langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl ca gl es gl pt es gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Santiago Romero, Author at Revista Luzes
A espiña galega que quebrou a amizade de Hemingway e Dos Passos
O asasinato nunca aclarado do intelectual galego José Robles por axentes de Stalin en 1936 provocou a ruptura máis sonada da literatura internacional. A frate... [...]
Viaxe ao corazón roto do soño americano
O vello mundo das dúas guerras mundiais semellaba virse abaixo nos sesenta. Unha vaga de rebeldía contra o racismo, a represión e o militarismo erguíase nos... [...]
Trotamundos do xornalismo, formou parte nos anos 80 e 90 das redacións de La Voz de Galicia, Cambio 16, Spanish International Network, El Independiente, Diario de Galicia,Vogue e Televisión de Galicia. Crente na máxima de Mac Luhan de que o medio é a mensaxe, teimou no nacemento das revistas galegas Man Común, La Naval e Bravú. Coguionista nos albores dun cine galego activista -Érase unha vez unha fábrica (Carlos L. Piñeiro, 1979)– e nunha das primeiras longametraxes de banda deseñada, Os vixiantes do camiño (Miguelanxo Prado, 1999). Garda como mellores experiencias na vida ter camiñado polo lado salvaxe coa banda de rock Radio Océano e compartir a aventura dos fillos coa compañeira amada. Desde hai xa máis dunha década, exerce como redactor xefe no diario La Opinión de A Coruña, que axudou a fundar. Asiste con esperanza a este novo parto de papel, tan malparado nestes tempos dixitais.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


document_lang: gl

langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en gl en gl es en gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Paula Chouza, Author at Revista Luzes
Leonardo da Jandra (Chiapas, 1951) saíu da España franquista un día antes de que a policía militar fose buscalo á súa casa. «Foi a ofensa máis grande p... [...]
A Coruña, 1984. Xornalista, galega, do Depor pero con nai viguesa. Estudei Ciencias da Información e una maestría de Comunicación Política en Compostela antes de cursar o posgrado en Xornalismo do diario EL PAÍS . Desde 2004 traballei como reporteira en Radio Voz, Radio Galega, Televisión de Galicia, Cadena Ser e o diario EL PAÍS. Tamén desenvolvín traballos de comunicación no Concello da Coruña –“o master máis duro de todos”, dicía o meu xefe- e no Congreso dos Deputados. Fun sete anos bolseira, período necesario para rematar tendo un contrato neste oficio, si, o mellor do mundo –grazas, Gabo- pero tamén o máis precario. Vivo en México DF desde xaneiro de 2012, onde traballo como reporteira para EL PÁIS. O meu segundo apelido é Candeira
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl es gl es gl pt es gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Adrián Dios Vicente, Author at Revista Luzes
O sector eléctrico: sempre gañan os mesmos
Xaneiro deixou ao descuberto, unha vez máis, os problemas do sistema eléctrico estatal, refén do oligopolio empresarial e a inacción gobernamental. A nova s... [...]
Cales serán as consecuencias do TTIP?
Nos últimos tempos estamos asistindo á negociación de diversos tratados comerciais internacionais que poden levar á reconfiguración económica internaciona... [...]
Adrián Dios Vicente (Serra de Outes, 1989) é economista e mestre en Desenvolvemento Económico e Innovación pola USC. Actualmente cursa estudos de doutoramento na mesma Universidade en materia de Historia Económica. Colabora en diversos medios como Praza Pública e Sermos Galiza. Membro da Executiva Nacional do BNG, é participante activo de diversos movementos sociais, particularmente do estudantil e o deportivo, sendo adestrador de baloncesto no ADB Fontiñas, en Santiago de Compostela. Desenvolve, xunto con Iago Lestegás, o vlog de pensamento crítico strelka.gal.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl eo gl eo gl gl eo gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Lara Rozados, Author at Revista Luzes
As cousas dun retranqueiro profesor de chairego, chamado Ramón Lamote. O enigma dos michiños que a gata Lúa perdía cada vez que paría. Historias de medo, c... [...]
Lara Rozados Lorenzo (Poio, 1982) licenciouse en Ciencias da Comunicación pola USC, onde tamén realizou estudos de Filoloxía Galega, o Curso de Aptitude Pedagóxica e o Mestrado en Estudos Teóricos e Comparados de Literatura e da Cultura. Actualmente prepara a súa tese de doutoramento nesta área, cunha investigación sobre prácticas performativas nas poetas galegas contemporáneas. Traballou durante anos en varios medios de comunicación en galego, como Vieiros, A Nosa Terra, Sermos Galiza ou o Faro de Vigo edición Deza, nomeadamente na sección de cultura, e tamén colaborou con reportaxes, entrevistas ou crítica literaria, teatral e cinematográfica na RevIstaca, Grial, Andaina, SonoTone, Novas da Galiza, Praza Pública, O Salmón Oval, Letra en Obras, O Lacón Milenario, A Sega ou Criaturas, ademais de publicar poemas nos fanzines Pelos e Cousas e Cona, ou o Pirata, do Cineclube de Compostela. Publicou un pequeno ensaio como capítulo do libro Non conciliados, tamén do Cineclube de Compostela, e o seu primeiro libro de poesía, O caderno amarelo, foi merecente do VII Premio Victoriano Taibo. Desde a adolescencia forma parte da Asociación Cultural e Xuvenil Itaca, onde, xa adulta e como monitora, desenvolveu actividades de teatro, escritura creativa, obradoiros, excursións e campamentos, entre moitas outras, para a infancia e a adolescencia. É monitora e directora de tempo libre. Tamén é membro do Cineclube de Compostela, para o que ten realizado tradución de subtítulos e textos para empregar como follas de sala, presentación de filmes e ciclos, e a coordinación dun proxecto Grundtvig da Unión Europea co título Small Cinema for Learning Community, con asociacións checas e polacas. E por último, tamén de Histeria Teatro, compañía afeccionada coa que ten realizado varios espectáculos e experiencias de dinamización no ámbito de Compostela. No ámbito do teatro profesional, ten traballado con Berrobambán nas áreas de distribución e comunicación, axudantía de dirección e elaboración de unidades didácticas.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl pt gl pt pt gl gl pt gl gl gl gl

text:
Xaime Leiro Darriba, Author at Revista Luzes
Ana Miranda (nada en Cuntis en 1971 e hoxe con residencia a cabalo de Vigo e Bruxelas) retomará o escano como eurodeputada do BNG pola coalición Os Pobos Deci... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl en gl es gl en pt es gl gl en es gl en gl es gl gl es gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Suso Blanco, Author at Revista Luzes
Luís Seoane, xornalista radiofónico do misterio
Á nave do misterio subiron moitos pasaxeiros. Algúns deles, simples polisóns que se perderon nas zonas máis recónditas do que non se ve. Outros, pola contr... [...]
Unha pantasma percorre María Pita
Pormenorizados estudos locais constatan que a corporación municipal da Coruña pasou por varias dependencias antes de establecerse no Pazo de María Pita. Nas ... [...]
Os contos de Joselín
Alcalde de Baiona, membro fundador das Irmandades da Fala, xornalista e locutor de radio, ao vigués José Rodríguez de Vicente recórdano no sur de Galicia co... [...]
As pantasmas de don Ricardo
As excursións do párroco de Melide por lugares recónditos e misteriosos da xeografía galega non pasaban desapercibidas. Algúns pensaban que tiña unha aman... [...]
A onda que non chegou
O fracaso da primeira retransmisión entre Santiago de Compostela e Bos Aires Bos Aires, 19 de decembro de 1932. O público desborda o salón de actos do Centr... [...]
Lugo, 1973. Sempre se definiu de nacionalidade galego-estremeña. Xornalista vocacional por crer no que aparecía no cinema norteamericano, tivo que matricularse na Licenciatura de Historia ao non existir daquela en Santiago facultade de Xornalismo. A elección non lle pesou demasiado, pois moitas veces sinalou que os historiadores eran os xornalistas do pasado. Pero a espiña seguía cravada, e cando rematou a carreira decidiu marchar a Bilbao para cursar o Máster do Grupo Correo. De retorno a Galicia, e xa acreditado no mundo da comunicación, traballou como redactor en medios como Diario de Pontevedra, Europa Press e Cadena Noroeste, todos eles na mesma provincia. Paralelamente mantiña a súa actividade como historiador da que se derivan publicacións e ensaios en torno á emigración galega e os medios de comunicación.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en en en gl pt fr en gl es en gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
David Lombao, Author at Revista Luzes
Tras trinta anos de autonomía, Galicia segue a agardar por unha lei de publicidade institucional tan prometida como desdeñada polos sucesivos gobernos da Xunt... [...]
«Eu non vin aquí facer amigos». Manuel Martínez está rodeado por enésima vez de cámaras e micrófonos. Ante o Pazo de San Marcos, sede da Deputación de ... [...]
Aquí un amigoLuzes 25
Lugo, 1985. Estudou Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela e comezou a exercer o oficio nos informativos de Radio Galicia-Cadena SER. A súa traxectoria continuou vinculada á información e á radio en Radio Voz, etapa na que colaborou tamén co suplemento literario de Tempos Novos. En 2008 formou parte do equipo de Xornal de Galicia, encadrado na súa sección de política e centrado na crónica parlamentaria e no seguimento do Goberno galego e a actividade dos partidos. Interesado na relación do xornalismo con Internet, participou tamén en iniciativas individuais e colectivas no mundo dos blogs. Forma parte da redacción de Praza Pública dende o nacemento do xornal, que dirixe dende outubro de 2013.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl es gl es gl en pt es gl es es gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Afonso Eiré, Author at Revista Luzes
A corrupción no fútbol como espello da sociedade
O fútbol converteuse nun negocio corrupto que mesmo opera á marxe das estruturas do Estado, coas súas propias regras e normas. A FIFA move este negocio coas ... [...]
