiríao, pero nin Raúl sabía ocupar o sitio nin el estaba disposto a intentalo de novo.
Con Hugo tiña unha relación complicada, en certo sentido lembráballe ó Lorenzo dos comezos, de cando se divertían; por outro representábaselle coma aquel terceiro home ó que lle desexaba a morte máis que nada no mundo. Nos días tranquilos facíalle caso, nos días de presión forte pechábase por dentro para non empeoralo.
-  É certo, nós corremos o máis perigo que ninguén – concluíu Fran dándolle a razón a Hugo naquilo de que as outras levábamos o mérito.
-  Daquela igual é mellor non involucrarnos – tratou de recuar Sal – non vexo claro o beneficio desta historia. Non sei como vos atrevedes sequera a pensar en axudar ó home dunha dirixente.
Sal dramatizaba esaxerando o perigo, axudaran a ex-membros do goberno con anterioridade e sabía que se fixera decote no pasado; pero el non quería negarlle a Hugo o favor nin sentirse o traidor que comezaba a ser.
Contratación ISBN Meubook Libro físico
Contratación ISBN Meubook Libro digital