Fútbol e política: Do galeguismo ao PP pasando polo franquismo
Desde a proto-idade, o fútbol contou con tantos detractores dentro da política como noutras épocas foi usado para cumprir obxectivos ideolóxicos.  Nos tem... [...]
Debates intrépidos: FIFA, deporte ou mafia?
Asociación delituosa, extorsión, branqueo de cartos… Son algunhas das acusacións da investigación en curso arredor da presunta corrupción que parece pres... [...]
Xornalista. Compaxina a teoría e a práctica no mundo do deporte. Colaborou con diversos medios realizando crónicas deportivas e escribiu dous libros relacionados co fútbol: O fútbol na sociedade galega e O Penalti de Fuco.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es pt es gl pt pt es gl pt es gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Eloísa Otero, Author at Revista Luzes
Recíbenos unha tarde quente de finais do verán na galería da súa casa, onde escribe no seu portátil, rodeado de libros. A súa colección de fósiles medro... [...]
Antonio Gamoneda «Desconfío definitivamente do poder»
Recíbenos unha tarde quente de finais do verán na galería da súa casa, onde escribe no seu portátil, rodeado de libros. A súa colección de fósiles medro... [...]
León, 1962. É autora dos libros de poemas Cartas celtas e Tinta Preta. Con Manuel Outeriño participou na tradución ao castelán de cinco libros de poesía de Xosé Luís Méndez Ferrín. En 2007 foi comisaria da exposición Visión do frío, organizada con motivo da concesión a Antonio Gamoneda do Premio Cervantes. Como xornalista pasou por distintos medios en Galicia, Madrid, Valladolid e León. En 2012 co-fundou a revista dixital Tam Tam Press. Na actualidade traballa por libre en distintos proxectos culturais e, cos poetas Víctor M. Díez e Vicente Muñoz, está a comisariar o ciclo Nomeando o porvir. Encrucillada de poetas, que se vai celebrar no Musac (León) entre marzo e xuño de 2014.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl pt gl es gl pt es gl gl pt gl gl gl gl

text:
Moncho Mariño, Author at Revista Luzes
A paisaxe, transición sen fin
O Catálogo das Paisaxes de Galicia nace despois dun percorrido que o levou a estar nas mesas de dous equipos diferentes para a súa elaboración. O 1 de marzo ... [...]
Precarios. A cultura galega nos tempos da crise
A crise activou mecanismos de recortes e os primeiros sectores afectados foron os culturais. Son un gasto «superfluo». Se facemos caso do informe de 2015 do C... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl gl gl pt gl gl gl es gl gl gl gl es gl pt es gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Belén Regueira, Author at Revista Luzes
Abriu en 1970 unha das máis importantes librarías especializadas en literatura galega. Fíxose militante nacionalista na clandestinidade. Foi detida, multada ... [...]
«Cando as vítimas do Alvia querían falar, aos medios só lles interesaba Asunta»
Angrois no esquecemento, premio Mestre Mateo ao mellor documental neste 2015, converteuse no primeiro proxecto conxunto de catro profesionais do audiovisual que... [...]
José Carlos Bermejo «A Galicia de hoxe aínda está sen explicar»
Profesor desde os 21 anos, titular aos 26, catedrático de Historia Antiga aos 40, decano da facultade de Xeografía e Historia durante un sexenio, fillo, irmá... [...]
«Indignación? Queroseno e mistos para todos!» Sés
O polígono e a aldea. Blues e biblioteca. O berro e a rima. Cantareiras e rockstars. A idea e o arreguizo. Bergantiños e América. Joplin e Jara. Mascu... [...]
«Onde están agora os intelectuais?» Saleta Goi
Abriu en 1970 unha das máis importantes librarías especializadas en literatura galega. Fíxose militante nacionalista na clandestinidade. Foi detida, multada ... [...]
Naceu na Coruña no ano grande do punk e de Antonio Rosón. Cobrou a súa primeira nómina no programa musicalChambo, da Televisión de Galicia. Desde aquela traballou fundamentalmente nos medios públicos galegos, en espazos informativos (Bos Días, A Revista) e de entretemento (O país dos ananos, Tourilandia). Na Radio Galega dirixiu o programaExtrarradio e actualmente forma parte do equipo do magacínGalicia por diante.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl cs en nl gl gl pt gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Chamádeme Azzy - Revista Luzes
Inicia sesión ou subscríbete.
Artigo anterior«O 15M é unha peza máis no decorado, isto só se cambia con violencia» Jaime Gonzalo
Seguinte artigoInforme sobre o estado dos recursos mariños acuáticos vivos na Ría de Vigo (2065)
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl pt gl en pt pt gl es pt gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Manuel Veiga Taboada, Author at Revista Luzes
O home que rematou o policía cun martelo
Non todo se pode contar na prensa, por falta de datos comprobados, por tratarse dunha materia demasiado delicada ou por calquera outro motivo. Pero a xente debe... [...]
Antonio Machado no Álvaro Cunqueiro
Rocío Mosquera deixa a Consellaría de Sanidade por vía de urxencia. Pero eu non vou dicir nada. Nunca me meto en política. Só direi que é natural de Gomes... [...]
Manuel Veiga Taboada (Monforte, 1960) estudou xornalismo e socioloxía en Madrid, doutorándose cunha tese sobre as relacións entre Galiza e o Estado español, no período da Restauración. Traballou no semanario A Nosa Terra, do que chegou a ser director. Como novelista, recibiu o Premio Xerais e o Manuel García Barros.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en pt en gl en gl en gl gl gl en gl gl pt en gl ca en gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Iago Martínez, Author at Revista Luzes
Dá igual cando leas isto: a noticia é que en María Pita, hoxe, atenden coma calquera outro día. E non é unha metáfora. O Concello da Coruña está aberto,... [...]
Unhas lentes novas para Blanco Amor
Vigués, 39 anos. Director de fotografía. Formación en Barcelona, curtas en Londres, documentais en Bruxelas, un par de anos de docencia en Filipinas, unha tr... [...]
«O 15M é unha peza máis no decorado, isto só se cambia con violencia» Jaime Gonzalo
O rock é unha lingua morta. A crítica é irrelevante. Nada distingue unha revista de música dun catálogo de traxes de baño. A contracultura é unha estafa.... [...]
Estamos en guerra? deixa que o pense: se estivésemos en guerra, habería exércitos e nós seriamos soldados... Ou non. Tamén poderiamos ser simplemente ví... [...]
Vigo, 1979. Xornalista. Lois Pereiro. Vida e obra (Xerais, 2011) é o seu primeiro libro e Contra a morte, escrita e dirixida a medias con Alexandre Cancelo, o seu debut na longametraxe documental. É unha das persoas involucradas na construción dunha televisión para internet dende abaixo á esquerda, Galiza Ano Cero, e comparte con Natalia Balseiro e Julio Gómez o proxecto Música en Branco: memoria da Agra do Orzán. Todos os luns de 19 a 20h conduce Disimulen, un programa de radio sen sintonía en Cuac FM, a emisora comunitaria da Coruña. Entre 2011 e 2012, até o peche da edición galega, formou parte do equipo de colaboradores de El País. Antes dedicou tres anos, os que van de 2008 a 2011, a Xornal de Galicia e Xornal.com, onde foi xefe de Cultura e coordinador dos suplementos Nós, Exit e Contexto.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl fr gl fr gl pt es fr gl es gl fr gl gl gl fr gl es gl fr gl gl pt fr gl gl en fr es gl en fr gl gl fr gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Guillem Martínez, Author at Revista Luzes
Entrevista con Ada Colau nunha terraza, rodeados de turistas e interrompidos periodicamente por señores e señoras que nos piden cartos para un bocadillo. Se a... [...]
Pujol é un personaxe antes que unha persoa. Como se fala dun personaxe? Temo que o farei a partir dunha das mellores descricións do personaxe, emitida no seu ... [...]
A independencia son os pais
O meu pai era ‘indepe’. Fíxose ‘indepe’ en 1978. A súa primeira actividade como indepe foi colgar carteis contra a Constitución. Acabou en comisaría... [...]
«A desobediencia foi sempre unha forma de produción de legalidade» Ada Colau
Entrevista con Ada Colau nunha terraza, rodeados de turistas e interrompidos periodicamente por señores e señoras que nos piden cartos para un bocadillo. Se a... [...]
«É difícil codificar o poder hoxe: son todos e ninguén, volveuse intanxible» David Fernández
Entrevista modalidade aquí-te-pillo a David Fernàndez, parlamentario da Candidatura d’Unitat Popular (CUP), aínda que non militante. Provén do xornalismo ... [...]
E, na pista 2, Rivera
Luzes pídeme un retrato de Rivera. Rivera,á súa vez, non existía politicamente ata que Francesc De Carreras o alzou como líder de C ́s. Polo ... [...]
Los compañeros de la egregia revista Luzes me piden un Seres Míticos con Albiol y Trump. De nada han servido mis quejas, defendiendo que hacer eso es devaluar... [...]
Os compañeiros da egrexia revista Luzes pídenme un Seres Míticos con Albiol e Trump. De nada serviron as miñas queixas, defendendo que facer iso é desvalorizar a mitoloxía/é facer unha entrada na wikipedia sobre o curmán segundo do Minotauro.
Cerdanyola, 1965. É periodista e guionista. Escribe en El País e fíxoo tamén en publicacións como Interviu. Ten publicado diversos libros, a meirande parte sobre cultura española democrática. Os últimos, CT o la Cultura de la Transición (2012), Barcelona rebelde (2009) e La canción del verano (2007). Foi guionista do programa Polònia de TV3 as tres primeiras tempadas.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt en pt gl pt en pt gl pt es pt gl pt pt pt gl pt pt gl gl pt gl gl gl gl

text:
Juan Janeiro, Author at Revista Luzes
O feminismo vende. Moitas veces as corporacións dirixen a nosa atención onde a eles lles convén, mais as grandes compañías detectan tamén os cambios de va... [...]
As cartas de amor de Fenosa
A caixa de correo é unha reliquia. O rastro dun tempo pasado no que a comunicación levaba o seu tempo e, para informar do que lle pasaba á familia e aos amig... [...]
Robert Durst: a reincidencia na coincidencia
No século XIX sería protagonista de xornais e novelas por entregas, mesmo acabaría por converterse noutro sacamantecas. Na nosa época converteuse nun person... [...]
A casa dos Crawley
Julian Fellowes redescubriu unha fórmula case perfecta: a sofisticación da aristocracia coa normalidade dunha vila, cun éxito que converteu a serie nun fenó... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt es pt gl gl es pt gl gl pt gl gl pt gl gl gl gl

text:
Dores Tembrás, Author at Revista Luzes
Procesos creativos. Entre alta cociña e alta literatura
Que teñen en común un chef e un poeta? Son parellos os procesos creativos? Podemos establecer unha metodoloxía e documentala? Na procura de respostas reuninm... [...]
Raúl Zurita: «A poesía é a Casandra do noso tempo»
Impresiona coñecelo en persoa, como tende a man e a ollada. Raúl Zurita (Santiago de Chile, 1950) visita A Coruña con motivo do ciclo Poetas Di(n)versos diri... [...]
Nell Leyshon: «O espazo en branco é onde vive o lector, quero ese lugar para min»
Dramaturga e novelista, Nell Leyshon (Glastonbury, 1962) foi a primeira muller na historia que escribiu unha peza de teatro comisionada para The Globe Theatre, ... [...]
Xohana Torres: liberando Penélopes
Estes apuntamentos ían ser outra cousa, unha homenaxe sentida, un percorrido brevísimo pola súa obra, apuntalado no seu discurso de entrada na Real Academia ... [...]
John Berger, a voz que ampara
Amo a poucos autores. Emprego o verbo coñecendo o risco, John Berger ben o merece. Amar é un infinitivo perigoso, ten pugas, contén unha das grandes palabras... [...]
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en pt sv es gl gl gl gl gl gl nl pt gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Mundo Papel: alfar - Revista Luzes
A Coruña (1923-1927)         Montevideo (1929-1955)
Crisol da vangarda cultural hispanoamericana, europea e galega, a revista alfar foi impulsada polo cónsul uruguaio na Coruña, o poeta Julio J. Casal. O seu director artístico era o pintor, tamén uruguaio, Rafael Barradas.
A historia da publicación remóntase ao Boletín da Casa América-Galicia (de finais de 1920), á América-Galicia. Revista Comercial Ilustrada Hispano-Americana, e á Revista da Casa América-Galicia, da que é continuadora. A partir do número 33 (incluído) saíu definitivamente a cabeceira de alfar.
alfar foi unha das primeiras publicacións españolas que falou de surrealismo e do creacionismo, contando con colaboracións de Picasso, Dalí, Maruja Mallo ou Nora Borges e poemas non reeditados de autores como Jorge Luis Borges, Antonio Machado, André Bretón, Paul Elouard ou Rafael Alberti.
O número 60, datado nos meses de agosto-setembro de 1926, é o último que dirixe Casal na Coruña antes de levar a revista con el para Montevideo. En total, publicáronse 91 números que Edicións Nós da Coruña reuniu nun facsímile (1983), baixo a dirección de César Antonio Molina.
Artigo anteriorMal de corpo
Seguinte artigoFargo: Esta é unha historia real
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en gl en gl gl en gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Victor Honorato, Author at Revista Luzes
O seu primeiro contacto con Pontevedra foi doloroso. Tiña dez anos e chegara dende Vilalonga para facer o exame de ingreso no bacharelato. Ao remate, o mestre ... [...]
Pontevedra, 1984. Xornalista todoterrno e multiplataforma, o primero por gusto e o segundo por imperativo xeracional (reparou hai pouco en que é un ‘milennial’ dos da primeira fornada). Escribe de todo para El País, para unha axencia de noticias e para quen o ature. Honorato é apelido. Honorato é apelido.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl fr gl fr gl gl fr gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Héctor Fouce, Author at Revista Luzes
Nalgún lugar da Coruña vive un inglés acompañado dunha galega vexetariana, un bebé e un xamón. O inglés ten un caderno co debuxo dun porco, marcadas cada... [...]
Héctor Fouce (Lugo, 1972) é profesor na Facultade de Ciencias de Información da Universidade Complutense de Madrid, onde dirixe o grupo de investigación Semiótica, comunicación e cultura. É especialista en estudos culturais e en música popular, investigando as transformacións da industria musical nas últimas décadas. Foi Catedrático de Etnomusicoloxía no Conservatorio Superior de Música de Aragón e xornalista musical. Entre os seus libros destacan El futuro ya está aquí. Música pop y cambio cultural (Velecío, 2007) e Made in Spain. Studies in popular music (Routledge, 2013)
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl en gl pt gl pt gl pt gl en gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt gl pt hbs_lat es gl pt gl pt gl pt gl pt en sv fr de de de es pt pt gl gl pt gl gl gl gl

text:
Luzes, Author at Revista Luzes - Page 3 of 17
Ten que haber alguén aí
As libreiras [Escollas de novembro]
José Corderí, Aira das letras (Allariz) «O problema cos roles de xénero é que prescriben como teriamos que ser, no canto de recoñecer como somos. Imaxi... [...]
Manifesto [Luzes 62] Heroes que terman dos teitos
O abandono do mundo rural, o despoboamento, o envellecemento até a extinción labrega, todo ese proceso que se vén chamando o «baleiro» en Galicia e noutras... [...]
As libreiras [Descubertas de outubro]
Carmela González Boo Libraría Biblos, Betanzos O sempre polémico Óscar Wilde fai unha breve pero intensa reflexión sobre a arte, a natureza e a vida. D... [...]
Garantir os coidados, a protección e a educación que necesitan. Con esta meta aprobábase en 1959 a Declaración Universal dos Dereitos do Neno. Son un total ... [...]
Salvar Europa da conxura dos parvos
Poden caer as trabes do ceo. Como se viu o 9 de outubro en Sant Llorenç, en Mallorca, onde en cuestión de minutos unha tremenda enxurrada de auga levou vidas ... [...]
As Libreiras [Descubertas de setembro]
Esther Gómez Moito Conto,  A Coruña A sedutora creatividade do ilustrador Xosé Tomás dá forma a este cómic, primeiro dunha serie de tres que, pensado... [...]
En terra de ninguén
A rebelión dos afogados
A situación de Galicia cada vez se asemella máis á do «afogado pensativo» do que falaba Arthur Rimbaud no seu poema «Le bateau ivre» (O barco ebrio). ¶ ... [...]
Manifesto [Luzes 59] Crucemos a Raia
Nestes tempos en que o discurso hexemónico clama contra a supresión das fronteiras, nós temos unha que nos separa non soamente da nosa historia, senón do no... [...]
O equipo da Revista Luzes
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es ca en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
A vida plural de José Antonio - Revista Luzes
Os gardas civís da foto descoñecen un dato que para  o caso é irrelevante: o home que están a desaloxar, activista da Plataforma Sarriana polo Río, é un antigo compañeiro. José Antonio Iglesias, monfortino de 64 anos, traballaba de axente de tráfico en Arganda o 23 de febreiro de 1981. O día que o levaron a Madrid para asaltar o Congreso ás ordes de Tejero e actuou, sen querelo, de secundario de luxo naquela película. Foi os ollos e os oídos do ministro Rosón, outro lugués, durante o secuestro.
Lugo, 1976. Un Iglesias de pelo longo, pantalón de campá e botas de tacón preséntase para a proba de ingreso na Garda Civil. El é un fillo do Corpo, o seu pai cruzou Galicia de cuartel en cuartel: A Mariña, Sarria, A Cañiza… «A min, no fondo, o tema non me tiraba;
se non, tería ido antes», admite. Ten 26 anos e leva
oito emigrado no Reino Unido.
Londres, 05/07/69. Tres días e dúas noites de espera, resistindo a base de xeados, para conseguir entrar en Hyde Park. Os Rolling Stones en concerto, nada menos; cando non hai unha semana que Brian Jones, guitarrista da banda, apareceu afogado na súa piscina. Iglesias está en primeira liña, rodeado de 500.000 persoas. «Mick Taylor substituíu a Jones. O concerto máis grandioso que vin na vida», lembra. Ama o rock. Pero nunca deu aprendido na guitarra «máis de tres acordes».
En Inglaterra, entre os 18 e os 26 anos, fregou pratos en hoteis e foi celador en hospitais. Fixo de mordomo para un psiquiatra nunha granxa do condado de Essex, «onde escoitaba discos dos Beatles e me emborrachaba con sherry mentres limpaba o po». Traballou de camareiro nun club de alterne de luxo, facendo cócteles, en hoteis… A Inglaterra levou a Carmen, a súa moza, despois de casaren en 1970. En Inglaterra naceu o seu único fillo.
Congreso dos Deputados, 23/03/81. Os gardas civís invaden o corredor de entrada. Iglesias escoita unha ráfaga de ametralladora. «Os primeiros disparos non foron na Cámara, isto nunca se dixo», advirte. «Eu metinme no váter a fumar un pito. Cando entrei no hemiciclo, Tejero estaba a subir á tribuna». No famoso vídeo de TVE, Iglesias é o garda fraco de anorak situado ao pé do estrado. O que, nun determinado momento, quita o anorak e mete por dentro os cargadores da metralleta. Está moi nervioso, sobe e baixa polas escaleiras varias veces.
Axiña ve o becerrense Juan José Rosón, ministro de Interior en funcións, lucindo traxe claro na primeira bancada. «Coñecía o seu irmán Luis, o xeneral interventor do Exército de Terra. Estivera con el dous días antes. Ofreceume recomendación para o cuartel de Sarria, pero eu díxenlle que estaba ben en Madrid». Iglesias non coñece o ministro en persoa, pero achégase: «Manda carallo, dónde nos vamos a ver usted y yo».
Arganda del Rey, 1978-1981. O destino de Tráfico en Arganda era máis entretido que as vilas asturianas onde Iglesias servira antes. Patrullas nun radio de 70 quilómetros, co poboado chabolista de El Pozo como punto quente. Coches roubados, chorizos. Unha mañá desmantelaron un grupo de información do Grapo nun bar próximo ao cuartel. José Antonio lembra «un ambiente de compañeirismo moi bo».
Son os anos de chumbo da ETA; os gardas caen como moscas. Moitos van destinados a Euskadi nada máis saír da Academia, mozos solteiros que cobran un bo plus e ás veces descoidan a seguridade. Iglesias, como o resto dos compañeiros, mira o rosario de mortes cunha mestura de carraxe e impotencia: «Tiñas a sensación de ser un kleenex. Os xefes nosos xa nin tiñan collóns de ir aos enterros dos asasinados».
Madrid, 23.03.81, 17:30. Cando o xefe de sector de Tráfico, Luis Abad, arengou os gardas que se amoreaban no parque móbil, cando dixo que a situación era «insufrible», todos se identificaron co discurso. Pero subiron aos autobuses e seguían sen saber onde ían. «Ou se cadra algúns si», especula Iglesias. «Vin compañeiros coa bandeira de España no cargador, era raro. E cando escoitamos pola radio do bus a Carrillo, un dixo: ‘Te vamos a afeitar en seco’».
Congreso dos Deputados, 23/03/81, atardecer. «Esto es un golpe de estado. Yo me
quería ir de aquí», murmúralle Rosón a ese garda que se acababa de identificar como amigo do seu irmán. «Usted verá», replica Iglesias, nervioso. A prudencia máis ben aconsella estar quieto.
Iglesias vaille buscar ao ministro dous paquetes de Marlboro. «Todo o tempo me movín como me deu a gana», relata. «Saín fóra, quería ver o que había para contarllo a Rosón. Vin moitos gardas que coñecía, e algúns pedíronme que non contara que estaban alí. Discutín cun tenente coronel, díxenlle: ‘Yo estoy ahí dentro y ustedes, a dos aguas: si sale bien, entran
y si no, se quedan’».
Monforte-Sarria, anos 60. «Sempre fun un bala. Nacín en Sindrán, Monforte. Aos dez anos matriculáronme nos Escolapios. Logo destinaron a meu pai ao cuartel de Sarria e alí empecei o bacharelato. Pero era mal estudante. Creo que meu pai levou unha alegría cando decidín entrar na Garda Civil. O pobre morreu con 59 anos, atropelado por un camión na Cañiza». Neste punto, Iglesias ten que calar e conter as bágoas.
Congreso e arredores, 23/02/81, noite. Iglesias asomouse á entrada do Hotel Palace, eran aínda as nove da noite e «todo estaba tranquilo». Chamou a muller dende unha cabina. Voltou ao hemiciclo. Xa tivera ocasión de saudar o deputado sarriao Antonio Díaz Fuentes; tampouco se coñecían en persoa, pero Iglesias identificouse como paisano e ofreceuse a axudalo. Non ían falar máis en toda a noite. Volveu tranquilizar a Rosón: «Mejor deje que transcurra el tiempo. Mis compañeros y yo no estamos por esto».
Rosón fumaba coma un carreteiro. Iglesias tamén. «Non comín nin bebín, só fumaba os meus winston de batea». Entrou na sala dos reloxos e viu confinados a Felipe, Guerra, Carrillo, Gutiérrez Mellado e Rodríguez Sahagún. «Carrillo e Gutiérrez eran os máis enteiros», lembra. Un sarxento achegouse a Tejero: «Mi teniente coronel, quiero pegarle un tiro a Carrillo». «Pues pégaselo», dixo Tejero. Pero Iglesias e outro compañeiro agarraron o sarxento e sentárono nas escaleiras. Tiveron que tranquilizalo cando se puxo a chorar.
Madrid-Valdemoro, 24/02/81, mañá. Ás sete e media da mañá, Luis Abad, o xefe de Iglesias, certifica que todo acabou. «A veces se pierde», dixo. Iglesias dálle a man a Tejero —«Era o meu superior alí»—. Despídese de Rosón —no sucesivo, o seu protector—. Os gardas que saen do Congreso volven subir a varios autobuses. «Non sabían que facer con nós», relata José Antonio. «Leváronnos a un colexio de Valdemoro, e ao chegar deume unha lipotimia e desmaieime a consecuencia da presión». Pasaron alí unha semana, illados dos medios. Pero podían ir á piscina e recibir visitas de familiares.
De volta a Arganda, bota dous meses retirado do servizo e sen saír da casa. Obsesiónao a desaparición da orde que o levou a Madrid. «Tíñaa un que saltou pola fiestra cando saímos do Congreso», asegura. Irrítao a obediencia debida que impide os gardas ser responsables dos seus feitos. Vanlle ofrecer o ascenso a cabo; pero non lle interesa. Son meses incómodos. «A miña vida de garda empezou a ir mal, estaba doído cos xefes», resume. En maio do 82 deixa o corpo, despois de romper dun golpe a culata do fusil en reacción a unha orde que lle parece insensata. «Querían corrixirme. E a min non me corrixen».
Madrid-Ourense, anos 80. Juan José Rosón nunca esqueceu a Iglesias. Nos 80, o ex-ministro está na presidencia de Sintel, a empresa de montaxe de telefonía participada por Telefónica. José Antonio entra da súa man a traballar na compañía, primeiro en Madrid como chofer de directivos, máis tarde no departamento administrativo en Ourense. En Ourense pon en marcha a sección sindical da UXT, será delegado sindical —«O primeiro da UXT en Galicia»— e membro do comité intercentros da empresa.
Madrid, 2000. Sintel está privatizada e en creba. Vendida no 96 ao magnate cubanoamericano Mas Canosa, perdeu as contratas de Telefónica e puxo en marcha un ERE brutal. Os traballadores acampan seis meses en Madrid, no Paseo de la Castellana, para reclamar recolocacións en Telefónica e subsidiarias. Iglesias tamén. A solidariedade, dende os veciños do barrio a colectivos internacionais, faise patente. «Un mes e medio máis e teriamos conseguido o que queriamos», lamenta. «Levantado o campamento, non se cumpriron os compromisos. Houbo 14 mortos, entre infartos e algunha especie de suicidio (sic). Só conseguimos as prexubilacións». José Antonio vese xubilado aos 50. «Leveino mal, e por riba coincidiu que me saquei de fumar. Estaba todo o tempo de mal humor».
Sarria, 2013. En Sarria reclámase un plan de encanamento do río dende as grandes inundacións do 2000. As obras inícianse por fin no 2013. Pero a primeira fase afecta a unha área urbana de 300 metros, o Malecón, que non é precisamente un punto crítico de enchentes. O proxecto contempla tallar 178 árbores, destruír unha illa natural, reemprazar dúas pontes en bo estado, afectar unha terceira de orixe medieval. Case sete millóns de orzamento, entre obras e expropiacións, só para esta fase.
A Plataforma polo Río Sarria naceu a finais de 2012. Proclaman que o plan, tal e como está redactado, non resolverá as inundacións. Lembran que os máximos históricos de enchentes están augas arriba e augas abaixo do Malecón. Denuncian que a actuación en curso destrúe patrimonio histórico e natural e dilapida fondos públicos. José Antonio Iglesias, agora veciño de Sarria, únese á plataforma ao pouco de constituírse.
Pasa o mes de marzo nun acampamento da illa do Malecón, con rapaces que case podían ser os seus netos. «Fun botar unha man co que eu sei, coa miña traxectoria sindical», explica. «E atopei uns mozos cunha capacidade de traballo da hostia». A Confederación Hidrográfica, vista a mobilización veciñal, asegura que respectará o arborado e a ponte medieval. Pero o compromiso queda no verbal, o resto das obras continúa unha vez desmantelado o acampamento de protesta. Non se abre un diálogo para a modificación global do proxecto. A plataforma segue activa, quere a retirada do plan tal e como está concibido. Salvar tamén as pontes. Que os cartos, aínda que veñan de Europa —80% do orzamento—, non se malgasten.
Epílogo sarriao. Iglesias vive en Sarria dende o 2005. Segue indo a miúdo a Monforte, onde conserva a casa e as terras da familia. «Limpo as fincas de Sindrán. Teño unha horta. Cabréome cos veciños. Converso. Os venres saio de copas e póñome algo contento», resume. Defínese como persoa de esquerdas. Di que é «republicano 100%».
Cre que a Plataforma polo Río, pase o que pase no futuro, significou algo en Sarria, onde nunca se vivira un movemento cívico deste calado. «Fermosa vila», reflexiona. «Fodeuse polo tema urbanístico, e iso ao mellor foi culpa de todos. Pero agora abrollou unha flor. E valeu a pena. No sucesivo, o poder que veña terá que pensar dúas veces o que fai».
Gustouche este artigo? Asegura a continuidade do xornalismo que conta, págalle un café a un xornalista!
Artigo anteriorDe vostede, carallo, de vostede!
Seguinte artigoA noite que vén
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl es gl gl en gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Ana Camiño, Author at Revista Luzes
Elisa e Teresa: a vida a cero
Dúas mulleres, dúas historias, dúas vidas, dúas mil voltas. Dúas mulleres que non son deste mundo, nin queren selo. A crise cambioulles a vida, si, pero no... [...]
Meira (Lugo), 1985. Até a chegada da crise era xornalista. De título e de profesión. Logo dunha primeira parada na delegación de Europa Press en Galicia deixei a miña firma uns meses en A Nosa Terra Dixital para recalar finalmente na sección de Economía de Xornal de Galicia. Alí contamos a diario as causas dun afundimento global que remataría por afundirnos tamén a nós. Dende entón, e tras ostentar o honroso título de parada, son xornalista a tempo parcial e ocupo a maioría do meu tempo en aprender e tentar que outros aprendan. Agárrome con forza ao xornalismo en papel malia que sei que é agarrarse á proa doTitanic.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en gl en gl pt en gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Miguel Mora, Author at Revista Luzes
Os reis do bot frito
Son os máis afamados pistoleiros do novo sindicato do crime. Como Bonnie & Clyde, disparan ao inimigo e ao probo funcionario, cuspen sobre as tombas do ini... [...]
Nado en Madrid, en 1964, dirixe CTXT. Anteriormente foi correspondente de El País en Lisboa, Roma e París. Traballou durante dez anos na sección de Cultura como reporteiro para temas de cine, literatura e arte. É autor dos libros La voz de los flamencos (Siruela 2008) e El mejor año de nuestras vidas (Ediciones B).
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: an en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl es gl es gl es es gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Antón Patiño, Author at Revista Luzes
Adianto editorial: O libro dos lugares
Luzes ofrece nas páxinas de creación unha escolma de faíscas da próxima obra do pintor, poeta e ensaísta senti-pensante Antón Patiño (Monforte, 1957), un... [...]
A Art Déco, no período de entreguerras do século pasado, foi a derradeira revolución estética da burguesía, pero tamén a procura da convivencia das vanga... [...]
Monforte de Lemos, 1957. Pintor e escritor. Participou na creación da revista Loia con Manuel Rivas e os irmáns Xosé Manuel e Lois Pereiro. Colaborou xunto con Menchu Lamas nas actividades do grupo poético Rompente. Membro fundador do grupo Atlántica, foi incluído nas mostras panorámicas internacionais da arte española contemporánea de finais do século XX. Ten obra no Museo Reina Sofía, CGAC, MEIAC, Fundació La Caixa, MACBA, Fundación Thomas, entre outros. Como escritor, ten publicado dúas ducias de libros, a maioría ensaios, como os dous últimos, Escritos de un sonámbulo(Caballo de Troya, 2011) e Lois Pereiro. Dicionario de sombras. (Espiral Maior, 2011), pero tamén ten poemarios como Océano e silencio (Colección Tambo. Deputación de Pontevedra, 2006).
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl pt pt gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Manifesto [Luzes 58] A urxencia doutro rumbo - Revista Luzes
Artigo anteriorAs caras da xustiza
Seguinte artigoA vida e os tempos secuestrados
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl en gl en gl en de en gl en gl en gl en en gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Manuel Villanueva, Author at Revista Luzes
O Camiño dos Viños de Santiago
Ao revés que os cristiáns, os celtas crían que o paraíso estaba en occidente, quen sabe se nunha esquina, nun noroeste. Alí onde cada día morre o sol, ond... [...]
A revolución vén das nais
A nai é a orixe da vida. O primeiro agarimo, o primeiro latexo. O principio. Somos o que lembramos, o froito dunha aprendizaxe feita a base de atención, dedic... [...]
O mago do viño
Todo comezou con Ultreia, o saúdo peregrino no Camiño de Santiago, a marca elixida por Raúl Pérez para darlle nome ao seu viño no Bierzo, nunha finca, en ... [...]
Naceu en Marín (Pontevedra) hai 56 anos. Ligado á Televisión de Galicia entre 1987 e 1990, na actualidade é director xeral de contidos en Telecinco. Con experiencia en radio e medios escritos, é profesor da Área de Programación no Máster de Produción Audiovisual da Universidade Complutense de Madrid.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl eu gl eu gl en gl eu gl gl gl eu gl pt gl eu gl gl es eu gl es pt eu gl gl gl eu gl es eu gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Marta Veiga Izaguirre, Author at Revista Luzes
Lugo: a interminable loita contra a ruína
Anda a muralla de Lugo nos vinte anos desde que foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco, poucos días antes da chegada do terceiro milenio, e a imaxe... [...]
Crieime sen televisión autonómica. Velaí unha carencia na miña educación sentimental e unha circunstancia que redunda no feito de sentirme de ningures. Mig... [...]
Sue Heck fomos/somos todas. A adolescente invisible. Rexeitada en todos os equipos. Nin guapa nin fea. Nin lista nin parva. A Sue Heck coñecémola como un comp... [...]
O medo mudou de bando
Os noventa ensináronnos que a boca do inferno estaba en Sunnydale, California. Que había mozas de dezaseis anos —louras, guapísimas e fashion victims— qu... [...]
San Froilán: en Lugo liguei
«Cando eramos xovens en os noventa», que dirían Os da Ría, contábannos que Lugo era unha Arcadia feliz con muralla, tellados de lousa, néboa e xeada, onde... [...]
Eu antes molaba. Crónicas do acenocumarol
Fumei o último cigarro na porta de Urxencias da Residencia de Lugo un 4 de outubro de 2006. Véspera de San Froilán. Catro da tarde. Ofelia, a médica de cabe... [...]
Achégase o inverno e o segredo mellor gardado da cultura pop segue a ser o remate que George R.R. Martin ten maquinado para esa biblia medievaloide que inspira... [...]
Cantabria, 1978. Filla da diáspora da Terra do Medio e campurriana como as galletas. Luguesa por amor (#amellorprovincia). Xornalista. Desde 2005 conta historias en El Progreso. Con anterioridade fixérao en Diario de Pontevedra, La Voz de Galicia e El Diario Montañés. Entusiasta da cultura de masas e do pop de vello. A súa educación sentimental bebe de rock kalimotxeiro, ‘Buffy, cazavampiros’ e Los Tamara. Seareira do Club Deportivo Lugo. Señora polimedicada. Orgullosa neofalante. Eurofán. Gafafrauta. Nerd. Feminazi. Aínda agarda a que lle cheguen a carta de Hogwarts e un corvo de Winterfell.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl es gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Armando Requeixo, Author at Revista Luzes
Dende o lugar de Vilariño, hoxe Guitiriz, onde naceu en 1914, até a cidade de Lugo, na que se despediu para sempre da vida en 1990. Lembramos o traxecto biog... [...]
Mondoñedo, 1971. É profesor e crítico literario. Como investigador tense ocupado da obra de Á. Fole, A. Otero, L. Seoane, E. Lence-Santar, X. Díaz Jácome, C. E. Ferreiro, Á. de las Casas, A. López-Casanova, V. Taibo, M. Leiras Pulpeiro ou X. Mª Díaz Castro, autor este último ao que dedicou a súa Tese de Doutoramento. Membro da AELG, a AECL e o Pen Galicia, recibiu, entre outros, o Premio Xerais á Cooperación Editorial e o Premio Literario Ánxel Fole. Exerce como crítico no ProTexta deTempos Novos, nos xornais Faro de Vigo e La Opinión, en El Ideal Gallego e Diario de Ferrol e mais nos dixitais Galicia Confidencial e Praza Pública. Unha parte representativa do seu labor como comentarista foi recollida no volume Criticalia (2011) e, dende febreiro do 2011, no blog homónimo.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: es en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl gl pt gl es gl pt gl es gl pt gl es gl pt gl es fr pt gl es gl pt gl es gl pt gl es gl pt gl es gl pt gl es gl pt gl es en sv fr gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Colofón Archives - Revista Luzes
A dor espesa da depresión
«Ela era como un paxaro que se refuxia no oco dunha folla delgada, un paxaro que parpadea ao sol cando a folla se move; que se asusta polo renxer dunha póla s... [...]
«Os elementos de dereita soio conciben unha patria artificial, posta ao servicio dos seus intereses». —Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Sempre en Galiza... [...]
A máis colectiva das riquezas
«Hai tantas cousas na vida máis importantes que o diñeiro! Pero custan tanto!». —Groucho Marx. Entre as frases retranqueiras atribuídas a Isaac Díaz P... [...]
«A maioría dos seres humanos temos unha capacidade case infinita para dar as cousas por sentadas.». —Aldous Huxley. Cando está a piques de rematar o ano... [...]
Saldo positivo en pobreza
«Os nenos teñen que ter moita tolerancia cos adultos». —Antoine de Saint-Exupery Ter descendencia en Galicia debería ter premio, mais a realidade é out... [...]
Mirar cara a outro lado
«A sociedade preocúpase do individuo só mentres este sexa rendible». —Simone de Beauvoir Hai quen ve aparicións de pantasmas ou virxes, quen admite no... [...]
«Ignoramos a nosa verdadeira estatura ata que nos poñemos en pé» —Emily Dickinson Dous meses despois das grandes marchas protagonizadas por mulleres en... [...]
«Nada nesta Declaración poderá interpretarse no sentido de que confire dereito algún ao Estado, a un grupo ou a unha persoa, para emprender e desenvolver ac... [...]
«Non hai peor terror que o privilexio de condenar iguais por sacrilexio. Quen dita nesta vida o que é sagrado? Quen di que respectemos a Xustiza cando el no... [...]
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl ro gl ro gl gl ro gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Cristina Huete, Author at Revista Luzes
O feito sobrenatural do baltarismo
Para acadar o baltarismo, o fundador da primeira dinastía política galega contemporánea tivo que crearse antes a si mesmo. Fíxoo con tesón e exemplaridade... [...]
Xornalista ourensá. Licenciada en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid. Traballa no diario El País. Tras facer prácticas no xornal La Región, iniciou a súa carreira profesional na edición ourensá de Faro de Vigo, dende a que pasou a La voz de Galicia. En 2006 incorporouse a edición aberta por El País en Galicia.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl gl gl es gl es es gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Fermín Bouza, Author at Revista Luzes
O segredo das enquisas políticas
As enquisas non son inocentes. A maior parte delas tentan orientar, e non só pulsar, a opinión pública. Manipulalas non é difícil, aínda que o procedement... [...]
Como é a dereita?
Todas as ideoloxías teñen os seus esquematismos. A dereita é, cando menos, bifronte, segundo sexan os problemas que ten que encarar.Vexamos a forma polié... [...]
Santiago, 1946. Escritor e catedrático de Socioloxía na Universidade Complutense de Madrid, cidade na que vive dende 1969. Autor de varios libros en diferentes xéneros, tanto en galego como en castelán, mantén o blog de análise política e electoral El voto con botas, agora asociado a infoLibre.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl pt gl es gl en en es gl pt gl es gl en gl es gl en uk es gl en es gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
María Yáñez, Author at Revista Luzes
Por riba de todo está a familia
O clan dos Matalobos foi, durante 4 anos, 5 temporadas e 87 episodios, a organización máis temida da ficción televisiva galega. A serie de Voz Audiovisual de... [...]
Vai sendo hora de ir para a casa
Morrer non morreu oficialmente, mais si que leva bastantes anos en estado zombie, como eses porcos bravos que, baixando do monte para buscar que comer, acaban p... [...]
As mil caras da decadencia hipster
Portlandia despediuse das pantallas este inverno coa emisión da súa oitava temporada. Non é das comedias televisivas máis prestixiadas, aínda que é unha d... [...]
Sinfonía extrarradio: Bertamiráns. Onde todo o mundo é forasteiro
Bertamiráns é unha vila dormitorio de libro, se é que hai algún libro que fale das vilas dormitorio nas que descansa e nas que paga (se pode) a hipoteca boa... [...]
En 1983 naceu o certame de canción infantil que durante oito anos convocou en San Sadurniño rapazada de toda Galicia unida polo amor á música e á súa ling... [...]
«Estás bébeda, Sue Ellen»
As series de televisión, sobre todo as anglosaxoas, viven dende hai unha década unha época de gloria. A aposta pola calidade de canles de pago como HBO, AMC ... [...]
Xornalista, investigadora e produtora de contidos dixitais. Leva traballando 15 anos en cine, televisión e internet, sobre todo explorando as interseccións entre estes medios. É especialista en narrativas interactivas e transmedia, en contido web e en distribución e promoción audiovisual en internet. É socia e co-fundadora de A Navalla Suíza, empresa de comunicación dixital, e co-editora de EMBED.at, publicación en torno ao audiovisual integrado. O seu último proxecto é Screenly, unha plataforma online para distribuir cinema en salas baixo demanda, no territorio español.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: pt en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt pt es gl gl gl gl nl gl gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Manifesto [Luzes 51]: Voltear cara abaixo, voltear cara arriba - Revista Luzes
que é tempo de axendas, arredor do aninovo, e hainas con moita variedade de efemérides, santas e laicas, é sorprendente que ninguén —tampouco nós!— tivese a ocorrencia de editar unha Axenda Galega de Catástrofes. Sinalar, por exemplo, os días nos que afundiron Erkowit (1969), Polycomander (1970), Urquiola (1976), Andros Patria (1978), Cason (1987), Mar Exeo (1992), Prestige (2002), buques todos eles transportistas de infernos. ¶ Mais habería que engadir outras catástrofes que non se producen polo azar, senón que teñen causalidades e responsabilidades que fan que, a cada pouco, se sinta ese abalo infernal que «voltea cara abaixo». Así foi coa catástrofe ferroviaria de Angrois (2013) e coas apocalípticas pragas de incendios de 2006 e 2017. E axiña encheríamos a Axenda Galega de Catástrofes cos golpes dunha malleira incesante. ¶ A doente ironía, o sarcasmo histórico, é que todo isto ocorreu, ocorre, nun país de recursos para erguerse e ser espazo de benestar en lugar de estar sometido a este estado de risco e malestar permanente. O primeiro recurso está na capacidade desta sociedade para erguerse despois de ser volteada cara abaixo. O xacemento de catástrofes, o depósito de monstros, transformase así, por mor desa enerxía de salvamento, nun outro escenario: aquel onde é posíbel unha
Axenda Galega de Rexurdimentos. ¶ Cómpre escribir o desastre para que non ocupe todo o relato. E pórlle datas á festa galega de «voltear cara arriba».
Artigo anteriorBoaventura de Sousa: «A construción dun Estado plurinacional en España podería ser un principio do rescate democrático de Europa»
Seguinte artigoMemoria, para evitar o desastre
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: ca en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl ca es ca es gl gl ca gl en ca gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Núria Vilà, Author at Revista Luzes
O boom da guerra en Francia
Charlie Hebdo, Bataclan, Niza ou o degolamento dun sacerdote en Normandía, conforman o mapa dos principais ataques que viviu Francia nos últimos meses. Todos ... [...]
Soños que se esfuman
Hai veces que a sociedade de acollida te rexeita de tal forma que acabas volvendo ao teu país de orixe. En Xordania levaban anos refuxiados milleiros de sudane... [...]
@nurivila1 Periodista independente (1992). O seu traballo céntrase principalmente en temas relacionados coas desigualdades, conflitos e dereitos humanos. Despois de traballar na fronteira turco-siria, agora escribe reportaxes para distintos medios dende Amán, Xordania. Antes de comezar a viaxar, Núria colaborou con algúns medios cataláns comunitarios e levou a cabo un estudo sobre o concepto da 'desobedencia civil' e como este é interpretado pola prensa convencional e alternativa.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl gl en gl gl gl gl gl gl ca en gl gl pt gl gl gl en it gl gl es it gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Xoán Tallón, Author at Revista Luzes
En 1994 o mundo cambiou para sempre. En Galicia rexistrouse unha onda de ovnis que se prolongou dous anos, ao longo dos cales se documentaron máis de douscento... [...]
Un conto creado para Luzes polo escritor e xornalista de Vilardevós (1975), autor de narrativa en galego (A autopsia da novela, A pregunta perfecta (o caso Ari... [...]
Non teño unha imaxe precisa nin romántica da miña primeira cervexa. En certo xeito, sempre bebín. É coma se non existise un comezo. Só podo arriscarme a d... [...]
Xa case non se beben tragos grosos e agrestes, e rapidamente, para calmar os nervios, como en Mad Men. Agora todo parece remitir a certa idea de beleza e lentit... [...]
Tony Soprano é un home perfectamente común, agás algúns matices. Podería ser o noso curmán, o noso tío segundo,o noso pai. Mesmo un de nós en persoa. So... [...]
De vostede, carallo, de vostede!
Non somos gran cousa sen unha boa obsesión. Ás veces unha obsesión é todo o que se necesita na vida. Se es meticuloso, e o empeño paga a pena, podes aplica... [...]
Vilardevós, 1975. Autor das novelas El váter de Onetti, Fin de poema e A pregunta perfecta. Hai anos atopou oco no xornalismo. Non sabe como. Neste tempo fixo de todo, e nada:deportes, cultura, sucesos, horóscopos, política, sanidade, bares. En canto puido, meteu unha muda limpa nunha maleta e fuxiu para sempre das redaccións. Agora escribe en Jot Down e El Progreso, e colabora en A vivir que son dos días, da Cadena Ser. Anda ao seu aire.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es pt gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl pt pt gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Doutor en Filosofía pola UAM e profesor nun instituto de Ensinanza Secundaria de Madrid, Ignacio Castro Rey (Compostela, 1952) vén despregando dende hai moitos anos un traballo filosófico nunha dobre dirección: dun lado, a afirmación dun inmediato absoluto, ético e estético á vez; e doutro, unha crítica do poder contemporáneo coas súas novas formas de aversión á outredade real. A súa última obra Ética del desorden. Pánico y sentido en el transcurso del siglo (Pre-Textos) é un ensaio monumental que tardou oito anos en xestar.
A tenor da túa traxectoria literaria, Ética del desorden presenta algunhas novidades significa-tivas con respecto a obras anteriores, como por exemplo Votos de riqueza e Sociedad y barbarie. Digamos que agora ofreces un rostro máis «amable», cando menos non es aquel escritor crítico e iracundo co mundo, co noso «impresentable presente». A que se debe este cambio? Ben, é que un gastou moita pólvora sen magnolias neses libros —sobre todo en Votos de riqueza— e tamén en moitos outros textos miúdos. Toca agora o tempo da afirmación, máis difícil e provocativa aínda. O libro co que maior relación ten Ética del desorden é con Roxe de sebes, debido a que, de certo xeito e mirando ao lonxe, a Ética vén daquel longo período montañés onde se tentou fundar un sistema filosófico aberto, tanto coma o horizonte mundano que nos arrodea. Ética del desorden mantén con Sociedad y barbarie unha boa relación parcial, pois a actual filosofía ampla e afirmativa esbózase, con límites, na crítica á antropoloxía de Marx. Porén, con Votos de riqueza o libro actual mantén unha distancia, por non dicir unha oposición frontal. A miña filosofía está agora lonxe daquel volume onde se facía unha crítica furiosa dos sistemas de coacción no capitalismo tardío. Pola contra, penso que nesta Ética a crítica é secundaria, polo menos non «furiosa», para afirmar o máis difícil, unha relación aberta coa vertixe do finito. Se o meu libro actual é tan longo é para intentar mostrar, tralo valo das líquidas ficcións sociais que nos arrodean, unha vida que segue «salvada» pola súa irremediable relación co sentido da morte. Agora o home sostense pola forza inhumana do exterior: isto é Ética del desorden, un tratado que se dedica a pensar a importancia vital, ética e política do non elixido por nós. Cando, non obstante, alenta no centro.
Falando entre compañeiros, coincidimos en sinalar que Roxe de sebes. Mil días na montaña e esta Ética del desorden son as dúas mellores obras da túa ampla produción filosófica. Cales serían para ti os puntos comúns dos dous títulos, e cales as diferenzas? Roxe de sebes é a crónica dun retiro, necesario e moi doloroso, para afastarse da inmediatez urbana, unha cousificación que entón, ao remate da ilusión revolucionaria, envolveunos coma unha gaiola. O que uns chamaron «movida» foi para outros unha dura conxelación. Ética del desorden é a longa crónica dunha entrada que recupera o pulo esgrevio de cada cousa, sen tocala ou alterala. Xa non fai falla rachar cos escenarios, nin irse ao lonxe para pensar a alma das cousas. Como se ten dito falando de Novoneyra: cada cousa non latexa na Ética de xeito illado; ao seu traveso pasa un vento, un río de conexión total. Quere dicir isto que un xa chegou á paz? Non, exactamente. Botémoslle un ollo a esa corrente. A guerra segue transfigurando a faciana de cada ser. O perigo segue, pero reconciliado cunha enganosa calma sen estalidos. Pero hai que asomarse a esa erupción silenciosa para calibrar o perigo.
Unha das cousas máis sorprendentes deste traballo de oito anos é a túa aposta por un pensamento festivo (non festeiro), vinculado á ledicia e á alegría. Entendes entón que até agora a filosofía estivo máis cerca do esforzo e a disciplina stakhanovista, porque se afastou do eido sensible e da orde sensorial, dos sentidos? Non sei se é precisamente iso. Pero si hai a aceptación irónica dunha inmanencia que nos reta, sen fuxida posible. Se queremos falar así, a subversión segue, pero «infiltrada» na orde do sensible e sen a necesidade de romper con nada. Por iso, outra percepción do inmediato recorre obsesivamente o meu libro. Digamos que a disciplina da «militancia» entrégase agora ao inmediato, sen querer voar cara a outros mundos. Coido que había un conto de Borges que falaba disto, dunha «saída» que consiste en facer un mapa da trampa. Ás veces «querer» os monstros, achegarse, é o único xeito de poder con eles.
Outra das novidades apunta na dirección de que, neste volume, reflexionas sobre asuntos tan mundanos coma o amor e a graza. Cuestións estas que nunca mencionaras nos teus libros anteriores. Morreu o espírito do León e irrompeu a inocencia do Neno, ou que pasou realmente? Agora teño que dicir que si. A pesar do seu esforzo e tamaño xigantesco, este é un «libro-neno», moito menos leonino e «alemán» ca outros. Hai coma unha vontade de volta, de non rachar con nada e intentar meter todo no molde. Coma se ensaiara unha xeometría igual á desorde das cousas. Como ves, Spinoza latexa con forza nestas páxinas. Dito doutro xeito, a Ética é un libro moito máis galego que alemán. O heroísmo, inevitable na miña patoloxía, está ao servizo de abrazar o máis pequeno. É coma se a auga, tan presente na Galiza de sempre, pasara ao primeiro plano como elemento vencellador.
Ética da desorde é así mesmo un canto á amizade, pero non só cos vivos, senón coa comunidade dos mortos, cuxos pasos pareces escoitar cando escribes sobre a morte e sobre o suicidio. A propósito, tiveches algunha relación fonda con suicidio? Non sei de ninguén que poida non ter unha fonda relación coa morte. A relación íntima coa sombra do real, como ocorre en tanta literatura galega, arráncalle ás cousas vivas espectros agochados. Non é casual, se cadra, que este último libro meu recupere unha boa relación con Hegel. A negatividade da inmediatez, esa pantasma real, permite que o inmediato resulte seriamente cambiado. No meu libro, o suicidio só é un tema máis, indicativo do papel afirmativo dese fondo irreal que chamamos morte. Dentro dun tratamento audaz e sen medo, penso que non hai no meu libro ningún xogo cunha saída precipitada. Ética e vitalmente, a tarefa é vivir a morte na vida. Apurar a vida até o fondo, coa idea de que a morte apenas teña nada que levar.
Dado que vivimos nun mundo onde unha potente marea de optimismo e positivismo nos empurra cara á mallante de ningures, a morte e o suicidio non teñen moito prestixio que digamos entre nós. Non tes medo de ser catalogado de pesimista e tráxico augafestas? Neste mundo de diversión obrigada, encántame ter algo de augafestas. Pero hoxe o tráxico e o pesimista están nesta mesma positividade, amplificada até a obscenidade do espectáculo. É esta obriga de navegar a toda costa o que nos fai tan infelices. Mesmo as novas enfermidades, dende o cancro até as alerxias, da fatiga crónica á nosa depresión larvada, son unha expresión desta falta de exterioridade, dun «déficit de trauma» propio de sociedades «avanzadas». Outro reverso desta opulencia obscena é a nosa busca de liñas aberrantes de choque. Podía parecer inocente esta necesidade de berrar nun parque de atraccións ou nas series de terror. Pero non paramos aí, pois
novas formas de crueldade están en marcha. Dende o acoso ao próximo até as «guerras xustas» contra países inermes. No extrarradio son os outros os que sofren o noso retiro da negatividade. Iso é o que lle pasamos en forma terrorífica aos demais. Todo o sistema informativo vive dunha nova caza do home. Francamente,
preto dalgunhas pensadoras do século pasado, penso que se afrontáramos a dor que nos toca, non teriamos
a necesidade de corrixir a golpes a vida descoñecida
Sábese que o chamado capitalismo salvaxe é, entre outras cousas, unha forma de vida esmagadora. Poden as obras de arte, o cine e a literatura ser claves para inventar outro modo de vida, onde se poida recuperar o diálogo e unha relación coa morte, coa sombra, co misterio? Penso que si, que se atenderamos á mensaxe «política» da arte, a esa inmediatez ética reconciliada coas distintas formas de vida, teriamos menos necesidade de bombardear medio mundo. Pero non sei se podemos ser moi optimistas neste punto. Moi lonxe de Simone Weil ou Lispector, estamos empeñados en facer unha lectura «estética» da obra de arte, coma se ela non nos estivese dicindo algo novo da «verdade» das cousas. Habería que «deixar ser», mesmo o que non nos gusta, para curarnos na alteridade e cambiar. Polo contrario, catalogar rapidamente como «mal» ou inimigo o que non entendemos, é un erro tráxico que custará moito sangue inocente, tamén dentro de nós mesmos.
Na túa faceta de crítico de cine, lembro ter lido que unha boa película é a que fai que un espectador se transmute, que a persoa que entre na sala non sexa a mesma que a que sae. Cres que un lector cando acaba de ler o teu libro pode ser outro, un pouco mellor persoa que antes de facelo? Eu son outro, dentro dos meus límites. Fixen todo o esforzo posible para que ese libro non se poida ler sen sufrir unha «intervención» fisiolóxica, unha «infiltración» da alteridade do mundo na nosa carne. Gustaríame pensar que é así, pero a verdade é que nunca temos garantías. É posible que tamén do meu libro se poida facer unha lectura «cultural». O noso mundo é así, amarrado ás identidades cristalizadas que circulan. Pola parte que me toca, non podo exercer máis «violencia» que a dun libro así para cambiar o curso das cousas.
Nalgunha ocasión témosche escoitado dicir que neste libro ocúpaste daquilo que Marx menosprezou e chamou «neboeiro metafísico». A que te refires con esa expresión? De que outras cousas te ocupas nesta obra que cualificaches de «irremediable»? Marx está traxicamente endebedado a unha concepción liberal do individuo, como un átomo illado que despois hai que conectar por fóra, cun «socialismo científico» que xa recolle a un home castrado da súa raíz. Estou moi lonxe diso e preto doutras concepcións (Stirner, o Comité Invisible…) que entenden que o comunismo comeza por atender o espectral que nos atravesa. Polo tanto, ocúpome do que para Marx era brétema ou fuscallo. Penso que esa néboa é a alma do individuo, conectado por dentro con mil atavismos antropolóxicos e telúricos. A graza do asunto é que o fuscallo botado pola porta entrou de novo pola fiestra, de aí a cara «pasmada» do home occidental moderno. «Vostedes os occidentais están moi sós», di con paciencia Sokurov. Modestamente, o meu libro empéñase en dialogar co escuro que nos aterra para inverter esa desolación interior que, baixo o sorriso obrigatorio, nos paraliza.
Nun punto concreto do libro escribes: «experimentar o beneficio impagable de darlle forma ao trauma real». Noutra ocasión dixeches: «só o trauma nos pode salvar». Que entendes por trauma? Entendo aquilo que nos pode resetear dende a dor. Mesmo toda unha medicina oriental e occidental, non desprezable, vai hoxe na dirección de curarnos «entrando» no que nos doe, non machucándoo dende arriba. Para inverter a nosa forma de vida e facela humana, máis achegada á terra, teriamos que entrar no que chamamos «accidentes» para sacar de aí un signo. É aproximadamente a lóxica que os estoicos chamaban «amor fati»: pór o pensamento á altura do que acontece, para extraer de aí a cifra que pode devolvernos ao común. Non sei, a verdade, se a nosa cultura terá hoxe valor para iso, aínda que esa viraxe estaba en todas as culturas, dende o Tao ao cristianismo primitivo. O libro de Badiou sobre San Paulo é magnífico, pero pasou, se cadra, por algo esotérico.
Tamén resaltas que, aínda que está escrito en castelán, Ética da desorde é un libro moi galego, moi vinculado á nosa comunidade. Por que? É un pouco o que tentaba dicir antes. No pequeno, que apenas se achega con pasos de pomba, xógase o mundo, non no incesante espectáculo que nos fascina. Neste sentido, o meu libro segue pegado á aura das cousas, ás mil veas que vinculan cada cousa con calquera distancia. Por dicilo dunha vez, todo o cosmopolita precipítase en calquera beira que atendamos a fondo, sen necesidade de viaxar cada ano a Nova York. O turismo é un triste sucedáneo dunha enormidade que latexa aquí, desatendida. A sabedoría popular galega, sen contar coa súa poética ilustrada, está chea destas «froliñas ventureiras nun ermo de perguiza», que Pedrayo cantou falando de Noriega Varela.
Dende Madrid, como ves o panorama cultural, intelectual e político neste momento en Galicia? Paréceche moi distinto ao contexto de Madrid ou Cataluña, por exemplo? Non, penso que hai certa similitude… agás o lóxico cambio de escala e espectacularidade na posta en escena. Galicia, como boa parte do resto do Estado, está xa moi adestrada na fuxida «política» de todo o que sexa carne, persoa, terra ou verdade. De aí que, en Santiago e noutras cidades, prolifere unha británica xentrificación que baleira os sitios de xente común para enchelos de zombis e decorados estándar. Polo mesmo, sinto dicir que este momento político e cultural paréceme mortalmente aburrido. Xa nin se pode abrir a televisión, pois está ateigada de monifates e expertos que non paran de facer babecos comentarios sobre outros comentarios… Apenas por ningún lado se toca algo de primeira man, con impacto real, cun chisco de verdade. É todo, por dicilo dunha vez, violentamente anti-erótico. Polo mesmo, moi afastado dos pobos.
Artigo anteriorDe Abraham e Isaac a Sócrates e Valle-Inclán
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es es gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl nl pt gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
O xenro perfecto - Revista Luzes
Se non me queda máis remedio que aturar un xenro no futuro, quero que sexa como Alberto Núñez Feijóo, igual que o queren a maioría absoluta das nais e pais de Galicia. Bo estudante, pero sen pasarse. Serio e formal cando hai xente diante e algo máis canalla cando non o miran, aínda que sempre dentro dunha orde. Cumpridor cando convén e faltón cando lle fai falla.
Nin moi de dereitas, nin moi de esquerdas. O Noso Alberto encarna coma ninguén ese xenro favorito, o que levas contigo ao concesionario cando queres cambiar de coche, ao que chamas cando che chega unha notificación de Tráfico ou ao que lle encargas as comandas da farmacia ou do concello, porque coas cousas de comer non se xoga.
O Noso Alberto progresou en política como se progresa en política na dereita: crendo firmemente que as cousas boas sempre lle chegan aos que se portan ben e agardando a súa quenda pacientemente, como se agarda na carnicería ou na panadería.
Nos oitenta ía de progre sensato, nos noventa de conservador moderno e co novo século mutou a neoliberalsocialdemocrátaeoquefagafalla.
Non se pode entender a carreira de O Noso Alberto sen destacar a sombra protectora do home que ten o récord galego de permanencia en coches oficiais: Romay Beccaría. Da súa man ascendeu na xestión pública da Sanidade, deu o salto a Madrid e quedoulle ese ton papal que se lle pon cando quere soar coma un home de Estado. As famosas fundacións sanitarias, que nos acabaron custando a todos centos de millóns no seu rescate, foron un dos seus grandes éxitos como xestor. A liberalización do servizo de correos, desastrosa para o servizo público, pero lucrativo negocio para as empresas privadas e o seu imperio de precariado, foi outra das súas fazañas bélicas como director xeral de Correos.
Cando o Goberno Fraga naufragaba arrastrado polo Prestige, foi chamado ao rescate coma se fose un Vingador de Marvel. Como vicepresidente da Xunta en funcións firmou a adxudicación dos derradeiros edificios da Cidade da Cultura que logo paralizaría como presidente, falando do asunto como se llo acabaran de contar por primeira vez. Porque ese é o máis grande superpoder do noso heroe: o campionismo, un poder e un estado mental  que lle permiten, pase o que pase e faga o que faga, ser sempre o campión.
Pasouno mal coma líder da oposición ao Bipartito tendo que reconstruír un partido que non sabía como comportarse fóra do poder. A soberbia de Pérez Touriño e a falla de visión de Anxo Quintana permitíronlle pasar desapercibido e sobrevivir camuflado até gañarlles unhas eleccións nas que se esqueceron do seu competi-dor mentres se empeñaban en derrotarse un ao outro.
Hai algo de hipocrisía no escándalo que arrodeou a publicación do seu book de fotografías con Marcial Dorado. Ter unha relación sostida no tempo cun narco incapacítache para competir na política española, pero na galega debe de dar puntos extra. Ao mellor porque naqueles dourados anos noventa media Galicia prefería crer que eran simpáticos contrabandistas de tabaco que, no fondo, só traían riqueza e traballo a unhas rías castigadas pola crise e a falla de traballo.
O resto xa o saben. A crise en Galicia chamouse «crisi» e O Noso Alberto capeouna igual que fan os adminis-tra-dores de fincas: recortando gastos, botando xente, pagando tarde e mal e subindo as cotas e as derramas.
Dentro de vinte anos, cando se escriba a historia das tres maiorías absolutas, os investigadores non atoparán unha soa lei que mereza unha liña nos libros; a non ser que conten as estatísticas de turistas. Igual que Ulises quería volver a Ítaca e non o daba feito, O Noso Alberto dedicou a súa case década na Presidencia da Xunta a navegar rumbo a Madrid esperando a que O Noso Mariano lle librara o paso, pero cando finalmente llo librou xa non lembraba onde demo quería ir.
Artigo anteriorAntes, despois, xamais, sempre Amergin
Seguinte artigoO último mohicano no Mediterráneo
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl pt gl pt gl gl gl pt gl es en pt gl gl en pt gl pt pt gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Beti Vázquez, Author at Revista Luzes
Exiliada política no Canadá tras o golpe de Videla, Nora Strejilevich (Bos Aires, 1949) dedicou a súa vida á docencia. Doutora en Literatura Latinoamericana... [...]
«A arte da acción, como a vida, é un acto político» Ana Gesto
Se fose unha fotografía, ficaría fóra dos marcos. Defínese coma performer e artista visual, mais a focaxe quédalle pequena. Ao igual que a súa arte, tamé... [...]
Elas, as do(s) club(s) da calceta
«Planificárono todo como ovellas. Fixéronse lobos. Haberá que ter coidado con elas. Outras poden tomar exemplo». Estas palabras pertencen á obra de María... [...]
Impactan as cifras. Os números oficiais. Este ano, 57 mulleres asasinadas polo feito de seren mulleres. Os números das organizacións feministas, que computan... [...]
Unha muller da aldea. Coma quen di, unha ninguén. E ademais, pobre. Naceu e comezou a medrar no Carballiño, malia que o último terzo da súa vida xa o botou en Compostela. Alí foi dar, ela e a súa teimosía en (mal)vivir do xornalismo, máis un oficio das palabras. Empezou en La Voz de Galicia. Despois viñeron Faro de Vigo, Galiciaé e Sermos Galiza. Na actualidade traballa nun caderno onde anota de todo canto soסou de noite. O resto do día practica para que lle saian ben as burbullas de xabón.
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: en en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl es gl gl es gl gl pt gl gl gl gl

text:
Mercedes de Pablos, Author at Revista Luzes
Goethe e os golpes de peito
Aquí un amigoLuzes 49OpiniónSeccións
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados


langs: gl en gl gl gl gl fr gl gl gl gl gl gl en gl gl gl en gl pt pt pt en gl en gl gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl en gl gl en gl gl gl gl en gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl gl en ca gl en gl gl pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt pt gl es gl pt pt gl gl nl pt gl gl gl gl gl gl gl gl pt gl gl gl gl

text:
Manifesto [48]: Contra os que encirran a besta - Revista Luzes
Sisifo, de Tiziano Vecellio, 1548-1549.
O «Algo cheira a podre» ficou para sempre como un sino xenial que enxertou a ficción na realidade. Mais o que estamos a vivir é unha enxurrada que abanea todas as torres de marfil. ¶ Unha corrupción que penetrou como couza os grandes predios do poder político e económico, o enriquecemento ilícito, a rapina e roubo utilizando as institucións ao tempo que se producía a ruptura do contrato social. ¶ Hai leis inicuas sen máis obxectivo que impoñer o silencio, como a Lei Mordaza, ou medidas excepcionais pensadas para o terrorismo, pero que se lle aplican a músicos tuiteiros ou a unha mocidade rebelde que ten a coraxe, como pedía Albert Camus, e aquí si vén a conto, de disentir radicalmente da podremia. ¶ Leis que seguen vixentes, malia que o partido que as promoveu no seu día goberne agora en minoría. ¶ A mentira estatística segue a ser a trabe mestra da gran política e da gran economía. ¶ En calquera circunstancia, a primeira razón de ser dos medios de comunicación, máis que dar a coñecer o que pasa, é axudar a comprender o que pasa.¶ Mais cando xorde unha cuestión de fonda raíz democrática como o dereito a decidir de Cataluña, son moitos os que acoden a rebato. ¶ A disputarse a honra de ser quen lle dá máis e mellor a razón a un Goberno que está actuando como unha facción que se apropia do Estado para eternizarse no poder ¶ E moitos dos que tiñan que exercer a conciencia crítica acomódanse no Gran Partido Conformista ou mesmo apúntanse a mallar na disidencia. ¶ Poderían ter a moral básica do escribente Bartleby, «Preferiría non facelo», ou exercer a custodia do sentido das palabras. Mais non. ¶ Moitos intelectuais, en cuestións como o saqueo bancario, o recorte de dereitos e a degradación dos servizos públicos, actuaron como aqueles liberais que denunciaba Chesterton, «xente que se puidese facer calar para sempre a todos os que enganan á humanidade con só mover a súa man nun cuarto a escuras, non a movería». ¶ Agora, erguen a voz non para defender a cultura democrática senón a descivilización. Mágoa que non estea vivo Dionisio Ridruejo, que fixo o camiño do revés: da brutalidade á civilización. ¶ Profesores universitarios que humillan outra vez a Ferrer i Guardia e Unamuno poñendo as súas sinaturas baixo un chamamento a que o Estado use a forza («lexítima», por suposto) na vez de amparar a solución democrática para unha demanda pacífica, esa que solicita o 85% da poboación de Cataluña.¶ Eles mellor que ninguén deberían saber que cando se encirra a besta logo case nunca é posible domeala e esa brutalidade, ese mal de aire, ocupa o espazo todo.
Seguinte artigoXosé Manuel Beiras: «Eu non quería ser líder»
No labirinto da atención primaria
Unha mirada poética sobre Belgrado
Homeland: Poden os estadounidenses odiaren os EUA?
Onde podo atopar Luzes?
Este proxecto recibiu unha axuda do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
Revista Luzes 2015. Todos os dereitos reservados